esma

HAYATIMIN ŞANSI ''Umutsuzum,çaresizim...'' bunlar son sözlerim sanmıştım. Merhaba ben Pamuk, iki yaşındayım. Annem, ben bir yaşındayken insanlar tarafından öldürüldü. O zaman anne sıcaklığının değerini anladım. O günden sonra hiç kimsem yoktu. Ta kii Bulut'la tanışana kadar. O benden bir yaş büyüktü. Bir abi gibi bakıyordu bana. Ama sadece bakmamıştı. O bana anne sıcaklığını tekrar hatırlatmıştı. Benle hep oynardı, yemek getirirdi ve beni hep güldürürdü. Çok güzel bir hayatım vardı. Fakat her güzel şeyin bir sonu vardı. Bir sabah Bulut tekrar bana yemek getirmek için gitmişti.Onu bekledim, bekledim ve bekledim. Gelmedi. Akşam olmuştu, ben ise açlıktan ölecek gibiydim. Yemek bulmak için bir çöp konteynırında yemek aramaya başladım. Ararken Bulut'un kanlı cesedini gördüm. O an şoktan donakaldım.''Lütfen beni bırakma Bulut...'' diye söylendim. ''Bunu kim yapar...?'' diye düşünürken eli kanlı olan ve elinde Bulut'un kuyruğunu tutan bir insan gördüm. İnsanlar neden bu kadar acımasızdı? O andan sonra insanlardan iyice soğumuştum. Aradan altı ay geçmişti. Ben de kendi başımın çaresine bakmaya başlamıştım. Kendi halimde otururken küçük bir çocuk bana taş atmaya başladı. Neden bunu yapıyordu? Bana ''nankör'' diyordu. Nankör ne demek onu bile bilmiyordum. Ben ona ne yapmıştım ki? Her yerim acıyordu. Hareket edemiyordum, korkuyordum. Artık öleceğime inanmıştım. Ama bir şey oldu. Bir ses geldi. On beş yaşında olan bir kızın sesi geldi. Kız bana taş atan çocuğa bağırdı ve onu korkuttu. Kız koşa koşa yanıma geldi, nabzımı kontrol etti. Sonra telefonundan 153'ü aradı. Durumumu anlattı. İlk defa bir insan bana yardım ediyordu. Yine de kıza hemen güvenemedim. Bir anda gözlerim kapandı. Açtığımda iki insan yaralarıma bakıyordu. Etrafa biraz göz gezdirdiğimde o kızı gördüm. Sonra kızın adının ''Selin'' olduğunu öğrendim. Selin telefonda arkadaşıyla benim hakkımda konuşuyordu. Onun konuşmalarını dinlerken araç durdu. ''Bağcılar Barınağı'' yazan bir yere gelmiştik. Bir veteriner beni tedavi etmek için eşyalarını hazırlarken diğer kedilerin konuşmalarını duydum. ''Bu yeni kediye ne oldu böyle?'' ''sanırım onu taşlamışlar'' ''şimdi daha güvenli bir yerde olduğu için çok mutlu olmalı''. Sanırım bu hayatımın en büyük şansıydı. O sırada veteriner beni ameliyata almak için narkoz uyguladı. Gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başladı. Narkozun etkisi gittiğinde uyandım. Veteriner bana vitamin uyguladı. Veteriner Selin'e beni her hafta getirmesini söyledi ve Selin'le beraber evine gittik. Bir hafta sonra veterinere gittik. Veteriner ''Harezmi grubu senle çok tanışmak istiyor Pamuk'' dedi. İçimden ''Harezmi Grubu mu? onlar da kim ki?'' diye geçirirken sesler gelmeye başladı. Camdan baktığımda bir sürü çocuk ve beş öğretmen gördüm. Sanırım veterinerin dediği Harezmi Grubu onlardı. Hepsi çok heyecanlı görünüyordu. Bende onlarla tanışmak için sabırsızlanıyordum. Veteriner, beni kucağına alıp Harezmi Grubu'nun yanına götürdü. Herkes beni sevmek istiyordu. Orada ''Şerife'' dedikleri öğretmenin yanına gittim. Başımı okşadı. Yanında ''Ömer'' dedikleri öğretmeninde yanına gittim. Ömer öğretmen beni çok sevdi. Bana yeni adlar bile koydular;''Tarçın,Osmaniye,Kadriye,Kekik'' gibi isimler koydular bana. Burdan hiç isim zevklerinin olmadığını anladım. Sonra Selin yanıma geldi. Harezmi Grubu ona merak ettikleri soruları sordu. Sordukları sorulardan biri ise; ''Hayvan sahiplenmek bize ne sağlar'' idi. Selin ise; ''Sahiplendiğiniz hayvan çocuğunuz gibidir. Atsan atılmaz, satsan satılmaz dedikleri bu olsa gerek. Ona bir kere bağlandığınızda bir daha bırakamazsınız. Eğer durumunuz varsa bir tane bile

olsa hayvan sahiplenin''. Bu konuşmayı dinleyen Harezmi Grubu bu sözlerden büyülenmişti adeta. Artık Selin beni eve götürmeliydi. O yüzden Harezmi Grubu ve veterinerle vedalaştık. Tabii vedalaşırken beni son kez sevdiler. Açıkçası Harezmi Grubuyla biraz daha kalmak istiyordum, sonuçta bir daha görüşemiyecektik. Selin de beni ailesinden bir parça olarak görüyordu. Şimdi de çok mutluyuz umarım bu güzel şeyinde sonu gelmez. ESMANUR KURŞUN