บวชเณรให้แม่บวชพระให้พ่อ

2 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 31 คำ� ปรารภ สารบัญ หนงั สอื เลม่ นี้ เกิดจากคณะผจู้ ัดท�ำไดอ้ ่านหนงั สอื ของวัดอัมพวัน ไดย้ นิ พุทธวจนะ ๑๐ ได้ฟัง ในสิ่งท่คี รบู าอาจารย์เทศนาสอนพระภกิ ษุ และสามเณรในระหว่างพรรษา ขอ้ ควรรู้ ค�ำแนะน�ำ ๑๒ และนอกพรรษา จึงได้พยายามค้นคว้าหาข้อมูล และน�ำมาเก็บรวบรวม เปน็ เจ้าภาพบวชพระแล้ว พระไม่ไดเ้ ป็นพระท่ดี ี เราจะบาปไหม ๑๒ เพือ่ เป็นฐานข้อมูลเบ้อื งตน้ สำ� หรับผู้ที่สนใจใคร่ศกึ ษา เพอ่ื นำ� ไปประพฤติปฏบิ ตั ิ ไมม่ ีศรทั ธา อยา่ บวช ๑๓ ให้เกิดประโยชนส์ งู สุดในการ “บวช” ครงั้ หนึ่ง อนั มคี วามหมายส�ำคญั ในชีวิต คนมสี องเพศ บวชไม่ได ้ ๑๔ ของลูกผชู้ ายคนหน่งึ คนทบ่ี วชไม่ถงึ ๑ เดอื น วดั อมั พวนั ไม่รบั ๑๖ หากท่านมีข้อเสนอแนะประการใด คณะผู้จัดท�ำขอรับไว้ ด้วยความ มเี วลาบวชพระ ๗ วัน ไมค่ วรบวช ควรปฏบิ ัติกรรมฐาน ๑๗ ขอบพระคณุ ยง่ิ และทา่ นสามารถคน้ ควา้ หาขอ้ มลู เพม่ิ เตมิ ไดจ้ ากหนงั สอื กฎแหง่ กรรม บวชลูกหลานท่วี ัดอัมพวนั ไมม่ ีกนิ เหล้า ๑๘ ของวดั อัมพวัน ซีดี ดีวีดี หรอื สอ่ื อื่น ๆ พระที่บวช ๓ เดือน ๑ เดือน ควรเรยี นอะไร ๒๐ คณะผจู้ ดั ทำ� เปน็ กลมุ่ ผปู้ ฏบิ ตั ธิ รรมกลมุ่ เลก็ ๆ กลมุ่ หนง่ึ ซง่ึ ไดป้ ฏบิ ตั ธิ รรม วันพระ พระตอ้ งอยู่วัด ๒๒ ตามแนวทางของวดั อมั พวนั อ.พรหมบรุ ี จ.สงิ หบ์ รุ ี ไดเ้ ล็งเห็นคุณค่าค�ำสอน ของครบู าอาจารยท์ ไ่ี ดแ้ สดงไวใ้ นวาระ และโอกาสตา่ ง ๆ จึงพยายามรวบรวม พุทธวจนะ ๒๓ เร่อื งราวอันหลากหลาย นำ� มาจดั แยกไวใ้ หเ้ ป็นหมวดหมู่ เพอ่ื ให้ง่ายตอ่ การศึกษา เปรต วดั อมั พวัน ๒๔ คน้ ควา้ ของพทุ ธศาสนกิ ชนทสี่ นใจ เพอื่ นำ� ไปศกึ ษาปฏบิ ตั ติ อ่ ไป ทา่ นสามารถเขา้ ไป เสยี งรอ้ งประหลาด ๒๔ ดาวน์โหลดอ่านหนังสอื เลม่ นี้และเล่มอ่นื ๆ ไดฟ้ รที ี่ www.goodnessguide.com เปรตพระในวดั อมั พวัน ๒๘ ด้วยความปรารถนาดี คณะผจู้ ัดท�ำ

2 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 3 คำ� ปรารภ สารบญั หนังสอื เลม่ นี้ เกดิ จากคณะผจู้ ัดทำ� ได้อา่ นหนงั สือของวดั อัมพวนั ได้ยิน พุทธวจนะ ๑๐ ได้ฟัง ในสิ่งท่ีครูบาอาจารย์เทศนาสอนพระภิกษุ และสามเณรในระหวา่ งพรรษา ขอ้ ควรรู้ คำ� แนะน�ำ ๑๒ และนอกพรรษา จึงได้พยายามค้นคว้าหาข้อมูล และน�ำมาเก็บรวบรวม เป็นเจ้าภาพบวชพระแลว้ พระไม่ไดเ้ ป็นพระทด่ี ี เราจะบาปไหม ๑๒ เพ่อื เปน็ ฐานขอ้ มูลเบื้องตน้ ส�ำหรบั ผ้ทู ีส่ นใจใครศ่ ึกษา เพ่อื นำ� ไปประพฤตปิ ฏิบัติ ไมม่ ีศรัทธา อย่าบวช ๑๓ ใหเ้ กิดประโยชน์สูงสุดในการ “บวช” ครง้ั หนึ่ง อนั มคี วามหมายส�ำคญั ในชีวติ คนมีสองเพศ บวชไม่ได้ ๑๔ ของลูกผชู้ ายคนหนึง่ คนทบี่ วชไมถ่ งึ ๑ เดอื น วัดอัมพวนั ไม่รบั ๑๖ หากท่านมีข้อเสนอแนะประการใด คณะผู้จัดท�ำขอรับไว้ ด้วยความ มเี วลาบวชพระ ๗ วนั ไมค่ วรบวช ควรปฏิบัตกิ รรมฐาน ๑๗ ขอบพระคณุ ยง่ิ และทา่ นสามารถคน้ ควา้ หาขอ้ มลู เพม่ิ เตมิ ไดจ้ ากหนงั สอื กฎแหง่ กรรม บวชลกู หลานท่วี ดั อัมพวัน ไม่มกี ินเหล้า ๑๘ ของวัดอมั พวัน ซดี ี ดีวีดี หรอื ส่อื อื่น ๆ พระทีบ่ วช ๓ เดือน ๑ เดือน ควรเรียนอะไร ๒๐ คณะผจู้ ดั ทำ� เปน็ กลมุ่ ผปู้ ฏบิ ตั ธิ รรมกลมุ่ เลก็ ๆ กลมุ่ หนงึ่ ซงึ่ ไดป้ ฏบิ ตั ธิ รรม วันพระ พระต้องอยวู่ ัด ๒๒ ตามแนวทางของวดั อัมพวนั อ.พรหมบุรี จ.สงิ ห์บุรี ไดเ้ ลง็ เห็นคุณค่าค�ำสอน ของครบู าอาจารย์ทีไ่ ดแ้ สดงไวใ้ นวาระ และโอกาสตา่ ง ๆ จงึ พยายามรวบรวม พุทธวจนะ ๒๓ เร่อื งราวอันหลากหลาย นำ� มาจัดแยกไว้ให้เป็นหมวดหมู่ เพอ่ื ให้ง่ายต่อการศกึ ษา เปรต วดั อัมพวนั ๒๔ คน้ ควา้ ของพทุ ธศาสนกิ ชนทสี่ นใจ เพอ่ื นำ� ไปศกึ ษาปฏบิ ตั ติ อ่ ไป ทา่ นสามารถเขา้ ไป เสยี งร้องประหลาด ๒๔ ดาวนโ์ หลดอ่านหนังสอื เล่มนี้และเล่มอ่ืน ๆ ได้ฟรีท่ี www.goodnessguide.com เปรตพระในวัดอมั พวนั ๒๘ ดว้ ยความปรารถนาดี คณะผู้จัดท�ำ

4 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 5 พทุ ธวจนะ ๒๙ เช่อื อุปัชฌาย ์ ๕๑ ความรทู้ ัว่ ไป ๓๐ บวชเรียน ๓๐ ตอ่ หนา้ ปฏบิ ัติอยา่ งไร ลบั หลงั อย่างนน้ั ๕๒ ผ้าเหลอื งน้อย ห้อยหู ๓๑ สมณะ ๓๒ บวชทั้งที เอาดไี ด้ ๕๓ นักบวช ๓๓ ช่วยคนมบี ุญวาสนา...ช่วยงา่ ย ๓๔ ท�ำได้ จึงสอน ๕๔ มรดกธรรม ๓๔ ความอดทนเปน็ สมบตั ิของนกั สู ้ ๓๖ คนทีม่ โี สฬส มีเลข ๑๖ อยู่ในตวั ...ดหี มดทกุ คน ๕๕ พระสงฆ์ องคเ์ ณรตอ้ งเป็น “นกั กรรมฐานทกุ องค์” ๓๗ รักพรหมจรรย์ไหม ๓๘ เสน้ ชีวติ มันคด ทำ� ให้มนั ตรง ๕๖ กายเปน็ พระ ๓๙ ใจเปน็ พระ ๔๐ อยา่ หย่ิงยโส แมงป่อง จองหอง ๕๘ บวช ต้งั ใจปฏบิ ตั ดิ ี ปฏบิ ตั ชิ อบ จะระลึกถึงคณุ บดิ ามารดาทุกวนั ๔๑ บวช “นะโม” ไดห้ รอื ยงั ๔๔ อยา่ เดย๋ี ว ๕๙ บวชเสร็จแล้ว สึก ให้เป็นบณั ฑติ (ทดิ ) ๔๕ พุทธวจนะ ๖๐ พทุ ธวจนะ ๔๗ วนั ช�ำระหนส้ี งฆ ์ ๖๑ สอนพระภกิ ษุนวกะ ในพรรษา ๒๕๓๒ ๔๘ หนส้ี ินในตวั เอง ๖๑ คนขเ้ี หนยี ว ๔๘ เราเปน็ หนี้พระพทุ ธเจ้า หน้มี ารดาบิดา หนผี้ ู้มีพระคุณ ๖๒ ส�ำรวมปาริสุทธศิ ลี ๔ ประการ เทา่ น้ี “เหลอื กิน” ๔๙ สะสมหนใ้ี ห้ตัวเอง ๖๓ ส�ำรวมอยูเ่ สมอ ๕๐ วธิ ีใช้หนี้พอ่ แม่ ใชห้ นีต้ วั เอง ๖๓ กงเตก๊ (ใชห้ น้เี กา่ ฝังไว้ ฝากไว้ ทิ้งเหว) ๖๔ หนส้ี งฆ์ ๖๕ หนบ้ี ุญคุณไมม่ ีหมด ๖๖ การใชห้ น้ีต้องสร้างความดี ๖๗ พระสงฆเ์ ปน็ หนญ้ี าติโยม ๖๗ ใชห้ น้ีญาติโยม เป็นหน้าทขี่ องพระสงฆ ์ ๗๐ ยถา...ให้ผี สัพพี...ใหค้ น ๗๑

6 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 7 ยะถา สัพพกี ลางถนน ๗๒ วนั หน่งึ คนื หนึง่ ได้สะสมความดีอะไรบา้ ง ๑๐๐ กจิ วัตรพระ ๗๓ ปฏิบัตกิ รรมฐาน เป็นการใช้หนส้ี งฆ์ ๗๕ บวชแลว้ ได้กำ� ไร หรอื ขาดทุนชีวิต ๑๐๑ บวชลกู บวชหลาน อย่าแห่ อย่ากนิ เหลา้ ๗๖ โยมเป็นหนีส้ งฆ์ ๗๘ “เงาะป่า” ถอดเงาะเป็นพระสังข์ทอง ๑๐๒ อาตมาจะใช้หนโ้ี ยม “จนชีวิตจะหาไม”่ ๗๙ จะบวช จะสกึ ดใู ห้ดี ระวัง!!! ๑๐๓ พทุ ธวจนะ ๘๑ บรรพชาเป็นสามเณร ชว่ ยเตย่ี ข้นึ จากนรกได ้ ๘๒ สวดมนตเ์ พง่ กระแสจิตไปท่พี ระประติมากรรม ๑๐๔ บวชเณรใหแ้ ม่ บวชพระให้พ่อ ๘๒ บวชเณร คอื มาเจยี ระไนแก้วให้ใส ๘๔ หายใจยาว ๆ ตง้ั กลั ยาณจติ ไวท้ ่ี “ลนิ้ ป”่ี จะอทุ ศิ ยกจากลน้ิ ปส่ี ู่ “หนา้ ผาก” ๑๐๕ เขตพทุ ธาวาส เขตพุทธสมี า ๘๔ ลูกบวชจงู พ่อแมเ่ ข้าวดั ๘๖ นะ...อยหู่ วั สามตัวอย่าละ นะ...อยูท่ ่ีไหน ตามเอามา แล้วกอ็ ุทิศทันที ๑๐๕ ลูกบวชพอ่ แม่ ต้ืนตันใจ ๘๗ บวชสามเณร ชว่ ยเต่ยี ขน้ึ จากนรก ๘๗ บุญท่อี ุทิศได ้ ๑๐๖ พุทธวจนะ ๙๕ มฟี า้ เหนือฟา้ อะไรจะเหนอื กฎแหง่ กรรม ๑๐๗ วธิ ีแผ่เมตตาและอุทิศสว่ นกุศล ๙๖ อธษิ ฐานจติ ๙๖ ทำ� อะไรมปี ระโยชน์ตอ่ กัน อย่าหวงกนั ๑๐๗ อโหสิกรรม ๙๖ เอาตำ� รามาดูกันก็ไม่ไดผ้ ล แต่ดูต�ำราเพื่อใหถ้ ูกวรรคตอน ๙๘ หายใจยาว ๆ ส�ำรวมเวลาสวดมนต์ “ได้บุญแลว้ ” ๑๐๘ การแผ่เมตตา อุทศิ สว่ นกุศล คนละข้นั ตอนกนั ๙๙ วิธปี ฏิบัติกรรมฐานเบื้องต้น ๑๑๐ Dhammaintrend รว่ มเผยแพรแ่ ละแบ่งปันเป็ นธรรมทาน

8 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 9 บวชเณรใหแ้ ม่ บวชพระใหพ้ อ่ ขอมูลอางองิ สรางสรรคผ ลงาน โดย บริษทั กดู เนสไกด จำ�กดั www.jarun.org 635 ซอยอนามยั งามเจรญิ 27 ถนนพระราม 2 หนงั สือกฎแหงกรรม โดยพระธรรมสงิ หบุราจารย (หลวงพอ จรัญ ฐติ ธมโฺ ม) ทา ขา ม บางขนุ เทยี น กรงุ เทพฯ 10150 หนังสืออนุสาสนีปาฏิหาริย รวบรวมและเรียบเรยี ง โดย ชินวฒั ก รัตนเสถียร มอื ถือ : 08-2499-2988, 08-0558-5042 นวกภูมิ คู่มอื พระนวกะวดั อมั พวัน รวบรวมเรยี บเรียงโดย คณะพระภิกษุสงฆว์ ดั โทร/แฟกซ : 0-2896-8844  อมั พวนั Website : www.goodnessguide.com, www.bangpun.goodnessguide.com E-mail : [email protected] ทีป่ รกึ ษา : เสธรี ปิ่นทอง, นฤมล ปน่ิ ทอง ผรู วบรวมและเรยี บเรยี ง : ประมวล วทิ ยบำ�รงุ กลุ [email protected] คณะผจู ัดทำ� : วัฒนาพร ยอดกันธา, กานตพ์ ิชชา วระเดช, จดั จำ�หนา่ ยโดย : บริษทั สำ�นกั พมิ พธ์ นชัยรุ่งเรอื งพฒั นา จำ�กดั วรพงศ นจิ จรลั กุล, นคิ ม คงไธสง, 58/186 ซ.รามอนิ ทรา 68 ถ.รามอินทรา แขวงคันนายาว เขตคนั นายาว กรุงเทพฯ 10230 โทรศัพท ์ : 0-2918-0192-3, 0-2517-7445, 0-2918-1336, 0-2918-1338-9, สมศักด์ิ ชูศรีขาว, ปาณศิ า ติสโส 0-2918-1057, 0-2918-1171-2 ออกแบบศิลป  : อทิ ธวิ ฐั ก์ สรุ ิยมาตย์ ออกแบบปก : อทิ ธิวฐั ก์ สรุ ยิ มาตย์, ธนพร ปตั วงษ์ โทรสาร : 0-2917-9072, 0-2918-1218, 0-2918-1058 ออกแบบจดั เลม : ธนพร ปตั วงษ์ มือถอื : 081-446-5071, 081-666-0797, 089-784-8758, 089-789-3226 ประสานงาน : กนกพร คงสวุ รรณ E-mail : [email protected], [email protected] Website : www.rvpprinting.com พมิ พ์ท่ ี : บรษิ ทั สำ�นักพิมพธ์ นชัยรุง่ เรืองพัฒนา จำ�กดั พิสูจนอักษร :

10 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 11 “ภิกษุท้ังหลาย! ลาท่ีเดินตามฝูงโคไปข้างหลัง แม้มันจะร้องอยู่ว่า ภกิ ษทุ ง้ั หลาย! เพราะฉะนนั้ ในเรอื่ งน้ี พวกเธอทง้ั หลาย พงึ สำ� เหนยี กใจไวว้ า่ “กูก็เป็นโค กูก็เปน็ โค” ดังน้ี กต็ ามที แต่สขี องมนั ก็หาเปน็ โคไปได้ไม่ เทา้ ของมนั ความปรารถนาในการประพฤตศิ ลี สกิ ขาของเรา ต้องเข้มงวดเสมอ กห็ าเปน็ โคไปไดไ้ ม่ มนั ไดแ้ ตเ่ ดนิ ตามฝงู โคไปขา้ งหลงั แลว้ รอ้ งเอาเองวา่ “กกู เ็ ปน็ โค ความปรารถนาในการประพฤติจติ ตสกิ ขาของเรา ต้องเขม้ งวดเสมอ กูก็เปน็ โค” ดงั น้เี ทา่ น้นั ขอ้ นี้ ฉันใด ความปรารถนาในการประพฤตปิ ัญญาสกิ ขาของเรา ตอ้ งเข้มงวดเสมอ ภกิ ษทุ ้งั หลาย! ภิกษุบางรปู กฉ็ ันน้ัน เหมือนกนั แม้จะเดินตามภิกษุ ดังน้ี ภิกษุทัง้ หลาย! พวกเธอทง้ั หลาย พึงส�ำเหนียกใจไว้ อยา่ งนี้แล” ไปข้างหลงั แมร้ ้องประกาศอยวู่ า่ “ข้าเปน็ ภิกษุ ขา้ เปน็ ภกิ ษุ” ดังนี้กต็ ามที คทั รภสูตร ตกิ นิบาต องั คุตตรนกิ าย (๕๒๒) ตบ.๒๐ : ๒๙๕ แต่ความปรารถนาในการประพฤติศีลสิกขาของเขา ไม่เหมือนภิกษุท้ังหลาย (คัดจากหนงั สือ นวกภูมิ คูม่ ือพระนวกะ วัดอมั พวัน) ความปรารถนาในการประพฤตใิ นจติ ตสกิ ขา ไมเ่ หมอื นภกิ ษทุ งั้ หลาย ความปรารถนา ในการประพฤติปญั ญาสกิ ขา ไม่เหมือนภกิ ษทุ ั้งหลาย ภิกษุรูปนั้น ไดแ้ ตเ่ ดนิ ตาม ภิกษุไปข้างหลงั แล้วรอ้ งเอาเองว่า “ขา้ เป็นภิกษุ ข้าเปน็ ภกิ ษ”ุ ดงั นี้เทา่ น้ัน

12 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 13 ข้อควรรู้ ค�ำแนะน�ำ บางคนจะท�ำบุญสักที ท�ำยาก พระองค์นี้ก็ไม่เอา องค์น้ันก็ไม่เอา แล้วจะไปหาพระทว่ี ดั ไหน พระท่ีไหน พระเมอื งไหน ไปหาพระท่เี มืองศรีลังกา เปน็ เจา้ ภาพบวชพระแลว้ พระไมไ่ ดเ้ ปน็ พระทดี่ ี เราจะบาปไหม หรือ คา่ เครื่องบนิ กไ็ มพ่ อ พระองคไ์ หนมากใ็ สบ่ าตรไปเถอะ กเ็ ราตงั้ ใจแล้ว ไมบ่ าป เราไมไ่ ดบ้ าป เราบวชพระเราไดบ้ ญุ เราตงั้ ใจ เจตนาบวชพระ ขอเจรญิ พร พน่ี อ้ งชาวไทย ใสบ่ าตรไป พระมาหนา้ บา้ นกใ็ สบ่ าตรไปเถอะ พอเหน็ แต่เราก็ไม่รู้นี่ว่าพระท่านปฏิบัติอย่างไร และพระดีช่ัว เราไม่รู้ เหลอื ง ๆ ก็ “สาธ”ุ อย่าไปวา่ พระไดไ้ หม ไมอ่ ยา่ งน้นั กไ็ มไ่ ดท้ �ำบญุ ไปจนกระทั่งตาย เราตอ้ งได้ “สาธ”ุ กไ็ ดแ้ ลว้ สทุ นิ นงั วะตะ เม ทานงั ปรสิ ทุ ธทิ านงั อาสวกั ขยาวหงั เหน็ เณรก็ใส่ไปเถอะ เหน็ เดินมาก็ “สาธุ” เป็น สุปะฏปิ นั โนทัง้ นน้ั “เราไดบ้ ญุ ” นิพพานังโหตุ เราได้แลว้ จบผา้ ไตรไดเ้ ลย ไดเ้ ด๋ียวนี้ดว้ ย ยังไม่บวชกไ็ ด้แลว้ เจตนาทจ่ี ะบวชพระสักองค์ ได้แลว้ มันใจสบาย มคี วามสุข ถ้าเราตายเด๋ียวนี้ ไมม่ ศี รัทธา อย่าบวช ไปสวรรคแ์ น่นอน ไม่ไปนรกหรอก แตบ่ วชแลว้ พระไปท�ำไมด่ ี ก็เปน็ เรอ่ื งของท่าน คนไทยชาวพุทธชอบไปหาบุญไปนงั่ ในวัดกไ็ ดบ้ ญุ ไปเป็นหนสี้ งฆ ์ อย่าไปคดิ มัน กไ็ มร่ ู้ สรา้ งความดีกไ็ ม่ได้ คนไทยส่วนมากชอบเอาบญุ หัวหงอก หวั ด�ำ ขอประทานโทษ อาราธนาศีลไมเ่ ป็น บางคนเอาลกู ไปบวช ยกตวั อยา่ งอกี อนั หนง่ึ พระมาบณิ ฑบาตทห่ี นา้ บา้ น กินเหล้าเมาสรุ ากนั ในวดั “บวชเอาบญุ ” ไมต่ อ้ งทำ� อะไร เปน็ พระทีเ่ ราเข้าใจว่าประพฤติปฏิบตั ิไม่ดี ไม่ใสบ่ าตร จะเดนิ ไปไหนกเ็ ปน็ อาบตั ิ อย่างนีเ้ ราไม่ต้องหาพระที่จะทำ� บุญแลว้ อย่าไปคิดมัน นงุ่ เหลอื งมาก็ “สาธุ สปุ ะฏปิ นั โน ภะคะวะโต สาวะกะสงั โฆ สังฆงั นะมามิ” แล้วใสบ่ าตร ขา้ พเจ้าท�ำบุญใส่บาตร กับพระสปุ ะฏปิ นั โน ผปู้ ระพฤตดิ ีปฏิบัตชิ อบแลว้ เราก็ “สาธ”ุ เราไดร้ อ้ ยเปอรเ์ ซน็ ต์ แตพ่ ระ ทา่ นจะเอาไป อยา่ งไร ช่างท่านเถอะ

14 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 15 “กนิ ” แลว้ ก็ “นอน” นอน แลว้ ก็ กนิ สกึ เชา้ เมาเยน็ แลว้ กม็ ชี นักปกั หลัง ผู้ชายบางทีบวชเป็นพระ แต่ไม่ปฏิบัติธรรม จะแทนคุณบิดามารดา เป็นกฎแหง่ กรรมติดตามตวั ไป แลว้ ไปพดู กนั ในสังคมว่า “บวชไม่ได้เร่ืองไดร้ าว” ไดอ้ ย่างไร แทนไม่ได้ น่เี ปน็ ความจริงอยา่ งนี้ มีมานานแลว้ และอีกอย่างหน่ึง แต่ประการใด ถกู ต้อง ขอฝากไว้ เพราะ “เธอไม่เอาเร่ือง ไม่เอาราว มาตง้ั แต ่ บางทีนิสัยเขาเปน็ ผูห้ ญงิ แตเ่ ขามลี ูกชายคนเดยี ว ลกู ชายบวชให้พ่อแมก่ อ่ น บา้ นแลว้ ” “บวชได”้ บวชแลว้ สึก เปน็ หญิงต่อไป ประกวดนางงามไดท้ ี่ ๑ ตลอดเลย อาตมาจ�ำได้ว่าหลวงพ่อพระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ) จนเขาบอกใหเ้ ลกิ ประกวดเสยี ที โลห่ ์เตม็ บ้านแล้ว ท่านเตือนอาตมา ทา่ นบอกว่า น่ที า่ นพระครู ตอนนนั้ อาตมาเป็นพระครู แต่ความจรงิ ทีเ่ กิดขน้ึ ทีบ่ วชไมไ่ ด้คอื อะไร คือเป็นกระเทย มที งั้ เพศหญงิ ทา่ นบอกวา่ พวกทมี่ าบวชนะ่ ถา้ เขาไมม่ ศี รทั ธา อยา่ บวชใหน้ ะ ถา้ เขามศี รทั ธา เพศชาย ทงั้ สองอยา่ ง อาตมาจบั ไดท้ วี่ ดั นี้ มที งั้ ผหู้ ญงิ ผชู้ ายเลย อยา่ งน้ี “บวชไมไ่ ด”้ บวชให้เลย เพราะท่านมีประสบการณ์ตอนเป็นเจ้าคณะภาค พวกท่ีพ่อแม่ เป็นลูกเศรษฐีในกรุงเทพ เม่ือ ๓๐ ปี มาแล้ว ตั้งแต่สมัยมีเรือเขียวเรือแดง ยดั เยยี ดใหบ้ วชน่ะ มีปัญหาและท�ำความเสียหายมาก อาตมารบั คำ� สอนของทา่ น มาฝากไว้ ๑ เดอื น อาตมาสงสยั แตจ่ ะไมห่ กั หาญนำ้� ใจเขา ใหอ้ ยวู่ ดั ใหท้ อ่ งหนงั สอื ใสเ่ ศียรเกล้า จ�ำได้ มาจนบดั น้ี มีความหมายมาก และให้ปฏบิ ตั ิธรรมะ ปฏิบัตกิ รรมฐานไปก่อน “ได้กรรมฐาน” เขาจะไม่เสียใจ นอกจากน้ี พระเดชพระคณุ ทา่ นเจา้ คณุ อาจารย์ ยงั บอกอกี วา่ นเี่ จา้ คณุ พอไดก้ รรมฐานเสรจ็ แลว้ เขาจะให้จดั งานบวช อาตมาเปน็ เจ้าคุณแลว้ ก่อนท่านมรณภาพ น่เี จ้าคุณเอาตำ� ราใช้ให้ถูกต้องนะ ไม่มีคนแลว้ อาตมาก็เรยี กมา บอกหนมู านซ่ี ิ พอ่ นาคมานี่ บอกความจริง จะมีความรู้มากน้อยไม่สำ� คญั “ปฏิบตั ิ และสอนตามทรี่ มู้ า ก็แล้วกัน” อาตมา ได้แล้ว ถา้ หากว่าเขายงั ไม่นัง่ กรรมฐาน จติ ยังไม่มั่นคง ยังไมอ่ ดทน ถา้ บอกเขา “จด” แลว้ “จำ� ” บนั ทกึ ไวเ้ ลม่ เบอ้ เรอ่ เลย ความรู้ ความดที คี่ รอู าจารยม์ อบหมาย จะฆา่ ตวั ตาย ถ้าเขาไม่ได้บวช เขาจะฆา่ ตัวตายที่วดั น้ีแน่นอน ไปหลายวดั แลว้ ใหเ้ รา เราต้องรักษาไว้เหมือนทรพั ย์ ช่อื เสียง ความรกั เราจึงมีช่อื เสยี งมาจน “บวชไมไ่ ด้” มาวดั น้ี เขาจะฆา่ ตัวตาย บัดนี้… ให้ “นง่ั กรรมฐาน” กอ่ น ให้ “ปลงตก” กอ่ น ใหอ้ ดทนกอ่ น พอปลงตกแลว้ คัดจากเรอื่ ง เม่ืออาตมาเรยี นกรรมฐานท่วี ัดมหาธาตุฯ หนังสือกฎแห่งกรรม เรากบ็ อกเลย น่ีขอโทษ ขอดูหน่อย ตอ้ งบอกตรง ๆ นะ เขาน้ำ� ตารว่ งมาด้วยปตี ิ เล่ม ๘ บอกเอาละ ไม่ไดบ้ วชทว่ี ัดน้ไี ม่เปน็ ไรครับ ผมนง่ั กรรมฐานได้แล้ว เลยก็ไปข้างใน ขอดู มีท้ังสองเพศ อย่างนี้ “บวชไม่ได้” แต่อย่างอ่ืน “บวชได้” มันครบนี่ คนมสี องเพศ บวชไม่ได้ มนั เป็นทจ่ี ติ ใจเทา่ นนั้ จะเปน็ ชายก็ได้ เปน็ หญิงกไ็ ด้ เพราะฉะน้นั ขอเจรญิ พรวา่ ...พุทโธ พุทธะ ไม่ลดละภาวนา มีผู้หญิง ผู้ชายหรือเปล่า พุทธะ พุทโธ อติ ปิ ิโส ภะคะวา หญิงกไ็ ด้ ชายก็ได้ ขอเจรญิ พร อย่างน้ี “ไม่มีผู้หญิง ไม่มีผู้ชาย” ผู้หญิงก็เป็นได้ ผู้ชายก็เป็นได้ ทำ� ไมจะไปรงั เกยี จกนั ผหู้ ญงิ กเ็ ปน็ พระได้ ผชู้ ายกเ็ ปน็ พระได้ ผหู้ ญงิ บวช (เนกขมั มะ) แทนคณุ บิดามารดาได้ คือมไี ตรสกิ ขา (ศลี สมาธิ ปญั ญา)

16 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 17 คนท่บี วชไมถ่ งึ ๑ เดือน วดั อมั พวนั ไมร่ ับ มีเวลาบวชพระ ๗ วัน ไม่ควรบวช ควรปฏบิ ตั กิ รรมฐานเลย โบราณถือนัก ถ้ายอ้ นยุคไปในอดตี ท่านจะเหน็ ด้วยวา่ ในสมัยนั้น บางคนน�ำลูกมาฝากบวช ๗ วัน เป็นที่น่าเสียดาย ควรจะปฏบิ ตั ิ ปู่ ยา่ ตา ยายเรยี นหนังสือที่ไหน ไม่ใช่เรียนที่วดั หรือ ทา่ นอยา่ กรรมฐานเลย เพราะถา้ บวชพระใหถ้ กู ตอ้ ง ตอ้ งอยวู่ ดั กอ่ น ๗ วนั ดูถูกวัด วัดเป็นแหล่งวิชาการความรู้ตั้งแต่สมัยโบราณ ตั้งแต่สุโขทัยมาแล้ว ต้องท่องหนังสือสวดมนต์ไหว้พระ ต้องรักษาพระธรรมวินัยในพระไตรปิฎก เป็นสถาบันการศกึ ษา เป็นแหลง่ วิชาการ ๗๐๐ ปลี ายสือไทย ๔๑๗ ปี ลงพระปาฏโิ มกข์ มเี วลา ๗ วนั เทา่ นน้ั ควรจะปฏบิ ตั ธิ รรมเลย ใหค้ นุ้ เคยตอ่ ธรรม แห่งกรงุ ศรอี ยธุ ยา ๒๐๐ ปี แห่งกรงุ รัตนโกสนิ ทร์ ไดค้ ุณธรรมข้นึ มาแลว้ จะสมศกั ดิ์ศรีหน้าทขี่ องชาวพทุ ธ จติ ใจจะใสสะอาดบรสิ ทุ ธ์ิ ฉะนน้ั ใหท้ า่ นไปดโู บสถว์ ดั พระแกว้ ศลิ ปหตั ถกรรมมาจากวดั สวยงามมาก ภายใน ๗ วัน... ฝร่งั บอกเมอื งสวรรค์ เทพไทเนรมิต นีค่ อื ชีวิตของคนไทย มคี วามหมายอยา่ งน้ัน คนท่ีบวชไมถ่ งึ ๑ เดอื น วัดอมั พวันไม่รับ เพราะไม่ใชบ่ วดกลว้ ย บวดฟักทอง บางทีความรักของแม่มีหลายรูปแบบ มแี ม่คนหนึง่ มาบอก เป็นพวก “บวชลบั บวชลอง บวชครองประเพณี “หลวงพ่อเจ้าคะ ดิฉันเลยี้ งลูกมานี่ ลกู มนั ไม่เอาไหนเลย ขอมาฝากบวช บวชหนสี งสาร บวชผลาญขา้ วสกุ บวชสนกุ ตามเพอ่ื น ๗ วนั ” บอกเสร็จกอ็ อกไป สักครู่กก็ ลบั มาอกี กำ� ชบั อกี วา่ บวชหนีอกหัก บวชหลักลอย บวชคอยงาน “สอนลกู ฉนั ให้ดี ๆ นะ” ออกไปอีก กลับมาย�ำ้ อกี ทีวา่ บวชสังขารเสื่อม บวชเพราะเมียไล่ไปบวช” “ชว่ ยสอนลกู ฉนั ใหด้ ี ๆ นะ” อาตมาก็ต้องเรียกเข้ามาน่งั แล้วให้คตธิ รรม ตอ้ งบวชด้วยความเลื่อมใสศรทั ธา จึงจะได้มรรคได้ผล... “นี่โยมนะ่ เป็นแม่เขาใชไ่ หม” “ใชเ่ จ้าคะ่ ” “โยมสอนลกู มาต้ัง ๒๐ ปี เอาดไี ม่ได้ แล้วจะใหอ้ าตมาสอน ๗ วัน จะดหี รือ” อย่างนี้ ต้องเรยี กวา่ “จะมากไป” สอนลูกไม่เอาไหน ไมใ่ ชล่ กู ไมด่ ีนะ ตัวแม่ไม่ดี ไม่เคยสอนลูกไหว้พระสวดมนต์เลย อยากให้ลูกดีต้องสอนให้ลูก “ไหว้พระสวดมนต”์ ลูกจะมีระเบียบวนิ ัย “โตขึน้ ” ไมเ่ ถียงพอ่ เถยี งแม่ เม่อื อยู่ ในวยั ศึกษาก็รบั ผิดชอบสูง แมไ้ ปศกึ ษายังตา่ งประเทศลกู จะวางตวั ดี พ่อแม่ไม่ต้อง คอยตดิ ตามทุกฝกี า้ ว ทกุ ระยะ...

18 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 19 บวชลกู หลานที่วดั อัมพวนั ไมม่ ีกนิ เหลา้ มีแต่ประตูบาปตลอดรายการ ขอฝากญาติโยมพุทธบริษัทไว้ด้วย เวลาบวช ท�ำบญุ ไมต่ อ้ งเสยี อะไร ขอใหท้ ำ� บญุ จรงิ บริจาคทานชัน้ สงู สิโยม ลูกหลานอย่างที่วัดอาตมา ไม่มีหรอกกินเหล้า “เข้าวัด” ต้องเงียบหมด พอ่ แมป่ ่ยู า่ ตายาย “ตาย” บริจาคทานช้ันสูง ไมต่ ้องใช้เงิน เวลาวนรอบโบสถก์ ต็ อ้ ง “สวดพุทธคณุ ธรรมคุณ สงั ฆคณุ ” ใหร้ �ำลกึ ถึง เดย๋ี วพดู กนั กอ่ นท�ำได้ไหม ไมต่ อ้ งใชส้ ตางคอ์ ุทศิ สว่ นกุศลใหพ้ ่อทต่ี าย ให้แม่ท่ีตาย คุณพระพทุ ธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสงฆเจ้า... ไปบอก ไปสอนลูกหลานดว้ ยนะ อยา่ ไปกูเ้ งินเขามาทำ� บญุ ท�ำศพนะ อย่านะ บาป นพ่ี ดู อยา่ งน้ี โยมอย่าต�ำหนอิ าตมา เพราะอาตมา “ทำ� ได”้ อยา่ งทพ่ี ดู น่ี บรจิ าคทานช้นั สูงเลย เคยกินเหลา้ เลิกเลย บรจิ าคทานนั้น ไม่ต้องใช้สตางค์ ท่ีวดั อาตมาไม่มี จะบอกให้ไปดไู ด้ บา้ นเหนอื บา้ นใต้ไมม่ ขี โมย ไมก่ นิ เหลา้ เขา้ วัด เคยเล่นการพนัน เลิก! เคยเที่ยวผู้หญิงยิงเรือ เที่ยวเสเพล “เลิก” จัดงานศพ อาตมาเปน็ เจ้าภาพหมดเลย ไม่ตอ้ งเสียสตางค์ ไปวัดอมั พวันไมต่ ้อง เปน็ การอทุ ศิ ทกั ษิณานุประทาน เสียเงินเสยี ทอง อาตมาออกใหห้ มดเลย คา่ เมรุไม่ตอ้ งเสยี ค่าไฟฟ้าไม่ต้องเสยี เดีย๋ วน้ีเปน็ อย่างไร บางแห่งมงี านศพเขาชอบมาก ทำ� ไมจงึ ชอบ เจา้ ภาพ โอเล้ียง กาแฟ ชงเลย้ี งแขกให้เสร็จเลย น่ี “งานศพ” เปน็ อันดบั หนึ่ง ต้องช่วยกัน ไม่ต้องยุ่งเลย พวกมาจัดให้เสร็จเลย เลน่ ไพ่หน้าศพ เก็บคา่ ตง๋ เลย “นบ่ี าป” อันดบั หน่ึง “งานปว่ ยไข้” ต้องไป “เย่ียมถึงบ้าน” นีอ่ นั ดบั สอง นเี่ ขา้ ถงึ ธรรมะ คนไปทำ� บญุ ต้องละบาปได้ คนจะไปสร้างความดี ตอ้ งละชั่วได้ จะไปท�ำบุญ ตอ้ งมอี ยา่ งน้ี ไมใ่ ช่ธรรมะ ธรรมแมะ ยมิ้ เหยาะแหยะ หาเงนิ หาทอง น่หี รอื ละบาปกนั ไดห้ รอื ยัง ถ้าละบาปไมไ่ ด้ อย่าไปทำ� บุญ “บญุ มันไมม่ ปี ระตูเขา้ ” ทางธรรม ไม่ใช…่

20 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 21 พระท่บี วช ๓ เดือน ๑ เดือน ควรเรยี นอะไร กจิ วตั รแลว้ มากกวา่ โยมมากหลาย ถา้ ใครทำ� กจิ วตั รทกุ ขอ้ แลว้ รสู้ กึ วา่ มหี ลายรอ้ ยขอ้ พระท่บี วชแค่ชวั่ คราว (วัดอัมพวนั มีระเบยี บใหผ้ ู้ขอบวช ตอ้ งเข้า มากมาย กจิ ทจ่ี ะต้องห้ามมีถงึ ๒๒๗ ข้อ คอื ห้าม อบรม หรอื เคยผ่านการอบรมปฏิบัติธรรมท่วี ัดตดิ ตอ่ กนั อย่างน้อย ไมใ่ ช่ศลี พระมากนะ ศีลกม็ ีเทา่ กนั คือ ไตรสิกขา ๓ ศลี สมาธิ ปญั ญา ๗ วนั และผขู้ อบวชตอ้ งมาอยูว่ ดั ๗ วนั กอ่ นบวช ผรู้ วบรวมฯ) เช่น พรรษาเดยี ว มเี หมอื นกันหมด ถ้าญาติโยมปฏิบัติ ไตรสิกขา ๓ ทศพิธราชธรรม สรุปเหลอื ๓ เดอื น ๑ เดอื น เปน็ ตน้ จะมัวมาทอ่ งอันดับไปสอบนักธรรมตรี นกั ธรรมโท ไตรสกิ ขา ๓ ศลี สมาธิ ปญั ญา สรปุ สนั โดษ สตสิ มั ปชญั ญะ ดว้ ยการปฏบิ ตั นิ เี้ อง นกั ธรรมเอกไมไ่ ด้ จะเรยี นปริยัตไิ ดอ้ ย่างไร สติสัมปชัญญะ สรุปเหลือ ๑ คือ ความไม่ประมาท ท�ำอะไรอย่าประมาท ต้องรีบเรียน “สันโดษ” เรียกว่า ภาวนาปฏิบัติ ปฏิบัติเชิงสันโดษ จะพลาดจะพลงั้ จะเสยี กาลเวลา เสยี หนา้ ทก่ี ารงาน อยา่ งนเ้ี ปน็ ตน้ อนั นชี้ ดั เจนมาก ...การเรยี นสนั โดษ คอื การเรยี นยอ่ ๆ สน้ั ๆ เรยี นหรอื สอน เฉพาะทต่ี อ้ งปฏบิ ตั เิ ทา่ นนั้ เพราะฉะนน้ั เราทา่ นทงั้ หลาย บางทา่ นมเี วลา กเ็ รยี นทงั้ อนั ดบั เรยี นทง้ั เรียนช่ัวโมงนี้ ก็ปฏิบัติชั่วโมงน้ีเลย เช่น สอนเดินจงกรม สอนวิธีนั่งก�ำหนด สันโดษ ฆราวาสบางคนก็ไปสอบธรรมศกึ ษา ใกลจ้ ะสอบแล้ว บางทา่ นมเี วลาว่าง สอนวธิ กี �ำหนดเวทนา สอนวธิ ีกำ� หนดจิต แลว้ ลงมอื ปฏิบัติเลย... เอาเวลาวา่ งไปศกึ ษาพระอภธิ รรม จติ มสี ทิ ธลิ์ นุ พิ พานไปดว้ ย ถา้ ไมว่ า่ งกเ็ อาแตง่ าน หนา้ ท่ี กค็ ือเรยี นสันโดษ เรยี นปฏิบตั ิงาน เรยี น คอื ยืน เดนิ นัง่ นอน สนั โดษ แปลว่าอะไร เรยี นสันโดษมักนอ้ ย เรยี นอะไร เหลียวซ้ายแลขวา คแู้ ขน เหยยี ดขา น่ีเรยี น “สนั โดษ” ตอ้ งมสี ติ สตินเ้ี ป็นผู้นำ� จะดลี ะ่ ตอ้ งเรียนสติปฏั ฐาน ๔ กายานปุ สั สนา เป็นผู้น�ำแล้ว ต้องตามไปดูด้วย คือตัวอะไร สตปิ ฏั ฐาน สนั โดษเลย ไมม่ เี วลาจะมานง่ั ทอ่ ง ตัวสัมปชัญญ-ปัพพะ ต้องน�ำและต้องตามด ู หนงั สอื แลว้ เพราะวา่ เราเขา้ มามกี จิ การงาน สตินำ� จติ ให้ “สร้างความด”ี ของฆราวาสมาก โยมทั้งชาย และหญิง ตอ้ งประกอบอาชพี การงานเลย้ี งบดิ ามารดา คดั จากเรื่องเก็บอารมณ์ หนงั สือกฎแหง่ กรรมเล่ม ๑๐ เลยี้ งบตุ รธดิ า และบางคนตอ้ งไปเลยี้ งหลาน ตอ่ ไปดว้ ย กิจการงานของฆราวาสมีมา คือ มอี าชีพ แตพ่ ระภกิ ษุงานการมากกวา่ โยม แตไ่ มม่ อี าชพี ไมต่ ้องไปหาอาชพี เพราะอาชีพ ของพระคอื ปจั จยั ๔ บณิ ฑบาต จวี ร เสนาสนะ คลิ านเภสัช อาชีพของพระคือ อาชีพการกศุ ล สอนญาตโิ ยมใหป้ ฏบิ ตั ธิ รรม ใหม้ บี นั ไดสวรรค์ มีบันไดนิพพาน สอนให้มีบันไดข้ันตอน อาชพี ของพระภกิ ษนุ ไ้ี มเ่ หมอื นโยม ถ า้ พดู ถงึ

22 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 23 วนั พระ พระตอ้ งอยู่วดั “ดกู ร ภกิ ษุท้ังหลาย ! ศีลเปน็ พน้ื ฐานที่รองรับ วนั พระ อาตมาไมอ่ อกจากวดั ออกไป ตอ้ งใหก้ รรมฐาน หรอื ไปสอน คุณอันยงิ่ ใหญ่ ประหนงึ่ แผ่นดนิ เป็นสง่ิ ทร่ี องรับ “จงึ จะไป” จะไปเทย่ี วแดง ๆ ขาว ๆ ตามตลาดคงไมไ่ ด้ ในวนั พระ และตั้งลงแห่งส่งิ ทัง้ หลาย เปน็ ตน้ ว่า พฤกษาลดาวัลย์ ต้องอยู่วัดใหเ้ ขามาบำ� เพ็ญกุศลกนั แลว้ ทางราชการวา่ อย่างไร พุทธสมาคมบอกว่า มหาสิงขร และสตั วจ์ ตบุ ททวบิ าท นานาชนดิ บคุ คล ใหห้ ยุดงานวันพระ ราชการหยุดงานวนั พระทำ� ไม โยมหยุดงานวันพระไปทำ� ไม ผู้มศี ีลเป็นพ้นื ใจ ยอ่ มอย่สู บาย มีความปลอดโปร่ง หยุดเพ่ือไปวดั เมือ่ ไปวัด พระไม่อยูว่ ัด พระไมพ่ ร้อม พระไปเทย่ี วทไี่ หนกไ็ มร่ ู้ เหมือนเรือนท่ีบุคคลปัดกวาดเช็ดถู เรียบร้อย แลว้ ไปทำ� ไม อาตมารสู้ กึ เศรา้ ใจมาก วดั ไมพ่ รอ้ มเลย แลว้ จะปฏบิ ตั หิ นา้ ทอ่ี ยา่ งไร ปราศจากเรอื ด และฝุ่นเป็นที่รบกวน” จะทำ� อย่างไร น่มี าพดู เหตุผลให้โยมฟงั พดู ดว้ ยข้อเทจ็ จริง... พทุ ธวจนะ

24 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 25 เปรต วัดอัมพวัน “มาขอส่วนบญุ ชว่ ยแบง่ บญุ ใหอ้ าตมาด้วยเถอะ”แลว้ เล่าประวัติใหฟ้ งั ว่า “อาตมา ก่อนมาบวชน้ี เป็นจา่ ตำ� รวจอยูน่ ครราชสีมา แล้วลาออก เสียงร้องประหลาด มาบวช บา้ นอาตมาอย่ใู ตว้ ัดอมั พวันนี้ ขอส่วนบุญได้ไหม?” ขอเจรญิ พรเพื่อทราบ เสยี งรอ้ งประหลาดทวี่ ดั นมี้ เี สมอนะ จะเลา่ เรอ่ื งแพทยห์ ญงิ บญุ เยย่ี ม เสยี ตอนนี้วา่ ผู้ที่มบี ญุ วาสนา มักจะมผี มู้ าขอส่วนบญุ อย่างนี้ บางทจี ะได้ยิน มานง่ั เจริญกรรมฐาน ๗ วนั ท่ีกฏุ ใิ ต้ ทางท่ีโยมไปทานอาหารกัน เสยี งรอ้ งครวญคราง ขอบญุ กุศลให้ชว่ ยเขาหนอ่ ย มันไมไ่ ดย้ นิ ทกุ คนหรอก เปน็ กฏุ หิ ลงั เลก็ ๆ มถี นนเดนิ ไฟสวา่ ง ตี ๔ อาตมาลงโบสถ์ สวดมนต์ สอนพระนวกะ แล้วแพทยห์ ญงิ บุญเย่ียม ก็บอกวา่ ในระยะเขา้ พรรษา ณ โอกาสนน้ั แพทยห์ ญงิ บญุ เยยี่ มกอ็ อกเดนิ จงกรม นงั่ กรรมฐาน “พระคณุ เจ้า ดฉิ นั จะแผ่เมตตา ถวายกศุ ลให้” น่ีแหละคนมีบญุ วาสนา วันหน่ึงท่ีหนา้ กุฏไิ ฟสว่างอยา่ งน้ี มภี กิ ษุรูปหนงึ่ เดินเข้ามาหา แลว้ กลา่ ววา่ บางทีจะมีผู้มาขอส่วนบุญ พระกเ็ ปน็ เปรตได้นะ อาตมาออกจากโบสถ์ยงั ไม่สวา่ ง “โยม ขอเจรญิ พร” แพทยห์ ญงิ บญุ เย่ยี มกม็ องไปทห่ี น้ากฏุ ิ บอกวา่ ดเี ลย ประมาณตี ๕ ครึ่ง แพทยห์ ญงิ บญุ เยี่ยมมาคอยทหี่ นา้ กฏุ ิแลว้ บอกว่า “พระคณุ เจา้ อยวู่ ัดไหนคะ อยู่วัดนห้ี รอื เปล่าคะ ท�ำไม? จวี รขาดหมดนี่” “หลวงพ่อ ดิฉันจะถามอะไรสักหน่อย” พระภกิ ษุองค์นัน้ ตอบว่า “ถามอะไรละ่ มาท�ำไม ยงั มดื อยู่ ยังไมส่ วา่ ง ไมไ่ ดน้ ่ังกรรมฐานหรอื ” “อาตมาช่อื พระเฟื่อง อาตมาอยทู่ ี่น่ี ไดถ้ ึงแกม่ รณภาพไป ๑๕ ปีแลว้ ” “เมื่อสกั ครู่ ตอนตี ๔ ดฉิ นั ออกมาน่งั ทีห่ นา้ กุฏิกรรมฐาน มพี ระองคห์ นึ่ง “มาท�ำไมเลา่ คะ” มาขอส่วนบุญ และพระองคน์ นั้ บอกว่าชอื่ เฟือ่ ง มีไหมคะ” อาตมากบ็ อกว่า

26 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 27 “มี... ตายไปต้ังสบิ กว่าปีแล้ว” แพทยห์ ญิงบุญเยย่ี ม บอก “โยม แผส่ ว่ นกศุ ล ทำ� กรรมฐานเขา้ ” ทำ� กรรมฐานน่ชี ่วยเหลือเปรต “โอ้โฮ! ขนหัวลุกเลย” พระเฟื่องเปน็ เปรตอยทู่ วี่ ัดน้ี เด๋ยี วนี้ยังอยนู่ ะ ได้ดมี าก กแ็ ผ่สว่ นกศุ ล ใหส้ มประสงค์ไป ซื้อผา้ มาถวายสังฆทานให้ พอวนั ที่ ๗ ท�ำไมถงึ เป็นเปรต ตอนบวชเป็นพระภิกษอุ ยวู่ ดั นี้ ไมเ่ คยท�ำกรรมฐาน สอนให้ จะกลบั เวลาเดียวกนั หลวงตาเฟอ่ื งห่มผา้ สวยมาแล้ว กไ็ มเ่ อา หวั ด้อื หวั รน้ั เวลาเย็นเข้าบ้านทุกวนั บ้านอย่ใู ตว้ ดั น้ี บอกไดไ้ มก่ ลัวหรอก “โยม ขออนุโมทนา ขอบพระคุณมาก บัดน้ีได้รับส่วนกุศลแล้ว” มีพระองคห์ น่งึ ชอ่ื หลวงตาออ้ น ชอบปลูกต้นนอ้ ยหน่า ปลูกไวเ้ ยอะ ก็เรียบร้อยไป และ “สพั พ”ี ให้ดว้ ย นึกวา่ พระเปรตจะ ยะถา สพั พี ไม่ได้ ปลูกไว้ถวายพระ ไม่ได้เอาไปไหน ทำ� สวนนอ้ ยหนา่ ไวเ้ ยอะแยะ มนี อ้ ยหนา่ สุก แพทยห์ ญิงบุญเยี่ยมก็ “สาธุ” เสรจ็ แลว้ กร็ ีบมาหาอาตมา บอกวา่ แลว้ กถ็ วายพระกันเท่านัน้ เอง เปน็ ของสงฆ์ หลวงตาเฟ่อื งก็แนเ่ ลย ลกั ของเขา “หลวงพ่อ หลวงตาเฟอ่ื งมาอกี แลว้ ” นกึ ว่าจะมาขอสว่ นบญุ อีก แตเ่ ปลา่ ไปเขา้ บา้ นทกุ วัน เอาโน่นไป เอานไ่ี ป ทำ� ไมจะไมเ่ ป็นเปรตเลา่ ไม่ไดม้ าขอ มา “ยะถา” ให้ และจวี รท่ีเคยขาด เป็นจวี รใหม่หมด นเ่ี ห็นไหม... เด๋ยี วน้ยี ังอยใู่ นวดั น้ี ถ้าแพทยห์ ญงิ บญุ เยี่ยมเคยรจู้ ักพระเฟ่อื ง เคยมาทน่ี ่ี อาตมาจะไมเ่ ชอ่ื เรอ่ื งนี้ นี่เขาไมร่ ้จู กั เลยนะ บอกเปน็ ตุเป็นตะหมด เลยบอก แพทยห์ ญงิ บญุ เย่ียมไปว่า

28 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 29 เปรตพระในวดั อัมพวนั “ดกู รภกิ ษทุ ง้ั หลาย!เธอทง้ั หลายไดส้ ละเพศฆราวาส ในวดั อมั พวนั นี้มพี ระ ๔-๕ องค์ เปน็ เปรตมารับสว่ นบญุ ทกุ วนั พระ มาแลว้ ซ่ึงเป็นการเสยี สละท่ยี ิ่งใหญ่ ยากทใี่ ครจะสละได ้ ท่านทัง้ หลายจะเหน็ หรือไม่ ก็ไมท่ ราบกนั นะ อาตมาถามวา่ ขอให้เธอเสียสละตอ่ ไปเถดิ และสละใหล้ กึ กว่านน้ั คอื “ยังไมไ่ ปเกิดอีกหรือ” เขาตอบวา่ ไมส่ ละแตเ่ พยี งเพศอยา่ งเดยี ว แตจ่ งสละความรสู้ กึ อนั จะเปน็ “ยังครับ ผมยังไม่หมดกรรม เท่ียวมาขอทานอยทู่ ี่วัดนี้ มหี ลวงตาเฟ่ือง ขา้ ศึกตอ่ เพศเสียดว้ ย เป็นตน้ ” อกี องค์ชือ่ หลวงตาเก๊า ยังอยู่ทีน่ ี่ ถา้ วนั พระ โผลม่ าทกุ ที อย่ขู า้ งโบสถโ์ น้น เธอเคยฟังสุภาษิต อันกินใจยิ่งมาแล้วมิใช่หรือ มารับส่วนสังฆทานที่เขาท�ำกันและก็มาด้อม ๆ มอง ๆ ที่กุฏิกรรมฐานว่า ในคนรอ้ ยคน หาคนกลา้ ได้ หนึ่งคน ในคนพนั คน หาคน คนไหนมบี ญุ วาสนาได้กรรมฐานกเ็ ข้าไปขอ คนไหนค้าขายไม่ไดก้ ำ� ไร ขาดทนุ เป็นบณั ฑติ ได้ หน่งึ คน ในคนแสนคน หาคนพูดความจรงิ เขาไมไ่ ปขอ คนท่ไี ร้บญุ วาสนา เปรตไม่เข้าไปขอบา้ นนน้ั ได้เพียง หนึ่งคน ส่วนคนที่เสียสละทุกส่ิงทุกอย่างได้นั้น เปรตนเี่ ขา้ ไดท้ ุกบา้ น คอื ขอทาน เปรตเข้าโบสถไ์ ด้ไหม “ได”้ แตอ่ สรุ กาย ไม่ทราบว่ามีหรือไม่ คือไม่ทราบว่าจะหาในจ�ำนวนบุคคล ดุร้ายเข้าไมไ่ ด้ ถ้าบ้านเรามีบญุ กศุ ล มเี ทวดารกั ษา อสรุ กายยักษร์ า้ ย อมนษุ ย์ เทา่ ไร จงึ จะพบ หนง่ึ คน เข้าบา้ นไมไ่ ด้ ไม่ต้องไปหาเคร่ืองป้องกัน ไมต่ ้องเอาพระมาเขยี นผ้ายันต์ ไม่ตอ้ ง หว่านทรายหรอก เขาไม่เข้าหรอก ถ้าเราสวดมนต์ไหว้พระ ทุกวันนะ พุทธวจนะ หมน่ั เจรญิ กรรมฐานแผเ่ มตตา พวกนี้ “เข้าบ้านเราไมไ่ ด”้ แต่ถา้ เขา้ ไดอ้ ยอู่ ย่างหนง่ึ คอื เปรต ประตูเปรตน่ี เป็นโลภะ ท่ีเปน็ ขอทาน จะเขา้ ได้ทกุ แหง่ ไปเที่ยวไหว้กราบ ขอบญุ กศุ ล อย่างเรามาเจรญิ กรรมฐาน ปูย่ า่ ตายาย ตายไปเป็นเปรต จะมาขอเลย ถา้ คนไหนไดย้ ินเสยี งเปรตรอ้ ง คอื ญาตขิ องคนนน้ั ถา้ เราไมไ่ ดย้ นิ ไมใ่ ชญ่ าตขิ องเรา ถา้ ไดย้ นิ เตรยี มแผส่ ว่ นกศุ ลได้ เปน็ ญาตขิ องเราเลยทเี ดยี ว รอ้ งขน้ึ มาตอ้ งการขอบญุ กศุ ล รบี แผใ่ หเ้ ลยนะ นนั่ แหละ “ญาต”ิ ของโยม ต้งั แต่ชาติไหนกต็ าม ไม่ใช่ตายไปสวรรคท์ ุกคนนะ ขอฝากไว้

30 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 31 วัดอัมพวัน ความรู้ท่ัวไป ผา้ เหลืองน้อย หอ้ ยหู บวชแลว้ กส็ มคั รไปเปน็ ทหารขององคพ์ ระราชา แหง่ กรงุ ศรอี ยธุ ยาได้ บวชเรยี น ทำ� ไมจงึ เรยี ก “ผา้ เหลอื งนอ้ ยหอ้ ยห”ู แตก่ อ่ นตอ้ งบวชอยา่ งนอ้ ย สถาบันวัดเป็นอยา่ งไร ขอเจริญพรฟังใหช้ ดั ๑ พรรษา จะศึกษาพระธรรมวินัย ศึกษาเรียนศิลปศาสตร์ เรียนวิชาชีพ เรียนแพทย์ เรียนหมอในวดั ได้รบั ความรทู้ างด้านพระธรรมวินยั ศกึ ษาท่วี ดั ผา้ เหลอื งนอ้ ยหอ้ ยหู ไมน่ า่ ดู ยคุ ใหมส่ มยั นี้ สมยั กอ่ น ถงึ ไดว้ ชิ าความรู้ แลว้ จึงได้ลาเพศไป “สรา้ งครอบครัว ครองรกั ครองเรอื น เขาจะมคี รอบครัวกนั จะมีภรรยา ตอ้ งไปบวช สร้างความดี” ไปเรยี น ไปหาวิชามาก่อน ถ้าไมม่ ี “ความร้ ู เดีย๋ วน้ีบวช ๗ วนั ๑๕ วนั ไม่ได้อะไรจากวดั เลย ไมไ่ ด้ธรรมะเลย กไ็ ป “สรา้ งปญั หาใหค้ รอบครวั ” ทา่ นอยา่ ไปบวชเลย ไมไ่ ดเ้ รอ่ื ง เพราะคนมาบวช คู่คุณธรรม” มาก่อน เขาจะไม่ยกลูกสาวให้ มันไม่เอาเรื่องเอาราว แค่ ๑๐ วนั “ไมไ่ ด”้ น่แี หละ ผา้ เหลืองน้อยหอ้ ยหู เพราะเขากลัวจะพาลูกสาวเขามีปญั หา สึกไปแล้วก็ “ปกครองตนไม่ได้ แกป้ ัญหาชวี ติ ก็ยังไมไ่ ด้”…บวช ๗ วนั ๑๕ วนั ที่เรียกว่า “บวชเรียน” เพราะบวช “แล้วสึก” ธรรมตัวเดียวก็ไม่ได้ สึกไปเกเรเกเส ก็ลงความเห็นว่าวัดไม่ดี เพื่อเรียนหนังสือ เรียนศาสตร์ เม่ือร้อย เลยไปลงโทษศาสนาไม่ดี ไม่โทษตวั เอง ไปบอกกบั เพ่ือนวา่ “อยา่ บวชเลย” ไมไ่ ด้เรอื่ ง บวชกิน แลว้ กน็ อน เถียงครบู าอาจารยค์ ำ� ไมต่ กฟาก... กว่าปีนี้ ไม่มีโรงเรียน ต้องไปเรียนในวัด วัดจึงเป็นมหาวิทยาลัย วัดเป็นอุทยาน ทางการศกึ ษา มที งั้ เรยี นวชิ ากาปกครอง นติ ศิ าสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศลิ ปะ หตั ถกรรม ตลอดจนกระทงั่ ต�ำรับ ต�ำราพชิ ยั สงคราม ดนตรี ดีดสี ตีเปา่ ทุกอยา่ งลว้ นออกจาก วัด

32 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 33 สมณะ นกั บวช สมณะ แปลวา่ ความสงบ สงบกาย สงบวาจา สงบเสงย่ี ม เจยี มตน มหี ิริโอตปั ปะ มีความละอายเกรงกลัวต่อบาปทจุ ริต ผิดศลี ธรรม ท่านท้ังหลายเอ๋ย เราเป็น “นักบวชแล้ว” มีอะไรฝากชีวิตกบั มนั จะบอกออกมาโดยอตั โนมตั ิ และจะสำ� รวมอนิ ทรยี ห์ นา้ ทก่ี ารงานทเ่ี ราสำ� รวมไว.้ .. “ญาติโยม” ภกิ ษุ แปลวา่ วา่ นอน สอนงา่ ย ไม่ด้อื ร้นั ...ไม่ใชพ่ ระทบี่ วชทกุ องค์มีบุญนะ คนละเร่ืองกนั มนั อยทู่ ี่ “ตวั ปฏบิ ัต”ิ เล้ยี งง่าย มีอะไรกฉ็ นั ไมม่ ีกไ็ มต่ อ้ งฉัน โยมเขาไม่มีเราก็ไม่ตอ้ งฉนั ถ้าอยา่ งนี้ ไมใ่ ช่นุ่งเหลอื งหม่ เหลอื ง อย่างอาตมา “มบี ญุ ” ถงึ ได้บวช อยา่ งโยมท่มี าปฏบิ ตั ิ ลกู ตถาคตแน่ นี่แหละท่านทัง้ หลายเอ๋ย นอนกับดนิ กนิ กับทราย เดี๋ยวนลี้ ูกผดู้ ี วิปัสสนากรรมฐานจัดว่าเป็นนักบวชนะ เพราะอยู่ในขอบเขตของนักบวชด้วย มนั ไมใ่ ช่ผดู้ ีนะสิ ไม่ใชล่ ูกสัญชาตผิ ดู้ ี แต่เป็นลกู ท่ี “พอ่ แม่เอาใจ” มาเลย้ี ง บวชกาย บวชวาจา บวชใจ บวชนอก บวช ใน บวชจิต ด้วยความเอาใจ “ตามใจลูก” ตลอดมา โตขน้ึ ว่านอนสอนยาก ถา้ ไปต้งั หลกั ฐาน ใจเปน็ พระ ทำ� จิตใจให้ประเสรฐิ … หางานก็เล่ียงงานเกง่ หนักไม่เอาเบาไมส่ ู้ คนประเภทไร้ธรรมะ ท่หี นักก็ไม่เอา เบาก็ไมส่ ้ตู ลอดรายการ ได้ต�ำราทว่ี ัดน้ีกม็ าก บางทเี ต็มใจจะมาน่งั กนั ก็มศี รัทธามาจากบา้ นกันเตม็ ท่ี อยไู่ ดค้ นื เดียว เชา้ ลาแลว้ บอกเหตใุ ดจงึ กลบั ลกู เขากนิ ไมไ่ ดแ้ ลว้ กป็ วดหวั นแ่ี หละคนตามใจตวั ใชม่ ย้ั ? ตามใจตวั ไมไ่ ด้พบธรรมะ ตามอารมณ์ตัวไม่พบธรรมะเลย พอ่ แมเ่ ลย้ี งมาอยา่ งดี แตไ่ มร่ เู้ ลยวา่ พอ่ แมจ่ นมากอ่ น พอมามเี งนิ ทอง ได้ลูกมนั เกดิ มา เกิดมาในกองเงินกองทองท่ีพอ่ แม่ตอ้ งเหนอ่ื ยยาก ก็ขอเจริญพรญาติโยมว่า คนทีม่ ีเงินมีทองน่ี เขาจนมาก่อน ทั้งน้ัน ไม่มีใครรวยมีเงินมีทองมาจากท้องแม่แต่ประการใด…

34 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 35 ช่วยคนมบี ุญวาสนา...ช่วยง่าย ถ้าบ้านไหน วัดใด มีบันไดสวรรค์ มีบันไดนิพพาน มีบันไดให้ไปสู่ คนไรบ้ ญุ วาสนามาครัง้ อดตี ชาติ ไม่มีนสิ ัยมาแต่ชาตกิ ่อน ชาตนิ ี้ มนุษย์สมบัติ บ้านนั้นมีความสุข มีความเจริญตลอดกาลเวลา หมู่ใด บ้านใด ท�ำยากมาก ไม่มีโอกาสที่จะมาเจริญกุศลภาวนา “สูงสุด” ไม่มบี นั ไดมนุษย์ ไมม่ บี นั ไดสวรรค์ ขาดบนั ไดนพิ พานแลว้ บา้ นนั้นจะอลหมา่ น ในพระพุทธศาสนา ที่พระพทุ ธเจา้ ทรงคน้ พบดว้ ยพระองคเ์ อง โดยอริยสัจ ๔ ยงุ่ วนุ่ วาย เดอื ดรอ้ นนานาประการ มาเจรญิ กรรมฐาน “ถงึ จะร”ู้ บางคนทำ� ไมไ่ ดเ้ ลย ของพระองค์นั้น พระองค์ไม่ได้มีครูอาจารย์แต่ประการใด พระองค์ไปหาเอง มาตั้งหลายคร้ังแล้ว ไม่ได้อะไร เมื่อวานน้ีพูดเปรียบเทียบ แยกรูปแยกนาม แสวงหาโมกขธรรมอยู่ถึง ๖ ปี แล้วพระองค์เอาความดี ๖ ปี มาเผยแผ่ ออกไป อะไรเปน็ รูป อะไรเป็นนาม แยกได้เมื่อใด โยมช่ืนใจ เม่ือนัน้ พระพุทธศาสนาถึง ๔๕ ปี มีพระชนมพรรษา ๘๐ พระพรรษา จึงเสด็จดับขนั ธ์ ถ้าเอาความทุกข์มาไว้ในใจแล้วจะแก้ท่ีไหน จะไปหาผี เจ้า เข้าทรง เขา้ สู่ปรนิ พิ พาน แล้วจะไปหาองค์พระอรหันต์ ตามกนั เปน็ แถวแนวพนมไพร แล้วจะได้อะไรหรือ ท่านทัง้ หลายที่เปน็ สงฆอ์ งคเ์ จ้าทีม่ าอย่กู ับเรา เราวิจัยทกุ วนั ถ้าทา่ น เลยตามไปจน “แก่ตาย” ก็ไม่ไดอ้ ะไรเลย ตอ้ งตามไว้ท่ีจติ สร้างความคดิ ไวท้ ีใ่ จ ไรบ้ ุญวาสนา ไมต่ ้องพดู กันเลย ทา่ นไม่เอาหรอก ยัดเหยียดยังไงกไ็ ม่เอา คนโง่ชอบเอาจิตไวท้ ่ีปาก คนฉลาดชอบเอาสตไิ วท้ ่ีใจ การเจรญิ วิปัสสนากรรมฐาน ของดกี ไ็ มเ่ อาแน่ ๆ เพราะไรบ้ ญุ ขาดวาสนา จงึ ไมส่ นใจแตป่ ระการใด ไปสนใจเรอื่ ง ต้องการอย่างนี้ ต้องการเอาสติมาไว้ท่ใี จ คือ คนฉลาดปราดเปรือ่ งเรอื งปญั ญา “นอกหนา้ ท่ีหมด” จะช่วยอยา่ งไร ไม่ใชง่ า่ ยเลย ชว่ ยคนทต่ี กนรก ขึ้นจากนรก สามีภรรยาเป็นคู่สร้างคู่สม เป็นเพ่ือคู่คิดมิตรคู่บ้านกัน จะไม่ทะเลาะกันเลย กช็ ว่ ยยาก ไมใ่ ชง่ ่ายเลย น่ีสิ ความสุขของโลกมนุษย.์ .. แต่ชว่ ยคนท่ีเขามบี ญุ วาสนา นำ� สง่ ผล กุศลก็ช่วย ถงึ คราวม้วย กไ็ ม่มว้ ยมรณา “ชว่ ยได้งา่ ย” คนทด่ี ีมีปญั ญา ชว่ ยงา่ ย คนท่ีไร้บุญขาดวาสนา เหมือนต้นไม้ไมม่ ใี บ ไรใ้ บ ไร้วาสนา ช่วยยาก… มรดกธรรม การเจริญสติวิปัสสนาใช้สติปัฏฐาน ๔ ท่ี องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้มรดกธรรมมา ที่อาตมาพูด เมือ่ วานนี้ ด้วยความเศร้าใจ พระสงฆ์องคเ์ จา้ เอามรดกของเสดจ็ พ่อไปท้งิ คือ กรรมฐาน พระนักเรียน นักท�ำกิจกรรมของพระสงฆ์ ไม่สนใจเร่ืองมรดกน้ี เลยแกป้ ัญหาไม่ได้ จงึ ได้สร้างแต่ปญั หาในคณะสงฆ์ สรา้ งปญั หาใหห้ มูป่ ระชาชน สรา้ งปัญหาใหป้ ระชาชน “เดอื ดร้อน” …

36 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 37 ความอดทนเป็นสมบัตขิ องนักสู้ พระสงฆ์ องคเ์ ณรตอ้ งเปน็ “นักกรรมฐานทุกองค์” ขอฝากพระสงฆ์องค์เณร เรานี่เป็น “พระกรรมฐานทั้งหมด” อาตมาไปธดุ งค์กบั หลวงพอ่ ใหญ่ในป่า ท่านบอกรับบณิ ฑบาตวันนี้ ไมใ่ ชอ่ งคไ์ หนเขา้ กรรมฐาน ท�ำกรรมฐาน “กำ� หนด” องค์ไหน ไม่ได้ข้าว อยู่ในป่าดงพงไพร วิธีปฏิบัติของท่านท�ำอย่างไร ไมท่ ำ� ไมเ่ ขา้ กรรมฐาน “ไมต่ อ้ งกำ� หนด” ไมใ่ ชน่ ะ “ตอ้ งเปน็ นกั กรรมฐานทกุ องค”์ ทา่ นบอกว่าเอานำ้� สะอาดใส่บาตรเข้า พจิ ารณา “ปะฏิสังขา โย” แตไ่ ม่ใช่ ตอ้ งมาฉันรวมกัน พิจารณาปัจจยั ๔ เค้ยี วหนอ กลนื หนอ ใหช้ า้ ๆ เสกคาถา พิจารณาท่ีเราจะฉันนะ กด็ ม่ื น�้ำไป เต็มบาตร ฉันให้หมด ทกุ องค์ ไมใ่ ช่องคน์ ีไ้ ม่ไดเ้ จริญก็ กะซวกเขา้ ไป ฉนั เขา้ ไป ฉนั เข้าไป น่นั น่ะ ใหอ้ ิม่ เลยทเี ดยี ว แลว้ ก็เดนิ ไปได้วนั หนึ่ง ขาดนำ�้ ไม่ได้ ท่านบอกว่าต้องอดทนนะ ขาดพิจารณาปัจจัย ๔ น่ันจะเป็นบาปนะ ขอให้ท้ังพระสงฆ์องค์เณรเป็น “ผ้ปู ฏบิ ตั ิทั้งหมด” คนทจี่ ะดไี ด้ ตอ้ งอดทนได้ กระทบกระเทยี บ “ไมต่ อ้ งโกรธ ไมต่ อ้ งอะไรใคร” ...ฉนั ก็พิจารณาปัจจยั ๔ เชน่ “ปะฏสิ งั ขา โย นิโส ปณิ ฑะปาตัง อดทนตลอดต้นชนปลาย รับรองไดด้ แี น่ ๆ ปะฏเิ สวาม”ิ ยงั ไม่พอ เวลาตักมากก็ ำ� หนดช้า ๆ ตกั หนอ... ตักหนอ... มาหนอ... ความอดทน เป็นสมบัตขิ องนกั ตอ่ สู้ ใสป่ ากก็บอกกนิ หนอ... เคี้ยวหนอ... เคีย้ วหนอ... ละเอยี ด น่ขี ันธ์ทำ� ใหเ้ รา“แจ้ง” ความรู้ เป็นสมบตั ิของนกั ปราชญ์ ในการรับประทานอาหาร กลนื หนอ อาหารย่อยง่าย ไม่เปน็ พษิ องคน์ เี้ ปน็ ความสามารถ เปน็ สมบตั ิของนักประกอบกจิ นกั กรรมฐาน ความมีระเบยี บทุกชนิด ถงึ จะเปน็ คุณสมบัตขิ อง ผู้ดี... ไม่ใช่วา่ องค์น้ไี ม่ได้ปฏบิ ัติ องคน์ ีป้ ฏบิ ัติ อยา่ มาอยดู่ ้วยกนั อยา่ มาอยู่ กบั เขานะ ตอ้ งออกไปซะ เพราะเขาปฏบิ ตั กิ นั อกี องคห์ นง่ึ ไมป่ ฏบิ ตั ิ มนั ทำ� ใหว้ นุ่ วาย ทำ� ใหเ้ สยี สมณธรรม ท�ำให้เสยี สมณเพศ ท�ำให้เสียการบ�ำเพญ็ กศุ ลของทา่ น เพราะฉะนน้ั ขอประกาศในวนั น้ี ใหท้ ราบวา่ “ตอ้ งเปน็ นกั ปฏบิ ตั ทิ กุ องค”์ ต้องก�ำหนดหมดทกุ องคน์ ะ ไม่ใชว่ ่า กไู ม่ต้องกำ� หนด กูไมไ่ ด้ปฏบิ ตั ิกรรมฐาน นร่ี ับขนั ธ์นะตอ้ งตลอดชวี ติ ต้องเปน็ นกั ปฏบิ ัติหมด ห่มผ้าเป็นปริมณฑลให้เรียบร้อยทุกองค์ รับรองท่านได้มรรคผลแน่ ๆ ไมม่ ากกน็ ้อย ทา่ นต้องไดแ้ น่ ๆ อยา่ งเช่นห่มผา้ “ปะฏิสงั ขา โย นิโส จวี ะรัง ปะฏเิ สวาม”ิ เปน็ ตน้ แลว้ กห็ ม่ หนอ... หม่ หนอ... พาดหนอ... พาดหนอ... เปน็ ตน้ นี่แหละคือ “กรรมฐาน” ขอใหพ้ ระสงฆ์องคเ์ ณร เจริญกรรมฐานทกุ องค์ ไม่ใชว่ ่าต้องมารับแลว้ ถงึ จะไปเจรญิ นะ ต้องเป็นนกั ปฏิบัตหิ มดทกุ องค์ ไม่งัน้ มันจะอย่ดู ้วยกนั ไม่ได้

38 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 39 “องค์หนึ่งปฏบิ ตั ิ อกี องคห์ นงึ่ ไม่ปฏบิ ัติ” อย่ใู นหอ้ งเดยี วกัน อยู่ในกฏุ ิ ทรงเตอื นทำ� จติ ใหผ้ อ่ งใส คอื จิตท่ีไกลจากกิเลส โลภ โกรธ หลง ท่มี ีอยเู่ ตม็ โลก เดียวกนั องค์หน่งึ เดนิ จงกรม นั่งกรรมฐาน องคห์ นึ่งน่งั คยุ กนั มนั เป็นบาป เตม็ เปา เตม็ กระเปา๋ เรา ยอ่ มใหค้ วามสขุ สงบอยา่ งยง่ิ จนถงึ เปน็ บรมสขุ พระพทุ ธเจา้ หรอื เปน็ บุญ อย่างน้ีเป็นตน้ ต้องปฏบิ ัตเิ หมอื นกนั หมด แล้วมันถงึ จะอยู่ด้วยกนั ได้ จงึ ทรงเตือนใหร้ ักษาจติ ให้รกั ษาใจ คอื การเจรญิ พระกรรมฐานเปน็ การรกั ษาจติ นำ้� กับน�้ำมนั จะปนกนั ไมไ่ ด้ จะอยูด่ ้วยกนั ได้อยา่ งไร... ใหผ้ อ่ งใสใจสะอาดบริสทุ ธ์.ิ .. คัดจากเร่ืองขันธ์ ๕ หนงั สอื กฎแห่งกรรมเลม่ ๑๐ กายเป็นพระ รักพรหมจรรย์ไหม กายานุปสั สนาสตปิ ัฏฐาน ข้อหนง่ึ นัน้ หมายถงึ “กายทงั้ หมด” ...พระภกิ ษสุ งฆใ์ นคราบ “นงุ่ เหลอื ง หม่ เหลอื ง” ทา่ นมคี วามรกั ไหม คอื รปู ทงั้ หมด เป็นรูปธรรม หมายถึงกายสัดส่วนทง้ั อวยั วะ รักพรหมจรรย์ไหม รักการปฏิบัติธรรมหรือไม่ ท่านท้ังหลาย เคล่อื นยา้ ยในรา่ งกาย เรากม็ พี ระประจำ� กายเสยี พระประจ�ำกาย จะเคล่ือนย้าย ดหู น้ากร็ ู้แล้ว ท่านรกั จริงหรอื ไม่ รักตวั ต้องไม่กลวั ตาย สู้ไหม พระพุทธเจา้ สู้ นง่ั นอน ยนื เดนิ กต็ อ้ งมพี ระประจ�ำใจ คอื “สติ” คอยควบคุม มาตลอดนะ ทา่ นทรงบรรพชา ไปหาวิชามาดว้ ยความยาก นัน่ แหละความรัก กายท่เี คลื่อนยา้ ยกเ็ ป็นไปด้วยความเยือกเยน็ เรยี บรอ้ ย จะพูดจา เจราพาที ถา้ ทา่ นไมร่ กั ชาวโลกดว้ ยโลกยี ปญั ญา โลกตุ รปญั ญาแลว้ ไหนเลยทา่ นจะตอ้ งทนทกุ ข์ ก็แสดงออกมาด้วยวาจาที่เป็นพุทธภาษิต ธรรมภาษิต ไม่แสลงใจในการพูด ทรมานลำ� บากพระวรกายทำ� ไมเลา่ แตเ่ ราน่าจะรกั พระองคบ์ า้ ง ด้วยความบริสทุ ธิ์ แตป่ ระการใด จิตใจกเ็ บกิ บาน คนนัน้ เป็นพระได้ ดว้ ยการปฏบิ ตั ติ ามนเี้ อง คนเรานจี้ งึ หนชี วั่ ไมพ่ น้ ทำ� ความชว่ั อยใู่ นตวั ตลอดรายการ กายานปุ ัสสนาสติปัฏฐาน มีการยนื กำ� หนดจติ เพอ่ื จะรอู้ ารมณข์ องชีวิต หนา้ ไหว้หลงั หลอก เห็นกงจักรเป็นดอกบัว เหน็ ความช่ัวเป็นความดีแลว้ หรือ ใชส้ ตคิ วบคมุ จิต มกี ารเดินจงกรม ขวา...ย่าง...หนอ... ซ้าย...ย่าง...หนอ... ถา้ รกั ตวั ทา่ น ตอ้ งไมก่ ลวั ตาย ยอมถวายชวี ติ ตอ่ พระรตั นตรยั ถงึ จะถกู ตอ้ ง เดนิ แบบพระ เดนิ อยา่ งใจเยน็ มสี ตคิ วบคมุ จติ ไวไ้ ด้ รปู นาม ขนั ธ์ ๕ กเ็ ปน็ อารมณ์ อาตมามองเห็นแล้วน่าเสียดาย “เวลา” ของทา่ นเหลอื เกิน ทั้งภิกษุสงฆ์ อุบาสก หนึ่งเดียว สตกิ ็อยู่ในภาคกาย ทา่ นก็จะมพี ระประจำ� กาย ในการเดินจงกรม อุบาสกิ า ใชเ้ วลาให้เปน็ ประโยชน์ดว้ ยความรักแหง่ ความบรสิ ทุ ธิ์ อนั นี้... เวลาจะเดนิ กท็ อดสายตาส�ำรวมอายตนะ ธาตุ อินทรีย์ ทา่ นจะมพี ระประจำ� อย่.ู .. พระพทุ ธเจา้ เหมอื นพอ่ ของเรา เหมอื นครู เหมอื นพระธรรม เหมอื นพระสงฆ์ กายจะยนื เดิน นั่ง นอน เหลียวซา้ ย แลขวา คเู้ หยยี ด เหยยี ดขา พรอ้ มดว้ ยรตั นตรยั นเี่ รารกั ดว้ ยความผกู พนั สรา้ งความดใี หพ้ อ่ ใหแ้ ม่ อยา่ งทก่ี ลา่ ว มีสตสิ ัมปชัญญะ จะเดนิ ก็เปน็ พระ จะพดู กพ็ ูดแบบพระ พระน้ีคือ ใจประเสริฐ แลว้ กเ็ รยี กวา่ รกั อยา่ งบรสิ ทุ ธ์ิ และผกู พนั ในความดี จะไมไ่ ปสคู่ วามชวั่ อกี ตอ่ ไปแลว้ พดู ออกมาทางวาจาไพเราะเพราะพรงิ้ อนั ออ้ ยตาล หวานลน้ิ แลว้ สน้ิ ซาก แตล่ มปาก บาปยอ่ มกอ่ ทกุ ขภ์ ัย นั่นแหละความเกลียด หรอื ความรัก หวานหูไม่รหู้ าย พดู ดเี ป็นเงนิ เปน็ ทองไปหมด พดู ไม่ดี เสียขา้ วเสียของหมด... บาป ยอ่ มกอ่ ทกุ ขภ์ ยั ใหผ้ ทู้ ำ� และผอู้ นื่ พระพทุ ธองคท์ รงเตอื น “ไมใ่ หท้ ำ� ” ทา่ นเตือนเรา ไมใ่ หท้ ำ� “ยงั กุศล” ย่อมเปน็ คุณแก่ผทู้ �ำ และผู้อน่ื พระพทุ ธองค์

40 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 41 ใจเปน็ พระ บวช ตง้ั ใจปฏบิ ตั ดิ ี ปฏบิ ตั ชิ อบ จะระลกึ ถงึ คณุ บดิ ามารดาทกุ วนั บญุ แปลว่า ความสุข ความสุขจะได้จากไหน ไมใ่ ชม่ าตั้ง พระมาบวชกนั ไมใ่ ช่จะดีทุกองค์ บางองคบ์ วช “ต้งั ใจ” ปฏิบัตดิ ี สังฆทานนะ อย่างนเ้ี รียกว่า ทำ� ทาน บริจาคทานได้ แตศ่ ีลไมม่ ี ปฏบิ ัติชอบ จะระลึกถงึ คุณบิดามารดาทุกวัน “บวชเณรใหแ้ ม ่ ภาวนาไมม่ ี ไม่ครบนะไดแ้ ต่ทานธรรมดา ไปสร้างศาลากีร่ ้อยหลงั ไปทอดกฐนิ บวชพระให้พอ่ ” ถ้าพระภกิ ษนุ วกะนกึ ไดอ้ ยา่ งนจ้ี ะ “คิดถึงแม”่ กร่ี ้อยวดั กไ็ ด้ แต่โยมจะไม่พบความสุขทแ่ี ท้จริง มแี ตค่ วามสขุ เจอื ด้วยความทกุ ข.์ .. นแ่ี หละทา่ นท้ังหลาย ลกู ที่ผลาญเงินผลาญทองพอ่ แม่ พ่อแม่ตามใจลูก ทโ่ี ยมได้มาเจริญพระกรรมฐานในวนั น้ี โยมจะได้พบพระทใี่ จประเสริฐ ลูกไมผ่ ูกพันกบั พอ่ แมเ่ ท่าไรนัก ต้อง “ทกุ ข์ยากลำ� บาก” จึงจะคิดถึงพอ่ แม่ พระไม่ใชท่ นี่ ่งั อยู่บนอาสนส์ งฆ์นะ อย่างนเ้ี รยี กว่าพระสงฆอ์ งคเ์ จา้ แตเ่ อาพระ ถ้าไม่มีทกุ ข์ จะไมค่ ดิ ถงึ พ่อแมแ่ ต่ประการใด มาไว้ในใจ “พฒั นาจิต ให้ถงึ พระ” โยมใจประเสรฐิ เมอื่ ใด ล้�ำเลศิ เมอื่ นนั้ จิตสงบ ใจสบาย ถึงจะมีความสุข เป็นความสุขท่ีไม่เจือปนด้วยความทุกข์ นกั เรยี นนกั ศกึ ษาเวลาเรยี นไมไ่ ดส้ นใจตอ่ ครบู าอาจารยท์ ส่ี อน แตถ่ า้ ไป เพราะจิตใจไม่เศรา้ หมอง ไมส่ กปรกลามกอีกตอ่ ไป มนั มีความหมายอย่างนี้... “สอบตกเมอ่ื ไร” จะคดิ ถงึ ครูเมอ่ื นั้น ทา่ นทง้ั หลายจะเหน็ ด้วยหรือไม่... เราทำ� กรรมฐานน้ี แผเ่ มตตาใหศ้ ัตรู กลายเปน็ มติ ร ทำ� คนใหเ้ มตตา กรุณากัน และยนิ ดีเม่อื คนอน่ื เขาได้ดี ท�ำคนใหเ้ ปน็ คน ทำ� คนให้ “ดีกวา่ คน” ท�ำคนให้เปน็ “พระ” ใจประเสริฐ ท�ำคนไม่ให้เบยี ดเบียนกนั เวน้ จากการเอารดั เอาเปรยี บกนั ทำ� คนใหร้ จู้ กั ตนเอง และรจู้ กั ปกครองตนเอง ปกครองครอบครวั ดว้ ย และทำ� ใหเ้ ราเปน็ ผู้ว่านอนสอนงา่ ย ไม่มีมานะทิฐถิ ือตัว ใครจะตกั เตือนว่ากล่าว ก็จะไม่โกรธ ท�ำคนให้เป็นผู้หนักแน่น มีกตัญญูกตเวทิตาธรรม ท�ำคนให้มี กาย วาจา ใจบรสิ ทุ ธิ์ เหมอื นทองคำ� ธรรมชาตทิ ห่ี ลอ่ หลอม ทำ� คนใหไ้ ดร้ บั ความสขุ …

42 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 43

44 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 45 “นะโม” ไดห้ รอื ยัง ตลอดกาล แต่คิดว่าเราจะต้องสึกอย่างแน่นอน เพราะงานมันรออยู่ข้างหน้า จะต้องไปรับราชการ จะต้องไปท�ำหน้าท่ีมากมาย เพราะเรามีวิชาความรู้ (คัดลอกบางส่วนจากเร่ืองประสบการณ์การปฏิบัติธรรม ตอ้ งไปกลัวอะไร คดิ อย่างน้นี ะ... ของพระเดชพระคณุ หลวงพ่อ ซงึ่ บวชตามประเพณี พอครบ ๑ พรรษา อาตมา...คิดว่า เอ นะโม ยังไม่ได้ ใช่แล้ว เมอ่ื ก่อนนี้ อาตมาเถียงพอ่ พระคณุ ทา่ นก็ต้งั ใจจะลาสิกขา ผูร้ วบรวมฯ) เถยี งแม่ คำ� ไมต่ กฟาก ไมม่ อี อ่ นน้อมต่อใคร แขง็ กระดา้ ง และปากแข็ง เถียงผูใ้ หญ่ นีส่ ิ ไม่มเี พลง “นะโม” คิดไดต้ อนหลัง คิดได้ ออ๋ ...บวชนี่ เอาเพลง “นะโม” ขอรวบรดั ตดั ให้สัน้ วา่ ...อาตมาบวชในพระพุทธศาสนาปี พ.ศ. ๒๔๙๑ ไปกอ่ นหรอื กเ็ ปน็ เวลานาน ผา่ นมาแลว้ ๓๔-๓๕ ปี ตอนนัน้ บวชตดิ ตอ่ กนั มา ๑ พรรษา อาตมากม็ าแปลได้ตอนหลงั ออ้ เพลงนะโม แปลให้เดก็ ฟงั งา่ ย ๆ กแ็ ปลวา่ กท็ ่องหนงั สอื จนครบหลกั สูตร ตง้ั ใจว่าออกพรรษาไดก้ ฐินแล้ว “สกึ ” อาตมา “ออ่ นนอ้ ม ถอ่ มตน ปากกห็ วาน ตวั กอ็ อ่ น มอื กอ็ อ่ น นอบนอ้ ม กตญั ญู กเ็ ตรยี มเครอ่ื งพรอ้ มแลว้ ทจี่ ะลาสกิ ขาในวนั นน้ั แตก่ ม็ เี รอื่ งอศั จรรยด์ ลบนั ดาลใหเ้ กดิ เชดิ ชู ระเบยี บ เพยี บดว้ ยวินยั ตง้ั ใจศกึ ษา น�ำมาพ้นทุกข์ เป็นสขุ อนนั ต์ เสียงประหลาดดงั ขึน้ งว่ งเหงาหาวนอน เสยี งประหลาดนี้ ดงั มาก เป็นหลกั สำ� คญั ” “คณุ บวชน้นี ะ ดแี ล้ว จะสกึ กไ็ ม่เป็นไร นะโมยงั ไมไ่ ด้ นะโมยังไมไ่ ด้ อ้อ! นะโม อยา่ งน้ีหรอื โง่มาเสยี นาน อ้อ! เพลงนะโม น่ีมา เพิ่งคิดมาได้ ไดน้ ะโมแลว้ ค่อยสกึ ” อาตมาก็พจิ ารณาดู เอ ได้ นะโม ตสั สะ ภะคะวะโต น้ี ไม่ก่ปี นี เี่ อง เม่อื ก่อนใครมองหนา้ ไมไ่ ด้ ดหู นา้ ไม่ได้ โดดตอ่ ยเลย มันแขง็ อยา่ งน้ี ไดม้ าตง้ั แตเ่ ป็นเดก็ เล็ก ๆ แลว้ สวดมาตง้ั แตอ่ ยโู่ รงเรยี นแลว้ คดิ อยา่ งน้ี แตก่ ็ยงั น่ีขาดบท “นะโม” ตอบไมถ่ กู วา่ นะโม คอื อะไร น่แี หละเสยี งอัศจรรย์ เสยี งประหลาดดังข้นึ คัดลอกจากเรอื่ ง ประสบการณ์การปฏิบตั ธิ รรม หนังสือกฎแห่งกรรมเล่ม ๑ “นะโม ยังไม่ได้ จะสึกหรือ น่าเสียดายเหลือเกินนะ” อาตมาก็! พะว้าพะวัง กังขา จติ ใจชักไมค่ อ่ ยจะดแี ล้ว เสยี งน้มี ันอย่ทู ่ีไหน และก็ง่วงเหงา บวชเสร็จแล้ว สกึ ใหเ้ ปน็ บัณฑิต (ทิด) หาวนอนข้นึ มาอีก เสียงประหลาดดังขน้ึ อกี ว่า (คัดลอกบางส่วนมาจากเรอ่ื ง เม่อื อาตมาอยูเ่ รยี นวชิ ากับหลวงพ่อเดมิ “น่คี ณุ สกึ ก็ไม่เป็นไร ง่ายนิดเดยี ว ไมย่ ากอะไรนกั หนา แต่ขอถามว่า พุทธคณุ ไดห้ รอื ยงั ธรรมคุณไดห้ รือยัง สงั ฆคุณไดห้ รือยัง” อาตมาก็โมโห โกรธา ผรู้ วบรวมฯ) อยใู่ นใจ เสยี งบา้ ๆ บอ ๆ อยทู่ ไี่ หน วา่ “พทุ ธคณุ ” เรากไ็ ด้ อติ ปิ โิ ส เรากค็ ลอ่ งปาก อาตมาสังเกตเห็นด้านนอกของกุฏิหลวงพ่อเดิม จะมีปี่พาทย์ มีดาบ แต่มันอาจจะไม่คลอ่ งใจ ก็อาจจะเป็นได้ อันนเ้ี สยี งประหลาด ดงั ข้นึ มา ทั้งอาตมา มกี ระบกี่ ระบองสำ� หรับต่อสูแ้ ละรำ� อาตมาเป็นคนไมช่ อบเกบ็ ความสงสยั ก็เลย ก็ไมส่ บายใจ เลยนึกถงึ ค�ำโบราณว่า ถามทา่ นตรง ๆ ในคนื ต่อมาว่า “ถา้ จติ ใจไมด่ แี ลว้ อยา่ สกึ ถา้ สกึ ไปแลว้ เปน็ คนสกุ ๆ ดบิ ๆ เอาดไี มไ่ ด้ “ดาบเอย กระบเี่ อย หลวงพอ่ มไี ว้ทำ� ไมกัน หลวงพ่อใชข้ องพวกนไ้ี ดห้ รือ แล้วจะเป็นคนบ้าบอคอแตก” โบราณเขาว่าไว้ หลวงพ่อ” หลวงพอ่ เดมิ ท่านหัวเราะ แลว้ กลา่ ววา่ เลยตอ้ งเลือ่ นการสึกออกไป จากเดอื น ๑๑ ขอเลือ่ นไปเป็นเดอื น ๑๒ เดอื น ๑๒ สกึ แน่ เตรยี มไวพ้ รอ้ มแลว้ ไมไ่ ดต้ งั้ ใจอยใู่ นเพศพรหมจรรย์ หรอื บรรพชติ น้ี

46 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 47 “ชา้ ไว้ ชา้ ไว้ เธอเปน็ ผเู้ ยาว์ บวชแคพ่ รรษาเดยี ว กเ็ รง่ รอ้ นจะสกึ ฉนั จะเลา่ “ภิกษทุ ัง้ หลาย ! สมณะพวกน้นั ทง้ั ท่ีตนสมมติ อะไรใหฟ้ งั ฟงั แลว้ กค็ ดิ ตามไปนะ” ว่าเปน็ สมณะ กห็ าเปน็ สมณะไปไดไ้ ม่ เพราะความ “วัดในสมัยโบราณครั้งกระโน้น เป็นแหล่งรวมสรรพวิชา เรียกกันว่า ไมร่ ปู้ ระโยชนแ์ หง่ ความเปน็ สมณะ ด้วยปัญญาอันยิง่ ส�ำนักทศิ าปาโมกขเ์ ชยี วนะจะบอกให้ บางแหง่ ก็เรยี ก ตักสลิ า ดงั น้ัน ผู้ที่เขา้ มา ของตนเอง แล้วปฏิบตั ิธรรมน้ัน. ในวดั นนั้ จงึ ไมไ่ ดเ้ ขา้ มาทำ� บญุ อยา่ งเดยี ว แตเ่ ขา้ มาศกึ ษาหาความรกู้ บั พระในวดั ดว้ ย” อาตมากถ็ ามท่านตอ่ ไปวา่ พทุ ธวจนะ “แลว้ บวชพรรษาเดยี วกบั หลายพรรษา มนั แตกตา่ งกนั อยา่ งไร” หลวงพอ่ เดมิ ท่านก็หัวเราะ แลว้ อธบิ ายวา่ “บวช ๓ พรรษานะ่ เขาวา่ ไดป้ ริญญาตรี ๗ พรรษาได้ปริญญาโท ๑๐ พรรษาได้ปริญญาเอก บวชพรรษาเดียว สองพรรษา ยงั เป็นทิดไม่ได้ รู้ไหมล่ะ ทดิ มาจากค�ำวา่ บณั ฑิต” แลว้ ท่านกช็ ี้ไปทช่ี ุดสำ� หรับ แตง่ บวชนาค ของวัดหนองโพ เห็นเปน็ เสอ้ื ครยุ แบบปริญญา แลว้ ก็มงกุฎแบบตะลอมพอก พร้อมอยู่ สำ� หรบั ใหพ้ อ่ นาคใส่ ดูสวยงาม แล้วทา่ นกอ็ ธิบายต่อว่า “คนเราเปน็ ฆราวาส เป็นหนมุ่ มันสกุ ๆ ดบิ ๆ แล้วมาบวชเปน็ พอ่ นาค กต็ ้องเปน็ เทวดา คอื สวมชดุ ตะลอมพอกอย่างนั้น เรยี กว่าเป็น เทวดา ไม่ใช่ มนษุ ย์ธรรมดาแล้ว เพราะจะเปน็ สงฆ์ เปน็ บณั ฑติ พอเข้าไปอยหู่ นา้ อปุ ัชฌาย์ ก็เป็น พรหม แล้ว ทีนี้พอบวชเสร็จ แล้วสึก บางคนแทนท่ีจะเป็นบัณฑิต หรือเป็นทดิ ก็กลับกลายเปน็ เดรัจฉานไปเสีย ทนั ตาเห็น” อาตมาก็ถามทา่ นวา่ “เป็นเดรัจฉานไดอ้ ย่างไรครับ” ทา่ นตอบว่า “เปน็ ซี ท�ำไมจะไมเ่ ปน็ พอสกึ ตอนเช้า กก็ ินเหล้า เมาเยน็ หย�ำเปอย่างนี้ เรยี กว่าบวชไม่ได้ประโยชน์ ซำ�้ แลว้ กลายเป็น เดรัจฉานไป” นคี่ อื แนวความคิดของหลวงพ่อเดิม ท่านเกลียดคนกินเหลา้ เกลยี ดพวก บวชแลว้ สกึ ออกไป “เปน็ คนช่ัว” เปน็ “ขเ้ี หล้า” คนที่รกั หลวงพ่อก็จะ ไมก่ ินเหล้ากนิ ยา ใหห้ ลวงพอ่ ทา่ นไม่สบายใจ…

48 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 49 สอนพระภิกษุนวกะ ในพรรษา ๒๕๓๒ ได้ตอ่ บุญไปอีก ญาติโยมทก่ี รุงเทพฯ เกิดมศี รทั ธา ส่งมาถวาย ๒ หม่นื บาท เพ่อื สรา้ งศาลา อยูเ่ ฉย ๆ ก็ได้เงินนะ ขอให้มจี ติ ใจดี ขอใหม้ ีศรัทธา เงินไหลนอง พระธรรมสิงหบุราจารย ์ ๑๗ ตลุ าคม ๒๕๓๒ ทองไหลมา คนขเี้ หนียว วนั นเ้ี ปน็ วนั พระ ๘ คำ่� ไมใ่ ชว่ นั อโุ บสถ ผมถอื โอกาสขออนญุ าตสงฆ์ จะเดนิ ทางไปบรรยายทจ่ี งั หวดั พษิ ณโุ ลก เรม่ิ บรรยายเวลา ๘.๓๐ น. สำ� รวมปาริสุทธศิ ีล ๔ ประการ เท่าน้ี “เหลือกิน” ให้เขาปฏิบัติกรรมฐานเดนิ จงกรม ๑ ชวั่ โมง นัง่ ๑ ชัว่ โมง แลว้ จะรีบกลบั ภาคบา่ ย ถา้ ทกุ รปู เอาใจใสน่ ง่ั กรรมฐาน สำ� รวมสงั วรระวงั อนิ ทรยี ์ ทา่ นจะได้ ให้เขาท�ำเอง จะรบี กลบั มาโบสถ์นี้ จึงขอเรยี นใหท้ ราบ ถ้าผมมาชา้ มากไป กำ� ไร สึกหาลาเพศไป ทา่ นจะนกึ เงนิ ไหลนอง ทองไหลมานะครับ ก็ใหท้ �ำวัตรไปกอ่ น ถ้าหากมาทันก็มาทำ� วตั รร่วมกนั ถา้ เปน็ พระภกิ ษุ ปฏิบตั ิธรรมวนิ ยั ส�ำรวมปาริสทุ ธิศลี ๔ ประการ คือ เมอ่ื วานนผ้ี มไปบรรยาย ไดจ้ ตปุ จั จยั รว่ ม ๒ หมน่ื บาท แตผ่ มถวายเขาหมด ๑. ปาฏโิ มกขสงั วรศีล ผมไมเ่ อาเลยนะครบั ผมออกไป ท่านอยา่ คดิ วา่ ผมได้เงนิ เขา้ วดั นะ ผมไปใหเ้ ขา ๒. อินทรยี สังวรศลี เมอ่ื วานนี้เอาชาไป ๑๒ ห่อ “ช่วยเขา” ๓. อาชวี ปาริสทุ ธศิ ีล น่แี หละท่านทั้งหลาย จำ� ผมไว้เป็นธารด�ำ ก�ำหนดจดจำ� ไว้ คนข้เี หนยี ว ๔. ปัจจยั สนั นิสติ ศลี เหมอื นน�้ำไหลเข้าบ้านไม่มีทางออก น�้ำจะเนา่ มันจะไม่ไหลมาอีก “มันเตม็ ” “เท่านเ้ี หลอื กนิ ” สมมตวิ า่ บา้ นเราเปน็ บอ่ มนี ำ้� มนั ไหลมาแลว้ ไมม่ ที างออก ไมช่ า้ นำ�้ ก็ “เนา่ ” ถา้ ไมส่ �ำรวม ก็ไม่วา่ อะไร ท่านจะท�ำอยา่ งนน้ั ก็ตามใจ แต่ทา่ นจะเปน็ คน มันเนา่ แลว้ ไม่มที างจะไหลมาอีก แลว้ จะไมม่ ที างไหลออกไป คือ “คนขีเ้ หนยี ว” สกปรกกาย สกปรกวาจา สกปรกทางใจ บ้านสกปรกอกี ถ้าไปมีครอบครวั เข้า รับรองไม่ช้า “เน่า” “สตั วน์ รกมาเกดิ ” วา่ นอนสอนยาก เถยี งพอ่ แมค่ ำ� ไมต่ กฟาก ถา้ เรามคี วามสะอาด บางองค์ บางรปู ท่านเก็บของไวม้ าก น้�ำมนั กา๊ ด นม จตปุ ัจจยั ของท่าน ส�ำรวมระวังอยู่ เม่ือเราเป็นฆราวาส “นักปราชญ์มาเกิด” มีปัญญาสูง มากหลาย หนกั เขา้ กเ็ นา่ แบบนนั้ แหละ ผมมานกึ ในใจวา่ คนทเี่ กบ็ อะไรตอ่ อะไรไว้ มีลูกเปน็ ใหญ่เป็นโต “ทา่ นก็เลอื กเอา” เฮฮาตอนเปน็ พระ ไมส่ ำ� รวมสงั วรระวงั ขีเ้ หนยี วไม่อยากทำ� บญุ ไม่มนี ำ�้ ระบาย วนั ใดวนั หน่ึงต้อง “เหมน็ ” จนได้ ไมอ่ ยใู่ นโอวาทอปุ ัชฌาย์ เปน็ ไปตามกรรมเองนะ ขอเรียนถวายไว้ เมอื่ วานเขาเหน็ ใจผม มาช่วยพดู ตั้ง ๒ ชว่ั โมงครึง่ แถมไมร่ บั ปจั จัยอีกเลย ญาตโิ ยมเกิดศรัทธาทำ� บุญคนละ ๕๐๐ บาท คนละ ๑,๐๐๐ บาท มาสร้างศาลา

50 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 51 สำ� รวมอยูเ่ สมอ เช่ืออุปัชฌาย์ ผมเคยเลา่ ใหฟ้ งั วา่ ตงั้ แตบ่ วชมา ผมไมเ่ คยเอาจวี รออก นอกเหนอื จากสรงนำ�้ ผมหม่ ของผมเรอ่ื ย เหง่ือหยดออกลูกคางก็ต้องหม่ ผมเคยเล่าให้พวกมาอบรมฟงั เสมอ นายสมาน แสงมะลิ เป็นครู จนเคยชิน และ “ส�ำรวมอยู่เสมอ” พิจารณาปัจจยะ ปัจเวกขณะอยู่เสมอ ช้ันประถม ในท่ีสุดได้เป็นปลัดกระทรวงศึกษาธิการ เป็นคน และครองสบง ทรงจีวรก็มีสติ พิจารณา ปะฏสิ ังขา โย อัชชมะยา ยะถาปัจจะยงั มบี ญุ วาสนา เพราะอะไร? ส�ำรวมอยู่ทุกวัน รับรองท่านมีใจเป็น “กุศล” จิตใจท่านก็เป็น “บุญ” ท่านเกดิ ความสุขในอนาคตแน่ ผมท�ำมานานแลว้ ตั้งแตบ่ วชใหม่ ๆ ผมเชื่ออุปชั ฌาย์ คอื “หลวงพ่อด ี ถ้าเราพิจารณาปัจจยะ ปัจจเวกขณะ ๔ ประการตลอดแลว้ รบั รองท่าน วดั แจง้ ” ถา้ อยู่ เดยี๋ วนอ้ี ายตุ ง้ั รอ้ ยกวา่ ทา่ นมรณภาพแลว้ ทผ่ี มพาทา่ นไปนมสั การ สวยงามน่ารัก จะท�ำอะไรนา่ นยิ ม สึกหาลาเพศไปแล้ว ทา่ นจะรวยมหาศาล บังสุกุลนะครับ ท่านจะท�ำอะไรไมต่ ิดขัด ทำ� อะไรราบรนื่ จะไปทำ� นาก็ได้ข้าวมากมาย ไปทำ� สวน ต้นไมก้ ง็ อกงาม ไปทำ� การคา้ กไ็ ด้กำ� ไรงาม รับราชการจะมยี ศสูง มตี �ำแหน่งดว้ ย เมอ่ื วนั กอ่ นผมไปทักษิณาทานสดบั ปกรณ์ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ ถ้าหากว่าขัดข้องทางเทคนิคแล้ว ท่านไม่ปฏิบัติตาม ถ้าเป็นราชการ สมเดจ็ พระสงั ฆราช วดั ราชบพิตรสถิตมหาสีมาราม ชวนญาตโิ ยมไป หมดไป ถงึ ประจ�ำอยู่ ก็ไมม่ ีต�ำแหนง่ ไมม่ หี นา้ ท่ี เหมอื นไดเ้ ป็นนายทหารประจ�ำกองกรม ไมม่ หี น้าทกี่ บั เขา ไมม่ อี ำ� นาจ บางทหี าโตะ๊ นั่งไมไ่ ด้ดว้ ยนะ ถา้ เปน็ ครบู าอาจารย์ ๒๐,๐๐๐ นะครบั ทำ� บุญเตรยี มตัวมหาบงั สกุ ลุ ถวายของแลว้ ก็แคน่ ั้นแหละ สรา้ งคู้ ที่นนั่ เรียกว่า คู้ อนุสาวรียส์ มเด็จพระสังฆราช ทส่ี ้นิ พระชนม์อายุพรรษาถงึ ๙๐ สรา้ ง “พระรูป” เอาไวน้ ะครับ ผมก็ไปช่วยสรา้ ง ตอนเสดจ็ ทวี่ ัดเรา ผมกย็ ากดมี ีจนไม่เป็นไร บอกผวู้ า่ ราชการจงั หวดั อตุ สา่ หช์ ว่ ยสรา้ งโรงพยาบาล ของทา่ นไป ๗ แสนเศษนะครบั เทา่ นเ้ี ราพอใจของเรา

52 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 53 “ทำ� บญุ ทกุ วนั ” แลว้ กไ็ ด้ช่วยคู้ เคร่อื งบรกิ ารโรงพยาบาล ไปอีกหลายหมน่ื บาท บวชทง้ั ที เอาดไี ด้ โยมอุ่นเรอื นกช็ ่วยไปเยอะ ท่านเคยเสดจ็ ที่บา้ น โยมอุ่นเรอื น ทา่ นสงสารท่ีบ้านถกู ไฟไหม้ ตอนทผี่ ม ขอบคุณ ขอบใจ ท่านผู้ใส่ใจในไตรสิกขา ท่านท่ีสนใจบวช ไปเมืองจนี ไปสวดมนตท์ ีว่ ดั ไทง้ัง ฉลองวัดไทง้งั ๑,๒๐๐ ปี อยู่ทางน้ี ลกู ศษิ ย์ ไม่เสยี ทที บี่ วช มมี ากมายหลายรปู ในทปี่ ระชุมนี้ ไมเ่ สยี ทีแน่ ไฟไหมบ้ ้านหมด ท่านกโ็ ปรดเมตตาเปล่ียนชอื่ รา้ นให้ ช่อื “ระวี อาภา-พรรณ” บวชท้ังทีเอาดไี ด้ สึกหาลาเพศทั้งที มีดีติดตัวไปได้ ไปครอบครองสมบตั ิ และพระองคเ์ สดจ็ เปดิ ด้วย เปน็ มหาเศรษฐแี น่ นแ่ี หละครบั มนั ตอ่ เนอื่ งในความดขี องคน ความดขี องคนเหมอื นเชอ้ื สาโท เป็นเหล้าได้ ความไม่ดีของคนเหมือนเชื้อน�้ำตาลเมา ไม่มีทางเป็นเหล้าแน่ ท่านท้ังหลายตอ้ งการรวยหรือไม่ ตอ้ งการมเี งนิ ไหม เรายงั อยู่ทางโลก ทำ� อย่างไรเปน็ เหล้าไม่ได้ น�้ำตาลเมา ขอฝากไวด้ ว้ ยนะ เรายงั ไม่ไดเ้ ปน็ พระอรหันต์ กต็ ้องการรวย ต้องการสวย ต้องการดี มใี ครไหม ท่านจะทำ� ดีแคไ่ หน ท่านก็รแู้ จ้งแก่ใจด้วยกนั ทุกรูป วา่ ปฏิบัตหิ รอื เปลา่ ท่ีต้องการจะอับเฉา อับจน ข้อส�ำคัญอยู่ท่ีการสร้างเหตุให้ถูกต้อง ถ้าเรา ท่านจะส�ำรวมหรือเปล่า เป็นบาปหรือเปล่า กแ็ ลว้ แต่นะ มนั กเ็ ปน็ เงาตามตัวท่าน “สร้างเหตุไมร่ วย” สร้างให้เราจน จนจติ จนใจ จนส�ำรวม หน้าทค่ี อยระวงั ไปเอง มันกจ็ นไปหมด ต่อหนา้ ปฏบิ ตั อิ ยา่ งไร ลบั หลังอยา่ งนน้ั ถา้ “เหต”ุ ดเี สยี อยา่ ง ดว้ ยกรรมฐาน จติ ดเี สยี อยา่ ง คดิ อะไรสำ� เรจ็ หมด ผมเคยสงั เกตพระหลายรปู แลว้ ท่บี วชเป็นพระนวกะ บางองค์เขา ถา้ จติ ไมด่ นี ะครบั คดิ อะไรไมส่ ำ� เรจ็ หรอก ทำ� อะไรกข็ ดั ขอ้ ง มแี ตอ่ ปุ สรรค เดอื ดรอ้ น เจรญิ เหลอื เกิน มีความรุง่ เรือง ไปทำ� การค้าก็ “รวย” เดย๋ี วน้ี สึกหาลาเพศไปทา่ นจะรูเ้ องนะ จะท�ำอะไรไมเ่ หมือนชาวบา้ นเขา โอ.้ ..เพอื่ นเรา คนหนง่ึ ทบี่ วชทนี่ ไี่ ปตา่ งประเทศ เขามจี ดหมายมาใหส้ ง่ หนงั สอื ไปใหเ้ ขา กฎแหง่ กรรม เขาท�ำเอา ๆ ไดเ้ อา ๆ เราท�ำ “ไม่ไดเ้ ลย” เลม่ ๓ เขามีหนงั สอื บอกหลวงพอ่ ทำ� งานดว้ ย รบั จ้างฝรง่ั และคา้ ขายดว้ ยเลย พาญาตโิ ยมไปอย่กู นั เยอะเลย อเมรกิ ากใ็ หอ้ ยตู่ ามสบาย เดย๋ี วนรี้ วยมาก มบี า้ น ๓ หลงั เขาบวชเอาใจใสด่ ี ต่อหน้าปฏบิ ตั อิ ยา่ งไร ลบั หลังอยา่ งนัน้ รับรองดแี น่ สึกหาลาเพศไป ค้าขายกร็ วย สมมติว่าเราเป็นสมมติสงฆ์ ได้ปฏิบัติไตรสิกขา ๓ ครบ ตามที่ผม เป็นอุปชั ฌาย์สอนใหใ้ นวนั บวช รบั รองทา่ น “เหลอื กินเหลือใช้” จะเหลียวซา้ ย แลขวา คเู้ หยยี ด เปน็ กรรมฐานตงั้ สตไิ ว้ รบั รองทา่ นสวยงามทงั้ นอกทง้ั ใน และกส็ กึ หาลาเพศไป ก็จะนำ� ความร�ำ่ รวยตดิ ตัวไปด้วย ไปอยู่ที่ไหน นึกจะทำ� อะไรกส็ ำ� เรจ็

54 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 55 ทำ� ได้ จึงสอน คนทม่ี ีโสฬส มีเลข ๑๖ อย่ใู นตัว...ดีหมดทกุ คน บางทนี าตดิ กนั แท้ ๆ เขาทำ� ได้ข้าว เราทำ� ไมไ่ ด้ เพลยี้ ลงหมด นายทหารยศนายพล เอารถมาเจมิ เราเคยสง่ เสรมิ เขาเปน็ นายพลมา มันขัดข้องไปหมด ร้านค้าเขา ข้างร้านเราขายดิบขายดี เหตใุ ด เขาก็นึกถึงมาเยยี่ มเยยี น และบอกว่าเงนิ ไม่ได้เอามา แต่ชว่ ยสร้าง เราก็ขายเหมอื นเขา ขายไมด่ ีเลย มันขายไม่ไดเ้ สยี ดว้ ย รา้ นนั้น “ของ” ก็สรู้ า้ นเรา ศาลาหนึ่งหม่นื บาท จะส่งมาภายหลงั เหน็ ไหมนี่ มนั กไ็ ดท้ ุกวันนะครับ ไมไ่ ด้ เขากห็ ยิบขายเอา ๆ แต่เหตุใดหนอ รา้ นเราขายไมไ่ ด้ กเ็ พราะเหตุอยา่ งน้เี อง คนดมี ีปญั ญา จิตมนั งอก คนไมด่ ี ไมม่ ีปญั ญา จิตมันขาดนะ ทำ� ไม่ดี เพราะฉะนนั้ คนเราจะดเี หมอื นกนั หมดกไ็ มไ่ ด้ แลว้ แตบ่ ญุ แตบ่ าป บญุ กม็ ี จติ ขาด หมดอาลยั ตายอยาก เลยกก็ ลายเปน็ เศษมนษุ ย์ บรุ ษุ โคมลอย อนั นไี้ มใ่ ชว่ า่ ความสขุ ทำ� อะไรสำ� เรจ็ บาปละ่ กม็ แี ตค่ วามทกุ ข์ มแี ตค่ วามเดอื ดรอ้ นนานาประการ ผมจะพดู ในวนั นีน้ ะครับ พูดมานานแล้ว น่ีอยตู่ รงน้ีนะครับ พูดถึงเร่ืองพระเครื่องรางของขลัง บางกรุเก่าจริงนะครับ ไม่มีคนนิยม ผมเคยพูดให้เขาฟัง สวรรค์ก็เปิด บ้านเศรษฐีก็เปิด ไม่มีใครไปเกิด ไปถามกรุใหม่ที่คนนิยมสิ เรากเ็ ลือกเอา เลอื กกรเุ อาเอง พระทไี่ มเ่ อาเหนอื เอาใต้ เลยหรอื แตค่ ุกปิด ท�ำไมไปตดิ ตะรางกันเยอะ เขาปิดไว้แท้ ๆ ไปเข้า ทา่ นไปตามอยา่ งได้หรือ ถ้าท่านท�ำอย่างนน้ั ท่านจะไม่ได้ดี จะไม่มีปัญญา กันได้ไง แต่ทเ่ี ปดิ ไมค่ อ่ ยอยากไป คนท่ีดีมีปัญญา เขาจะส�ำรวม สังวรระวัง เชาวนจิตมันเกิดนะครับ แตค่ วามดีจะสร้างกไ็ ม่ใชง่ า่ ย และไม่ใช่ยาก ไม่ยากเกินไป และไมง่ า่ ย “หนามแหลม ใครเสย้ี ม มะนาวกลมเกลย้ี ง ใครกลึง” คนท่ีมโี หงวเฮง้ มันไม่เสยี เกนิ ไป แต่ทำ� “ชว่ั ” มนั ก็ตอ้ งเหน่อื ยเหมือนกนั ท�ำ “ดี” ก็ตอ้ งเหน่ือย หรอกครับ “คนทีม่ ีโสฬส มีเลข ๑๖ อยใู่ นตวั บุคคลใด คนน้ันดหี มดทกุ คน เหนอื่ ยทง้ั สองอยา่ ง เราก็เลอื กเอาก็แลว้ กนั ไหน ๆ เหน่ือยทั้งทแี ล้ว เสยี เวลาแล้ว จะเป็นฆราวาสกด็ หี มด” ถา้ พูดถึงหมอดมู ีเลขโสฬส มเี ส้นผ่านศูนยน์ ั้น รับรองดี เอาข้างดี ดีกว่าข้างชว่ั ถงึ เหน่ือยแสนเหน่อื ยกใ็ ห้มันไดด้ ี สำ� คญั เหนือ่ ยไดช้ ั่วนี่ ทุกคน ถา้ เส้นน้นั มนั ไม่เอาไหน กเ็ อาดีไม่ได้ เสน้ มันคด มนั แย่ ล�ำบากเหลือเกนิ นะครับ ผมนกึ ทบทวนเทา่ ทผี่ มเปน็ อปุ ชั ฌายบ์ วชใหม้ า ผมพยายามสอนเหมอื นกนั ทกุ รปู นะ ใหส้ ำ� รวมอย่างไร ใหป้ ฏบิ ตั ิอยา่ งไร ถวายหมดแล้ว “คิดกนั ได้หรอื ไม่” น่ผี มพดู นกี่ ็สงสาร “ไมอ่ ยากให้ทา่ นบาป” อยากให้เปน็ ผูม้ ีบุญวาสนา สกึ หาลาเพศไปไหน ท่านจะได้เปน็ เศรษฐี มั่งมีศรีสขุ มีหนา้ มีตา ผม “ทำ� ได”้ ทผ่ี มสอนน่ี ผมทำ� ไดน้ ะ ผมทำ� งานไมเ่ สรจ็ ผมไมฉ่ นั ขา้ วนะ นี่สองวันมาแลว้ ผมไมไ่ ดฉ้ นั เลย ถามเดก็ ๆ ดู ผมนัง่ เขยี นหนงั สอื ตลอดเลย เสรจ็ แล้วมารบั แขกอีก

56 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 57 เส้นชีวติ มันคด ทำ� ให้มันตรง คนเราต้องมีดีหลายด้าน มีสิ่งแวดล้อมหลายอย่าง มีความรู้รอบตัว ผมเคยพูด เคยสอนอยูเ่ สมอวา่ “เสน้ ชีวติ มันคดทุกคน” แต่ตอ้ ง หลายอยา่ ง ไมใ่ ชร่ อู้ ยา่ งเดยี วทเี่ ขารกู้ นั นะ ตอ้ งรใู้ หร้ อบตวั เขาเลน่ หวยกนั เรากร็ นู้ ะ “ทำ� ใหม้ นั ตรง” จติ มันขน้ึ ๆ ลง ๆ ด้วยพรหมลิขิต มันขีดข้นั ความรรู้ อบตวั นะสำ� คญั ความรทู้ ว่ มหวั เอาตวั ไมร่ อด รอู้ ะไรละ่ จะเทา่ รวู้ ชิ า ดงั คำ� กลอน เดย๋ี วขึ้น เด๋ยี วลง เดีย๋ วดี เดี๋ยวชัว่ น่นั แหละคือพรหมลิขติ จิตของเรามันคด สุนทรภู่ “อนั ขา้ ไทไดพ้ ง่ึ เขาจึงรัก แมถ้ อยศกั ด์ิสน้ิ อ�ำนาจวาสนา เขาหน่ายหน ี “กำ� หนดได”้ ใชส้ ติปฏั ฐาน ๔ สิครับ เจริญสตอิ ยู่ กำ� หนดสิครับ ถ้าก�ำหนดได้ มิไดอ้ ยคู่ ชู่ ีวา แตว่ ชิ าช่วยกายจนวายปราณ” “เสน้ ตรง” นะครับ จะไมข่ ้นึ ๆ ลง ๆ นน่ั หรอื พรหมลขิ ติ จงท�ำดีใหแ้ กด่ วง อย่าไปน่ังคอยดวงใหม้ นั ดี

58 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 59 อย่าหย่ิงยโส แมงปอ่ ง จองหอง อยา่ เดย๋ี ว มีวิชาติดมากับตัวดนี ะครบั ปัญญาตดิ มากบั ตวั ความรอู้ ยู่ในตำ� รา ใครอยากไดว้ ชิ าศกึ ษาเอง ไดผ้ ลสำ� คญั วชิ าอะไรกนั หนอ แตส่ รู้ วู้ ชิ า เอาละ่ ทา่ นจะรกั ผมตอ่ ภายหลงั เมอื่ ทา่ นมที กุ ข์ นำ�้ ตาไหล จงึ จะ เอาตวั รอดเปน็ ยอดดี รหู้ ลบเปน็ ปกี รหู้ ลกี เปน็ หาง ขอฝากไวด้ ว้ ยนะ จะไดร้ อดพน้ อนั ตรายนะ อยา่ ไปโง่ อยา่ ไปโผล่ใหเ้ ขาเห็น คดิ ถงึ หยงิ่ ยโสแมงปอ่ งกไ็ มด่ ี ผใู้ หญใ่ หข้ องไมเ่ อา จองหองจรงิ ๆ ไมเ่ อาเหนอื หลวงพอ่ อัมพวัน ท่านไปสบายอาจจะลืมเลย ไมก่ ลับมาก็ได้ เอาใต้เลย พวกจองหอง นผี่ มโดนดา่ มาอยา่ งน้ี ผมมาเลา่ ถวาย ผมไมว่ า่ หรอก แต่ไปมที กุ ขแ์ ลว้ ก็กลบั มาเถอะครบั ถา้ ไม่สามารถแกป้ ญั หาได้ หลวงพ่อเดิมเคยด่าผม ให้คาถาเลี้ยงช้างไม่เอา คาถาต่อช้างป่า กลบั มา “ผมจะชว่ ย” คาถาช้างตกน้ำ� มนั “ไม่เอาครบั ” ตอนนั้นผมเตรียมจะสกึ แลว้ ผมเอาคาถาผ้หู ญิง บทเดยี ว หลวงพ่อเดิมพดู ทนั ที “เจา้ นีห่ ยง่ิ ยโส แมงปอ่ งจองหองน่ี ผใู้ หญ่ให้น่ี “เดย๋ี ว” ไม่มีนะ ไปสอนลูกหลานท่านในอนาคต อยา่ เดี๋ยว รับรอง ร้วู ่าเหตกุ ารณ์จะต้องเอาไปใช้ยงั จองหองอกี หรือ”น่ีผมเคยโดนด่ามาก็เลา่ ถวาย ท่านเป็นเศรษฐี จะค้าขายก็มั่งมีศรีสุขนะครับ น่ีแหละ ปผู่ มสอนวา่ “สมองหมา ปญั ญาควาย” ผมโดนดา่ มาอยา่ งน้ี นเ่ี ลา่ ถวายทา่ น ทา่ นผู้มปี ญั ญาทุกท่าน โปรดโยนิโสมนสกิ าร พจิ ารณา สงิ่ ละอนั พันละน้อย ท่านจะจำ� ไปไดข้ อ้ เดยี ว ผมกพ็ อใจ ยงั ได้แบบอยา่ งของวัดไป ด้วยปัญญาของท่านเอง ผมมีความปรารถนาดี ใชบ้ ้าง ทา่ นคงไดแ้ น่นะครบั อยากใหด้ ที ุกองค์ สึกหาลาเพศไป อยากใหล้ ูกศิษย์ มบี า้ นใหญ่ บา้ นโต อยา่ งกบั รวั้ อยา่ งกบั วงั อยา่ งกบั วดั ทว่ั กันทกุ ทา่ นเทอญ

60 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 61 “ภิกษุท้ังหลาย ! พรหมจรรย์น้ี เราประพฤติ วันช�ำระหน้ีสงฆ์ มใิ ชเ่ พอ่ื ใหค้ นมานยิ มนบั ถอื มใิ ชอ่ านสิ งสแ์ หง่ ลาภสกั การะ และสรรเสริญ อานิสงสเ์ ป็นเจ้าลัทธิ หรือแกล้ ทั ธิ พระธรรมสงิ หบรุ าจารย์ ๓๑ ธนั วาคม ๒๕๓๒ อยา่ งน้ัน อย่างนี้ ที่แทพ้ รหมจรรยน์ ี้ เราประพฤตเิ พ่อื หนสี้ นิ ในตัวเอง ความสังวร ความสำ� รวม เพือ่ ปหานะ “ความละ” วันน้ีเราโชคดี ได้มีโอกาสทำ� บุญส้ินปีเก่า ตอ้ นรบั ปีใหม่ เพื่อให้ เพอื่ วิราคะ “ความหายกำ� หนัดยินดี” เพือ่ นโิ รธะ หมดเสนยี ดจัญไร เพื่อไม่มเี วรกรรม มีแต่บุญวาสนาส่งเสริมชีวติ ความดบั ทกุ ข์ ผปู้ ฏบิ ตั แิ ละนกั บวชตอ้ งมงุ่ ตามแนวทางนี้ ตลอดไป ท่านสาธุชนท้ังหลาย โปรดไปตัวเปล่า มาตัวเปล่า อย่าให้เป็น นอกจากแนวทางน้ีแล้ว ผิดท้ังหมด” “หน้ีใคร” ติดตัวไป ขอให้ปลอดภยั ตลอดปี ๒๕๓๓ จะได้มีความสุขความเจริญ ย่ิง ๆ ขึน้ ไป ขอท่านผู้ใจบุญ โปรดหลดุ พน้ เสยี จาก “หน้ีสนิ ในตัวเอง” คือ กเิ ลส นทิ รา ราคคั คิ โทสคั คิ โมหคั คิ โปรดทิง้ ทอดมนั เสยี ด้วย อโหสิกรรม อย่าได้เกบ็ ไว้ในจิตใจให้เศร้าหมองต่อไป ประสบพบแต่โชคดี มีปัญญา ตลอดปีใหม่ ตลอดกลั ปาวสาน พทุ ธวจนะ

62 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 63 เราเป็นหนพี้ ระพทุ ธเจา้ หนีม้ ารดาบดิ า หนี้ผมู้ ีพระคุณ หน้บี ุญคณุ พ่อแมเ่ ม่ือคร้งั อดตี ชาติ เมื่อชาตกิ ่อนกย็ ังใชไ้ ม่หมด มามี วนั ที่ ๓๑ ธนั วาคม ๒๕๓๒ ใกล้จะสน้ิ ปอี กี ไมก่ ช่ี วั่ โมง จะถงึ พ่อแม่ในชาติน้ีก็ยังใช้ไม่หมด ตายจากชาติน้ีไป มีพ่อใหม่แม่ใหม่ชาติโน้น พทุ ธศักราช ๒๕๓๓ เราจะไดป้ ระกอบมงคลพธิ อี ันย่ิงใหญ่ คือ อนาคตกย็ งั ใช้ไม่หมดสิน้ อกี การใช้หนสี้ งฆ์ นแี่ หละทา่ นทงั้ หลายเอย๋ เปน็ หนบ้ี ญุ คณุ พอ่ แมม่ ากหลาย ยงั จะไปทวงนา ได้อาราธนาพระสงฆ์ เจริญพระพุทธมนต์บทใหญ่ ที่พระพุทธเจ้า ทวงไร่ ทวงตกึ ราม มาเป็นของเราอีกหรอื ตวั เองก็พ่งึ ตัวเองไมไ่ ด้ ช่วยตัวเองไม่ได้ ทรงแสดง มคี นฟงั อยู่ ๕ คน คือ ปญั จวัคคยี ์ เรียกสนั้ ๆ ว่า “ธรรมจกั ร” ได้ขยาย สอนตวั เองไม่ไดแ้ ลว้ เปน็ คนอัปรยี ์จญั ไรในโลกมนุษย์ ไปทวงหนพี้ อ่ แม่ พอ่ แม่ ผลวเิ ศษกวา้ งขวาง ตง้ั แตโ่ ลกมนษุ ยจ์ นถงึ พรหมโลก เพราะอาศยั พระมหากรณุ าธคิ ณุ ใหแ้ ล้ว เรียนสำ� เร็จแลว้ ยังชว่ ยตวั เองไม่ได้ มหี นต้ี ดิ คา้ ง รับรองท�ำมาหากินไมข่ ้ึน อันล้นพ้นของพระบรมศาสดา เราได้อาศัยแสงสวา่ งจากพระธรรมส่องทางชีวิต จงึ เปน็ หนีพ้ ระพทุ ธเจา้ มามากมายหลาย เปน็ หน้พี ระพุทธเจา้ ยงั ไม่พอ ยังเป็นหน้ี สะสมหน้ีให้ตัวเอง พระเดชพระคณุ องคม์ หาบพติ รพระราชสมภารเจา้ ทเ่ี ราไดเ้ ขา้ มาอยใู่ ตร้ ม่ โพธท์ิ อง นอกเหนือจากนั้นยังเป็น “หน้ีตัวเอง” ตัวเองเกิดมาแสนจะ ของพระองค์ดว้ ยความสขุ ความเจริญอยา่ งหาประมาณมิได้ ลำ� บากกาย ลำ� บากใจ กวา่ จะเจรญิ วยั ชนั ษา มอี ายเุ หยยี บยา่ งมาถงึ นอกเหนอื จากน้นั เรายงั เป็นหน้ีบญุ คุณผหู้ ลักผใู้ หญ่ ท่ีปลุกปลำ้� บำ� รุง ๔๐ – ๕๐ ปกี ย็ าก ไมน่ กึ ถึงบุญคณุ ตวั เองเลย ตวั เองกไ็ มส่ งสารตัวเอง ไม่รกั เราให้เติบใหญ่ มีหลกั ฐาน มียศถาบรรดาศักด์ิ เราจึงเป็นหนบ้ี ญุ คุณของท่าน ตัวเอง ท�ำชั่วชา้ สามานย์ กนิ เหลา้ เมาสุรา นคี่ นประเภท “ไม่รกั ตัวเอง” เหล่านนั้ อีก ไมใ่ ช้นอ้ ย เรากต็ ้องตอบแทนทา่ นด้วยการสนองพระเดชพระคณุ คนไม่ท�ำกิจวัตร ไม่ปฏิบัติหน้าท่ี ไม่รับผิดชอบ แปลว่า “คนน้ัน ให้เป็นทวีคณู เกลยี ดตวั เอง” กินเหลา้ เมาสรุ า เลน่ การพนนั เท่ียวเสสรวลฮวลฮา กินโต้รุ่ง หนีบ้ ญุ คณุ อนั ย่ิงใหญ่ เหลอื จะนบั จะประมาณนัน้ คือ “หนีพ้ ระคุณ พ่อแม่กเ็ สยี ใจ ยงั ไปวา่ พอ่ วา่ แม่ ไปทวงหน้ี เอาทรัพยส์ มบัติพ่อแม่มาฉุยแฉก ของบิดา – มารดา” แตกราน น่ีคือ “ลูกสะสมหน”ี้ ไมย่ อมใชห้ นี้ละ่ ท่านพงั เพยเปรยี บเทียบส่ังสอนมาสองพันกว่าปีแลว้ วา่ “จะเอาท้องฟา้ หรอื แผน่ ดินมาเปน็ กระดาษ เอาเขาพระสเุ มรุมาศมาเป็นปากกา จะเอาน้ำ� วธิ ใี ช้หน้พี ่อแม่ ใช้หนตี้ ัวเอง มหาสมทุ รเปน็ น้ำ� หมกึ วาด ก็ไม่สามารถจารึกพระคณุ ของบดิ ามารดาไวไ้ ด”้ วิธีใช้หนีพ้ ่อแมไ่ ม่ยากเลย ลูกหลานเอย๋ จงสร้างความดีให้กบั เพราะน�้ำมหาสมุทรจะเหอื ดแห้งหมด กอ่ นทจ่ี ะจารกึ พระคณุ บิดามารดาไดจ้ บสน้ิ ตัวเอง และก็เป็นการใช้หนี้ตัวเอง นี่เป็นเร่ืองส�ำคัญ ตัวเรา คนอ่นื ท่เี ปน็ เพอื่ นท่ีรัก จนยอดหวั ใจ กย็ ังมีโทษตอ่ ตัวเรา รักเราไม่จรงิ พอ่ ใหห้ วั ใจ แม่ใหน้ ำ�้ เลอื ดน�ำ้ เหลอื งแลว้ อยู่ในตวั เรา จะไปแสวงหาพอ่ ทไี่ หน เหมอื นบิดามารดา เขาพง่ึ เราได้ เขาจึงมารักเรา ขอฝากกลอนสนุ ทรภไู่ วใ้ นท่ีนี้ จะไปแสวงหาแม่ท่ไี หนอีกเลา่ อันขา้ ไทไดพ้ ง่ึ เขาจงึ รกั แม้ถอยศักดิ์ ส้ินอ�ำนาจ วาสนา คนใช้หน้ีตัวเอง คือ สร้างความดี ละความชั่ว เว้นอบายมุข เขาหนา่ ยหนี ไมไ่ ดอ้ ยู่ คูช่ วี า แต่วชิ า ช่วยกาย จนวายปราณ

64 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 65 การหาความสขุ ในอบายมขุ เปน็ การสรา้ งหนีต้ ัวเอง ทคุ ติ ปาฏกิ งั ขา ตายไปนรก คนเกิดมาดี มปี ัญญา คนนนั้ อยู่รอดปลอดภัย คนไหนปฏบิ ตั ิธรรม มหี นต้ี ดิ ไปดว้ ย หนบี้ ญุ คณุ ไมม่ หี มด ตอ้ งตดิ ตามไปทวงหนี้ ทา่ นทงั้ หลายในอนาคต “ไปรอดแน”่ คนไหนไมม่ คี ณุ ธรรม ไมป่ ลอดภยั ถงึ มคี วามรสู้ งู อยา่ งไร กเ็ อาตวั ไมร่ อด ถึงไปตกนรกอยู่ในคุกตะราง หน้ีสินก็ตามไปทวงอีก เว้นแต่ผู้ท่ีเป็นบัณฑิต ถา้ เราใชห้ นตี้ วั เองดว้ ยการทำ� งานใหแ้ กต่ วั เอง ทำ� งานในการเรยี นหนงั สอื เขาจะไมท่ วง เพราะคนไปตดิ ตะราง คนอยใู่ นกองทกุ ขไ์ ปทวงไมไ่ ด้ เพราะไมม่ จี ะให้ ทำ� งานในการสรา้ งหลกั ฐานขนึ้ มา อยา่ งนใี้ ชห้ นต้ี วั เอง “เกดิ มาอยา่ ให้ เสยี ชาตเิ กดิ ” อย่าไปทวงเขาเลยนะ เปน็ ทกุ ขเ์ ปลา่ ๆ ถงึ จะอยใู่ นโลกมนษุ ยก์ ต็ าม พยายามสรา้ งความดเี ปน็ การใชห้ นต้ี วั เอง มคี วามหมาย ถา้ ใชห้ นต้ี วั เองได้ กส็ ร้างความดีเพิ่มขึ้น ความชว่ั กอ็ อกไป หนส้ี ินผกู พนั อยา่ งน้ี อยา่ ใหอ้ ยู่ในจิตใจ สคุ ติ ปาฏกิ งั ขา “หนห้ี มด” ไปสวรรค์ “หนี้ยังมอี ยู่” กต็ อ้ ง ไปนรก หนส้ี งฆ์ คนทร่ี กั ตวั เอง ตอ้ งใชห้ น้ตี ัวเอง พระพทุ ธเจา้ สอนวา่ เมื่อสมัยอาตมาเป็นเด็ก อยู่ท่ีวัดศรัทธาภิรมย์ เขาเรียก อตั ตาหิ อตั โนนาโถ ตนเทา่ นนั้ เป็นทพ่ี ่ึงของตน วดั ใหมศ่ รทั ธาราษฎร์ เวลาไปวดั ยายก็ให้น�ำก้อนดินใส่กระบงุ หาบไปทกุ วันพระ ถามยายวา่ เอาไปท�ำไม ยายบอกวา่ เอาไปใช้หนสี้ งฆ์นะหลาน กงเตก๊ (ใชห้ น้ีเกา่ ฝังไว้ ฝากไว้ ท้งิ เหว) หนส้ี งฆเ์ ปน็ อยา่ งไร ยายอธบิ ายใหห้ ลานฟงั สิ ยายบอกวา่ เออ! หลานเอย๋ กงเต๊กเขายงั ทง้ิ ๔ บ่อ เอาไปใช้หน้ีเกา่ เอาไปฝากไว้ เอาไปฝงั ไว้ เราไปเหยียบดินวัด ตดิ เท้ากลับมา “เปน็ หนส้ี งฆ”์ เราจงึ ตอ้ งเอาก้อนดินไปใช้ เอาไปท้ิงเหว อย่างน้นี ะ “หนีว้ ดั ” ๑. ใชห้ นีเ้ ก่า คือ ตอบแทนพอ่ แมข่ องเรา เดย๋ี วนไี้ มต่ อ้ งแลว้ เอาควายไปเลยี้ งในวดั ตดั ตน้ ไมว้ ดั เลย พอพระทา่ น ๒. ฝงั ไว้ หมายความวา่ เอาไปใหพ้ วกยากจน เขาอาจจะไมต่ อบแทนกช็ า่ ง พูดขึน้ ก็ทะเลาะกับพระ คนประเภทน้ี เป็นลกู ศษิ ย์เถรเทวทัต ลงนรกโลกนั ต์ ๓. ฝากไว้ เอาไปช่วยเขาเลย้ี งดู อุปการะลกู เดก็ เลก็ แดงของเรา โตข้ึน ถูกลมเกย์พัด ถกู ไฟไหม้ ถกู โจรกรรม ถูกกฎแหง่ กรรมลงโทษ ตายเรยี บ ขอฝาก เขากจ็ ะใช้หนีเ้ ลย้ี งดเู ราตอ่ ไปในอนาคต ทา่ นไว้ จงสรา้ งความดีใช้หนตี้ ัวเอง จงึ มีประโยชน์ตอ่ ชวี ติ ๔. ทิ้งเหว กก็ ินทกุ วัน กินเขา้ ไปไมร่ ู้จกั เต็ม คอื เอาไปท้ิงเหว กนิ เขา้ ไป คนเราเปน็ หนกี้ นั ทง้ั นน้ั แหละ หนอี้ ะไรหนอ...ทใี่ ชไ้ มม่ หี มด หนบ้ี ญุ คณุ นะ แล้วยงั ไม่ได้ท�ำงาน ยังไมม่ กี จิ กรรมให้ดี กเ็ ปน็ หนี้ตวั เองต่อไป ทา่ นทง้ั หลายผเู้ ปน็ บณั ฑติ โปรดคดิ บญุ คณุ ไมม่ หี มด ไปขอยมื เงนิ เขามา ๑,๐๐๐ บาท โลกมนษุ ย์นี้ มมี นุษยใ์ จสงู ขเ้ี กียจ ไมม่ ีเพอื่ น ไมม่ เี งนิ เพราะไม่มีงานท�ำ ใชว้ ันละ ๑๐๐ เด๋ยี วกห็ มด หมดแล้วกเ็ ลกิ กัน งานคือเงนิ เงินคอื งานบนั ดาลสขุ จงท�ำงานใหส้ นกุ มีความสุขในการท�ำงาน เงนิ ไหลนอง ทองไหลมา

66 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 67 หน้ีบุญคุณไม่มีหมด การใช้หน้ี ต้องสรา้ งความดี แต่หนีบ้ ญุ คุณ โบราณเขาบอกวา่ “ซอ่ื กินไมห่ มด คดกนิ ไมน่ าน” ใช้หน้ีก็ต้องสร้างความดี เป็นการใช้หนี้ คุณพระศรีรัตนตรัย ขอฝากทา่ นทงั้ หลายไวด้ ้วย ถา้ ซื่อกินไมห่ มด หลง่ั ไหลมาเร่อื ย ใช้หนี้พ่อแม่ ใช้หนี้ตัวเอง ต้องสร้างความดีให้มันยิ่งใหญ่ “หนี้บญุ คุณไมม่ หี มด” หรอก ไปชว่ ยเขาทำ� นา ชว่ ยบา้ นโน้นบ้านน้ี เขาจะไม่ลมื เหมือนสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถมีพระราชด�ำรัสไว้ในวันแม่เม่ือ พระคุณเลย นอกเหนือจากไปชว่ ยบ้านอนั ธพาล มันจะลมื บุญคุณคนได้ ถา้ ไปช่วย ๑๐ ปีทผี่ า่ นมา อาตมาจำ� ได้ บ้านบณั ฑติ ผมู้ ีปญั ญาแลว้ เขาจะไมล่ มื พระคุณเลย “พ่อแมท่ ง้ั หลายเอย๋ จงสรา้ งบา้ นเมอื งใหย้ งิ่ สุข ลกู เอย๋ จงสร้างชาติ เพราะฉะนน้ั คนเราจงึ ไมล่ มื พระคณุ บดิ ามารดา พระคณุ อปุ ชั ฌายอ์ าจารย์ ใหย้ ิ่งใหญ่ ช่วยตัวเองนะ ลูกนะ หาวชิ าความรู้ พงึ่ ตวั เองตอ่ ไป” จะไม่ลมื พระคุณสถานท่ี ไม่ลืมพระคณุ แหล่งใหเ้ กดิ วิชา จะไม่ลืมแหล่งให้เกิด ลกู เอ๋ย จงสรา้ งชาติให้ยิ่งใหญ่ คอื สร้างตวั เองให้ใหญ่ ให้ปกครอง ความดี หมั่นไปมาหาสู่กัน จะไม่ลืมพระคุณของตัวเองว่าตัวเราเกิดมายาก ตวั เองไดน้ ะลกู นะ นเ้ี ปน็ การใชห้ นตี้ วั เอง พอ่ แมก่ ส็ รา้ งบา้ นเมอื งใหย้ ง่ิ สขุ ไวใ้ หล้ กู อยู่ ต้องสรา้ งความดีใชห้ น้ตี วั เอง การทจ่ี ะใชห้ น้ีตัวเองก็ สร้างความดีให้มากข้นึ ผกู อู่ให้นอน ใหว้ ชิ าความรูท้ กุ ประการ ท�ำงานใหม้ ากข้ึน ท�ำความดใี ห้ปรากฏชัด อย่างน้สี ิ เรียกว่าใช้หน้ีตัวเอง เด๋ียวนเ้ี ราไมส่ งสารตัวเองแลว้ กินเหลา้ เข้าไป ทรพั ย์สมบัตพิ ่อแม่ใหม้ า พระสงฆเ์ ปน็ หนี้ญาตโิ ยม กข็ าย แจกจา่ ยไปหมด ไมม่ เี หลอื เลย ตวั เองกจ็ ะขายตวั กนิ ขายตวั เองเขากไ็ มเ่ อาอกี องค์สมเด็จพระชินสีห์บรมศาสดาสัมพุทธเจ้า เม่ือกาลคร้ัง เพราะข้ีเกยี จเช่นน้ี ขอฝากท่านสาธชุ นเป็นขอ้ คิดในวันใช้หน้สี งฆ์ ๒,๐๐๐ กวา่ ปี พระองค์ทรงเสดจ็ บรรพชา ไม่ไดเ้ อาสมบตั ิ ของพระราชบดิ าไปเลย ไปแตต่ วั เปลา่ ๆ ไมม่ อี ะไรเลย รอ้ นถงึ พระจกั รนิ ทรเ์ ทวราช เอาผ้ากาสาวพสั ตร์มาถวาย ทีแ่ ม่น�ำ้ อโนมานที สรา้ งความดีดว้ ยการบรรพชา พระองค์เป็นโอรสจักรพรรดิ มีเงินหลายโกฏิ สตางค์เดียวไม่เคยขอ พอ่ แม่เลย มาตัวเปลา่ ไปตัวเปลา่ ไปสร้างความดีในโลกมนุษย์ มีช่ือเสยี งโดง่ ดงั มาจนบดั น้ี พระพุทธเจ้าของเรา รวยทรัพย์ รวยช่ือเสียง รวยความเป็นบรมครู สอนประชาชน ใหม้ ที รพั ย์ มคี ณุ สมบตั ิ มชี อ่ื เสยี ง มคี วามรกั ตอ่ กนั ทำ� ใหว้ ดั วาอาราม ร่งุ เรอื ง ๒,๐๐๐ กว่าปีแล้ว สง่างามเพราะความรวยของพระพทุ ธเจา้ แตพ่ ระสงฆ์ บางพวกไม่รวย ไมม่ ีนำ้� ใจ เพราะเหตใุ ด “ใชห้ นี้ญาตโิ ยม”

68 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 69 พระบรมศาสดา ตรสั แก่พระอานนทศ์ รอี นุชาว่า เปน็ หน้ีประชาชน ไมไ่ ดร้ ักษาของประชาชนไว้ เปน็ สมบตั ิของสงฆ์ ให้คงทน “ดูกรอานนท์ บดั นี้ อานนท์เอย๋ เราเปน็ นักบวช เป็นหนี้ชาวแวน่ แคว้น แตป่ ระการใด เลยกเ็ ปน็ หนส้ี งฆเ์ หมอื นกนั ไมใ่ ชโ่ ยมเปน็ หนอี้ ยา่ งเดยี วนะ พระสงฆ์ เป็นหนีญ้ าติโยมมากหลาย ดกู รอานนท์ศรอี นุชา จงใชห้ นีโ้ ยมเขา จงใช้หนี้ เปน็ หน้ีด้วย เปน็ หนใี้ คร “เปน็ หน้โี ยม” ชาวแวน่ แควน้ เขา ใช้คา่ ข้าวสุกเขา ใชค้ ่าปจั จยั ๔ เขานะ อานนท์” “ดูกร ภิกขเว สงฆ์ผู้ทรงศีลสังวรในพระธรรมวินัย อย่าท�ำตัวร้ายแรง โยมถวาย สังฆทาน ภิกขุ สังฆสั สะ โอโณชะยามะ ถวายเป็นของสงฆ์ ต่อสังคม ขอพระสงฆ์จงท�ำตวั ให้เปน็ ประโยชน์สุขต่อสังคม กิจกรรมของพระสงฆ์ พระสงฆจ์ ะใช้สว่ นตวั ไมไ่ ด้ ตอ้ งเอาไปใช้หนี้สงฆ์ เอาไปใหส้ งฆใ์ ช้ เฉล่ียกันไป จงเปน็ เอกภาพรวมสามัคคกี ัน ตัง้ แต่บดั นีเ้ ปน็ ตน้ ไป” ดว้ ย ๔ ประการ พระองค์จึงสอนให้พิจารณาปัจจัย ๔ สอนพระภิกษุให้ใช้หน้ีญาติโยม สว่ นที่ ๑ ถวายพระพุทธเจา้ สว่ นหนึ่ง ด้วยการพิจารณาปจั จยั ๔ มีจวี ร บิณฑบาต เสนาสนะ คิลานเภสัช อย่าน่งิ ดดู าย สว่ นที่ ๒ ถวายสงฆ์ทไ่ี ม่มี – ขาดแคลน บรโิ ภคของโยมโดยไม่พิจารณา สว่ นที่ ๓ ถวายผู้ทรงศีล ทรงธรรม จีวร ผ้าผ่อนท่อนสไบ ญาติโยม ส่วนท่ี ๔ ถวายแกเ่ ปตชน ผู้ล่วงลับไปแลว้ เปน็ ทกั ษณิ านปุ ทาน นอ้ มมาถวาย พระสงฆต์ อ้ งเครง่ ครดั ในสลี าจารวตั ร เป็นหนีโ้ ยมด้วยนะ รบั รอง “กนิ ” กับ “นอน” ตายแล้วไปเป็น “เปรต” และพิจารณาปจั จัย “ทุกครั้ง” ทใ่ี ชน้ ุ่งหม่ พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ ตายไปแล้วจะไปกินก้อนกรวด ก้อนทองแดง บณิ ฑบาต โยมมาใส่บาตร ให้พระสงฆ์ฉัน ในเมอื งนรกแน่นอนทีส่ ดุ พระแตล่ ะรปู ก็เปน็ หนโี้ ยม แตล่ ะเม็ดข้าวสุก เด๋ียวนี้ พระที่วัดนี้ตายไปหลายองค์ ก�ำลังกินก้อนกรวด แลว้ ท�ำไม? ไมใ่ ชห้ นโี้ ยม พระพทุ ธเจา้ สอน กอ้ นทองแดงอยู่ในเมืองนรก ไม่เคยใช้หนี้โยมเลย ใช้หนี้โยม ให้ใชห้ นโี้ ยมเช่นเดยี วกนั ต้องสร้างความดี อย่างนี้เป็นการใชห้ น้ญี าติโยม เสนาสะนงั กฏุ ทิ อ่ี ยู่ ทก่ี นิ สะอาด มาบวชแล้วไม่ใช้หนี้โยม พระพุทธเจ้าตรัสว่า “อานนทศ์ รอี นชุ า บัดน้เี รา ไม่ชว่ ยกนั กวาด ไมช่ ่วยกันทำ� คนที ่ เป็นหนีช้ าวแวน่ แคว้น เปน็ หนข้ี ้าวสุก ข้าวสาร ไมร่ กั ษาของเขา เปน็ หนส้ี งฆ์ สงฆก์ ็ เป็นหน้ีปจั จยั ๔ จวี ร บิณฑบาต เสนาสนะ คิลานเภสัช จะต้องใช้หนี้โยมเขา”

70 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 71 ใชห้ นีญ้ าติโยม เปน็ หน้าทขี่ องพระสงฆ์ ยถา...ใหผ้ ี สัพพี...ให้คน ใช้หน้ีอย่างไรล่ะ ใช้หน้ีโดยการสร้างประโยชน์ให้แก่โยมเขา “ฉันแล้ว” ก็ใชห้ น้โี ยมดว้ ย ยะถา สัพพี “ยะถาให้ผี สัพพใี หค้ น” “พฒั นาจติ ” ใหโ้ ยมดว้ ยพฒั นาการศกึ ษาใหโ้ ยมดว้ ยพฒั นาสงั คม กรวดนำ�้ อยา่ ไปจบั กน้ กนั ยะถา เปตานงั ใหแ้ กเ่ ปรต สพั พี ตโิ ย... พัฒนาเศรษฐกจิ ให้โยมมีอาชพี การงานด้วย พัฒนาสงั คมใหโ้ ยมเขาอยู่อย่าง หมายความวา่ ให้พรแกค่ น ยะถาให้ผี สัพพีให้คน ตอ้ งพนมมอื รับพร ขอฝากไว้ มคี วามสุข ด้วยเมตตา ปราณี อารีเอ้ือเฟอื้ ขาดเหลอื คอยดูกนั อย่างน้เี ปน็ “หนา้ ท่ ี ด้วยในการใชห้ นใี้ นวันน้ี ของพระสงฆ”์ ทพ่ี ระบณิ ฑบาต ตอ้ งสำ� รวมอนิ ทรยี ์ คอื สำ� รวมสายตา “แลดไู ปชว่ งอก” ฉะน้ัน ท่านสาธุชนโปรดทราบ น่ีผ้ากราบ เวลาโยมเอาของมาถวาย อยา่ เหลยี วลอ่ กแลก่ เหมือนลงิ ค่าง บา่ งชะนี ถา้ ไปเรยี ก “โยม พระมาแล้ว” พระท่านจะรับประเคน ถา้ เปน็ จวี ร พระท่านบอกวา่ “ยะถาปัจจะยัง จวี ะรัง ปะฏเิ สวาม”ิ นใี่ ชห้ นโ้ี ยมแลว้ จะตอ้ งว่านะ นขี่ อทาน! ไมใ่ ชบ่ ณิ ฑบาต โปรดสตั ว์ พระพทุ ธเจา้ ไมเ่ คยสอน ถา้ โยมเอาของมาถวายเปน็ บณิ ฑบาต กว็ า่ “ยะถาปจั จะยงั บณิ ฑะปาโต” พระทา่ นท�ำกนั เองนะ นยี่ อ่ ๆ ให้ฟงั ใชห้ นีโ้ ยม ให้พรโยมนะ ถา้ โยมเอาเสนาสนะมาถวาย ทา่ นจะกลา่ ววา่ “ยะถาปจั จะยงั เสนาสะนงั ถ้าเขาไมป่ วารณา “อยา่ เรียก” บางทเี ขาปวารณา ปะฏเิ สวามิ” ทา่ นจะใช้หนี้ กับเด็กไว้ หนู... ถ้าพระมา ยายไม่รู้ เรียกหน่อยนะ โยมเอาคิลานเภสัช น�ำ้ ผึ้ง น�ำ้ อ้อย น�ำ้ ตาล เนยใส เนยแขง็ เปน็ ตน้ เป็นเภสชั ก็ต้องว่า คลิ านเภสัช น่กี ใ็ ชห้ นโ้ี ยม ให้พรโยมดว้ ย โยมท�ำน�ำ้ ปานะมา อย่างน้ีได้ “ให้เด็กเรียก” เราอย่าไปเรียกเองนะ ถวายอยู่ในเขตของคลิ านเภสัช ก็ต้องให้ พระบิณฑบาตก็ว่า “ยะถา ปัจจะยัง พรมนงั่ อยนู่ เ่ี ปน็ เสนาสนะ เวลานง่ั ลง พระทกุ รปู จะบอกวา่ “ปะฏสิ งั ขา บณิ ฑะปาโต” ตลอดทาง ถา้ พระไม่ท�ำ โยนโิ ส เสนาสะนัง ปะฏิเสวาม”ิ คนทีส่ รา้ งพรม เสนาสนะ จะไดบ้ ญุ นใี่ ชห้ นท้ี กุ เปน็ หนสี้ งฆ์ เปน็ หนโี้ ยม ตายไปตกนรก เวลานะ แน่… พระบางองคไ์ ม่ใชห้ น้ี ก็กนิ ก้อนกรวด กอ้ นทราย ไปตกนรก บางองคต์ าย เป็นพระภมู กิ ็มี เพราะเก็บสมบตั ไิ วม้ ากมาย ตายไปเปน็ พระภูมิเฝา้ เงนิ เฝ้าทอง เป็นโสมเฝา้ ทรพั ย์ ยงั ง้ีมีเยอะ ก็ไปเฝ้าทรพั ยก์ นั ตอ่ ไป เป็นพระพรหมได้อย่างไร หรอื เป็นพระภมู ินะ่ ถูกแลว้ ไปเฝ้าทรพั ย์สมบัตขิ องตนทไ่ี ดส้ ะสมมานาน เป็นหน้ี กันมากมาย นี่แหละเวลาพระจะฉนั ท่านก็บอกวา่ “ปะฏสิ ังขา โย” เวลารับประเคน กว็ ่า “ยะถาปัจจะยัง” น่ีใช้หนีโ้ ยม

72 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 73 ยะถา สพั พีกลางถนน ...กจิ วตั รพระ (ขอ้ ความตอนหนงึ่ ท่ี พระเดชพระคณุ หลวงพ่อฯ ถวายความรูแ้ ก่ คณาจารย์ และพระนสิ ติ นกั ศกึ ษา มหาวทิ ยาลยั มหามกฎุ ราชวทิ ยาลยั กิจวัตรพระมี ๑๐ อยา่ ง คือ เมือ่ ๒๖ สงิ หาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ ผู้รวบรวมฯ) ขอฝากรองอธิการฯ ฝา่ ยฆราวาส อาตมาไปกรุงเทพฯ ที่สวนจตจุ ักร ๑. ลงอุโบสถ พระ “ยะถาสัพพี กลางถนนเลย” ยะถา สัพพไี ด้หรือ ขอกราบเรยี นวา่ เวลาเขา ใสบ่ าตรก็ “ยะถาปจั จะยงั ปณิ ฑะปาโต ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล” เวลาฉนั ก็ ๒. สวดมนต์ไหว้พระ “ปะฏสิ งั ขา โย นโิ ส ปณิ ฑะปาตงั ปะฏเิ สวาม”ิ ใชไ่ หม เดยี๋ วน้ี ยะถากลางถนนเลย อายฝรัง่ ไหมน่ี ฝรงั่ เขาเรยี นรูด้ ีกวา่ นะครบั แล้วก็ว่า สัพพะพุทธา เสยี ดว้ ยนะ ๓. บณิ ฑบาตไม่พกั ฝากพระเดชพระคณุ ทเ่ี คารพ (พระ) นสิ ติ นกั ศกึ ษาทเ่ี คารพครบั ไปชว่ ยแก้ หนอ่ ยครบั อยา่ ยะถา ในกลางถนน ไมถ่ กู ตอ้ งชว่ ยกนั แกค้ รบั ถา้ ไมช่ ว่ ยแก้ เสยี ใจดว้ ย ๔. โปรดให้โยมไดส้ ร้างความดี ภัยของศาสนามาแล้ว คนรู้เยอะ คนรู้พระไตรปิฎกเยอะนะครับ ฝร่ังอ่าน พระไตรปิฎกภาษาอังกฤษนะครบั * ๕. กวาดเวจ็ กุฎี ขัดสว้ มนีเ่ ป็นหน้าทข่ี องพระ ถา้ พระในวนิ ยั น้ีผา่ นเว็จกฎุ ี * คัดลอกจาก หนังสืออนุสาสนีปาฏิหาริย์ (หมวด ปกิณกธรรม) ได้กลิ่นเหมน็ เห็นสกปรก ถ้าหนีเป็นอาบตั โิ ทษ ของพระธรรมสิงหบุราจารย์ รวบรวมและเรียบเรียงโดย ชินวฒั ก์ รตั นเสถียร ๖. รกั ษาผ้าครอง

74 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 75 ๗. โกนผมปลงหนวด ตัดเลบ็ ปฏิบัตกิ รรมฐาน เปน็ การใชห้ นี้สงฆ์ ๘. อยู่ปรวิ าสกรรม แต่พระสงฆ์องค์ใด ปฏิบัติกรรมฐาน ก็เป็นการใช้หน้ีสงฆ์ ๙. ศึกษาสกิ ขาบท และปฏิบัตพิ ระอาจารย์ เป็นการอโหสิกรรม หยบิ หนอ ฉันหนอ เค้ียวหนอ กลืนหนอ ๑๐. พจิ ารณาปจั จยปัจจเวกขณะ ปัจจัยทง้ั ๔ เปน็ ตน้ “อาหารน”ี้ อาตมา เยียวยาให้ชว่ ยชวี ติ อยไู่ ด้ ๑ วนั อาตมาจะไม่ลมื โยม อาตมา โยมโปรดทราบไว้ดว้ ย ไมใ่ ชเ่ ปน็ หนเ้ี ฉพาะโยม พระสงฆเ์ ป็นหนตี้ วั ดนี กั จะใชห้ น้โี ยมดว้ ยการ “ปฏิบัตธิ รรม” ปฏิบัติไดเ้ มอ่ื ใด อาตมาจะไปโปรดโยม “เอาสองคูณเลย” เหมือนรบั ราชการขาติดโซอ่ ยู่ ๑ ขาแล้ว ถา้ ทำ� ผิด ๑ ขา เข้าไป จะไปเทศน์โปรดโยม จะใหโ้ ยมเขา้ ทางวดั ใหโ้ ยมมีศลี ใหโ้ ยมมภี าวนา ให้โยม ตะรางเลย พระสงฆก์ ็เหมือนกันเปน็ “ผ้สู อนประชาชน เปน็ ตวั อยา่ งที่ดีของ ไปสวรรคน์ พิ พาน นจี่ ุดม่งุ หมายทใ่ี ชห้ น้สี งฆ์ โลกมนษุ ย”์ เพราะเป็นผู้ปฏบิ ัติดี ปฏิบตั ชิ อบแลว้ ขอฝากไว้ดว้ ย พระสงฆ์เดี๋ยวน้ีไม่ค่อยใช้หนี้ตัวเอง เลยก็ต้องไปเป็นกรรม อย่างต�่ำก็ เวลาโยมไหว้พระสงฆ์ พระสงฆก์ ็ให้พร ถ้ามที ้ังโยมหญิงโยมชายก�ำลังไหว้ สมองเสีย สอนใครไม่ได้ สอนตัวเองไม่ได้ แลว้ ออกไปสอนคนอนื่ ก็ไม่ได้ กเ็ ปน็ หนี้ พระสงฆอ์ งค์น้นั จะกลา่ วว่า “สุขติ า โหตะ ทุกขะ ปมุญจถะ” ขอทา่ นทัง้ หลาย ตัวเอง ตายไปแลว้ ก็ลงโลกันต์ เพราะว่าทรยศต่อกฎบัญญัติสงฆใ์ นทปี่ ระชมุ ดว้ ย จงถงึ ซ่งึ ความสุข ปราศจากทุกข์เถิด “เอสาหํ ภันเต สุจิระปรินพิ พุตัมปิ” ทรยศต่ออุปัชฌาย์ ทรยศต่อค่สู วด กรรมวาจาจารย์ ทรยศตอ่ สงฆใ์ นท่ีประชุมสังฆกรรม ในโรงอโุ บสถ ถ้าโยมผูช้ ายไหวค้ นเดียว ท่านบอกว่า “สขุ โิ ต โหตุ ทกุ ขา ปมญุ จต”ุ ถา้ โยมผู้หญิงไหวค้ นเดียว ทา่ นจะวา่ “สขุ ติ า โหตุ ทกุ ขา ปมญุ จต”ุ นใ่ี หโ้ ยมนะ พระบางองคไ์ มใ่ หเ้ ลย เปน็ หนส้ี งฆ์ เปน็ หนพี้ ระพทุ ธเจา้ ตายเปน็ เถรเทวทตั กนิ กอ้ นกรวด กอ้ นทราย เกดิ เป็นววั เป็นควาย ด้วยอ�ำนาจโมหะ ทีไ่ มร่ ้ ู ไม่ปฏบิ ตั ิตามธรรมวินยั นี้

76 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 77 บวชลูก บวชหลาน อย่าแห่ อยา่ กินเหล้า ขอฝากญาตโิ ยมไวด้ ้วย อย่าฝา่ ฝืนขืนกระทำ� ไม่รกั ตัวเอง กินเหลา้ เมาสุรา พดู ถึงใช้หนโ้ี ยม ขอพูดต่อไปสักหน่อยนะจะ๊ บวชลกู บวชหลาน ในเขตขัณฑสีมา และก็รอ้ งร�ำทำ� เพลง แอน่ หนา้ แอ่นหลัง ตอ่ หนา้ องค์พระพกั ตร์ อย่าแห่ เป็นหน้สี งฆ์ เข้าเฝ้าพระพทุ ธเจ้า ต้องสวดพทุ ธคุณ องค์พระพุทธเจา้ ขาดความเคารพ พระองคบ์ วช มีแหไ่ หม แต่ต้องเดินทางไกล ธรรมคณุ สงั ฆคณุ รำ� ลึกคุณพระรัตนตรยั ลกู นาค แมน่ าค พ่อนาค จะได้บญุ แรงม้ากณั ฐกะ เหาะไป เขาจงึ นิยมเอาม้าแหน่ าค เอาอยา่ งพระพทุ ธเจา้ บา้ ง ไม่ใช่เอาเหลา้ มากินกนั ในเขตขัณฑสีมา ทา่ นจะเป็นหนส้ี งฆ์ตลอดชาติ ขอฝากไว้ ความจรงิ เดนิ มาครง่ึ กโิ ลเมตร จะแหม่ า้ ทำ� ไม และมสี ปั ทน คอื รม่ เดนิ ทาง ดว้ ยนะ ขา้ มทงุ่ นามา ๑๖ โยชน์ กวา่ จะมาถงึ วดั เชตวนั กต็ อ้ งมรี ม่ กาง เขา้ เขตแลว้ ตอ้ งเคารพ งานศพพ่อแม่ เอาเหล้าไปกินหน้าศพ เอาการพนันไปเล่นต่อหน้าศพ ต้องลดร่ม ถอดรองเท้า เข้าในเขตขัณฑสีมา เคารพพระพุทธเจ้าเถิด โยมจะ ไมเ่ ป็นหนีส้ งฆ์นะ ขอฝากไวด้ ้วย ท่ีท�ำงานพระพุทธศาสนา ที่ท�ำงานของพระพุทธเจ้า โยมจะตอ้ งลงนรก ดวงวญิ ญาณไมไ่ ดร้ บั สว่ นบญุ ดวงวญิ ญาณเกดิ ไปอยบู่ นสวรรค์ จะหนเี ลย เหลือแค่ซากศพอยู่ เหลือเครื่องต้ัง สักการะ ดวงวิญญาณจะไม่รับบุญ และไม่ให้พรแกล่ กู หลาน

78 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 79 โยมเปน็ หน้สี งฆ์ อาตมาจะใชห้ นีโ้ ยม “จนชีวติ จะหาไม่” หน้ีบุญคุณของสงฆ์ พระท่านสอนโยมใช่ไหม ก็เป็นหน้ีสงฆ์ สอนโยมให้สร้างความดี โยมได้ปฏิบัติกรรมฐาน โยมจะรู้ว่า โยมใหค้ า่ ขา้ วสกุ ขา้ วสารแตล่ ะเม็ด อาตมาจะไมล่ ืม อาตมา “โยมเปน็ หนส้ี งฆ”์ ถา้ โยมปฏบิ ตั กิ รรมฐานไมไ่ ด้ กไ็ ปวา่ พระสงฆอ์ งคช์ ี เอาดไี มไ่ ด้ ฉันขา้ วคนอืน่ ยาก แตล่ ะเม็ดนนี่ บั หนึ่งถึงสิบเม็ด ฉันเขา้ ไปแล้ว มาวดั ก็มาใชห้ นสี้ งฆ์ สรา้ งความดีออกจากวัดไป ไมใ่ ชม่ าหาเรอ่ื งกบั พระ จะใช้หน้ีโยมอยา่ งไร โยมท�ำมาหายาก ทำ� มาดว้ ยความล�ำบากประการใด รูอ้ ยา่ งไร มาทะเลาะกบั พระ มาจับผิดพระ นั่นแหละมาสรา้ งหนใ้ี นวัดทเี ดยี ว นา่ สงสารมาก จะรู้จริง ทุกสง่ิ น่าเศรา้ ใจ ดงั น้นั อาตมาจงึ ขออธษิ ฐานจิตใหก้ ลบั มาก่อน ทค่ี อหกั อาตมามาน่ังนี่ พิจารณาต้ังแต่เดินแล้ว ว่าใครสร้างพรม “ปะฏสิ งั ขา โย นิโสเสนา ไปนน้ั อาตมายงั ใช้หน้โี ยมไม่หมด โยมส่งปิน่ โต โยมส่งคาวหวาน ยงั ใชห้ นี้ สะนัง ปะฏิเสวามิ” คนที่สรา้ งพรมจะไดบ้ ุญ เหมือนหวา่ นพืช หวงั ไดผ้ ล โยมอยา่ ไมห่ มดเลย กป็ ฏิภาณตนว่าจะ ไปหว่านข้าวบนยอดเขา อยา่ หวา่ นข้าวในปา่ คงไม่ไดบ้ ญุ ไมไ่ ด้พืชพนั ธุ์ธัญญาหาร แถมเสยี ข้าวปลูกไปเปล่า ไมเ่ กดิ ประโยชน์แตป่ ระการใด ทำ� งานพระพทุ ธเจ้าให้แกป่ ระชาชน พระเดี๋ยวน้ใี ช้หนใ้ี คร ปากหมบุ หมบิ วา่ กระไรก็ไมท่ ราบ น่แี หละอาตมา จะท�ำงานสาธชุ นใหเ้ ปน็ ผลงานของเรา นึกถงึ บุญคุณโยมเหลอื เกินนะจ๊ะ “งานศพ” อาตมารบี ใหโ้ รงผกี ่อน ใชห้ นโ้ี ยม ส่งิ ใดทีไ่ มเ่ หลอื วิสยั ๑ เหมอื นกัน สงิ่ ใดที่ไม่ผิดตามวินัยพระธรรมค�ำสอน ๑ สิ่งใดไม่ผดิ กฎหมายบ้านเมือง ๑ อาตมาจะชว่ ยหวั ยนั ป้าย ท่ีหอประชุมวัดอัมพวัน เสียงไม่ออกข้างนอก เสียงข้างนอกไม่เข้า ไมผ่ ดิ กฎหมายบา้ นเมอื ง มฉิ ะนนั้ บา้ นเมอื งเขาจะปรบั เอา ชาวบา้ นเขาจะรอ้ งทกุ ข์ วัดน้ีหูหนวกเหลือเกนิ เพราะบ้านมกี ลุ่มท้งั ยักษ์ ท้งั มนษุ ย์ ยกั ษไ์ ม่ชอบเสยี งพระ มนุษย์ชอบเสียงพระ มนั ก็ทะเลาะกัน อาตมาภาพ ประธานสงฆ์ ขออนุโมทนา อาตมาขอยนื ยันกับญาติโยม ปณธิ านนี้ “จะใช้หนี้โยมจนชวี ิตหาไม่” สร้างหอประชุม สร้างศาลาขนึ้ มา เพื่อใช้หนี้โยม พาลกู หลานมาอบรม นะจ๊ะ พาพ่ี ปา้ น้า อา มาเข้ากรรมฐาน อาตมาจะไดม้ ีโอกาสใชห้ น้โี ยม ด้วยการ สอนกรรมฐาน ใหเ้ อาความดใี ห้โยม เป็นการใช้หนโ้ี ยม คา่ ข้าวสกุ คา่ น�้ำปานะ ไม่ใช่กนิ ของโยมเปล่า ๆ ในวนั น้ี ทา่ นจะได้ความสขุ ในอนาคต สองคณู ขึ้นไป นึกถงึ บุญเมื่อใด ชนื่ ใจเม่ือนนั้ นกึ ถึงศลี เมอื่ ใด ช่ืนใจเมือ่ น้ัน นกึ ถงึ ทานการบรจิ าคของทา่ น ทา่ นจะ ดีใจเป็นน้�ำย้อยกระบอกตาล ทีละหยด ทีละหยด น้�ำตาลก็เต็มกระบอกได้

80 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 81 ขอใหห้ มน่ั ท�ำ หมน่ั เพยี รเวยี นขวนขวาย สร้างแต่ความดเี ถิด อย่าทะเลาะกนั นะ พระพุทธเจ้าประทบั อยู่ ณ พระวิหารเชตวัน เมืองสาวตั ถี ไดต้ รสั แก่ภิกษุ สามภี รรยาอย่าทะเลาะกนั เลย อาตมาเสยี ใจดว้ ย อยา่ ไปตลี ูกตีหลาน ด่าลูก ท้ังหลายว่า ด่าหลานเลย ขอบณิ ฑบาตเสีย “ภกิ ษทุ ้ังหลาย ! ลาภ ยศ สกั การะ และชอ่ื เสยี ง เปน็ ของทารณุ เผด็ ร้อน อยู่ด้วยความช่ืนใจ อยู่ด้วยความใช้หนี้บุญคุณกัน นึกถึงตอนได้กัน หยาบคาย เปน็ อนั ตรายแกก่ ารปฏบิ ตั ธิ รรม และบรรลธุ รรมอนั เกษม ไมม่ สี งิ่ อนื่ ยง่ิ ไปกวา่ เกลอื ก็วา่ หวาน ชวนกนั ไปจนกระทง่ั ถึงเมรุ พยายามจงู กนั ไปถึงสวรรค์นิพพาน เปรียบเหมือนปลาบางตัว เห็นแก่เหย่ือ กลืนเบ็ดของพรานอย่างน้ีแล้ว ได้รับทุกข์ ดังไดช้ แี้ จงแสดงมา ในการใช้หนี้ในวันนี้ ถึงความวินาศ พรานเบ็ดจึง ท�ำได้ ตามความพอใจ ฉะนัน้ ” อาตมาประธานสงฆ์ ขอต้งั ปณธิ านต่อหน้าโยม จะทำ� งานพระศาสนา “ภกิ ษทุ งั้ หลาย ! พรานเบด็ เปน็ ชอ่ื ของมารใจบาป เบด็ และเหยอ่ื เปน็ ชอื่ ของ ดว้ ยความสามารถและจะบูชาพระพุทธเจา้ พระธรรม พระสงฆ์ บดิ า มารดา ลาภสกั การะ ชื่อเสียง ภกิ ษบุ างรูปยินดี พอใจ ในลาภสกั การะ ชอื่ เสียงท่ีเกิดขน้ึ แล้ว ครบู าอาจารย์ ดว้ ยความสามารถ และทำ� ด้วยฝมี อื ของอาตมา และคณะสงฆ์ ชว่ ยเหลอื ประชาชนใหพ้ น้ จากกองทกุ ข์ถึงบรมสขุ โดยท่ัวหน้ากัน ภิกษุนี้เรากล่าวว่า กลืนเบ็ดของมารได้รับทุกข์ถึง และโยมกป็ วารณาอาตมาบ้าง จงสรา้ งตวั เองให้ด ี ใช้หน้ีตัวเองไป ความพนิ าศ” จะส�ำเร็จตามปรารถนา ดังได้ชี้แจงทุกประการ อ�ำนาจพรศักด์ิสิทธ์ิในส้ินปีน้ี เพราะ ฉะนั้น เธอท้งั หลาย พงึ ศึกษาอยา่ งนี้วา่ จะบันดาลให้ทุกท่านไม่มีหนี้สงฆ์ ไม่มีหน้ีของใครติดตัวท่านไป ท่านจะมีแต ่ ความบรสิ ทุ ธใิ์ จ จะมงั่ มศี รสี ขุ เปน็ มหาเศรษฐใี นโอกาสปนี ตี้ ลอดกลั ปาวสานเถดิ เราทง้ั หลาย จงละลาภสกั การะ และชอื่ เสยี ง ทเี่ กดิ ขนึ้ แลว้ เสีย ลาภสกั การะ ชอื่ เสยี ง เกิดขึ้นแล้ว จะครอบง�ำจิตของเราไม่ได้ เธอทงั้ หลายพึงปฏบิ ัติ อยา่ งน้แี ล พทุ ธวจนะ

82 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 83 บรรพชาเปน็ สามเณร ชว่ ยเตย่ี ขนึ้ จากนรกได้ นี่แหละพ่อแม่ครั้งโบราณรักลูกอย่างน้ี “เขาก็ต้องให้ลูกดี ต้ังแต่ลูก หัวเท่าก�ำปนั้ เลก็ ๆ” ไมใ่ ชม่ าวง่ิ เล่นกนั นะ พ่อเณร วันน้ีเขามาเล่าเองนะ เขามา พระธรรมสิงหบรุ าจารย์ ๒๙ มีนาคม ๒๕๓๖ เหน็ เณร เขาดใี จ เพ่งิ บวชไดไ้ ม่ก่ีวนั เรียบร้อย หลวงพอ่ ดใี จมาก ตรงน้ีสิ นา่ ศรัทธา บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ ของประชาชน มาเหน็ พอ่ เณร พอ่ พระ เรยี บรอ้ ย เจรญิ สขุ พระภกิ ษุ สามเณรนวกะ ทอ่ี ปุ สมบทเปน็ พระภกิ ษ ุ มีทั้งครูอาจารย์สอนบาลี สร้างความดีในปริยัติ แต่ปฏิบัติไม่มี ยังไม่ได้ และบรรพชาเป็นสามเณรในวนั น้ี ตอ้ งมที งั้ ภาควชิ าการ และภาคปฏบิ ตั กิ าร ภาคทฤษฎี คอื วชิ าการทเ่ี รยี นตวั หนงั สอื วันน้จี ะชี้แจงใหโ้ อวาท ปลกู ศรทั ธาให้กอ่ น เหมอื นปลูกตน้ ไม้ รดนำ�้ ภาคปฏบิ ตั กิ ารกเ็ รยี กวา่ ปฏบิ ตั ติ ามตวั หนงั สอื ปฏบิ ตั ติ ามวชิ าการภาคทฤษฎนี นั่ เอง พรวนดนิ ใส่ป๋ยุ มันจงึ จะงาม ภิกษสุ ามเณรทั้งหลาย โปรดปลูกความเช่ือ ใหม้ จี ติ หลวงพ่อดใี จท่ีเขามาเลย้ี งเพลกันในวนั นี้ ถามวา่ ตัง้ ม่นั ใหม้ กี ศุ ล ไมอ่ ย่างน้นั เราไมม่ ีศรทั ธา ไมม่ คี วามเชือ่ ไมม่ ีความเล่ือมใส “หลวงพอ่ ! บวชได้ก่ีวนั ” ตอบว่า ไมไ่ ดผ้ ลนะ ตอ้ งทำ� ด้วยศรทั ธา ท�ำดว้ ยความเคารพ ทำ� ด้วยจิตสงบ ทำ� ดว้ ยความ “เมอ่ื วานน้เี อง” เขาบอกว่า ถูกต้อง ทำ� ดว้ ยปัญญาของตน โปรดฟงั โอวาทสบื ต่อไป ณ บดั น้ี “โอ๊ย! เรียบรอ้ ยดีนี”่ ภกิ ษสุ ามเณรนวกะทรี่ กั ทงั้ หลาย ทเี่ รามาบวชกนั เรยี กคำ� กลาง ๆ วา่ “บวช” พดู เทา่ นี้ หลวงพอ่ ชนื่ ใจ ดใี จมาก ไดส้ ามเณรแกว้ แยกประเภทไป เปน็ การบรรพชาอุปสมบท เราจะบวชเปน็ พระภิกษุ จะผ่านการ สามเณรขวัญ มง่ิ ขวัญคอื ความดีมปี ญั ญา สิริ แปลว่า บรรพชากอ่ นเรยี กวา่ สามเณรโบราณทา่ นพดู ไว้“บวชเณรใหแ้ ม่บวชพระใหพ้ อ่ ” มิ่งขวญั เราเกิดสริ แิ ลว้ พ่อเณรมสี ิริมงิ่ ขวญั มงคล เขาพูดกันอยา่ งน้นั เรามานึกดวู า่ ทำ� ไมหนอ…บวชเณร จงึ ให้แม่ บวชพระใหพ้ อ่ ท่ีเราจะมาสร้างกุศลกันน่ีดีมาก ขอโปรดปฏิบัติ เราจะเหน็ ลา้ นนาไทย มลี กู แกว้ ลกู ขวญั ตวั เลก็ ๆ นอ้ ย ๆ ปู่ ยา่ ตา ยาย ตามครอู าจารย์อกี ด้วย รบั มิ่งชิงขวัญ ลูกเกดิ มาเปน็ ชาย เขาเรยี ก “ลูกแกว้ ลูกขวัญ” ลูกท่ีจะด�ำรง วงศต์ ระกลู ต่อไป บรรพชาเปน็ สามเณรลา้ นนาไทย เขาจะแหร่ อบบา้ น ขคี่ อแตง่ ตวั เหมอื น เทวดา บ้านนีม้ ชี ายโสภา ลกู ดมี ปี ญั ญา ลกู แกว้ ลกู ขวัญ แหก่ นั รอบหมู่บ้านของตน เขา้ มาวัดแห่มา ญาติวงศ์พงศามากมาย เป็นการรับมิง่ ชงิ ขวญั วา่ ลูกแก้ว ลูกขวญั ยังเด็กเล็กนัก มาบรรพชาเป็นสามเณร คนแก่คนเฒ่า กม็ ารบั มง่ิ ชิงขวญั เชญิ บายศรขี น้ึ หลกั ดอกไมน้ านาชนิด และเอาดา้ ยสายสญิ จน์มาผกู มือลูกหลาน รบั ม่ิงชงิ ขวัญ เรียกสามเณรแก้ว สามเณรขวัญ จะดำ� รงวงศ์ตระกลู เขาต่อไป

84 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 85 บวชเณร คือมาเจยี ระไนแก้วให้ใส เขตพัทธสีมาเป็นที่เคารพ ท�ำไมเอาเหล้าไปกิน เอาเท้ิงบ่องไปแห ่ สามเณรแก้ว คอื แกว้ สารพัดนกึ แกว้ เจยี ระไน เรามาบวชเณร แอน่ หนา้ แอ่นหลัง ล้อเลยี นพระพทุ ธเจา้ เปน็ บาปทสี่ ดุ กม็ าเจยี ระไนแกว้ ใหใ้ ส ใหแ้ วววาว เจยี ระไนตรงไหน กม็ าฟงั วทิ ยากร เข้าเขตการเคารพ คือ “เขตพทุ ธาวาส” เป็นท่ีประทับของพระพุทธเจ้า มาฟงั คณาจารย์พระครสู งั ฆรกั ษ์ และพเ่ี ล้ียงทกุ ทา่ น ก็ช่วยพอ่ เณร ท�ำแก้วใหใ้ ส ต้องถอดรองเท้า หบุ รม่ ตอ้ งห่มผา้ อย่างนเี้ ป็นการแสดงความเคารพ สะอาด เจยี ระไนใหม้ นั แวบวาบ นีล่ ูกแก้ว นี่เราถือเป็นกรณีพิเศษ ถ้าฝ่าฝืนขืนกระท�ำแสดงว่าไม่เคารพ ลูกขวญั มิ่งขวญั มงคล หมายความวา่ แก้วเจียระไนดีแลว้ ใสสะอาด พระบรมครูศาสดาสมั มาสัมพุทธเจ้า ขาดการเคารพ ไม่ได้บญุ ไม่ได้ความดีดว้ ย แวบวาบ แก้วเจียระไนราคาแพงพ่อเณร ไมม่ ขี ุ่น ไม่มีฟอง แคก่ ารเคารพกนั ยังท�ำไมไ่ ด้ ไหนเลยล่ะ จะไปเรยี นวิชาตรงไหน เจยี ระไนกค็ อื บวชเรยี นปฏบิ ตั ธิ รรม ครอู าจารยม์ ากเ็ จยี ระไน สามเณรแกว้ ไมเ่ คารพครบู าอาจารย์ ไมเ่ คารพสถานที่ ทเ่ี ปน็ พทุ ธาวาส เปรยี บปฏมิ ากรรม กแ็ วววาวระยับ จบั หางตาคน แทนพระพทุ ธเจา้ จะเอาคำ� สง่ั สอนตรงไหน มนั จะไมม่ ศี รทั ธา พอ่ เณรตอ้ งปลกู ศรทั ธา เณรแกว้ เณรสริ มิ ิง่ ขวัญเกดิ แลว้ ถา้ แกว้ ไมด่ ี แกว้ ไมเ่ จยี ระไน แก้วมัว ปลกู ความเชือ่ พอใจอดทน ถึงจะสร้างกศุ ลในการบวชน้ีได้ ไม่มมี ่งิ ขวญั มงคล ไมใ่ ชล่ ูกม่ิงขวัญ ไม่ใช่ลกู แกว้ เปน็ ลกู ลิง ค่าง บ่าง ชะนี หาดีไม่ อธกิ ุศล แปลวา่ เอาบญุ มาใส่ใจตนเอง คือการบวชนีเ่ อง ไม่ใช่ได้บวช ตรงน้ี พ่อเณรตคี วามหมายออกนะ อย่าเปน็ ลงิ นะ สงเคราะห์ เราจะสงเคราะหค์ นอนื่ ยงั ไงกต็ าม ยงั ใชไ้ มไ่ ด้ ตอ้ งสงเคราะหต์ วั เองกอ่ น เณรแก้วกค็ อื ปฏบิ ัตธิ รรม ฟังครอู าจารย์ แลว้ ก็ปฏบิ ัติตาม เป็นการ ชว่ ยตัวเองก่อนเรียกวา่ บุญอธิกุศล เจยี ระไนแกว้ เหมือนเพชรมีหลายเหลี่ยม สอ่ งแสงแวบวบั เหมอื นเรามวี ชิ าความรู้ ปฏิบัตธิ รรมได้ จะมีหลายเหล่ียม สง่ แสงออกระยิบระยับ เขตพทุ ธาวาส เขตพุทธสีมา พระภิกษุก็เช่นเดียวกัน บวชในพระศาสนาก็คือ บวชเรียน บวชปฏบิ ตั ิ ไม่ใชบ่ วชกินกบั นอน บวชคอยงาน บวชสังขารเสื่อม แต่บวชดว้ ยเล่อื มใส ตอ้ งอดทนต่อสู้ มาเจยี ระไนเช่นเดียวกนั โบราณลา้ นนาไทย เวลาบวชพระภิกษุ บรรลนุ ิติภาวะแล้ว ดีแลว้ รู้แล้ว ไม่ตอ้ งไปแห่ ไมต่ อ้ งมาให้พรมาก จะเข้าเฝา้ พระพุทธเจ้า มเี ถิดเทิง เท้ิงบอ่ ง เอานาคขีค่ อแลว้ เต้นไปเปน็ บาป ขอเรียนพระภิกษนุ วกะไว้ด้วย เป็นบาปนะ

86 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 87 ลกู บวชจูงพอ่ แมเ่ ข้าวดั ลูกบวชพ่อแม่ ตน้ื ตนั ใจ เมอ่ื ๓๐ ปมี าแล้ว คนข้างวัดอมั พวนั น้ี เอาลูกมาบวช พ่อแม่ โดยเฉพาะชายชาตเิ ชอ้ื ทพี่ อ่ เณรมาบวชกนั นี้ พอ่ เณรไดด้ ว้ ยตนเอง ไมเ่ คยท�ำบญุ หาแตป่ ลา ดกั ปลาไหลบ้าง พอลูกบวชเข้า ก็จงู พระภกิ ษนุ วกะไดด้ ว้ ยตนเอง พอ่ แม่ ปยู่ า่ ตายาย เขาไมไ่ ดร้ บั ผดิ ชอบ พอ่ แมเ่ ขา้ วดั ได้ พอ่ แมม่ าตอนแรกกเ็ ขนิ ไมเ่ คยตกั บาตรกไ็ ดต้ กั บาตร ไมเ่ คยทำ� บญุ ให้ได้ แต่ลกู เณรได้ ลกู พระได้ ยกตวั อยา่ งถวาย ได้แล้ว ด้วยความศรัทธา ก็ได้ท�ำบุญ ตรงนเี้ ปน็ ผลพลอยได้ ขอ้ หน่งึ ของพ่อพระ พ่อเณร ดว้ ยความเชือ่ ด้วยความเสอ่ื มใส พ่อแม่ดีใจไหม พอ่ แมร่ ักลูกคดิ ปลกู ฝงั ให้ลกู ตงั้ ตนฝกึ รบี ศกึ ษา ให้ลกู ได้ดีมวี ชิ า ให้ลกู ได้ “ตั้งตนเป็นคนด”ี พอได้ทราบวา่ ลกู เณรดี ขยันดี เรียนหนังสอื ดี บวชแล้ว “ไดด้ ี” พอ่ แม่ ตนื้ ตนั นำ�้ ตาไหล ดใี จมาก ปที แี่ ลว้ พอ่ แมข่ องพอ่ เณรมานง่ั ฟงั ลกู พระ ลกู เณรของเขา เป็นองค์ ยะถา... สพั พี เขานำ�้ ตาร่วง สะอึกสะอืน้ เลย อาตมาถามวา่ “โยม เป็นอะไร ผีเข้าหรือ” เขาบอกวา่ “โอโ้ ฮ! หลวงพ่อเอ๋ย ฉันไมร่ ู้เลยวา่ ลูกเณรฉนั สวด ยะถา...สพั พไี ด้ ฉนั ตื้นตันใจมาก” อย่างน้ีสิ “พอ่ แมไ่ ด”้ พลอยไดก้ บั ลูก อย่างนนี้ ะ พอ่ เณร พอ่ พระ สนใจศรทั ธา เชอ่ื มน่ั ดว้ ยตนเอง อดทนตอ่ สดู้ ว้ ยตนเองแลว้ รับรองโยมของพอ่ เณรตืน้ ตนั ใจ สมยั กอ่ น พ่อแม่เขาทำ� บุญ จะจ้องดูแต่ลกู เณร ของเขาเท่านน้ั น่ีแหละ “บวชแทนคณุ อนั หน่งึ เหน็ ผ้าเหลอื งข้นึ กช็ ื่นใจ” ภกิ ษนุ วกะทรี่ กั พอ่ แมเ่ หน็ ภกิ ษุ สรา้ งความดี อทุ ศิ สว่ นกศุ ลใหบ้ ดิ ามารดา โยมพอ่ โยมแมม่ าก็ “ชนื่ ใจ” ตรงนเ้ี ปน็ ผลไดด้ ว้ ยการบวช พอ่ แมจ่ ะดใี จอยา่ งลกึ ซงึ้ บวชสามเณร ชว่ ยเต่ียขน้ึ จากนรก ลูกเณร ลูกพระ พระภกิ ษุนวกะ เราชว่ ยพอ่ แม่ไดม้ าก ช่วยพอ่ แม่ ใหห้ ายจากตกนรกได้ จะยกตวั อยา่ งใหส้ ามเณรฟงั วา่ ชว่ ยพอ่ ไดย้ งั ไง อยใู่ ต้วัดนเี่ อง เปน็ ตวั อยา่ งเรือ่ งจริง มีตาแป๊ะแก่คนหน่ึงชอ่ื อาฮวด แซต่ งั้ ไวห้ นวดยาว เปน็ อากรหนอง

88 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 89 ทำ� สมั ปทานกบั รฐั บาล หาปลาอยทู่ างทศิ ตะวนั ออกของวดั อมั พวนั เรยี กวา่ บางชนั “โยมฮวด ก็อาเฮงเขามีศรัทธา เขาทอ่ งหนังสอื เกง่ ไมใ่ ชว่ า่ มาถงึ เด๋ียวน้ีน้�ำแห้งหมดแล้ว และเล้ียงหมูเป็นร้อยตัว มีลูกชื่อ อาเฮง ยังเล็กนัก อาตมาจะบวชใหเ้ ม่ือไร เขามาอย่วู ดั เปน็ เดือนแลว้ นะ และอาตมา อายุ ๘-๙ ขวบ ต้องไปเก็บผักบุ้งมาเล้ยี งหมู กถ็ ามแล้ววา่ หนู พ่อแม่อนญุ าตหรอื เปล่า” เขากต็ อบวา่ เตี่ยฮวดกไ็ มอ่ ยากท�ำบุญ ใครมาเร่ียไรก็ทำ� สลงึ นงึ บอกภรรยาจาโบ้วา่ “อนญุ าตครบั ” อาตมากไ็ มท่ ราบน่ี เหน็ วา่ เดก็ มศี รทั ธา ทำ� สลึงเดียว แตส่ มยั กอ่ น สลงึ นงึ ก็หายากแล้ว พอ่ เณรเอย๋ กว๋ ยเตยี๋ วชามละ เดก็ ตวั นดิ เดยี วอายุ ๑๔ ขวบ ทอ่ งหนงั สอื ไดห้ มดภายในไมก่ ว่ี นั ๓ สตางค์ สมยั ก่อนข้าวเกวยี นละ ๒๐ บาท ทองคำ� หนกั บาทละ ๒๐ บาท แถมสวดมนต์ไดด้ ว้ ยเลย อาตมากย็ นื ยนั กับอาตเ๋ี ฮงวา่ พอ่ เณรจงตง้ั ใจฟงั นะ อาเฮง ยงั เดก็ เลก็ นกั ขเี้ กยี จไปเกบ็ ผกั บงุ้ มาเลยี้ งหมู “ถา้ อยากบวช ทอ่ งใหไ้ ดห้ มด” อาเฮงทอ่ งหมดเลย อาเฮงอายุ ๑๔ ปี ทอ่ งเจด็ ตำ� นานจบ ทอ่ งพิจารณา อาเตยี่ ฮวดกบ็ ังคบั ลกู อาตเี๋ ฮงโตขน้ึ อายุ ๑๓-๑๔ ปี คิดเรียน ยะถา ปัจจะยงั จบ พุทธคุณ หนังสอื จีน หนังสือไทย พดู ภาษาจนี ได้ ธรรมคณุ สังฆคุณ อาเฮงหนไี ปบวชเณร เพราะขเ้ี กียจเลี้ยงหมู อาฮวดตามไป พาหุงมหกา ต่อวา่ เพราะไมม่ ศี รทั ธาเลย บอกวา่ จบ “อาเฮงเอ๊ย มาบวชเณรท�ำมาย ไปขอข้าวชาวบ้านกิน ข้าวเรามีกินเยอะแยะ สึกเด๋ียวน้ี” แล้วดึงมืออาเฮงตกใต้ถุนไป อาเฮงลกุ ได้ ห่มผ้าแล้ว ก็วิ่งออกจากวัด หนีออกทางหลงั วัด อาฮวด ก็บอกกับสมภารวา่ “อาสมภารเอ๊ย อาเฮงกลบั มา สกึ ให้อั๊วนะ อย่าให้ มันบวชนะ บวชกินข้าวสุกวัด ข้าวปลาอ๊ัว มเี ยอะแยะ เงนิ ทองอวั๊ มมี ากหลาย อยา่ ใหบ้ วชนะ สมภารไมด่ ี เอาลูกอ๊วั มาบวชได้” สมภารก็ พูดว่า

90 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 91 นอ่ี าฮวดเอย๋ อาตมาจึงบวชให้เขา เพราะเขามศี รทั ธา เขามคี วามเชื่อ เขาเลื่อมใส ขวา้ งกุฏิ ขวา้ งตู้ รวั้ พงั หมด เปน็ ตูใ้ ส่ผ้าไตร อาฮวดมากับน้องชาย พยายาม พุทธศาสนาตัง้ แต่เปน็ เดก็ ๆ จะมาฉดุ คร่าอาเฮงให้สกึ “อาฮวดใหเ้ ขาบวชเถอะ” “อาเฮง นี่ลื้อไม่เชื่ออั๊วนะ มาบวชท�ำไมอีกล่ะ” อาเฮงสึกมิได้ “ไม่ล่าย ไมล่ ่าย ถา้ อาสมภารไม่สึกให้อั๊ว น่าดนู ะ วนั หนา้ อว๊ั มาใหม่ เพราะต้องการชว่ ยเตีย่ เต่ยี จะไปนรก เลยมานง่ั กรรมฐาน มศี รัทธาช่วยเตี่ย เพราะอั๊วจะไปเลยี้ งหม”ู อาฮวดก็กลับไปทบี่ างชัน ไปเล้ียงหมู อยู่ได้ ๗ วนั ในเวลากาลต่อมาได ้ ๓ พรรษาเศษ เตย่ี ฮวดเปน็ ลมตาย ไมไ่ ดฉ้ ีดยา อาเฮงไมส่ กึ อาฮวดกไ็ ปตอ่ ว่าสมภารอกี เมือ่ ก่อนแพทย์หมอหายาก ตายแลว้ กเ็ อาใส่โลง ผูกตราสัง มัด มธี ูปเทยี นใสม่ ือ “อาสมภารเอย๊ ล้อื สญั ญากบั อวั๊ วา่ จะสกึ ให้”สมภารก็บอกวา่ มผี า้ รอง ไมม่ ยี าฉดี มผี า้ ขาวคลมุ โลงเทา่ นน้ั จะสวด ๗ วนั ๗ คนื เมอื่ สวด ๗ คนื แลว้ “เฮย้ ! โยมฮวดเอ๊ย ก็เขามศี รทั ธา ตอนน้กี ำ� ลงั นัง่ กรรมฐาน” อาฮวด จะเข้าฮวงซุ้ยตามประเพณจี ีน ตอนนัน้ อาเฮงท่านกเ็ ปน็ สมภารแล้ว เปน็ สมภาร กบ็ อกวา่ ๔ พรรษา เป็นเจ้าอาวาสวดั ฉางปูน ปัจจบุ ันเรยี กวา่ วัดพทุ ธาราม ต.บา้ นแปง้ “กรรมฐานอะไรฮะ กรรมฐานตรงไหนฮะ” สมภารกพ็ ูดว่า อ.พรหมบรุ ี จ.สิงห์บุรี “เออ! พดู กนั ไมร่ เู้ รอ่ื ง เตยี่ ฮวดกลบั ไปเถอะ เตย่ี ฮวดใจเยน็ ๆ ขณะนพี้ อ่ เณร อาเฮงเล่าใหห้ ลวงพอ่ ฟงั ว่า พอสวดถงึ คืนท่ี ๓ ประมาณ ๔ ทุ่มเศษ เขาไปนงั่ กรรมฐานทีว่ ัดโน้น” เสียงทโ่ี ลงดงั กุกกัก กกุ กกั เขาก็นึกวา่ หนวู ง่ิ ไล่ หลวงตาองคห์ น่ึงชื่อ หลวงตาพวง “วัดอะไรฮะ อ๊ัวจะตามไป” สมภารกไ็ มบ่ อก บอกวา่ ไปวัด ๆ หนึง่ เปน็ พระหน่มุ บวชไม่ก่ีพรรษา น่งั สวดเปน็ องค์แรก ก็สงสยั เสียงโลงดังกุก ๆ ๆ ไปนัง่ วปิ ัสสนากรรมฐาน อาฮวดบอกว่า สวดไป ๒ จบ หลวงตาพวง ก็บอกวา่ เอย้ ! เอาตะเกียงมาซ ิ มนั หนูหรอื “ฐานอะไร จะมีกนิ มีใชเ้ หรอ ไปเลย้ี งหมูดีกว่านะ ได้เงนิ ด”ี สมภารกน็ ิง่ อะไรเข้าไปอยใู่ นโลงผี ไมพ่ ูด ตาฮวดกก็ ลับไป เมอ่ื เปดิ ผา้ ขาวออก อาฮวดลมื ตาแปว๋ พดู ไมไ่ ด้ เสยี งแหบ แลว้ เอาศอก ในเวลากาลต่อมา อาเฮงมีอายุบรรลุนิติภาวะ ๒๐ กาลฝน สมภาร ถองโลง เปิดดูแล้วกย็ ิ้ม ตาลืม แล้วยงั กระแทกโลงอีก ก็จัดบวชให้ อปุ สมบทในพระพุทธศาสนา โดยเรยี นวปิ สั สนากรรมฐาน อาเฮง ในที่สดุ ก็ฮอื ฮา เลิกสวด เอาเต่ียฮวดออกจากโลง แกม้ ตั ตราสังทม่ี ดั ไว้ เรียนภาษาจีนกลาง พูดจนี ได้ พูดไทยได้ พดู ลาวได้ พูดแตจ้ ๋ิวได้ พูดฮกเกีย้ นได้ เอาธูปเทียนออก ถอดเสอ้ื ออกหมด เหงอ่ื กาฬไหล หยอดน้ำ� หมด ๑ แก้ว อาฮวด และพดู จนี แคะได้ เขยี นหนงั สอื จนี ไดด้ ว้ ย เพราะอำ� นาจกรรมฐานทอี่ าเฮงไปเรยี นมา เรมิ่ พูดได้ พูดไดแ้ ลว้ กเ็ ลา่ ให้ฟัง คนื นั้น คนื ยันรุ่งตลอดแจ้ง ไมม่ ใี ครนอน อาฮวด และก็ไปเรียนกบั ซินแส ยังลุกนั่งไมไ่ ด้ ยงั นอนอยกู่ ็เล่าให้ฟงั ดงั ต่อไปน้ี อาเฮงเลา่ ใหห้ ลวงพอ่ ฟงั วา่ นค่ี ณุ เรานง่ั กรรมฐานตอนใกลบ้ วชทเี่ ตย่ี ฮวด อาฮวดเล่าวา่ เออ! อาเฮงเอ้ย เตีย่ จะเลา่ ให้ฟังนะ ต้องขอสมาลาโทษ เตี่ยโยมของผมฆ่าหมูทุกวัน ผมก็ขออุทิศส่วนกุศลให้เต่ียฮวดเจริญรุ่งเรือง ให้เต่ยี ทีไ่ ปขอใหอ้ าเฮงสึกเป็นบาปจริง ๆ เตยี่ สลบไปแล้ว ก็ไปเมืองนรก มยี มบาล เลกิ ฆา่ สตั ว์ ใหไ้ ปเมืองสวรรค์ให้ได้ บวชพรรษาแรก เตย่ี ฮวดกม็ ารงั ควานอีก มาซกั ถาม “อาฮวดเอย้ ท�ำบุญหรือเปลา่ เมือ่ อยโู่ ลกมนุษย์ทำ� บุญอะไร” เตี่ยฮวด กบ็ อกว่า

92 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 93 “โอย๊ ! อั๊วทำ� บญุ ไม่เป็นฮะ ทำ� บญุ อาลาย อวั๊ ไม่ได้ท�ำ” “สมภารวดั ฉางปนู ” แลว้ ควนั กห็ ายไปเลย พอควนั หายไปแลว้ อาฮวดรอ้ ง “นกึ ใหด้ ี ลอ้ื ทำ� บุญอะไร” “โอย๊ ! อาเฮงช่วยเตยี่ ผา้ เหลืองมันมาโบกอัว๊ ควนั หายไป อั๊วหายใจออก “อว๊ั ไม่ไดท้ ำ� อาลาย” แลว้ อาเฮงเอย้ ชว่ ยเตยี่ ไดม้ ากนะอาเฮงนะ”เมอื่ เปน็ เชน่ นแี้ ลว้ ยมบาลกพ็ ดู ตอ่ ไปวา่ “ทอดกฐนิ ผา้ ปา่ หรอื เปล่า” “อาฮวดเอย๊ นอ่ี าเฮงชว่ ยละ่ อาเฮงไปศกึ ษาวปิ สั สนากรรมฐานชว่ ยเตยี่ ได”้ “อัว๊ ไม่ได้ทอดกบั เขา เขามาบอกบญุ ก็ทำ� สลงึ นงึ ใครมาบอกก็สลงึ นึง อาฮวดกพ็ ดู วา่ บอกกบั จาโบ้ไว้ ไม่เคยขดั บุญ แต่อ๊ัวไมร่ จู้ ักบุญ อว๊ั เห็นว่าไมม่ ีประโยชนอ์ ะไร “อั๊วเสียใจ อา...ยมบาลเอ้ย อั๊วเสียใจมาก ๆ นะ ไปหาสมภาร ๆ ในการท�ำบุญ”ยมบาลก็ถามตอ่ ไปอกี บอกอยา่ มายุ่งกับเณรเลย ก�ำลงั นั่งกรรมฐาน เป็นบาป โอย๊ ! กรรมฐานนี่ช่วยเตีย่ “อาฮวดต้องทำ� บญุ นะ ทำ� อะไรนะ บอกมาหนอ่ ยเถอะนะ” อาฮวด ไดน้ ะ เต่ยี จะตอ้ งนัง่ บ้าง อยา่ เอาโทษ เอากรรมเตี่ยเลย” ยมบาลพูดตอ่ ไปวา่ กต็ อบวา่ “อาฮวด กลบั ไปเมอื งมนษุ ยใ์ หม่ เพราะอาฮวดถงึ คราวตายแลว้ แตล่ กู ชาย “ไม่ไดท้ ำ� นะ อวั๊ ไมไ่ ด้ท�ำ” ช่วยเตีย่ ได้ ใหอ้ ายยุ ืนยาวตอ่ ไป” เปน็ เร่ืองจรงิ ท่วี ัดพุทธารามน่ีเอง อาเฮงเป็น “อว๊ั เล้ียงหมู และมาอย่หู นอง มปี ลาเน่า เอารำ� ให้กนิ ก็พอแลว้ และขาย อาจารย์ของผมเอง เป็นกรรมวาจาจารยข์ องผม เลยอาฮวดก็ฟน้ื คืนมา กเ็ ล่า เปน็ สิบตวั ร้อยตวั นะ อ๊วั เลีย้ งมากมาย” ให้ญาตโิ ยมฟัง พอได้ ๓ วันลกุ นงั่ ได้ และก็เสียงดัง บอกอาเฮงว่า “ออ๋ ! มอี าชีพ ๒ อย่างเท่านนั้ หรอื อาฮวด ทำ� บญุ อะไรอกี ” “อาเฮงลกู เอย๋ อยา่ สกึ นะ อย่าสกึ เลย ลื้อชว่ ยอวั๊ ได้นะ ควนั มนั มาก “ไมร่ ู้” อั๊วเห็นผ้าเหลืองลื้อมาโบกให้ควันหาย นึกได้ก็บอกยมบาลเขา ขอให้กลับมาอยู่ พรบึ !!!ทนั ที ไฟนรกเกดิ ขนึ้ ไฟอบ...หายใจไมอ่ อก และอาฮวดไปเจอเพอ่ื น กับลูกชาย รักษาอโุ บสถศีล รักเต่ียอย่าสกึ นะ” เมอ่ื ก่อนบงั คบั ให้สึก นายอากรหนองท่ตี ายไปก่อน อยทู่ ี่นั่น ไปลงกระทะทองแดง พออาฮวดเหน็ สรปุ ให้ย่อใจความ อาฮวดก็มาอยู่กบั อาเฮงที่วดั พทุ ธาราม รักษาอโุ บสถ ควันข้ึนมาก็ร้อง วนั พระกนิ เจไมก่ นิ เนอ้ื สตั วไ์ ปตลอด เหตกุ ารณเ์ ปลยี่ นแปรผนั อาเฮงบวชได้ ๕ พรรษา “ไอ้ย่า! อาฮวดหายใจไม่ออกแล้ว” พอได้สักครู่หนึ่งก็ส�ำลักควัน เกดิ ตดิ พนั ลูกสาว นายอ�ำเภอพรหมบุรี อยู่ทบ่ี า้ นแป้ง อาเฮงจะสกึ ไปมีครอบครวั แลว้ แหงนดบู นอากาศมผี า้ กาสาวพัสตร์ มาพัดโบกควนั หายไปเลย นกึ ขึ้นได้ คดิ แปรผันไปเสียแล้ว ก็ต้องบอกโยมเต่ีย “โยมเต่ยี อาตมาคิดวา่ จะสกึ นะ คนที่มาไหวเ้ ตีย่ เป็นลูกสาวนายอ�ำเภอ “โอย๊ ! อา...ยมบาลเอย้ อั๊วนึกออกแลว้ อาเฮงมันบวชนะ อัว๊ นึกออกแลว้ อาตมาจะสึกไปแตง่ งานกับเขา และจะไปเมืองจนี นะ” เตี่ยรอ้ งไหเ้ ลย อั๊วไม่ได้ท�ำบุญหรอก มนั หนีไปบวช เณร อั๊วไปตามมัน แลว้ มันกไ็ ปบวชพระ อั๊วก็ “อาเฮงรักเตีย่ ไหม” ไปตามมนั อกี มนั กไ็ มส่ กึ ตอนน้มี นั เป็นสมภารเจา้ วัดแลว้ ” “กเ็ ม่อื กอ่ น เต่ยี มาบอกให้อาตมา สกึ ไงล่ะ” “สมภารวดั ไหน” ยมบาลถาม “รู้แล้ว อยา่ ถอื โทษ โกรธเตย่ี เลย ชว่ ยเต่ียไดม้ ากนะ อาเฮงนั่งกรรมฐาน

94 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 95 ช่วยเต่ียข้ึนจากนรกกลับมาใหม่ มารักษาอโุ บสถอยกู่ ับพระลกู ชาย นัง่ กรรมฐาน ดกู รภกิ ษทุ ง้ั หลาย ! ภกิ ษสุ อ้ งเสพ เจรญิ ทำ� ในใจ ทพี่ ระลกู ชายสอน ทำ� ไมจะหนเี ตย่ี เลา่ อาเฮงคดิ ใหด้ นี ะ จะสกึ ทงิ้ เตย่ี อยใู่ นวดั หรอื ” ซึ่งเมตตาจิต แม้ช่ัวเวลาสักว่า ลัดมือเดียว กไ็ ดค้ วามออกมาว่า อาเฮงตอ้ งตัดสนิ ใจไม่สกึ สร้างศาลา สรา้ งโบสถว์ ัดพุทธาราม เราย่อมกลา่ ววา่ เธอผนู้ ้ี อยู่อยา่ งไม่ว่างจากฌาน อาตมายงั เป็นฆราวาส เอาปพี่ าทยไ์ ปช่วยท่าน เปน็ ผทู้ ำ� ตามคำ� สอนของศาสดา เปน็ ผปู้ ฏบิ ตั ติ ามโอวาท พอสร้างศาลาเสรจ็ สร้างโบสถเ์ สร็จ เตี่ยฮวดตาย ได้ทำ� พลีกรรมมากมาย ไม่ฉนั อาหารของราษฎรไปเปล่า ๆ จะกลา่ วใย ถงึ ข้อท่ี หลวงตาเฮงกเ็ จริญกุศลทักษณิ านปุ ทาน ตลอด ๗ วนั ๗ คนื มศี ักด์ิศรี เพราะ ภิกษจุ ะทำ� เมตตาจติ น้นั ใหม้ ากเลา่ ลูกชายเป็นพระปลดั กิมเฮง เสร็จแล้วกเ็ อาไว้ในฮวงซยุ้ อยู่หนา้ โบสถ์ ยังอยเู่ ดย๋ี วนี้ เอกนบิ าต องั คตุ รนิกาย ๒๐/๑๒ มีพยานหลกั ฐาน ในเวลากาลตอ่ มา กรรมวาจาจารยข์ องหลวงพอ่ คอื พระครถู าวรวริ ยิ ะคณุ พระปลัดกมิ เฮงนีเ่ อง กอ่ นทีจ่ ะมรณภาพ ทา่ นกเ็ รียกหลวงพอ่ ไป ทา่ นไมไ่ ดเ้ จ็บ ท่านบอกวา่ “นเ่ี ธอเปน็ ลกู ศษิ ยเ์ รา โปรดฝากเรอ่ื งนไี้ วด้ ว้ ย ขอฝากพระสมเดจ็ องคล์ ะบาท เม่ือสมัยบวชเณรใหม้ า ๑ แผง เปน็ สมเด็จพุฒาจารยว์ ดั ระฆงั มอบให้ลกู ศษิ ยไ์ ป และขอส่ังไว้เป็นคร้ังสุดท้ายว่า ถ้าผมมรณภาพ ท่านพระครู จัดการท�ำศาลา ฮวงซุย้ อย่าเผาไม่ได้เด็ดขาด เอาเต่ียไว้ทิศบูรพา เอาผมไวท้ ศิ ตะวนั ตก” เดี๋ยวนี้ผมสร้างไว้เรียบร้อยแล้ว นี่คือพระครูถาวรวิริยะคุณ อาจารย์ ของผมเอง ถ้าอยู่เดยี๋ วนีค้ รบอายุ ๘๙ ปี อปุ ชั ฌาย์ของผม ถ้าอยเู่ ด๋ียวน้ี ๑๒๐ ปี ตายหมดแลว้ ขอฝากพอ่ เณรไว้ ภิกษุสามเณรโปรดทราบ ปลูกฝังต้งั ศรทั ธาใหเ้ ชอ่ื มน่ั นแี่ หละกฎแห่งกรรมมาแล้ว ลูกมาบวชเณร บวชพระ พอ่ แม่ไม่อนญุ าต แทนคณุ บดิ ามารดาได้ แน่ ๆ เตย่ี ฮวดเปน็ ตวั อยา่ งเรอื่ งจรงิ หลวงพอ่ ทราบมาอยา่ งละเอยี ดเลย นแี่ หละลกู เณรตวั เลก็ ๆ นงั่ กรรมฐาน พอ่ แมเ่ หน็ นำ�้ ตารว่ งเลย ปตี ิ ลกู ด ี มปี ญั ญา ....

96 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พอ่ 97 วิธีแผ่เมตตาและอุทิศส่วนกุศล เรากไ็ ม่ทราบ แตแ่ ลว้ เราจะได้ทราบตอนอุทิศสว่ นกุศลนีไ้ ปให้ เหมือนโทรศพั ทไ์ ป เขาจะไดร้ ับหรอื ไม่ เราจะรไู้ ดท้ นั ที พระธรรมสงิ หบรุ าจารย์ ๓๐ กรกฎาคม ๒๕๓๗ ขณะทที่ ่านสวดมนต์อทุ ิศใหว้ ่ายาเทวตา..,อิมินา...เปน็ ต้นทา่ นจะได้รนู้ ะ อธษิ ฐานจติ ว่ายอ้ นกลับมา เหมือนเราโทรศัพท์ไป อ๋อ!!! มคี นรบั เขาจะย้อนตอบเราวา่ ฮัลโหล ท่านเถรานเุ ถระ และพระนวกะทง้ั หลาย เป็นต้น วนั นีผ้ มจะเรียนถวาย วิธแี ผ่เมตตา และอทุ ิศส่วนกุศล ทา่ นเป็น น้กี ็เชน่ เดียวกัน เราจะปลมื้ ปีติทันทีนะ เราจะต้นื ตันขน้ึ มาเลย ถ้าทา่ นมี พระบวชใหม่ ยังไม่เขา้ ใจ ขอให้ตัง้ ใจฟงั อยา่ วอกแวก ท�ำใจให้สงบ ตั้งสติกอ่ น “สมาธ”ิ น้ำ� ตาทา่ นจะร่วงนะ ขนพองสยองเกล้าเปน็ “ปตี ”ิ เบื้องต้น ผมทำ� ไดผ้ ลแล้วนะ จะสอนถวายอุทิศให้ ถ้าท่านมาสวดมนตก์ ันสง่ เดช ไม่เอาเหนือเอาใต้ ทา่ นไม่อุทิศ ทา่ นจะไมร่ ู้ ตั้งสติหายใจยาว ๆ ตอนท่ีกรวดน�้ำ เสร็จแล้ว อธิษฐานจิตไว้ก่อน เลยนะ ขอฝากท่านนวกะไว้ดว้ ย วนั น้ี ทา่ นท�ำบุญอะไร สร้างความดีอะไรบ้าง อธษิ ฐานจติ หมายความว่า “ตัง้ สติสัมปชญั ญะไว้ท่ีล้นิ ป”ี่ ส�ำรวมกาย วาจา จิต ดหู นงั สือ ทอ่ งจ�ำบทอะไรได้บา้ ง ก็ “อทุ ศิ ได”้ ไดต้ ง้ั มน่ั แลว้ จงึ ขอแผเ่ มตตาไวใ้ นใจ สกั ครหู่ นงึ่ แลว้ กข็ ออทุ ศิ ใหบ้ ดิ ามารดาของเรา เมอื งฝร่ังเขาไมม่ กี ารทำ� บุญ เราก็ไปทอดกฐิน ผ้าป่า ถวายสงั ฆทาน เราไดบ้ ำ� เพ็ญกุศล ท่านจะได้บญุ ไดผ้ ลแน่ ๆ เด๋ียวน้ดี ้วย ผมเรียนถวายนะ มิฉะนนั้ เขาท�ำไมเ่ ป็น ท�ำไมเขาเปน็ เศรษฐี ทำ� ไมเขามีความเจริญทางด้านเทคโนโลยี ทำ� ไม ผมจะอทุ ศิ ไปยโุ รปได้อย่างไร ถึงเจริญดว้ ยอารยธรรมของเขา เพราะเขามีบญุ วาสนา เขาตง้ั ใจทำ� มีกจิ กรรมใน ทา่ นทงั้ หลายไมส่ นใจ ไมเ่ ปน็ ไรนะ ผมทำ� ของผม ไดผ้ ลเอง โดยแผเ่ มตตากอ่ น ชวี ติ ของเขา บางทีสอนกรรมฐานกนั อุทิศกันแลว้ ทำ� อะไรก็ไมไ่ ดผ้ ล กรรมฐานก็ไม่ได้ประโยชน์ จะยกตวั อยา่ งวนั นเ้ี ขาคา้ ขายไดเ้ ปน็ พนั เปน็ หมน่ื ดว้ ยสจุ รติ ธรรมเขากเ็ อา อานสิ งสก์ ็ยงั ไมไ่ ด้ แผ่ไม่ออกนะ ไมไ่ ด้ผล เปน็ บาปเปล่า ๆ หายใจยาว ๆ ต้ังสติก่อน อนั นัน้ แหละอุทศิ ไป วนั น้เี ขาปลกู ต้นไมไ้ ดม้ ากมาย เขากเ็ อาสงิ่ นอ้ี ทุ ศิ ไป ว่าได้ หายใจลกึ ๆ ยาว ๆ แลว้ กแ็ ผเ่ มตตากอ่ น มเี มตตาดแี ลว้ ไดก้ ศุ ลแลว้ เขากอ็ ทุ ศิ เลย สร้างความดีในวันน้ี ไม่ได้อยู่ว่างแต่ประการใด “เขาก็ได้บุญ” ไม่จ�ำเป็นต้อง เอาสตางคม์ าถวายพระเหมอื นเมอื งไทย ถวายสงั ฆทานกนั ไมพ่ กั ถวายโนน่ ถวายน่ี อโหสิกรรม แตใ่ จเป็นบาป อุทิศไม่ออก บอกไม่ได้อยา่ งนเ้ี ป็นต้น จะไม่ได้อะไรเลยนะ อโหสกิ รรม ไม่โกรธ ไมเ่ กลยี ด ไมพ่ ยาบาทใครอกี ตอ่ ไป และเรา เมอื งไทยน่ผี มพดู มานาน สว่ นใหญป่ ากเปน็ บญุ ใจเปน็ บาปทง้ั นัน้ รับศลี จะขออทุ ศิ ใหใ้ คร ญาตบิ พุ เพสนั นวิ าสจะไดก้ อ่ น ญาตเิ มอ่ื ชาตกิ อ่ น แลว้ ก็ไปดืม่ เหล้า รับศลี แล้วก็ไปเล่นการพนนั นใี่ จไม่ยอมรบั ”ดอ้ื ด้าน” เพราะไม่ จะได้มารับ เราก็มิทราบว่าใครเป็นพ่อแม่ในชาติอดีต ใครเป็นพี่น้องของเรา ไดป้ ฏิบตั ธิ รรม ฝรง่ั เขามีธรรมะ ผมไปยุโรปมา ๕ ประเทศ เขามาถามธรรมะกนั มาก แตค่ นไทยมาขอบญุ ชว่ ย มาวดั แตล่ ะราย “มีแตใ่ หช้ ่วยท้ังนนั้ ” แตเ่ ขาไม่มีโอกาส ช่วยตวั เองเลยนะ ขอฝากท่านทัง้ หลายไว้ด้วย นผ่ี มไปประสบมา

98 บวชเณรให้แม่ บวชพระให้พ่อ 99 ทผ่ี มแผเ่ มตตาและอทุ ศิ สว่ นกศุ ล ไปเขา้ บา้ นลกู สาวญวนทก่ี รงุ ปารสี ฝรง่ั เศส หน่ึงตำ� ลึงทอง ชีวิตทา่ นมคี า่ ไหม ที่ผมพูดมานาน ท่านจะตีความหมายไม่ออก ท�ำอยา่ งน้ีนะ เวลาสวดมนต์ อติ ิปิโส... ยาเทวตา... ต้ังใจสวดด้วยภาษาบาลเี ชน่ นี้ ชวี ิตท่านมีค่ามากย่งิ กว่าเพชรนิลจนิ ดา ทา่ นจะรวู้ ่าเวลามีประโยชนม์ าก ทีห่ ยุด เงยี บไปน่ะ ผมส�ำรวมจติ ต้งั สติ แผเ่ มตตา จติ สงบดแี ลว้ จึงอทุ ศิ ไป บวชเก่าบวชใหม่ ถ้าไมไ่ ด้ท�ำประโยชนข์ องตนก็ไร้ประโยชน์ พวกฝรัง่ คาทอลิก ไมจ่ ำ� เปน็ ต้องกลา่ วว่า “พทุ ธ” เขานง่ั กรรมฐานเยอะ เอาตำ� รามาดูกนั กไ็ ม่ได้ผล แต่ดูตำ� ราเพอ่ื ให้ถกู วรรคตอน และได้ผลนะ ผมไปเหน็ อารยธรรมของประเทศต่าง ๆ เขาเจริญจริง ๆ เขาสะอาด บางองคไ์ มเ่ อา เอามอื ลง ไมอ่ ธษิ ฐาน ทา่ นจะไมไ่ ดอ้ ะไร แลว้ สวดกนั จรงิ ๆ เขาไมม่ กี ารถวายสงั ฆทาน กฐนิ ผา้ ปา่ เขากไ็ มม่ ี คนไทยทวั รก์ ฐนิ ทวั รผ์ า้ ปา่ กไ็ มไ่ ด้ดว้ ย ทที่ อ่ งจำ� โคลงใหไ้ ดน้ ะ “เพ่อื ใหค้ ลอ่ งปาก” ว่าให ้ ไปตามสภาพ มากนั เปน็ พนั มาทานขา้ วแลว้ ยงั ดา่ เราเสยี อกี นแี่ หละ ปากเปน็ บญุ คล่องปาก แล้วก็จะ “คลอ่ งใจ” คล่องใจแล้วถงึ จะเป็น “สมาธิ” เป็นสมาธแิ ลว้ ใจเป็นบาป ถึงจะอุทศิ ได้ ไม่อยา่ งนัน้ ไมไ่ ด้นะ เอาต�ำรามาดูกันก็ไม่ได้ผล แต่ดูต�ำราเพ่ือให้ถูกวรรคตอน และให้ การแผ่เมตตา อทุ ิศส่วนกุศล คนละขัน้ ตอนกัน คลอ่ งปาก แล้วจะไดค้ ลอ่ งใจ เปน็ สมาธิ ถึงจะมกี ำ� ลังส่งอทุ ศิ ไมอ่ ย่างนั้นไม่มี การอทุ ศิ สว่ นกุศลน่ีสำ� คัญนะ แตต่ ้อง แผ่เมตตา กอ่ นแผ่เมตตา ใหม้ สี ตกิ อ่ น แผเ่ มตตาใหม้ คี วามรวู้ า่ เราบรสิ ทุ ธิ์ ใจมเี มตตาไหม ก�ำลงั ส่งเลยนะ และอทุ ิศเลย มันคนละขน้ั ตอนกนั นะ ท่านบัณฑิตทง้ั หลาย ทท่ี า่ นมาบวชกนั “สนใจ” เอาไปเลยครบั แผ่เมตตากบั อุทิศมนั ตา่ งกัน ท�ำใจให้เปน็ เมตตา บรสิ ทุ ธิ์ก่อน ไมอ่ ิจฉา ผมจะถวาย ไมส่ นใจเอาของผมทงิ้ ไว้ ทา่ นจะไมไ่ ดผ้ ล ไม่รษิ ยา ไม่ผกู พยาบาทใครไว้ในใจ ท�ำให้แจม่ ใส ทำ� ใจใหส้ บายคือ เมตตา อะไรเลย เสียเวลาเสียการมาก ผมคิด แล้วเราจะ “อทุ ศิ ให้ใคร” ก็บอกกนั ไป มนั จะมีพลงั สงู สามารถจะอทุ ิศ เสมอวา่ หนงึ่ นาทเี ทา่ กบั ให้คณุ พ่อคุณแมข่ องเราก�ำลงั ปว่ ยไข้ ให้หายจากโรคภยั ไข้เจบ็ ได้ เช่น วโี ก้ บรูน ชาวนอรเวย์ ที่เคยมาบวชที่วดั น้ี เป็นตน้ วันนผี้ มจะถวายความรูเ้ ก่ยี วกบั การอุทิศ ส่วนกศุ ลโปรดฟงั ตอ่ ไป