บทที่ ๗ นักคิดสมองใส

บทที่ ๗ นักคิดสมองใส

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ตี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ช้ี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ซู่

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง เขย่ี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง มดี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ฉดี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง บบี

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ด่ืม

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง โยน

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ห่วง

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ขวด

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง มะนำว

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง นกกระจอก

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง นักวิทยำศำสตร์

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง รุง้ กินนำ้

รู้จักคำ นำเร่อื ง จ้ำ เบ่ือ แผด ฝอย

รู้จักคำ นำเร่อื ง ผล เติม กลำย เกลือ

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง เปล่ียน ผลัด เปรยี้ ว เหยำะ

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง เฉพำะ นักคิด วำงแผน แสงแดด

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง นอกชำน ยืนยัน นำ้ เช่ือม หัวใจ

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง กระทบ กรด๊ี กรำ๊ ด กลำงแจ้ง พรมผ้ำ

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ครูเ่ ดียว นิดหน่อย นัดหมำย ละอองนำ้

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง อธิบำย ปฏิเสธ กำรทดลอง สมองใส

รูจ้ ักคำ นำเร่อื ง ควำมภูมิใจ โทรทัศน์ ดวงอำทิตย์



นักคิดสมองใส ภูผาและนา้ ใสมีเพ่ือนที่สนิทกันมาก คือพี่ส้มป่อย โหม่ง และน้องข้าวเม่า เพราะบ้านของแต่ละคน อยู่ใกล้ ๆ กัน ถ้าวันไหนไม่ไปโรงเรียน หลังจากช่วยพ่อแม่ทางานบ้านแล้ว ก็จะไปเล่นหรืออ่านหนังสือที่บ้าน ของแต่ละคนผลัดเปล่ียนกันไป

นักคิดสมองใส เช้าวันนี้ ทุกคน มาบ้านพ่ีส้มป่อย วางแผนกันว่าหลังจากดูโทรทัศน์ รายการ “เด็กสมองใส หัวใจนักคิด” แล้ว จะลงไปเล่นโยนห่วงท่ีหน้าบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ลงไปเล่น ฝนก็ตกลงมา ซู่ใหญ่ ครู่เดียวก็หยุด แสงแดดแผดจ้า ทันที

นักคิดสมองใส ทุกคนร้องออกมา โดยไม่ได้นัดหมายพร้อมตบมือ เป็นจังหวะ “ฝนตกแดดออก นกกระจอกเข้ารัง” พ่ีส้มป่อย ร้องต่อทันทีว่า “เด็กดีตีถัง เสียงดังโป๊งเป๊ง โป๊งเป๊ง โป๊งเป๊ง” เด็ก ๆ พากันหัวเราะและร้องตามพ่ีส้มป่อย

นักคิดสมองใส น้องข้าวเม่าออกไปยืนที่นอกชาน “โอ้โฮ! รุ้งกินน้าสวยจัง มีต้ังหลายสีแน่ะ” พูดพร้อมกับชี้ให้พ่ี ๆ ดู “อยากเล่นกับรุ้งจังเลย” พวกพ่ี ๆ ยิ้ม คิดว่าน้องพูดเล่น แทนท่ีพี่ส้มป่อยจะปฏิเสธ กลับบอกว่า “ตกลง เด๋ียวจัดให้”

นักคิดสมองใส พ่ีส้มป่อยเดินไปหยิบขวดฉีดนา้ พรมผ้า “ไป ลงไปข้างล่าง เราจะไปทารุ้งเล่นกัน” น้อง ๆ ทาหน้าสงสัย ท้ังหมดลงไปยืนกลางแจ้ง พ่ีส้มป่อยบอกให้ทุกคนหันหลังให้ดวงอาทิตย์ แล้วพ่ีส้มป่อยก็ยกขวดข้ึนสูง ฉีดนา้ ออกมาเป็นฝอย ละอองน้า เม่ือกระทบกับแสงแดด กลายเป็นรุ้ง ๗ สี สวยงาม

นักคิดสมองใส น้องข้าวเม่าและนา้ ใสส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด ต่ืนเต้น ทุกคนผลัดกันฉีดนา้ โหม่งถึงกับออกปาก “เล่นได้ท้ังวันก็ไม่เบ่ือนะ” แต่พี่ส้มป่อยบอกว่า “ถ้าเล่นท้ังวัน ก็ไม่ประหยัดนา้ น่ะซี นี่หมดไปต้ังหลายขวดแล้ว” น้อง ๆ หัวเราะ “แล้วพี่ส้มป่อยรู้ได้ยังไง ว่าทาอย่างน้ีแล้ว เกิดรุ้งกินน้า” ภูผาถาม

นักคิดสมองใส “พ่ีก็อ่านหนังสือน่ะสิ อยากรู้อะไร สงสัยอะไร หาหนังสือมาอ่าน แล้วพ่ีก็ทดลองทาด้วยตัวเอง รู้ไหมว่า รุ้งที่เกิดข้ึนเองตามธรรมชาติน้ัน จะเกิดหลังฝนตก เฉพาะตอนเช้าหรือตอนเย็น” พ่ีส้มป่อยอธิบาย “พี่ส้มป่อยเก่งจังเลย” น้าใสตบมือนา ทาให้เพ่ือน ๆ ทาตาม พ่ีส้มป่อยเลยย้ิมหน้าบาน

นักคิดสมองใส “เอ้า! ข้ึนบ้าน พ่ีจะทดลองอะไรให้ดู อีกอย่าง” พ่ีส้มป่อยบอก น้อง ๆ รีบเดินตาม ต่างสงสัย ใคร่รู้ว่าพ่ีส้มป่อยจะทดลองอะไรอีกนะ พี่ส้มป่อยบอกว่า “พี่จะทดลองทาให้น้ามะนาวเปรี้ยว กลายเป็นน้ามะนาวหวานได้”แล้วนักวิทยาศาสตร์ส้มป่อย ใช้มีดผ่ามะนาว เข่ียเมล็ดออก บีบนา้ มะนาวใส่ถ้วย แล้วให้ทุกคนลองชิม

นักคิดสมองใส เป็นการยืนยันว่าน้ามะนาวเปร้ียวจริง จากน้ันพ่ีส้มป่อยก็เติมน้าเช่ือม เหยาะเกลือนิดหน่อย ใช้ช้อนคน เติมนา้ แข็ง แบ่งใส่ถ้วยให้ทุกคนด่ืม “อ้ือฮือ! หวานดี มีเปร้ียวนิด ๆ อร่อยจัง”โหม่งพูดออกมาเป็นคนแรก

นักคิดสมองใส ภูผาดูเหมือนจะคิดได้ทัน หัวเราะดังล่ัน “นักวิทยาศาสตร์ส้มป่อยทานา้ มะนาวให้เรากินนี่เอง” ทุกคนคิดได้ เลยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน “แต่น่ีก็เป็นผลจากการทดลองนะ พี่ทดลองทามา หลายคร้ังแล้ว ถึงได้รสชาติที่อร่อยอย่างน้ี” พ่ีส้มป่อยบอกด้วยความภูมิใจ

อธิบำยเพ่มิ เติมควำมรู้

อ่ำนสระ เ−ะ อ่านว่า เอะ แ−ะ อ่านว่า แอะ −็ อ่านว่า ไมไ้ ต่คู้

อ่ำนสระ เ–ะ แ–ะ เ–ะ แ–ะ ก เกะ แกะ ข เขะ แขะ ต เตะ แตะ ฉ เตะ แตะ ป เปะ แปะ ผ เปะ แปะ เ–ะ แ–ะ ค เคะ แคะ น เนะ แนะ ล เละ และ

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลย่ี นรูป –ะ เป็น – (ไมไ้ ต่ค้)ู ก เก็ง ส เส็ง พ เ−ะ ง เพ็ง ล เล็ง

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลย่ี นรูป –ะ เป็น – (ไมไ้ ต่ค้)ู ป เป็น ข เข็น ห เ−ะ น เห็น ย เย็น

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลย่ี นรูป –ะ เป็น – (ไมไ้ ต่ค้)ู ต เต็ม ข เข็ม ค เ−ะ ม เค็ม ล เล็ม

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลยี่ นรูป –ะ เป็น – (ไมไ้ ต่ค้)ู ด เด็ก ข เข็ก ช เ−ะ ก เช็ก ล เล็ก

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลย่ี นรูป –ะ เป็น – (ไม้ไต่ค้)ู บ เบ็ด ป เป็ด ข เ−ะ ด เข็ด ช เช็ด

อ่ำนแจกลูก สระ เ–ะ มตี ัวสะกด เปลย่ี นรูป –ะ เป็น – (ไมไ้ ต่ค้)ู ก เก็บ จ เจ็บ ห เ−ะ บ เห็บ ล เล็บ

อ่ำนแจกลูก สระ แ–ะ มตี ัวสะกด เปลยี่ นรูป –ะ เปน็ – (ไมไ้ ต่ค้)ู ข แ−ะ ง แข็ง

อ่ำนสะกดคำ สะกด ว่ำ อ่ำนว่ำ เดก ดอ-เอะ-กอ เด็ก พยัญชนะ สระ ตัวสะกด ด เ−ะ ก

อ่ำนสะกดคำ สะกด ว่ำ อ่ำนว่ำ เกบ กอ-เอะ-บอ เก็บ พยัญชนะ สระ ตัวสะกด ก เ−ะ บ

อ่ำนสะกดคำ สะกด ว่ำ อ่ำนว่ำ เหด หอ-เอะ-ดอ เห็ด พยัญชนะ สระ ตัวสะกด ห เ−ะ ด