เจ้าชายกบ

เจ้าชายกบ

กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ มีเจ้าหญิงองค์หน่ึงชอบ เล่นโยนลูกบอลเพียงลาํ พงั ในปราสาท วนั หน่ึงเธอโยน ลูกบอลข้ึนไปแต่รับพลาด ลูกบอลกระเด็นตกลงไปใน สระน้ําวนั หน่ึงเธอโยนลูกบอลข้ึนไปแต่รับพลาด ลูก บอลกระเด็นตกลงไปในสระน้าํ เจา้ หญิงเสียพระทยั มาก ทรงตรัสว่า ถา้ ผูใ้ ดเก็บลูกบอลมาคืนไดจ้ ะตอบแทนให้ ดว้ ยส่ิงที่มีคา่ ที่สุด

เจา้ กบนอ้ ยตวั หน่ึงไดย้ นิ กเ็ ขา้ ไปอาสา “ถ้าหม่อมฉันรับ อาสาเอาลูกบอลทองขึน้ มาให้ เจ้าหญิงจะต้องรับหม่อมฉันไว้เป็ น เพื่อนสนิท ให้น่ังคู่โต๊ะเสวย และนอนเคยี งกบั เจ้าหญิงได้ ไหม” ดว้ ยความอยากไดล้ ูกบอลทองคืน เจา้ หญิงจึงรับปากตอบตก ลงทนั ที

เสร็จแลว้ เจา้ กบนอ้ ยกร็ ีบดาํ ลงไปในน้าํ สกั พกั ใหญ่ ก็ โผลข่ ้ึนมา ปากคาบลูกบอลทองส่งใหเ้ จา้ หญิง เจา้ หญิงรับ ลูกบอลทองแลว้ กเ็ ดินจากไป

พอตกถึงเวลาเยน็ ขณะเจา้ หญิงนงั่ อยทู่ ี่โตะ๊ เสวย ร่วมกบั พระราชาและพระราชินี ทนั ใดน้นั กม็ ีเสียงดงั กึกๆ มาหยดุ ที่หนา้ ประตู แลว้ กม็ ีเสียงเคาะที่ประตู เรียกช่ือเจา้ หญิง แตเ่ จา้ หญิงทรงน่ิงเฉย เสียงท่ีหนา้ ประตูดงั ข้ึน อีก “เจ้าหญงิ โปรดเปิ ดประตูรับหม่อมฉันด้วย” เจา้ หญิง ทรงเดินไปเปิ ดประตู เห็นกบตวั ที่พบในสวน

เจา้ หญิงจึงทาํ เฉยแลว้ ปิ ดประตู แลว้ กลบั ไปนง่ั โตะ๊ พระราชาทรงฉงนพระทยั มาก รับสั่งถามเจา้ หญิงวา่ มีอะไรที่หนา้ ประตู ยงั ไม่ทนั ท่ีเจา้ หญิงจะตอบวา่ อยา่ งไร กม็ ีเสียงเคาะประตูอีก และมีเสียงพดู วา่ “โปรดเปิ ดประตู รับหม่อมฉันด้วย เจ้าหญงิ สัญญาว่าจะรับหม่อมฉันไว้ เป็ นเพื่อนสนิท หม่อมฉันมาถงึ แล้ว โปรดเปิ ดประตูรับ หม่อมฉันด้วย”

พระราชาและพระราชินีไดย้ ินดงั น้ัน ก็ไต่ถาม เร่ืองราวท่ีเกิดข้ึน เจา้ หญิงทรงเล่าเร่ืองราวท้งั หมดให้ฟัง และกล่าววา่ “ลูกไม่คดิ ว่ากบจะทิง้ สระขึน้ มาอยู่บนบกได้ จงึ ได้ให้สัญญา” พระราชา พูดว่า “ถ้าลูกได้สัญญาไว้ เช่นน้ันแล้ว กต็ ้องทาํ ตามสัญญา จงไปเปิ ดประตูรับกบเข้า มา” เจา้ หญิงทรงทาํ ตามคาํ ส่ัง ฝ่ ายกบเม่ือเขา้ มาในหอ้ งได้ แลว้ ก็กระโดดข้ึนนั่งบนเกา้ อ้ีนั่งคู่กบั เจา้ หญิงกินอาหาร ในจานอยา่ งเอร็ดอร่อย

เมื่อกบกินอาหารเสร็จแลว้ กพ็ ดู ข้ึนวา่ “ง่วง นอนจริง คราวนีเ้ จ้าหญิงจะต้องพาหม่อมฉัน ขึน้ ไปนอน บนเตยี งด้วยละ” เจา้ หญิงทรงเสียพระทยั มาก ถึงกบั ร้องไหอ้ อกมาดว้ ยเสียงอนั ดงั พระราชาไดร้ ับสั่งวา่ “ลูก ได้ให้สัญญาไว้อย่างน้ัน จะต้องทาํ ตามสัญญาจงพากบขนึ้ ไปนอนบนเตยี งของลกู เดยี๋ วนี”้ เจา้ หญิงไดพ้ ากบข้ึนไป ขา้ งบนเม่ือเขา้ ไปในหอ้ ง เจา้ หญิงทาํ ท่าจะโยน กบไปท่ี มุมหอ้ ง แต่กบร้องข้ึนวา่ “เจ้าหญงิ ต้อง ทาํ ตาม สัญญา” พดู แลว้ กบกก็ ระโดนข้ึนไปนอนบนเตียงของเจา้ หญิง เจา้ หญิงรู้สึกรังเกียจมาก

กบพดู อีกวา่ “ถ้าเจ้าหญงิ ไม่ยอมให้หม่อมฉัน นอนบน เตยี ง หม่อมฉันจะไปกราบทูลให้พระราชาทรงทราบว่า เจ้าหญงิ ไม่ ทาํ ตามสัญญา” เจา้ หญิงไดย้ นิ ดงั น้นั ทรงโกรธมาก จบั กบเหวยี่ งไป มุมหอ้ ง กบกเ็ ลยตอ้ งลงไปหงายทอ้ งนอนแผส่ องสลึง สลบแน่น่ิง อยตู่ รงน้นั ในทนั ทีทนั ใด….. เจา้ หญิงเมื่อเห็นกบนอนสลบแน่นิ่งไม่ ไหวติงเขา้ ดงั น้นั กต็ กพระทยั เป็นอยา่ งมาก ทรงตรงเขา้ ไปท่ีใกล้ ๆ แลว้ เอ้ือมพระหตั ถไ์ ปแตะตามร่างกายของมนั แลว้ ยง่ิ เจา้ หญิงไม่ เห็นวา่ มนั หายใจ และขยบั เขย้อื นเขา้ ใหอ้ ยา่ งน้นั … เจา้ หญิงจึงได้ สาํ นึกผดิ วา่ นี่เราคงจะทาํ โหดร้ายกบั มนั มากเกินไปเสียแลว้ …” ฉัน ขอโทษ…ฉันไม่ได้ต้งั ใจ…อย่า เพง่ิ ตายนะ…ได้โปรดลุกขนึ้ มาเถิด เจ้ากบน้อยเอ๋ย… “ พดู จบน้าํ ตาอนั ใสสะอาดจากดวงพระเนตรของ พระองคก์ เ็ อ่อลน้ ร่วงหล่นลงไปสมั ผสั เอาเขา้ กบั ร่างของเจา้ กบ

ทนั ใดน้นั เอง กเ็ กิดสิ่งมหศั จรรย์ กบท่ีมีรูปร่างน่าเกลียด ไดก้ ลายเป็นเจา้ ชายหนุ่มรูปงาม เจา้ ชายทรงเล่าใหเ้ จา้ หญิงฟัง วา่ “หม่อมฉันคือเจ้าชายทถ่ี ูกแม่มดสาปให้กลายเป็ นกบ และส่ิงท่ี จะถอนคาํ สาปได้กม็ แี ต่หยาดนํา้ ตาอนั บริสุทธ์ิและมเี มตตาของ พระองค์เท่าน้ันพระเจ้าข้า” มีแต่เจา้ หญิงองคเ์ ดียวเท่าน้นั ที่จะแกค้ าํ สาปไดพ้ ระราชาและพระราชินีทรงดีพระทยั มาก ทรงทราบเรื่องที่ เกิดข้ึน ท้งั สองพระองคท์ รงจดั พธิ ีแต่งงานใหแ้ ก่เจา้ ชายและเจา้ หญงิ อยา่ งใหญโ่ ตมโหฬาร ในพธิ ีแต่งงานมีชาวเมืองเป็นจาํ นวนมาก พา กนั โห่ร้องแสดงความยนิ ดี ใหแ้ ก่เจา้ ชายและเจา้ หญิงดว้ ยความพึง พอใจดีใจเป็นอยา่ งมาก