Dream in a Dream

นามปากกา : นกฮูกสีขาว

ความฝันของปุยเมฆ ‘เธออยากหนีจากสิ่งที่เธอเป็นหรือเปล่า? เธออยากพักจากโลกอันแสนวุ่นวาย นี้ใช่ไหม? ตามฉันมานี่สิ ^ ^ ’ ท่ามกลางทุ่งดอกไม้แสนสวยและเงียบเหงา มีเสียงดังก้องกังวานของใครบาง คนที่เหมือนกำลังคุยกับฉัน น้ำเสียงที่ดูขี้เล่นซุกซน แต่ฟังแล้วรู้สึกเหงา เสียงนั้น กำลังเรียกฉัน…เท้าฉันเริ่มขยับ และระยะห่างของฉันและเธอ ก็ใกล้เข้าหากัน เรื่อยๆ.. และภาพทั้งหมดก็เริ่มที่จะเลือนลาง… “เธอ..คือ…” เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดออก พบเจอกับห้องกว้างห้องเดิมอีกครั้ง ‘เมื่อกี๊คือ.. ฝันหรอกหรอ’ เมื่อคิดได้ว่าเป็นความฝันปุยเมฆก็รีบหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู ‘05:45 วันนี้ตื่นเร็วแฮะ อาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียนดีกว่า‘ ในขณะที่กำลังเตรียมตัวกับการไปโรงเรียน ปุยเมฆก็หวนนึกถึงฝันเมื่อตอนเช้า ขึ้นมา ความรู้สึกที่เหมือนรู้จักคนๆนั้น ความรู้สึกคุ้นเคย ทำให้ปุยเมฆเกิดความ สงสัยมากมายแต่ก็ทำได้แค่ปล่อยผ่านไปและใช้ชีวิตประจำวันไปตามปกติ ปุยเมฆเดินทางไปโรงเรียนตามปกติ แต่วันนี้กลับรู้สึกแปลกไปจากทุกที เธอรู้สึก เหนื่อยมากกว่าปกติ และรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเธออยู่ตลอดเวลา…

Chapter 2 “ปุย เคยได้ยินเรื่องหนังสือความฝันป่ะ” “หืม หนังสืออะไรอ่ะ” “ธัญได้ยินมาว่า ถ้าเรามีหนังสือเล่มนั้นอยู่กับตัว แล้วเราฝันถึงคนที่อยู่ในหนังสืออ่ะ เราจะติดอยู่ในความฝันนั้นกับเขา ไปตลอดกาล…” “… ธัญอ่ะะะ น่ากลัววววฮือออ” “แต่มันก็เป็นแค่เรื่องเล่าแหละ ไม่มีจริงหรอก” “อื้อ ก็คงงั้นมั้ง TT” “ป่ะ เรียนต่อเหอะ ครูเข้าละ” ในระหว่างที่รอครูเข้าสอนในคาบแรก ปุยเมฆกับธัญก็คุยกันตามประสาเพื่อนทั่วไป จนครูเข้าห้องมาและเริ่มสอน นักเรียนทุกคนก็หันไปตั้งใจเรียนกัน -พักเที่ยง- “ปุย ใกล้สอบแล้วอ่ะ กินข้าวเสร็จแล้วเราไปห้องสมุดกันๆๆๆ น้าาาา” “โอเคๆ งั้นรีบกินข้าวรีบไปเร็ว เดี๋ยวห้องสมุดคนเต็มแล้วไม่มีโต๊ะนั่ง” “ไปกันนนนน” เพื่อนสนิทสองคนก็ไปกินข้าวด้วยกันปกติ เมื่อกินเสร็จทั้งสองก็พากันเดินไปที่ห้อง สมุดโรงเรียน แต่พอเข้าไป ปุยเมฆกลับมีความรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกที่เหมือนตอน เช้า ความรู้สึกเหมือนมีคนเรียกหาเธอ แต่เธอคงคิดมากไปเอง…?

Who’s Dream? “ธัญได้หนังสือแล้ว เดี๋ยวธัญนั่งจองโต๊ะให้ ปุยจะหาหนังสือต่อใช่ป่ะ” “ใช่ เรายังไม่ได้หนังสือเลยTT งั้นเดี๋ยวเราไปหาก่อนนะ” . ‘ปุยเมฆ’ ‘ปุยเมฆ มานี่สิ’ //เอ๊ะ! เรานอนน้อยเกินไปรึป่าวนะช่วงนี้ ปุยเมฆได้ยินเสียงของใครบางคนเรียกเธออยู่ แต่ก็คิดว่าตัวเองคงคิดมากไป ในระหว่างที่เธอ กำลังนึกในใจ ก็เกิดความรู้สึกแปลกๆเหมือนเดิมขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ความรู้สึกรุนแรงกว่าครั้ง ก่อนๆ และรู้สึกมีคนมอง ที่อยู่ใกล้มากๆ อยู่ๆก็มีหนังสือเล่มหนึ่งเข้าตาปุยเมฆเข้า เธอเหมือนโดนสะกดจิต มือค่อยๆขยับยกขึ้น เลื่อนเข้าไป..เข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ… เธอหยิบหนังสือขึ้นมา… ’ความฝันของใคร?’ //หนังสือเล่มนี้… ทำไมกันนะ ดูเป็นหนังสือที่เรียบๆไม่มีอะไร แต่ทำไมถึงดึงดูดเธอได้ขนาดนี้ . “ปุย ได้ยังเนี่ยยย เข้าเรียนแล้ว!” “ห๊ะ เข้าเรียนแล้ว? ทำไมเร็วจัง “ “ต้องไปเรียนแล้ว หนังสือที่ได้ก็ยืมห้องสมุดกลับไปอ่านละกัน” “อื้อ” -เลิกเรียน- “ธัญจะกลับบ้านเลยไหม หรือจะไปไหนเปล่า” “ไม่มีอ่ะ เดี๋ยวเราต้องไปธุระกับแม่ด้วย ปุยจะกลับเลยไหม” “เราก็ไม่ไปไหนแล้ว งั้นแยกย้ายกันกลับเลยนะ” “โอเค เจอกันพรุ่งนี้นะ” ธัญกับปุยเมฆ ร่ำลากันปกติ แต่ไม่มีใครรู้เลย ว่าพรุ่งนี้ของใครบางคน อาจไม่มีแล้วก็ได้…

Forever ปุยเมฆกลับมาถึงหอพักตัวเอง แต่ด้วยความรู้สึกที่เหนื่อยล้ามากกว่าปกติ ปุยเมฆเดินไปที่ เตียงเดิมของเธอ ขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง เปิดโคมไฟข้างๆ เธอหยิบหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุด ออกมาอ่าน หนังสือนั้นเป็นเรื่องของเด็กสาวที่ร่าเริง แต่เนื้อหาที่บอกเล่าออกมา เธอดูเงียบเหงา ปุยเมฆง่วงนอนเกินกว่าจะยื้อไหว เธอจึงรีบไปอาบน้ำจะได้รีบนอน เธอค่อยๆขยับขาก้าวขึ้น ไปบนอ่าง ค่อยๆนั่งลงแช่น้ำ สายน้ำอุ่นๆทำให้เธอรู้สึกสบาย สายตาเหนื่อยล้าค่อยๆหลับลงอย่าง ช้าๆอย่างผ่อนคลาย เธอรู้สึกเหนื่อยล้ามากเกินไป จนทำให้เธอหลับไปในที่สุด… . ทุ่งดอกไม้เงียบเหงา ไม่มีคน มองไปไม่เห็นจุดสิ้นสุด ทางทิศตะวันตกมีต้นไม้ใหญ่อยู่ไกลห่าง ออกไประยะหนึ่ง “สวัสดี ปุยเมฆ ได้เจอกันสักทีนะ หึๆ ^^” //ใครกัน เธอคือใคร ใบหน้าเลือนลาง เด็กสาวท่าทางร่าเริงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กลางทุ่งดอกไม้สวย “เธอคือใคร” . “เราเคยเจอกันแล้วนะ ^^” เท้าปุยเมฆขยับเข้าไปใกล้เด็กคนนั้นเรื่อยๆ ใบหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น คนคนนั้น ตัวเท่าปุยเมฆ ลักษณะภายนอกคล้ายกับปุยเมฆมาก เมื่อปุยเมฆเห็นหน้าคนนั้น ทำให้ปุยเมฆตกใจมากที่สุด เด็กคนนั้นเหมือนปุยเมฆทุกอย่าง หน้าตา สัดส่วน ทรงผม รวมทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ เด็กคนนั้นดูร่างเริงและขี้เล่น แต่ดูเหมือนแอบแฝงความเหงาไว้ข้างใน… “ มาอยู่ด้วยกันเถอะ ปุยเมฆ คิๆ^^ ” จู่ๆก็มีแสงสว่างเหมือนประตูอะไรสักอย่างอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ห่างไกลออกไปนิดหน่อย เด็กคนนั้น เดินเข้ามาหาปุยเมฆ เธอพยายามจะเดินหนี แต่เท้าของเธอกลับไม่ยอมขยับ จนในที่สุดเด็กคนนั้น ก็เข้ามากอดเธอ และแสงจากประตูนั้นก็ดับไป… “ประตูปิดแล้วล่ะ หึๆ…” “หลับให้สบายนะปุยเมฆ แล้วมาอยู่กับฉัน..ตลอดไปเลย... ^ ^” . . .