Thai Folk Tale Story Phikunthong

นิทานพนื้ บ้านไทย เรื่อง พกิ ุลทอง กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ มีหญิงสาวสวย คนหน่ึงชื่อวา่ “พกิ ลุ ” …กล่าวกนั วา่ เธอมีความสวยท้งั หนา้ ตาและ กิริยามรรยาท มารดาของเธอตายต้งั แต่เธอยงั เลก็ มาก ดงั น้นั เธอจึงไดร้ ับการเล้ียงดูจากแม่เล้ียงซ่ึงเธอเองกม็ ีลกู สาวคนหน่ึง ชื่อวา่ “มะล”ิ …แต่กโ็ ชคร้ายที่วา่ ท้งั แม่เล้ียงและลูกสาวของเธอน้นั เป็นคนใจร้าย ท้งั คู่ จะบงั คบั ใหพ้ ิกุลทางานหนกั ทุกวนั อยมู่ าวนั หน่ึง หลงั จากตาขา้ วเสร็จแลว้ …พกิ ลุ กอ็ อกไปตกั น้าที่ลาธารซ่ึงอยู่ ไม่ไกลจากบา้ นนกั ในขณะเดินทางกลบั …ทนั ใดน้นั กม็ ีหญิงชราคนหน่ึงปรากฏ อยเู่ บ้ืองหนา้ ของพกิ ลุ และขอน้าเธอดื่ม พกิ ลุ ดีใจมากท่ีไดช้ ่วยหญิงชราคนน้นั … เธอเอาน้าใหห้ ญิงชราและบอกใหเ้ ธอเอาน้าไปอีกเพ่ือจะไดล้ า้ งหนา้ และลา้ งตวั ใหส้ ดช่ืน พิกลุ บอกหญิงชราวา่ ไมต้ อ้ งห่วงเพราะถา้ น้าไม่พอเธอจะไปตกั มาอีก … หญิงชรายมิ้ และกล่าววา่ “เธอน่ีนอกจากจะสวยแล้วยงั ใจดอี กี ถึงแม้ว่าฉันจะดู ยากจน และมอมแมมเธอกป็ ฏิบัติกบั ฉันเป็ นอย่างดี”

หลงั จากกล่าวชื่นชมพกิ ลุ แลว้ …หญิงชรากใ็ หพ้ รวเิ ศษกบั เธอ และดว้ ย อานาจของพรวิเศษน้ีจะทาใหด้ อกพิกลุ ทองคาร่วงออกมาจากปากของเธอ … เมื่อใดกต็ ามที่เธอรู้สึกสงสารใครหรือส่ิงใด …หลงั จากหญิงชราใหพ้ รวิเศษแก่ พิกลุ แลว้ กห็ ายวบั ไปต่อหนา้ ต่อตาของเธอ …พิกลุ กร็ ู้ทนั ทีว่าแทท้ ี่จริงแลว้ หญิงผู้ น้นั เป็นนางฟ้าจาแลงมาใหพ้ รวเิ ศษแก่ตน …ทนั ทีที่กลบั ถึงบา้ นชา้ เธอกถ็ ูกแม่ เล้ียงดุด่าวา่ ไปเถลไถลเพอื่ หนีงาน ดงั น้นั พกิ ลุ จึงเล่าเร่ืองท้งั หมด ใหผ้ เู้ ป็นแม่เล้ียง ฟังพร้อมกบั เกิดความรู้สึกสงสารใน …ขณะเลา่ จึงทาใหด้ อกพิกลุ ทองคาร่วง ออกมาจากปากของเธอดว้ ย …แม่เล้ียงจอมละโมบกเ็ ปลี่ยนอารมณ์จากโกรธเป็น ละโมบในทนั ทีพร้อมกบั ตะครุบดอกพกิ ลุ ทองท้งั หมดไวใ้ นขณะที่ปากกส็ ง่ั ให้ พิกลุ พดู ต่อไปเรื่อย ๆ เพือ่ สนองความละโมบของเธอนนั่ เอง

นบั จากวนั น้นั เป็นตน้ มา แม่เล้ียงของพกิ ลุ กเ็ กบ็ รวบรวมดอกพกิ ลุ ทองคาไว้ ใหม้ ากท่ีสุดเท่าท่ีจะทาได้ เพือ่ นาไปขายและไดเ้ งินมามากมาย ชีวติ ทุกคนตอนน้ีก็ มีความเป็นอยทู่ ่ีดีข้ึน พกิ ลุ เองกไ็ ม่ตอ้ งทางานหนกั เหมือนแต่ก่อน แต่กถ็ ูกบงั คบั ใหพ้ ดู ท้งั วนั เพ่ือใหด้ อกพิกลุ ทองคาออกมาจากปากของเธอมากๆ นน่ั เอง …พิกลุ ทองอ่อนลา้ ไปกบั การตอบสนองความละโมบของแม่เล้ียง ตอนน้ีพกิ ลุ เองเกิดเจบ็ คอและกลายเป็นคนเสียงแหบเสียงแหง้ ไปเลยเธอพดู ไม่ไดไ้ ประยะหน่ึง …อาการ เช่นน้ีทาใหแ้ ม่เล้ียงโมโหมากข้ึนจนถึงข้นั ตบตี พิกุลเพอื่ พยายามยงั คบั ใหเ้ ธอพดู แต่พิกุลกพ็ ดู ไม่ไดแ้ มแ้ ต่คาเดียว เพอ่ื ตอบสนองความละโมบของตน ตวั แม่เล้ียงเองจึงตดั สินใจส่งลูกสาว ของตนนามวา่ มะลิไปทาตามอยา่ งพิกลุ บา้ ง… มะลิถูกส่งไปยงั สถานที่เดียวกบั ท่ี พกิ ลุ บอกไวแ้ ต่วา่ แทนที่จะไดพ้ บกบั หญิง ชรากก็ ลบั เป็น พบหญิงสาวสวยสวม เส้ือผา้ งดงามยนื อยใู่ ตร้ ่มใหญ่ หญิงสาวผนู้ ้นั ขอน้ามะลิดื่มแต่ดว้ ยความริษยามะลิ แสดงอาการโกรธและคิดวา่ หญิงผนู้ ้นั ไม่ใช่นางฟ้า เธอจึงปฏิเสธและใชว้ าจา หยาบคายด่าทอนางฟ้าจาแลง …ดงั น้นั นางฟ้าจึงสาปแช่งมะลิวา่ เม่ือใดกต็ ามท่ี เธอโกรธและพดู ออกมาแลว้ ไซร้ กจ็ ะมีหนอนร่วงออกมาจากปากของเธอ เม่ือ กลบั มาถึงบา้ นมะลิกเ็ ลา่ เร่ืองท้งั หมดใหผ้ เู้ ป็นแม่ฟังและดว้ ยความโกรธ ในขณะ เล่าเร่ืองน้นั กท็ าใหบ้ า้ นท้งั หลงั เตม็ ไปดว้ ยตวั หนอน ผเู้ ป็นแม่คิดวา่ พิกลุ อิจฉาลูก สาวของตน ดงั น้นั จึงแกลง้ บิดเบือนเรื่องท่ีเลา่ จึงเป็นเหตุใหล้ ูกสาวของตนไม่ได้ พบกบั หญิงชราแม่เล้ียงจึงทุบตีพิกุลและไลเ่ ธอออกจากบา้ นไป

ดว้ ยความเสียใจอยา่ งสุดซ้ึงพกิ ลุ จึงท่องเท่ียวไปในป่ า แต่เพียงลาพงั โชคดี ท่ีวา่ เธอเดินไปในทิศทางท่ี เจา้ ชายหนุ่มกาลงั เพลิดเพลินอยกู่ บั การข่ีมา้ ประพาส ป่ ากบั ขา้ ราชบริพารผา่ น มาพอดีเม่ือทอดพระเนตรเห็นสาวนง่ั ร้องไหอ้ ยทู่ รงถาม เร่ืองราวความเป็นมาท้งั หมด ทนั ทีที่พดู จบที่บริเวณน้นั กเ็ ตม็ ไปดว้ ยดอกพิกลุ ทองคา …เจา้ ชายดีพระทยั ยง่ิ นกั จึงขอนางอภิเษกสมรสดว้ ยและหลงั จากการ อภิเษกสมรสท้งั สองพระองคก์ ไ็ ด้ ข้ึนครองราชยแ์ ละปกครองเมืองของพระองค์ ดว้ ยความร่มเยน็ เป็นสุขตลอดมา

นิทานเร่ืองนีส้ อนให้รู้ว่า 1. จากเคา้ เร่ืองนิทานน้ีจึงเป็นตน้ กาเนิดของสานวนไทยเปรียบเปรยคนท่ีไม่ค่อย พดู หรือมกั พดู อุบอิบอยแู่ ต่ในปากวา่ “กลัวดอกพกิ ลุ จะร่วง” 2. “การคดิ ดที าดี …ย่อมได้รับสิ่งท่ีดตี อบสนองเสมอ” …อยา่ งเช่น พกิ ุล จัดทาโดย ด.ญ. ชนิภา บุญเฮ้า เลขที่ 10 ช้ัน ม.1