นิทานลาโง่กับสิงโต

นิทาน เรื่อง ลาโง่กับสิงโต

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสิงโตเจ้าป่าอยู่ตัวหนึ่ง มันมักจะออกล่า เหยื่อเพียงลำพัง และทุกครั้งก่อนออกล่าก็ต้องส่งเสียงร้องคำรามลั่น ป่าตามสัญชาตญาณทุกครั้งไป ในช่วงแรกก็มีสัตว์ให้สิงโตได้กิน อย่างอิ่มหนำสำราญ แทบจะไม่ต้องออกแรงวิ่งตามให้เหนื่อยสัก นิด แต่ช่วงหลังมานี้เหล่าสัตว์ที่ตกเป็นเหยื่อทั้งหลายเริ่มรู้ว่า ก่อน ออกล่าเจ้าป่าจะชอบส่งเสียงคำรามดังก้อง แม้มองไม่เห็นตัวของมัน แต่ก็พอเดาได้ว่าเสียงนั้นมาจากทิศทางใดกันแน่

\"เสียงสิงโตร้องคำรามอีกแล้ว น่าจะดังมาจากภูเขาลูกนั้นแน่เลย\" เสียงกวางหนุ่มหันไปบอกเจ้าหมูป่าที่กำลังแทะผลไม้อย่าง เอร็ดอร่อย หมูป่าหันขวับขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจ \"ถ้าอย่างนั้นเรา รีบวิ่งหลบไปอีกฝั่งแม่น้ำกันดีกว่า !\" หมูป่าเอ่ยชวนเจ้ากวาง แล้วทั้ง คู่ก็วิ่งออกไปพร้อมตะโกนบอกสัตว์อื่นให้หนีไปทางแม่น้ำกัน

\"สิงโตมาแล้ว มันกำลังจะมาล่าเหยื่อแล้ว รีบวิ่งไปอีกฝั่งของแม่น้ำกัน พวกเรา !\" เสียงหมูป่าและกวางร้องเตือนด้วยความตื่นกลัว เมื่อรู้อย่างนี้แล้วเหล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยเลยไหวตัวทัน พากันวิ่งหนีออกไป อีกทาง ทำให้สิงโตเจ้าป่าต้องตามไปสุดฝีเท้า กว่าจะได้กินเหยื่อแต่ละ ครั้งก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง

\"เห็นทีจะวิ่งไล่เจ้าสัตว์ป่าพวกนี้ไม่ไหวแล้วเรา คงต้องหา แผนการใหม่ซะแล้ว\" สิงโตบ่นกับตัวเองขณะกินเหยื่อที่อุตส่าห์ ออกล่าอย่างยากลำบาก อยู่มาวันหนึ่ง สิงโตรู้ว่ามีลาโง่ผู้ชอบโอ้อวดอยู่อีกฟากของป่า ทำให้ มันคิดแผนใหม่ได้ จึงออกเดินทางไปชวนให้เจ้าลาตัวนั้นมาเป็น เพื่อนล่าเหยื่อด้วยกัน

\"เจ้าลาหนุ่มผู้ปราดเปรื่อง ตอนนี้ข้ากำลังหาเพื่อนมาล่าเหยื่อด้วยกัน เจ้าสนใจอยากมาเป็นคู่หูรู้ใจกับข้าหรือไม่\" สิงโตกล่าวกับลาด้วย นัยน์ตามีเลศนัย ได้ยินอย่างนั้นเจ้าลาก็ยิ่งดีใจ ไม่คิดว่าจะมีสิงโตผู้น่า เกรงขามมาขอเป็นเพื่อน \"ท่านเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่มาชวนข้าด้วยตัวเอง อย่างนี้ มีหรือที่จะปฏิเสธได้ ถ้าอย่างนั้นเราไปล่าเหยื่อด้วยกันเถิด สิงโตเพื่อนรัก\" เจ้าลาโง่กล่าวด้วยความซื่อไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วสิงโตไม่ ได้มองว่ามันเป็นเพื่อนสักนิด แถมยังยินยอมตามเจ้าป่าไปแบบไม่มี ข้อแม้

เมื่อเวลาออกล่าเหยื่อมาถึง สิงโตใช้กลอุบายให้ลาซ่อนตัวในพุ่มไม้ แล้วก็เปล่งเสียงออกมาแบบดังที่สุด \"เจ้าลาซ่อนตัวในพุ่มไม้นี่นะลา เพื่อนรัก พอข้าเดินไปถึงฝั่งตรงข้ามเจ้าก็ร้องคำรามเสียงอันน่าเกรง ขามมาได้\" สิงโตพูดพร้อมวิ่งออกไปอีกทาง \"เราจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังเลย สิงโตเพื่อนรักเอ๋ย\" จากนั้นลาโง่ก็ คำรามออกมาสุดกำลัง พอสัตว์อื่นได้ยินเสียงประหลาดของมันเลย ตกใจ แล้วพากันวิ่งหนีไปฝั่งที่สิงโตดักเอาไว้อีกทาง

วันนั้นสิงโตเจ้าเล่ห์เลยมีเหยื่อให้กินแบบไม่ต้องออกแรงวิ่งอย่าง ที่เคยเป็น ส่วนเจ้าลาโง่ก็เที่ยวเล่าเรื่องที่ตนทำกับสิงโตอย่าง โอ้อวดไปทุกที่ที่เดินผ่าน โดยไม่รู้เลยว่าสัตว์อื่นต่างหัวเราะเยาะ ที่มันโดนเจ้าป่าหลอกใช้เอาเสียงประหลาด ๆ มาสร้างผล ประโยชน์ให้แก่ตนเอง \"เสียงคำรามประหลาด ๆ นั่นคือเสียงของ เจ้าลานี่หรอกหรือ\" กวางหนุ่มบ่นกับหมูป่า พร้อมหันมาหัวเราะ เยาะในความโง่ของเจ้าลาตัวนั้นกัน

อย่าตกเป็นเหยื่อให้คนอื่นหลอกใช้ เพียงเพราะเขาคนนั้นมีความน่าเชื่อ ถือหรือมีหน้ามีตาในสังคม เด็ก ๆ ควรตรวจสอบให้ดีเสียก่อนว่าสิ่งที่ เขาให้เราช่วยนั้นจะทำเราเดือด เนื้อร้อนใจภายหลังหรือไม่ แล้วมัน จะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของเรา ในอนาคตหรือเปล่า ไม่อย่างนั้น อาจเข้ากับคติเตือนใจที่ว่า คนโง่ ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาดได้ แบบไม่รู้ตัว