ภาษาไทยมาตรฐานและภาษาถิ่น

ภาษาไทยมาตรฐาน หมายถงึ ภาษาไทยซ่ึงเป็นท่ยี อมรบั ให้ใช้เป็นภาษากลาง ในการตดิ ต่อส่อื สารทางราชการ และในการศึกษาท่ัวประเทศ

ภาษาไทยถน่ิ หมายถึง ภาษาเฉพาะของท้องถิ่นใดท้องถิ่นหนึ่ง ที่มีลักษณะ เฉพาะตัวทั้งถ้อยคาและสาเนียง ภาษาถิ่นแบ่งตามภูมิภาคได้ ๓ ภาษา คือ ภาษาถ่ินเหนือ ภาษาถ่ินอีสาน และภาษาถิ่นใต้ ส่วนภาษาถ่ินกลาง จัดใหเ้ ป็นภาษาไทยมาตรฐาน

ภาษาถิน่ กลาง ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ใน เมืองหลวงของประเทศไทย และ จังหวัดรอบ ๆ ทางภาคกลางของ ประเทศ เช่น ภาษาที่ใช้พูดกัน ในกรุงเทพมหานคร นครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ เปน็ ต้น

ภาษาถ่นิ เหนอื ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ใน บางจังหวัดของภาคเหนือตอนบน หรือภาษาในอาณาจักรล้านนาเดิม มั ก จ ะ พู ด กั น ม า ก ใ น จั ง ห วั ด เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เชียงราย พะเยา ลาปาง น่าน ลาพูน ตาก แพร่ เป็นต้น

ภาษาถิ่นอสี าน ภาษาถิ่นอีสานมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษา ลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของ ภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลาย ภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสาน ใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่างๆ ของ ภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธ์ุ เปน็ ตน้

ภาษาถิ่นใต้ ภาษาถิ่นที่ใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัด ต่าง ๆ ของภาคใต้ของประเทศไทย ลง ไปถึงชายแดนประเทศมาเลเซีย รวม ๑๔ จังหวัด เช่น ชุมพร ระนอง สุ ร า ษ ฎ ร ์ ธ า นี ภู เ ก็ ต พั ท ลุ ง ส ง ข ล า นครศรีธรรมราช เป็นตน้

เปรยี บเทยี บภาษาถิน่ ภาษาถน่ิ กลาง : ฉัน ภาษาถน่ิ อสี าน : ขอ่ ย ภาษาถน่ิ เหนอื : เฮา/ขา้ เจา้ ภาษาถนิ่ ใต้ : ฉาน

เปรยี บเทยี บภาษาถนิ่ ภาษาถนิ่ กลาง : คิดถงึ ภาษาถนิ่ อีสาน : คดิ ฮอด ภาษาถน่ิ เหนอื : กึดฮอด ภาษาถน่ิ ใต้ : ข้องใจ

เปรยี บเทียบภาษาถน่ิ ภาษาถน่ิ กลาง : เธอ ภาษาถน่ิ อีสาน : เจา้ ภาษาถน่ิ เหนอื : คิง ภาษาถน่ิ ใต้ : เธอ

เปรยี บเทียบภาษาถนิ่ ภาษาถน่ิ กลาง : สบั ปะรด ภาษาถนิ่ อีสาน : บกั นดั ภาษาถน่ิ เหนอื : บะขะนัด ภาษาถนิ่ ใต้ : หย่านัด

เปรียบเทียบภาษาถนิ่ ภาษาถน่ิ กลาง : ช้าง ภาษาถนิ่ อสี าน : ซา่ ง ภาษาถน่ิ เหนอื : จา๊ ง ภาษาถนิ่ ใต้ : ฉ่าง

เปรยี บเทยี บภาษาถิ่น ภาษาถน่ิ กลาง : มะละกอ ภาษาถน่ิ อีสาน : บักหุ่ง ภาษาถนิ่ เหนอื : บะก้วยเต้ด ภาษาถนิ่ ใต้ : ลอกอ

เปรียบเทยี บภาษาถนิ่ ภาษาถน่ิ กลาง : พูด ภาษาถน่ิ อสี าน : เว้า ภาษาถน่ิ เหนอื : อู้ ภาษาถนิ่ ใต้ : แหลง

เปรยี บเทียบภาษาถ่ิน ภาษาถนิ่ กลาง : เด็ก ภาษาถนิ่ อีสาน : เด็กน่อย ภาษาถน่ิ เหนอื : ละออ่ น ภาษาถน่ิ ใต้ : เด๊ก

เปรียบเทยี บภาษาถิ่น ภาษาถน่ิ กลาง : โกหก ภาษาถนิ่ อสี าน : ขตี้ ๋วั ภาษาถน่ิ เหนอื : ข้ีจุ๊ ภาษาถน่ิ ใต้ : ข้ฮี ก

เปรียบเทียบภาษาถ่ิน ภาษาถน่ิ กลาง : ดู ภาษาถนิ่ อีสาน : เบ่งิ ภาษาถนิ่ เหนอื : ผ่อ ภาษาถนิ่ ใต้ : แล

เปรียบเทยี บภาษาถ่นิ ภาษาถนิ่ กลาง : ตลาด ภาษาถน่ิ อสี าน : ลาด ภาษาถนิ่ เหนอื : กาด ภาษาถน่ิ ใต้ : หลาด

เปรยี บเทียบภาษาถ่ิน ภาษาถน่ิ กลาง : เพ่อื น ภาษาถน่ิ อสี าน : บกั เส่ยี ว ภาษาถน่ิ เหนอื : เปื้อน ภาษาถน่ิ ใต้ : เผ่อื น

เปรยี บเทยี บภาษาถ่ิน ภาษาถน่ิ กลาง : รกั ภาษาถนิ่ อีสาน : ฮกั ภาษาถนิ่ เหนอื : ฮัก ภาษาถน่ิ ใต้ : หรัก

สรุปบทเรียน ภาษาถิ่นเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความ เข้าใจกันระหวา่ งผคู้ นที่อาศยั อยูต่ ามท้องถิ่นนั้น ๆซึ่งจะแตกต่างทั้ง ทางด้านเสียง คา การใช้คาและแตกต่างไปจากมาตรฐานหรือภาษาท่ี คนสว่ นใหญ่ของแต่ละประเทศใชก้ นั

สรปุ บทเรียน ภาษาถิ่นทุกภาษาเป็นภาษาที่สาคัญในสังคมไทย เป็นภาษาที่ บนั ทึกเรือ่ งราว ประสบการณ์ และวัฒนธรรมทุกแขนงของท้องถ่ิน เราจึง ควรรักษาภาษาถิ่นทุกถิ่นไว้ใช้ให้ถูกต้อง เพื่อเป็นสมบัติมรดกของ ชาตติ อ่ ไป