ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน 3301-3400

Page |1 บทท่ี 3301 ถึงแมเ้ ย่เฉินจะพดู อย่างชดั เจนแลว้ วา่ ไม่นาเถา้ กระดกู ของบพุ การไี ป ทาลาย แต่อย่างไรเสียเย่เฉินก็ไดล้ ะเวน้ ชีวิตตนแลว้ ครงั้ หนง่ึ ดงั นนั้ การจะปลอ่ ยใหต้ นสง่ บพุ การีไปสสู่ คุ ติหรอื ไม่ ยงั คงกลายเป็นเร่ืองท่ี เขากงั วลใจท่ีสดุ พอเวลานีไ้ ดย้ นิ คาพดู นีข้ องเย่เฉิน ความหนกั องึ้ ใน ใจเขาก็หมดลง เป็นธรรมดาท่ีจะรูส้ กึ ซาบซงึ้ อยา่ งหาท่ีสดุ ไมไ่ ด้ โดยไมร่ ูต้ วั ความเย่อหย่งิ ความม่นั ใจในตวั เองรวมถึงนิสยั พยศ ทงั้ หมดของเขา กถ็ กู เยเ่ ฉินขดั เกลาจนราบเรยี บไดใ้ นท่ีสดุ เขาในตอนนี้ เห็นเยเ่ ฉินเป็นเทพเจา้ ท่ีชว่ ยชีวติ ตน รวมถึงชว่ ยชีวิต สรรพชีวิตทงั้ หมดไปเสียแลว้ เพียงแตภ่ ายในใจเขาพดู กบั เยเ่ ฉินอยา่ ง ละอายใจสดุ แสนวา่ “คณุ เย่ บญุ คณุ อนั ใหญ่หลวงของคณุ ผมจะใช้ ชีวติ ท่ีเหลอื และกาลงั ทงั้ หมดท่ีมีตอบแทนบญุ คณุ อยา่ งแน่นอน...” เม่ือพดู มาถึงตรงนี้ วา่ นพ่วั จวนิ ก็ถอนหายใจออกมาอยา่ งหา้ มไม่อยู่ กลา่ วอย่างตาหนิตนเองวา่ “น่าเสียดายตอนนีผ้ มเป็นคนพิการท่ีเสน้

Page |2 ลมปราณขาดสะบนั้ หมดแลว้ คนหนึ่ง ถึงแมเ้ ร่ืองมากมายผมจะลงมือ ทาอยา่ งสดุ กาลงั ก็เกรงวา่ จะมีเรย่ี วแรงไมพ่ อ อนาคตหากไมส่ ามารถ ทาใหค้ ณุ พอใจไดอ้ ยา่ งแทจ้ รงิ ยงั หวงั วา่ คณุ จะใหอ้ ภยั !” พอเย่เฉินไดย้ ินเช่นนี้ ก็กลา่ วขนึ้ อย่างไม่ถือสาวา่ “ก็แคเ่ สน้ ลมปราณ ตอ่ ใหข้ าดสะบนั้ หมดแลว้ อยา่ งไร รกั ษาหายก็ใชไ้ ดแ้ ลว้ ” พอเยเ่ ฉินพดู คานีอ้ อกมา ทกุ คนตา่ งก็พากนั ตกตะลงึ ไปหมด เสน้ ลมปราณขาดสะบนั้ หมดแลว้ อย่างไรนะ่ เหรอ พงึ รูไ้ วว้ า่ เสน้ ลมปราณก็คือพนื้ ฐานท่ีสาคญั ท่ีสดุ ของผฝู้ ึกศลิ ปะการ ตอ่ สู้ อีกทงั้ ผฝู้ ึกศลิ ปะการตอ่ สกู้ ็มีความรูพ้ นื้ ฐานขอ้ หน่งึ ท่ีรูก้ นั ดีวา่ เสน้ ลมปราณท่ีไดร้ บั ความเสยี หายจะสามารถค่อยๆ ฟื้นฟกู ลบั มา เป็นเหมือนเดมิ ได้ แตเ่ ม่ือใดก็ตามท่ีเสน้ ลมปราณขาดสะบนั้ จะไม่ สามารถซอ่ มแซมกลบั มาเหมอื นเดิมไดอ้ ีก แต่เยเ่ ฉินกลบั พดู คา ทงั้ หมดนีอ้ อกมาอยา่ งสบายใจถงึ เพียงนี้

Page |3 น่ี สาหรบั ผฝู้ ึกศิลปะการตอ่ สทู้ ่ีอย่ใู นเหตกุ ารณท์ งั้ หมดแลว้ พดู ไดว้ า่ เป็นเรอ่ื งเหลวไหลทงั้ เพ แมแ้ ตต่ วั วา่ นพ่วั จวินเองก็ไมเ่ ช่ือเช่นกนั เขามองไปทางเยเ่ ฉิน ถามอยา่ งไมอ่ ยากจะเช่ือวา่ “คณุ เย่ เสน้ ลมปราณของผมสามารถฟื้นคนื กลบั มาเป็นเหมอื นเดมิ ไดจ้ รงิ ๆ เหรอ?” เยเ่ ฉินกลา่ วเสียงราบเรยี บวา่ “วา่ นพ่วั จวิน ในฐานะลกู นอ้ งของฉนั นายตอ้ งจาเอาไว้ นบั แตน่ ีเ้ ป็นตน้ ไป ทกุ คาท่ีฉนั พดู นายหา้ มสงสยั ! ต่อใหส้ ง่ิ ท่ีฉนั พดู จะลบลา้ งประสบการณห์ รือความรูข้ องนายก็ตาม นายก็หา้ มสงสยั ดว้ ยเช่นกนั เพราะตราบใดท่ีฉนั พดู ออกมา ฉนั ลว้ น ทามนั ไดอ้ ย่างแน่นอน!” วา่ นพ่วั จวิน กลา่ วขนึ้ มาอย่างประหม่าและรบี รอ้ น “ผมสมควรตาย! ผมไมค่ วรสงสยั คาท่ีคณุ เยพ่ ดู คณุ เย่โปรดลงโทษ!” วา่ นพ่วั จวินในเวลานี้ ในใจเคารพเยเ่ ฉินอยา่ งหาท่ีสดุ ไมไ่ ดไ้ ปเสยี แลว้

Page |4 เย่เฉินเพียงยมิ้ นอ้ ยๆ จากนนั้ ก็ย่ืนมือออกไป ใชฝ้ ่ามือกดไปท่ีศีรษะ วา่ นพ่วั จวนิ ท่ีกาลงั คกุ เขา่ อย่เู บาๆ พดู อย่างจองหองเป็นอย่างย่งิ วา่ “ในเม่ือเสน้ ลมปราณทงั้ แปดเสน้ ของนายขาดสะบนั้ หมดแลว้ อยา่ ง นนั้ ฉนั ก็จะชว่ ยนายตอ่ เสน้ ลมปราณทงั้ แปดเสน้ นีก้ ลบั มาใหม่ทงั้ หมด เอง!” พดู จบ เขาก็ใชป้ ราณทิพยอ์ นั แขง็ แกรง่ ถา่ ยเทจากจดุ ไป๋ ฮยุ่ บนศรี ษะ ของวา่ นพ่วั จวนิ เขา้ สภู่ ายในรา่ งกายของเขา ไปยงั ตาแหนง่ เสน้ ลมปราณของวา่ นพ่วั จวนิ อย่างรวดเรว็ ในช่วั พรบิ ตา! เสน้ ท่ีปราณทพิ ยเ์ ขา้ ไปก่อนลาดบั แรก คือเสน้ เรน่ิ หนง่ึ ในเสน้ ลมปราณพิเศษ 8 เสน้ ของวา่ นพ่วั จวิน ระหวา่ งทางท่ีปราณทิพยเ์ ขา้ สเู่ สน้ เร่นิ นี้ ช่างราวกบั แม่นา้ ท่ีไหลชโลม ผืนดินอนั แหง้ ผากโดยแท้ ทาใหล้ านา้ ท่ีแหง้ ขอดรวมถงึ พืชท่ีเฉาตาย เจรญิ เติบโตมีชีวิตชีวาขนึ้ มาใหมอ่ ีกครงั้ !

Page |5 ในตอนนีเ้ องวา่ นพ่วั จวินก็รูส้ กึ ถึงขนั้ ตอนท่ีเสน้ เรน่ิ ถกู ตอ่ เขา้ ดว้ ยกนั ใหมอ่ ยา่ งชดั เจน! เขาในเวลานี้ โลกทศั นท์ งั้ หมดทงั้ มวลไดถ้ กู ลบลา้ งลงอีกครงั้ และ พรอ้ มกนั นนั้ ก็ไดเ้ กิดการเปล่ียนแปลงอนั ใหญ่หลวงขนึ้ อีกครงั้ ดว้ ย เชน่ กนั ! เขาในขณะนี้ ในใจทงั้ มองเยเ่ ฉินเป็นด่งั เทพเจา้ และมองตวั เองเป็นด่งั มดปลวกไปแลว้ ! เพราะวา่ สาหรบั เขาแลว้ การท่ีสามารถฟื้นฟเู สน้ ลมปราณทงั้ หมดได้ อย่างสบายๆ ถงึ ขนาดนี้ ความสามารถเช่นนี้ กบั เทพเจา้ แลว้ ไมม่ ี อะไรแตกตา่ ง! เขารูส้ กึ วา่ ตนเองราวกบั ป่โู ง่ยา้ ยภเู ขา สว่ นเยเ่ ฉินคือเทพเจา้ ท่ี สามารถแบกภเู ขาสองลกู เดนิ ไปไดอ้ ยา่ งสบายๆ ระดบั ท่ีอีกก่ีชาติตนก็ไมอ่ าจบรรลไุ ปถงึ แตส่ าหรบั เย่เฉินนนั้ ช่าง ง่ายดายราวกบั พลิกฝ่ามือ!

Page |6 ผฝู้ ึกศิลปะการตอ่ สทู้ ่ีอยใู่ นเหตกุ ารณ์ แตล่ ะคนตา่ งตะลงึ งนั กนั ไป หมด พวกเขามองคนท่ีฝีมอื สงู กวา่ ตวั เองไม่ออกวา่ แทท้ ่ีจรงิ แลว้ ผล การฝึกฝนเท่าใด แตก่ ลบั สามารถมองคนท่ีฝีมือต่ากวา่ ตนเองออก ตงั้ แต่นาทีท่ีวา่ นพ่วั จวนิ ตดั เสน้ ลมปราณของตน พวกเขาลว้ นมอง ออกไดว้ า่ วา่ นพ่วั จวนิ กลายเป็นคนพกิ ารไปแลว้ แตบ่ ดั นีพ้ วกเขาเองตา่ งก็มองออกเช่นกนั วา่ นพ่วั จวินจากคนพิการ คนหน่งึ ไดก้ ลายเป็นนกั บ๊หู นึง่ ดาวท่ีต่อเสน้ เรน่ิ ขนึ้ มาใหม่อกี ครงั้ ! ในฝงู ชนพลนั เกิดเสยี งอทุ านดว้ ยความตกตะลงึ ดงั ขนึ้ อยา่ งตอ่ เน่ือง มี คนรอ้ งอยา่ งตกใจขนึ้ มาวา่ “ผลการฝึกฝนของวา่ นพ่วั จวนิ ในตอนนี้ เป็นนกั บหู๊ น่งึ ดาวไปแลว้ !” “จรงิ ดว้ ย! คิดไมถ่ ึงเลยวา่ เสน้ ลมปราณท่ีขาดสะบนั้ ไปแลว้ จะ สามารถต่อกลบั มาใหมไ่ ดจ้ รงิ ๆ!” “สวรรค์ ความสามารถของคณุ เย่แข็งแกรง่ เกินไปแลว้ !” “พวกนายดเู รว็ ประมขุ เขาเป็นนกั บสู๊ องดาวแลว้ !”

Page |7 “ใหต้ ายส!ิ น่ีเพง่ิ จะใชเ้ วลาไปสิบกวา่ วินาทีเอง เสน้ ชีพจรของวา่ นพ่วั จวนิ ก็ถกู ต่อกลบั มาเป็นเหมือนเดิมแลว้ !” “เกินขีดจากดั ไปแลว้ ! ตอนนีอ้ าจารยเ์ ยก่ าลงั เรม่ิ ตอ่ เสน้ ลมปราณเสน้ ท่ีสามของเขาแลว้ !” “เสน้ ลมปราณเสน้ ท่ีสามก็ตอ่ ไดแ้ ลว้ ! น่ีน่ีมนั ชา่ งมหศั จรรยโ์ ดยแท!้ ”

Page |8 บทท่ี 3302 หลบเร้นดงั่ เช่นพยัคฆ์ ตอนท่ีเย่เฉินต่อเสน้ ลมปราณเสน้ ท่ีส่ขี องวา่ นพ่วั จวินเสรจ็ เหอหงเซิง่ ก็ มองผลการฝึกฝนของวา่ นพ่วั จวินไม่ออกแลว้ ณ ท่ีแห่งนนั้ ผทู้ ่ียงั สามารถมองผลการฝึกฝนของวา่ นพ่วั จวนิ ออก กเ็ หลอื เพียงนายพล หา้ ดาวของสานกั วา่ นหลงไม่ก่ีคนเท่านนั้ สว่ นเศษเหลก็ อยา่ งลเู่ หา้ เทียนกบั เฉินจงเหลย่ สองคนนี้ เวลานีไ้ ดย้ อมปลอ่ ยมือโดยสมบรู ณ์ แลว้ และพอเสน้ ลมปราณเสน้ ท่ีหา้ ของวา่ นพ่วั จวินถกู ตอ่ เขา้ ดว้ ยกนั คนในท่ีแหง่ นนั้ นอกจากเยเ่ ฉินแลว้ ก็ไม่มีใครสามารถมองผลการ ฝึกฝนท่ีแทจ้ รงิ ของเขาในปัจจบุ นั ออกอกี เพยี งเวลาสนั้ ๆ เสน้ ลมปราณท่ีเหลือของวา่ นพ่วั จวินก็ถกู ตอ่ เขา้ ดว้ ยกนั ทีละเสน้ ๆ เสน้ ลมปราณทงั้ แปดเสน้ ท่ีตนรูส้ กึ วา่ ขาดสะบนั้ เม่ือสกั ครู่ กก็ ลบั คืนสู่ สภาพเดมิ โดยสมบรู ณแ์ ลว้ และส่งิ ท่ีทาใหว้ า่ นพ่วั จวินจนิ ตนาการไม่ ถึงคือ เสน้ ลมปราณแปดเสน้ ของตนจะถึงกบั โชคดใี นโชครา้ ย หลงั จากท่ีแตล่ ะเสน้ ต่อเขา้ ดว้ ยกนั ก็บรรลถุ งึ สภาวะแดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ

Page |9 วา่ นพ่วั จวิน ในตอนนี้ ไม่ใช่นกั บแู๊ ปดดาวคนหนึ่งอกี ตอ่ ไป เขาไดเ้ ขา้ สู่ ดินแดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ ไปแลว้ อาจารยข์ องเขา จากนกั บ๊แู ปดดาว มาถงึ แดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ ใชเ้ วลาสิบกวา่ ปี แตเ่ ม่ือเขาอย่ภู ายใตก้ าร ชว่ ยเหลอื ของเย่เฉิน กลบั ใชเ้ วลาเพียงไมก่ ่ีนาที! พรบิ ตาก็เล่อื นขนั้ อยา่ งมโหฬารขนาดนี้ ทาใหภ้ ายในใจเขาหวาดหว่นั เหลอื จะกลา่ ว ถงึ ขนั้ ท่ีวา่ มีความรูส้ กึ ราวกบั อย่อู ีกโลกหนง่ึ อย่างไร อย่างนนั้ หากเรื่องนีไ้ ม่ไดเ้ กิดขนึ้ กบั ตวั เองจรงิ ๆ เขาไม่มีทางเช่ือ เด็ดขาดวา่ บนโลกใบนีจ้ ะถงึ กบั ยงั มคี วามสามารถท่ีแข็งแกรง่ ขนาดนี้ เขาสามารถรบั รูไ้ ดถ้ งึ พลงั ท่ีเยเ่ ฉินใช้ มนั เป็นพลงั ชนิดหนึ่งท่ีมหศั จรรย์ และแข็งแกรง่ กวา่ พลงั ภายในมากมายนกั น่ีทาใหเ้ ขาคิดถึงคาพดู ท่ี อาจารยต์ นเคยพดู ในปีนนั้ เขาบอกวา่ บนโลกใบนี้ นกั บเู๊ ป็นเพยี งผทู้ ่ีมี พลงั ขนั้ ต่าท่ีสดุ ท่ีอยเู่ หนือคนท่วั ไปเทา่ นนั้ ท่ีอยเู่ หนือกวา่ นกั บู๊ ยงั มี ระบบพลงั ท่ีอยเู่ หนือและห่างชนั้ กวา่ ศลิ ปะการตอ่ สมู้ ากมายนกั น่ี สาหรบั ผฝู้ ึกศลิ ปะการตอ่ สแู้ ลว้ เป็นไปไดม้ ากวา่ ตลอดชีวิตอาจไม่มี โอกาสไดส้ มั ผสั มนั

P a g e | 10 พอเห็นวา่ เย่เฉินถึงกบั มีความสามารถขนั้ เทพเชน่ นี้ เขาก็แน่ใจทนั ที วา่ ระบบพลงั ของเย่เฉิน ไม่ใชพ่ วกผฝู้ ึกศิลปะการตอ่ สอู้ ย่างแนน่ อน และเป็นความสามารถท่ีสงู กวา่ ศิลปะการตอ่ สหู้ น่งึ ขนั้ ถงึ ขนาดท่ีไม่รู้ วา่ สงู กวา่ ก่ีขนั้ เสียดว้ ยซา้ เขาท่ีราวกบั เกิดใหม่ โขกศีรษะคานบั ใหเ้ ย่ เฉินหนกั ๆ อกี ครงั้ ปากก็กลา่ วคาซาบซงึ้ หาใดเปรยี บ “คณุ เย่ ขอบคณุ บญุ คณุ ท่ีใหช้ วี ิตใหมข่ องคณุ ! ตอนนีผ้ มอย่แู ดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ แลว้ ชีวติ ท่ีเหลอื อยจู่ ะท่มุ เทความสามารถเพ่อื รบั ใชค้ ณุ แน่นอน ตอ่ ใหต้ ายเป็นหม่ืนครงั้ ก็ไม่ยอมแพ!้ ” คาพดู หนึ่งประโยคของวา่ นพ่วั จวิน ทาใหน้ กั บ๊ทู กุ คนท่ีอย่ทู ่ีน่นั ตา่ ง ราวกบั สายฟ้าฟาด ใครจะไปกลา้ เช่ือวา่ เย่เฉินไม่เพียงต่อเสน้ ลมปราณใหว้ า่ นพ่วั จวิน กลบั มาเป็นเหมอื นเดิมได้ ยงั จะทาใหเ้ ขาพงุ่ ขนึ้ ฟา้ กลายเป็นแดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ ในกา้ วเดยี ว! แลว้ ใครจะไปกลา้ เช่ืออีกวา่ ชวี ิตนีจ้ ะถงึ กบั มีโอกาสไดเ้ ห็นยอดนกั บู๊ แหง่ แดนสว่างชนั้ สงู สดุ กบั ตาตวั เอง!

P a g e | 11 ยงั คดิ วา่ เม่ือสกั ครูเ่ ย่เฉินตอ่ เสน้ ลมปราณใหว้ า่ นพ่วั จวินไดก้ ็เป็นเรอ่ื ง มหศั จรรยแ์ ลว้ คิดไม่ถึงวา่ เร่ืองมหศั จรรยท์ ่ีแทจ้ รงิ จะอยตู่ รงนี!้ เสียหายจากนนั้ ก็สรา้ งใหม่ สรา้ งใหมจ่ นไดแ้ ดนสวา่ ง น่ีชา่ งเป็น อภินิหารจากรา้ ยกลายเป็นดีโดยแท!้ ช่วั ขณะนนั้ คนจานวนนบั ไมถ่ ว้ นตา่ งเล่อื มใสในตวั เยเ่ ฉิน พรอ้ มกบั สดุ แสนจะอิจฉาวา่ นพ่วั จวินไปพรอ้ มกนั รูส้ กึ วา่ วา่ นพ่วั จวนิ ชา่ งไดพ้ บ เจอกบั โอกาสอนั ลา้ คา่ ท่ีสดุ ในโลกจรงิ ๆ อนั ท่ีจรงิ เยเ่ ฉินไมไ่ ดค้ ิดจะช่วยวา่ นพ่วั จวินเล่อื นขนั้ ผลการฝึกฝน เพยี งแตเ่ สน้ ลมปราณของเขาเดิมทีแมว้ า่ จะบรรลถุ งึ เสน้ ท่ีแปดแลว้ แตพ่ ืน้ ฐานก็ยงั ไม่สามารถเขา้ สแู่ ดนสวา่ งชนั้ สงู สดุ ไดอ้ ยา่ งสมบรู ณ์ เสียหายจากนนั้ ก็สรา้ งใหมห่ นนี้ ทาใหเ้ สน้ ลมปราณทงั้ หมดสรา้ งช่ีแท้ ขนึ้ มา ทวา่ เยเ่ ฉินกลบั ไมไ่ ดช้ ว่ ยเหลอื วา่ นพ่วั จวินฟรๆี เพราะนบั ตงั้ แตว่ นั นีไ้ ป วา่ นพ่วั จวินไมไ่ ดม้ ีชีวติ เป็นของตนเองอกี แลว้

P a g e | 12 เพราะวา่ เวลาและกาลงั ทงั้ หมดในชวี ติ ท่ีเหลอื อยขู่ องเขา ลว้ น นามาใชเ้ พ่อื ภกั ดีต่อเย่เฉิน ดงั นนั้ เย่เฉินจงึ มองเขา แลว้ พยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย พรอ้ มกลา่ วอย่างไมใ่ สใ่ จวา่ “นายจาคาพดู นีข้ องตวั เอง เอาไวใ้ หด้ กี ็พอ ไมอ่ ยา่ งนนั้ ละ่ ก็ ฉนั สามารถมอบโอกาสใหน้ ายไดค้ รงั้ หนึ่ง ก็สามารถตีนายใหก้ ลบั ไปอย่ใู นสภาพเดมิ ไดเ้ ช่นกนั !” วา่ นพ่วั จวนิ พดู โพลง่ ออกมาดว้ ยความศรทั ธาเป็นท่ีย่งิ “คณุ เย่วางใจ ได!้ หากอนาคตผมผดิ วาจา จะตอ้ งตายอย่างไรท้ ่ีกลบฝัง!”

P a g e | 13 บทท่ี 3303 เยเ่ ฉินพยกั หนา้ มองลเู่ หา้ เทียนท่ีถกู ทาใหพ้ ิการอกี ครงั้ รวมถึงเฉินจง เหลย่ ท่ีถกู ขงั อยใู่ นจิตสานกึ พรอ้ มกลา่ วเสยี งเรียบวา่ “สองสามวนั นี้ พวกแกสองคนจงคดิ ทบทวนใหด้ ี รอหลงั จากท่ีพวกแกถงึ เมืองจินหลงิ ฉนั จะใหโ้ อกาสพวกแกหนง่ึ ครงั้ ในการปรบั ปรุงตวั ใหม่ ทาใหพ้ วกแก กลบั คืนสสู่ ภาพเดมิ แตพ่ วกแกก็ตอ้ งจาไวด้ ว้ ยวา่ หากพวกแกกลา้ มีใจ คิดไม่ซื่อใดๆ ฉนั จะทาใหพ้ วกแกอย่ไู มส่ ตู้ าย!” พอลเู่ หา้ เทียนไดย้ นิ คานี้ ก็ปลอ่ ยเสียงรอ้ งไหโ้ ฮทนั ที พลางกลา่ ว สะอกึ สะอืน้ วา่ “คณุ เย่โปรดวางใจ! ตอ่ ไปผมจะบกุ นา้ ลยุ ไฟเพ่ือคณุ ” จติ สานกึ ของเฉินจงเหลย่ ถกู ผนกึ ไวใ้ หมอ่ กี ครงั้ นานแลว้ จงึ ยืนอย่ทู ่ี เดิมพดู ไม่ไดไ้ ปช่วั ขณะ แตจ่ ิตสานกึ ท่ีถกู ขงั อย่ใู นรา่ งกายของเขา เวลานีก้ ็ต่นื เตน้ สดุ จะบรรยายเช่นกนั ! สาหรบั เขาแลว้ พดู ไดว้ า่ ขอ เพียงวนั เวลาท่ีรอ้ งขอชีวิตก็ไม่ได้ รอ้ งขอความตายก็ไม่อาจเชน่ นีจ้ บ สนิ้ ลงเสียที จะใหเ้ ขาทาอะไร เขาจะไมป่ รปิ ากบน่ สกั คา

P a g e | 14 วา่ นพ่วั จวินคดิ ไมถ่ ึงวา่ เย่เฉินจะถงึ กบั ยงั ปลอ่ ยสหายรว่ มรบท่ีรกั กนั แน่นแฟ้น สองคนของตนดว้ ย ก็พลนั กลา่ วขนึ้ ดว้ ยความซาบซงึ้ ใจวา่ “คณุ เย่ บญุ คณุ อนั ย่งิ ใหญ่ของคณุ พวกเขาไม่มีทางลมื อยา่ ง แนน่ อน!” เยเ่ ฉินพงกศรี ษะเล็กนอ้ ย เอย่ ปากกลา่ ววา่ “พวกนายจงฟัง เร่อื งใน วนั นี้ อกี เด๋ยี วสานกั วา่ นหลงั กบั ตระกลู เยจ่ ะปลอ่ ยขา่ วลอื ออกไป พรอ้ มกนั โดยบอกวา่ ความเขา้ ใจผิดของสองตระกลู ในปีนนั้ ไดร้ บั การ แกไ้ ขแลว้ ตอ่ ไปสานกั วา่ นหลงกบั ตระกลู เย่จะลืมเรอื่ งราวแตเ่ กา่ กอ่ น กลบั มาคนื ดีกนั อีกครงั้ ไม่มแี คน้ ใหม่แคน้ เก่าใดๆ กนั อีก สาหรบั ทกุ อย่างท่ีเกิดขนึ้ ในวนั นี้ ใครก็ตามในสานกั วา่ นหลงหา้ มแพรง่ พราย ออกไปขา้ งนอกโดยเดด็ ขาด!” วา่ นพ่วั จวนิ รบี กลา่ วทนั ทีวา่ “อีกเด๋ยี วผมจะประกาศออกไปขา้ งนอก ครบั !” เย่เฉินพยกั หนา้ กลา่ วอกี วา่ “ถงึ ตอนนนั้ โลกภายนอกจะตอ้ งคาดเดา กนั วา่ ตระกลู เย่หลบหลกี ภยั พบิ ตั นิ ีไ้ ปไดอ้ ย่างไร ถงึ เวลาสานกั วา่ น

P a g e | 15 หลงก็ปลอ่ ยขา่ วลอื ออกไปขา้ งนอก บอกวา่ ตระกลู เย่มอบสิทธิ์ในการ ถือหนุ้ ครง่ึ หน่งึ ของเยซ่ อื่ กรุป๊ ใหก้ บั สานกั วา่ นหลง โดยแลกกบั การให้ อภยั ของสานกั วา่ นหลง!” วา่ นพ่วั จวนิ รวมถึงเหลา่ นกั บ๊ขู องสานกั วา่ นหลงทงั้ หมดลว้ นไมเ่ ขา้ ใจ เป็นอยา่ งย่งิ ทกุ คนตา่ งไม่เขา้ ใจ เห็นอย่ชู ดั ๆ ว่าเย่เฉินเอาชนะวา่ นพ่วั จวนิ ได้ เพราะอะไรถึงตอ้ งประกาศออกไปวา่ ตระกลู เยย่ อมแพส้ านกั วา่ นหลง แตว่ า่ นพ่วั จวนิ เขา้ ใจ เย่เฉินทาเช่นนีจ้ ะตอ้ งมีเหตผุ ลของเขา สิง่ ท่ีตนตอ้ งทาก็คือการปฏบิ ตั ติ ามคาส่งั ใดๆ ท่ีเขาถา่ ยทอดลงมารอ้ ย เปอรเ์ ซน็ ต์ หา้ มถามใหม้ ากความ ดว้ ยเหตนุ ีเ้ ขาจงึ รีบกลา่ วอย่างนอบ นอ้ มวา่ “คณุ เย่วางใจ ผมจะประกาศออกไปตามท่ีคณุ ส่งั อย่าง แน่นอน!” เยโ่ จงฉวนฟังดว้ ยความงนุ งงสงสยั เป็นอย่างมาก รบี ถามวา่ “เฉินเออ๋ น่ีคือโอกาสท่ีดีท่ีสดุ ของเธอในการกลบั คนื สตู่ ระกลู เย่อยา่ งเป็น ทางการ หากประกาศออกไปภายนอกวา่ สานกั วา่ นหลงภกั ดตี อ่ เธอ แลว้ อย่างนนั้ ข่าวลอื ภายในประเทศของตระกลู เย่ก็จะไม่มีใครพดู ถึง

P a g e | 16 อกี อยา่ งแน่นอน โอกาสดขี นาดนี้ ทาไมเธอกลบั ตอ้ งการใหค้ นอ่นื คิด วา่ เป็นตระกลู เย่ของพวกเราท่ียอมแพด้ ว้ ยละ่ ?” เย่เฉินกลา่ วเรยี บๆ วา่ “อนาคตสานกั วา่ นหลงก็คือกองกาลงั ท่ีเหนือ ความคาดหมายกองหน่งึ ในมอื ผม หากปลอ่ ยขา่ วท่ีเอาชนะสานกั วา่ นหลงไดอ้ อกไปท่ือๆ ทงั้ อยา่ งนี้ กเ็ ป็นเพียงการเพ่มิ ช่ือเสยี งอนั จอมปลอมขนึ้ เท่านนั้ นอกจากจะไม่ไดป้ ระโยชนอ์ นั ใดแลว้ ตรงกนั ขา้ ม เป็นไปไดม้ ากวา่ ยงั จะไปเพ่มิ ความสนใจของผอู้ ่ืนแลว้ ก็ถกู จบั ตา มองเพราะเหตผุ ลนีอ้ ีกดว้ ย!” “แทนท่ีจะทาแบบนี้ สจู้ ดั การเร่ืองอยา่ งเงียบๆ สกั หนอ่ ย ทาตวั หลบ เรน้ ด่งั เช่นพยคั ฆไ์ มด่ ีกวา่ เหรอ! ใหค้ นภายนอกคิดวา่ ตระกลู เย่ยอม กม้ หวั ใหส้ านกั วา่ นหลงแลว้ ขวญั กาลงั ใจเสียหายอยา่ งหนกั แบบนี้ ไม่เพยี งสามารถทาใหศ้ ตั รูท่ีหลบซอ่ นอยคู่ ลายใจ อนาคตหากมีศกึ ใหญ่จาเป็นตอ้ งใหส้ านกั วา่ นหลงออกโรง กส็ ามารถบกุ ทีเผลอ จโู่ จม โดยไมค่ าดคดิ ได!้ ”

P a g e | 17 เยโ่ จงฉวนเขา้ ใจจดุ ประสงคข์ องเยเ่ ฉินแลว้ จงึ รีบรอ้ นถามอีกว่า “เฉิน เออ๋ หรือวา่ หนนีเ้ ธอยงั ไมไ่ ดเ้ ตรยี มประกาศกบั คนนอกเรอื่ งท่ีเธอจะ กลบั สตู่ ระกลู เย่?” เยเ่ ฉินเอย่ ปากกลา่ ววา่ “ยงั ไมถ่ งึ เวลาประกาศใหค้ นนอกรูช้ ่วั คราว ผมตอ้ งการสืบหาความจรงิ เรือ่ งท่ีพอ่ กบั แม่ถกู ฆา่ ในปีนนั้ นอกจากนี้ ก็หาโอกาสไปลบู กน้ ตระกลู รอธสไ์ ชลดเ์ สยี หน่อย กอ่ นท่ีความจรงิ ยงั ไม่แนช่ ดั จงึ ไมอ่ าจเปิดเผยตวั เองโดยพลการได้ และไม่อาจมอบ ความไดเ้ ปรยี บท่ีศตั รูอย่ใู นท่ีแจง้ ผมอยใู่ นท่ีลบั ออกไป” เยโ่ จงฉวนพยกั หนา้ เบาๆ ถามเขาวา่ “เฉินเออ๋ อย่างนนั้ ฉนั ตอ้ ง ประกาศเร่อื งตระกลู เยเ่ ปล่ยี นแปลงผนู้ าตระกลู แก่คนนอกอยา่ งไร ละ่ ?” เย่เฉินกลา่ ววา่ “เร่ืองไมไ่ มจ่ าเป็นตอ้ งรบี ประกาศ ตอ่ ไปเรอ่ื งใหญ่นอ้ ย ในตระกลู เย่ แมใ้ นความเป็นจรงิ ผมเป็นคนจดั การ แตฉ่ ากหนา้ คณุ ยงั คงเป็นผนู้ าตระกลู เย”่

P a g e | 18 เยโ่ จงฉวนตกปากรบั คา กลา่ ววา่ “ด!ี งนั้ ฉนั ก็จะไมป่ ระกาศช่วั คราว” เย่เฉินมองกลมุ่ คนท่ีอย่ดู า้ นหลงั ตวั เองอกี ครงั้ พรอ้ มทาทา่ ประสาน มอื กลา่ วดว้ ยความจรงิ ใจวา่ “ทกุ ทา่ น! ขอบคณุ ทกุ ทา่ นมากท่ีวนั นี้ มายงั ภเู ขาเยห่ ลิงซานเพ่ือผมเย่เฉินได้ แตข่ อทกุ ท่านโปรดช่วยผมสกั เร่อื ง อย่าไดแ้ พรง่ พรายเรอ่ื งทกุ อยา่ งท่ีเกิดขนึ้ ในเยห่ ลงิ ซานวนั นี้ ออกไป!”

P a g e | 19 บทที่ 3304 รอธส์ไชลด์ พอทกุ คนไดย้ ิน ย่อมพากนั ตกปากรบั คา พวกเขาตา่ งเขา้ ใจเยเ่ ฉินอ ย่างมาก รูว้ า่ เขาจะจดั การอยา่ งเงียบๆ ในเม่ือเยเ่ ฉินไม่ใหแ้ พรง่ พราย ทกุ คนยอ่ มไม่มที างหกั หลงั เย่เฉินมองไปทางซเู ฉิงเฟิง พลางกลา่ วอกี วา่ “เร่อื งท่ียกตาแหน่งใหซ้ ูจือหยู ยงั คงตอ้ งประกาศใหค้ นนอกรบั รู้ เสียหนอ่ ย ไมอ่ ย่างนนั้ ผมกงั วลวา่ เธอจะยืนไดไ้ มม่ ่นั คงในตระกลู ซู” ซเู ฉิงเฟิงรบี พยกั หนา้ กลา่ ววา่ “น่นั น่ะสิ ! วนั นผี้ มสารภาพผดิ ตอ่ หนา้ วญิ ญาณพอ่ แม่คณุ เย่ พรุง่ นีผ้ มก็จะประกาศเรื่องนีใ้ หค้ นนอกรบั รู้ อย่างเป็นทางการ! จะตอ้ งทาให้ จอื หยรู บั ช่วงต่ออยา่ งราบรน่ื แน่นอน!” “ด”ี เย่เฉินพยกั หนา้ ดว้ ยความพอใจ กลา่ วว่า “หลงั ลงนามขอ้ ตกลง เรยี บรอ้ ย ประกาศขา่ ว มอบอานาจเสรจ็ สิน้ หมดแลว้ ผมจะจดั ใหค้ น สง่ คณุ ไปมาดากสั การ์ ขอเพยี งคณุ ทางานใหด้ ี ไปมาดากสั การ์ จะตอ้ งนาของส่งิ ใดมา พาคนไหนมา ขอเพียงอยา่ ทาเกินไปนกั ผม

P a g e | 20 ลว้ นไม่กา้ วกา่ ย เพ่อื ไมใ่ หเ้ สียเวลาคณุ สามารถใหค้ นเตรยี มตวั ได้ เลย” ซูเฉิงเฟิงพดู ดว้ ยความต่นื เตน้ เหลอื จะกลา่ ว “ขอบคณุ คณุ เย่ครบั ! ขอบคณุ คณุ เย่ครบั ! ผมตอ้ งการพาซอู านสนุ้ พ่อบา้ นของผมไปดว้ ย ใหเ้ ขาเตรยี มของและคนไปมาดากสั การใ์ หพ้ รอ้ ม” เวลานีซ้ ูอานสนุ้ ท่ีกาลงั รอซเู ฉิงเฟิงไดร้ บั ชยั ชนะกลบั มาอยทู่ ่ตี ระกลู ซู ฝันก็ยงั คดิ ไมถ่ ึงวา่ เจา้ นายของเขา ไดต้ ดั สนิ ใจแลว้ วา่ ตอ้ งการพาเขา ไปมาดากสั การด์ ว้ ยกนั และเวลานีเ้ ยเ่ ฉินก็กลา่ วกบั เยโ่ จงฉวนอีกวา่ “คนของสานกั วา่ นหลงกบั ตระกลู ซคู กุ เข่าอยอู่ ย่างนีก้ อ่ น อกี เด๋ยี วเรา จะทาพธิ ีเซน่ ไหวบ้ รรพบรุ ุษคอ่ ยทาตวั ตามปกติ” เยโ่ จงฉวนรีบกลา่ ววา่ “อย่างนนั้ ฉนั จะใหท้ กุ คนเตรยี มพรอ้ มเด๋ยี วนี!้ ” เยเ่ ฉินพยกั หนา้ สายตามองไปยงั เฮเลนา่ ท่ีลอ้ มรอบดว้ ยฝงู ชนจนยาก จะแทรกเขา้ ไป พรอ้ มกลา่ วกบั เย่โจงฉวนว่า “จรงิ สิ ช่วงบา่ ยอย่าลืม เตรียมเคร่อื งบินคองคอรด์ ใหพ้ รอ้ ม สง่ เฮเลน่ากลบั ประเทศ”

P a g e | 21 เย่โจงฉวนกลา่ วขนึ้ ทนั ที “วางใจไดเ้ ลยเฉินเออ๋ เครื่องบินฉนั เตรยี มพรอ้ มแลว้ สามารถขนึ้ เคร่ืองไดต้ ลอดเวลา” เวลานีเ้ ฮเลนา่ ปลกุ ความกลา้ เดินมาหยดุ ตรงหนา้ เย่เฉิน พดู ดว้ ยวาจา นอบนอ้ มวา่ “ลาบากใหค้ ณุ ตอ้ งมาเป็นหว่ งเรอื่ งฉนั แลว้ คณุ เย!่ ” เยเ่ ฉินเหน็ เธอดเู หมือนมบี างอย่างจะพดู แตก่ ห็ ยดุ ไป จงึ เอย่ ปากกลา่ ว วา่ “เฮเลน่าเธอวางใจ ในเม่ือฉนั พดู แลว้ วา่ จะชว่ ยเธอชงิ บลั ลงั ก์ กลบั คนื มา กต็ อ้ งทาใหไ้ ดต้ ามสญั ญา” เฮเลน่าผอ่ นลมหายใจดว้ ยความโลง่ อกทนั ที รบี พยกั หนา้ กลา่ วอย่าง ซาบซงึ้ วา่ “ขอบคณุ คะ่ คณุ เย่!” พดู จบ เฮเลน่าก็ลงั เลแลว้ ลงั เลอกี ยงั คงเอย่ ปากกลา่ ววา่ “คณุ เย่เม่ือ กีฉ้ นั ไดร้ บั ขา่ วจากทางยโุ รปเหนือข่าวหนงึ่ เร่ืองทางฝ่ังนนั้ อาจมคี วาม เปล่ยี นแปลงบางอยา่ ง” เย่เฉินขมวดควิ้ ถามวา่ “ข่าวอะไร?”

P a g e | 22 เฮเลน่ากลา่ ววา่ “วา่ กนั วา่ เม่ือวานโอลเิ วยี กบั ตวั แทนของตระกลู รอธส์ ไชลดพ์ ดู คยุ กนั จนดกึ ด่นื พวกเขาทาขอ้ ตกลงเก่ียวดองกนั โดยการ แตง่ งานสาเรจ็ ในขนั้ ตน้ แลว้ กาลงั เตรียมจะเอาขา่ วท่ีโอลิเวยี แตง่ ใหก้ บั สมาชกิ ตระกลู รอธสไ์ ชลด์ ประกาศใหค้ นนอกรบั รูอ้ ย่างเป็น ทางการในเวลาสิบโมงเชา้ ของวนั นีต้ ามเวลาทอ้ งถ่ิน อีกทงั้ พิธี แตง่ งานก็กาหนดเป็นคนื พรุง่ นีแ้ ลว้ !” เย่เฉินถามอย่างประหลาดใจวา่ “ตระกลู รอธสไ์ ชลด?์ หรอื วา่ โอลิเวยี คนนนั้ กาลงั คบหากบั คนของตระกลู รอธสไ์ ชลด?์ ” เฮเลนา่ เอย่ ปากกลา่ ววา่ “จากท่ีฉนั ทราบ เดมิ ทีโอลเิ วยี ไม่มแี ฟนอกี ทงั้ กอ่ นหนา้ นีร้ าชวงศย์ โุ รปเหนือกบั ตระกลู รอธสไ์ ชลดไ์ มไ่ ดม้ ีการตดิ ต่อ อะไรกนั ดงั นนั้ เรอ่ื งนีจ้ งึ กะทนั หนั อยบู่ า้ ง” เย่เฉินไดย้ ินคาวา่ ตระกลู รอธสไ์ ชลด์ ก็ขมวดควิ้ แนน่ อยา่ งหา้ มไมอ่ ยู่ แมเ้ ขาจะรูม้ าตลอดวา่ ตอนนนั้ ตระกลู รอธสไ์ ชลดเ์ ป็นศตั รูคอู่ าฆาตกบั บิดา และคดิ ว่าตระกลู รอธสไ์ ชลดม์ ีความเป็นไปไดส้ งู ท่ีจะเป็นมือมืด

P a g e | 23 อย่เู บอื้ งหลงั ในการสงั หารบดิ ามารดา แตเ่ ขาก็ไม่มีโอกาสไดส้ มั ผสั กบั ตระกลู รอธสไ์ ชลดโ์ ดยตรงมาตลอด ท่ีมคี วามเก่ียวขอ้ งอนั นอ้ ยนิด เพียงอยา่ งเดยี วกบั ตระกลู รอธสไ์ ชลด์ ยงั คงเป็น Walter Horowitz กบั พอ่ ของเขา Steve Horowitz ท่ีถกู ตนขงั ไวท้ ่ีสถานฝึกสนุ ขั คนนนั้

P a g e | 24 บทท่ี 3305 ตระกลู Horowitz วา่ กนั วา่ เป็นเครอื ญาตหิ า่ งๆ ของตระกลู รอธส์ ไชลด์ ความสมั พนั ธข์ องญาตหิ ่างๆ ท่ีวา่ นีค้ งจะหา่ งไกลกนั อย่บู า้ ง จรงิ ๆ แมก้ ระท่งั สองคนนีห้ ายตวั ไปในจนิ หลงิ นานขนาดนี้ ก็ไม่มีใคร ในตระกลู รอธสไ์ ชลดเ์ คยตามหาพวกเขา เหตผุ ลนีแ้ สดงใหเ้ หน็ วา่ ตระกลู อย่าง Horowitz นี้ ในสายตาของตระกลู รอธสไ์ ชลดแ์ ลว้ ช่าง เป็นญาตทิ ่ีควรหลบเล่ยี งใหไ้ กลเป็นอยา่ งยง่ิ ทวา่ ครงั้ นีโ้ อลเิ วยี คนนนั้ ถึงกบั ตอ้ งแตง่ ใหค้ นในตระกลู รอธสไ์ ชลด์ น่ีเลยทาใหเ้ ยเ่ ฉินเกิดความ สนใจขนึ้ มาหลายสว่ น ดว้ ยเหตนุ ีเ้ ขาจงึ เอย่ ปากถามวา่ “ทาไมจๆู่ โอ ลิเวียถึงตดั สินใจแตง่ งานในเวลานี?้ ควนี ยืนกรานวา่ ไมม่ าสองสามวนั แลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ? เธอแตง่ งานเวลานีไ้ มเ่ หมาะสมเกินไปหนอ่ ยหรอื เปลา่ ?” เฮเลน่ารบี กลา่ ววา่ “หากโอลิเวยี คดิ จะแตง่ งานในเวลาใกลๆ้ นีล้ ะ่ ก็ ตอนนีค้ ือเวลาท่ีเหมาะสมท่ีสดุ ถา้ เกิดคณุ ย่าจากไป เธอจะไม่ สามารถแต่งงานไดอ้ ีกเป็นเวลานาน”

P a g e | 25 เยเ่ ฉินถามดว้ ยความประหลาดใจ “ทาไมละ่ ? ราชวงศย์ โุ รปเหนือของ พวกคณุ ก็มธี รรมเนียมอยา่ งภายในช่วงเวลาท่ีผอู้ าวโุ สจากไปจะไม่ อาจแตง่ งานไดเ้ หมือนกนั เหรอ?” เฮเลนา่ สา่ ยศีรษะ พลางกลา่ วว่า “แมพ้ วกเราจะไม่มีธรรมเนียมนี้ แต่ ฐานะของโอลเิ วียนนั้ พเิ ศษ เธอเป็นผสู้ ืบทอดราชบลั ลงั กค์ นท่ีหนงึ่ ดงั นนั้ ถา้ เกิดวา่ คณุ ยา่ จากไป เธอจะตอ้ งวางธรุ ะสว่ นตวั ทงั้ หมดลง แลว้ นาพิธีราชาภิเษกขนึ้ มาไวล้ าดบั แรก” กลา่ วจบ เฮเลน่าก็กลา่ วอีกวา่ “ตามประเพณีของราชวงศ์ ภายใน สามปีหลงั จากควนี องคใ์ หม่ขนึ้ ครองราชย์ จะไมอ่ าจแตง่ งานหรือหย่า ได้ เพราะสามปีก่อนขนึ้ ครองราชยเ์ ป็นช่วงเวลาสาคญั ในการสรา้ งคน รวมถงึ ภาพลกั ษณข์ องราชวงศ์ เวลาเชน่ นีห้ า้ มมีเร่อื งสว่ นตวั มา รบกวน ดงั นนั้ โอลเิ วียไมข่ นึ้ ครองราชยห์ ลงั จากสามปีค่อยแตง่ งานใน ฐานะควนี ก็ตอ้ งจดั พิธีแตง่ งานก่อนท่ีคณุ ยา่ จะจากไป”

P a g e | 26 เยเ่ ฉินถามอยา่ งงนุ งง “จากท่ีคณุ พดู มา กอ่ นหนา้ นีก้ ระท่งั แฟนเธอก็ ไมม่ ี ตอนนีจ้ ่ๆู มาประกาศวา่ จะแตง่ งานกบั สมาชกิ ของตระกลู รอธส์ ไชลด์ น่าจะเป็นการแลกผลประโยชนก์ นั หรือเปลา่ ?” เฮเลนา่ พยกั หนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “ฉนั เดาวา่ นา่ จะใช!่ โอลเิ วียถือ ผลประโยชนม์ าเป็นอนั ดบั หน่ึงมาตลอด หากไมม่ ผี ลประโยชนอ์ นั มโหฬารใหค้ รอบครอง เธอไมม่ ที างประกาศวา่ จะแตง่ งานอยา่ ง กะทนั หนั ในเวลานีห้ รอก” เย่เฉินพยกั หนา้ พลางยมิ้ กลา่ ววา่ “ตระกลู รอธสไ์ ชลด์ จะตอ้ งหมาย ตาฐานะควนี ของเธอท่ีใกลจ้ ะไดม้ าอย่ใู นมอื อย่างแนน่ อน” พดู ถงึ ตรงนี้ เย่เฉินก็อดพดู ถากถางขนึ้ มาอย่างหา้ มไมไ่ ด้ “เพยี งแตค่ ิด ไมถ่ ึงวา่ ตระกลู รอธสไ์ ชลดท์ ่ีใชม้ ือเดยี วปิดแผน่ ฟ้าอยใู่ นยโุ รปและ อเมรกิ า จะเป็นพวกแสวงหาลาภยศสรรเสรญิ เชน่ กนั น่ีไมเ่ หมือนกบั ลกั ษณะนิสยั ถอ่ มตวั มาแต่ไหนแตไ่ รของพวกเขาเลย”

P a g e | 27 ยามนีว้ า่ นพ่วั จวนิ เอย่ ปากขนึ้ อย่างนอบนอ้ มวา่ “คณุ เยค่ รบั ! ผม พอจะรูจ้ กั ตระกลู รอธสไ์ ชลดอ์ ย่บู า้ ง โครงสรา้ งตระกลู ใหญ่โตอยา่ ง พวกเขา ปัดญาตทิ ่ีใชน้ ามสกลุ นอกไม่พดู ถงึ ออกไป แคส่ าขาท่ีใช้ นามสกลุ รอธสไ์ ชลดก์ ็มหี ลายสิบคน กระจายอย่ทู ่วั ยโุ รปและอเมรกิ า แลว้ ” พดู จบ วา่ นพ่วั จวินก็กลา่ วอกี วา่ “ภายในตระกลู รอธสไ์ ชลดอ์ นั ย่งิ ใหญ่ พวกเขาแบง่ บนั ไดเป็นสามขนั้ ในจานวนนี้ บนั ไดแรกคอื ศนู ยก์ ลางท่ีแทจ้ รงิ ของตระกลู รอธสไ์ ชลด์ โดยพนื้ ฐานเหลา่ ศนู ยก์ ลาง นีล้ ว้ นอยอู่ เมรกิ า มีจานวนนอ้ ยท่ีอย่อู งั กฤษ บนั ไดสองของขนั้ ท่ีหนง่ึ ปกตจิ ะอยทู่ ่ีแคนาดา ฝร่งั เศส และเยอรมนี บนั ไดสามของขนั้ ท่ีหนง่ึ อีกทีจะอยใู่ นประเทศตา่ งๆ ของทวีปยโุ รป” “ผมเดาวา่ ผตู้ อ้ งการเก่ียวดองกบั องคห์ ญิงโอลเิ วยี ก็คอื สาขาของ บนั ไดสามแห่งตระกลู รอธสไ์ ชลด”์ เยเ่ ฉินพยกั หนา้ เบาๆ กลา่ วขนึ้ อย่างสนอกสนใจ “เชน่ นีจ้ ะวา่ ไป หนนี้ กลบั เป็นโอกาสดีครงั้ หน่งึ ท่ีจะไดเ้ ขา้ หาตระกลู รอธสไ์ ชลดโ์ ดยตรง”

P a g e | 28 พอเยโ่ จงฉวนไดย้ นิ เชน่ นี้ พลนั อทุ านดว้ ยความตกใจทนั ที “เฉินเอ๋ อเธอเธอคงไมไ่ ดค้ ดิ จะไปยโุ รปเหนือหรอกนะ?” เยเ่ ฉินยมิ้ กลา่ ววา่ “ตอนแรกก็ไมไ่ ดค้ ดิ จะไปดว้ ยตวั เองหรอกครบั แต่ ในเม่ือตระกลู รอธสไ์ ชลดก์ ็อยดู่ ว้ ย ผมเลยอยากจะไปเปิดหเู ปิดตาเสยี หนอ่ ย” พดู จบ เขาก็หนั หนา้ ไปพดู กบั เฮเลน่าวา่ “เฮเลนา่ รอหลงั งานไหว้ บรรพบรุ ุษจบแลว้ ฉนั จะไปยโุ รปเหนือดว้ ยกนั กบั เธอ!”

P a g e | 29 บทที่ 3306 ชิงรางวลั ที่หนึ่ง แผนการในตอนแรกของเยเ่ ฉิน คือนายาอายวุ ฒั นะออกมาใหเ้ ฮ เลน่าหนึ่งเมด็ ในจานวนครง่ึ เม็ดนนั้ รกั ษาโรคใหเ้ ฮเลน่า ครง่ึ เม็ดท่ี เหลอื ใหเ้ ธอนากลบั ไปมอบใหค้ วีนแหง่ ยโุ รปเหนือท่ีชวี ติ ใกลจ้ ะสญู สนิ้ ขอเพียงเธอสามารถกลบั ยโุ รปเหนือไปพบควีนได้ นายาอายวุ ฒั นะ ครง่ึ เมด็ ท่ีเหลอื แบง่ เป็นสองสว่ น สว่ นแรกใหค้ วนี เสวยกอ่ น จะตอ้ งทา ใหค้ วีนฟื้นขนึ้ มาจากการหลบั ลกึ ไดแ้ น่ ถึงเวลาก็สามารถใชอ้ กี ครง่ึ มา เป็นขอ้ ตอ่ รองได้ ใหค้ วีนยกบลั ลงั กใ์ หเ้ ธอ และเม่ือควนี ไดเ้ ห็น ประสทิ ธิผลของยาอายวุ ฒั นะ ก็จะตอ้ งทมุ่ สดุ กาลงั ดนั เธอขนึ้ บลั ลงั ก์ อย่างแน่นอน เยเ่ ฉินเช่ือ สาหรบั คนชราท่ีป่วยเป็นโรคเรอื้ รงั สลบไสลไม่ไดส้ ตคิ น หนึ่ง การท่ีสามารถฟื้นขนึ้ มาใหมไ่ ดอ้ กี ครงั้ น่นั ก็เทา่ กบั ไดช้ วี ิตใหม่ ครงั้ หน่ึงแลว้ ดงั นนั้ เธอจงึ ตอ้ งถนอมโอกาสครงั้ นีเ้ อาไวใ้ หไ้ ด้

P a g e | 30 หากสามารถไดร้ บั ยาอายวุ ฒั นะสว่ นท่ีสอง ชีวติ ของเธอยงั สามารถ ยืดอายตุ อ่ ไปไดอ้ กี หลายปีถงึ ขนั้ นานกวา่ นีก้ ็ยงั ได้ เช่ือวา่ เธอจะตอ้ งไร้ หนทางตา้ นทานความเยา้ ยวนเชน่ นีแ้ น่ แตต่ อนนีจ้ ๆู่ เยเ่ ฉินก็ไดย้ นิ วา่ นอ้ งสาวท่ีช่ือโอลเิ วยี คนนนั้ ของเฮเลนา่ ถงึ กบั ตอ้ งการแตง่ งานเช่ือมสมั พนั ธก์ บั ตระกลู รอธสไ์ ชลด์ น่ีกลบั เป็น โอกาสดีท่ีจะไดเ้ ขา้ ถึงตระกลู รอธสไ์ ชลดก์ อ่ นกาหนด ดงั นนั้ เขาจงึ อยากจะไปยโุ รปเหนือดว้ ยตวั เองดสู กั หนอ่ ย เพ่ือดวู า่ ท่ี ตระกลู รอธสไ์ ชลดแ์ ตง่ งานกบั ราชวงศย์ โุ รปเหนือมีจุดประสงคอ์ ะไร กนั แน่ และถือโอกาสคลาหาเบาะแสนีจ้ ากตระกลู รอธสไ์ ชลดไ์ ปดว้ ย เสียเลย พอเฮเลน่าไดย้ นิ เย่เฉินบอกวา่ ตอ้ งการไปยโุ รปเหนือดว้ ยกนั กบั ตน ยอ่ มจะดีใจอย่างบา้ คล่งั เธอประจกั ษก์ บั ความสามารถของเย่ เฉินดว้ ยตาตวั เองแลว้ รูว้ า่ หากเยเ่ ฉินออกโรง จะตอ้ งทาใหต้ นขนึ้ ครองราชยไ์ ดอ้ ยา่ งราบร่นื แนน่ อน! ถึงเวลานนั้ ตนไม่เพยี งช่วยแม่ออกมาได้ ยงั สามารถลา้ งอายไดใ้ น ท่ีสดุ อีกดว้ ย!

P a g e | 31 ดว้ ยเหตนุ ี้ เธอจงึ กลา่ วกบั เย่เฉินดว้ ยความซาบซงึ้ อยา่ งหาใดเปรยี บ “คณุ เย่ ขอบคณุ นะ!” เยเ่ ฉินโบกมือไปมา มองไปทางกลมุ่ คนท่ีลอ้ มรอบอยู่ พลางเอย่ ปาก กลา่ ววา่ “ขอบคณุ สหายทกุ คนท่ีรุดมายงั เขาเย่หลิงซานในวนั นีโ้ ดยไม่ สนอนั ตราย ทกุ คนตา่ งเดินทางมาไกล ทาไมไมไ่ ปพกั ผ่อนท่ีโรงแรม ป๋ ายจนิ ฮา่ นกงกนั กอ่ นสกั เด๋ยี วหนง่ึ ละ่ วนั นีด้ กึ หน่อยผมจะไปยโุ รป เหนือสกั เท่ียวหน่งึ กอ่ น กอ่ นออกเดินทาง ผมอยากจะจดั งานเลยี้ ง ขอบคณุ ทกุ คนท่ีป๋ ายจนิ ฮ่านกง หวงั วา่ ทกุ คนจะใหเ้ กียรติมารว่ ม งาน!” อโิ ตะ นานาโกะรบี รอ้ นพดู วา่ “เย่เฉินซงั คณุ มธี ุระตอ้ งจดั การไมต่ อ้ ง สนใจพวกเรา อีกอย่างพวกเรามาท่ีน่ีก็ไม่ไดช้ ่วยเหลอื อะไร แลว้ จะรบั งานเลยี้ งขอบคณุ ท่ีคณุ จดั ขนึ้ เองไดท้ ่ีไหนกนั ” เย่เฉินกลา่ วขนึ้ ดว้ ยความจรงิ ใจอยา่ งย่งิ “นานาโกะ ท่ีคนหวั เซ่ียอยา่ ง พวกเราใหค้ วามสาคญั คือนา้ ใจไมตรี แมว้ า่ วนั นีก้ ารตอ่ สขู้ องผมกบั สานกั วา่ นหลง ไมไ่ ดท้ าใหท้ กุ คนกบั สานกั วา่ นหลงหนั อาวธุ เขา้ หากนั

P a g e | 32 แตน่ า้ ใจนีท้ ่ีทกุ คนยินดีมาชว่ ยผมเยเ่ ฉินในเวลาเช่นนี้ ยอ่ มมีคา่ มากมายในสายตาผม” ยามนีก้ เู้ ยน้ จงเดินออกมา ยมิ้ พรอ้ มกลา่ ววา่ “ทกุ ท่าน ทกุ คนท่ีมา ชมุ นมุ กนั อย่ทู ่นี ่ีในวนั นี้ ลว้ นเหน็ เฉินเออ๋ เป็นสหายท่ีดี เห็นเป็นคนใน ครอบครวั ในเม่ือเฉินเออ๋ พดู เช่นนีแ้ ลว้ ทกุ ท่านก็รออย่เู ย่นจิงอีกสกั ครู่ หนงึ่ จะเป็นไรไป หลงั งานไหวบ้ รรพบรุ ุษของตระกลู เย่ คอ่ ยรว่ มดม่ื กบั เฉินเออ๋ สกั หลายแกว้ !” คณุ ท่านซง่ ไดย้ ินเช่นนี้ พลนั เอ่ยปากกลา่ ววา่ “ในเม่ืออาจารยเ์ ย่พดู เช่นนีแ้ ลว้ ผแู้ ซซ่ ง่ ก็จะรอหลงั อาจารยเ์ ยเ่ สรจ็ สิน้ งานไหวบ้ รรพบรุ ุษ แลว้ จะรว่ มดมื่ สงั สรรคด์ ว้ ยกนั !” นางาฮโิ กะ อโิ ตะก็เอย่ ปากกลา่ วเชน่ กนั วา่ “คณุ เย่! คนื นีโ้ ปรดเตรยี ม เหลา้ ดีๆ ของหวั เซ่ียใหม้ ากหนอ่ ยนะ! ผมไม่เมาไม่เลกิ !” เยเ่ ฉินยมิ้ กลา่ ววา่ “คณุ อโิ ตะวางใจ เหลา้ ดมี ีเพยี งพอแน่!”

P a g e | 33 จากนนั้ เยเ่ ฉินก็ทองไปทางซง่ หว่นั ถิงอีกครงั้ แลว้ เอย่ ปากกลา่ ววา่ “หว่นั ถิง รบกวนเธอจดั หารถบสั มาท่ีน่ีที พาทกุ คนไปสง่ ป๋ ายจินฮ่า นกงเพ่ือพกั ผ่อนสกั หนอ่ ย” ซง่ หว่นั ถิง ตอบรบั ทนั ที กลา่ วดว้ ยเสียงออ่ นน่มุ วา่ “อาจารยเ์ ย่วางใจ หว่นั ถิงจะเตรยี มการใหท้ กุ คนอยา่ งดี” “ดี” เยเ่ ฉินประสานมือคานบั ไปทางกลมุ่ คนอกี ครงั้ พรอ้ มกลา่ ววา่ “ทกุ ท่าน อกี เด๋ยี วจะเป็นงานไหวบ้ รรพบรุ ุษของตระกลู เย่ ขอรบกวน ทกุ ทา่ นไปพกั ผ่อนท่ีโรงแรมก่อน พอหลงั งานไหวบ้ รรพบรุ ุษเสรจ็ สนิ้ แลว้ ผมจะไปท่นี ่นั ทนั ที!”

P a g e | 34 บทท่ี 3307 ทกุ คนเองก็รู้ งานไหวบ้ รรพบรุ ุษตระกลู เย่สิบสองปีถงึ จะจดั สกั ครงั้ เงียบและเครง่ ขรมึ อกี ทงั้ งานพิธีก็ไมไ่ ดเ้ ปิดเผยอะไรเช่นกนั ทกุ คนรงั้ อยทู่ ่ีน่ียืนดอู ย่ดู า้ นขา้ งคงไมส่ ะดวกนกั จรงิ ๆ ดว้ ยเหตนุ ีท้ กุ คนจงึ พา กนั มาอาลาเย่เฉินรวมถึงเยโ่ จงฉวน จากนนั้ ก็น่งั รถบสั ท่ีซง่ หว่นั ถิง และอโิ ตะ นานาโกะจดั หามาไปจากภเู ขาเยห่ ลิงซาน มงุ่ หนา้ ไปยงั โรงแรมป๋ ายจินฮ่านกงของเมืองเยน่ จิง หลงั รถบสั หลายคนั จากไปแลว้ ท่ีแหง่ นีน้ อกจากเหลา่ หทารของสานกั วา่ นหลงท่ีกาลงั คกุ เขา่ อยบู่ น พืน้ รวมถงึ พอ่ ลกู ตระกลู ซูแลว้ ท่ีเหลือทงั้ หมดก็คอื คนตระกลู เยแ่ ละ พ่อบา้ นถงั ซ่อื ไห่ สานกั วา่ นหลงโดยมีวา่ นพ่วั จวนิ เป็นหวั หนา้ นาคนเกือบรอ้ ยคน น่งั คกุ เข่าท่าปิรามดิ อย่างเป็นระเบยี บเรยี บรอ้ ย คนเหลา่ นีน้ ่งั ทบั ขา สองขา้ ง งอแขนแลว้ เอาศรี ษะโขกกบั พนื้ พรอ้ มกนั

P a g e | 35 อยา่ งไรก็ลว้ นเป็นนกั บู๊ ดงั นนั้ ยามท่ีแตล่ ะคนคกุ เขา่ จงึ มอี งศาและ ท่าทางท่ีเหมือนกนั มองดพู รอ้ มเพรยี งเป็นอนั หนึ่งอนั เดยี วกนั อีกทงั้ พวกเขาแตล่ ะคนคกุ เข่าอยบู่ นพืน้ อากปั กิรยิ าดเู ครง่ ครดั เป็น อยา่ งย่งิ โดยเฉพาะวา่ นพ่วั จวนิ ท่ีคกุ เขา่ อย่ดู า้ นหนา้ สดุ แมส้ หี นา้ ท่าทางจะซอ่ นอย่ภู ายในวงแขน แตก่ ็เต็มไปดว้ ยความรูส้ กึ อบั อาย ขายหนา้ สว่ นพอ่ ลกู ตระกลู ซู แมจ้ ะไมก่ ลา้ เพกิ เฉย แตอ่ ย่างไรสภาพ รา่ งกายก็ทนไมไ่ หว คกุ เข่าไดไ้ มน่ าน รา่ งกายก็รบั ไมไ่ หวแลว้ ดว้ ยเหตุ นีจ้ งึ ไดแ้ ตก่ ม้ ตวั ลงกบั พนื้ ครง่ึ หน่งึ สว่ นทางฝ่ังตระกลู เย่ พวกเย่เฟิงและเยฉ่ างโคง มองเย่เฉินอย่าง หงดุ หงิดไมส่ บายใจ เกิดกลวั เขาจะคิดบญั ชใี นเวลานีข้ นึ้ มา เยเ่ ฉินมองสง่ ขบวนรถบสั ลงจากเขา คอ่ ยๆ หนั กายกลบั มา จอ้ งมอง คนตระกลู เย่ดว้ ยสายตาราวกบั คบเพลงิ พรอ้ มกลา่ วขนึ้ ดว้ ยนา้ เสยี ง เยน็ เยียบ “วนั นี้ ตอ่ หนา้ บรรพบรุ ุษของตระกลู เย่ ฉนั จะรบั ช่วงตอ่ จดั การเร่ืองใหญ่นอ้ ยในตระกลู เยอ่ ย่างเป็นทางการ เรอื่ งแรกภายหลงั

P a g e | 36 จากรบั ชว่ งตอ่ ก็คอื การบารุงแคลเซียมใหแ้ กท่ ายาทตระกลู เย่ท่ี กระดกู ออ่ นแอ!” คนท่ีใจฝ่อไดย้ นิ คาพดู ของเย่เฉิน ก็เกิดตวั ส่นั ขนึ้ มาอย่างหา้ มไมอ่ ยู่ พวกเขาเหน็ ท่าทางนีข้ องเย่เฉิน ก็รูแ้ ลว้ วา่ เขาตอ้ งการเรม่ิ สะสางบญั ชี เวลานี้ คณุ ท่านเย่ท่ีเม่ือครูถ่ กู เยเ่ ฉินพดู ประโยคเดยี วก็ควา้ เอาอานาจ ของตระกลู เย่ไป จงึ เอย่ ปากพดู ดว้ ยถอ้ ยคาเท่ียงตรงไมล่ าเอยี ง “เฉิน เออ๋ ! สถานการณใ์ นตอนนีข้ องตระกลู เย่ ตอ้ งการการปรบั ปรุงอย่าง มากจรงิ ๆ! เธอก็อยา่ ไดย้ งั้ มอื เพราะเห็นวา่ เป็นญาตเิ ด็ดขาดละ่ !” เย่เฉินพยกั หนา้ กลา่ วเสยี งเยน็ เยียบวา่ “แนน่ อนอยแู่ ลว้ ครบั ! ลกู หลานตระกลู เยบ่ างคน เพ่ือแกผ้ า้ เอาหนา้ รอดแลว้ ไดน้ า ผลประโยชนแ์ ละเกียรตยิ ศของตระกลู เยโ่ ยนทงิ้ ไปดา้ นหลงั อย่างไม่ เสยี ดาย ไดน้ าสสุ านบรรพบรุ ุษและทรพั ยส์ นิ ในครอบครวั ประคอง สองมือมอบใหผ้ อู้ ่ืนอยา่ งไม่เสียดาย ถึงขนั้ ยงั เตรียมชดุ ไวท้ กุ ขไ์ ว้ ลว่ งหนา้ ตอ้ งการไวท้ กุ ขใ์ หก้ บั คนท่ีไม่ใช่ญาตไิ ม่ใชเ่ พ่อื นเพ่อื อธิษฐาน

P a g e | 37 ขออภยั คนเหลา่ นี้ มนั ต่างอะไรกบั คนขายชาติท่ีคบคดิ กบั ศตั รูยามท่ี ประเทศชาติคบั ขนั ในปีนนั้ กนั ?!” คนตระกลู เย่ทกุ คนท่ีซอ่ นชดุ ไวท้ กุ ขไ์ วใ้ นอก ตา่ งเครยี ดจนขาสองขา้ ง ส่นั ไปหมด เย่ฉางหม่ินท่ีหวาดกลวั เย่เฉินท่ีสดุ คกุ เขา่ ลงกบั พนื้ เสียง ดงั ตงึ นา้ หนู า้ ตาไหลสะอกึ สะอืน้ กลา่ ววา่ “เฉินเออ๋ อาผิดไปแลว้ อาทา ผดิ ตอ่ บรรพบรุ ุษตระกลู เยต่ อนนีเ้ ธอเป็นหวั หนา้ ตระกลู ของตระกลู เย่ ไม่วา่ เธอจะลงโทษอย่างไร อาจะไมบ่ น่ สกั คา” เธอทางหนงึ่ รอ้ งไห้ ทางหนง่ึ ควกั ชดุ ไวท้ กุ ขท์ ่ีซอ่ นอยใู่ นอกเสอื้ ออกมา โยนทงิ้ ลงกบั พนื้ รอ้ งหม่ รอ้ งไหอ้ ยา่ งเสียอกเสียใจ “เฉินเออ๋ ขอรอ้ ง เหน็ แก่ท่ีอายอมรบั ผิดเป็นคนแรก โปรดลงโทษอาสถานเบาดว้ ย ตอ่ ไปอาจะไมท่ าผดิ อีกแลว้ ” พวกเยฉ่ างโคง เย่ฉางหยนุ พลนั มองอย่างโงง่ ม

P a g e | 38 พวกเขายงั งนุ งงอยวู่ า่ ทาไมเยฉ่ างหม่นิ ท่ีนิสยั ดรุ า้ ยท่ีสดุ ถึงยอมรบั ผิด เป็นคนแรก ท่ีแทก้ ็อยากจะชงิ ท่ีหนึง่ เพ่อื แยง่ ขอลดโทษสถานเบา น่ีเอง! เย่ฉางโคงเข่นเขีย้ วเคยี้ วฟันอย่างแคน้ เคอื ง ลอบดา่ อยใู่ นใจวา่ “สมอง ของฉางหม่ินหนา้ ตาเป็นอยา่ งไรกนั แน่?! ขนาดหญา้ บนสนั กาแพงก็ ยงั ตอบโตไ้ มเ่ รว็ เทา่ เธอ!

P a g e | 39 บทท่ี 3308 อย่าจริงจงั กบั ตัวเองเกนิ ไป เยฉ่ างหม่ินฉลาดมากจรงิ ๆ เธอรู้ ยามท่ีคนมีความผิดรว่ มกนั มากขนาดนี้ ใครยอมรบั ผดิ ก่อน คน นนั้ ก็จะไดโ้ อกาสกอ่ น ย่งิ ไปกวา่ นนั้ เรอ่ื งความดคี วามชอบของเยเ่ ฉิน เธอเขา้ ใจและประสบกบั ตวั เองมากกวา่ คนอ่ืนมากมายนกั กอ่ นหนา้ นีเ้ ธอเคยไดย้ นิ เก่ียวกบั เบือ้ งหลงั ท่ีเย่เฉินลงโทษยอดฝีมอื หลายคนของตระกลู อแู๋ ละซูหาง ตอนนนั้ เขาใหห้ งหา้ สลกั ตวั อกั ษรบนหนา้ ผากของคนเหลา่ นนั้ ใคร ยอมรบั ผิดเป็นคนแรก ตวั อกั ษรท่ีสลกั จะมีจานวนนอ้ ยท่ีสดุ และคน ตอ่ ไปก็จะเพม่ิ ขนึ้ ทีละหน่งึ ตวั ตามลาดบั จนถึงคนสดุ ทา้ ย วา่ กนั วา่ บนหนา้ ผากเตม็ ไปดว้ ยตวั อกั ษรจนท่ีไม่พอสลกั มีกระจกหนา้ รถ สะทอ้ นใหเ้ ห็นเหลา่ นีแ้ ลว้ เย่ฉางหมิน่ จะยอมใหผ้ อู้ ่ืนคกุ เข่าตอ่ หนา้ เขาไดอ้ ย่างไร?

P a g e | 40 เยเ่ ฉินเองก็คดิ ไมถ่ ึงเชน่ กนั วา่ เย่ฉางหม่นิ จะคกุ เขา่ เรว็ ขนาดนี้ จงึ เอย่ ปากกลา่ วขนึ้ วา่ “คณุ เป็นคณุ อาของผม ตอ่ ใหม้ คี วามผิดมากมายแค่ ไหนก็ยงั เป็นญาติผใู้ หญ่ของผม ตอ่ ใหต้ อนนีผ้ มเป็นผนู้ าตระกลู เย่ การแบง่ แยกผใู้ หญ่ผนู้ อ้ ยไม่อาจทาสง่ ๆ ได้ ดงั นนั้ คณุ อย่าคกุ เขา่ ให้ ผมเลย หากตอ้ งการคกุ เขา่ ก็คกุ เข่าใหก้ บั บรรพบรุ ุษตระกลู เย่เถอะ!” สมองของเยฉ่ างหม่นิ ตอบโตไ้ ดอ้ ย่างรวดเรว็ ฉบั ไว ทางหน่งึ คกุ เข่า ทางหน่งึ ใชห้ วั เขา่ สองขา้ งยา้ ยไปอีกทศิ ทางหนึ่ง พลางมองไปทาง สสุ านบรรพบรุ ุษของตระกลู เย่ท่ีอย่ไู มไ่ กลนกั ทนั ทีหลงั จากนนั้ เธอกเ็ อาศีรษะโขกลงไปท่ีพนื้ ครงั้ หนง่ึ จนเกิดเสยี งดงั ตงึ ก่อนจะรอ้ งไหก้ ลา่ ววา่ “บรรพบรุ ุษท่ีอย่เู บอื้ งบนเจา้ คะ! เยฉ่ าง หม่นิ หลานไม่รกั ดี วนั นีไ้ มส่ ามารถเห็นหนา้ ตาของบรรพบรุ ุษและ ผลประโยชนข์ องตระกลู เย่เป็นท่ีตงั้ ยงั เกือบจะขายบรรพบรุ ุษกินเสีย แลว้ เห็นโจรเป็นพอ่ ละอายใจตอ่ บรรพบรุ ุษเหลือเกิน ตายไปก็ไม่ เสยี ดาย! ขอใหบ้ รรพบรุ ุษลงโทษดว้ ย!” ตอนนีเ้ ยฉ่ างหมิน่ ยอมรบั ไดใ้ นท่ีสดุ

P a g e | 41 นิสยั เสียอย่างศกั ดศิ์ รเี อย หนา้ ตาเอย เจา้ หญิงเอย เดก็ นอ้ ยเอย ช่วั ขณะนีต้ า่ งสลายหายไปหมดแลว้ เธอรูว้ า่ สง่ิ ท่ีสาคญั ท่ีสดุ ในตอนนีก้ ็ คือการไดก้ ารใหอ้ ภยั ของเย่เฉินมาครอบครอง ไม่อยา่ งนนั้ ละ่ ก็ เพียง เย่เฉินพดู ประโยคเดยี วก็สามารถทาใหต้ นท่ีเป็นลกู สาวตระกลู เยท่ ่ี แตง่ ออกไปแลว้ คนนี้ ไสหวั ออกไปจากตระกลู เย่ไดท้ นั ที หากเป็นเช่นนนั้ ละ่ ก็ ตนคงเหมอื นกบั วิดนา้ ดว้ ยตะกรา้ ไมไ้ ผท่ าไปโดย ไมไ่ ดอ้ ะไรโดยแท้ เย่เฉินเห็นเยฉ่ างหม่นิ เป็นเชน่ นี้ ในใจจงึ รูส้ กึ ขบขนั อย่บู า้ ง ทวา่ เบอื้ งหนา้ เขากลบั พยกั หนา้ ดว้ ยความช่ืนชม กอ่ นจะเอย่ ปากกลา่ ววา่ “คณุ สามารถยอมรบั ผิดเป็นคนแรก เป็นฝ่ายสารภาพ ผิดตอ่ บรรพบรุ ุษตระกลู เย่เอง พสิ จู นไ์ ดว้ า่ คณุ ยงั มจี ติ สานกึ กวา่ คน อ่ืนๆ อยบู่ า้ ง ในเม่ือเป็นเชน่ นี้ ก็สมควรท่ีจะลดโทษให!้ ” พอเยเ่ ฉินพดู คานีอ้ อกมา พวกเยฉ่ างโคง เย่เฟิง รวมถงึ เย่ฉางหยนุ และเยเ่ หา้ แต่ละคนก็คกุ เขา่ ลงตอ่ หนา้ สสุ านบรรพบรุ ุษอยา่ งรวดเรว็ ราวกบั คนบา้ แยง่ กนั คกุ เขา่ ลงกบั พนื้ เสยี งดงั ตงึ ตงั ตรงตาแหน่งท่ีอยู่ ตรงกลางท่ีสดุ ไม่พดู ไมจ่ าก็เรม่ิ โขกหวั ยอมรบั ผดิ กนั อย่างสดุ ชีวติ

P a g e | 42 ช่วั ขณะท่ีคนกลมุ่ นีก้ าลงั โขกหวั กนั สดุ ชีวติ จงึ เหมอื นกบั เครื่องขดุ เจาะนา้ มนั ท่ีใชใ้ นบอ่ นา้ มนั อย่างไรอยา่ งนนั้ ดไู ปแลว้ ชา่ งน่าขนั สนิ้ ดี เย่เฉินไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เพยี งแคม่ องดพู วกเขาแยง่ กนั โขกศีรษะสารภาพ ผิดดว้ ยสหี นา้ ไรค้ วามรูส้ กึ ในใจเยเ่ ฉินรูด้ ีวา่ คณุ อาเย่ฉางหม่นิ ยอมรบั แลว้ จรงิ ๆ ในเม่อื ยอมรบั จรงิ ๆ แลว้ ตอ่ ไปยอ่ มยงั สามารถเก็บไวใ้ น ตระกลู เพ่อื ทางานใหต้ ระกลู เย่ แตค่ นกลมุ่ นีท้ ่ีอยตู่ รงหนา้ ในตอนนี้ แต่ ละคนลว้ นมีเลห่ เ์ หล่ยี มแพรวพราวอยเู่ ตม็ อก จงึ ไมอ่ าจปลอ่ ยไปงา่ ยๆ ได!้ คนกลมุ่ นีโ้ ขกศีรษะดงั ตงึ ๆ อย่คู รง่ึ วนั พรอ้ มกบั ท่ีย่งิ โขกก็ย่งิ เจ็บ ย่ิง โขกกย็ ิ่งไม่สิน้ สดุ เดิมพวกเขายงั นึกวา่ ขอเพียงแสดงความ กระตอื รอื รน้ ท่าทีจรงิ ใจ เยเ่ ฉินก็จะปราณีอยา่ งท่ีทากบั เยฉ่ างหม่นิ อยา่ งแน่นอน แตค่ ดิ ไมถ่ ึงวา่ ทกุ คนโขกศีรษะมาครง่ึ วนั แลว้ จนถงึ ตอนนีเ้ ย่เฉินก็ยงั ไมพ่ ดู อะไรสกั คา อบั จนปัญญา พวกเขาเองก็ไม่มี ใครกลา้ หยดุ เช่นกนั ทาไดเพยี งโขกศีรษะตอ่ ไปไม่หยดุ แตล่ ะคนโขก จนหนา้ ผากเกิดรอยเขียวชา้

P a g e | 43 กลบั เป็นเย่ฉางซิว่ อาเลก็ ของเย่เฉินท่ีทนมองไม่ไดอ้ ยบู่ า้ ง จงึ เอย่ ปาก กลา่ ววา่ “เฉินเออ๋ หากโขกตอ่ ไปแบบนอี้ กี อาจถงึ แก่ชวี ิตไดน้ ะ” เยเ่ ฉินสา่ ยศรี ษะ กลา่ วดว้ ยเสียงราบเรยี บวา่ “วางใจเถอะครบั อาเลก็ คนกลมุ่ นี้ ไม่วา่ จะคนไหนก็ลว้ นเป็นพวกหนไู รค้ วามสามารถท่ีขีข้ ลาด กลวั ตายทงั้ นนั้ ไม่อย่างนนั้ ก็คงไม่อาจหนีออกไปซอื้ ชดุ ไวท้ กุ ขอ์ ยา่ ง เงียบๆ ไดห้ รอกครบั ! ในเม่อื แตล่ ะคนกลวั ตายกนั ขนาดนี้ แลว้ จะโขก ศรี ษะจนทาใหต้ วั เองตายอยทู่ ่ีน่ีไดอ้ ยา่ งไร? น่ีมนั ไมส่ อดคลอ้ งกบั หลกั เหตผุ ลเลย” พดู จบ เขากม็ องออกไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ แรงท่ีเย่เฟิงใชโ้ ขกศรี ษะเบาลง ไปไม่นอ้ ยอย่างเห็นไดช้ ดั มองแวบเดียวก็รูว้ า่ เป็นพวกไรน้ า้ ยา ดว้ ย เหตนุ ีจ้ งึ กลา่ วขนึ้ ดว้ ยเสยี งเยน็ ชามากขนึ้ กวา่ เดิม “อาเล็กครบั คณุ เห็นเย่เฟิงแลว้ ใช่ไหมครบั ? หนา้ ผากน่นั ของเขาเป็นการเอาปากจบู กบั พนื้ มองไมอ่ อกเลยสกั นิดวา่ กาลงั ออกแรงอยา่ งเต็มท่ี!”

P a g e | 44 บทที่ 3309 พอเย่เฟิงไดย้ นิ เชน่ นี้ ก็ตกใจจนเหง่ือเยน็ เตม็ แผน่ หลงั จงึ รบี ใชแ้ รง โขกศีรษะครงั้ ต่อไปมากขนึ้ กวา่ เดิม เจบ็ เสยี จนกดั ฟันกรอด! เยเ่ ฉินหนั มองไปทางเย่โจงฉวน ก่อนจะเอย่ ปากถามวา่ “คณุ ป่คู รบั ปัจจบุ นั กิจการแตล่ ะอยา่ งของตระกลู เย่ แบง่ ใหค้ นไหนรบั ผิดชอบ บา้ ง?” เยโ่ จงฉวนกลา่ ววา่ “ธรุ กิจท่ีเป็นหวั ใจหลกั ของตระกลู เย่ โดยพนื้ ฐาน ลว้ นอยใู่ นความรบั ผิดชอบของทีมผจู้ ดั การ ตอนแรกพอ่ เธอเป็นห่วง วา่ สมาชิกในตระกลู จะไมม่ ีความรูค้ วามสามารถ ดงั นนั้ จงึ ยืนกรานจะ ก่อตงั้ ทีมผจู้ ดั การมืออาชพี ระดบั หวั กะทิขนึ้ มาแผนกหนง่ึ ในบรรดา คนเหลา่ นี้ สมาชิกพนื้ ฐานท่ีธรรมดาท่ีสดุ สว่ นใหญ่แลว้ ลว้ นมาจาก โรงเรยี นธรุ กิจของโรงเรยี นชนั้ นาแตล่ ะแห่ง สว่ นสมาชิกในระดบั กลาง และสงู ลว้ นมาจากธุรกิจทาเงนิ หา้ รอ้ ยแหง่ ของโลก หรอื สถาบนั ลงทนุ ชนั้ นา”

P a g e | 45 “นอกจากนี้ พวกเรายงั มที ีมทนายความอจั ฉรยิ ะท่ีเป็นมืออาชีพอย่าง มากอกี ทีมหนง่ึ รบั ผดิ ชอบงานดา้ นกฎหมายทงั้ หมดของตระกลู เย”่ “ออ้ จรงิ สิ นอกจากสองทีมนีแ้ ลว้ ยงั มีทีมไวใ้ จไดอ้ กี ทีมหนง่ึ รบั ผิดชอบโดยนาเงนิ สดสว่ นนนั้ ท่ีตระกลู ใชไ้ มไ่ ดป้ ลอ่ ยใหก้ บั บคุ คลท่ี ไวใ้ จไดข้ องตระกลู ทาการลงทนุ และบรหิ ารจดั การ” เย่เฉินชีไ้ ปยงั แถวคนเหลา่ นนั้ ท่ีโขกศรี ษะอยบู่ นพืน้ อยา่ งแปลกใจ ก่อนจะเอย่ ปากถามวา่ “คนกลมุ่ นีไ้ ม่ทาอะไรเลยเหรอ?” เย่โจงฉวนสา่ ยหนา้ แลว้ กลา่ ววา่ “หากตระกลู เย่มอบใหพ้ วกเขา รบั ผิดชอบจรงิ เกรงวา่ คงจบเห่ไปนานแลว้ ! พวกเขาแต่ละคนตา่ งน่งั อยใู่ นตาแหนง่ ลอยๆ มีรองประธาน รองผจู้ ดั การ ผจู้ ดั การ แตก่ าร บรหิ ารและวางแผนงานในความเป็นจรงิ ไม่จาเป็นตอ้ งใหพ้ วกเขา รบั ผิดชอบ แผนงานเลก็ มภี ายในของทีมผจู้ ดั การเป็นผตู้ ดั สนิ ใจ แผนงานใหญ่โดยพนื้ ฐานแลว้ จะเป็นฉันท่ีตดั สนิ ใจ แตต่ อ่ ไปคงตอ้ ง ใหเ้ ธอเป็นคนตดั สินใจเองแลว้ ”

P a g e | 46 เยเ่ ฉินพยกั หนา้ กลา่ วเรียบๆ วา่ “ในเม่ือคนกลมุ่ นีแ้ ทจ้ รงิ แลว้ ไมไ่ ดม้ ี ประโยชนอ์ ะไร งนั้ ก็ยา้ ยออกไปจากเยซ่ ่อื กรุป๊ เลยเถอะ เม่ือตาไม่เห็น ก็ไม่รบกวนจิตใจ” เย่ฉางโคงท่ีโขกศรี ษะจนจวนจะสลบไปนนั้ พอไดย้ ินเชน่ นี้ กพ็ ลนั ลกุ ขนึ้ ถามโพลง่ ออกมาทนั ที “เยเ่ ฉินเธอเธอตอ้ งการยา้ ยพวกเราไปท่ี ไหน?!” เยเ่ ฉินกลา่ ววา่ “วางใจ ไม่มีทางใหพ้ วกคณุ ไปไหนไกล” พดู เสรจ็ เยเ่ ฉินก็กลา่ วอกี วา่ “พวกคณุ ชอบสวมชดุ ไวท้ กุ ขไ์ มใ่ ชเ่ หรอ? ในเม่ือมีใจกตญั ญแู บบนี้ งนั้ ผมก็จะบอกใหค้ นสรา้ งบา้ นไมง้ ่ายๆ สกั สองสามหลงั ใหพ้ วกคณุ อยทู่ ่ีใตเ้ ชงิ เขาของภเู ขาเย่หลงิ ซาน หนง่ึ ใน พวกคณุ ทงั้ หมดท่ีมอี ายสุ ิบแปดปีขนึ้ ไป หรอื ไม่ไดเ้ รยี นหนงั สอื อีก แลว้ ไมว่ า่ คนไหนก็ตามใหร้ งั้ อย่ทู ่ีน่ีไวท้ กุ ขใ์ หก้ บั บรรพบรุ ุษตระกลู เย่ เป็นเวลาสามปี!”

P a g e | 47 “ในเวลาสามปีนี้ ผมจะใหพ้ วกคณุ สวมกาไลอเี อม็ ท่ีขอ้ เทา้ ตรวจจบั ตาแหน่งของพวกคณุ 24 ช่วั โมง ไม่วา่ คนไหนก็หา้ มออกไปจากภเู ขา เย่หลิงซานแมแ้ ตค่ รง่ึ กา้ ว!” พอเยเ่ ฟิงไดย้ นิ เช่นนี้ เจา้ ตวั ก็แทบจะสนิ้ สติ รอ้ งโหยหวนดว้ ยความ หอ่ เห่ียวไรเ้ ร่ยี วแรง “เยเ่ ฉินนายจะโหดรา้ ยแบบนีไ้ มไ่ ดน้ ะเย่เฉิน! ฉนั เป็นญาตผิ พู้ ่ขี องนาย! เป็นหลานชายคนโตของตระกลู เยเ่ ชียวนะ! นายจะมาขงั ฉนั ไวบ้ นเขาเยห่ ลิงซานไม่ได!้ ” เย่เฉินพยกั หนา้ เอย่ ปากกลา่ ววา่ “มีคนกลา่ วไวว้ า่ นกท่ีโผลห่ วั ออกมา จะถกู ยงิ ไอควิ นีข้ องนายยงั คงน่าเป็นหว่ งอย่บู า้ งจรงิ ๆ” พดู จบ เขาก็กลา่ วกบั ซเู ฉิงเฟิงทนั ที “คณุ กาลงั จะไปเป็นเจา้ ของท่ีดินท่ี มาดากสั การพ์ อดี ถึงเวลาก็พาคนพวกนีไ้ ปดว้ ย ใหเ้ ขาเป็นคนงานให้ คณุ สามปี!”

P a g e | 48 พอเยเ่ ฟิงไดย้ ินเชน่ นีจ้ ติ ใจก็แตกสลายลงตรงนนั้ รอ้ งหม่ รอ้ งไหพ้ ดู วา่ “เย่เฉิน ฉนั ยนิ ดอี ยไู่ วท้ กุ ขใ์ หก้ บั บรรพบรุ ุษท่เี ขาเยห่ ลงิ ซาน! ฉนั เป็น ลกู ชายและหลานชายคนโต การไวท้ กุ ขจ์ ะไมม่ ีฉนั ไดอ้ ย่างไร” เยเ่ ฉินโบกมือทีหนง่ึ “อยา่ จรงิ จงั กบั ตวั เองเกินไปนกั ไวท้ กุ ขไ์ มม่ ีนายก็ ยงั ได้ ไม่มนี ายทาใหข้ ายหนา้ อยทู่ ่ีน่ี หนา้ ตาบรรพบรุ ุษคงดดู ขี นึ้ มา บา้ ง” พดู จบ เขาก็กลา่ วขนึ้ ดว้ ยนา้ เสียงเย็นชาอีกวา่ “เย่เฟิง นบั ตงั้ แต่นีไ้ ป หากนายยงั ตอ่ รองอะไรกบั ฉนั อีก ฉนั จะเปล่ียนเวลาจากสามปีเป็นหก ปี!” เยเ่ ฟิงรอ้ งโหยหวน ลม้ ลงไปน่งั แนน่ ่ิงอย่กู บั พนื้ เย่ฉางโคงสงสารลกู ชาย แตก่ ็สงสารตวั เองเชน่ กนั ดว้ ยเหตนุ ีจ้ งึ รบี รอ้ นถามวา่ “เธอใหพ้ วกเราไวท้ กุ ขใ์ หบ้ รรพบรุ ุษอยู่ท่ีน่ีสามปี แลว้ ค่าใชจ้ า่ ยในการกินอยขู่ องพวกเราจะทายงั ไง?”

P a g e | 49 เย่เฉินกลา่ วเรียบๆ วา่ “คา่ ใชจ้ ่ายในการกินอย่ขู องพวกคณุ ผมจะให้ คนนามาสง่ ใหพ้ วกคณุ ท่ีน่ีตามกาหนด” เยฉ่ างโคลถามอีกวา่ “งนั้ .งนั้ หากป่วยละ่ ? เย่เฉินกลา่ วขนึ้ ดว้ ยสีหนา้ ไรค้ วามรูส้ กึ “ถา้ ป่วย ผมจะจดั หาหมอของ โรงพยาบาลตระกลู เยม่ ารกั ษาใหพ้ วกคณุ ถึงหนา้ ประต!ู หากใครใน พวกคณุ ป่วยหนกั ตอ้ งเขา้ รบั การผ่าตดั รกั ษาตวั อย่โู รงพยาบาล ผมก็ จะสรา้ งโรงพยาบาลสนามสกั หน่งึ แหง่ ใหพ้ วกคณุ ท่ีใตเ้ ชงิ เขาเยห่ ลงิ ซาน! สรุปว่า อนาคตอีกสามปี ตอ่ ใหฟ้ ้าถลม่ ลงมา หากไม่ไดร้ บั อนญุ าตจากผม พวกคณุ ก็ไมอ่ าจไปจากภเู ขาเย่หลงิ ซานได!้ ”

P a g e | 50 บทที่ 3310 ใครกล้าไม่มา กร็ ับผลทต่ี ามมาเองแล้วกนั คนตระกลู เย่เหลา่ นีท้ ่ีคกุ เขา่ อยู่ คดิ ไมถ่ ึงวา่ เย่เฉินจะถงึ กบั จิตใจ โหดเหีย้ มเชน่ นีจ้ รงิ ๆ ลว้ นเป็นคนตระกลู เดียวกนั ลว้ นเป็นลกู หลาน แทๆ้ ของตระกลู เย่ เขาถงึ กบั จะขงั คนไวใ้ นภเู ขาเย่หลิงซาน บงั คบั ให้ ทกุ คนไวท้ กุ ขใ์ หบ้ รรพบรุ ุษเป็นเวลาสามปี! สาหรบั คนมเี งนิ ท่ีเสพสขุ กบั การกินดอี ยดู่ ีมชี ีวติ ท่ีสขุ สบายจนเคยชนิ เหลา่ นีแ้ ลว้ ตอ่ ใหเ้ ป็นเวลาสามวนั ก็รบั ไม่ไหวแลว้ ย่งิ ไม่ตอ้ งพดู ถงึ สามปีท่ีนานขนาดนี!้ ดว้ ยเหตนุ ี้ ทกุ คนจึงรีบมองไปทางเย่โจงฉวน มองเขาตาปรบิ ๆ รอเขา มาพดู ประโยคดีๆ ใหก้ บั ทกุ คน เย่โจงฉวนมองคนเหลา่ นีด้ ว้ ยแววตา สงสารสดุ จะบรรยาย ในใจมากนอ้ ยอยา่ งไรก็รูส้ กึ สงสารอย่บู า้ ง เขาสนบั สนนุ ใหเ้ ยเ่ ฉินลงโทษลกู หลานท่ีเหลาะแหละกลมุ่ นีใ้ หม้ ากสกั หนอ่ ยก็จรงิ อยู่ แตค่ ิดไมถ่ งึ วา่ พออย่ใู นเยเ่ ฉินจะเลน่ อย่างโหดรา้ ย ขนาดนี้