นิทานอีสป

กาลครั้งหนง่ึ นานมาแล้ว ป่าผนื ใหญ่ทีเ่ หลา่ สตั ว์ไดอ้ าศยั พกั พงิ เกดิ ความแหง้ แล้งกันดาร มีแหลง่ น้าและอาหารไม่ เพียงพอต่อการประทังชวี ิต เจ้าสุนขั จ้งิ จอกทอี่ าศยั อยู่ที่แหง่ นีม้ าเนิ่นนาน จงึ ตัดสนิ ใจออกเดินทางดว้ ยหวังใจว่าจะ เจอกับแหลง่ หากินอนั อุดมสมบรู ณ์ มันเริ่มเดนิ รอนแรมอย่หู ลายวนั ไมไ่ ดก้ นิ แมก้ ระทง่ั น้าสกั หยดจนเรมิ่ หมดแรง \"เอายังไงละ่ เรา เดนิ มาไกลขนาดนี้แล้วยังไม่เจออะไร ควรตัดใจแล้วกลับไปทีเ่ ดมิ ดีไหมนะ\" สนุ ขั จงิ้ จอกผ้หู วิ โหยบน่ กับตัวเอง \"ไหน ๆ ก็มาแลว้ เดนิ ต่อไปอีกหนอ่ ยก็แลว้ กันนะ\" มนั จึง รดุ หนา้ เดินตอ่ ไปอยา่ งอ่อนแรง

เดินมาไดส้ กั พกั ไม่ทนั เหนื่อยนกั เจา้ สุนขั จิ้งจอกกเ็ หลือบไปเห็นองุ่นพวงโตแดงฉ่าน่ากิน \"น่ี ไง ! โชคดีแลว้ เรา เจอองุ่นพวงใหญ่ขนาดน้ี ถา้ ไดล้ ิ้มลองคงหวานฉ่าและอิ่มทอ้ งหลายวนั แน่ ๆ\" สุนขั จิ้งจอกไม่รอชา้ รีบกระโดดควา้ องุ่นในทนั ใด \"ฮึบ ! อีกนิดเดียว... ฮึบ !\" เจา้ สุนขั ส่งเสียงให้ กาลงั ใจตวั เองอยา่ งฮึกเหิม แต่ทาอยา่ งไรกย็ งั กระโดดไม่ถึงพวงองุ่นสกั ที

\"ลองกระโดดจากหินิ ก้อนนัน้ ดู น่าจะทนุ่ แรงและ เอ้ือมถึงองุ่นพวงนี้ง่ายขน้ึ อยูน่ ะ\" วา่ แลว้ สุนัข จ้งิ จอกจงึ เดินไปยงั กอ้ นหนิ น้นั พร้อมกระโดดข้ึนจน สดุ แรง \"ฮึบ ! โธ่ อกี เพยี งเอ้ือมก็จะไดล้ ิ้มรสองุ่น แลว้ \" สุนัขจิ้งจอกบ่นอยา่ งทอ้ ใจ แลว้ พยายามขนึ้ ไปบนกอ้ นหินเพือ่ กระโดดอีกคร้งั \"ฮบึ !\" สดุ ทา้ ย มนั กพ็ ลาด ไม่อาจคว้าองนุ่ มากินได้

\"อนั ที่จริงองุ่นพวงน้ีกไ็ ม่เห็นจะนา่ กินสักเทา่ ไร นกั ถา้ เรากดั เข้าไปอาจเปร้ยี วจ๊ดี จนกนิ ไม่ไหว เลยกไ็ ด\"้ สนุ ัขจ้งิ จอกแสร้งบ่นแลว้ เดนิ ทางต่อ ด้วยความหิวโซ พร้อมหลอกตัวเองในใจเรอื่ ยไป วา่ \"ฉันมีความอดทนและความพยายามนะ แต่ อง่นุ พวงน้ันคงเปรี้ยวเกนิ ที่ฉันจะกนิ ได้\"

นิทานเรื่องนสี้ อนให้ร้วู า่ เมือ่ คิดจะท้าสงิ่ ใดก็ควรทา้ ให้สุดกา้ ลงั ท่ีมี อย่ายอมแพ้ แมว้ ่าสง่ิ น้นั ต้องใชเ้ วลานานเพยี งใดก็ตาม เพราะสดุ ท้าย แล้วความพยายามจะน้ามาซึ่งผลลพั ธท์ ี่ดีกว่าเสมอ ดังนั้น เด็ก ๆ จึงไมค่ วรท้าตามสนุ ัขจง้ิ จอกผูม้ ัวโทษส่ิงอน่ื รอบตวั แต่กลบั ลืมนึกไปว่าตนเองนน่ั แหละทไี่ มพ่ ยายามมากพอ

อ้างองิ https://baby.kapook.com/view212152.html