✍️©️

๓(ท) ๖ ปี) ชาวฅงมั๋งงิวก๊ก (มอญ) ซึ่งอยู่ใกล้เกียงกนก!)เสยมหลอก๊ก มา ขอบุตรีเสียมหลอก๊กออง ทู ไม่ให้ ชาวตงม่งงิวก๊กโกรธ ยกกองทีพ มากีเสียมหลอก๊กแฅก ก๊กอ๋องผกพระศอสนพระชนม์ สี่จั๊อ (บฅรที่จะ ไค้รบราชสมบต คือ พระราเมศวร ถูกชาวตงม่งงิวก๊กจบเอาไป และ เก็บริบเอาควงฅรๅซึ่งเทียนเฉียว (เมืองสวรรค์ หมายกวามว่าประเทศ จีน) ให้ไปควย กร1นฉื่อจั๊อ (บุฅรที่ ๒ คือ สมเค็จพระมหินทราธิราช) ของเสยม หลอก๊กอ๋องขนกรองราชสมบต ก็ให้ราชทูตนำสืงของในพ่นประเทศ มาถวาย เมื่อแผ่นดินบวนเละบที่ ๑ กุ่ยอว (ตรงปี1ระกา จุลศกราช ๙๓๕ บ๎วนเละน1นนามแผ่นคินพระเจ1าสินจงซีองเค้กษตริย์ที่ ๑๓ วงศ์ เหมืง อยู่ในริชกาล ๔๗ ปี,) มีราชสาสีนมาขอกวามยกย่องกบควงตรา พระเจาสินจงซีองเค้ก็ประทานให้(๑) ตรงแผนดินสมเลปีหระนเรสวร แต่นนต่อไป ชาวตงมั๋งงิวก๊ก (มอญ) ยกกองทีพมายํ่ายีเสมอ สืออ๋อง (เจ2าองค์ที่สืบสมบต) ก็มีกวามมุ่งหมายจะแค้แก2น ไม่ชานาน พวกขาศึกยกกองทีพมาอีก สืออ๋องก็ตระเตรียมพลทหารยกออกต่อสู้ โคยกวามสามารถ กีพวกขาศกพ่ายแพ้ ฆ่าลูกตงมั๋งงวก๊กอ๋องตาย(๒) พวกข็าศึกก็แตกหนีกลบไป เสยมหลอก๊กมีอำนาจมาแต่กรงน1น ก็เลข ยกกองทีพไปคืจีนละก๊ก (เมืองละแวก) แตก จินละก๊กอ๋องก็ยอมเบน เมืองขนตงแต่นํ้นต่อไป ชาวเสขมหลอก๊กยกกองทีพ่ไปเที่ยวทำสง- คราม ทุกๆ ปี1 จนมีอำนาจแม่ไพศาลไปตลอคถึงประเทศที่ใกล้เกียง (๑) ตรงนจดหมายเหตุจนเห็นจะผิด สำคญสมเด็จพระมหาธรรมราชาว่าเบน พระองคเดยวกบส’มเดจพระนนนนราชราช (น) คอทสมเด็จพระนเรศวรชนช้างชนะพระนนาอุปราชา

๓๘ แผ่นดินบ,วนเละบที่ ๖ โบ้วอน (ฅรงบี!ขาล จุลศ'กราช ๙๔0 พ.ศ. ๒©๒®) เสียมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำสีงของในพั้นประเทศมาถวาย แผ่นด้นบ้วนเละบี!ที่ ๒0 ทยิมสิน (ตรงบมะโรง จุลศ*กราช ๙๕๔ พ.ศ. ๒®๓๕) ชาวเยะบ้าน (ญี่บุน) ยกกองท'พไปฅีเฉียวเซียน (เกาหสี ในบื่นน เสิยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูฅ นำสี่งของในพนบ'ระเทศ มาถวาย ก'บมีราชสาสนมาว่า จะขอยกกองท'พลอบ'ใบ้ตีเยะบ้านก๊ก (ประเทศ ญี่บุน) ต่ดกำล',งตอนหล'งชาวเยะบ้านเสีย พระเจ้าสินจงชองเฅ้ร'บส’ง ให้ขุนนางผู้ใหญ่หารือก'น ขณะนํ้นจงกี (ขุนนางในที่ว่าการอ ชึ่อเซกเชงเห็นตามข*อกวาม'ในราชสาส์นที่มีมา แต่เลยงกวางจงด้ก (เทศาภิบาลผู้สำเร็จราชการสองมณฑล คือมณฑลกวางตงกบมณฑล กวางซี) ชื่อเซียวเง่น มีหน'งสีอบอกมาย'งเมืองหลวงว่า ขออย่าได้ ยอมให้ชาวเสียมหลอก๊กยกกองท*พไปเบี!นอ*นขาค พระเจ้าสินจงชอง- เฅ้ทรงเห็นต่ว์ยก็ ไม่ยอม*'จ้ ตรงแผ่นดินสมเดจพระเอกาทศรถ แผ่นด้นบ้วนเละบี'ที่ ๓๙ ชินหาย (ตรงบี!กุน จุลศกราช ๙ พ.ศ. ๒©๕๔) ราชทูตเสียมหลอก๊กมาเจริญทางพระราชไมตรี แผ่นด้นบ้วนเละบที่ ๔๕ เตงจี๋ (ตรงบี!มะเส็ง จุลศ*กราช พ.ศ. ๒๑๖0) ราชทูตเสียมหลอก๊กมาเจริญทางพระราชไมตรี แผ่นด้นบ้วนเละบี!ที่ ๔๗ กั๊บ (ตรงบมะแม จุลศ'กราช ๙๘® พ.ศ. ๒®๖๒) ราชทูตเสียมหลอก๊กมาเจริญทางพระราชไมตรี (๑) ความตรงนทปรากฎว่า สมเด็จพระนเรศวรรบจะยกกองท,พไทยไปฅเมองญบน ช่วยขน ประหลาดหน*กหนา

๓ ลิ่ ตรงในแผนดินสมเดชพระเจาทรงธรรม แผ่นดินเทียนกั้บที่ ๓ กุ่ยหาย (ฅรงบกุน จุลศกราช ๙๘๕ พ.ศ. ๒๑๖๖) เทียนกนนนามแม่นคินพระเจ่าอีจงสองเค้กษฅริยที่ ©๕ วงศ์ เหม็ง อยู่ในรํชกาล ๗ บ) ราชทูฅเสยมหลอก๊กมาเจริญทางพระราช'ไมศรี ตรงในแผนดินสมเดชพระเจาปราสาททอง แผ่นคินชงเจงบที่ ๗ กะซุค (ฅรงบีจอ จุลศกราช ๙๙๖พ.ศ.๒๑๗๗ ชงเจงนนนามแผ่นดินพระเจ1าจ่างเลียกยีองเค้กบกริยที ๑๖ วงศเหมง อย่ในรํชกาล ๑๗ บี วงศ์เหม็งลำคบ ๑๖ กษฅริย จำนวนบีในรชกาล ๒๗๗ บี ฅ่อวงศ์เหม็งไปน1น กือวงศเชงในบจจุบนน) ราชบูฅเลียมหลอ ก๊กมาเจริญทางพระราชไมกวี แม่นดินชงเจงบีที่ ๘ อิกหาย (ครงบีกุน จุลศกราช ๙๙๗ พ.ศ. ๒๑๗๘) ราชทูฅเสยมหลอก๊กมาเจริญทางพระราชไมกวี แผ่นดินชงเจงบีที่ ๙ เบเยจั๊อ (ฅรงบีชวก จุลศกราช ๙๙๘ พ.ศ. ๒๑๗๙) ราชทูกเสยมหลอก๊กมาเวริญทางพระราชไมกวี แม่นดินชงเจงบีที ๑๖ กุยบี (กรงบมะแม จุลศกราช ๑๐๐๕ พ.ศ. ๒©๘๖) ราชทูตเสียมหลอก๊กมาเจริญทางพระราชไมฅรี แต่ใน เสั้ยมหลอก๊กน\"นชาวประเทคสาางศาลาซำบ่อทีาาบ่วิงกวา-3 (ขุนนาง ในกรมขนที) ชื่อเจียน'แอไว้สกภารบูชา('๑^ (*) ที่ช1วค่างป:*เทศฺสฑ้งศ!ลฺทำรูปจงกว'นืไวบูชาในเแอ-แฑิยิ น่าจ!;เบนศาล IVใจ14อะไรแห่ง ® ดุไมมเคาIงอม3ย’1'3อน

๔๐ แผ่นดินสูนฅบี่ที่ ๙ หยิมสินจิบยี่ง*วย (ฅรง ณ เดือนยี่ บมะโร จุลศ,กราช ๑๐®๔ บ พ.ศ. ๒๑๙๕) เสิขมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูฅนำ เครื่องบรรณาการมาถวาย ขอเปลี่ยนฅรา พระเจ่าลี่โจ๊วเจียง!!องเฅ้ ร*บสงให้เจ่าพน'กงานเปลี่ยนให้ตามประสงค์ ฅํ้งแฅ่นนก็ส่งเครื่อง บรรณาการมาเสมอ(๑) ตรง'ในแผ่นดินสมเด์ป็ทระนารายณมทาราช แผ่นดินฆ'งอบืที่ ๓ กะสินชิคงำย (ตรง ณ เดือนเกาบี่มะโรง จุลศ*กราช ๑๐๒๖ บี! พ.ศ. ๒๒๐๗) ขุนนางเม่งหลำอ๋อง ชื่อเสียงกอช ทูลพระเจ่าเสี่ยโจ๊วหยินชองเต้ว่าเสั้ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตเอาของ กำนิลมา'ให้ แค่ห าไค้ร*บไว้ไม่ และขออนุญาตว่าแค่นืค่อไปห้ามไ ผู้ใคร*บของกำน,สิค่างประเทศ พระเจ่าเสี่ยโจ๊วหยินชองเฅ้ก็อนุญาต พวกขนนางเบี่ยนพวน (ขุนนางร*กษาปลายเขตแดน) ฅ๊กบิ' (เทศา ภิบาลและปล'ดเทศา) ก็ประพฤติตามร'บส่ง แผ่นดินฆ'งชีไเที่ ๔ อิดจี๋จ่บอิดงํวย (ตรง ณ เดือนอาย ไม่มะเส็ง จุลศ'กราช @๐๒๗ พ.ศ. ๒๒๐๘ บี!) เสี่ยมหลอก๊กอ๋องเซียนเสียดพะละ เจียวก๊โล่งพะละม่าฮู้ลกควนเสือเอี่ยวธีย่าพูอาย (สมเด็จพระเจ่ากรุงพ (๑) ป:ๅกฎต:งมํ้ว่า กา:ทไปมาก‘บเมองจีนห่างไปเสยค:าว ด เพงมาจ่บสนทขนอก เมอในแผ่นดึนสมเด’!เพ:ะเจ่าป:าสาททอง ความข็อนสมกํบจดหมายเหตุฝ/งตงแต่แผ่นดิน สมเด็จพ:ง:เอกาทศ:ถตลอดมาจนแผ่นด็นลมเด็จพ:ะเจ่าป:าสาททอง ฝ:'1ง่ไปมาคาขายทาง เมองจีนยาก ด็วยโป:ตุเกสไปทำหยาบคาย:!ยแ:งให้จีนเกลยดฝ:งทั่วไป ฝ:'งต่องมาอาศ''ย ไทยเบนนายหนำพาไปค่าขายเมองจีนและที่มุ่นด็วย

๔๑ มหานครกรุงศรีอยุธยาผู้ใหญ่ ให้ขุนนางกวนลือสิงลาเย่ไหมฅิลั้ (ออก ขุนสิริราชไมฅรี) เบ็นราชทูตนำราชสาส์นซึ่งเขียนอ''กษรในแผ่นทองคำ ก*บเครื่องบรรณาการลงเรือขำมทะเลมาถวาย ราชสาส์นมืความว่า เสั้ยมหลอก๊กย์องเซียนเลียคพะละเจียวก๊โล่งพะละม่าฮู้ลกควนลือ เอี่ยวธีย่าพูอาย ขอถวายคำน*'บทูลไค้เชง?เองเค้กษ*ฅริย์องค์ใหม่ซึ่งขั คำรงโลก อานุภาพแผ่ไพศาลประหนึ่งพระอาทิตย์ส่องอยู่กลางอากาศ ค่างประเทศทํ้งํ้สี่ทิศก็สยดสยองขอพึ่งบุญบารมี ขอความที่ไค้ส่ หมื่นประเทศก็ขอบคุณ ขำพเขำผู้เบึ่นเขำประเทศน้อยขอบคุณเทียน เฉียว (เมืองพา) ประหนึ่งนาที่ประพรมระลึกอยู่ในใจเสมอทุกเวลา มิไค้ขาด บ*คนึ่ฅงใจให้ราชทูตมาถวายเครื่องบรรณาการโดยความ เการพน*บถือ ควยมิไค้หมายแลกเปลี่ยนสึงของที่ฅอบแทน จึงแต่งให้ ราชทูฅอกควนลือสิงลาเย่ไหมฅิลั้ (ออกขุนสิริราชไมตรีราชทูค) อุปทูต อกกวนซิดมุตอ*วดิ (ออกขุนสมุทวาที) ตรีทูตอกกวนสือเซียะเภาะอ*วดิ (ออกขุนศรีคุภวาที) ไถ่ทงสือ (ล่าม) สีเกียดเค้เฅ๊น ก*บขุนนางอีก หลายนาย ลงเรือขำมทะเลนำราชสาส์นซึ่งเขียนอ'กษร'ในแผ่นทองคำ ก'บคำแปลเบนภาษาจีน ก*บสี่งของในพึ่นประเทศมากํวงแซ้ (มณฑล ก'วงค*ง) ขุนนางเจ่าพน'ก๊ง'านนำ-ราชทูตกบสีงของมาถ'ทย ณ เกียซีอ (กรงบกกี่ง) ถวายความเคารพโคยกวามฅงั้ใจ ตามตำแหน่งประเทศ ที่อย่ไกล แลวแฅ'จะโปรด ขำพเขำผู้น้อยนบนอบเทียนเสี่ย (เขำพา)

(^ 1๑) ขอเดชานุภาพเบนที่พึ่งคำย จึงได้มีราชสาสนมาทูลให้ทรงทราบ พระเจ้าเสี่ยโจ๊วหยินอองเต้รบส่งให้เจ้าพน“กงานเอาสื่งของ แทนให้คามธรรมเนียม แผ่นคินฆ่งอีบื่ที่ ๗ โบ๊วซินจ้บอิดงำย (ฅรง ณ เดือนอำย บีเวอก จุลศ*กราช @๐๓๐ บื่ พ.ศ ๒๒®®) เสี่ยมหลอก๊กอองให้ราชทูฅอกกวนลือ สิงลาเย่ไหมฅิล นำเครื่องบรรณาการมาถวาย ขณะนํ้นชุนนางผู้ใหญ่หารือก*นํว่า เสี่ยมหลอก๊กส่งเครื่อง บรรณาการมาไม่ถูกคืองเหมือนทุกกรง คืองส่งว่าคราวหล่งจะมาส่ง เครื่องบรรณาการ ให้เอาลืงของมาใช้คราวนั้คำย^ ในทนใคนนขนนางผู้ใหญ่ได้รบส่งพระเจ้าเสี่ยโจ๊วหยินออ เสี่ยมหลอก๊กอองเบื่นประเทศนอย เครื่องบรรณาการที่เคยเอามาส่ง ครง็ก่อนทุเอามา'จากประเทศอื่นก็มี เพราะฉะนํ้นจึงกราวนีไม่ถก แม้ว่าเครื่องราชบรรณาการที่เอามากราวน็จะขาดสี่งใค ก็อย่าให้เอ ใช้อีกเลย แก่นั้ก่อไปให้เอาแก่สงของในประเทศมาเบี่นเครื่อง บรรณาการก็ได้ (๑) ความทกล่าวครงน น่าเข่าใจว่า พระราชสาส์นไทยมไปแต่ก่อนเบนภาษาไทย ไปแปลทเมองจน เพงทำสำเนาคำแปลเบนภาษาจนส่งไปจากเมองไทยในชนแผ่นคน สมเด็จพระนารายณ์มทาราช แต่ทจริงเชอได้ว่า ไม่ม ไทยทรู้ภาษาจ๊นพอจะแต่งหนำส่อ จนได้ในครงนน ต’องวานเจ๊กแต่ง เจ๊กจะแต่งว่ากระไรไทยก็ไม่รู้ เพราะฉะน่นพระราช สาส์นทไทยมไปเมองจ๊น จะเบนในชนแรกเมอจนเอาไปแปลในเมองจ๊นด็ด ทจ๊นแต่ง ให้ในเมองไทยก็ด็ จ๊งพนอบพเทาอ่อนน่อมตามอชฌาสํยของจ๊นผู้แต่ง เรองนพระบาท สมเด็จ ฯ พระจอมเกส่าเจ’าอย่หำได้ทรงพระราชนิพนธ์บ่นไว้มาก แจ’,งอย่ในหนำส่อ ธปณร์ะ\"ช' มพร'ะบรมร1\"า,ช,า2.บ.า,ยลทพ้.มทุ!พแ^ล, ้วห0 น*า ๔1,ฟ่ ' (๒) จะเห็นได้ตรงนว่า ของบรรณาการทไทยส่ง หมายเพยงเบนชองเจริญทาง พระราชไมตริ ข่างจ๊นพยายามจะให้เบ็นของส่วยอย่างเมองประเทศราช

๔๓ แม่นดินฆำอีบื่ที่ ๑® หยิมจั้อซางำย (ฅรง ณ เดิอน ๕ บี่ชวต จุลศ'กราช๑อณ๔ บพ.ศ. ๒๒®๕) เสี่ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำเครื่อง บรรณาการมาถวาย ขุนนางเจ่าพน'กงานรบ \"I ส่งพระเจ่าเสี่ยโจ๊ว หยินฮองเต้ว่าราชทูตเสี่ขมหลอก๊กมีสินก้าจะเอามาขาย ณ เกียซือ ก็สต แล้วแค่จะเอามา หรือเขาจะขายที่เมืองกวงคง ก็ให้ดิกบู๊จ่ดขุนนาง เบึนผู้ดูแลดำย แผ่นดินฆ'งอีบที่ @๒ กุ่ยที่วยี่งำย (ตรง ณ เดือนสี' บี่ฉลู จุลศ'กราช ๑0๓๕ บี่ พ.ศ. ๒๒ธ๖) กวนลือสิงลาเย่ไหมดิลราชทูต เสิยมหลอก๊กนำเครื่องบรรณาการมาถวาย สี่งำย ตรง ณ เดือนหกบี1ฉลู) พระเจ่าเสี่ยโจ๊วหยินชองเฅ้ยกย่องเซียนเลียคพะละเจียวลู๊ โล่งพะละม่ ลกกวนลือเอี่ยวธีย่าพูอายเบึนเสี่ยมหลอก๊กอ๋อง ประทานตราทำคำยเงิน ก'บหนำลือยกย่องให้อกกวนลือสิงลาเย่ไหมติลนำกลบไป ข่อความในกำยกย่องมีว่า อ๋องมาเคารพขอให้ความสุขบริทูรถ! พูนเกิค ดำยธรรมเนียมโบราณเจ่าประเทศนอยค่องเการพเจ่าประเทศ ใหญ่คามหนำที'ผู้ใหญ่ก*บผู้นํอ์ย เราผู้เบนเจ่าประเทศใหญ่ เจ่าประเทศนอยที่อยู่ไกลโดยทางชอบธรรม เราไค้ร'บมรดกขนกรอง ราชสมบ'ติ หวำจะเผื่อแผ่ความเมตตากรุณาไปทำท1งสี่ทีศ มาเข่าเบ็น สามกคีเดียวก'น จะไค้ร'บกวามสุขสำราญทำหนา ขอทียกย่องยศศ*กคื้ ล้ามีชี่อเสียงปรากฏอยู่ในหนำลือลำตบเจ่าประเทศที่มีทางพระราช'ไมตรี แล้ว เราก็ยกย่องให้ตามธรรมเนียม บด์นํ้เสี่ยมหลอก๊กท่านเซียน พะละเจียวก๊โส่งพะละมำอู้ลกควนลือเอียวธีย่าพูอาย ถือความซื่อส่ฅย ตามขนบธรรมเนียม ยอมคำพระทยเบนไมตรีกบประเทศเราโดย สจริต ให้ราชทูตข่ามทะเลมาขอเบ็นมิตรอยู่ในขอบเขตข'ณฑเสมา

(^. (& ปลายเขฅแดนของเรามนคงประหนึ่งหินต่อเนื่องแม่นาของเรายาวออก ไปประหนื่งเชือก รกษาขนบธรรมเนียมเจ้าประเทศที่มีราชไมตรีโดย ชอบธรรม การที่ท่านฅงํ้ใจให้ราชทูตมาเคารพ เรายินดีมาก ปคน ยกให้ท่านเบนเสยมหลอก๊กอ๋อง และส่งกำยกย่องมาให้ค่ว์ย ท่านตอง ถือเอาทางยุติธรรมปกกรองอาณาเขต ร*บเอาความยกย่องน!ไว้ค่วย เบนชนสูง จะ'ใต้ระง*บสุขทุกข์เบนขอบเขฅ ตามหน้าที่อ๋องอยู่ปกกร ราษฎร ร*กษาประเทศซึ่งมีอยู่ในโลกนึ่อย่าให้มีเหตุเกิคขั้นได้ ย ยกย่องนนจงรุ่งเรืองตามกวามนิยม ท่านจงร*บเอาพรนไว้ อย่ากระทำ ผิดถ*,อยกำของเรา*'®) เมื่อกร*ง์ก่อน ๆ เรือเครื่องราชบรรณาการง*วเอี๋ย (ต่างประเทศ) มาถึงแขวงมณฑลกวงฅง เจ่าพน'กงานร*ก๊ษาหน้าที่ตรวจกูถูกต่องแล*ว ก็ปล่อยให้เรือเข้าจอดในลำแม่นา ล่งเครื่องบรรณาการขั้นไปเมืองหลวง แต่สินค่าขนเข้าไว้ในตึกใส่กุญแจกอยหน*งสีอบอกสิป (กระทรวงขนบ ธรรมเนียม) มา จึงอนุญาตให้จำหน่าย สินก*าก็เบึอยผุเสียมาก แผ่นดินฆ*ง์อีบที่ ๒๓ กะจั้อส่กง*ว่ย (ตรง ณ เตือนแปค บี!ชวด จุลศ้ก์ราช ©๐๔๖ บี! พ.ศ. ๒๒๒๗) เสั้ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำ เครื่องบรรณาการมาถวาย กบซอ (หน*งสีอ) หนึ่งฉบบ มีความว่า เรือเครื่องบรรณาการมาถึงเมืองกวงตง ราชทูตชั้แจงต่อเจ่า พน'กงานแล*ว จึงเข้าจอดเรือในลำแม่นา ขออนุญาตจำหน่ายสินค่า โ'กยเร็ว และขออนุญาตซีอเครื่องใช้สอย ประทานโปรดมีรบส่งไปถึง (๑) พระราชสาส์นจนฉบ้บน ความทำนองเบนหนำสอหองเมอแรกราชาภิเษก แต่ ศํกราชอยู่ระหว่างกลางร*ชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ๆ ผ่านพิภพบวอก จ.ศ. ๑0๑๘ สวรรคตบมะโรง จ.ศ. ๑๐๕0 เหตุใดพระเจำกรุงจนจงมราชสาสนอย่างนยำคดไม่เห็น

เจ้าพน้กงานออกหน*งสีออนุญาฅ่ให้ ‘ จะไค้จ่ายและซอสี่งของ แต่เร เครื่องราชบรรณาการต่องกลบีไปเสียมหลอก๊กเสียก่อน ถึงบี!ใหม่จึง จะ'ไห้เรือมาร'บีหน*งสือฅอบราชสาสีนและราชทูฅกฒัไปเสียมหลอก๊ก เจ้าพน”กงานก็นำข1อีกวามนขนทูล พระเจ้าเสี่ยโจ๊วหยินชิองเฅ้ รบีส”ง ให้เจ้าพน*กงานหารืออนุญาตให้ดามความประสงค์ แผ่นดินฆ*ง์อีบี่ที่ ๒๔ อิดทั้วจ้บ์ยี่ง็ว่ย (ฅรง ณ เดือนยี่ บี!ฉลู จุลศ”กราช @๐๔๗ บีเพ.ศ.๒๒๒๘) ขุนนางผู้ใหญ่หารือเพี่มของตอบแทน เครื่องราชบรรณาการเสียมหลอก๊ก แพรกง แพร!]รวมหำสิบม่วน (ชาวประเทศจีนม่กชอบ'ใช้เสีอสองชน แพรตงทำช8นนอก แพร!] ทำชนใน) ส”งเจ้าพน”กงไนให้ฅอบแทนดามข์อีกวามหารือน ตรงในแผ่นดินสมเด์ป็ทระเช่า3ยู่ท่ว์ท่ายสระ แม่นดินฆ”ง!!บี!ที่ ๔๗ โบ๊วจอล้กงํวย (ดรง ณ เดือนแปด บชวด จุลศกราช @๐๗อ บี! พ.ศ. ๒๒๕๑) เสียมหลอก๊กอํองให้ราชทูฅนำเครื่อง บรรณาการมาถวาย พระเจ้าเสี่ยใจ๊วหยินยองเฅ้ร่บีสงแก่ขุนนางผู้ใหญ่ ว่า ราชทูฅเสียมหลอก๊กมีสินกำมาก็สุดแล้วแต่เขาจะซอขาย อย่าเก็บ ค่าภาษี แผ่นดินฆ”ง?!บี!ที่ ๖® หยิมอี่นสี่ง็วย (ดรง ณ เดือนหก บี!ขาล จุลศ*กราช @๐๘๔ บี! พ.ศ. ๒๒๖๕) เสียมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูฅนำเครื่อง บรรณาการมาถวาย พระเจ้าเสี่ยโจ๊วชิองเฅ้ประทานแพรแซ แพรตง (แพรแซใช้ฤดูรอน แพรตงใช้ฤดูหนาว) ให้ราชทูตนำไปถวายเสียมหลอ ก๊กอ๋อง ก*บให้อ๋องยุย (พระสนม) และรบีส”งแก่ราชทูตว่า จงเอาข่าวสาร สามแสนเจียะ (สิบถ*งเรืยกว่าเจียะ) ไปขายเมืองอกเกี๋ยน เมืองล้วงดง

๔\\) เมืองเหล็งปอ คำยไฅ้ห่กสือ (ผู้ช่วยปลกทูลฉลองกระบวนขนบธรรม- เนียม) เขาว่าชาวเสียมหลอก๊กพดว่าปานเมืองเขานนขำว สารบริบูรณ เงินสองสามสลึงซอขำวสารได้เรียะหนึ่ง เราจึงสงให้เอาข ไปขายที่เมืองก,วงคงและเมืองอื่น ทู จะได้เบนประโยชน์แก่หำเม เหล่าน8น แค่ขำวสารสามแสนเจียะนึ่ ขุนนางเอามาไม่คองเสียค่า ภาษี แผ่นดินโยองเรียบที่ ๒ กะสินจบงำย (ตรง ณ เคือนสิบสอง บมะโรง จุลศกราช @๐๘๖ บี่ พ ศ. ๒๒๖๗) ราชทูฅเสียมหลอก๊ก นำพืชพ่นธุ ขำวและแก่นไม้หอมมาถวายเบนเครื่องบรรณาการ พวก เดินเรือเห่าสิบหกคนชาติห่างหยิน (คนรีน ที่จริงสกรีน) ขออนุญาต ถอนชื่อออกจากปญชีสำมะโนครำ พระเจ่าสี่โจ๊วหยินฮองเฅ้รบสำแก่ขุนนางผู้ใหญ่ว่า ชาวเส ก๊กไม่รำเกียจว่าทางไปมาไกลลำบาก อุตส่าห์เอาพืชขำวและแก่นไม้หอม มาให้โดยความเการพนบถือ เรายินดีมาก ที่ไค้เอาขำวสารมานน ให้ เจ่าพนกงานสำไปถึงขุนนางหำเมือง ดูแลจำหน่ายโดยยุติธรรม ห่าม ไม่ให้ชาวปานร่านคลาดกดรากา สินค่าสีงอื่นมีมาดำยก็อย่าเก็บภ พวกเตินเรือเก่าสิบหกกน'ใปอยู่เสียมหลอก๊กหลายชำกนมาแล่ว จะเอ กล*บกืนมาก็เบนการลำบาก ควรให้เจ่าพนำงานถอนปญ่ชีสำมะโนกรำ ออกเสีย ให้เห็นว่าเรากรุณา และจบสำให้เจ่าพนำงานเพืมแพรหมำต เครื่องใช้ทำค่ำยหยก ลำยชาม ให้ราชทูฅนำไปถวายก๊กอ๋อง แผ่นดินโยองเจี่ยบี1ที่ ๖ โบ๊วซินขี่งำย (ตรง ณ เดือนสี่ บก จุลศำราช®๐๙๐ บี! พ.ศ. ๒๒๗®) ชาวเสียมหลอก๊กเอาขำวสารบรรทุก เรือมาขายที่เอ๋หมืง (ปากนำมณฑลยิกเกี๋ยน)

๔๓) แผ่นดิน'โยองเรี่ยบที' ๗ กั๊อั๊วลำงำย (ฅรง ณ เดือน ๘ บระกา จุลศกราช @๐๙® บี่ พ ศ. ๒๒๗๒) ชาวเสั้ยมหลอก๊กเอาข่า-วสาร บรรทุกเรือมาถูกลมคลื่น สีงของที่เก็บไค้คืนเจ่าพนำงานไม่เก็บค่าภาษี ชิดงำย (ฅรง ณ เดือนเก*าในบระกา) เสี่ยมหลอก๊กอิองให้ ราชทุฅนำเครื่องบรรณาการมาถวาย พระเจ่าสี่โจ๊วหยินชองเต้รบสํ ให้เจ่าพน'กงานเอาสีงฃองฅอบแทน'ให้ฅๅมธรรมเนียม ประทานเพิม แพรหม่ง์ตง เครื่องใช้ทำคำยหยก ถ้วยชาม กระดานบาย ฯ หนึ่งมี อิกษรว่า เทียนหลำลกก๊ก (เทียนว่าพ้า หลำว่าทิศหำนอน ลกว่าสุข สำราญ ก๊กว่าประเทศ ใจความว่า ประเทศสุขสำราญอยู่ขำงพ้าผ่ายทิศ ใต้) ให้ราชทูตนำไปถวายเสี่ยมหลอก๊กยอง และรบส่งว่าทางมาจาก เสยมหลอก๊กถ้องขำมทะเลไกลลำบาก นำสีงของในพํ้นประเทศมาให้ ก็ไม่ง่าย เราขอให้ผ่อนลงเสียบ่าง เจ่าประเทศที่อยู่ไกลจะได้เห็นว่า เรากรุณา แต่คราวนึ่ไค้นำสีงของมาแล'ว จะให้เอากลบไปเสยมหลอ ก๊กก็ลำบาก เพราะฉะนนจืงไค้รบไว้ตามธรรมเนียม แต่สีงของในพั้น ประเทศที่เอามาเบื่นเครื่องบรรณาการคราวนึ่ มีผ่าสบง จีวร ธูป ผ่าม่วน ธูปหอม กรงหล*งอย่าเอาของที่กล่าวนึ่มาเบนเครื่องบรรณา. การเลย ในบี่นนราชทุฅมาถึงเมืองกำงฅง ขออนุญาตซอลวดทองเหลือง พระเจ่าสี่จงเหียนชองเต้ร*บสํง้ให้เจ่าพน'กงานอนุญาฅ ตรงในแผ่นดินสมเดจทระเช่าฮยู่หำบรมโกส แผ่นดินเขียนหลงบี่ที่ ๑ เบั๊ยสินล*กงำย (ตรง ณ เดือนแปด บมะโรง จลศ*กราช ©๐๙๘ บี่ พ.ศ. ๒๒๗๙) เสยมหลอก๊กอองเซียน

๔๘ เลียดพะละเจี่ยวก’งพะละม*าอู้ลกกวนลือเอี่ยวธีย่าพูอาย ขั้นครองราช สมบ่ต ให้ขุนนางหลงซามลิบกวาที (หลวงส*มฤทธิวาที) เบนราชทูต นำราชสาส์นกบลีงของในพั้นประเทศ มีช้างมาช้างหนึ่ง ถวายเบ เครื่องบรรณาการ ราชทูฅพูดก*บลี ใ] (เสนาบดีกระทรวงขนบธรรมเนียม) ว่า เหตุ ถ่วยถ่องช้ามทะเลลำบากจึงเอาช้างมาแต่ช้างหนึ่ง และเมื่อกร*งํ้ก ประทานหม*,งเหล็งไฅ๊เผา (เสอยศคำแพรหม*งฅงบ่กลายม*งกร) ไปให้ ก็เก็บเอาไว้ที่เสงอีนเต่ง (หอไว้ของพระราชทาน) ช้านานหลายชวกน มาแล,ว เหลือกำลง-จะรกษาอ่นํฅราย ขอความกรุณารบประทานอีก เสอหนึ่งหรือสองเสั้อ บ*ดนึ่ก๊กอ๋องทำบุญสร่างว*ดทุกบื่ ถ่องการใช้ทองเหลือง ข ความกรุณาเลิกขอบ่งกบเลียชํวคราว จะไค้หาซอที่เมืองก*วงตง ขุนนางผู้ใหญ่หารือไม่ยอมอนุญาฅ แต่ไค้รบส่งพระเช้าเกา สุนชองเค้ว่า ทางมาจากเสั้ยมหลอก๊กถ่องช้ามทะเลไกล เขามีกวา ตงใจมาส่งเครื่องบรรณาการ ลีงของตอบแทนเพ็มเติมตามธรรมเนียม เอาแพรหม*งฅั้งเพึมขั้นให้อีกสี่มํวน ที่ขออนุญาตซอทองเหลือง ก๊กอ๋องจะ'ใช้ในการทำบุญสร่า-งว่ถ่ เราให้ทองเหลืองหน*กแปดรอยช'ง เบนรางว'ลโดยกวามกรุณา แต่กรํ้งหล'งอย่าเอาของสงนึ่ฅง์เบืนธรรม- เนียม (บ่ญชีรายละเอียดเพี่มของตอบแทนมือยู่ตอนปลาย) แผ่นดินเขียนหลงบี่ที่ ๘ ตุ่ยหายเก่างํว้ย (ตรง ณ เดือนสิบเอ็ด บกุน จลศกราช ©©๐๕ บี่ พ.ศ. ๒๒๘๖)

๔๙ ขนนางเจ่าพน*กงานร่บร่บสงพระเจ่าเกาจงสนชีองเต้ว่า พาณิช เสี ยมหลอก๊กเอาข้าวสารบรรทุกเรือมาจำหน่ายที่หมีงิ (เมืองฮกเกี้ยน} มาโดยความฅง์ใจ เราเพึมกรุณาพิเศษนํนควรตงขนเบนธรรมเนียม ต่อไปภายหนำเรือพวกง'วเอี๋ย (ต่างประเทศ) มีข้าวสารมาถึงหมี่นเจียะ แล้ว เงินค่าภาษีสิบส่วนให้ลคเสียห่าส่วน แมนมีข้าวสารมาแต่ห่าพ*น เจีขะ เงินค่าภาษีสิบส่วนให้ลดเสียสามส่วน แผ่นดินเขียนหลงบื่ที่ ©๑ เ!เยอี๋นเล้างํว่ย (ตรง ณ เดือน ๑๑ บี่ขาล จุลศ*กราช ๑๑๐๘ บ พ.ศ. ๒๒๘๙) พาณิชเสียมหลอก๊กเอา. ข้าวสารบรรทุกเรือมาจอดทอดสมออยู่ที่หมีงิไฮ้ (ปากนำเมืองฮกเกี้ยน) จำนวนข้าวสารสี่พ*นลามร่อยเจียะก็มี สามพ*นแปดร่อยเจียะเศษก็มื สินค่าสีงอื่น มีตะก'วอ่อน ตะก*วแข็ง ไม้ฝางมาด้วย ขุนนางฮกเกี้ยนเจียงกุน (นายทหาร) ชื่อเซียนเสียว ทูล พระเจ่าเกาจงสนชีองเฅ้ว่า เรือบรรทุกข้าวสารมาแต่เสียมหลอก๊ก ไม่ถึงห่าพนเจียะตามกำหนด มีสินค่าสี่งอื่นมาค่ว์ย แต่ย*งไม่ ภาษีธรรมเนียมที่ฅํงไว้นํนค่องผ่อนผไแสียใหม่ พระเจ่าเกาจงสุนยิองเด้ร่บล้งว่า ชาวเสียมหลอก๊กล่องเรือข้าม ทะเลมาไกล ควรเที่มกรุณาพิเศษให้ ค่าภาษีสินค่าที่มืมาในเร สิบส่วน- ให้ลดเสียสองส่วน ต่อมาอีกบี1หนึ่ง (ตรงกบจุลศ*กราช ©๑๐๙ บ พ.ศ. ๒๒๙๐) ขุน นางฮกบู๊ (ปลดเทศาภิบาลมณฑลฮกเกี้ยน) ชื่อตนไฅ๊สิว ทูลพระเจ่า เกาจงสุนอองเด้ว่า พวกพาณิชหมีง (เมืองฮกเกี้ยน) ไปซอข้าวสา เสียมหลอก๊กกลบมาพูดว่า เครื่องไม้เสียมหลอก๊กรากาถูกที่สด ควร

(3ะ 0 ไปต่อเรือเอามาไว้ใช้ เมื่อ'ให้เจำพน'กงาน'ไต่สวนก็ถูกต่อง แค่น,นมา เรือพาณิชเส!)มหลอก๊กก็ไปมามิได้ขาด แผ่นดินเขียนหลงบื่ที่©๔ กั๊จี๋ชิดง,วย (ตรง ณเดือนเต่า บี่มะเส็ง จุลศ*กราช ©๑®© บี่ พ.ศ. ๒๒๙๒) เสี่ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูฅนำ เครื่องบรรณาการมาถวาย พระเจ่าเกาจงสุน?เองเฅ้ประทานกระคาน บายอ*นหนึ่ง อกษรมีว่าเอี่ยมอกผินพวน (เอี่ยมร่อนแรง, กลำหา อกว่าพร่อมยอมเคารพ ผินว่าพึ่งพิง พวนว่าเจ่าประเทศน์ยย ใจคว ว่า ความกลำหาญควรเบี่นที่เคารพของเจ่าประเทศนอยที่ง๎ปวง) ให้ ราชทูฅนำไปถวายเสยมหลอก๊กอ๋อง (บ*,ญชิ1รายละเอียดเพึ่มของตอบ แทนมีอยู่ฅอนปลาย) แผ่นดินเขียนหลง!!ที่®๖ ซินบ(ตรงบี'มะแมจุลศกราช ๑©®๓บี่ พ.ศ. ๒๒๙๔) ขุนนางหมงฅ๊ก (เทศาภิบาลมณฑลฮกเกี๋ยน) ทูลพระเจ่า เกาจงสุนยิองเต้ว่า พวกพาณิชไปซอขำวสารมาแต่เสยมหลอก๊ก ประมาณสองพ*นเจียะ ให้เจ่าพน\"กงานไปฅรวจคูก็ถกต่อง ขุนนาง ผู้ใหญ่หารือว่าจะรางวลยศศ*,กดื้ให้ พระเจ่าเกาจงสุนชิองเฅ้ก็อนุญาฅ แผ่นดินเขียนหลง!!ที่ ๑๘ ก่ยอั๊วยี่งํวย (ฅรง ณ เดือนสี่ บระกา จุลศ*ก-ราช®®®๕บี่พ.ศ ๒๒๙๖) เสี่ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำเครื่อง บรรณาการมาถวาย ทูลขอประทานหยินเชียม (โสมคน) เองหง (ขน จามรื) เหลียงเบ๊ (นำมีผี่เต่า) และขอดธรรมเนียมขุนนางไหลกํ (ข*นที) ต่วย ขุนนางผู้ใหญ่หารือไม่ยอมอนุญาต และส่งราชทูตว่า กล*บไปเสี่ยมหลอก๊กแลว จงแจ่งแก่เสี่ยมหลอก๊กอ๋องให้ระม*คระว*,ง ร*กษาขนบธรรมเนียม เการพโดยซื่อส*,ตย์

(3ะ © พระเจ่าเกพงสุนชองเต้มีรบส'งถึงขุนนางผู้ใหญ่ว่า ถึงของในพ ประเทศที่ส่งมาน1นร*บไว้ตามธรรมเนียม ถึงของตอบแทนก็ฅามธรรม- เนียมกร1งก่อน แต่เพี่มหยินเชียมให้ไปด็วย รางว*ลราชทูตนํ้นเล (บ*ญ่ชีรายละเอียดเพี่มของตอบแทนมีอยู่ตอนปลาย) แผ่นดินเขียนหลงบที่ ๒๒ เตงที่ว (ตรงบื่ฉลู จุลศกราช ๑©®๙ บ พ.ศ. ๒๓๐๐) เสยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำเครื่องบรรณาการมาถวาย (บญชีรายละเอียดเพ็มของตอบแทนมีอยู่ตอนปลาย) ตรงไนร'ปกาลสมเดปีพระเจาอยู่ห*ว พระท'แงสุริยาสน์อมรินทร์ แผ่นดินเขียนหลงบที่ ๒๗ หยินโง่,ว (ตรงบื่มะเมีย จุลศ',กราช ©๑๒๔ บ พ.ศ. ๒๓๐๕) เสยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำเครื่องบรรณา- การมาถวาย แผ่นดินเขียนหลงบึ๋ที่ ๓๐ อิดอั๊วจ่บง่ว่ย (ตรง ณ เตือน ๑๒ บี1ระกา จุลศกราช ©๑๒๗ บี1 พ.ศ. ๒๓๐๘) เสยมหลอก๊กอ๋องให้ ขุนนางบแอั๊ยเซ่งทํงออพายเบี่นราชทูต(พระยาสุนทรอภไ)) นำราชสาส์น ก'บเครื่องบรรณาการมาถวาย แผ่นดินเขียนหลงบื่ที่ ๓® เบเย,ซด (ตรงบื่จอ จุลศ',กราช ๑๑๒๘11 พ.ศ. ๒๓๐๙) เสั้ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตนำเครื่องบรรณาการมาถวาย ถึงของตอบแทนนนตามธรรมเนียมและ'ให้เพ็่มเดิมอีกบ*างเล็กน็อ์ย

๔ เ0 บญช้รายละเอยดเหิมเติมของตอบแทน แผ่นดินเขยนหลงบท ด เพี่มIสํ้อยศทำคิวยแพรหม่,งคง ๔ เสํ้อ แผ่นดินเขยนหลงบท ๑๔ เพื่มแพรหม่ง์ฅงเผี่ยน ๒ ม่วน 1, แพรกิมจึงฅั้ง ๒ 1, ,1 แพรเซยมฑง ๒ ,, ,1 แพรกั๊ม ๔ ,, เครื่องใช้ทำคิวยหยก ๖ ชุก เครื่องใช้ทำคิวยกระเบํ้องม่าเล่า ๒ 1, (พนกล่ายแคิวลายแกงสูง'โปนเบนคอก) ๔ ชุก เครื่องใช้ทำคิวยกระเบองฮวบล่ง (พนกล่ายแล่,วลายแกงสูงโปนเบนคอก) หินฝนหมึกทำคิวยหินสงฮ่วย ๒ สำร*บ เครื่องแกว ๑0 ชุก คิวยชาม ๑๔๖ ,1 ในบี่นนส่งหมึ ชะนีเผือก มาเบ็นเครื่องบรรณาการ เพมเติมแพร โข่วฅั้ง ๒0 มวน หน*,ก ๔ ชีงรืน แผ่นดินเขยนหลงบท ๑๘ เพื่มหยินเชียม

๓ เพมแพรกง ๑๐ มวน 5, แพรกม ๑๐ 55 ,, เกรี่องใช้ทำควยหยก ๔ ชุด ,1 เกรี่องใช้ทำด้วยกระเบั้องมำเลำ ๒ ,, 11 เกรี่องใช้ทำด้วยกระเบองอวบลํง ๖ ,, 1, ด้งลํวนอั้ (ทำด้วยทองเหลืองสำหรบ ผิงไฟฤดูหนาว) ๒ สำรบ 1, เกรี่องแก้ว ©๐ ชุด 1, ด้วยชาม ©๔๐ 11 แผ่นดินเขยนหลงบท 1®1ช เพี่มแพรหม*งฅง ๒ มวน 11 แพรกั๊มตง ๒ 1, 11 แพรเชยมตง ๑ ,1 11 แพรเผี่ยนกั๊ม ๑ 11 11 แพรโบยซีฅํ้ง ๔ 11 11 เครื่องใช้ทำด้วยหยก © ชุด 11 เกรี่อง'ใช้ทำด้วยกระเบํ้องก้าเลำ ๑ 11 11 เครื่องใช้ทำควยกระเบั้องอวบลํง ©๓ 11 11 ถวยชาม ©๔๐ 11 แผ่นดินเขียนหลงบึ๋ที่ ๒๗ และบึที่ ๓© เพี่มเติมของตอบแทน นนเหมือนบี่ที่ ๒๒

๔๔ ตรVIนแผ่นดินกร*8นบร แผ่นดินเขียนหลงบื่ที่ ๔๖ ซินที่วเจี่ยงำย (ครงณเดือนสาม บึฉลู จุลศำราช®๑๔๓บื่พ.ศ.๒๓๒๔) เสิยมหลอก๊กเชียงแก้เชียว (พระเจ่า กรุงสยาม เรียกว่าเจี๋ยงนนกรุงจีนยงไม่ได้ยกย่อง แต้เจียว พระนาม เจ่ากรุงธนบุรีที่ออกไปในภาษาจีน) ให้หลงบื่ไช่ซานื (หลวง หรือเพชรปาณี) กบเฮอ’กบ้ฅุด (อุปทูต) สองนายเบนราชทูฅนำเครื่อง บรรณาการมาถวาย ทูลว่าฅํง์แต่ถูกพวกเมั้ยนฮุ้ย (โจรพม่า) มายํ่ายีแลำ จึงได้แก้แก‘นทดแทนฅีได้อาณาเขฅมาก็จริง แต่เชอวงศ์ของเจ่านายน*น สูญสิน พวกขุนนางพรำมใจก่นยกแต้เจียวข็นเบ็1นใหญ่ จึงจำสิงของ ในพนประเทศส่งมาถวายเบึนเครื่องบรรณาการฅามธรรมเนียม ขุนนางผู้ใหญ่ร'บรํบส'งพระเจ่าเกาจงสุนชองเต้ว่า เราแจ้งว่ หลอก๊กเจี๋ยง'ให้ราชทูตลงเรือขามทะเลมาแต่ทางไกล เห็นได้ว่ามีความ เคารพนบถือ แล้วขุนนางผู้ใหญ่ก็เขียนหน*งสือตอบราชสาสินตามข่ กวามราชสาสินเดิม พระเจ่าเกาจงสนฮองเต้ทรงเห็นว่า ทางมาแต่เสิยมหลอก๊กต่อง ข่ามภเขาที่สูงและข้ามทะเลที่กว่าง ประทานโฅ๊ะเลยงราชทูตสอ ระยะทางเสิยมหลอก๊กมาส่งเครื่องบรรณาการ ทางผ่านเมืองก'วง ฅงมาเก็ยซือ (กรุงบกก็ง) กรุงเสิยมหลอก๊กอยู่ทิศตะวนตกเฉียงหำนอ มณฑลกำงฅง เดินเรือไปทางทะเลสี่สิบห่าว่นส์สิบห่าคืนจึงถึง ลงเรือที แม่น*'1อำเภอเฮียงซำก่ยแขวงมณฑลกำงฅง ต1งเข็มตรงอำษรโงำ (ทิศ หำนอนหรือทิศใต้) ใช้ใบตามลมทิศปลายตีนหรือทิศเหนือออกทะเลชิด

/ ๔๔ วิวเอี๋ย (ทะเลจีน) สิบวนสิบคืนจึงถึงทะเลอานหลำ (ทะเลญวน) ใน ระหว่างนํ้นมีภูเขาชื่องืวหลอภูเขาหนึ่ง ไปอีกแปคว\"นแปคคืนถึงทะเล เมืองเจียมเสีย ไปอีกสิบสองว\"นสิบสองคืนถึงภูเขาใหญ่ชื่อกุนหลุนภูเข หนึ่ง คำงกลบใบคามลมทิศคะว\"นออกเฉียงปลายคืนหรือเฉียงเหนือ เหศีรษะเรือไปผายทิศคะวนฅก คงเข็มอกษรบกิมอีกษรชินสามส่วน (ทิศคะว\"นฅกเฉียงหำนอนหรือเฉียงใค้)ไปอีกหำว\"นหำคืนถึงทะเลแม่นํ จีนชี่วก\"งไหลฅก ไปอีกหำวนืห์าคืนถึงปากนาแม่นาเสยมหลอกง ใช้เ เขาไปในแม่นาเสยมหลอกงระยะทางสองรำยลถึงนํ้าจีค ไปอีกหำวน ก็ถึงเสิยมหลอเสีย (เมือง) เสิยมหลอก๊กมีภูเขาใหญ่อยู่ผายทิศคะว\"นฅกเฉียงหำนอนหรือ เฉียงใฅ้ นาในเสยมหลอก๊กออกจากภูเขาผายทิศห\"วนอนหรือทิศใค้ไหล มาลงทะเล เมืองขนเสยมหลอก๊ก เมือง'โซงกาลา (สงขลา) หนึ่ง เมืองเซก เกีย (ไชยา) หนึ่ง เมืองลกกุน (นกรศรืธรรมราช) หนึ่ง เมืองไค๊หนื (คานื) หนึ่ง ขำความคอไปนึ่ เบนถำยกำของเจาพน\"กงานเรียบเรียง หน\"งสือบุนเหียนทงเกำ ขำพเจาทํ้งหลาย'ใค้ครวจคเรืองเสียมVเลอก๊ก มค่อเนองมาแค่กรง วงศ์สุยวงศ์ถ\"ง สม\"ยโนนเรียกว่าเชียะโทำก๊ก ควยกรงพระเจาสุยทางเฅ้ พระเจำสยทางเคขึนครคงวง^กม'ยคทป็คทว(ครงบฉลูพุทธศกราช๑๑๔๘ บี่ก่อนจุลศ\"กราช๓๓บ) ลำคบกษำริย์ที่๒ วงศ์สุย ขนานนามแผ่นคิน

๕๖ เรียกว่าไฅ๊เงียบ (แผ่นหินไต้ ๑๒ บี!) ขุนนางสุนฉำจู๊ซึ่อ ชึ๋อเสียงร เชียะ'1ท์ว่ก๊ก ไค้ความว่าเชียะโทำก๊กอ๋องแซ่ขือหุน หรือเห็นว่าเชียะโ ก๊กอ๋องนบถือหุดก่า(พุทธศาสนา)จึงกาดคะเนว่าก๊กอ๋องมีแซ่เหมือนหุ กรนตรวจคูประว'ตสถานราชทูตเสิยมหลอก๊กมีปรากฏว่า ชาว เสยมหลอก๊กมีชื่อไม่มีแซ่ กาลที่ล่วงเลยชำนานมาพ'น!]เศษแลำจะมีแซ่ หรือไม่มีแซ่ขํอกวามก็ไม่ถกตองก'น แค่ชาวเสั้ยมหลอก๊กนนเชอสาย ชาวหูหลำ1คำยหนำสือหลำซอมีเรื่องนานาประเทศ ซึ่งอยู่ชายทะเล หำนอนหรือทิศโต้ว่า หหลำก๊กน1น์เหิมสฅรีเบ็1นออง ขนานนามว่า สิวเหียะ หนำลือเหมงอองก่ายสกทงเกำ ยกย่องผู้หญ็งเสิยมหลอก๊กว่ามี สติบั่ญญาขี่งกว่าผู้ชาย หรือจะเบ็1นขนบธรรมเนียมชาวหูหลำค่อเนื่อ เสิยมหลอก๊กได้เบนไมตรีก'!!ตงหำ (กรุงจีน) มาแค่กรงวงศ์ หงวนวงศ์เหม็ง กรนถึงวงศ์เชงเดชานุภาพก็แผ่ไพศาล และรบส่งให ราชทูตบรรทุกขำวสารมาจำหน่าย ประหนึ่งว่าทำทานให้รา อาณาเขตรบความร่มเย็น ถึงเมื่อครํ้งเจียวหอขุนนางในวงศ์เหม็งไป เที่ยวเก็บเอาของพิเศษตามประเทศซึ่งอยู่ชายทะเลมาก็ไม่มีประโยช จะเอามาเปรียบนื่นผิดก*นประหนึ่งพาก'บคิน แค่เสิยมหลอก๊กอ๋องดำรงประเทศอ'นไพบูลย์ กวามซอส*คย์ไม่มี ผ้ใคเสมอ อยู่ในระหว่างนานาประเทศผายทิศหำนอ ก็กํ้ากึ่งก*นก*บอานหล่าก๊ก (ประเทศอ*นหนำ คือญวน) ๑) คอเมองไทยเดิม