หนังสือพระนิพนธ์

๔๑ ในการงานท่ีทำน้ัน เมื่อเป็นดั่งน้ีจึงทำการงานสำเร็จได้ ตามนัยน้ีจะ เหน็ ว่าสมาธเิ ป็นส่ิงจำเป็นตอ้ งมีในการทำงานทกุ อย่าง นเี้ ป็นความหมาย ของสมาธิท่ัวไป และเป็นการแสดงว่าจำเป็นต้องมีสมาธิในการเรียน ในการงานทีพ่ ึงทำทุกอย่าง ต่อจากนีจ้ ะได้กล่าวถึงสมาธิในการหดั ก็เพราะวา่ ความตั้งใจให้ เปน็ สมาธดิ งั กลา่ วนั้น จำเปน็ ท่จี ะตอ้ งมกี ารหัดประกอบดว้ ย สมาธิที ่ มีอยู่ตามธรรมดาเหมือนอย่างที่ทุกคนมีอยู่ยังไม่เพียงพอ ก็เพราะว่า กำลังใจที่ต้ังม่ันท่ียังอ่อนแอ ยังดิ้นรนกวัดแกว่ง กระสับกระส่ายได้ งา่ ย โยกโคลงไดง้ า่ ย หว่ันไหวไปในอารมณ ์ คอื เรื่องตา่ ง ๆ ได้ง่าย และทุกคนจะตอ้ งพบเรือ่ งราวตา่ ง ๆ ทเ่ี ข้าไปเปน็ อารมณ ์ คอื เรือ่ งของ ใจ ทางตา หู จมูก ลิน้ กาย ใจ คอื ทางอายตนะทงั้ ๖ อยเู่ ปน็ ประจำ เม่ือเป็นด่ังน ้ี จึงได้มีความรักใคร่บ้าง ความชังบ้าง ความหลงบ้าง เมื่อจิตใจมีอารมณ์ท่ีหวั่นไหวและมีเครื่องทำให้ใจหว่ันไหวเกิดประกอบ ข้ึนมาอีก อันสืบเนื่องมาจากอารมณ์ดังกล่าว ก็ยากที่จะมีสมาธิใน การเรียน ในการทำการงานตามทป่ี ระสงคไ์ ด้ ดังจะพงึ เหน็ ได้วา่ ใน บางคราวหรือในหลายคราว รวมใจให้มาอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ฟังคำสอนไม่ค่อยจะได ้ เพราะว่าใจพลุ่งพล่านอยู่ในเรื่องน้ันบ้าง ใน เรื่องนี้บ้าง ที่ชอบบ้าง ท่ีชังบ้าง ท่ีหลงบ้าง จนรวมใจเข้ามาไม่ติด เม่ือเป็นด่ังน ้ี ก็ทำให้ไม่สามารถจะอ่านจะเขียนจะฟัง ทำให้การเรียน ไม่ดี ในการงานก็เหมือนกัน เม่ือจิตใจกระสับกระส่ายไปด้วยอำนาจ ของอารมณ์และภาวะที่เกิดสืบจากอารมณ์ดังจะเรียกว่ากิเลส คือ ความรัก ความชงั ความหลงเป็นต้นดังกลา่ วนน้ั กท็ ำให้ไม่สามารถ

๔๒ ที่จะทำการงานให้ดีได้เช่นเดียวกัน ใจท่ีไม่ได้หัดทำสมาธิก็จะเป็นด่ังน้ี และแม้ว่าจะยังไม่มีอารมณ์อะไรเข้ามารบกวนให้เกิดกระสับกระส่าย ดังน้ัน ความตง้ั ใจกย็ งั ไมส่ ู้จะแรงนัก ฉะนน้ั จงึ สู้หดั ทำสมาธิไม่ได้ ในการหัดทำสมาธินั้นมีอยู่ ๒ อย่าง คืออย่างหนึ่งหัดทำสมาธิ เพื่อแก้อารมณ์และกิเลสของใจท่ีเกิดขึ้นในปัจจุบัน อย่างหน่ึงก็เพ่ือ ฝกึ ใจให้มพี ลงั ของสมาธมิ ากข้ึน อยา่ งแรกนนั้ กค็ อื ว่าอารมณแ์ ละกิเลส ของใจในปจั จบุ ันน้นั บางคราวกเ็ ปน็ อารมณร์ กั เป็นความรักซึ่งจะชกั ใจให้กระสับกระส่ายเสียสมาธ ิ เมื่อเป็นดั่งน้ีก็ต้องหัดสงบใจจาก อารมณ์รัก จากความรักชอบน้ัน ซ่ึงเป็นอันตรายต่อการศึกษา ต่อ การงานทพี่ ึงทำ ตลอดจนถงึ ต่อกฎหมาย ต่อศลี ธรรม นเี่ ปน็ วิธหี น่ึง ท่ีพระพุทธเจ้าทรงสอน คือต้องหัดเอาชนะใจให้สงบจากอารมณ์ดังน้ัน ให้ได ้ บางคราวก็เกิดอารมณ์โกรธ ความโกรธอันทำใจให้ร้อนรุ่ม กระสับกระส่าย ก็เป็นอันตรายอีกเหมือนกัน เพราะทำให้เสียสมาธิ ฉะน้ันก็ต้องหัดทำสมาธิ คือหัดสงบใจจากอารมณ์โกรธ จากความ โกรธด่ังนั้น ในบางคราวก็มีอารมณ์หลง ความหลงซ่ึงมีลักษณะ เป็นความง่วงงุนเคลิบเคลิ้มบ้าง มีลักษณะเป็นความฟุ้งซ่านรำคาญใจ ตา่ ง ๆ บา้ ง มีลักษณะเป็นความเคลอื บแคลงสงสยั บ้าง เมอื่ เป็นด่ังนี้ กต็ อ้ งหัดทำสมาธ ิ หดั สงบใจจากอารมณ์หลง จากความหลงน้นั ๆ คราวนี้หลักของการสอนสมาธิทางพระพุทธศาสนา วิธีที่จะทำ สมาธิสงบใจจากอารมณ์รกั โกรธ หลง ดังกลา่ ว กจ็ ะต้องเปลยี่ น อารมณ์ให้แก่ใจ คือว่าเป็นที่ทราบแล้วว่าอารมณ์รักทำให้เกิดความรัก ชอบ เม่ือเป็นดั่งนี้ก็ต้องเปลี่ยนอารมณ์รักนั้นมาเป็นอารมณ์ที่ไม่รัก

๔๓ ไมช่ อบ ความโกรธก็เหมอื นกัน ก็ตอ้ งเปลี่ยนอารมณโ์ กรธนนั้ มาเป็น อารมณ์ที่ไม่โกรธหรือให้เปล่ียนมาเป็นอารมณ์รัก แต่ว่าเป็นความรัก ท่ีเป็นเมตตา คือเป็นความรักท่ีบริสุทธ์ิ อย่างญาติมิตรสหายรัก ญาติมติ รสหาย มารดาบดิ าบตุ รธดิ ารกั กนั ความหลงก็เหมอื นกัน ก็ ต้องเปลี่ยนอารมณ์หลงมาเป็นอารมณ์ท่ีไม่หลง เพราะว่าภาวะของใจ จะเป็นอย่างไรน้ัน สุดแต่ว่าใจต้ังอยู่ในอารมณ์อะไร เม่ือใจต้ังอยู่ใน อารมณ์รัก ความรักชอบกเ็ กิดขนึ้ ถ้าใจไมต่ ั้งอยู่ในอารมณร์ กั แต่ว่า ตั้งอยู่ในอารมณ์ท่ีตรงกันข้าม ก็เกิดความสงบ ใจโกรธก็เหมือนกัน ก็เพราะตั้งอยู่ในอารมณ์โกรธ เม่ือเปลี่ยนอารมณ์ให้ใจให้ต้ังอยู่ใน อารมณ์ที่ตรงกันข้าม โกรธก็สงบ หลงก็เหมือนกัน เม่ือต้ังอยู่ใน อารมณ์ท่ีไม่หลง ความหลงก็สงบ พระพุทธเจ้าจึงได้ตรัสชี้เอาไว้ว่า อารมณ์เช่นไรควรจะหัดใจให้ตั้งไว้ในเวลาไหน เม่ือเป็นด่ังนี้แล้วการท่ี หัดไว้ก็จะทำให้รู้ลู่ทางท่ีจะสงบใจของตนเอง อย่างน้ีก็จะทำให้สามารถ สงบใจของตนเองได ้ ด่ังนี้เป็นข้อมุ่งหมายของการทำสมาธิอย่างหน่ึง ที่จะต้องหัดเอาไว ้ ประการที่ ๒ หัดทำสมาธิเพ่ือให้เกิดพลังใจท่ีตั้งมั่นมากขึ้น คือให้มีพลังขึ้น ก็เหมือนอย่างการท่ีออกกำลังกายเพ่ือให้กายมีกำลัง เรี่ยวแรง เมื่อหดั ออกกำลังอยบู่ ่อย ๆ กำลงั รา่ งกายก็จะดีขึ้น จิตใจก็ เหมือนกัน เมื่อหัดทำสมาธิอยู่บ่อย ๆ แล้ว โดยท่ีปฏิบัติอยู่ในหลัก ของสมาธิข้อใดขอ้ หนง่ึ เปน็ ประจำ สำหรับที่จะหดั ใจให้มพี ลงั ของสมาธิ เพม่ิ ข้นึ ก็จะทำใหพ้ ลงั ของสมาธินมี้ ากข้ึนได้ เชน่ เดียวกบั การออกกำลงั กายทำให้พลังทางกายเพ่มิ มากขนึ้ ได้ น้คี อื สมาธิในการฝกึ หดั

๔๔ คราวนี้สมาธิในการใช้ก็มี ๒ อย่างเหมือนกัน อย่างหนึ่งก็เพ่ือ ใช้ระงบั อารมณ ์ ระงับกเิ ลสทเี่ ป็นปัจจบุ นั ดังกลา่ วขา้ งต้น ผู้ท่ีไดฝ้ ึกหดั ทำสมาธิตามสมควรแล้วจะสามารถระงับใจได้ด ี จะไม่ลุอำนาจของ อารมณข์ องกเิ ลสท่ีเปน็ ความรักความชงั ความหลงท้งั หลาย จะสามารถ สงบใจตัวเองได้ รักษาใจให้สวัสดีได ้ อารมณ์และกิเลสเหล่านี้จะไม ่ มาเป็นอนั ตรายตอ่ การเรียน ต่อการงาน ตอ่ กฎหมาย ต่อศลี ธรรมอัน ดีงาม และอีกอย่างหน่ึงก็ต้องการเพ่ือใช้สำหรับประกอบการงานที่จะ พงึ ทำทง้ั หลาย ตง้ั ตน้ ด้วยในการเรยี น ในการอ่าน ในการเขยี น ใน การฟัง จะมีพลงั สมาธใิ นการเรยี นในการงานดขี ึ้น และเมอ่ื เป็นดังน้ีจะ ทำให้เรียนดี จะทำใหก้ ารทำงานด ี นค้ี อื สมาธิในการใช้ ตามท่ีกล่าวมาน ้ี เป็นการที่แสดงให้เห็นหลักของการทำสมาธ ิ ทวั่ ๆ ไป และก็ตง้ั ตน้ แตค่ วามหมายทว่ั ไปของสมาธิ การหัดทำสมาธิ และการใชส้ มาธิ จะได้ให้วธิ ที ำสมาธยิ ่อ ๆ ขอ้ หนึง่ ก็คอื ว่า ท่านสอนให้เลอื ก สถานท่ีทำสมาธิท่ีสงบจากเสียงและจากบุคคลรบกวนทั้งหลาย เช่น ในป่า โคนไม ้ เรอื นว่าง มงุ่ หมายกค็ ือว่า ทท่ี มี่ ีความสงบพอสมควร ท่ีจะพึงได้และเข้าไปสู่สถานที่น้ัน นั่งขัดบัลลังก์หรือที่เรียกว่าขัดสมาธิ เท้าขวาทับเท้าซ้าย มือชนกัน หรือว่ามือขวาทับมือซ้าย ตั้งตัวตรง หรือว่าจะน่ังพับเพียบก็ได้สุดแต่ความพอใจ หรือตามที่จะมีความ ผาสุก ดำรงสตจิ ำเพาะหน้า คอื หมายความวา่ รวมสติเขา้ มา กำหนด ลมหายใจเข้าออก หายใจเข้ากใ็ ห้รู ้ หายใจออกก็ใหร้ ู้ หากจะถามว่ารู้ ทไ่ี หน ก็คงจะตอบไดว้ ่า จดุ ที่รงู้ ่ายน้นั ก็คือว่าปลายกระพุง้ จมูกหรือ

๔๕ ริมฝีปากเบ้ืองบนอันเป็นที่ลมกระทบเม่ือหายใจเข้า ลมหายใจเข้าก็จะ มากระทบทจ่ี ดุ น ้ี ในขณะเดียวกันท้องก็จะพองข้ึน ลมหายใจออกออก ที่จุดน ้ี ในขณะเดียวกันท้องก็จะฟุบลงหรือว่ายุบลงไป เพราะฉะน้ัน ก็ทำความรู้ลมหายใจเข้าจากปลายกระพุ้งจมูกเข้าไปถึงนาภีที่พอง หายใจออกก็จากนาภีท่ียุบถึงปลายจมูกก็ได้ ก็ลองทำความรู้ในการ หายใจเข้าหายใจออกดูดังน้ีก่อน หายใจเข้าก็จากปลายกระพุ้งจมูก เข้าไปถงึ นาภีท่พี อง ออกกจ็ ากนาภที ่ยี บุ จนถงึ ปลายจมกู นท่ี า่ นเรียก ว่าเป็นทางเดินของลมในการกำหนดทำสมาธิ คราวนี้ก็ไม่ต้องดูเข้าไป จนถึงนาภดี ัง่ นั้น แต่ว่ากำหนดอยูเ่ ฉพาะทปี่ ลายจมูกแหง่ เดียว หายใจ เข้าก็ใหร้ ู้ว่าเราหายใจเข้า หายใจออกกใ็ หร้ วู้ า่ เราหายใจออก รวมใจเข้า มาให้รดู้ ั่งน ้ี และในการตง้ั สตกิ ำหนดน ี้ จะใช้นบั ช่วยด้วยก็ได้ หายใจ เข้า ๑ หายใจออก ๑ หายใจเขา้ ๒ หายใจออก ๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ แล้วก็กลบั ๑-๑ ๒-๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ ๖-๖ แล้วกก็ ลบั ๑-๑ ๒-๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ ๖-๖ ๗-๗ แล้วกก็ ลับ ๑-๑ ๒-๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ ๖-๖ ๗-๗ ๘-๘ แล้วกก็ ลบั ๑-๑ ๒-๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ ๖-๖ ๗-๗ ๘-๘ ๙-๙ แลว้ กก็ ลบั ๑-๑ ๒-๒ ๓-๓ ๔-๔ ๕-๕ ๖-๖ ๗-๗ ๘-๘ ๙-๙ ๑๐-๑๐ แล้วกก็ ลบั ๑-๑ ถงึ ๕-๕ ใหม่ แลว้ ก ็ ๑-๑ ถึง ๖-๖ ใหม ่ ดงั นี้หลาย ๆ หน จนจติ รวมเข้ามาได้ดีพอควรก็ไม่ต้องนับคู่ แต่ว่านับ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕, ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ เป็นต้นไป เม่ือจิตรวมเข้ามาดแี ลว้ ก็เลกิ นบั ทำความกำหนดรู้อยู่ที่ปลายจมูกหรือท่ีริมฝีปากเบื้องบนเท่านั้น วิธีนับ ดง่ั นเ้ี ป็นวธิ นี ับทพ่ี ระอาจารยท์ ่านสอนมาในคมั ภรี ว์ ิสุทธิมรรค แตว่ ่าจะ

๔๖ ใชว้ ิธอี ่นื กไ็ ด้ เชน่ นับ ๑-๑ จนถึง ๑๐-๑๐ ทเี ดยี ว แลว้ กก็ ลบั ใหม ่ หรือว่าจะเลย ๑๐-๑๐ ไปก็ได้เหมือนกัน แต่ว่าท่ีท่านสอนไว้แค่ ๑๐-๑๐ นน้ั ทา่ นแสดงวา่ ถา้ มากเกนิ ไปแลว้ จะตอ้ งเพ่มิ ภาระในการนบั มาก จะตอ้ งแบ่งใจไปในเร่ืองการนบั มากเกนิ ไป ฉะนั้น จงึ ให้นบั อยู่ ในวงที่ไม่ต้องใช้ภาระในการนับมากเกินไป อีกอย่างหนึ่งพระอาจารย์ ท่านสอนให้กำหนด หายใจเขา้ พุท หายใจออก โธ พุทโธ พุทโธ หรือธมั โม ธัมโม หรอื วา่ สงั โฆ สงั โฆ ก็ได ้ เม่ือใจสงบดแี ล้วก็เลิก กำหนดอย่างนน้ั ทำความรู้เขา้ มาใหก้ ำหนดอย่แู ต่ลมที่มากระทบเทา่ นัน้ ใหท้ ำดง่ั นีจ้ นจติ รวมเข้ามาให้แนว่ แน่ไดน้ าน ๆ นเี่ ปน็ แบบฝึกหัดขัน้ ตน้ ที่ใหใ้ นวันน ี้ ทา่ นท่สี นใจก็ขอให้นำไปปฏบิ ัตติ ่อไป สพฺเพ สตตฺ า อเวรา โหนตฺ ุ สขุ ติ า โหนฺต ุ นิพภฺ ยา

๔๗ อธิบายเร่ืองปัญญา “ปัญญาเป็นรัตนะของนรชน” น้ีเป็นพระพุทธภาษิต เพราะ นรชนคือคนเรามีรัตนะคือปัญญาติดตัวมาต้ังแต่เกิดเป็นพิเศษกว่าสัตว์ ร่วมโลกท้ังหลาย จึงได้ช่ือว่าเป็นมนุษย์และสามารถอบรมปัญญาให้ มากขึ้นได้ด้วย ฉะน้ัน คนเราจึงมีความฉลาดสามารถเปล่ียนภาวะ จากความเป็นคนป่ามาเป็นคนเมืองมีความเจริญด้วยอารยธรรม วัฒนธรรม มีบา้ นเมือง มรี ะเบยี บการปกครอง มีศาสนา มเี คร่อื ง บำรุงความสุขทางกายทางใจต่าง ๆ สิ่งท้ังปวงเหล่านี้สัตว์ดิรัจฉาน ทั้งหลายหามีไม่ ทั้งนี้ด้วยอำนาจของปัญญานี้เอง พระรัตนตรัยคือ พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ ก็เกิดข้ึนด้วยอำนาจของปัญญา แต่ปัญญาที่เป็นรัตนะของนรชนดังกล่าวมานี ้ พึงทราบว่าจะต้องเป็น ปัญญาทช่ี อบ มีลักษณะเป็นความฉลาดรู้ ความจัดเจน การวินิจฉยั ถูกตอ้ ง สามัญสำนึกด ี มเี หตผุ ลในสง่ิ ทง้ั หลาย ปญั ญาที่ชอบดังกล่าว เป็นผลสืบมาจากปัญญาที่มีเป็นพ้ืนฐานอันได้มาแต่กำเนิดของนรชนอัน เรยี กว่า “สชาติปัญญา” และจากการศกึ ษาอบรมท่ถี กู ที่ชอบ อันสชาติ ปัญญานัน้ มีพลังอำนาจทที่ ำให้ประจกั ษ ์ เรยี นร้ ู เข้าใจ และตระหนกั เปน็ พลงั ใจทางปัญญาของบุคคล ถา้ อบรมศกึ ษาในทางที่ผิด ก็จะเพ่ิม ความร้ใู นทางฉลาดแกมโกง ในทางทำความชว่ั รา้ ย ในทางเบียดเบยี น ต่าง ๆ ฉะนั้น จึงตรัสสอนไม่ให้ประมาทปัญญา คือใช้ปัญญา พิจารณาอบรมศึกษาให้เข้าถึงความจริงตามเหตุและผลในสิ่งทั้งหลาย เพื่อให้บรรลุถึงความชอบถูกต้องในทุก ๆ สิ่ง รวมเข้ากันในมรรคมี

๔๘ องค์ ๘ ที่พระพทุ ธเจ้าได้ทรงปฏบิ ตั ิมาจนไดต้ รัสร้พู ระธรรม และทรง สั่งสอนไว้น่ันเอง คือ สัมมาทิฏฐิ ความเห็นชอบ สัมมาสังกัปปะ ความดำริชอบ (รวมเข้าเป็นปัญญาสิกขา) สัมมาวาจา เจรจาชอบ สัมมากัมมันตะ การงานชอบ สัมมาอาชีวะ เล้ียงชีวิตชอบ (รวม เข้าเป็นศีลสิกขา) สัมมาวายามะ เพียรชอบ สัมมาสติ ระลึกชอบ สัมมาสมาธิ ตั้งใจชอบ (รวมเข้าเป็นจิตตสิกขา หรือสมาธิ) มรรค มีองค์ ๘ น ้ี ก็เทา่ กับ ปัญญา ศลี สมาธินนั่ เอง อนั แสดงว่าปัญญา เป็นหวั หน้า แต่ท่แี สดงไวเ้ ปน็ ข้อปฏบิ ตั ิโดยลำดบั ทวั่ ไปว่า ศีล สมาธ ิ ปัญญา พระพุทธเจ้าได้ตรัสรับรองไว้ด้วยว่า สัมมาทิฏฐิเป็นหัวหน้า เพราะเม่ือมีสัมมาทิฏฐิก็ย่อมรู้เห็นทุก ๆ อย่างว่าผิดหรือถูกอย่างไร และเม่ือมีความเพียรชอบ ความระลึกชอบเข้าประกอบ ก็จะทำให้มี ความเพียร มีสติ ละทุกสิ่งท่ีผิด ทำทุกส่ิงท่ีถูกให้เกิดข้ึน จนถึง เป็นความถูกต้องสมบูรณ์ แต่ท้ังนี้ก็ต้องอาศัยสมาธิเป็นหลักเป็นท่ีตั้ง แห่งทกุ ๆ ขอ้ เพราะจติ ทไ่ี มม่ สี มาธิย่อมดิ้นรนกระสับกระส่าย ไม่อาจ ท่ีจะใช้ปัญญาอบรมปัญญาท่ีมีอยู่ให้เจริญข้ึนได ้ เหมือนอย่างไฟฉาย ทแ่ี กว่งไปแกว่งมา ไม่อาจจะสอ่ งอะไรใหม้ องเห็นชดั เจนได้ จงึ ต้องทำ จิตให้สงบดว้ ยสมาธิเปน็ หลกั ก็จะปฏบิ ตั ใิ หม้ รรคทุกขอ้ แวดลอ้ มเข้ามา

๔๙ ปญั ญาสูงสุด เร่ืองกัมมัฏฐานสำหรับแก้นิวรณ ์ เก็บจากคำสั่งสอนของ พระพุทธเจ้าจากท่ีมาต่าง ๆ และข้อท่ีตรัสกำชับไว้ให้มีเป็นประจำ ในการปฏิบัติแก้นิวรณ์ทุกข้อ หรือในการปฏิบัติกัมมัฏฐานทุกคราว คือโยนิโสมนสิการ แปลวา่ การทำไวใ้ นใจโดยแยบคาย ไดแ้ กก่ ารใช้ ปญั ญาพจิ ารณาใหท้ ราบตระหนกั แน่ถึงเหตผุ ลในการปฏบิ ัตนิ นั้ ๆ ตาม เป็นจริง เมื่อใช้ปัญญาดังน ี้ จึงจะไม่ปฏิบัติผิดทาง ทั้งจะไม่หลงตัว ลืมตัว การใช้ปัญญาจึงเท่ากับเป็นการใช้เกราะป้องกันอันตรายอันอาจ จะเกิดข้ึนจากความหลงถือเอาผิดดังกล่าว และการใช้ปัญญาก็เป็น การศึกษาธรรมนั่นเอง การฝึกหัดปฏิบัติสมาธิอย่างขาดโยนโิ สมนสกิ าร หรือขาดการใช้ปัญญา ก็เทา่ กบั ไมเ่ ปน็ การศกึ ษาธรรม อาจหลงไปผดิ ทาง เช่น หลงตดิ อย่กู บั นิมติ ทพ่ี บเห็นในสมาธิ หรอื อำนาจบางอยา่ ง ที่ได้จากสมาธิทำให้กัมมัฏฐาน (ท่ีถูก) หลุด หรือหลุดจากกัมมัฏฐาน ได้ง่าย พระพุทธเจ้าตรัสไว้อีกด้วยว่า “ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก” การใชป้ ญั ญาอบรมเพิม่ เตมิ ปัญญาใหส้ อ่ งสวา่ งย่ิงข้ึนโดยลำดบั จึงเป็น เหตุใหม้ องเหน็ สจั จะ คือให้รแู้ จง้ เหน็ จรงิ ใหบ้ รรลสุ ขุ ประโยชนต์ งั้ แต่ ขั้นตน้ จนถงึ ขนั้ สูงสดุ เพราะปญั ญาขนั้ สูงสดุ คือปัญญาที่สมบรู ณ์เต็มท่ ี ย่อมทำให้จิตปภัสสรคือผุดผ่องสว่างเต็มท ี่ ทำให้รู้แจ้งเห็นจริงและ บรรลุสุขประโยชน์สูงสุดเหมือนดังพระพุทธเจ้าและพระอรหันตสาวก ท้ังหลาย ฉะน้ัน พระพุทธเจ้าจึงได้ตรัสเตือนไว้ว่า “อย่าประมาท ปัญญา” คือให้ใช้ปัญญานั่นเอง การที่ฝึกฝนใช้ปัญญาจนรู้แจ้งเห็น จรงิ แล้ว ย่อมปฏิบตั ิตนไปในทางที่ถกู ทค่ี วรตลอดเวลา โดยปราศจาก กิเลสตัณหา เปน็ ไปโดยอตั โนมตั ิ

๕๐ นวิ รณแ์ ละกัมมฏั ฐานสำหรบั แก้ จิตที่ไม่มีสมาธ ิ ก็เพราะมีนิวรณ์ทำให้ไม่ได้ความสงบ ไม่ใช้ ปัญญา จึงจะแสดงนิวรณ์ ๕ และกัมมัฏฐานสำหรับแก้เพ่ิมเติม ดงั ต่อไปน ี้ ๑. ความพอใจใฝ่ถงึ ดว้ ยอำนาจกิเลสกาม เรียกวา่ กามฉนั ทะ แก้ด้วยเจริญอสุภกัมมัฏฐานพิจารณาซากศพ หรือเจริญกายคตาสต ิ พจิ ารณารา่ งกายอันยังเป็นให้เปน็ ของนา่ เกลียด ๒. ความงนุ่ ง่านด้วยกำลังโทสะ เรยี กรวมวา่ พยาบาท แก้ ด้วยเจริญเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา หัดจิตในทางหัดคิดให้ เกิดเมตตา สงสาร กรณุ า ชว่ ยเหลือเมอื่ มีความสามารถ เกิดความ พลอยยนิ ดีไมร่ ษิ ยา เกิดความปลอ่ ยวางหยดุ ใจทีค่ ิดโกรธได ้ ๓. ความท้อแท้หรือคร้าน และความหดหู่ง่วงงุน เรียกว่า ถีนมิทธะ แก้ด้วยเจริญอนุสสติกัมมัฏฐานพิจารณาคุณของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์บ้าง พิจารณาความดีของตนบ้าง เพื่อให้จิต เบกิ บาน และมีแกใ่ จหวนอตุ สาหะ หรอื ทำอาโลกสัญญา กำหนดหมาย แสงสว่าง ให้จติ สว่าง ๔. ความฟุ้งซา่ นหรอื คดิ พล่าน และความจืดจางเรว็ หรอื ความ รำคาญ เรียกว่า อุทธัจจกุกกุจจะ แก้ด้วยเพ่งกสิณ กำหนดลม หายใจเขา้ ออก หดั ผกู ใจไวใ้ นอารมณเ์ ดยี ว หรอื เจรญิ มรณสต ิ อันจะ ทำให้ใจสงบด้วยสังเวช

๕๑ ๕. ความลังเลไม่แนล่ งได ้ เรยี กว่า วจิ ิกจิ ฉา แกด้ ้วยเจรญิ ธาตุกัมมัฏฐาน หรือวิปัสสนากัมมัฏฐาน เพื่อกำหนดรู้สภาวธรรมที่ เปน็ อย่ตู ามเปน็ จรงิ อีกอย่างหนึ่ง ทำความกำหนดรู้จิตท่ีมีนิวรณ์และนิวรณ์ท่ีมีใน จิตกับทั้งโทษ เมื่อเกิดปัญญาความรู้จักนิวรณ์และโทษของนิวรณ์ข้ึน นวิ รณ์ก็จะสงบหายไป

๕๒ การหลงตวั ลมื ตัว อนึ่ง ความหลงท่ีกล่าวข้างต้น มีลักษณะเป็นความง่วงงุน เคลิบเคล้ิมเป็นต้นน้ัน เป็นความหลงที่เป็นนิวรณ์ของจิตที่พึงระงับได้ ด้วยสมาธิ ยังมคี วามหลงทสี่ ำคัญยงิ่ ขน้ึ ไปกว่า คอื หลงตวั ลมื ตวั มีความอวดดีว่าตนเก่ง ซ่ึงเกิดข้ึนจากความประมาทไม่ใช้ปัญญา ฉะนั้น ผู้ท่ีเห็นโทษของการหลงตวั ลมื ตวั จึงควรรจู้ ักใชป้ ญั ญากับ ทั้งสติรักษาจิตของตนไว้ให้ดีเป็นนิตย์ มิให้หลงใหลไปในลาภ ยศ สรรเสริญ สขุ ในโลกทัง้ หลาย เพราะจะทำใหห้ ลงตัว ลมื ตัว เป็น อันตรายตอ่ ความดีทุกอย่าง เมือ่ ไดอ้ ะไร มีลาภ เป็นต้น กใ็ ห้รู้วา่ ได้ ส่งิ ทม่ี ีเกดิ มดี บั เมือ่ มกี ารได้ก็ตอ้ งมีการเสีย มกี ารประจวบก็ต้องมี การพลดั พราก แม้ชวี ติ รา่ งกายของคน เม่ือไดม้ ากต็ ้องเสียไปในทส่ี ดุ เม่ือมีปัญญารู้ความจริง เมื่อได้ลาภยศเป็นต้นมา ก็จะไม่หลงใหลใน สง่ิ ทั้งปวงเหลา่ น้ี จะไม่หลงตัว ลืมตวั และจะใช ้ ลาภ ยศ เปน็ ตน้ ในทางที่ถูก เพ่ือประโยชน์สุขแก่ตนเองและผู้อ่ืน เมื่อถึงคราวจะเสีย กไ็ มเ่ สียใจ ไมท่ ำลายตวั จะสามารถรักษาความดีและจติ ใจให้มีความ สงบ มสี ขุ ได้อย่างสม่ำเสมอ

๕๓ ศาสนา และทศพธิ ราชธรรม ของฝาก – ขวญั “ปใี หม”่ สมเด็จพระญาณสังวร วดั บวรนิเวศวิหาร เทศนาพเิ ศษ ความเจริญผาสุกหรือความเส่ือมทรามเลวร้ายในประเทศเรา ปัจจุบันมีการวิจัยออกมาแล้วว่า “ข้าราชการ” เป็นองค์กรสำคัญ อย่างหน่ึง ข้าราชการดีมีศีลธรรมหรือมี “ทศพิธราชธรรม” เป็นหลักใน การปกครองแล้วประชาชนจะอยูเ่ ยน็ เปน็ สขุ หากข้าราชการไร้ศีลธรรม ปกครองประชาชนนอกลู่นอกแนว “ทศพธิ ราชธรรม” ประชาชนจะเดือดร้อนทุกหยอ่ มหญ้า ต้องเขา้ ปา่ ถือ อาวธุ รบราฆ่าฟันกนั จองล้างจองผลาญไมส่ น้ิ สดุ สมเด็จพระญาณสังวร แห่งวัดบวรนิเวศวิหาร ท่านกล่าวถึง หลักในการปกครองของข้าราชการ และทศพิธราชธรรม อันหมายถึง ธรรมสำหรับพระราชาหรือนักปกครองได้อย่างควรท่ีข้าราชการและ ผู้ปกครองทุกระดับจะรับไว้เป็นสติปัญญาและสิริมงคลแห่งตนเน่ืองใน วันปีใหม่ ทง้ั ควรใชเ้ ปน็ หลกั ปฏบิ ตั สิ ืบตอ่ ไปเพ่อื ความผาสกุ ทกุ ฝา่ ย สมเด็จพระญาณสังวรกล่าวถึงความสำคัญของทศพิธราชธรรม และศาสนาไว้อย่างชวนคิดว่า สิ่งไหนที่เรามีอยู่สมบูรณ์ เรามักจะไม่ เห็นความสำคัญ ตัวอย่างเช่น ลมหายใจเข้าออก เราไม่รู้สึกถึงลม หายใจเลยว่าเป็นอย่างไร เช่นเดียวกับศาสนา อันเปรียบเหมือนเส้น

๕๔ ชีวติ เส้นหนง่ึ ในการดำรงชีวติ แต่ไมค่ อ่ ยสนใจกันตามควร ศาสนา แปลเป็นข้อยตุ ิกนั ว่า คอื คำสง่ั สอน ทกุ คนจะต้องมี การสัง่ สอนใจของตนเองอยู่เสมอหรือบางครงั้ ศาสนา แปลวา่ ปกครอง ทกุ คนตอ้ งมกี ารปกครองใจตนเอง ปกครองตนเองอยู่เสมอ นอกจากนเี้ รายงั ตอ้ งมีผู้ปกครองภายนอก ส่วนใหญก่ ค็ อื ทา่ น ผู้ใหญ่ทป่ี กครองลงมาตามลำดบั เช่น ทีท่ ำงาน ครอบครัว โรงเรยี น วดั ฯลฯ ขณะเดียวกนั เราต้องมกี ารปกครองใจของตัวเองดว้ ย เราตอ้ ง รูจ้ ักสัง่ สอนใจตวั เอง อบรมตวั เอง ตัวเราเองมิใช่มีความรู้ความสามารถตามท่ีเรียนมาแล้วจะดี เสมอไป คนเรามีส่วนไม่ดีอยู่ในตนหลายประการ ทางพระเรียกว่า “กิเลส” หมายถึง ความรัก โลภ โกรธ หลง ความด้นิ รนปรารถนา ทงั้ หลาย ความไมร่ ู้ หลงถอื เอาผิด มีสิ่งตา่ ง ๆ คอยย่วั เย้าให้เกดิ กิเลส เพราะฉะน้ันประการแรกจึงไม่ควรที่จะประมาทว่าตัวเรามีความรู้ ความสามารถอย่างเดยี วก็เพียงพอ เม่ือมีตำแหน่งหน้าท ่ี ต้องไม่ประมาท ต้องสำนึกว่าย่ิงเป็น ผู้ใหญ ่ เป็นคนโตมากเท่าใด ส่ิงท่ีจะมาชักชวนให้เป็นไปในทางที่ผิด ยง่ิ มมี ากขน้ึ ตัวใหญ่ เงาก็ใหญ ่ เงา.... คือส่งิ ผิดทีจ่ ะมาชกั ชวนใหท้ ำผิด

๕๕ ถ้าเราไม่มีศาสนาเป็นเครื่องอบรมส่ังสอน แนะนำปกครอง ตัวเอง ให้รู้จักเว้นในทางที่ควรเว้น ประพฤติในทางท่ีควรประพฤต ิ ความท่ีใหญจ่ ะทำใหก้ ล้าในทางที่ผิดมากยงิ่ ข้ึน มากกวา่ คนเล็ก เพราะเขายังมผี ้ใู หญค่ อยสอดสอ่ งดูแล ส่วน ผูใ้ หญไ่ มม่ ีใครดแู ลเพราะใหญ่เสยี แลว้ แต่ถา้ เรามีศาสนา จะไมป่ ระพฤติผดิ ถงึ แม้นจะไปอยูแ่ ห่งไหน ก็จะประพฤติตนดีไม่กล้าทำผิด ท้ังคนใหญ่คนเล็กจะไม่ถลำไปในสิ่งท่ี ผิดงา่ ย ๆ แมจ้ ะอยผู่ ูเ้ ดยี วโดยไมม่ ีผใู้ ดดูแลวา่ กลา่ ว เพราะมีศาสนาเป็นหลักใหญ่คอยดูแลว่ากล่าวอบรมสั่งสอน เป็นหลักปกครองใจ ทุกคนจึงต้องมีศาสนาประจำตัว แต่มิใช่เพียง แค่เรียนรู้บนโต๊ะหนังสือ หรือเพียงฟังเทศน์ฟังธรรมตามวัดวาอาราม เท่านั้น เพราะนั่นเป็นเพียงเสมือนกับฟังสินค้าทางโฆษณา การที่จะ มีศาสนาประจำตัวจริง ๆ ต้องรับเอาเข้ามาเป็นหลักยึดเหนี่ยวในทาง ประพฤต ิ ปฏิบัต ิ เปน็ สิ่งเตอื นสติปญั ญาใหเ้ จริญย่ิงขนึ้ สำหรับ “ทศพิธราชธรรม” นั้น เป็นหลักธรรมท่ีใช้ในการ ปกครองต้ังแตค่ นสว่ นใหญ่ถงึ คนสว่ นนอ้ ย เปน็ ธรรมสำหรับพระราชา หรือนักปกครอง ๑๐ ประการ ซึง่ นำมาแจงเปน็ ข้อ ๆ โดยสังเขป ๑. ทาน หมายถึงการให้ เป็นการช่วยผู้ที่ต้องการช่วยเพราะ มีความขัดข้องแร้นแค้นนั้น ๆ เช่น ผู้ท่ีขาดอาหารก็ให้อาหารช่วย ขาดเส้อื ผา้ ให้เสอื้ ผ้าช่วย ขาดท่ีอยอู่ าศยั ให้ทีอ่ ยอู่ าศัยช่วย ขาดหยูกยา รักษาโรคใหห้ ยูกยารกั ษาช่วย รวมความว่าเกดิ ความแร้นแค้นดว้ ยสง่ิ ใด

๕๖ สิ่งหนึ่งหรือท่ีใดที่หนึ่งก็ให้ส่ิงที่ต้องการน้ัน ๆ ช่วย ดังนี้ เรียกว่า ทาน ๒. ศีล คอื ความประพฤติ ต้องเวน้ จากความชัว่ รา้ ยท้งั หลาย ความประพฤติอันใดท่ีเป็นความชั่วร้ายก่อให้เกิดเวร ให้งดความ ประพฤติอย่างนั้น ไม่ทำสิ่งที่เป็นความชั่วร้ายน้ัน ไม่พูดสิ่งที่เป็น ความชั่วร้ายน้นั รวมความว่าเวน้ การที่ควรเวน้ ต่าง ๆ ท้ังทางกายวาจา ๓. ปรจิ าคะ การสละ อนั หมายความวา่ สละสิง่ ทมี่ ีประโยชน์ น้อยแก่สิ่งที่มีประโยชน์มาก ยกตัวอย่างเช่นว่า สละทรัพย์เพื่อรักษา อวัยวะร่างกาย เช่น เจ็บป่วยท่ีอวัยวะร่างกายก็ยอมสละทรัพย์รักษา สละอวัยวะร่างกายเพื่อรักษาชีวิต ในเม่ือต้องการที่จะรักษาชีวิตไว้ก็ ยอม และ...สละไดท้ ุก ๆ อย่างทัง้ ทรัพย ์ อวัยวะ รา่ งกาย ตลอดจน ถงึ ชวี ิต ในเม่ือประพฤติธรรมคือความถูกต้อง หรอื หน้าท่อี นั ตอ้ งปฏบิ ตั ิ เช่น ทหารยอมสละทุกอยา่ ง เพอื่ ปฏิบตั ิหน้าท่ีรักษาประเทศชาต ิ ดงั น้ี เรยี กว่า บริจาคหรือสละ ๔. อาชวะ ความตรง คอื ความประพฤติซ่ือตรง ไมค่ ดทรยศ ต่อเพ่อื น มติ รสหาย ตอ่ หนา้ ท่กี ารงานตลอดจนถงึ ประชาชน ๕. มัทวะ ความอ่อนโยน คือความมีอาการทางกาย วาจา อ่อนโยน สุภาพ ไม่แสดงความแข็งกระด้าง มิใช่หมายความว่า ออ่ นแอ แตว่ ่าออ่ นโยน สภุ าพ ไมแ่ สดงความแข็งกระด้าง แสดงการ ยกตนเหนือคนอ่ืน มีความอ่อนโยน สุภาพทางกายถึงวาจา พูดจา อะไรกอ็ ่อนโยน สภุ าพ

๕๗ ๖. ตปะ ความเพยี ร เป็นผกู้ ลา้ หาญในการทำส่ิงควรทำ ไม่ กลัวเกรงในการทำดังกล่าว ไม่มีความเกียจคร้านปฏิบัติหน้าที่ของตน อย่างสม่ำเสมอไม่บกพร่อง มีความเป็นผู้กล้า มีความเพียร ไม่ อ่อนแอย่อท้อ เข้มแข็ง ถ้าทำดังนี้จะเป็นที่ยำเกรงของบุคคลท่ี เกี่ยวขอ้ งทง้ั หลายไม่กลา้ ท่ีจะละเมดิ ๗. อโกธะ ความไม่โกรธ หมายถึงว่า ความมีจิตที่ ประกอบด้วยเมตตา มุ่งท่ีจะปรารถนาดีเป็นท่ีตั้ง ไม่เป็นคนใจน้อย หงุดหงดิ ง่าย แตม่ ีใจหนกั แน่น ไม่คิดจะเอาแตโ่ ทษใคร รู้จกั ใหอ้ ภยั และมเี มตตา ๘. อวิหิงสา ความไม่เบียดเบียน คือการไม่ทำอะไรที่เป็น การเบียดเบียนผู้อื่นให้เดือดร้อนทั้งทางตรงและทางอ้อม มีจิต ประกอบดว้ ยกรณุ าคดิ ชว่ ยเหลอื และทำการชว่ ยเหลืออยเู่ สมอ ๙. ขันต ิ ความอดทน คือ รู้จักอดทนต่อความตรากตรำ ตา่ ง ๆ เช่น ร้จู กั อดทนตอ่ หนาว รอ้ น หิว กระหาย ทนตอ่ สงิ่ ท ่ี ไม่เป็นสุข ไมส่ นกุ ตา่ ง ๆ อดทนต่อเวลาทตี่ อ้ งพบความทุกข์ ตลอด จนถงึ เวลาเจบ็ ไขไ้ ด้ปว่ ยก็ตอ้ งมีนำ้ อดนำ้ ทน รู้จักอดทนตอ่ ความเจบ็ ใจ ต่อถ้อยคำทเ่ี ขามาว่ากลา่ วในบางคร้งั บางคราว อันจะทำให้เกดิ ความ เจบ็ ใจ ช้ำใจ ก็ให้มีความอดทน ๑๐. อวโิ รธนะ ความไม่ผิด เมอ่ื รู้วา่ อะไรผิดกไ็ มท่ ำ เพราะ ทุกคนย่อมต้องมีความผิดบ้างไม่มากก็น้อยด้วยสิ่งที่ไม่รู ้ ซ่ึงมีอยู่มาก หรืออาจจะพลั้งเผลอทำให้ผิดอยู่บ้าง แต่ว่าอะไรที่รู้ว่าผิดก็ไม่ควรทำ คือไม่ทำผิดทั้งที่ร ู้ ควรรอบคอบในสิ่งที่จะทำทั้งหลาย ระมัดระวังไม่

๕๘ ใหผ้ ดิ หรือจะผิดกแ็ ต่นอ้ ย อีกอย่างตอ้ งรกั ษาความเท่ียงธรรม ความ ยุติธรรม ในเม่ือเป็นผู้ใหญ่ต้องไม่ลำเอียงเพราะความชัง ความหลง ความกลัวท้งั หลาย ดังนี้คอื ความไม่ผดิ ทศพิธราชธรรม หรือธรรม ๑๐ ประการ สำหรับพระราชา หรือนักปกครองน้ี บัณฑิตท้ังหลายในอดีตมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้ ยกขึ้นมาส่ังสอนพระราชาเพ่ือให้ใช้หลักธรรม ๑๐ ประการ ปกครอง ประเทศ เม่อื พิจารณากนั ให้ถอ่ งแท้แลว้ ธรรม ๑๐ ประการน้เี ปน็ หลกั ปกครองทวั่ ไป ผู้ที่มหี นา้ ที่ปกครองทัง้ หลายพึงปฏบิ ัตดิ ว้ ย แม้แต่ผู้อยู่ใต้ปกครอง หรือใต้บังคับบัญชา ตลอดจนถึง ราษฎรทั่วไป ก็ต้องปฏิบัติตามธรรมท้ัง ๑๐ ประการต่อผู้ปกครอง และผูบ้ งั คบั บัญชาดว้ ยเช่นกนั เช่นเม่ือผู้ปกครองมีทานให ้ ผู้อยู่ใต้ปกครองก็ต้องมีทาน ตอบสนอง ยกตัวอย่างง่าย ๆ เช่น ฝ่ายปกครองหรือรัฐบาลใช้จ่ายทรัพย์ ทำนุบำรุงประเทศและอาณาประชาราษฎร์ท่ัวไป ฝ่ายประชาราษฎร ์ ก็ต้องเสียภาษีอากรให้แก่รัฐบาลเพ่ือนำเงินนั้นมาใช้จ่าย เรียกได้ว่า มที านต่อกนั นอกจากน ี้ ต้องมศี ีลตอ่ กนั มบี ริจาคตอ่ กนั มีความซอ่ื ตรง อ่อนโยน ความเพียร ความไม่โกรธ เมตตาจิตต่อกัน มีความไม่ เบยี ดเบียน ประกอบดว้ ยกรณุ าต่อกัน มีความอดทนตอ่ กัน มีความ ประพฤตไิ มผ่ ิดตอ่ กนั เมอ่ื เปน็ อยา่ งนีแ้ ล้ว จะเกิดความสุขสมบูรณเ์ รยี บร้อย

๕๙ ธรรมท้งั ๑๐ ประการนี้ กลา่ วไดว้ า่ เป็นหลักศาสนา ซงึ่ เป็น หลักใหญ่ท่ีผู้ปฏิบัติหน้าที่ราชการทุกคนจะต้องพึงยึดถือปฏิบัต ิ อัน เป็นความสุขความเจริญแกต่ นเอง แกป่ ระชาชนสว่ นรวม ขอให้ผู้ปกครองและผู้อยู่ใต้ปกครอง ทุกคนทุกฝ่ายทุกระดับ นำทศพิธราชธรรมนี้ไปพิจารณาและใช้เป็นหลักประพฤติปฏิบัติตาม สมควร ขออำนาจคุณพระศรรี ัตนตรยั และอำนาจสง่ิ ศักดส์ิ ทิ ธ์ทิ ั้งหลาย จงคุ้มครองแก่ทุก ๆ ท่านที่อยู่ในทศพิธราชธรรมให้มีความสุข ความ สวสั ดีตลอดปีใหมน่ ี้ทว่ั กนั เทอญ