✍️ศาสตร์ _ ปั๊บสาครูบาอาโนชัยธรรมจินดามุนี

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง192 ศาสตร์ : ปับ๊ สาครบู าอาโนชัยธรรมจินดาศมาุนสี ตร์ : ปับ๊ สา ครบู าอาโนชัยธรรมจนิ ดามุนี ๑๙๒ ๔ ด้านทั่วโลกนี้ วันใดวันนึ่งใน ๒ เดือนนี้ดั่งอั้น ฅนทังหลายจักเลี้ยงอินทรีย์ สุกข์ใจมากชะแล วนั ฟำ้ ดัง ปลีใหม่คันว่าฟ้าดังหนแจ่งเหนือช้อยวันตก ฝนหัวปลีกลางปลีดี เถิงหล้าปลีบ่ดีแล ปลีใหม่ฟ้าดังแจ่งวันออกช้อยใต้ ฝนหัวปลีบ่ดีฅนทังหลาย จักก้ันอยากมากแล ปลีใหม่ฟ้าดังหนใต้ ฝนหัวปลีบ่มีหลาย หล้าปลีบ่ดีแล ปลีใหม่ฟ้าดังแจ่งหนใต้ช้อยวันตก ฝนตกหัวปลีจักมากหล้าปลีมีสน่อย เข้ากล้าเต้าแตงบ่ดี ปลีใหม่ฟ้าดังพายวันตก ฝนตกดีกลางหัวปลีหล้าปลีดี เสมอกัน เข้ากล้าเต้าแตงดีแล ปลีใหม่ฟ้าดังพายวันตก ฝนตกดีกลางปลีหัว ปลีหลา้ ปลดี เี สมอกนั เข้ากลา้ เตา้ แตงดีแล ผิว่าฟ้าดังเดือน ๖ ออก ๗ ฅ่า เถิงเดือนดับ ผิว่าฟ้าดังพายวันออก ด่ังอั้นผีปิดปะตูเหลก ฝนหัวปลีนัก จักแพ้ฅนทังหลาย เสิกบ่มีแล ผิว่าฟ้าดัง พายวันออกช้อยใต้ผีปิดปะตูลมก็จักมีลมมาก เข้าน้าดี ฅนทังหลายจักอยู่ดีมี สุขแล ผิว่าฟ้าดังพายหนใต้ผีปิดปะตูไฟ ฝนบ่มีจักแล้งฅนทังหลายจักกั้น อยากตายชะแล ผิว่าฟ้าดังหนวันตกใต้ผีปิดปะตูหรีน ฝนจักตกนักเข้ากล้า จักดีฅนทังหลาย สัต ๔ ตีน ๒ ตีนจักมีอุบาท ผีล่าจักตกเมืองแล ผิว่าฟ้าดัง พายวันตกแท้ผีปิดปะตูเหียก ฝนจักตกนักฅนมักเจบไข้เข้าจักดี ผิว่าฟ้าดัง วนั ตกแจ่งเหนอื ผีปดิ ปะตทู อง จักแพฅ้ นทังหลายเข้าไร่เข้านาดี ผิว่าฟ้าดังหน วนั ออกช้อยเหนอื ผปี ิดปะตูดินดี ฝนตกเลิงดี เข้าไร่เข้านาดี ฅนทังหลายอยู่ดี ค้าขายได้กินได้ว่าอยู่เปนสุกข์แล ผิว่าฟ้าดังหนเหนือแท้ผีปิดปะตูเงิน ฝนตก น้าจักถ้วมชุแห่ง ฅนทังหลายจักอยู่ดีกินดีชะแล ผิว่าฟังสายฟ้าดังห้ือถูกท่ี แม่นแท้แล

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร: ์ป: ั๊บปบั๊สสาาคครรูบูบาาออาโานโนชัยชธยั รธรมรรจมนิ ดจานิ มดุนาี มุนี19๑3๙๓ ทำนำยเหตุกำรณ์บ้ำนเมอื ง ท่ีนีจ้ ักกล่าวเหตดาวสานก่อนแล ผวิ ่าแลง้ คาบเหยื่อมาตกกลางเมือง อันนึ่งนกยางบินมาตกกลางเมือง อันเรือสระเพาใหย่จักเข้ามาเถิงเมือง บ่คลาดแล อันน่ึงน้าจ่ิงกายเกิฏเปนน้านมดั่งอ้ัน หมอผู้รู้ผู้ช่างจักมาเถิงเมือง บ่คลาดแล อันน่ึงผิว่าฅนผู้ใดหันเดือนออกฅวนเปนดั่งน้าสมุทธ์ด่ังอั้น ฅนผู้ นัน้ จักไดเ้ ปนไทยบค่ ลาดชะแล ฅนผูใ้ ดกลางกุบอยู่เหนอื หวั แล้วปอขึ้นอากาด ดั่งอั้น ผู้นั้นจักได้เปนขุนใหย่เปนขุนชะแล น้าอ้อยกายเปนน้ามันงา เจ้าน้าอ้อยนั้นจักได้ที่เปนใหย่ชะแล ผู้ใดได้หันธาตุพระเจ้าออกผายปฏิหาน ดั่งอ้ัน ผู้นั้นยังจักได้เปนพระรีบพันชะแล เข้าปูกตนนึ่งออก ๗ รวงดั่งอ้ัน เมืองนึ่งจักมีเจ้า ๗ ตน ชะแล ไฟดับวอดไปแล้วพ้อยลุกฅืนมาเล่า แม่นเปน ไภ่ก็จักได้เปนขุนม่ังมีชะแล แพะข้ึนเรือนเข้าไปในเรือนเจ้านั้นจักได้ลาภสัต ๔ ตนี แล หมูขน้ึ งวั แม่นเปนฅนทกุ ก็จกั ได้เปนขนุ มาดาย ผู้ใดหันกาเผือกผู้นั้น ก็เปนผู้มีบุญผู้น่ึงดาย ผิว่าไก่แม่แล้วกลายเปนไก่พู้ไป บ้านเมืองจักอยู่ดี พายลูนผู้น้อยจักแพ้ผู้ใหย่ชะแล (สัตว์)ปล่า ๔ ตีนขึ้นเรือนมา เรือนจักได้กิน ได้ว่า แล้วเหตุจักมีห้ือกะทาบุนหื้อหลายเทอะ รู้งกินน้า ๔ หน้า ด้านเมือง ชมพูทวีปจกั มีเจา้ หรอฅาหลายท่วั โลกชา ชา้ งดากายเปนช้างเผือก บ้านเมือง จักฅืนดีมากกว่าเกล่าแล ผู้ใดหันดอกเด่ือผู้น้ันจักมีสุกข์พายหน้าชะแล หมาเพนิ่ ผูอ้ ืน่ แล่นขนึ้ เรอื นมาแลว้ มาเกือกกิ้งมาแกว่นเคยชาวเรือนนั้น จักได้ กนิ ไดว้ ่าชะแล งเู หลอื มมาเขา้ เมอื งดงั่ อนั้ เรอื สระเพาจักมาเถิงเมืองเราชะแล น้าเผ้ิงกายเปนน้าเลือดผู้มีบุญจักปรากฏชะแล หมากไม้เชื้อลูกหน้อยพ้อย หน่วยใหย่หน่วยยาว บ้านเมืองจักอยู่สุกดีชะแล ดอกไม้แดงกายเปนดอกไม้ ขาว บ้านเมืองจักอยู่ดีมีสุกข์ชะแล น้าแม่อันตื้นพ้อยเลิก บ้านเมืองจักดีมา ชะแล น้าอันเคมพ้อยเปนน้าอ้ันจืดจางไปดีแล ของกินอันเผดพ้อยเปนของ กินอันหวานไป บ้านเมืองจักอยู่สุกข์ฝนตกชุ่มบานมาแล ฝนบ่ตกพ้อยหันน้า

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง194 ศาสตร์ : ป๊บั สาครูบาอาโนชยั ธรรมจินดาศมาุนสี ตร์ : ป๊ับสา ครบู าอาโนชัยธรรมจนิ ดามุนี ๑๙๔ ไหลออกรูมา อันน่ึงงูแลหนูอยู่รูเดียวกัน บ้านเมืองจักรักกันชา หมาบ้านไป อยู่กับหมาใน เจ้าเมืองจักได้เมียผู้ถูกรักขณะแล ฅวายออกลูกเปนงัว ฟ้าฝน จักดีอยู่สุกข์แล หมูออกลูกเปนฅวาย บ้านเมืองจักอยู่ดีกินดีชะแล มล้ามี ๓ ตา ผู้น้อยจักได้เปนขุนเสิกใหย่แล ผิว่าไกล่พู้ไข่พ่อหม้ายจักได้เปนขุนแล เข้าตอกพ้อยแตกงอกออกเปนใบ เจ้าเข้าตอกแม่นเปนทุกถะหมอดก็จักลังมี ของชะแล งัวออกลูก ๒ ตัว ผวิ ่านามเจ้างัวกับทังนามงัวนั้นเปนมดิ กันดีเลี้ยง ไว้ยซ้าจักแภ่เหลือกว่าเกล่าดีแล ผิว่านามเจ้างัวกับทังนานงัวเปนสัตรูกันบ่ดี จักเปนเหตุชะแล เผิ้งมาเข้าปูกใส่เข้าจักกินน้ันก็ดี มาเข้าเยียเข้าปูมเข้าแล้ว ขี้เย่ียวใส่ยู้งเข้า เจ้าเยียเข้าจักมังมีเปนดีด้วยวัตถุข้าวของชะแล ต้นไม้ใหย่ มีในบ้านในเมืองนกเขียนมาแปงรังแล้วไข่ใส่ท่ีนั้น ก็จักอยู่ดีกินดีชูแห่งแล ผู้ใดได้หันนกเขียนตัวมาแปงรังนั้น หันจับต้นไม้ก่อนเพ่ือนผู้น้ันจักมีเงินฅา ชะแล ต้นไม้เช้ือเปนหนามแล้วพ้อยบ่มีหนาม บ้านเมืองจักเล่ียนเพียงอยู่ดี ชะแล แมงวันไข่ใส่เสื้อผ้าเปนหนอนหื้อรีบกะทาบุญเทอะ พ้นจากโทษแล้ว จกั มีเงินฅาชะแล ปลาดาคือว่า (ปลา) ก้ังกด็ ี ปลาดูกกด็ ีขึ้นมาฅ้างอยู่ใต้เรือน ก็ดีข้ึนเถิงเรือนก็ดี เจ้าเรือนน้ันจักชุ่มเหยนเปนสุกข์ชะแล เสื้อผ้าของนุ่ง ของใส่ลมพัดปิวเอาขึ้นกลางหาว เจ้าผ้านั้นห้ือกระทาบุนเทอะจักได้ลาภ ชะแล ในร่องในฅือบวกหนองริมบ้านริมเมืองต้นบัวมาเกิฏเปนดอกบัวบาน งาม เจ้าบ้านเจ้าเมืองน้ันจักหย่ังเช้ือด้วยบุญด้วยคุณพระแก้วเจ้าทัง ๓ จักมี อายุหมั้นยืน ฅนบ้านข้าเมืองก็จักสมริทธีม่ังมีสีสุกข์ชะแล อันนึ่งข่วงบ้าน ข่วงเมืองบ่ห่อนมพี ้อยเปนขว่ งมีมากจ็ ักสมรทิ ธชี ะแล ประกานนึ่งเมื่อกลางวันเงาไม้เม่ืองายแล้วพ้อยเท่ียงอยู่ บ้านเมือง จักสนั่นหว่ันไหวชะแล หื้อเจ้าเมืองเปนเคล้ารีบกะทาบุญเทอะ บ่ใช่กาล เมื่อฝนตกน้าพ้อยนองใหย่ บ้านเมืองจักตื่นท้วงชะแล ท่ีน้าท่ีหนองพ้อยมูน เปนเกาะเปนดอน ท่ีเกาะที่ดอนพ้อยเปนน้าจักได้เจ้าเมืองใหม่ชะแล ก้อน

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร:์ ป: ปบั๊ ั๊บสสาาคครรูบบู าาออาโานโชนัยชธยัรรธมรจรินมดจาินมดนุ าี มนุ ี19๑5๙๕ หรีนผาหากอยู่หากแตกเปนกีบเปนชั้น อันนึ่งต้นไม้บ่หอนมีพ้อยเกิฏมีมา จักได้เจ้าเมืองใหม่อยู่เกล่าจักดับจักหายเสียชะแล ดอยอันบ่ดี โปษบ่ดีพ้อย โปดพ้อยพังบ่ดี บ้านเมืองจักวายชะแล ฅนก็จักพ่ายหนีเส้ียงชะแล บ่ใช่กาล เม่ือฝนใหย่ลูกเหบพลวงตกก็ดี อันน้ีเดือน ๖ นกบิ่นเปนหมู่เปนชุมมาตกใน บ้านเมืองฅน ต้นไม้ใหย่อั้นเปนเสื้อบ้านเส้ือเมืองอาไสรพ้อยค่นหักไป จักมีไภยแกล่บ้านเมืองในเมืองท่ีนั้นชะแล ท่านผู้อื่นจักมากะทาร้ายแกล่ ชาวบา้ นเจ้าเมอื งที่น้นั วินาทสบิ หายชะแล เดือนเจียงแสงเดือนน้ันกา่ ดา กบเขียดออก เถิง ๔ เดือนปาย ๔ วัน เจ้าบ้านเจ้าเมืองจักมีอุบาทใหย่ห้ือรีบกะทาบุญหื้อหลายเทอะ รุ้งแร้งบินมา พายวันออกแล้วซ้าพิกเม่ือวันออก จักมีเสิก มล้าออกลูกมีหลายหัว ขุนเสิก ใหย่จักได้เปนเจ้าเมืองชะแล เสือหลวงกับเสือน้อยคันขบกันเสือน้อยแพ้เสือ หลวง ขุนเมืองพี่น้องจักชงิ่ กันกนิ เมอื งผู้นอ้ ยจักได้เปนเจ้าชะแล งัวเถิกกับงัว เถกิ ขึน้ กันเจ้าเมืองดง่ั กนั จักเปียนกนั ชะแล ไกล่น้อยบ่พอดีขันพ้อยขนั ผนู้ ้อย จักได้เปนขุนเสิกชะแล เสือเข้ามาบ้านพ้อยมาอยู่กับสัตบ้าน เจ้าเมืองจักมี อุบาดข้าวของจักเสียชา สัตยังปล่าเข้ามาบ้านมาเมือง เจ้าบ้านเจ้าเมืองจักมี อุบาทชะแล ลูกงัวก็ดีลูกฅวายก็ดีลูกฅนก็ดี งัวฅวายหากเค้ียวกินอันน่ึง ทางหลวงจูมปวกบ่ห่อนบู่นออกมาอันน่ึง เปดไกล่พ้อยปากเปนคาฅนเซ่ิงกัน สันนี้ เหตุอันว่าเหตุอัตถีผีแลเกิฏมีมาสันนี้เปนเหตุการบ้านเมืองจักรักรู่ชิง กนั เปนใหย่ ใส่ถ้อยแปงคาข่มเหงเตงเตกด้วยงวดงาอากอนข้าฟันกัน หนั ของ ท่านมีหลวงหลายพากันลักขาย แก้วทัง ๓ บ่ครบหยาล้วยลืนซ้าพาห้ือเปน เหตุหลวงหาย เหตุทังหลายมวนฝูงนก้ี ็หากได้แกล่ท้าวพระยาตนนงั่ ชา้ งเสวย เมอื งชูประกาน คันรู้แล้วหื้อรีบปูขาหอ้ื รบี กะทาบุญห้ือมากหลายห้ือหายเสีย ยังสพั พะเฅาะโทษทังหลายเทอะ

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง196 ศาสตร์ : ป๊ับสาครูบาอาโนชยั ธรรมจนิ ดาศมาุนสี ตร์ : ปั๊บสา ครูบาอาโนชยั ธรรมจินดามุนี ๑๙๖ ส่งเครำะห์ บุคละผู้หดเปนพยาธิแลอายุหากจักเส้ียงดั่งอั้น หื้อแปงซะทวงหบน่ึง หื้อข้ันเปน ๔ ห้องแล ห้องน่ึงหื้อหส่เข้าตอกดอกไม้แล ห้องน่ึงหส่แกงส้มแกง หวานแล ห้องน่ึงหส่ช้ินปลาอาหานแล ห้องน่ึงหส่เงินกับฅากับหอยแล คันแต่งแล้วหื้อไปนิมนเอาพุทธรูปเจ้ามาหยองไว้บนหัวผู้เปนพยาธิ แล้วห้ือ เอาซะทวงวางไว้ช่องหน้าพระเจ้าห้ันแล้วโอกาษร่าไร แล้วห้ือเอาเงินแลฅา นน้ั เคนห้อื เปนลาภแห่งพระเจ้า แล้วเอาซะทวงน้ันออกส่งนอกบ้านหื้อหยอง ท่ีสุง แล้วเอาหอยไปป่อยที่มีน้าเทอะ โอกาษแลว่าคะถาอันนี้ อมนะโม สาทินงั ทวาทัสสะรวายสี เทวตา อาคัจสนั ตุ อิมงั อาฏะนังติฐันตุ ขิปปะยันตุ อาคัจสันโตเสยยะถิทัง หุรู หุรูสวาหาย เปล่าฅนผู้เปนพยาธิไปหาซะทวง อมสะหะปริยา สะหะปริวารายะ สะหะคะณายะ มหาเตชา มะหัพพะลา อิมัง โภชะนัง ภูญเชยยตุ ขิปปะยันตุ หุรู หุรูสวาหาย ว่า ๓ ทีแล้วเอาน้า ส้มป่อยดาหัวตกลงซะทวง แล้วเอาออกส่งนอกบ้านแล้วเอาหอยไปป่อย เทอะ ก็หากจกั มีอายยุ ืนไปพายหน้าแท้แล บุคละทังหลายมักเปนอุบาดแลพยาธิบ่หายบ่มายบ่วุฒิบ่สบายหจ บ่จาเรินหจดั่งอ้ัน รอยว่าได้ต้องเคราะถูกไภอันหดอันนึ่งเพิงมีชะแล หื้อปูชา หื้อหายเคราะหายไภย ห้ือแปงซะทวงอันนึ่งห้ือเอาสอกผู้เปนพยาธิน้ัน มาแปงสะทวงห้ือมี ๙ ห้อง ห้ือหส่เข้า ๙ ก้อน แกงส้ม ๙ แกงหวาน ๙ พล้าว ตานก้วยอ้อยเทียนเข้าตอก ๙ ห่อ ดอก ๙ มัด เทียน ๙ เหล้ม ห้ือพอ ๙ ชอุ ันแล้ว ขันต้ังปูชาอาจารหื้อมีเบ้ียพัน ๓ หมากพัน ๓ ๓ ขด ๓ ก้อม เทียน ๔ คู่ พู ๔ สวย ผ้าขาวผ้าแดง เงินบาดน่ึงคันบ่ได้บ่มีเฟืองนึ่งคันหาบ่ได้ซีกนึ่ง หือ้ ปูชาอาจารเทอะ ห้ือราทธนาว่าดังนี้ โภนโตเทวตาโย ดกู ราเจ้าหมเู่ ทวดา ๙ ตน บัดนี้ผู้มีชื่อดังนี้ก็ได้ทรงยังพยาธิโลคามีเปนประกานสันนี้ จักว่าได้ ถูกต้องด้วยตัวเพิงตัว(ชน) แลตัวเสวยแลยอดโหราชาตาทังมวนฝูงน้ีก็บ่รู้ได้

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร: ์ป: ั๊บปบั๊สสาาคครรูบูบาาออาาโนโนชยัชธยั รธรรมรจมนิ ดจาินมดุนาี มุนี 19๑7๙๗ แล เจ้ากูอันเปนใหย่กว่าพระยาคระหัฏฐะนะขัตตะฤกษ์ทังหลายก็มีแต่เจ้ากู หมู่เทวดา ๙ ตน หากมาครอบงากายังสัพพะสัตทังมวรว่าสันน้ีดีหลี บัดนี้ ตูข้าทังหลายก็จิ่งได้ตกแต่งเฅืองกรียาปูชาต่างๆ สันนี้ ก็เพ่ือจักห้ือเจ้ากู หมู่เทวดาทังหลายผายโปรษผู้เปนพยาธิน้ี ห้ืออยู่ดีมีสุกข์ห้ือพ้ลจากทุก กังวลอนทรายทังมวรแท้ดีหลี เตวะตา ดูกราเจ้าเทวดามวรหมู่ทัง ๙ มีพระยาสุโลราชอาทิษ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ เกด ทัง ๙ อันเลียวรีบเข้าเทียว เทษทวาทะสะเขด ๑๒ รวายสี หากเกิฏมีมาตามโลกแต่งแปงโคษปถมะกับ หัวที ฅนผู้มีลัคคะนาสัตรูบาปเฅาะใหย่อันเทียวถูกต้องย่อมปองหื้อเปนโทษ ห้ือไดต้ ้องทุกโสกไหม้โสกา พาหอ้ื เปนเคราะมรณาตายจากชาต เคราะพาหื้อ เถิงวินาทสิบหาย เคราะพาวายจาจากห้ือพัดพรากหมู่ยาติกา เคราะห้ือได้ เถิงโลคาทุกโสก ผู้ข้าทังหลายขอเทพทัง ๙ โผษเมตตากรุณาตามสุพราบ อันเปนเทวดาทังหลายแท้ดีหลี บัดนี้บาปเคราะเจ้าตนใดมาปองถูกต้อง ลัคคะนาชาตาผู้มีชื่อดังนี้ จ่ิงได้แต่งเคร่ืองพลิกัมม์ปูชาแกล่นักขัตตาเจ้า ขอเพ่ือห้ือหายเสียยังพยาธิขาดกังวล ขอห้ือหายเคราะในตนชุเยื่อง จ่ิงแต่ง เครื่องปูช าแกล่นักขัตตาแลยอดโหราแลตับท้องชาตาด้วยเข้าน้าโภ ช นะ อาหานทังหลายนาๆ ต่างๆ มีทังขาทะนิยะโภชะนิยา เครื่องปูชาของไหว้ แกงส้มแกงหวานใส่หลวงหลาย เบี้ยร้อยหยายหมากไหมใส่ปูชา มีทังเน้ือ ปลาใหม่ลูกไม้ไขว้คิลา มีทังบุปผาดวงดอกเข้าตอกพร้อมทังเทียนหมาก เหมี้ยงพูหยา เคร่ืองปูชามีมากก้วยอ้อยมากนานา ข้าขอราทธนาเทวดาเจ้า ทังหลายจุงมาเสวยทังบริวานเคยแหนแห่เตมทุกสะแหลตาวิติงสา แต่กาล วันนี้ดีไปพายหน้าขอจุงห้ือผู้ข้าทังหลายทังผู้เปนพยาธิแลไข้ปูชาแล้ว ขอจุง หื้อหายเสยี ยังโสกาโสกไหม้พยาธิไข้อาพาธา ขอหื้อคลาคลาดจากตน สัพพะ กังวลอนทรายอันใดมีแสนอันแสนเย่ือง ขอหื้อเปนด่ังน้ากิ้งเกือนตกจาก ใบบัวใบบอนน้ันแกลผ่ ู้เปนพยาธนิ ้ันแท้ดหี ลี สว่ นอันว่าไภยอันเพิงกัวมีหลาย

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง198 ศาสตร์ : ปบ๊ั สาครูบาอาโนชยั ธรรมจนิ ดาศมาุนสี ตร์ : ป๊บั สา ครบู าอาโนชยั ธรรมจนิ ดามนุ ี ๑๙๘ สิ่ง มีตน้ ว่าเสือหมีผีปล่าล่าบ้านเกนเมือง หลุท้องปองใส้ไข้หนาวก็อย่าหื้อมา บังเกิฏได้ ไภยไหม้หัวใจมีราชไภย โจรไภ มนุสสะไภ อมนุสสะไภ แต่ผีแล เสือหมีชะแฅ่เนื้อร้ายแกล่กล้าคระนอง สีนาทก้องหน้าหรอกดาบกล้าปืนไฟ อนทรายหลายหลาก ขอหือ้ หายจากตนตัวแหง่ ผ้ขู ้าทังหลายอันไดป้ ูชาเทวดา ๙ หมู่ ด้วยอานุภาพเจ้าทังหลายขอห้ือหายเสียยังสัพพะเคราะ สัพพะไภ สัพพะจังไร สัพพะโทษ สัพพะโสกโสกา สัพพะโลกาอุบาดสัพพะพยาธิ ขอห้ือคลาดคลาตกเสียแกล่ผู้ข้าทังหลาย ขอหื้อกายเปนโสมะไชยเมนตรียะ อันดี มีอายุอันหม้ันยืนยาวมากกว่าร้อยซาวเข้าหากปายปลี ขอหื้อสุกข์ สวัสสดีแกล่เจ้าบ้านเจ้าเรือนเจ้าผู้เปนพยาธิแล ขอเลี้ยงขอดูมีหมูหมาช้าง มล้างัวฅวาย ฅนยิงชายชุผู้ชุฅนแท้ดีหลีเทอะ เทวดาเจ้าทังหลายคันว่าเสวย เข้าน้าโภชนะอาหานเครื่องพลิกาปูจาต่างๆ ฝูงน้ีแล้ว ขอจุงเอากันคลาด แคล้วเมือสู่ปราสาทแก้ววิมานฅาแห่งตนเจ้าชุตนชุองแด่เทอะ อมสัพพะ นักขัตตานาคคะวิมานัง อาคัจสันตัง อิมินิปูชาสกานุภาเวนะ อายุวัณณัง สุกขังพะลันตุเม อมนะโมสาทินัง ทวาทัสสะรวายสี เทวะตา สวามิสวาหาย ว่า ๓ ที แล้วเอาแวดฅิง ๓ รอบ แล้วดาหัวตกใส่ซะทวง ส่งเสียหนใต้เทอะ หายสัพพะพยาธิทังมวร หายแล้วจักมีโชกไชลาภมากแล ห้ือแปงซะทวง ๙ ห้อง ดังน้ีใส่รูปเทวดา ๙ ตน หมาก พู ก้วย อ้อย แกงส้ม แกงหวาน ๙ ชุอัน ใสซ่ ่อห้องไหนใส่ ๔ ผืนแลส่งตามรวายสีฅนผเู้ ปนพยาธิแล บุคละผู้ใดเปนพยาธิน้ันหนา อันน่ึงเปนเคราะเปนนามมักเจบมักไข้ มกั ตกเบี้ยเสียของด่ังอ้นั หอ้ื สะเดาะเคราะเสียเทอะ ขนั ตั้งมีเบ้ียพัน ๓ หมาก พัน ๓ ผ้าขาวผ้าแดง เทียน ๘ คู่ เงินบาทนึ่งห้ืออาจารเทอะ หื้อแปงซะทวง อันน่ึงแกงส้มแกงหวานช้ินดิบปลาดิบหมากพูเครื่อง ๑๒ ชู่อัน ช่อขาวช่อดา แดงแล ๑๒ จ้องแหลง ๑๒ พร้อมแล้ว อมสิทธิกานครูบาอาจานกูกล่าวไว้ว่า ฅนผู้ได้เจบเลบเหนื่อยเม่ือยตีนมือ กูจักเอาน้าพัดเคราะใหย่ เคราะไหม้

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ร:์ ป: ปบั๊ บั๊ สสาาคครรบู บู าอาอาโานโชนยั ชธัยรรธมรจรินมดจานิ มดุนีามนุ 1ี 9๑9๙๙ ห้ือเคราะออก บอกเคราะหื้อเคราะรู้ เสวยเข้าน้าแลเครื่องปูชาเข้าตอก ดอกไม้เทียนจันมันหมากพู้ปูชาเคราะช้ันนอกชั้นกลางชั้นปาย ช้ันใน เคราะใหย่เคราะไหม้เคราะ ๗ เคราะเลียบ เคราะน้อยเหยียบรวายสี เคราะปลี เคราะเดือน เคราะวัน เคราะยามสัตรูจงมาเสวยเข้าน้าชูเยื่อง สัพพะกาน เสวยอาหานชูเยื่องพร้อมดว้ ยเครื่องปูชาแล้ว จิ่งคลาเมือนอกจิ่งออกเมือไกล ตามวิไสสูอยู่แล้ว จุงหื้อฅนอยู่ดีร้อยเข้า จุงห้ือสมบัดเท่าเงินฅา จักกะทา อันใดก็ห้ือสมรทิ ธี สิทธิเยื่องสมบัดเครื่องเหลือหลาย ข้ายิงชายฅบคู่ช้างมล้า หมู่งัวฅวายเงินฅาหลายติ้วตื้อชุมื้อหล่ังไหลมาหา คาครูบาอาจารกูกล่าวไว้ จักเอาอาบน้าทาจันมันชาละนางพร่าพร้อมชูตน กูจักสะเดาะเคราะผีเมือง บน กูจักสะเดาะเคราะฅนเมืองลู่ม กูจักสะเดาะเคราะฅนผู้เถ้าหนุ่ม ปานกลาง เจบครางเคราะใหย่ กูจักไล่เคราะลงน้าชูกล้าพ่อครูแหนทุกพาย หอ้ื ฅนทังหลายอยู่สวสั สดหี มั้นยนื ตอ่ เถ้า ล้านเท่าทังลกู เต้าชยุ ิงชาย กจู ักขว้า เคราะไปไสเคราะล่อง อมหุลูหุลูสวาหาย อมกาลามหากาลาสัพพะกาลา มหาอังกะ โอทะระจะสะเทิง สะเซิง สะใดจัก สะจังไร อมสัพเพยักขา สัพเพ บิสาเจ สัพเพมหัพภะยา สัพเพอันตะรายา สัพเพภะยาธิ ทุกขา อมสิสุผุผัด ออกเมือทังฟ้าทังหมอกออกเมือทังนอกดังฅวนไฟ ไหลเม่ือวันด้วยน้าซ้ากว่า ด้วยแจ่งดินทังมวรด้วยฅวามกูโปรษ สิทธิสวาหาย สมุฆัตติ สมุฆัททา สมุเสนา ปมุหเนยยธิงยะถอนยะ นะโมพุทธายะ นะมาตะรูป ชื่อว่าสะเดาะ สพั พะเคราะโทษได้เสีย้ งแลว้ แล สง่ เคราะบ้านเมืองก็แล้วเท่าน้ีก่อนแล แม่ธรณี ท่ีน้ีจักกล่าวนางธรณีก่อนแล คถาว่า ธรณีนปัสสะวุฒิ สวสั สติ ปุจสิ กสิ สะกัญจะ นิอะยังปะถะวตี ะรักขะณันติ คถาแมธ่ รณีเจียนจากับพระยาพิส สะนุกัมม์ อันมีใจกรุณามักไฅ่ห้ือเปนประโยชนะแกล่ฅนทังหลายจิ่งถาม นางธรณีว่าดังนี้ เจ้าแม่ธรณีดังฤๅฅนทังหลายมักเปนทุกเปนสุกข์บ่เสมอกัน

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง200 ศาสตร์ : ปั๊บสาครบู าอาโนชยั ธรรมจินดาศมานุ สี ตร์ : ปบ๊ั สา ครบู าอาโนชยั ธรรมจินดามุนี ๒๐๐ น้ันชา ฅนทังหลายลางพร่องเปนดีมีสุขมีสมบัตเข้าของเงินฅามีมากนัก ฅนลางพร่องเปนทุกไร้เขนใจหาสังจักกินบ่ได้หาอันจักไว้ยก็บ่มี ลางพร่องมี เข้าของแล้วพ้อยหื้อวินาดสิบหายบ่หม้ันบ่เที่ยง ลางพร่องก็หาฅาสุกใจบ่ได้ เปนดงั ฤๅชา แม่ธรณีจิ่งกล่าวว่า ดูราพระยาพิสสะนุกัมม์ส่วนฅนทังหลายเขา เกิฏมาบ่เสมอกัน บางพร่องมีสุกข์ บางพร่องเปนทุกแลโทษเปนไภยต่างๆ นาๆ แลเปนอุปปัททะวะกังวนอนทราย โจรมารักไฟมักไหม้ท้าวพระยา ข่มเหง มักเจบไข้ได้พระยาดมักตาย มีงัวฅวายช้างมล้าข้าฅนของเลี้ยงมัก สิบหาย ตายวายพ่ายหนี มีเข้าของบ่หม้ันบ่เท่ียงสักอัน มักเปนเหดเปนไภ บ่วุฒิแกล่เขา ก็เหดเขาบ่รู้รักขณะอันอยู่อันกินยังแผ่นดินที่เขาตั้งบ้านแปง เรือนนั้นแล อันว่าแผ่นดินเทือกบ้านเทือกเรือนท่ีสูงท่ีต่าแลบ้านใดเมืองใด เวียงที่ใด คันว่าหล่ิงไปหาหนบุพพะวันออกมีเข้าของแล คันว่าหลิ่งไปหน อาคไนวนั ออกใต้ เปนทุกไรบ้ ่มเี ขา้ ของบส่ มริทธสี ักอนั อยบู่ ห่ มัน้ บเ่ ที่ยง คันว่า หลิ่งไปหนทักขิณะหนใต้ มักช่างผิดเถียงกันแล คันว่าหล่ิงไปหนหอระดี มักเสียของแล้วอยู่หมั้นเที่ยงแล คันว่าหลิ่งไปหนปัจสิมวันตกแลหลิ่งไป หนเพียบ คือว่าวันตกแจ่งใต้แลหนอีสาน คือว่าวันออกแจ่งเหนือมักเปน พยาธติ ่างๆ ผีมักบีบเบียนมีอายุก็บ่ยนื บ่ทันเส้ียงเขด ย่อมเปนไภยตา่ งๆ นาๆ แล คันว่าหล่ิงไปหนอุตตละหนเหนือนั้น ย่อมสมริทธีอยู่ดีมีลาภมากนักแล คันว่าหลิ่งไปหนอาคไนวันออกแจ่งใต้น้ัน มักเปนพระยาด เล้ียงสัตก็บ่แภ่แล อนั นึ่งบ้านใดมีแม่น้าแลหนองสระแลจุมปวกมหี นบุพพะวนั ออกล้าซาววาเข้า มาหาบ้านดีนัก ผิว่ามีทังหนอุตตระหนเหนือก็เหมือนกันสันเดียวกันแล อัน น่ึงบ้านใดเมืองใดเวยี งใดมีสระโบกขระณีมีตากลางแล้วสูงชุเบื้องชุพ่าย แล้ว ต้นไม้แกว้ ตั้งอยูแ่ ลฅนอย่แู วดน้นั อนั นึ่งชือ่ วามงั คละต้นแก้วแฅวรดีเหลือกว่า ท่ีอื่น อุดมสมริทธีมากนักแล อันน่ึงบ้านอันใดลาบเพียงเลียงงามเปนด่ังหน้า กองไช พายในบ่ต่าบ่สูงเสมอกนั ชุก้าชุพายนั้น บา้ นอนั น้นั ชือ่ ว่าสีมงั คละอยู่ดี

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร: ์ป: ับ๊ป๊บัสสาาคครรูบูบาาออาโานโนชยัชธัยรธรมรรจมินดจานิ มดนุ าี มนุ ี20๒1๐๑ มีสกุ นักแล อันนึ่งบ้านอันหดสวดตากลางสถานเปนดั่งหลังเต่านั้น ฅนผู้หดอยู่ ท่ีน้ันข้ีไร้นัก บ่อ้ันก็แพ้จักขุโสตาบ่ดีอยู่แล อันน่ึงจูมปวกมีหนอาคไนแล หนหอระดีแลหนอีสานหนหนทิสสะ ๓ ท่ีน้ีบ่ดีอยู่ คันว่าจักอยู่หื้อต้ังขันเทียน ๔ คู่ ผ้าขาวผ้าแดง เอา สาสนัสสัจจะโลกัสสะวุฒิ เสกน้าส้มป่อยแล้วขุด ง้างออกไปไว้ยเสียท่ีไกล หื้อล้าซาววาเทอะอยู่ดีแล ผิว่าจูมปวกมีวันตกแจ่ง หต้ มีหนเหนือ มีหนวันออก มีวันออกเหนือ บ่ห้ือขุดหื้อมีเขา้ ตอกดอกไมอ้ ่อย ปูชาไว้ยห้ือดีหื้อเปนสี อย่าห้ือหผกทาอานาธะละเทอะอยู่ดีชะแล ผิว่ามีไม้ หหย่ก็แฅวนดีแล อันน่ึงลากไม้อี่ลุมฅ้อนก้อม ไม้สาโรง ไม้เดื่อป้องเดื่อเก้ียง อย่าเอาปูกไว้ยไกล้ริมเรือน คันว่ารากไม้มันเจือเข้าพื้นเรือนเม่ือหดก็สิบหาย เรือนเมื่อน้ันแล อันน่ึงเล่าไม้ดอกแก้ว ไม้ดอกจาปา ไม้ตาเสือ อย่าปูกไว้ย หกล้เรอื น คันมันหหย่สูงเพียงเรือ เจ้าเรือนหาเข้าของบ่ได้ ลีหมากค้าบ่ข้ึนมัก สบิ หาย มกั เปนไภยต่างๆ นาๆ แล อันน่ึงเอาไมง้ ้ิวไมท้ องอย่ามาปูกหกล้เรือน ช่างเปนทุกเปนโทษช่างเปนถ้อยเปนคาแล ประกานน่ึงบ้านหดเปนรูป สระเพาขว้าสมริทธีแล เปนรูปพระจันเพงดีแล บ้านหดเปน ๔ แจ่ง ดีมีราภ แล บ้านอันหดบ่ดีอยู่มี ๓ แจ่ง บ้านน้ันมักผิดกันบ่ยั้งแล บ้านอันหดสวด ตากลางดั่งหลังเต่าน้ีย่อมเปนไภยแล อันน่ึงเล่าบ้านอันหดอยายกันติดกัน ไปเปนด่ังเรือนกาดนั้น อยู่บ่ดีมักเปนพระยาดหาสุกบ่ได้แล ประกานนึ่งผิว่า จักตั้งบา้ นหหมเ่ รือนหหม่แท้ ชาตวิ า่ แผ่นดนิ นี้ย่อมมเี ทวดาแลผีทังหลายแลอยู่ คู่ต้นไม้ หย้าแลเฅือเขาชุแห่งชุท่ีดีหลีแล คันว่าจักต้ังบ้านแปงเรือนตั้งบ้าน แปงเมอื งดั่งอั้นห้อื แปงซะทวง ๔ หบ หบนง่ึ หสร่ ปู ช้าง หบน่ึงหส่รูปมล้า หบนง่ึ หส่ รูปฅนชาย หบนึ่งหส่รูปฅนยิง หื้อหส่เข้าก็ ๔ ก้วยอ้อยหมากพูลูกส้มลูกหวาน พล้าวตาน แกงส้มแกงหวานเข้าเปือกเข้าสานแลอันแล ๔ ชุอัน แล้วห้ือเอา หมากหินร้อย ๙ ลูก ห้ือเปนเงินหม่ืน หื้อเอาเข้าหม้ินสิบหัวหื้อเปนฅาพัน แล้วเอาน้า ๔ บอก แล้วห้ือเอาไปไว้ทัดตากลางแล้วห้ือแปงหาบหส่หม้คานไว้

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง202 ศาสตร์ : ปับ๊ สาครูบาอาโนชยั ธรรมจินดาศมานุ สี ตร์ : ป๊ับสา ครูบาอาโนชัยธรรมจินดามนุ ี ๒๐๒ ๔ ด้าน แล้วอย่ารีบเผ้ียวถางเทอะ ห้ือร้องกล่าวว่า ตูข้าทังหลายน้ีเปนฅน เจ้าฟ้าเปนข้าเจ้าแผ่นดิน จ่ิงเอากันมาอยู่มากินมาส้างบ้านแปงเมือง แปง เรือนอยู่ท่ีน้ีตามราชอาชญา เจ้าหากอานุญาดห้ือตูข้าทังหลายมาอยู่มากิน ที่น้ีแล ตูข้าทังหลายก็มีเงินหมื่นฅาแสนพันแล สัพพะโภชนะอาหานแกงส้ม แกงหวานช้างมล้างข้าฅนยิงชายมาไถ่ซื้อเอาที่อยู่ สูเจ้าอันเฝ้ารุกขาต้นไม้แล ต้นหย้ารอมฅา ขอราทธนาสูเจ้าจุงเอาพากหนี หื้อพ้นเขตตามอาชญา เจ้าแห่งตูข้าทังหลายเทอะ ตูข้าจักตั้งปฏิญานไว้ท่ีนี้สันน้ี ตูข้าทังหลายอยู่ใน ท่ีน้ีไปนานประหมานพันปลีในเมืองฅน ตูข้าเปนเขดขนาดว่าอั้น แล้วหื้อเอา หมากหินลูกน่ึงห้ือน้าหนักพอกันข้ึนฝังไว้ยที่ตากลางใจบ้านแล้วว่าดังน้ี กันหินก้อนนี้เน่าเปนแผ่นดินไปเมื่อใดจ่ิงเปนปลีในเมืองฅนตูข้าแล หินลูกน้ี บ่เน่าเปนแผ่นดินไป สูเจ้าทังหลายอย่าพิกฅืนมา คันหินก้อนน้ีเน่าไปเมื่อใด สูเจ้าทังหลายค่อยเอากันอยู่ที่เก่าสูเทอะ คันหินลูกน้ีบ่เปนเฝ่าเปนแผ่นดิน เมอื งไปเท่ือ สอู ย่าฅืนมาเทื่อเนิอ้ ว่าอั้น ๓ ที แลว้ ก็ยกเอาซะทวงอันมีรูปช้าง กับหาบอันนึ่งไปส่งหนเหนือเทอะ แล้วยกเอาซะทวงอันมีรูปมล้ากับหาบ อันน่ึงไปส่งหนใต้เทอะ แล้วยกเอาซะทวงอันมีรูปฅนผู้ชายน้ันกับหาบอันน่ึง ไปส่งหนวันออกเทอะ แล้วยกเอาซะทวงอันมีฅนผู้ยิงนั้นกับหาบอันนึ่งไปส่ง หนวันตก ไปห้ือพ้นเขดซาววาแล้วจ่ิงจักค่อยเผ้ยี วค่อยถางยงั ที่อันจักต้ังบ้าน แปงเรือนนั้นแล แม่นจักต้ังเมืองแลวระพุทธสาสนาก็ดี ก็กะทาสันเดียวกันน้ี แล คันว่าเอายังซะทวงออกไปส่งทัง ๔ ทิสสะแล้ว หื้อเผ้ียวผัดด้วยหยาก เหย้ือกองไว้ยก่อน อย่ารีบหื้อเผาไฟเทื่อ ประกานน่ึงไม้ต้นเปนสีอันเปนนาม นั้นแล อย่าได้ฟันเสียห้ือต้ังอยู่เปนสรีกับบ้านกับเมืองแล คันบ่มีไม้ห้ือหาเอา มาปูกที่สีอยู่น้ันเทอะ หนวันออกหนเหนือเปนสีแล คือว่าไม้ค้า ไม้หนุน ไม้แกว้ ๓ ประกานนี้มักหื้อเปนมังคละสแี ล

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร:์ ป: ป๊บั ับ๊ สสาาคครรูบบู าาออาโานโชนยั ชธยัรรธมรจรนิมดจาินมดนุ าี มนุ ี20๒3๐๓ เม่ือน้ันพระยาพิสสะนุกัมมจ์ ่ิงถามนางธรณีว่า ดูรานางธรณีท่ีอย่เู ขา ก็บ่เสมอกันแล ลางพร่องสมริทธีเปนดีได้เปนเสฏฐีแลสะฅ่วย อยู่ดีมีสุกมาก นักเปนสันหดชาว่าอั้น เมื่อน้ันนางธรณีจ่ิงกล่าวว่า ดูราพระยาพิสสะนุกัมม์ ดังฅนทังหลายนั้นที่อยู่เขาเสมอกันแล้วพ้อยว่าบ่วุฒิหาเข้าของบ่ได้น้ันมี ๒ ประการแล เขาบ่เคยทรงเข้าของบ่ได้เหดหาอันจักค้าเขาบ่ได้จ่ิงบ่วุฒิแล บางพร่องก็แพ้ตัวเขาผู้เดียวแล บางพร่องก็แพ้ทังบ้านแล บางพร่องก็แพ้ทัง เมืองแลพาหื้อเมืองบ้านชองวินาดสิบหายหอเรือนแล บางพร่องมีเข้าของ พ้อยหื้อวินาดสิบหายไปนั้นเหตว่าเขาถูกขึดอันหดอันนึ่งอันเขามากะทา บ่ชอบธัมมะดา เขาจ่ิงวินาดสิบหายไปแถมเล่าแล ก็เหดเขาบ่รู้จักขึด ๕ ประกานนั้น เขาบ่รู้ประหมานตนแกล่ตัวเขาแล อันว่าขึดบ่มีแลว่าอั้น เขาก็กะทาต้ังคาพ่อแม่ ฅูบาอาจานแล ค้าบาดเจ้าภิกขุ ค้าลานเขียนธัมม์ พระเจ้าขายกิน คา้ อนั นึง่ เขาธานาแล้วเอาเข้าลีบสูนเข้าเต้งขายกนิ แล พ่อแล แม่นึ่ง ครูบาอาจารย์สอง ค้าบาด ๓ ค้าลาน ๔ เอาเข้าลีบสูนเข้าเต้งขายกิน ขึด ๕ ประกานนี้ถูกต้องตัวเขาบ่มีธัมม์อันหดจักมาโผดตัวเขาได้แล ผิว่าท้าว พระยาตนหดแลได้กะทาเวน ๕ ประกานนี้ จักหื้อพระหื้อธัมม์ห้ือสังฆะ แกล้ขึด ๕ ประกานนี้บ่ตกบ่หาย ได้ขึดกับบ้านกับเรือนกับเมืองแล้ว ควรพร้อมกันขับหนีแล้วจากเมือง แล้วพร้อมกันยกเอาหน่อท้าวพระยาแต่ เกล่าน้ันมาแล้วจ่ิงน้อมบ้านเวนเมืองแลราชสัมปัตติ ห้ือเจ้าตนลูนน้ัน ขึดอันน้ันจิ่งหายแล บ่อั้นบ่หายยังสิบหายสืบไปอยู่ไจ้ๆ แล คันล้า ๗ วันไป หน้าแล้ว ก็หื้อหน่อท้าวพระยาตนลูนน้ันหื้อไปนิมนเอาพระยาตนเกล่านั้น มาแล้วจ่ิงเวนราชสัมปัตติห้ือเมืองพายลูนจิ่งจักหายขึดอันตนกะทากามานั้น แล้วก็หือหาเอามายังฅนผู้กะทาผิดน้ันมาแล หื้อแต่งขันตั้งเบี้ยหมื่น หมากหม่ืนหน่อก้วยหน่ออ้อย เทียนเงิน ๒ คู่ เทียนฅา ๒ คู่ ผ้าขาวผ้าแดง หื้อพอวา เข้าเปือกหมื่นเข้าสานพัน สาดหหม่หมอนหหม่ ก้วยเฅือพล้าวเฅือ

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง204 ศาสตร์ : ป๊บั สาครูบาอาโนชัยธรรมจนิ ดาศมาุนสี ตร์ : ป๊ับสา ครบู าอาโนชยั ธรรมจนิ ดามุนี ๒๐๔ เงิน ๕ บาด แล้วซ้าแปงซะทวงแถมห้ือหส่แกงส้มแกงหวานหมากพูเข้าตอก ดอกไม้ ๔ ชุอัน เข้าสุกเข้าสาน ๔ เข้าเปือก ๔ หส่บอกน้า ๔ บอก เทียนเงิน ๔ เทียนฅา ๔ ดอกไม้ ๔ มัด เข้าตอก ๔ ห่อ เงินพันฅาร้อย แล้วหื้อเขาหมู่ กะทาผิดนั้นขุดขุมลงสรีเมืองแล้วหื้อเอาคถาอันนี้สลูบว่า อมธรณีนะปถะวี รัสสะ สิทธิกัมัง วิรูนติยานังขิปะเทติ บดนี้เสก ๗ ที แล้วเอาซะทวงเฅ่ืองฅัว นั้นขว้าลงหส่ขุมห้นั แล ซ้าหอื้ ว่าคถาบดน้วี ่า ยงั ยังอสิ สามติ ังตงั สะมิชนั ตุเมทะ สะทา เอาบอกน้าขว้าลงแลว่า ข้าแต่แม่ธรณีเจ้าขอหื้อหายยังโทษหหย่ อุบบาดหหย่ไภยทังมวร หายเสียหนวันน้ีแลว้ ผู้ข้าขอห้ือได้ยงั ฅวามวุฒิสวัสสดี จุงมีแก่ตูข้าทังหลายแด่เทอะ ว่าอ้ันแล้วถมขูมน้ันเสียห้ือดีเทอะ บ้านเมือง หอเรือนบ้านชอง พิชชะเข้ากล้าของปูกลูกฝังก็จักบัวละมวรมาชะแล นางธรณีกล่าวว่าดูราพระยาพิสสะนุกัมม์ ฅนทังหลายกะทาบ่ชอบบ่แม่น ก็เปนเหตหื้อสิบหายแล ลูกเต้าบ่กะทาครบยาพ่อแลแม่ตนก็สิบหายแล พ่ีบ่ยาน้อง น้องบ่ยาพ่ีก็สิบหาย ผู้เมียบ่ยาผัวผัวบ่ยาเมียก็ย่อมห้ือวินาด สิบหายแล กะทาทังหลายฝูงน้ีบ่วุฒิสักอันแกล่สัตแลฅนทังหลายหนโลกน้ีแล โลกหนา้ แท้แล คำสมมำล้ือวิหำน สาธุ สาธุ โอกาสะ ข้าแด่พระติรฏณะแก้วเจ้า ๓ ประกาน ส่วน อชั ชะหนวันน้กี ็เปนวันดเี ปนวนั ไชยยะโชคอุตตะมะโยกควรดีกะทามังคละอัน ประเสิฏ บังเกิฏด้วยปัสสาทะยินดี บัดน้ีผู้ข้าทังหลายทังพายหนแลพายนอก พายหนหมายมีเจ้าอาวาดท่ีน้ีเปนเคล้าเปนประธานก็มาล่าเพิงเลงหัน พุทธสาสนาที่น้ีก็เปนที่หลุฅ่าต่าซะลาปดเพพังภัวะภ้ังหยัวะหยาดบ่ดีบ่งาม ผู้ข้าทังหลายก็ขอซะขอเทว่าสันน้ี บัดนี้ผู้ข้าทังหลายก็มีบุปผาราชาเข้าตอก ดอกไม้ลาเทียน ก็มาขอสมมาคารวะยังพระแก้วเจ้าทัง ๓ แลพระวิหานเจ้า จุงมีธัมมะเมตตาอินดูขุณณารับเอายังมธุบุปผาราชา น้าอบน้าหอมแกล่ผู้ข้า

ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง ศาศสาตสรต์ ร:์ ป: ปั๊บับ๊ สสาาคครรูบูบาาออาโานโชนัยชธยัรรธมรจรนิมดจานิ มดนุ าี มนุ ี20๒5๐๕ ทังหลาย แล้วขออย่าไดเ้ ปนบาปเปนกัมม์แกล่ผขู้ ้าทังหลายแด่เทอะ ยังบ่เท่า แต่น้ันผู้ข้าทังหลายก็มาล่าเพิงเถิงยังสีละทิคูรบูรครูบาอันจริยะเจ้าทังหลาย ตนได้ส้างได้แปงมาตราบบัดน้ีเปนที่หลุท่ีฅ่าต่าซะลาเสียแล้ว ผู้ข้าทังหลายก็ ขอซะขอเทขอรีดขอม้างรอยตีนรอยมือครูบาอาจานเจา้ ทังหลายอนั ได้ส้างได้ แปงล่วงไปนั้น ผู้ข้าทังหลายก็มีบุปผาราชาเข้าตอกดอกไม้น้าอบน้าหอมขอ สมมาคาระวะครูบาอาจานเจ้าชุตน ขออย่าไดม้ าบังเกิฏเลฏิ เปนเหตเปนกาน ไภยฝ่าเง้าอนทรายนาๆ ต่างๆ แกล่ผู้ข้าทังหลาย ขอห้ือได้อยู่เหยนเปนสุกมี ทีฆาอายุหม้ันยืนยาวได้อยู่สา้ งอยแู่ ปง ยงั ค้าพุทธสาสนาไปพายหน้าตราบต่อ เท้าเถิง ๕๐๐๐ ภวะสา แกลผ่ ู้ข้าทงั หลายชตุ นชอุ งชผุ ู้ชฅุ นแท้ดหี ลีเทอะ ห้ือแปงขัน ๒ ขัน สมมาภะเจ้าวิหานขันน่ึง สมมาครูบาอาจาน ได้ส้างได้แปงไวย้ นั้นขนั น่ึง จบบั นส้ี ืบมาอริยะ บ่มีเหตกานอนั หดสกั อันแล ลงยันต์ คันว่าจักล งยันร้อยลูกไว้ยรักสาตั วห้ื อแป งขัน เที ยน เห ล้มบ าด คู่ เหล้มเฟ้ืองคู่ เทียนน้อย ๘ คู่ แล้วไหว้หาคุนพระคุนธัมม์คุนสังฆะแล คุณครูบา อาจานชีนนะอาจาน แล้วเอาหบตานอันเก้ิงแสงพระอาทิษและพระจันน้ัน หื้อลงอยา่ หื้อผิดอากขระสักตวั เทอะ ขันตั้งผ้าขาวผา้ แดง ก้วยเฅอื พล้าวเครือ เงินตามกระกูลเทอะ นะมะพะธะ / นะมะกะตะ / กะระมะถะ / จะภะกัส สะ / กะยะนะมะ / ตัง / เม / สะ / ทิ / โก / มัง / สุ / เร / โส / อะ / บะ / นา / บะ / สุสุปิ / อะธะสิติ / บุวิสิเว / กักโก / กัคโค / พุ / ทุ / ตะนะ / วะ / โก / ฏิ / จา / คา / อนุ นา / นนุ า / เมนะชา / กลุ า / บา / อะ / อะ / มุ / สุ / วิ / นะ / มา / อุ / ชา / สุ / วิ / อะ / ทิ / มะ /สัง / อัง / ขุ / ปา ปา / มะจุบะ / สังวิธา / ปุกะยะบะ / อิสะบะมิ / พุทธสังมิ / จิเจรุนิ / ปะภะยะหะ / กะจะปะวะ / อิสะปะมิ / ชะละฐะละ / ระฏะณังบุระโตอะสิ / ทักขิเณเมตตะ / สุตตะกัง / ธัชชัคคังปัจจะโตอะสิ /วาเมอังคุริมาระกัง /

206 ศาสตร์ : ป๊บั สาครบู าอาโนชัยธรรมจนิ ดาศมาุนสี ตร์ : ปบั๊ สา ครบู าอาโนชยั ธรรมจนิ ดามุนี ๒๐๖ วะมะทะ / คะมะยะ / ตัปปะละหะ / ตัปปะสัคคะ / คะลัญจะ / พุทธะ ปุณณะจะมาะอัตถิขันธัง / อะอัดดติอัดบิอัดโสอัดอัด / กะอัดขะอัดคะอัดฅ อัดงะอัดอมหับหบั งับงบั / นะมะอะนอกอนะกะกอออนอนะกะอะกะองั / ทุ สะมะนิ / สะมะนิทุ / นิทุสะมะ / บิวะสวาหะ / หะมิกะรังสวาหะ / คะติ พนั ธุงมะมงั สวาหะ / พทุ ธเสฐังสวาหะ / พัทธะละ / มะสะพะธะ / ปะถะมะ หะ / กะกะสะธะ / ปะตะมะคะสะ / ปะมะตะ / สักขิวะ / สะภะกะ / กุหิ หัง / สะระนุกะเม / ถะกะระมัสสะ / สัพพะภะยะคัจสะหะ / พุทธภะละ / อิสะปะมิ / พุทธตันโต / ธัมมะตันตา / สักฆะตันโต / พุทโธโลกะวะ / สุท โธโลกะวะ / พุทธงั ปก /ธัมมังปิด / สังฆังมิษ / คัพภะคัพโภอุมุงฆะละมาปิติ นิทุกขัง / พุทโธลัลลังสุวัณณะกิมิวัสสิสังยิสสะนิตวาอะเทสะยังพุทธังกุโล / ลกุ ยงั ร้อยปายน้ีลงแลว้ ขอดเปนหมากสมอ แลว้ เขา้ เสกิ รักษาตัวแล ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปาง

ศาสตร์ :ศปาบ๊ัสตสรา์ :คปร๊บัูบสาาอคารโบูนาชอัยาธโรนรชมัยจธรนิ รดมาจมนิ ุนดีามนุ ๒ี ๐๗207 ประวัตผิ ู้ปรวิ รรต / เรยี บเรียง ํสา ันกศิลปะและ ัวฒนธรรม มหาวิทยาลัยราช ัภฏ ํลาปางช่ือ – สกลุนายวีรศักด์ิ ของเดมิ กำรศึกษำ ประถมศกึ ษำ โรงเรยี นเทศบาล ๓ (บญุ ทวงศอ์ นุกลู ) มธั ยมศกึ ษำ โรงเรียนลาปางกลั ยาณี อดุ มศกึ ษำ สาขาศลิ ปะไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลยั เชยี งใหม่ กำรทำงำนด้ำนอักษรธัมมล์ ำ้ นนำ - โครงการสารวจคมั ภีร์ใบลานของวัดผาแดงหลวง และวัดศรีหลวง อาเภอแจห้ ม่ จังหวัดลาปาง - โครงการสารวจ อนรุ ักษแ์ ละจดั ทาทะเบียนคัมภรี ์ใบลานลา้ นนา วดั ศาลาหลวง ตาบลศาลา อาเภอเกาะคา จงั หวดั ลาปาง - โครงการปริวรรตปบ๊ั สาครูบาอาโนชยั ธรรมจินดามนุ ี ผลงำนดำ้ นวชิ ำกำร - ศลิ ปกรรมท้องถิน่ ทางพทุ ธศาสนาในเขตอาเภอแมท่ ะ จังหวัดลาปาง (วิจยั รว่ ม) - การศึกษาเปรยี บเทยี บงานศลิ ปกรรมทางพทุ ธศาสนา ของชุมชนไทยใหญ่ เมืองเชียงตุง รัฐฉาน สหภาพพม่า และชมุ ชนแมท่ ะ จงั หวดั ลาปาง (วิจัยรว่ ม) - ศลิ ปกรรมและประวัตชิ ุมชนรอบวัดพมา่ – ไทใหญใ่ นนครลาปาง (วจิ ยั รว่ ม) - บทความเรือ่ ง คาจารกึ ในงานพทุ ธศลิ ป์ ในหนังสือพุทธศลิ ปล์ า้ นนา : คณุ ค่า ศรัทธา และการอนรุ กั ษ์

สาํ นักศลิ ปะและวฒั นธรรม มหาวทิ ยาลยั ราชภฏั ลําปาง