ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน 3301-3400

P a g e | 251 ราชวงศข์ องยโุ รปรวมทงั้ ตระกลู ใหญ่ ใหค้ วามสาคญั แกช่ ่ือเสยี งมาก ท่ีสดุ ถา้ หากวา่ บคุ คลในราชวงศ์ แมเ้ ขาจะเป็นท่านราชา เพยี งแคเ่ ขา ทาเร่ืองท่ีราชวงศไ์ ม่อนญุ าตใหท้ า แลว้ ถกู ประจานตอ่ สาธารณชน ทางราชวงศจ์ ะตอ้ งทาการยดึ ตาแหนง่ ราชวงศข์ องเขาไป และขบั ไล่ ออกจากราชวงั เพ่อื ปกปอ้ งเกียรตยิ ศของราชวงศอ์ ยา่ งแน่นอน ประเทศบรเิ ตนใหญ่ก็มรี าชาองคห์ นึ่ง ไดถ้ กู ราชวงศล์ บลา้ งช่ือทงิ้ แลว้ ดงั นนั้ ถา้ หากเรอ่ื งนีถ้ กู เผยแพรอ่ อกไปละก็ งานแตง่ งานของวิลเลยี ม และโอลิเวยี ไมม่ ที างท่ีจะไดท้ าการจดั ขนึ้ อยา่ งแน่นอน อีกอยา่ ง เรอ่ื งนา่ อบั อายขนาดนีถ้ า้ หากถกู เผยแพรอ่ อกไป ก็คอื การ ขายหนา้ ทงั้ ตระกลู รอธสไ์ ชลด!์ พวกเขาผเู้ ป็นทายาทขนั้ ท่ีสามของ ตระกลู โดยปกติแลว้ จะไมถ่ กู สมาชกิ หลกั ของตระกลู รอธสไ์ ชลดใ์ ห้ ความสนใจ แตถ่ า้ หากมีเร่อื งนา่ ขายหนา้ ระดบั โลกแบบนีล้ ือออกไป สมาชกิ หลกั ของตระกลู รอธสไ์ ชลดจ์ ะตอ้ งโมโหเป็นอย่างมากแนน่ อน!

P a g e | 252 ถงึ ตอนนนั้ ทงั้ ตระกลู ของวิลเลยี ม คงจะโดนทาลายลา้ งอยา่ ง แน่นอน! นอกจากนีแ้ ลว้ ยงั มอี กี เร่ืองหน่งึ ท่ีน่ากลวั มากกวา่ นนั้ ท่ียโุ รป การคดโกงขณะเลน่ การพนนั ไมต่ ่างอะไรกบั การฉอ้ โกงทจุ รติ ! และจะตอ้ งติดคกุ ขอ้ หาทจุ รติ ! และจานวนเงนิ ท่ีวิลเลียมทจุ รติ เรยี กได้ วา่ มหาศาล น่ีจะตอ้ งเขา้ คกุ ตลอดชีวิตอยา่ งแน่นอน! เม่ือคดิ ถึงน่ี เขารบี คกุ เข่าลงพืน้ รอ้ งไหข้ อรอ้ งออ้ นวอนว่ “เย่เฉิน ฉนั ผิดไปแลว้ ฉนั ไม่ควรคดโกงนาย…ไดโ้ ปรดขอใหน้ ายเหน็ แก่ท่ีวา่ พรุง่ นี้ ฉนั กาลงั จะแตง่ งาน ปลอ่ ยฉนั ไปสกั ครงั้ เถอะนะ ถา้ หากวา่ เรอ่ื งนีแ้ พร่ ออกไป ทงั้ ชีวิตนีข้ องฉนั ก็จบเหก่ นั แลว้ !” เยเ่ ฉินพยกั หนา้ พดู ออกไปวา่ “งนั้ ก็ใหม้ นั จบเหไ่ ปเถอะ เก่ียวอะไรกบั ฉนั ละ?” วลิ เลียมคกุ เขา่ อย่บู นพืน้ และกม้ หวั คานบั ไมห่ ยดุ รอ้ งไหพ้ ดู วา่ “เย่ เฉิน ไดโ้ ปรดขอรอ้ งเหน็ แกว่ า่ ฉนั ทาผิดครงั้ แรก ใหโ้ อกาสฉนั สกั ครงั้

P a g e | 253 เถอะ ฉนั สานกึ ผิดแลว้ จรงิ ๆ ฉนั เองก็จะใหต้ ระกลู ของฉนั หาวธิ ีชว่ ยฉนั คืนหนีพ้ นนั กอ้ นนี้ ขอเพียงแคน่ ายใหค้ วามเมตตา ปลอ่ ยฉนั ไปสกั ครงั้ …” เย่เฉินหวั เราะพดู วา่ “นายตอ้ งเขา้ ใจวา่ เร่อื งนี้ ตอนนีท้ ่ีนายติดหนีฉ้ นั สองพนั ลา้ นเป็นสญั ญาตวั อกั ษร เพียงแคฉ่ นั ไปฟ้องนายท่ีศาล นาย เองก็จะตอ้ งคืนใหฉ้ นั แนน่ อนอยแู่ ลว้ ในเม่ือเป็นอย่างนี้ แลว้ ทาไมฉนั ยงั ตอ้ งมคี วามเมตตาตอ่ นายดว้ ยละ?” วิลเลียมแทบจะสนิ้ หวงั รอ้ งไหพ้ ดู วา่ “เยเ่ ฉินนายตอ้ งการจะทายงั ไง กนั แนถ่ ึงจะใหอ้ ภยั ฉนั ? นายตอ้ งการจะทายงั ไงกนั แนถ่ งึ จะไมท่ าให้ เร่อื งนีม้ นั ขนึ้ ไปถงึ ศาล?” เย่เฉินยมิ้ ออ่ นพดู วา่ “เรือ่ งนีก้ ็ตอ้ งดคู วามจรงิ ใจของตระกลู นายแลว้ ละ” พดู จบ เขามองไปทางโอลิเวยี เอย่ ปากพดู วา่ “โอลเิ วยี พอ่ แม่ของวิ ลเลยี มน่าจะอยชู่ นั้ หนึ่งท่ีหอ้ งจดั เลยี้ งด่มื เหลา้ อยกู่ บั พ่อแม่ของเธอ

P a g e | 254 ตอนนีว้ ลิ เลยี มสรา้ งเร่อื งใหญ่ขนาดนี้ ฉนั ดแู ลว้ เขาคงจดั การเองไมไ่ ด้ แลว้ ลาบากเธอไปเรยี กพ่อแมข่ องวลิ เลียมขนึ้ มาหน่อยนะ ดสู วิ า่ เรอื่ ง นีค้ รอบครวั ของวลิ เลยี มคิดจะจดั การยงั ไง” เวลานีโ้ อลิเวียเองก็แทบจะคล่งั ตายแลว้ พรุง่ นีเ้ ธอก็จะแตง่ งานแลว้ เรอ่ื งนีไ้ ดป้ ่าวประกาศไปท่วั แลว้ พรุง่ นี้ ประชาชนท่วั ประเทศและแมก้ ระท่งั ท่วั ยโุ รปลว้ นจะตอ้ งสนใจงาน แตง่ งานของตวั เองอย่างแน่นอน ถา้ หากในเวลานี้ วา่ ท่ีสามขี องตวั เอง มีข่าวลอื นา่ เกลยี ดขนาดนีแ้ พรอ่ อกไป แลว้ ยงั ถกู ทางตลุ าการจบั ตวั ไป งนั้ ช่ือเสยี งของราชินีในอนาคตอยา่ งเธอเองก็จะถกู ทาลายทงิ้ ไป เช่นกนั ! ดงั นนั้ เธอเหมือนกบั วิลเลยี ม ไมว่ า่ ยงั ไงก็หา้ มใหเ้ ร่อื งนีถ้ กู ประจาน ต่อสาธารณชนเด็ดขาด ฉะนนั้ เธอรบี พดู กบั เยเ่ ฉินวา่ “รบกวนคณุ เย่ เฉินรอสกั ครู่ ฉนั จะไปเชญิ พอ่ แม่ของวลิ เลียมขนึ้ มาเด๋ยี วนีค้ ะ่ !”

P a g e | 255 บทที่ 3351 พดู จบ ก็รบี ว่งิ ออกไป ภายในหอ้ งจดั เลยี้ งในเวลานี้ รชิ ารด์ อีเลยี ด กาลงั ด่มื เหลา้ ดว้ ยกนั กบั จอรจ์ รอธสไ์ ชลด์ โอมาน ราโมวชิ ท่ีถกู เยเ่ ฉิน ตบหนา้ ไปหน่งึ ทีไดก้ ลบั เขา้ หอ้ งไปดว้ ยความไม่พอใจตงั้ นานแลว้ ภรรยาของทงั้ สองคนเองก็กลบั หอ้ งกอ่ นแลว้ เน่ืองจากท่ีวา่ ด่มื ไม่เก่ง ในหอ้ งจดั เลยี้ ง เหลือเพียงผชู้ ายสองคนกาลงั น่งั ด่มื ดว้ ยกนั อารมณ์ ของทงั้ สองคนดมี าก เพราะยงั ไงพรุง่ นีก้ ็เป็นวนั แต่งงานของเด็กทงั้ สองคน หลงั จากแตง่ งานไมน่ าน โอลเิ วียกจ็ ะไดข้ นึ้ ครองราชยเ์ ป็น ราชินี ถงึ ตอนนนั้ วิลเลยี มท่ีเป็นสามีของเธอ ก็จะถกู แต่งตงั้ ขนึ้ เป็น เจา้ ชายอยา่ งเป็นทางการ ถึงตอนนนั้ วลิ เลยี มท่ีมียศเป็นเจา้ ชาย จะตอ้ งมชี ่ือเสยี งโดง่ ดงั ไปท่วั ในตระกลู รอธสไ์ ชลดแ์ นน่ อน ไมแ่ น่ ทงั้ ตระกลู ของพวกเขาอาจจะสามารถผลกั ดนั ขนึ้ ขนั้ ท่ีสองของ ตระกลู รอธสไ์ ชลดก์ ็ได้ ในขณะท่ีทงั้ สองคนกาลงั ด่มื ดว้ ยกนั อย่างมี ความสขุ โอลเิ วยี ก็ว่ิงเขา้ มาดว้ ยความรวดเรว็ พดู เสียงหอบเหน่ือยวา่

P a g e | 256 “พ่อคะ!คณุ ลงุ จอรจ์ คะ!พวกคณุ รบี ขนึ้ ไปท่ีชนั้ สองเรว็ คะ่ !วิลเลยี มกอ่ เรอ่ื งใหญ่แลว้ คะ่ !” “กอ่ เรอื่ ง?” จอรจ์ พ่อของวลิ เลียมถามดว้ ยสหี นา้ ประหลาดใจ “กลมุ่ หนมุ่ สาวพวกเธอขนึ้ ไปเลน่ ไพก่ นั ไม่ใชห่ รือไง? วิลเลียมจะไปกอ่ เรื่อง อะไรไดล้ ะ?” โอลเิ วยี รอ้ งไหพ้ ดู วา่ “วลิ เลียมเอาแตค่ ดิ อยากจะวางกบั ดกั ใสเ่ ยเ่ ฉิน เลยรวมหวั กบั เพ่ือนของเขาคนหนง่ึ มาโกงเพ่อื จะหลอกเย่เฉิน ปรากฏ วา่ ถกู เย่เฉินจบั ได้ แลว้ ยงั แพเ้ สยี เงนิ ใหก้ บั เย่เฉินอีกสองพนั ลา้ นยโู ร ตอนนีเ้ ย่เฉินโวยวายบอกจะขนึ้ ศาลคะ่ ” “อะไรนะ?!” จอรจ์ รูส้ กึ เวยี นหวั จะเป็นลม พดู ออกไปวา่ “มนั ไปเอา ความใจกลา้ มาจากไหน ถงึ ไดค้ ดิ จะโกงหลอกเย่เฉิน? แลว้ ยงั เลน่ ใหญ่ขนาดนนั้ ดว้ ย ฉนั บอกกบั มนั ไปแลว้ ไมใ่ ช่หรอื ไงวา่ อยา่ ไปหาเรอื่ ง ไอค้ นแซเ่ ย่น่นั ?”

P a g e | 257 โอลเิ วียเองก็พดู อย่างรูส้ กึ ผดิ เป็นอย่างมากวา่ “วิลเลยี มคิดวา่ เรอื่ งนี้ จะตอ้ งทาไดอ้ ย่างแนบเนียนแนน่ อนคะ่ ทงั้ สามารถชนะเงินเย่เฉินมา กอ้ นหน่งึ แลว้ ยงั มีโอกาสท่ีจะชนะเครอ่ื งบินคองคอรด์ ของเยเ่ ฉินมา อกี ดว้ ย แตไ่ ม่คดิ เลยวา่ สดุ ทา้ ยแลว้ จะมาแพเ้ สยี ใหก้ บั เย่เฉินอกี สอง พนั ลา้ นคะ่ ” จอรจ์ ฟังจบก็แทบจะเสียสติ สองพนั ลา้ นยโู รเป็นเงนิ กอ้ นใหญ่ มหาศาลขนาดไหนคงไม่ตอ้ งพดู ถึง ท่ีสาคญั ท่ีเร่อื งนีว้ นุ่ วายมาจนถึง ขนั้ นี้ ถา้ หากวา่ เย่เฉินคิดจะแฉเขาออกไปจรงิ ๆ งนั้ ลกู ชายของตวั เองก็ จบเหแ่ ลว้ แนน่ อน ในยโุ รป ถา้ หากความนา่ เช่อื ถือช่ือเสียงของคนๆ หน่ึงพงั ทลายลง งนั้ ทกุ ๆอยา่ งของเขาเองก็จะพงั ทลายลงตามไปดว้ ย เชน่ กนั อีกอย่าง จานวนเงินมหาศาลขนาดนี้ ติดคกุ คงจะตอ้ งตดิ ตงั้ แตต่ อนนีจ้ นถงึ อายแุ ปดสบิ ! ตวั เองก็มีเพยี งลกู ชายคนนีค้ นเดยี ว ไม่วา่ ยงั ไงก็ปลอ่ ยใหเ้ ขาเขา้ คกุ ไม่ได!้ ดงั นนั้ จอรจ์ รูไ้ ดใ้ นทนั ทีวา่ สิ่งท่ีสาคญั ท่ีสดุ ในตอนนีก้ ็คอื ไมว่ า่ ยงั ไงก็ หา้ มใหเ้ ย่เฉินแฉเรือ่ งนีอ้ อกไปเดด็ ขาด!

P a g e | 258 จะตอ้ งพยายามคิดหาวธิ ีท่ีจะประนีประนอมกบั เย่เฉิน! ฉะนนั้ เขารบี ลกุ ขนึ้ ยืน พดู วา่ “พาฉนั ไป!ฉนั ไปคยุ กบั เยเ่ ฉินเอง!” รชิ ารด์ เองก็รอ้ นรนอย่างมาก “ฉนั ไปกบั นายดว้ ย!” ไมน่ าน ทงั้ สองก็ว่ิงเขา้ หอ้ งหมากรุกในชนั้ สองมาพรอ้ มกบั โอลิเวยี เม่ือเขา้ ไปในหอ้ ง กเ็ ห็นวลิ เลียมท่ีมอื หกั ไปขา้ งหน่งึ แลว้ และตอนนี้ กาลงั คกุ เขา่ รอ้ งไหอ้ ย่บู นพืน้ สว่ นเย่เฉินในตอนนี้ กาลงั กอดแขนยืน อย่ตู รงหนา้ ของเขาดว้ ยสหี นา้ หย่งิ ยโส จอรจ์ เขา้ ไปถงึ ในหอ้ ง ยงั ไม่ กลา้ เขา้ ไปเป็นหว่ งลกู ชาย แตร่ บี ไปตรงหนา้ ของเยเ่ ฉิน พดู อยา่ งต่า ตอ้ ยวา่ “คณุ เยค่ รบั เร่อื งนีเ้ ป็นผมท่ีสอนลกู ชายไมด่ ีเองครบั ไมค่ ดิ เลยวา่ ไอเ้ ดก็ เลวคนนีม้ นั จะทาเร่อื งช่วั รา้ ยขนาดนีข้ นึ้ ได้ หวงั วา่ คณุ จะ เมตตาใหอ้ ภยั นะครบั ” เยเ่ ฉินถามกลบั ใสเ่ ขาวา่ “เขาเป็นลกู ชายของนาย ไมใ่ ชล่ กู ชายของ ฉนั สกั หนอ่ ย ทาไมฉนั จะตอ้ งเมตตาใหอ้ ภยั ดว้ ยละ?”

P a g e | 259 บทท่ี 3352 เร่ืองเล่าความรัก เม่ือเห็นวา่ เยเ่ ฉินไมใ่ หค้ วามสนใจต่อการรอ้ งขอความเมตตาของตน จอรจ์ กร็ บี พดู อกี วา่ “คณุ เย่ครบั ลกู ชายของผมทาผดิ ผมท่ีเป็นพอ่ จะตอ้ งพยายามหาวธิ ีชดเชยใหแ้ นน่ อนครบั ผมจะพยายามจดั การ ปัญหาทงั้ หมด ไดโ้ ปรดขอใหค้ ณุ อย่าโมโหเลยนะครบั !” เย่เฉินพยกั หนา้ พดู วา่ “ในเม่อื นายมีทา่ ทีอยา่ งนี้ งนั้ ฉนั ก็ไม่พดู มาก กบั นายแลว้ ลกู ชายของนายกลา้ ท่ีจะโกงฉนั แลว้ ยงั คิดจะโกงฉนั ถึง สามพนั ลา้ นยโู ร บวกกบั เครื่องบินคองคอรด์ อีกหน่งึ ลา ฉนั เย่เฉินคนนี้ โตมาขนาดนี้ ยงั ไม่เคยเจอคนท่รี า้ ยขนาดนีม้ าก่อน เรอ่ื งนี้ นายคดิ จะ จดั การยงั ไง?” จอรจ์ เหง่ือผดุ เต็มหนา้ ขนึ้ มาทนั ที เขาเองก็ไมค่ าดคดิ วา่ ลกู ชายของ ตวั เองจะใจกลา้ มากขนาดนี้ สามพนั ลา้ นยโู ร เคร่อื งบนิ คองคอรด์ หนง่ึ ลา น่ีแมง่ ไมใ่ ชก่ ารพนนั แลว้ น่ีมนั เป็นการกินเลอื ดกินเนือ้ แลว้ !

P a g e | 260 ยงั ไม่ทนั รอใหเ้ ขาคิดใหด้ วี า่ จะใหค้ าตอบท่ีนา่ พอใจอะไรกบั เย่เฉิน เย่ เฉินก็สะบดั ใบคา้ งหนีส้ องพนั ลา้ นในมอื พดู วา่ “แลว้ ยงั มใี บคา้ งหนีใ้ บ นีท้ ่ีลกู ชายนายเขียนดว้ ยตวั เอง ตดิ หนีฉ้ ันสองพนั ลา้ นยโู ร หนีก้ อ้ นนี้ นายคิดจะจดั การยงั ไง?” จอรจ์ รบี เช็ดเหง่ือท่ีเต็มหนา้ ผาก จานวนมากมายขนาดนี้ แลว้ อีกฝ่าย ยงั เป็นคนของตระกลู เย่ เขารูไ้ ดใ้ นทนั ที วา่ ถา้ หากเร่ืองนีจ้ ดั การไดไ้ ม่ ดี ลกู ชายคงจะตอ้ งติดคกุ จนตายแน่! อีกอย่าง พรุง่ นีย้ งั เป็นวนั แตง่ งานของเขากบั โอลิเวยี อีกดว้ ย ถา้ หากวา่ วิลเลียมติดคกุ ก็จะไม่เหลอื อะไรสกั อย่าง ดงั นนั้ ตอนนีท้ กุ อย่างตอ้ ง ทาเพ่อื ผลสดุ ทา้ ย ฉะนนั้ จอรจ์ จงึ กดั ฟันพดู วา่ “คณุ เย่ครบั …หนีส้ อง พนั ลา้ นยโู รนี้ ผม…ผมคนื แทนลกู ชายผมเองครบั !ไดโ้ ปรดขอใหค้ ณุ เมตตากรุณาดว้ ยครบั !” ครงั้ นีจ้ อรจ์ ถึงกบั กระอกั เลือดแลว้ !

P a g e | 261 สองพนั ลา้ นยโู ร ถือเป็น 20% ของทรพั ยส์ นิ ทงั้ หมดในครอบครวั เอา ออกมาใหเ้ ย่เฉินทีเดยี วมากขนาดนี้ ถือเป็นการขาดทกุ อย่างหนกั มาก แตส่ ถานการณใ์ นตอนนี้ ไม่สามารถปลอ่ ยใหจ้ อรจ์ ลงั เลไดแ้ ลว้ หากลงั เลเพยี งครูเ่ ดยี ว เร่อื งนีก้ ็อาจจะไม่สามารถแกไ้ ขไดแ้ ลว้ ในเวลานีเ้ ยเ่ ฉินดไู ม่มีทา่ ทางท่ีพอใจเลยสกั นิด แตก่ ลบั มีสีหนา้ ดถู กู พดู วา่ “แมว้ า่ นายจะคืนใหฉ้ นั สองพนั ลา้ นยโู ร กเ็ ป็นแค่การจดั การ ปัญหาเร่ืองหนีส้ นิ เท่านนั้ แลว้ เรอ่ื งท่ีเขาคดิ จะโกงหลอกเงินฉนั จะ จดั การยงั ไง?” “นายตอ้ งรูไ้ วน้ ะวา่ ใบคา้ งหนีฉ้ บบั นีล้ กู ชายของนายเป็นคนเขียนเอง แลว้ ยงั มีรอยนิว้ มือของเขาประทบั ไวด้ ว้ ย ถึงแมจ้ ะฟอ้ งขนึ้ ศาล พวก นายก็ตอ้ งคนื หนีก้ อ้ นนีใ้ หฉ้ นั แลว้ ฉนั ก็เช่ือดว้ ยวา่ ศาลของยโุ รปเหนือ จะตอ้ งสามารถชว่ ยฉนั รอ้ งหาความยตุ ิธรรมแนน่ อน” พดู จบ เย่เฉินจงใจมองโอลิเวยี จากนนั้ ก็พดู เสยี งดงั วา่ “อกี อย่าง ตอนนีฉ้ นั ก็ยงั ไม่รูด้ ว้ ยวา่ ในกลมุ่ คนพวกเธอนี้ ยงั มพี รรคพวกเดยี วกบั

P a g e | 262 วิลเลยี มอีกมยั้ !ฉนั มอบหมายเรือ่ งนีใ้ หก้ บั ทางตลุ าการยโุ รปเหนือ เช่ือ วา่ พวกเขาจะตอ้ งสืบหาใหไ้ ดอ้ ย่างแนช่ ดั แนน่ อน!” เม่ือเหน็ ว่าเย่เฉินคดิ อยากจะแฉเร่ืองราวออกไป จอรจ์ รอ้ นรนจนถงึ ขนั้ ความดนั ขนึ้ และวิงเวียนศีรษะ ไม่เพียงแตเ่ ขา แมแ้ ตโ่ อลิเวียเองก็ แทบจะสตแิ ตกแลว้ ! ในใจเธอคดิ อยา่ งรอ้ นรนวา่ “เรอ่ื งนีท้ ่ีคิดโกงเยเ่ ฉิน ถงึ แมว้ า่ จะเป็น ความคิดของวลิ เลียม แตฉ่ นั เองก็รูต้ งั้ แต่เรม่ิ แรก แลว้ ยงั เคยตกลงกบั วิลเลยี มดว้ ย แมแ้ ตส่ ถานท่ีในการทาความผดิ ก็เป็นฉนั ท่ีจดั หาให้ และถงึ ขนั้ ท่ีวา่ ฉนั คยุ กบั วิลเลียมไวแ้ ลว้ ดว้ ยวา่ แบง่ กนั คนละครง่ึ ดงั นนั้ ในทางกฎหมายแลว้ ฉนั นบั ไดว้ า่ เป็นผสู้ มรูร้ ว่ มคิดกบั เขา แน่นอน” “ถา้ หากวา่ เย่เฉินแฉเร่ืองนีอ้ อกไปจรงิ ๆ แลว้ ยงั มอบหมายเรอื่ งนีใ้ หก้ บั ทางกฎหมายมาจดั การ อยา่ งนนั้ ทางกฎหมายจะตอ้ งทาการ สอบสวนวิลเลียมกอ่ นเป็นอนั ดบั แรกแนน่ อน!”

P a g e | 263 “สว่ นไอค้ นโงว่ ิลเลยี มท่ีมดี ีเพียงแคภ่ ายนอกอยา่ งนี้ ถงึ ตอนนนั้ จะตอ้ ง แฉฉนั ออกมาอย่างรวดเรว็ แน่นอน” “ถา้ ใหค้ นอ่นื รูว้ า่ ราชนิ ีในอนาคตของยโุ รปเหนือไดท้ าการโกงเงนิ ผอู้ ่ืน เป็นจานวนมหาศาล งนั้ ฉนั จะตอ้ งหมดโอกาสในการสืบทอดบลั ลงั ก์ แน่นอน” โอลิเวยี ท่ีใจเต็นแรงระรวั อยา่ งหนกั รบี มายงั ขา้ งกายรชิ ารด์ ผเู้ ป็นพ่อ รอ้ งไหพ้ ดู เสยี งเบาขา้ งหขู องเขาวา่ “พอ่ คะ เร่อื งนีไ้ มว่ า่ ยงั ไงก็หา้ มให้ มนั แพรอ่ อกไปจากหอ้ งนีเ้ ดด็ ขาดนะคะ เพราะวา่ เรอื่ งนีเ้ ป็นหนกู บั วิ ลเลยี มวางแผนดว้ ยกนั ถา้ หากเขาถกู จบั จะตอ้ งแฉหนอู อกมาดว้ ย แนน่ อน ถา้ อยา่ งนนั้ หนกู ็คงจะจบเห่แน่นอนแลว้ ” รชิ ารด์ ไดย้ ินคาพดู นี้ รูส้ กึ หนา้ มืดขนึ้ มาทนั ที แทบจะเป็นลมลม้ พบั อยู่ กบั ท่ี

P a g e | 264 บทท่ี 3353 กวา่ เขาจะตงั้ สตไิ ด้ จอ้ งหนา้ โอลเิ วียอยา่ งโมโห พดู เสยี งต่าวา่ “สมอง ของแกใชอ้ ะไรทากนั แน่? คนท่ีใกลจ้ ะไดส้ บื ทอดบลั ลงั กข์ นึ้ เป็นราชนิ ี ถึงไดเ้ ขา้ รว่ มการโกงเงินพนนั แบบนี้ แก…แกจะใหฉ้ นั บา้ ตายหรอื ไง!” รชิ ารด์ ใกลจ้ ะบา้ ตายแลว้ จรงิ ๆ แมร้ าชวงศย์ โุ รปเหนือจะไดร้ บั ความรกั จากประชาชนในยโุ รปเหนือ มาก แตพ่ ดู ตามจรงิ ก็เป็นเพยี งแค่สงิ่ นาโชคเทา่ นนั้ ในทางกฎหมาย ไม่มีสทิ ธิพิเศษใดๆทงั้ สนิ้ แลว้ การบรหิ ารท่ีแทจ้ รงิ ของยโุ รปเหนือ ลว้ น เป็นทีมรฐั บาลเป็นผดู้ แู ลรบั ผดิ ชอบ คณะรฐั มนตรี รฐั สภาถึงจะเป็น ผบู้ รหิ ารท่ีแทจ้ รงิ ของประเทศแห่งนี้ ราชวงศไ์ มม่ ีอานาจท่ีแทจ้ รงิ อะไร เลย ถา้ หากราชวงศก์ ระทาความผิด ทางกฎหมายของยโุ รปเหนือไมม่ ี ทางปกปิดใหพ้ วกเขา เม่ือนกึ ถงึ น่ี รชิ ารด์ รีบเสนอหนา้ ไกลเ่ กล่ยี วา่ “คณุ เยค่ รบั วลิ เลียมมี ความผิดแน่นอนอยแู่ ลว้ ครบั !และก็ควรไดร้ บั การลงโทษอย่าง

P a g e | 265 แนน่ อน!แตไ่ ดโ้ ปรดขอใหค้ ณุ เห็นแก่ทา่ ทีกระตือรอื รน้ ในการแกไ้ ข จดั การปัญหาของจอรจ์ อย่าไดไ้ ปอะไรกบั เขาเลยนะครบั ” พดู แลว้ รชิ ารด์ ก็พดู ตอ่ อกี วา่ “ไมก่ เ็ อาอยา่ งนีม้ ยั้ ครบั คณุ เย่ สาหรบั เร่อื งท่ีวิลเลยี มทาเรื่องโกงคณุ ใหท้ างตระกลู รอธสไ์ ชลดเ์ อาออกมา เพ่มิ ใหค้ ณุ อีกสว่ นหนึ่งเพ่อื เป็นการชดเชยใหค้ ณุ ถือซะวา่ เป็นเงิน ชดเชยสว่ นตวั คณุ วา่ ยงั ไงครบั ?” จอรจ์ ไดย้ ินอยา่ งนีก้ ็รบี พยกั หนา้ รวั ๆออ้ นวอนวา่ “คณุ เย่ครบั คณุ บอก จานวนมา เพียงแคอ่ ยใู่ นขอบเขตท่ีพวกเราสามารถรบั ไหว พวกเราจะ ใหโ้ ดยไมล่ งั เลเลยครบั !” เย่เฉินสง่ เสียงยิม้ เยาะ เบะปากพดู วา่ “นายคดิ วา่ เรือ่ งนีใ้ ชเ้ งินก็ สามารถจดั การไดแ้ ลว้ งนั้ หรอ? นายคดิ วา่ ตระกลู เยข่ องฉนั ขาดเงินงนั้ หรอ? สานกั วา่ นหลงขอไปเป็นแสนลา้ นพวกเรายงั ให้ เงินสาหรบั พวก เราแลว้ นบั วา่ เป็นอะไร?”

P a g e | 266 พดู อยแู่ ลว้ สหี นา้ ของเย่เฉินก็ค่อยๆเยน็ ชาขนึ้ พดู ดว้ ยเสยี งเขม้ วา่ “ตอนนีฉ้ นั แม่งอยากจะระบายอารมณ!์ กตู งั้ แตเ่ ลก็ จนโตยงั ไม่มีใคร กลา้ โกงฉนั แบบนีม้ ากอ่ น!ครงั้ ก่อนมีไอค้ นหนา้ โง่คนหน่งึ มาขโมยบตั ร ธนาคารของฉนั โอนเงนิ ของฉนั ไปสองหม่ืนลา้ นกวา่ หยวน ตอนนนั้ ฉนั ก็คดิ วา่ มนั ใจกลา้ มากแลว้ ไม่มใี ครสามารถเทียบเทา่ ได้ แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ วนั นีก้ ลบั มีคนคิดอยากจะโกงฉนั สามพนั ลา้ นยโู รและเครอ่ื งบนิ คองคอรด์ อีกหน่งึ ลา!วลิ เลยี มของพวกนายน่มี นั ใจกลา้ มากจรงิ ๆ!” จอรจ์ ไดย้ นิ อยา่ งนีก้ ็ตวั ส่นั ไปหมด ตามมาดว้ ยย่ืนขาถีบใสว่ ลิ เลยี มท่ี คกุ เข่าอยบู่ นพนื้ จากนนั้ ก็พ่งุ เขา้ ไป กระชากคอเสอื้ ของเขา แลว้ ก็ตบ หนา้ ของเขาไปมาเจด็ แปดครงั้ ตบไปดว้ ย ดา่ ไปดว้ ย “แกไอส้ ารเลวไร้ ความสามารถเอย้ !วนั นีฉ้ นั จะตแี กใหต้ ายช่วยคณุ เย่ระบายอารมณ!์ ” วิลเลียมถกู ตบจนตาเบลอไปหมด นา้ ตาไหลรนิ ลงมา แตก่ ็ไมก่ ลา้ พดู อะไรสกั คา เขารูด้ ีวา่ ตวั เองกอ่ เรอ่ื งใหญ่ วนั นีถ้ า้ ไม่ทาใหเ้ ยเ่ ฉินพอใจ ตวั เองก็จบเหแ่ ลว้ ดงั นนั้ ตอนนีถ้ กู ทบุ ตียงั ไงกท็ าไดแ้ คก่ ดั ฟันทนไว้

P a g e | 267 หลงั จากท่ีจอรจ์ ตบไปเจ็ดแปดครงั้ แลว้ จงึ เงยหนา้ มองไปยงั เย่เฉิน เหน็ สีหนา้ ของเย่เฉินดไู ม่สนใจเลยสกั นิด ก็รูด้ ีวา่ เขาคงจะยงั ไมพ่ อใจ แน่นอน ฉะนนั้ เขากดั ฟัน แลว้ ตบลงไปอีกสิบกวา่ ครงั้ ตบจนใบหนา้ ของวิลเลยี มเต็มไปดว้ ยเลอื ด เม่ือเหน็ วา่ วลิ เลียมกาลงั จะสลบไปแลว้ จอรจ์ จงึ ทาไดเ้ พียงแคย่ งั้ มอื แลว้ หนั ไปขอรอ้ งออ้ นวอนเย่เฉินวา่ “คณุ เยค่ รบั ตตี ่อไปไม่ไดแ้ ลว้ ครบั …ถา้ ยงั ตตี อ่ ไป พรุง่ นีว้ ิลเลยี มก็ไม่ สามารถทาการเขา้ รว่ มงานแตง่ ไดแ้ ลว้ …ไดโ้ ปรดเหน็ แก่ท่ีเขามีสภาพ แบบนีแ้ ลว้ ใหอ้ ภยั เขาสกั ครงั้ เถอะครบั ” เย่เฉินยมิ้ เยาะพดู วา่ “ลกู ชายของนายก่อเร่อื งใหญ่ขนาดนี้ นายยงั คดิ จะจดั งานแตง่ อกี งนั้ หรอ? ช่างใจกลา้ จรงิ ๆ!ฉนั ขอเตอื นใหพ้ วกนาย รีบเรง่ เวลา ก่อนท่ีจะถึงวนั งานแตง่ ใหป้ ระกาศออกไปวา่ งานแต่งงาน เล่อื นกาหนดการซะเถอะ รอวลิ เลยี มออกจากคกุ แลว้ คอ่ ยจดั ชดเชย ถงึ ตอนนนั้ โอลเิ วยี ยงั ไดช้ ่ือเสียงผคู้ ล่งั รกั มากอกี ดว้ ย!” พดู ถึงน่ี เย่เฉินก็พดู อีกดว้ ยสหี นา้ เตม็ ไปดว้ ยความปรารถนา “พวก นายคดิ ดนู ะ!หญิงสาววยั เยาวค์ นหน่งึ ลาบากทนรอชายในใจของเธอ

P a g e | 268 ออกมาจากคกุ รอจนกระท่งั ชราอายเุ จ็ดแปดสบิ !น่ีมนั จะเป็นเรอ่ื งราว ความรกั ท่ีน่าตนื้ ตนั ใจมากแคไ่ หนเชียว?” “แลว้ สดุ ทา้ ย คนชราผมหงอกเตม็ หวั สองคนเดินเตาะแตะจบั มือเขา้ สู่ งานวิวาหด์ ว้ ยกนั ประกาศแกท่ ่วั โลกวา่ ในท่ีสดุ พวกเขาก็ไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ทกุ คนจะตอ้ งรูส้ กึ หว่นั ไหวต่อพวกเขาแนน่ อน!” “ตวั อยา่ งแบบนีพ้ วกนายมองหาท่วั โลก ก็คงจะไม่มีคทู่ ่ีสองแลว้ มงั้ ? จากท่ีฉนั ดแู ลว้ จะตอ้ งสามารถไดเ้ ป็นเร่ืองเลา่ ความรกั ท่ีโดง่ ดงั มากกวา่ 《โรเมโอและจเู ลียต》แน่นอน!”

P a g e | 269 บทที่ 3354 ได้เงนิ สองเท่า โอลิเวยี ถกู การประชดของเย่เฉินทาใหอ้ บั อายจนแทบอยากจะนิว้ เทา้ ขดุ หลมุ และมดุ ลงไปยงั ชนั้ หนึง่ ในทนั ที ยงั มา《โรเมโอและจเู ลยี ต 》บา้ บออะไรกนั เธอจะทนลาบากรอวิลเลยี มออกจากคกุ ไดย้ งั ไง กนั ? ตอนนีเ้ ธอรูส้ กึ เพยี งแคอ่ ยากจะรบี ตดั ความสมั พนั ธก์ บั วลิ เลยี มทงิ้ ซะ! ไม่อย่างนนั้ ถา้ วิลเลียมเขา้ คกุ ตวั เองก็คงไม่มจี ดุ จบท่ีดอี ะไร! จอรจ์ พอ่ ของวิลเลยี ม จะฟังคาพดู ประชดประชนั ของเยเ่ ฉินไม่ออกได้ ยงั ไงกนั เม่ือเหน็ วา่ ตอนนีเ้ ยเ่ ฉินไม่ยินดีจะจดั การเป็นการสว่ นตวั จิตใจของเขาก็รูส้ กึ หวาดกลวั อยา่ งท่ีสดุ แลว้ เขามองเยเ่ ฉิน วิงวอน ขอรอ้ งวา่ “คณุ เย่ครบั เร่อื งนีผ้ ดิ ท่ีผมส่งั สอนลกู ชายไมด่ ีเอง เพียงแค่ คณุ บอกเง่ือนไขของคณุ มา ไมว่ า่ จะยากลาบากแคไ่ หน ผมก็จะคดิ วา่ วิธีทาใหไ้ ดต้ ามความตอ้ งการของคณุ ครบั !”

P a g e | 270 เย่เฉินไม่สนใจเขา แตห่ นั ไปมองวิลเลยี ม พดู เสยี งเยน็ ชาวา่ “วิลเลียม ถา้ หากนายอยากใหฉ้ นั เมตตา อยา่ งแรกก็ตอ้ งรบี บอกทกุ อยา่ ง ออกมาใหช้ ดั เจนก่อน รวมทงั้ นายตดั สนิ ใจทาเรอ่ื งนีก้ บั ใคร มีคน มากมายอยใู่ นเหตกุ ารณ์ นอกจากเจา้ มอื ท่ีแจกไพค่ นนนั้ สรุปแลว้ ยงั มีอกี ก่ีคนท่ีเป็นพวกเดียวกบั นาย!” วิลเลียมรบี พดู วา่ “ไม่มแี ลว้ ครบั ไม่มแี ลว้ มเี พียงเจา้ มือท่ีเป็นพวก เดยี วกบั ผม เม่อื ก่อนเขาเคยเป็นเจา้ มือในกาสิโนของลาสเวกสั มา นานหลายปี ฝีมือการพนนั ดีมาก ดงั นนั้ ผมจงึ รวมหวั กบั เขาหลายครงั้ แลว้ ชนะหาเงนิ คา่ ขนมในงานเลยี้ งท่ีคลา้ ยๆแบบนีเ้ ร่อื งนีต้ งั้ แตต่ น้ จน จบมเี พียงพวกผมสองคนท่ีแอบวางแผนกนั เองครบั ไมม่ ีคนท่ีสามเขา้ รว่ มดว้ ยแลว้ ” เยเ่ ฉินพดู เสยี งเยน็ ชา “ท่ีนายพดู มาเป็นความจรงิ ทกุ ประโยค? ฉนั ขอ เตือนนายไว้ ถา้ หากวา่ นายพดู เท็จแมแ้ ตค่ าเดียว ฉนั จะแจง้ ความ จดั การทนั ที!ถึงตอนนนั้ ฉนั ยงั จะใหต้ ระกลู เยท่ าการบีบบงั คบั ทีม กฎหมายทางยโุ รปเหนือ ใหต้ ดั สินนายอยา่ งหนกั !”

P a g e | 271 พดู แลว้ เย่เฉินก็พดู ตอ่ อีกวา่ “แลว้ นายก็ตอ้ งรูไ้ วด้ ว้ ย ถา้ หากนายถกู ตารวจจบั ตวั ไปละก็ นายก็คงจะตอ้ งอย่ใู นคกุ ไปทงั้ ชีวติ !ถงึ ตอนนนั้ ฉนั ไมส่ นวา่ คนท่ีนายตอ้ งการจะปกปอ้ งนนั้ เป็นใคร แตน่ ายอาจจะไม่ มีโอกาสแมแ้ ตเ่ จอหนา้ เธอเพยี งสกั ครงั้ ถึงตอนนนั้ คนอ่ืนก็ยงั ใชช้ ีวติ สขุ สบายไดเ้ หมือนเดมิ สว่ นนาย กท็ าไดเ้ พียงอยแู่ คก่ บั กรงเหล็กแลว้ ละ” จอรจ์ ไดย้ นิ คาพดู ของเย่เฉิน ก็รีบเดินไปยงั ตรงหนา้ ของวิลเลยี ม แลว้ ก็ฟาดมือลงไปบนใบหนา้ ของเขาอีกครงั้ อย่างหนกั ตะคอกวา่ “น่ีมนั เวลาไหนแลว้ ยงั ไมพ่ ดู ความจรงิ อกี แกอยากจะเขา้ คกุ จรงิ ๆงนั้ หรอ? แกเขา้ คกุ ไปคนเดียวไม่เป็นไร แต่อยา่ ไดเ้ ป็นภาระใหก้ บั ตระกลู ของ พวกเรา!” เบอื้ งลกึ หวั ใจของวลิ เลยี มตนื่ ตระหนกอยา่ งมาก แลว้ ก็รอ้ งไหอ้ อกมา พดู วา่ “ผมพดู !ผมพดู !ผมจะพดู เด๋ยี วนี!้ คนท่ีวางแผนเร่อื งนีด้ ว้ ยยงั มี โอลิเวยี พวกเราสองคนหารือเร่อื งนีด้ ว้ ยกนั ”

P a g e | 272 โอลเิ วียไดย้ นิ คาพดู นีก้ ็โมโหขนึ้ มาทนั ที “วลิ เลียม!นายอยา่ มาใสร่ า้ ย กนั นะ!น่ีมนั เป็นความคดิ ของนายคนเดียว เก่ียวอะไรกบั ฉนั ?” วลิ เลียมพดู อย่างนอ้ ยใจมากวา่ “แผนการฉนั เป็นคนคิดขนึ้ มาก็จรงิ แตเ่ ธอเองก็สนบั สนนุ มากน่ีนา!อกี ย่างเธอยงั พดู อกี ดว้ ยวา่ ไม่วา่ ฉนั จะไดเ้ งินจากเยเ่ ฉินมาเท่าไหร่ จะตอ้ งแบง่ ใหเ้ ธอครง่ึ หน่งึ ถา้ หากวา่ ฉนั สามารถชนะเคร่ืองบินคองคอรด์ ลานนั้ ของเยเ่ ฉินมาได้ เคร่อื งบินก็ ตอ้ งเป็นของเธอครง่ึ หน่งึ เช่นกนั ” “นายพดู ม่วั !” โอลเิ วียไมค่ ิดเลยวา่ วลิ เลยี มจะแฉเธอทงั้ หมด เพราะวา่ กลวั จะถกู สอบสวนลกึ ไปกวา่ นี!้ เธอโมโหอยา่ งมาก ตะคอกเสยี งดงั วา่ “วลิ เลียม!เวลาอยา่ งนีแ้ ลว้ นาย ยงั กลา้ คิดท่ีจะลากฉนั จมไปดว้ ย ฉนั มองพลาดไปเอง!งานแต่งวนั พรุง่ นีไ้ ม่ตอ้ งแตง่ แลว้ ตอ่ ไปฉนั กบั นายไม่มคี วามเก่ียวขอ้ งอะไรกนั อกี !”

P a g e | 273 เยเ่ ฉินมองโอลิเวีย ยิม้ เยาะพดู วา่ “โอลเิ วีย ถา้ หากวา่ ตารวจยโุ รป เหนือม่นั ใจวา่ เธอเป็นพวกเดยี วกบั วิลเลียม งนั้ งานแตง่ นีถ้ งึ เธอจะ อยากแต่งก็คงแตง่ ไม่ไดแ้ ลว้ แมว้ า่ เธอจะเป็นผสู้ มรูร้ ว่ มคิด ก็คง จะตอ้ งตดิ คกุ นานหลายปีเหมอื นกนั !” โอลเิ วียไดย้ ินคาพดู นีก้ ็รอ้ งไหอ้ อกมาทนั ที ออ้ นวอนขอรอ้ งวา่ “คณุ เย่ คะ คณุ กบั ฉนั ไม่มคี วามแคน้ อะไรกนั ไม่จาเป็นท่ีจะตอ้ งทาลาย อนาคตของฉนั หรอกใชม่ ยั้ คะ? ไมก่ ค็ ณุ เสนอราคามา!ไมว่ า่ เยอะแค่ ไหน ขอเพยี งแคอ่ ย่ขู อบเขตท่ีราชวงศร์ บั ผดิ ชอบไหว ทางราชวงศก์ ็ ยินดจี ะชดใชใ้ หก้ บั คณุ คะ่ !”

P a g e | 274 บทท่ี 3355 จอรจ์ เห็นว่าโอลเิ วียเองก็พดู ออกไปอยา่ งนีแ้ ลว้ ก็รบี แสดงทา่ ทีพดู วา่ “คณุ เยค่ รบั ผมเองก็คดิ อย่างนีค้ รบั คณุ ตอ้ งการจะทายงั ไงถึงจะ พอใจครบั ทายงั ไงถงึ จะยินดีจดั การเป็นการสว่ นตวั คณุ เสนอราคา มาไดเ้ ลยครบั !เพยี งแคพ่ วกเรามีปัญญาใหไ้ ด้ พวกเราก็จะทาตาม อย่างแน่นอนครบั !” พดู แลว้ เขาก็ชีไ้ ปท่ีวิลเลียมกบั โอลเิ วีย สะอนื้ พดู วา่ “คณุ ดสู คิ รบั เด็ก สองคนนีล้ ว้ นยงั ออ่ นเยาวก์ นั ทงั้ นนั้ อีกอยา่ งอกี ไม่นานโอลิเวยี ก็ตอ้ ง ขนึ้ เป็นราชนิ ีแหง่ ยโุ รปเหนือแลว้ ถึงตอนนนั้ ถา้ หากแฉเร่อื งนีอ้ อกไป ละก็ ชีวิตของเดก็ ทงั้ สองคนนีก้ ็จบเหก่ นั หมดแลว้ นะครบั !” เยเ่ ฉินจบั คางเงียบไปสกั พกั พดู ยมิ้ ๆวา่ “นายพดู ถกู พวกเขาสองคน ยงั ออ่ นวยั อยจู่ รงิ ๆ ถา้ จะทาลายอนาคตของพวกเขาจรงิ ๆ ในใจฉนั เองก็ลาบากใจเชน่ กนั ”

P a g e | 275 พดู แลว้ เย่เฉินก็ถอนหายใจทีหน่งึ พดู วา่ “เฮอ้ !เหน็ แก่ท่ีพวกนาย จรงิ ใจกนั มากขนาดนี้ เรอื่ งนีฉ้ นั เลือกวธิ ีจดั การเป็นการสว่ นตวั ก็ได้ แตก่ ็ตอ้ งดทู า่ ทีการจดั การปัญหาของพวกนายทงั้ สองครอบครวั แลว้ ละนะ” คาพดู นีข้ องเย่เฉินพดู ออกไป ทงั้ สองครอบครวั ก็เขา้ ใจความหมาย ของคาพดู เขาในทนั ที ในเม่ือดทู ่าทีการกระทา งนั้ ก็ตอ้ งเอาความ จรงิ ใจออกมาใหเ้ หน็ ฉะนนั้ จอรจ์ พอ่ ของวลิ เลยี ม รบี เอย่ ปากพดู วา่ “คณุ เย่สบายใจไดค้ รบั เพียงแคค่ ณุ ยนิ ดีใหค้ วามเมตตา ผมกจ็ ะทา การโอนจา่ ยเงนิ สองพนั ลา้ นยโู รนีใ้ หก้ บั คณุ ทนั ทีครบั !” ในขณะท่พี ดู คาพดู นีอ้ ยู่ ในใจของจอรจ์ ก็กาลงั กระอกั เลอื ด ตระกลู ของพวกเขาทรพั ยส์ นิ ทงั้ หมดก็มีเพียงหม่ืนลา้ นเท่านนั้ เดิมที ยงั ตอบรบั ราชวงศย์ โุ รปเหนืออีกดว้ ยวา่ หลงั จากท่ีทงั้ สองคนแตง่ งาน กนั แลว้ จะทาการลงทนุ เงินกอ้ นใหญ่ใหแ้ ก่ธุรกิจของราชวงศย์ โุ รป เหนือ ตอนนี้ วิลเลยี มยงั ก่อเร่อื งใหญ่ขนาดนีข้ นึ้ อีก เงนิ สองพนั ลา้ นยู โรนี้ เยอะเกินกวา่ จานวนเงนิ สารองของตระกลู พวกเขามากแลว้

P a g e | 276 จอรจ์ ทาไดเ้ พียงนาเอาเงนิ ท่ีเตรยี มจะลงทนุ ใหร้ าชวงศห์ ลงั แตง่ งาน แลว้ ออกมาชดเชยใหก้ บั เย่เฉินกอ่ น เยเ่ ฉินไดย้ ินคาพดู นี้ อดท่ีจะ ขมวดควิ้ ไม่ได้ ถามเขาวา่ “ลกู ชายของนายตดิ หนีฉ้ นั สองพนั ลา้ นอยู่ แลว้ มีหลกั ฐานตวั อกั ษรน่ีไง นายในฐานะพอ่ ช่วยเขาคืนหนีก้ อ้ นนีก้ ็ เป็นเรอ่ื งปกติ แลว้ มีสิทธิ์อะไรถงึ ยงั หนา้ ดา้ นขอใหฉ้ นั เมตตาอกี ?” จอรจ์ คดิ ไมถ่ งึ วา่ เงนิ สองพนั ลา้ นยโู รจะไมส่ ามารถทาใหเ้ ยเ่ ฉินพอใจ ได้ จงึ ทาไดเ้ พยี งหนา้ ดา้ นถามไปวา่ “คณุ …คณุ เยค่ รบั …คณุ ตอ้ งการ จะใหท้ ายงั ไงถงึ จะพอใจครบั ?” เยเ่ ฉินพดู น่ิงๆว่า “ถา้ หากนายอยากใหฉ้ นั เมตตา งนั้ นอกจากสอง พนั ลา้ นนีแ้ ลว้ ไมว่ า่ ยงั ไงนายกย็ งั ตอ้ งเอาความจรงิ ใจออกมาเห็นกนั หนอ่ ยถงึ จะพอว่าได”้ นา้ เสียงประหมา่ ของจอรจ์ ถึงกบั ส่นั ระรกิ ถามเสียงเบาวา่ “คณุ …คณุ เย่ครบั คณุ อยากจะไดเ้ ทา่ ไหรก่ นั ครบั ?”

P a g e | 277 เย่เฉินพดู น่ิงๆ “ฉนั เองก็ไม่ขอเยอะ นอกจากหนีส้ ินสองพนั ลา้ นยโู รนี้ แลว้ ใหเ้ อาออกมาอกี สามพนั ลา้ นยโู รเพ่อื เป็นเงินชดเชยค่าทาขวญั หา้ พนั ลา้ นก็ค่อยน่าฟังขนึ้ หนอ่ ย” จอรจ์ แทบจะหนา้ มืด พดู วา่ “คณุ เย่ครบั …หา้ …หา้ พนั ลา้ นยโู ร… มนั …มนั จะเยอะเกินไปหน่อยหรือเปลา่ ครบั ” เยเ่ ฉินถามกลบั “เยอะหรอ?” จอรจ์ แทบจะเสียสติ สะอนื้ พดู วา่ “คณุ เยค่ รบั หา้ พนั ลา้ นยโู รมนั มาก เกินไปจรงิ ๆครบั พวกเรา พวกเราจะหาเงนิ มากขนาดนีม้ าจากไหน ครบั ...” เย่เฉินมองไปท่ีโอลเิ วีย พดู น่ิงๆวา่ “โอลเิ วีย ในเม่ือเรื่องนีเ้ ธอเองก็เขา้ รว่ มดว้ ย งนั้ หา้ พนั ลา้ นยโู รนี้ ก็ใหพ้ วกเธอสองบา้ นชว่ ยกนั จา่ ยแลว้ กนั !สว่ นบา้ นไหนจ่ายเท่าไหร่ พวกเธอไปตกลงอตั ราสว่ นกนั เอง! หลงั จากนีค้ รง่ึ ช่วั โมง ฉนั ตอ้ งการเหน็ เงนิ หา้ พนั ลา้ นยโู รโอนเขา้ บญั ชี ของฉนั !”

P a g e | 278 โอลเิ วยี ฟังจนอไึ้ ปแลว้ พดู วา่ “เยเ่ ฉิน…เรอ่ื งนีบ้ า้ นของวิลเลยี มยินดี จะจ่ายเงนิ แลว้ ทาไมถึงไดใ้ หร้ าชวงศข์ องเราจา่ ยเงินดว้ ยละ เรอ่ื ง เดยี ว นายไม่สามารถจะไดเ้ งนิ สองเทา่ หรอกมงั้ ?” เย่เฉินพยกั หนา้ พดู ยมิ้ ๆวา่ “โอลเิ วยี เธอพดู ถกู แลว้ จรงิ ๆ เรือ่ งนี้ ฉนั ตอ้ งการจะไดเ้ งินสองเทา่ !”

P a g e | 279 บทท่ี 3356 ฆ่าเขาง่ายดายมาก ตอนนีเ้ ย่เฉินกมุ ทงั้ สองครอบครวั นีไ้ วไ้ ดอ้ ย่างแนน่ หนา ไม่วา่ จะ วิลเลียมหรอื โอลเิ วีย ลว้ นไม่สามารถยอมรบั ผลลพั ธท์ ่ีเร่อื งนีจ้ ะถกู แฉ ออกไปได้ ดงั นนั้ พวกเขาจะตอ้ งพยายามคดิ หาวิธีมาจดั การปัญหานี้ อย่างแนน่ อน ถงึ แมว้ า่ หา้ พนั ลา้ นยโู รจะเยอะมาก แตส่ าหรบั พวกเขา แลว้ ถา้ หากกดั ฟันเจียดออกมา กส็ ามารถท่ีจะจ่ายได้ ดงั นนั้ เย่เฉินคิดวา่ บางครงั้ ก็ตอ้ งบบี บงั คบั ศตั รูของตวั เองสกั หน่อย ถา้ ไมบ่ ีบพวกเขา พวกเขาเองก็ไม่รูว้ า่ ตวั เองสามารถเอาเงินออกมา ไดม้ ากเทา่ ไหรก่ นั แน่ รชิ ารด์ พ่อของโอลิเวีย ตอนนีป้ ระหม่าเป็นอยา่ ง มาก เขารูด้ วี า่ ตอนนีเ้ ย่เฉินกาจดุ ออ่ นของครอบครวั ตวั เองไวแ้ ลว้ ถา้ หากเรือ่ งนีถ้ กู เผยแพรอ่ อกไปจรงิ ๆ ความน่าเกรงขามของราชวงศก์ ็จะ ไมเ่ หลอื ชิน้ ดี ถงึ ตอนนนั้ ประชาชนไม่มที างอนญุ าตใหโ้ อลเิ วยี ท่ีเป็น สมาชกิ ราชวงศแ์ ละเขา้ คา่ ยกอ่ อาชญากรรมสบื ทอดบลั ลงั กแ์ นน่ อน

P a g e | 280 เหตผุ ลเดียวกนั พวกเขาก็ไมม่ ที างอนญุ าตใหต้ วั เขาสบื ทอดบลั ลงั ก์ เช่นกนั เพราะยงั ไงซะตวั เองก็เป็นพ่อแทๆ้ ของโอลิเวอรพ์ ลู ถงึ เวลานนั้ ผทู้ ่ีมีสทิ ธิ์สืบทอดบลั ลงั กม์ ากท่ีสดุ กลบั กลายเป็นเฮเลน่า ท่ีอยขู่ า้ งกายเย่เฉินเงียบๆมาโดยตลอด! รชิ ารด์ ไม่มีทางใหเ้ กิดเรอ่ื งแบบนีข้ นึ้ อยา่ งแนน่ อน! ฉะนนั้ เขาจงึ พดู อย่างไม่ลงั เลสกั นิดวา่ “คณุ เยค่ รบั !เร่อื งนีผ้ มส่งั สอน ลกู สาวไมด่ เี องครบั เร่อื งนีพ้ วกเรายินดจี ะจดั การอย่างเรง่ ด่วนครบั ขอเชิญใหค้ ณุ รอสกั ครู่ ผมขอปรกึ ษากบั ตระกลู รอธสไ์ ชลดส์ กั ครู่ ครบั !” เยเ่ ฉินพยกั หนา้ พดู น่ิงๆวา่ “พวกนายปรกึ ษากนั ตามสบาย ฉนั ให้ เวลาพวกนายครง่ึ ช่วั โมง หลงั จากนีค้ รง่ึ ช่วั โมงก็มาบอกผลสรุปกบั ฉนั ” รชิ ารด์ รีบพดู วา่ “ไดค้ รบั ๆ!คณุ เยก่ รุณารอสกั ครูค่ รบั ”

P a g e | 281 พดู จบเขากร็ บี หนั ไปมองจอรจ์ พ่อของวลิ เลียม พดู วา่ “จอรแ์ ดน พวก เรามาคยุ เรอ่ื งนีก้ นั เป็นการสว่ นตวั สกั หนอ่ ยเถอะ!” จอรจ์ เองก็รีบรอ้ นตอบตกลง แลว้ ก็พดู กบั เย่เฉินอย่างเคารพนอบ นอ้ มวา่ “คณุ เยค่ รบั พวกเราขอออกไปปรกึ ษาหารอื กนั สกั ครู่ แลว้ จะ รบี มาใหค้ าตอบท่ีคณุ พอใจครบั !” เยเ่ ฉินโบกมือ “พวกนายปรกึ ษากนั ท่ีน่ีแลว้ กนั ฉนั กบั เฮเลน่าจะไป เย่ียมราชินี เธออยากจะอยกู่ บั คณุ ท่านเยอะๆหนอ่ ย” ไม่มีใครสนใจเรอื่ งท่ีเฮเลนา่ อยากจะไปเย่ียมราชนิ ี ตอนนีพ้ วกเขาคิดเพียงแคอ่ ยากจะรบี สรุปแนวทางจดั การปัญหานีใ้ ห้ เรยี บรอ้ ย ฉะนนั้ รชิ ารด์ พดู อยา่ งไมล่ งั เลเลยวา่ “คณุ เยค่ รบั คณุ กบั เฮ เลน่าตรงขนึ้ ไปไดเ้ ลยครบั รอพวกเราปรกึ ษาหาผลสรุปกนั ไดแ้ ลว้ ผม จะขนึ้ ไปหาคณุ ท่ีหอ้ งพกั ผปู้ ่วยดว้ ยตวั เองเลยครบั !” “ดี!” เย่เฉินพยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย จากนนั้ ก็พดู กบั เฮเลนา่ วา่ “เฮเลน่า พวกเราไปกนั เถอะ”

P a g e | 282 เฮเลนา่ รบี เดินตามหลงั เย่เฉิน กา้ วเดนิ ออกจากหอ้ งหมากรุก เย่เฉิน เพ่งิ ออกไป วลิ เลยี มก็พงุ่ เขา้ ไปตอ่ ยเพ่อื นเจา้ มอื คนนนั้ ของตวั เอง อยา่ งบา้ คล่งั ตอ่ ยไปดว้ ยดา่ ไปดว้ ย “แกแม่งกลา้ หลอกฉนั งนั้ หรอ! ฉนั จะฆา่ แกทงิ้ !” จอรจ์ พ่อของเขารบี เขา้ ไปรงั้ เขาไว้ ตะคอกวา่ “วิลเลยี ม! เร่ืองด่วน ในตอนนีค้ อื ตอ้ งรบี ยืนยนั แนวทางการจดั การปัญหา! นายอย่าไดห้ า เร่อื งใหม่มาใหท้ ่ีน่ีอีก!” วิลเลยี มทาไดเ้ พยี งหยดุ การกระทา ในเวลานีร้ ชิ ารด์ พดู กบั คนอ่ืนๆวา่ “ทกุ ทา่ นครบั รบกวนใหพ้ ืน้ ท่ีความเป็นสว่ นตวั กบั พวกเราหน่อยครบั พวกเรามีเรอ่ื งจะตอ้ งปรกึ ษากนั ครบั ” ทกุ คนรูอ้ ย่แู ลว้ วา่ ตอนนีท้ งั้ สองบา้ นนีก้ าลงั เผชญิ หนา้ กบั ปัญหาใหญ่ ฉะนนั้ ต่างก็จากไป สว่ นเจา้ มอื คนนนั้ ท่ีถกู เยเ่ ฉินสะกดจติ เหมือน อยา่ งกบั คนจติ หลดุ ก็ไดถ้ กู คนอ่นื พาตวั ออกไป เม่ือในพนื้ ท่ีเหลือ เพยี งส่คี นของทงั้ สองครอบครวั จอรจ์ กพ็ ดู วา่ “ทกุ ท่าน อนั ดบั แรก พวกเราจะตอ้ งมีมตเิ ดยี วกนั น่นั คอื คนื นีย้ งั ไงก็ตอ้ งคมุ อารมณเ์ ย่เฉิน

P a g e | 283 ใหไ้ ด้ ไม่วา่ ยงั ไงก็หา้ มใหเ้ ขาแฉเรื่องนีอ้ อกไป ไมอ่ ยา่ งนนั้ พวกเราทงั้ สองบา้ นก็จบเหก่ นั หมดแน!่ ” รชิ ารด์ ถอนหายใจพดู วา่ “เย่เฉินเอย่ ปากมาก็หา้ พนั ลา้ นยโู รแลว้ น่ีมนั นา่ กลวั ยิง่ กวา่ โจรเป็นหม่ืนเทา่ จรงิ ๆ! พวกเราจะไปหาเงนิ มากขนาดนี้ จากไหนมาใหเ้ ขาละ?” โอลเิ วียมองวลิ เลียม พดู อย่างโมโหวา่ “วลิ เลียม! เรอื่ งนีโ้ ทษนายท่ี โลภมากไม่รูจ้ กั พอ! ตอนนีเ้ ยเ่ ฉินขอเงินชดเชยหา้ พนั ลา้ นยโู ร จากท่ี ฉนั ดแู ลว้ นายตอ้ งรบั ผิดชอบทงั้ หมด!”

P a g e | 284 บทท่ี 3357 “ฉนั รบั ผดิ ชอบทงั้ หมด?” วิลเลยี มไดย้ นิ คาพดู นีก้ ็โมโหขนึ้ มาทนั ที พดู เสียงดวุ า่ “โอลเิ วีย ก่อนหนา้ นีต้ อนท่ีแบง่ เงนิ เธอเอย่ ปากพดู วา่ จะเอา ครง่ึ หน่งึ ฉนั ไม่บน่ เลยสกั คาเดียว ตอนนีเ้ ธอคิดอยากจะโยนความผิด ทงั้ หมดมาใหฉ้ นั ใช่มยั้ ?” เวลานีร้ ชิ ารด์ เอย่ ปากพดู วา่ “วลิ เลยี ม! มาทะเลาะกนั เวลานีก้ ็ไมม่ ี ความหมายแลว้ ! นายกบั โอลิเวียจะตอ้ งจบั มอื กนั ช่วยกนั ขา้ มผา่ น ปัญหาครงั้ นีใ้ หไ้ ด้ ไมอ่ ย่างนนั้ พรุง่ นีต้ อนฟา้ สาง ก็คอื เวลาท่ีพวกเธอ สองคนรวมทงั้ พวกเราสองตระกลู ช่ือเสียงป่นปี้จนหมด!” พดู จบ เขากม็ องไปทางจอรเ์ จีย กดั ฟันพดู วา่ “เยเ่ ฉินเอย่ ปากขอหา้ พนั ลา้ นยโู ร ตระกลู อีเลยี ดของพวกเรา อย่างมากท่ีสดุ ก็เอาออกมาได้ แคห่ นง่ึ พนั ลา้ นยโู รเทา่ นนั้ ท่ีเหลอื ก็รบกวนพวกนายดว้ ย” จอรจ์ ถอนหายใจ ราชวงศย์ โุ รปเหนือยอมออกเพยี งแค่หนงึ่ พนั ลา้ น งนั้ ชอ่ งโหวท่ ่ีเหลอื ไวใ้ หเ้ ขามนั ใหญ่มากเกินไปจรงิ ๆ แตว่ า่ ยินดอี อก

P a g e | 285 เงินก็ไมเ่ ลวแลว้ ยงั ไงซะเขาก็รูด้ ถี งึ สถานการณจ์ รงิ ของราชวงศย์ โุ รป เหนือ เอาเงินสดออกมาหนง่ึ พนั ลา้ นยโู ร คงจะเป็นขีดจากดั สงู สดุ ของ พวกเขาแลว้ แต่วา่ เงนิ สดส่พี นั ลา้ นยโู รสาหรบั เขาแลว้ ก็เป็นภารกิจท่ี ไม่สามารถทาใหส้ าเรจ็ ได้ จากสถานการณท์ างการเงนิ ในตอนนีข้ อง ตระกลู เขา วนั นีอ้ ยา่ งมากท่ีสดุ ก็สามารถเอาออกมาไดเ้ พยี งแคส่ าม พนั ลา้ นยโู รเทา่ นนั้ ถา้ อยากจะเอาออกมาส่พี นั ลา้ นยโู ร ก็จะตอ้ ง จดั การทรพั ยส์ ินบางสว่ นทงิ้ กอ่ น น่ีไมใ่ ช่เร่อื งท่ีจะจดั การไดใ้ นทนั ที ฉะนนั้ เขาเอย่ ปากพดู วา่ “ตอนนีฉ้ นั ไมม่ ีความสามารถมากพอท่ีจะ จดั การเงินจานวนส่พี นั ลา้ นยโู รได้ น่ีมนั เกือบจะเทา่ กบั หา้ พนั ลา้ น ดอลลารส์ หรฐั เลยนะ! ฉนั จะไปหาเงนิ สดเยอะมากขนาดนีท้ ่ีไหนมา ใหเ้ ย่เฉิน?” รชิ ารด์ ถามเขาวา่ “งนั้ เยอะท่ีสดุ นายสามารถเอาออกมาไดเ้ ท่าไหร?่ ” จอรจ์ พดู “มากท่ีสดุ ก็เพยี งแคส่ ามพนั ลา้ นยโู รเท่านนั้ แลว้ !”

P a g e | 286 รชิ ารด์ ไดย้ ินอยา่ งนี้ ก็ถอนหายใจพดู วา่ “จอรจ์ ถา้ หากนายคาดหวงั จะใหพ้ วกเราออกเงนิ สองพนั ลา้ นยโู ร งนั้ ฉนั สามารถบอกกบั นายได้ อยา่ งชดั เจนเลยวา่ เป็นไปไมไ่ ด!้ ไมใ่ ช่วา่ ฉนั ไม่ยินดจี ะแบกเบาภาระ กบั พวกนาย แตเ่ ป็นเพราะฉนั ไม่สามารถหาเงนิ เยอะขนาดนีม้ าใหไ้ ด!้ ทรพั ยส์ นิ ทงั้ หมดของราชวงศร์ วมกนั แลว้ ก็เพยี งแคป่ ระมาณสาม พนั ลา้ นยโู รเท่านนั้ ภายในสว่ นนีย้ งั มีอีกสว่ นมากท่ีอย่ภู ายใตน้ ามของ แมฉ่ นั หากเธอยงั ไมต่ าย ทรพั ยส์ ินกอ้ นนนั้ ก็ไม่มีใครท่ีจะสามารถไป แตะตอ้ งได!้ ” จอรจ์ เองก็รูว้ า่ คาพดู ของรชิ ารด์ นนั้ ไม่ไดโ้ กหก จงึ ถามเขาอย่างหมด แรงว่า “งนั้ ทายงั ไงดี? หรือวา่ จะบอกกบั เยเ่ ฉินไปตรงๆเลย บอกวา่ พวกเรารวบรวมเงินไดไ้ ม่เยอะขนาดนนั้ ?” “ไม่ไดแ้ น่นอน” รชิ ารด์ พดู “ถา้ หากบอกเย่เฉินไปแบบนี้ แลว้ เย่เฉินเอา เรอ่ื งนีเ้ ผยแพรอ่ อกไป พวกเราก็จบเห่กนั หมดแน่!” ในเวลานีโ้ อลเิ วียกดั ฟันแน่นพดู วา่ “ไมไ่ ดจ้ รงิ ก็ไมต่ อ้ งทาอะไรมนั แลว้ ฆา่ เขาทงิ้ ไปซะ! ใหม้ นั จบๆ!”

P a g e | 287 “แบบนีจ้ ะไดย้ งั ไงกนั ” รชิ ารด์ อทุ าน พดู วา่ “ฆา่ เยเ่ ฉินทิง้ ตระกลู เย่ไม่ มที างปลอ่ ยพวกเราไปแนน่ อน! แกอยา่ ลมื นะ ตอนนีต้ ระกลู เย่มีสานกั วา่ นหลงสนบั สนนุ อย!ู่ ” โอลิเวยี พดู ดว้ ยสีหนา้ โหดรา้ ยอยา่ งมากวา่ “เร่ืองนี้ วิธีการจดั การ ปัญหาท่ีดที ่ีสดุ กค็ อื ฆา่ เยเ่ ฉินทงิ้ ซะ! ฆา่ เขาทงิ้ จากนนั้ ก็คดิ หาวธิ ีจดั ฉากวา่ เป็นอบุ ตั ิเหตุ เพยี งแคพ่ วกเราทาไดอ้ ยา่ งแนบเนียน แลว้ คน อ่ืนๆสามารถเก็บเป็นความลบั ตระกลู เยเ่ องก็ไมส่ ามารถทาอะไรเรา ได!้ ” ในเวลานีว้ ลิ เลียมเหมือนวา่ ไดเ้ หน็ ความหวงั สดุ ทา้ ย พดู วา่ “ผมคิดวา่ วิธีของโอลิเวียโอเคมากนะครบั ! ฆา่ เยเ่ ฉินทงิ้ เงนิ หา้ พนั ลา้ นยโู รก็ไม่ ตอ้ งจ่ายแลว้ ! เพียงแค่พวกเราจดั การใหร้ อบคอบ ไมใ่ หค้ นอ่นื สามารถหาเบาะแสอะไรได้ เรือ่ งนีก้ ็จะสามารถหลอกลวงผ่านไปได้ แลว้ !” ในสายตาของโอลิเวียมีไอสงั หารผดุ ขนึ้ มาอยางเขม้ ขน้ พดู อย่างเยน็ ชาวา่ “ราชวงศข์ องพวกเราเลยี้ งพวกคนพเิ ศษไวบ้ างสว่ น ในนนั้ ไม่

P a g e | 288 ขาดแคลนยอดฝีมอื นกั ฆา่ ท่ีเก่งกาจ จากท่ีหนดู แู ลว้ สง่ คนไปจบั ตวั เย่ เฉินมา จากนนั้ ก็โยนเขาลงไปจากชนั้ บนสดุ ใหเ้ ขาตายไปซะ!” พดู แลว้ โอลเิ วยี ก็พดู อีกวา่ “หลงั จากท่ีเยเ่ ฉินตาย พวกเราจดั ฉากให้ สถานท่ีเป็นอบุ ตั ิเหตตุ กตกึ จากนนั้ ก็บอกกบั ตระกลู เยว่ า่ เย่เฉินเป็นชู้ กบั เฮเลนา่ ! แลว้ ในตอนกลางคนื ท่ีเย่เฉินปีนหนา้ ตา่ งอยากจะเขา้ หอ้ ง เฮเลน่าก็ผดิ พลาดพลดั ตกลงไปตาย!” พดู ถึงน่ี มมุ ปากของโอลิเวยี ยกยมิ้ ขนึ้ เลก็ นอ้ ย พดู เสยี งเย็นชาวา่ “ครงั้ นีเ้ ย่เฉินไม่พาบอดีก้ ารด์ มาสกั คน แลว้ ตวั ยงั อยใู่ นถ่ินของเราอีก ดว้ ย พวกเราอยากจะฆา่ เขา ง่ายดายท่ีสดุ !”

P a g e | 289 บทที่ 3358 คนทโี่ ดดเด่ยี วที่สุดบนโลก ตอนนีเ้ วลานี้ เย่เฉินและเฮเลนา่ มาถึงหอ้ งพกั ผปู้ ่วยของราชินีท่ีอยชู่ นั้ บนสดุ ของ ปราสาทแลว้ เดมิ ทียามเฝา้ ประตคู ดิ อยากจะขวางไว้ แตเ่ ม่อื สอบถาม ไปท่ีโอลิเวียแลว้ ก็ปลอ่ ยใหเ้ ขา้ ไป มาถงึ หอ้ งพกั ผปู้ ่วย เยเ่ ฉินไล่ บคุ ลากรทางการแพทยอ์ อกไป ไปมองดคู นแก่ท่ีอย่บู นเตยี งผปู้ ่วย น่ี คอื หญิงชราท่ีกาลงั จะตาย เน่ืองจากเธอถกู อาการป่วยทรมานมา นานหลายปี ทาใหไ้ ม่เห็นถงึ ราศแี ละความนา่ เกรงขามของราชนิ ีแลว้ เฮเลนา่ ท่ีอย่ดู า้ นขา้ งมองเย่เฉินดว้ ยสหี นา้ ตงั้ ตารอคอย ถามเขาวา่ “คณุ เยค่ ะ คณุ สามารถรกั ษาคณุ ย่าของฉนั ใหเ้ ธอต่นื ขนึ้ มาไดม้ ยั้ คะ?” เยเ่ ฉินพดู น่ิงๆว่า “เพียงแคเ่ ธอยงั มลี มหายใจอยู่ ฉนั ก็สามารถรกั ษา ใหห้ ายได”้

P a g e | 290 พดู แลว้ เย่เฉินก็เดนิ ไปตรงหนา้ เตียงผปู้ ่วย ใชม้ อื ทาบลงท่ีจดุ ชีพจร ของคนแก่ ปราณทพิ ยบ์ างอยา่ งคอ่ ยๆกระจายเขา้ ไป หลงั จากนนั้ สกั พกั คิว้ ของเย่เฉินขมวดแน่น เอย่ ปากพดู วา่ “นายหญิงใหญ่ครบั ผม เดาวา่ คณุ คงจะเป็นคนท่ีโดดเด่ยี วท่ีสดุ บนโลกใบนีแ้ ลว้ ละมงั้ ครบั ?” เม่ือคาพดู นีข้ องเยเ่ ฉินพดู ออกไป ก็รูส้ กึ ไดว้ า่ นิว้ มือของนายหญิงใหญ่ ส่นั เลก็ นอ้ ย เฮเลนา่ ถามอย่างไมเ่ ขา้ ใจวา่ “เย่เฉินคาพดู นีข้ องนาย หมายความวา่ ยงั ไง?” เยเ่ ฉินสา่ ยหวั ถอนหายใจพดู วา่ “สติของคณุ ยา่ เธอยงั ต่นื ตวั ดี ถา้ หาก วา่ ฉนั เดาไมผ่ ดิ ตอนนีเ้ ธอก็นา่ จะไดย้ ินท่ีพวกเราคยุ กนั ” “อะไรนะ?” เฮเลนา่ อทุ านตกใจ “คณุ ยา่ สามารถไดย้ นิ ท่ีพวกเราคยุ กนั ? แลว้ ทาไมเธอถงึ ยงั สลบไม่ต่นื ละ?” เยเ่ ฉินพดู อยา่ งจรงิ จงั วา่ “ท่ีสลบไมต่ ่นื เป็นเพียงแคร่ า่ งกายของเธอ ไม่ใช่สติของเธอ เพียงแคเ่ ธอไมส่ ามารถควบคมุ รา่ งกายของตวั เองได้ ก็เทา่ นนั้ ”

P a g e | 291 พดู แลว้ เย่เฉินก็จงใจใชน้ า้ เสียงท่ีน่าเสียดายเป็นอย่างมากพดู วา่ “ทาไมฉนั ถึงพดู วา่ คณุ ยา่ ของเธอเป็นคนท่ีโดดเด่ยี วท่ีสดุ ในโลก ก็ เพราะไมม่ ีใครรูว้ า่ สตเิ ธอยงั ต่นื ตวั ดี ไม่มีคนรูว้ า่ เธอเพยี งแคส่ ญู เสยี การควบคมุ รา่ งกายเทา่ นนั้ ” “เธอในตอนนี้ เท่ากบั วา่ ถกู ขงั ไวใ้ นรา่ งกายของตวั เองตลอดไป ถา้ หากสามารถทาใหเ้ ธอฟื้นฟกู ารควบคมุ รา่ งกายได้ เธอก็จะสามารถ ต่นื ขนึ้ มาไดอ้ ย่างแทจ้ รงิ ไม่อย่างนนั้ เธอกจ็ ะตอ้ งมีชีวติ อยใู่ นสมองท่ี ถกู ปิดกนั้ ไวต้ ลอดไป ไมส่ ามารถพดู คยุ ส่อื สารใดๆกบั ใครทงั้ นนั้ จนกระท่งั รา่ งกายจะตายไป” “เร่อื งแบบนีไ้ มไ่ ดน้ า่ ต่นื ตระหนก มีผปู้ ่วยติดเตียงสว่ นหนง่ึ ท่ีจรงิ แลว้ สมองไม่ไดต้ าย กลบั กนั สมองของพวกเขาไมม่ ีปัญหาอะไรเลย เพยี ง แคส่ ญู เสยี การควบคมุ รา่ งกายเทา่ นนั้ คนประเภทนี้ เป็นคนท่ีโดด เด่ยี วท่ีสดุ ในโลก ในสมองของพวกเขาเขา้ ใจดที กุ อย่าง แตไ่ ม่สามารถ แสดงออก ไมส่ ามารถขยบั ตวั ทาไดเ้ พยี งแคน่ อนอยแู่ บบนีเ้ หมอื นกบั คนตาย”

P a g e | 292 “มบี างคนท่ีโชคดี สลบไปเพียงไมก่ ่ีปี ไม่ก่ีสบิ ปีก็จะตนื่ ขนึ้ มา แต่มีบาง คน มีโอกาสท่นี อนอยบู่ นเตยี งหลายสบิ ปีก็ไมส่ ามารถต่นื ขนึ้ มาได้ จนกระท่งั ตายไป” เยเ่ ฉินพดู ถงึ น่ี กเ็ หน็ ราชนิ ีท่ีสองตาปิดสนิท มีนา้ ตาไหลรนิ ลงมาทงั้ สองฝ่ัง แตเ่ ธอก็ยงั ไม่ควบคมุ รา่ งกายตวั เองใหล้ ืมตาขนึ้ มา เวลานีเ้ ฮเลน่าเองก็นา้ ตาไหลนองหนา้ แลว้ เชน่ กนั พดู วา่ “คณุ เย่คะ ไดโ้ ปรดช่วยคณุ ยา่ ฉนั ดว้ ย อยา่ ใหเ้ ธอไดร้ บั การทรมานแบบนีอ้ กี เลย” เยเ่ ฉินถอนหายใจพดู วา่ “ช่วยเธอ ช่วยไดอ้ ยแู่ ลว้ …แตว่ า่ …” เย่เฉินพดู ถึงน่ี กร็ ูส้ กึ วา่ นายหญิงใหญ่กาลงั พยายามคิดอยากจะขยบั นิว้ ของเขา แตเ่ สยี ดายท่ีความตอ้ งการของเธอรุนแรงมาก แตก่ าลงั ของเธอกลบั ออ่ นแรงสดุ ๆ ถงึ แมจ้ ะพยายามลองทาอยา่ งเตม็ ท่ีแลว้ แตร่ ะยะการส่นั ไหวของนิว้ มือ ก็มเี พยี งแคไ่ มก่ ่ีมลิ ลิเมตรก็เท่านนั้

P a g e | 293 เย่เฉินเหน็ อย่างนีก้ ็คิดในใจวา่ “ความปรารถนาท่ีจะอยรู่ อดของนาย หญิงใหญ่ท่ีแรงมากจรงิ ๆ ในเม่ือเป็นอย่างนี้ งนั้ ก็กระตนุ้ เธออีกสกั หนอ่ ยแลว้ กนั ” เวลานี้ เฮเลนา่ เหน็ วา่ เยเ่ ฉินพดู แลว้ ก็หยดุ จงึ รีบถามเขา “คณุ เย่คะ ในเม่ือคณุ มีวิธี งนั้ รบกวนคณุ ไมว่ า่ ยงั ไงก็ตอ้ งช่วยคณุ ย่านะคะ ทงั้ ชวี ติ นีใ้ หเ้ ป็นทาสฉนั ก็จะทดแทนบญุ คณุ ใหก้ บั คณุ ” เยเ่ ฉินเอย่ ปากพดู “ฉนั มียาวเิ ศษสมยั โบราณของหวั เซ่ียท่ีจะสามารถ รกั ษาคณุ ยา่ ของเธอจรงิ ๆ แตย่ าแบบนีม้ นั ลา้ คา่ มากเกินไป แมจ้ ะแค่ เพยี งเล็กนอ้ ยก็ราคาสงู มาก พดู ตามจรงิ ใชย้ าประเภทนีเ้ พ่อื คนแก่ อายมุ ากขนาดนีแ้ ลว้ มนั ไม่คมุ้ สกั เทา่ ไหรจ่ รงิ ๆ” เฮเลนา่ รูส้ กึ ต่นื ตกใจขนึ้ มาในทนั ที เธอไม่เขา้ ใจ ทงั้ ท่ีเยเ่ ฉินตอบตกลง แลว้ วา่ จะชว่ ยคณุ ย่าใหร้ อด ชว่ ยใหต้ วั เองขนึ้ เป็นราชนิ ี แลว้ ทาไม ตอนนีเ้ หมอื นกบั วา่ จะเปล่ยี นใจแลว้ ละ

P a g e | 294 บทท่ี 3359 แตใ่ นเวลานี้ จๆู่ เย่เฉินก็หนั หนา้ ไปมองราชินีท่ีนอนหมดสตอิ ย่บู น เตยี ง พดู วา่ “นายหญิงใหญ่ครบั ผมมีวิธีจะทาใหค้ ณุ กลบั มามีสติ ต่นื ตวั ขนึ้ มาไดอ้ ีกครงั้ ก็จรงิ และผมเองก็มวี ธิ ีท่ีจะทาใหค้ ณุ มีชีวิตอยู่ ไดน้ านขนึ้ อกี อาจจะถึงขนั้ เป็นสิบปี แตว่ า่ คณุ จาเป็นจะตอ้ งตอบตก ลงเง่ือนไขบางอย่างกบั ผม ไมท่ ราบวา่ คณุ ตกลงหรอื เปลา่ ครบั ?” ในขณะท่ีพดู คานี้ เยเ่ ฉินสามารถรูส้ กึ ไดว้ า่ ความคิดท่ีอยากจะ พยายามควบคมุ นิว้ มือของนายหญิงใหญ่ย่งิ แกรง่ กลา้ มากขนึ้ ฉะนนั้ เย่เฉินจึงพดู ต่อไปวา่ “เอาอย่างนี้ ผมใหค้ ณุ ฟื้นฟกู ารควบคมุ นิว้ มือของคณุ กอ่ นแลว้ กนั จากนนั้ ผมจะบอกเง่ือนไขของผมใหค้ ณุ ฟัง หากวา่ รบั ได้ คณุ ก็ยกนิว้ ขนึ้ หนง่ึ นิว้ รบั ไมไ่ ด้ คณุ ก็ยกนิว้ ขนึ้ มาสอง นิว้ ” พดู แลว้ เย่เฉินก็สง่ มอบปราณทพิ ยเ์ ลก็ นอ้ ยเขา้ สรู่ า่ งกายของราชนิ ี ให้ สามารถควบคมุ นิว้ มือของตวั เองไดช้ ่วั คราว

P a g e | 295 จากนนั้ เยเ่ ฉินก็พดู วา่ “ตอนนีค้ ณุ สามารถลองควบคมุ นิว้ ชีแ้ ละ นิว้ กลางขา้ งขวาของคณุ ดไู ดแ้ ลว้ ” เพ่งิ พดู จบ ก็เหน็ วา่ นิว้ มือสองนิว้ ของราชินีเคล่อื นไหวขนึ้ ลงหลายที เฮเลน่ามองดจู นองึ้ ตกใจ อทุ านวา่ “คณุ ยา่ สามารถไดย้ ินท่ีพวกเราคยุ กนั จรงิ ๆงนั้ หรอ?” เย่เฉินพยกั หนา้ พดู วา่ “เพราะงนั้ ฉนั ถงึ บอกไงวา่ เธอคงจะตอ้ งเหงา มากแนๆ่ ” พดู แลว้ เยเ่ ฉินก็มองราชินี ถามวา่ “เง่ือนไขอยา่ งแรกของผม คอื หลงั จากท่ีคณุ ต่นื ขนึ้ มาแลว้ จะตอ้ งประกาศสละราชบลั ลงั กท์ นั ที แลว้ มอบตาแหนง่ ราชนิ ีใหก้ บั เฮเลน่า ขณะเดยี วกนั ก็ตอ้ งชว่ ยเหลอื เฮเลน่าใหน้ ่งั อยตู่ าแหน่งราชนิ ีไดอ้ ยา่ งม่นั คง ถา้ หากวา่ คณุ ตกลง ผม สามารถรบั ประกนั ไดว้ า่ อย่างนอ้ ยคณุ ก็จะยงั ไดม้ ชี ีวิตตอ่ อีกหา้ ปี คณุ ยอมรบั มยั้ ครบั ?” นิว้ ชีข้ า้ งขวาของราชินียกสงู ขึน้ ในทนั ที

P a g e | 296 ตามขอ้ ตกลงของเย่เฉินก่อนหนา้ นี้ ราชนิ ียกนิว้ ขนึ้ นิว้ เดียว ก็คือตอบ ตกลงยอมรบั เง่ือนไขนี้ เยเ่ ฉินพยกั หนา้ อยา่ งพอใจ พดู วา่ “ดีครบั เง่ือนไขท่ีสองของผมก็คอื คณุ จะตอ้ งทาการขบั ไลร่ ชิ ารด์ ลกู ชายของ คณุ และโอลิเวยี หลานสาวของคณุ ออกไปจากราชวงศท์ งั้ บา้ น ขณะเดยี วกนั ไม่วา่ ผมจะทาการลงโทษอะไรกบั พวกเขา คณุ จะตอ้ ง ตอบรบั อยา่ งไม่มเี ง่ือนไขและใหค้ วามรว่ มมือดว้ ย คณุ สามารถ ยอมรบั ไดม้ ยั้ ครบั ?” คาพดู ของเย่เฉินเพ่ิงจบลง ราชนิ ีก็ยกนิว้ ชีข้ า้ งขวาขนึ้ อีกครงั้ ! ก่อนหนา้ นี้ โอลเิ วียเคยพดู จาไมด่ ีตอ่ เฮเลน่าในหอ้ งนี้ ถงึ ขนั้ ยอมรบั วา่ สภาพท่ีเละเทะในวนั นีข้ องราชนิ ีมีความเก่ียวขอ้ งกบั เธอ แตว่ า่ โอ ลิเวียไมร่ ูว้ า่ ท่ีจรงิ แลว้ ราชินีไดย้ นิ อยา่ งชดั เจน ดงั นนั้ ตอนนีร้ าชินีจงึ รูส้ กึ ผิดหวงั ตอ่ เธอมาก และถึงขนั้ เกลียดเขา้ กระดกู เม่ือไดย้ ินคาขอนีข้ องเยเ่ ฉิน จงึ ไมม่ ีการลงั เลใดๆทงั้ สิน้

P a g e | 297 เฮเลนา่ เห็นอยา่ งนีจ้ งึ รีบพดู วา่ “คณุ เยค่ ะ!คณุ ย่าตอบตกลงเง่ือนไข ของคณุ แลว้ ตอนนีค้ ณุ ชว่ ยเธอไดห้ รือยงั คะ?” เยเ่ ฉินพยกั หนา้ อยา่ งไมร่ บี รอ้ น แลว้ หยิบเอายาอายวุ ฒั นะออกมา จากกระเป๋ าหนง่ึ เม็ด จากนนั้ ก็แบง่ เป็นสองสว่ น หลงั จากนนั้ เย่เฉินย่ืนครง่ึ หน่ึงใหก้ บั เฮเลน่า พดู วา่ “กนิ ยาครง่ึ เมด็ นี้ เขา้ ไปซะ แลว้ โรคทกุ อยา่ งของเธอจะหายไป” เฮเลนา่ มองดยู าอายวุ ฒั นะครง่ึ เมด็ นนั้ ดว้ ยสีหนา้ ตะลงึ ! โรคของเธอ แพทยแ์ ผนตะวนั ตกระดบั ตน้ มากมายก็ไม่สามารถรกั ษา ได้ แมจ้ ะเป็นการแพทยย์ คุ ใหม่ท่ีแกรง่ ท่ีสดุ ของโลกนี้ กไ็ มส่ ามารถ รกั ษาโรคท่ีรกั ษายากตวั นีข้ องเธอได้ แตว่ า่ เยเ่ ฉินกลบั พดู วา่ ยาครง่ึ เม็ดนีส้ ามารถกาจดั รกั ษาโรคเธอได้ สญั ชาตญาณของเธอนนั้ ก็คอื ไมเ่ ช่ือ แตว่ า่ เธอม่นั ใจตอ่ ความสามารถของเย่เฉิน ดงั นนั้ เธอรบี รบั ยาอายวุ ฒั นะมา แลว้ พดู อย่างรูส้ กึ ขอบคณุ “คณุ เยค่ ะ ขอบคณุ บญุ คณุ ท่ีช่วยชวี ิตค่ะ!”

P a g e | 298 พดู จบ ก็กินยาเขา้ ในปาก ยาอายวุ ฒั นะเขา้ ปากแลว้ ละลายทนั ที จากนนั้ เฮเลน่าก็รูส้ กึ วา่ ทงั้ รา่ งกายมีความสขุ สกึ อบอนุ่ บางอยา่ งท่ี อธิบายไมถ่ กู โอบลอ้ มไว้ ประสบการณน์ นั้ ช่างน่าอศั จรรยอ์ ยา่ งมาก และในเวลานี้ เย่เฉินก็แบง่ ยาอายวุ ฒั นะท่ีเหลืออย่แู บง่ เป็นสองสว่ น หนึ่งในสองสว่ นนนั้ ใสเ่ ขา้ ไปในปากของราชนิ ี ประสทิ ธิภาพไดอ้ อกฤทธิ์ตอ่ รา่ งกายของราชนิ ีท่ีใกลจ้ ะเฉาตายแลว้ ทนั ที เหมือนกบั ตน้ ไมท้ ่ีแหง้ เห่ียวมีใบไมอ้ อ่ นผลิขนึ้ มา ไดเ้ กดิ ใหม่อกี ครงั้ ! ไม่นาน ราชนิ ีก็รูส้ กึ วา่ ตวั เองเรม่ิ ฟื้นฟกู ารควบคมุ รา่ งกายตวั เอง เธอลองลมื ตาขนึ้ น่ีคอื การกระทาท่ีเธอลองทามาหลายครงั้ ตงั้ แตท่ ่ี สลบไปนานหลายวนั นีแ้ ตก่ ็ลม้ เหลว แตค่ รงั้ นี้ ความคิดเพ่งิ ผดุ ขนึ้ ดวงตาก็สามารถเปิดออกมาอย่างงา่ ยดาย! ตามมาดว้ ย แสงไฟท่ีแสบตาไดส้ าดสอ่ งเขา้ ใสด่ วงตา ส่งิ นีท้ าใหร้ าชนิ ี ท่ีอย่ใู นความมดื มานาน นา้ ตาไหลนองหนา้ ขนึ้ มาทนั ที

P a g e | 299 บทท่ี 3360 มีชีวติ อยู่ สาคญั กว่าทุกอย่าง ราชนิ ีท่ีฟื้นฟกู ารควบคมุ รา่ งกาย ลองลืมตาขนึ้ หลายครงั้ แตก่ ็ ลม้ เหลวเพราะแสงไฟท่ีแสบตา เฮเลน่าเห็นอยา่ งนี้ ก็รบี เขา้ ไปถาม อย่างเป็นห่วงวา่ “คณุ ย่าคะ ทา่ นรูส้ กึ ยงั ไงบา้ งคะ?” ราชินีเอย่ ปากพดู อยา่ งยากลาบาก “เฮเลน่า ฉนั …ฉนั สบายดี เพยี ง… เพียงแตส่ ายตายงั ไม่ชินกบั แสงไฟก็เท่านนั้ ” เฮเลนา่ สะอืน้ ขนึ้ มาอยา่ งต่นื เตน้ ทนั ที “คณุ ย่ารอเด๋ยี วนะคะ หนไู ปปิด ไปดวงใหญ่ทงิ้ ค่ะ!” พดู จบกล็ กุ ขนึ้ ทนั ที แลว้ ไปปิดไฟดวงใหญ่ทงั้ หมดในหอ้ งพกั ผปู้ ่วยทงิ้ เหลอื เพียงแถบไฟท่ีแสงไฟออ่ นๆไวเ้ ทา่ นนั้ ตอนนีใ้ นท่ีสดุ ราชนิ ีถึงไดส้ ามารถลมื ตาขนึ้ ได้ ตามมาดว้ ย สายตา ของเธอคอ่ ยๆฟื้นฟู และเห็นใบหนา้ ของเฮเลนา่ ชดั เจนขนึ้

P a g e | 300 วนิ าทีนี้ ราชินีทนไมไ่ หวสะอืน้ ขนึ้ มา “เฮเลน่า…หลายปีมานยี้ ่าไมด่ ี เอง…ถา้ หากย่ารูแ้ ตแ่ รกวา่ โอลเิ วียเป็นคนท่ีช่วั รา้ ยขนาดนี้ ไม่วา่ ยงั ไง ฉนั ก็ไมม่ ีทางมอบอานาจการสบื ทอดบลั ลงั กใ์ หก้ บั เธอแน่นอน!” เฮเลน่าอทุ านอย่างตกใจ “คณุ ยา่ คะ ทา่ นรูท้ กุ อยา่ งแลว้ ?” ราชนิ ีพยกั หนา้ อยา่ งเจบ็ ปวด “กอ่ นหนา้ นีท้ ่ีเธอกบั โอลเิ วียคยุ กนั ใน หอ้ งพกั ผปู้ ่วย ฉนั ไดย้ ินทงั้ หมด…” พดู แลว้ เธอก็มองเฮเลน่าอย่างเอน็ ดู สะอนื้ พดู วา่ “เฮเลน่า หลายปีมา นี้ เธอลาบากแลว้ !” ราชนิ ีรูด้ ตี ่อส่ิงท่ีเฮเลนา่ ตอ้ งพบเจอมาหลายปีนี้ แตห่ ลายปีนีก้ อ่ นท่ี เธอจะป่วยหนกั เธอไม่พอใจต่อการท่ีเฮเลน่าปิดบงั สขุ ภาพรา่ งกายมา เสมอ ดงั นนั้ จงึ มอี คติต่อเธอ ดงั นนั้ เธอจงึ ไดอ้ นาคตทงั้ หมดของ ราชวงศฝ์ ากฝังไวใ้ หก้ บั โอลิเวยี ถึงแมจ้ ะรูว้ า่ หลายปีมานีเ้ ฮเลนา่ ตอ้ ง ลาบากในราชวงศม์ ากแคไ่ หน แตเ่ ธอก็เลือกท่ีจะหลบั หหู ลบั ตาขา้ ง หน่ึง แตเ่ ธอจะคาดคิดไดย้ งั ไง วา่ ในตอนนี้ คนท่ีทารา้ ยตวั เอง กลบั