8_BTS Theory. - HYYH The NOTES [2020]

นัมจนุ [Ver. 1 2 3 4] 15 มถิ นุ ำยน ปี 22 ผมก้มมองเด็กคนหนึ่งท่ีกำลังทำนรำเมงอย่ำงเร่งรีบ เขำอำยุประมำณ 8 ขวบ หรอื บำงทีอำจจะ 10 ขวบ บำงครั้งเขำก็เงยหน้ำข้ึนมำมองผมขณะที่กำลังทำนรำเมงอุ่นๆ ผม ถำมชอ่ื เขำและเขำบอกว่ำเขำช่ือ Song WooChang เขำทำรำเมงท่ีซื้อมำหกใส่เสื้อ และใช้มือ เช็ดออกพรอ้ มกบั บน่ พึมพำวำ่ เขำต้องถกู ยำยดุแนๆ่ ครั้งแรกท่ีผมเห็น WooChang คือรำวๆ 2 เดือนก่อน ผมกลับจำกทำงำนที่ ปั๊มน้ำมัน ผมเห็นเขำยืนอยู่ตรงหน้ำตู้คอนเทนเนอร์ข้ำงหลังผม ในตอนน้ัน ผมคิดว่ำเขำคง กำลังมองหำทำงลัดเพื่อออกจำกสถำนี SungJu บ้ำนตุ้คอนเทนเนอร์ไม่ใช่ท่ีที่ๆเด็กจะมำ อำศัยอยู่ แต่สองสำมสปั ดำห์ตอ่ มำ ผมกลับเห็นเขำอยู่ตรงพื้นที่ว่ำงๆถัดจำกตู้คอนเทนเนอร์ ของผม เขำกำลังเตะฟุตบอลเก่ำๆ และต้ังแต่น้ันมำผมก็เจอเขำหลำยครั้ง เขำมักจะเดินอยู่ ตำมลำพัง สวมเสื้อตวั เดิม กำงเกงตวั เดิม รองเทำ้ ผ้ำใบเดิมๆ เหน็ ได้ชัดว่ำเขำไม่มีผู้ใหญ่คอย ดแู ล ผมทำอะไรไม่ได้เลย ผมมีเร่ืองท่ีผมต้องจัดกำรในชีวิตมำกมำยอยู่แล้ว ผมจึงมักปล่อย ผ่ำนและแสรง้ ทำเปน็ ไมร่ ู้จกั เขำ เมื่อผมออกมำจำกป๊ัมน้ำมัน และมุ่งหน้ำกลับไปท่ีตู้คอนเทนเนอร์ในวันนั้น มัน เปน็ เวลำเกือบห้ำทมุ่ ในขณะที่ผมคน้ หำกุญแจในกระเป๋ำ ผมเห็นเงำของคนหนึ่งหมอบอยู่ มัน คอื เงำของ WooChang ผมทำเป็นไม่สนใจเขำเหมือนทุกคร้ังที่ผมเคยทำ ผมเจอกุญแจและ เปดิ ประตูตู้คอนเทนเนอร์แล้วเดินเข้ำไปข้ำงใน ในตู้คอนเทนเนอร์ ผมต้ังใจจะทำนรำเมงแล้วก็เข้ำนอน แต่ผมไม่สำมำรถทำ อย่ำงนนั้ ได้ ผมไม่ตอ้ งกำรเปน็ แบบน้ี ผมมองดูท้องฟำ้ ทม่ี ืดครมึ้ ตลอดท้ังวัน ท้องฟ้ำในตอนกลำงคืนเต็มไปด้วยก้อน เมฆสีเทำ ผมไม่เห็นดำวแม้แต่ดวงเดียว ทันใดนั้นผมก็รู้สึกหิว แต่ถ้ำผมจำไม่ผิด ผมมีรำเมง เหลืออยู่เพยี งอนั เดียว ผมไมไ่ ดซ้ อ้ื ตุนไว้ ตอ้ งบอกว่ำผมไม่มีเงินมำกพอที่จะซ้ือตุนไว้ต่ำงหำก ผมมองไปเหน็ กุญแจท่วี ำงอยู่ ผมนกึ ถงึ ตอนท่ีผมออกมำจำกเมืองในชนบทแห่งน้ัน และนึกถึง คำทผ่ี มเขยี นลงบนกระจกรถ ผมตัดสนิ ใจเดนิ ไปหำ WooChang ทอ่ี ยู่ดำ้ นนอก ENG Tran : @Papercrowns @Aeonian_V TH Tran : @FemmiiTA

102

ยุนกิ [ Ver. Y O U R ] 15 มิถุนำยน ปี 22 เสียงดังของดนตรีเป็นสิ่งเดียวท่ีผมสำมำรถรับรู้ได้ ผมด่ืมหนัก มำก ผมอยทู่ ไ่ี หน ผมกำลังทำอะไรอยู่ ผมไม่อยำกจะรู้ และผมก็ไม่สนใจอะไร ทั้งน้ัน มันเป็นเวลำกลำงคืนท่ีผมเดินอย่ำงโซเซ ควบคุมทิศทำงตัวเองไม่ได้ ผมชนเขำ้ กบั ทกุ สิง่ ทุกอยำ่ งทข่ี วำงหน้ำ ทง้ั ผู้คนทเี่ ดนิ ตำมท้องถนน แผงลอย ริมถนน หรือแม้แต่กำแพง และผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมอยำกจะลบลืม ควำมทรงจำทุกสงิ่ ทุกอยำ่ งออกให้หมด ผมยงั จำเสยี งจมี นิ ได้อย่ำงชัดเจน “ฮยอง..จองกุก...” สิ่งท่ีเกิดขึ้น ถัดมำที่ผมจำได้คือ ผมรีบว่ิงข้ึนบันได ผ่ำนห้องโถงของโรงพยำบำลท่ีทอด ยำวและมืดมดิ ผมว่ิงผ่ำนคนไขใ้ นโรงพยำบำลหลำยคน หัวใจของผมเต้นเร็ว ไมเ่ ปน็ จังหวะ ใบหน้ำของทกุ คนดซู ดี เซียวรำวกับรำ่ งไรว้ ิญญำณ ในห้องท่ีประตูเปิดออกเล็กน้อย ผมเห็นจองกุกนอนอยู่ตรงน้ัน ผมหันหน้ำหนที ันทีเมอื่ เห็นสภำพจองกุก ผมไมส่ ำมำรถมองจองกุกในสภำพ น้ีได้ ขณะน้ันผมก็ได้ยินเสียงเปียโน เปลวไฟที่ลุกโชน และบ้ำนที่กำลัง พังทลำยลง ผมล้มลงตรงน้ัน พวกเขำต่ำงบอกว่ำทั้งหมดเป็นควำมผิดของ ผม จองกุกนอนอยบู่ นเตียงคนไข้ ไม่ไหวติงรำวกับว่ำเขำได้จำกไปแล้ว ผมไม่สำมำรถเข้ำไปข้ำงในได้ ผมยืนตัวส่ัน และเดินออกมำด้วยน้ำตำที่ไหล อำบแก้ม ผมจำไม่ได้แล้วว่ำครั้งสุดท้ำยท่ีผมร้องไห้ มันผ่ำนมำนำนแค่ไหน แล้ว ขณะทผ่ี มกำลังจะเดนิ ข้ำมถนน มีใครบำงคนจับแขนผมเอำไว้ ไม่ว่ำ จะเป็นใครก็ตำม ผมไม่อยำกให้เข้ำมำใกล้ผม ได้โปรดปล่อยผมไว้คนเดียว ผมไม่อยำกทำให้ใครต้องเจ็บปวด และผมก็ไม่อยำกเจ็บปวดอีกแล้ว ดังน้ัน ได้โปรดอย่ำเขำ้ มำใกลผ้ มเลย ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando TH Tran : @FemmiiTA 103

104

105

ยุนกิ [Ver. 2 3 4] 23 มิถนุ ำยน ปี 22 เมอ่ื ผมเปิดโทรศพั ท์ มีกำรแจ้งเตือนปรำกฎในห้องแชทของพวกเรำ ก่อนหน้ำนี้ผม ปิดโทรศพั ท์ เพรำะผมตอ้ งกำรมีเวลำในกำรรวบรวมเพลงทง้ั หมดทผ่ี มเขยี นขนึ้ มำ ผมพยำยำมคัด แยกส่งิ ของท่ไี ม่ถกู ไฟไหมอ้ อกมำและรวบรวมท่วงทำนองที่ยังคงอยู่ในควำมทรงจำของผม มันน่ำ ประหลำดใจท่ีของส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ผมเคยทำไว้ตอนที่อยู่ในห้องเก็บของในโรงเรียนมัธยมปลำย แมว้ ่ำผมจะนึกยอ้ นกลบั ไป ผมกไ็ ม่คดิ ว่ำผมจะสำมำรถทำงำนเพลงไดม้ ำกมำยขนำดนี้ เทียบกับตัว ผมในตอนนี้แลว้ กลับดไู รแ้ กน่ สำรและมกั จะวิ่งหนีใหไ้ กลจำกเสียงเพลงและดนตรี ผมเปิดแชทกล่มุ และเหน็ วำ่ มขี อ้ ควำมจำนวนมำก คนท่ีสร้ำงห้องแชทน้ันคือจีมิน ดู เหมอื นว่ำพวกเขำจะคยุ กนั ไปกอ่ นหน้ำนบี้ ้ำงแล้วกอ่ นทผี่ มจะเข้ำมำ แทฮยองถำมทุกคนว่ำ “รู้อะไร เกีย่ วกับแผนที่แห่งจิตวญิ ญำณไหม” ทกุ คนเงยี บไปครู่หนงึ่ จนโฮซอกพมิ พถ์ ำมมำว่ำ “มนั คืออะไรเหรอ” “ฮยอง ถำ้ ผมรู้ผมจะถำมเหรอครบั ” แทฮยองตอบ “อำ่ จรงิ สิ แลว้ นำยจะถำมไปทำไม” หลังจำกนั้น จีมินก็อธิบำยถึงเรื่องรำวท้ังหมดว่ำ เขำไปท่ีโรงพยำบำลและเห็น ซอกจนิ ฮยองโดยบงั เอิญ ซอกจนิ ฮยองบอกวำ่ กำลงั คน้ หำแผนท่แี หง่ จติ วญิ ญำณอยู่ ไม่นำน นัมจุนก็ปรำกฎตัวและพูดว่ำ “ซอกจินฮยองเคยถำมฉันแบบน้ันเหมือนกัน เด๋ียวนะ ฉนั พอรแู้ ลว้ ละ่ วำ่ แผนท่ีแห่งจิตวิญญำณคืออะไร เขำเคยบอกว่ำแผนที่แห่งจิตวิญญำณ เป็นหนทำงทีจ่ ะจบเร่อื งรำวทง้ั หมด” หลังจำกนน้ั กไ็ มม่ ีบทสนทนำใดๆอกี เลย บำงทเี รำทุกคนอำจกำลังหลงทำง อะไรคือ ส่ิงที่ซอกจินฮยองต้องกำรที่จะจบ เรำทุกคนต่ำงก็เห็นพ้องต้องกันว่ำซอกจินฮยองแปลกไป เล็กน้อย ดังน้ันหำกเขำสำมำรถค้นพบแผนท่ีแห่งจิตวิญญำณได้ เขำจะดีขึ้นอีกครั้งไหม มันคือ อะไรกันแน่ และจะพบเจอไดท้ ไ่ี หน “ไม่มใี ครดึงจองกกุ เข้ำกลมุ่ แชทหนอ่ ยเหรอ” ยนุ กิพิมพ์ถำมไป จมี ินตอบกลบั มำว่ำ “ผมกค็ ดิ แบบนนั้ นะ แต่จองกุกยงั บำดเจ็บอยู่” คำตอบของเขำดู มืดมนและไม่ม่ันใจ ผมเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่ำทำไมจีมินต้องไปที่โรงพยำบำล แล้วเขำรู้สึก อย่ำงไรทต่ี อ้ งถูกขงั อยูท่ ีน่ ่นั มำเป็นเวลำนำน ผมปดิ แชท แตผ่ มกเ็ ปิดมันข้ึนมำอกี ครั้งและเขยี นไปว่ำ “นำยทำถูกแล้วล่ะ ง้ันปล่อย ใหจ้ องกุกพกั ผอ่ นเถอะ” ENG Tran : @Papercrowns @Aeonian_V TH Tran : @FemmiiTA

แทฮยอง [ Ver. L O V E ] 25 มิถุนำยน ปี 22 ผมเดินช้ำๆ อย่ำงตัง้ ใจ ผมรู้สึกวำ่ มีใครบำงคนกำลงั เดินตำม ผมอยู่ นบั เป็นครั้งที่ 3 แล้วทเี่ รำเจอกัน เรำเคยเจอกันคร้ังแรกที่ร้ำน สะดวกซอื้ ครั้งแรกตอนที่เธอเห็นผม เธอกลับวิ่งหนีผมไป แม้เธอจะ พยำยำมซ่อนตัวจำกผม แต่ผมกลบั จำเงำของเธอได้เป็นอยำ่ งดี ผมเดนิ เขำ้ ไปในซอยแคบๆ เป็นสถำนท่ีเดียวในย่ำนน้ีท่ีมีโคม ไฟถนนท่ียังใช้งำนได้ ซอยน้ีค่อนข้ำงทอดยำว และมีไฟถนนบริเวณ กลำงซอย แสงไฟท่ีอยู่ทำงด้ำนหน้ำ ทำให้เงำของผมทอดยำวไป ด้ำนหลัง มันทอดยำวไปจนถึงปลำยเท้ำของอีกคนหน่ึงที่แอบเดิน ตำมหลังผมมำ ผมเดนิ เรว็ ขึน้ จนผำ่ นเสำไฟถนนต้นนั้น จนเงำของผม ค่อยๆหำยไป และถูกแทนทด่ี ้วยเงำของอีกคนหนึง่ ผมหยุดเดินทันที ปรำกฎวำ่ คนท่อี ยขู่ ำ้ งหลงั ผมกห็ ยดุ เดนิ เช่นกัน ผมพูดข้ึนมำว่ำ “ฉันจะรอเธออยู่ตรงน้ีจนกว่ำเธอจะเดินเข้ำ มำหำฉนั เอง” เงำนั้นขยับออกเล็กน้อย และหยุดนิ่งรำวกับจะบอกว่ำ ไม่มีใครยนื อยูต่ รงนัน้ ตำมที่ผมเข้ำใจ “ฉันเห็นทุกอย่ำงแล้ว” ผมช้ีไป ท่ีเงำบนพื้น เสียงรองเท้ำค่อยๆเดินเข้ำมำใกล้ผมขึ้นเร่ือยๆ ผมถึง หวั เรำะออกมำอยำ่ งพอใจ ENG Tran : @TXYfifteen @Papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 107

108

นัมจุน [ Ver. L O V E ] 30 มิถุนำยน ปี 22 ผมรสู้ ึกค่อนข้ำงแปลก ผมมองไปท่ีมือของตัวเองที่กำลังกดปุ่ม เปิด-ปิดลิฟต์ รำวกับว่ำมือน้ันไม่ใช่มือของผมเอง ช่วงเวลำแบบน้ีผม รสู้ ึกว่ำมนั เคยเกิดข้ึนมำแล้วหลำยคร้ัง ทั้งท่ีควำมจริงผมเพิ่งเคยทำมัน เป็นครั้งแรก ในตอนท่ีประตูลิฟต์เปิดออก ผู้คนต่ำงพยำยำมเบียดตัว เข้ำมำ ผมมองหำคนหนง่ึ ท่มี ดั ผมด้วยยำงสีเหลือง ผมมีควำมรู้สึกว่ำผม ต้องไดเ้ จอเธออีกครั้ง เมื่อตอนท่ีผมถอยหลังไปจนชนกับขอบลิฟต์ ผม ก็เหน็ เธอคนน้ันทมี่ ดั ผมดว้ ยยำงสีเหลือง ว่ำกันว่ำ แผ่นหลังของคนๆหน่ึงสำมำรถบอกเล่ำเร่ืองรำวได้ มำกมำย แต่ผมเข้ำใจมันเพียงเล็กน้อย บำงอย่ำงมันก็เป็นแต่กำรคำด เดำ และบำงอย่ำงผมก็ไม่เข้ำใจซะเลย และบำงอย่ำงก็ถูกลืมหำยไป ผม นึกขึ้นมำได้ว่ำถ้ำเรำสำมำรถอ่ำนทุกอย่ำงออกได้แค่เพียงมองจำกแผ่น หลังของเขำ ถ้ำเป็นอย่ำงน้ัน ก็ต้องมีใครสักคนสำมำรถอ่ำนผมออก เพียงแค่มองจำกแผ่นหลังของผมได้น่ะสิ จังหวะท่ีผมเงยหน้ำขึ้น ทำให้ ผมกับเธอสบตำกันผ่ำนกระจกของลิฟต์ พวกเรำต่ำงหลบสำยตำกัน เคยมเี หตกุ ำรณแ์ บบนเี้ กดิ ขึ้นมำหลำยครงั้ แต่เม่อื ผมเงยหน้ำข้ึนมำมอง อกี ครง้ั ผมกลบั เห็นแค่ใบหนำ้ ของผมเอง ENG Tran : @TXYfifteen @Papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 109

110

จีมนิ [ Ver. L O V E ] 3 กรกฎำคม ปี 22 ผมล้มตัวลงบนพื้น หลังจำกท่ีปิดเสียงเพลง ทุกส่ิงทุกอย่ำง รอบๆตวั ผมดูเงียบสงบไปทันที ผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เว้น แต่เสียงลมหำยใจและเสียงเต้นของหัวใจของผม ผมหยิบโทรศัพท์ ขึ้นมำ และเปดิ คลิปวดี ีโอซ้อมเตน้ ท่ีผมเรียนรูเ้ ม่อื ตอนเช้ำ ผมชอบกำร เคลื่อนไหวของโฮซอกฮยอง ในวีดีโอนั้นกำรเคล่ือนไหวของโฮซอก ฮยองดูพริ้วไหวและแม่นยำ ที่เป็นผลมำจำกกำรซ้อมอย่ำงหนักและ หยำดเหงื่อที่เขำเสียไป ผมอยำกเต้นเก่งเหมือนเขำ แต่ทักษะของผม ช่ำงห่ำงไกลจำกเขำเหลือเกนิ ควำมเข้ำใจและควำมปรำรถนำของเรำก็ แตกต่ำงกนั ผมถอนหำยใจ และลุกขึ้นยืนอีกคร้ัง ผมสำมำรถเลียนแบบ ท่ำหมุนตัวของฮยองได้ แต่ผมก็ยังมีข้อผิดพลำดในตอนที่กำลัง เปลี่ยนตำแหน่งไปมำ พวกเรำตัดสินใจท่ีจะซ้อมเต้นอีกทีในวันพรุ่งน้ี แตไ่ มว่ ำ่ อย่ำงไรผมก็อยำกจะทำให้สำเร็จเพื่อให้เห็นถึงควำมต้ังใจจริง ของผม แทนคำชมที่ผมได้ยินบ่อยๆ “ดีกว่ำทคี่ ดิ ไว้นะ” ผมอยำกได้รับ กำรยอมรับในฐำนะนักเต้นท่ีเก่งและมีควำมสำมำรถเทียบเท่ำกับ โฮซอกฮยอง ท่ีสำมำรถเต้นและหำยใจไปพร้อมๆกับโฮซอกฮยองได้ ENG Tran : @TXYfifteen @Papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 111

112

จีมนิ [ Ver. Y O U R ] 4 กรกฎำคม ปี 22 เม่ือผมรู้สึกตัว ผมกำลังล้ำงมืออย่ำงแรงรำวกับว่ำผิวหนังของ ผมจะหลุดออกมำด้วย มือของผมส่ันและผมรู้สึกหำยใจไม่สม่ำเสมอ เลือดไหลลงมำตำมแขนของผม ดวงตำของผมที่สะท้อนผ่ำนกระจกมีสี แดงก่ำ ผมพยำยำมคอ่ ยๆนกึ ถึงเหตกุ ำรณ์นั้นทีละเล็กละนอ้ ย และผมก็จำเหตุกำรณ์นั้นได้ ผมกำลังซ้อมเต้นกับนูน่ำ แต่กำร เคลื่อนไหวของเรำกลับสะดุดและชนกันเข้ำ จนผมล้มลงไปบนพ้ืน และ เลือดก็เริ่มไหลออกมำ ขณะน้ันเอง ผมนึกถึงเหตุกำรณ์ท่ีเคยเกิดข้ึนท่ี สวนพฤกษชำติ มันย้อนกลับเข้ำมำในควำมคิดของผมอีกคร้ัง ผมคิดว่ำ ผมลมื มนั ไปแล้ว แต่ไม่ใชเ่ ลย ผมรบี วิง่ หนอี อกมำ พยำยำมล้ำงเลือดนั้น ออกให้หมด คนที่อยู่ในกระจกน้ันยังคงเป็นเพียงเด็กวัย 8 ขวบ ที่กำลัง วิ่งฝำ่ สำยฝน ทนั ใดน้นั ผมก็จำไดว้ ่ำ เธอล้มลงไปพรอ้ มๆกับผม ในตอนนนั้ ไม่มีใครอยู่ในห้องซ้อม หำกมองผ่ำนช่องประตูเล็กๆ ที่เปิดออก จะเห็นว่ำฝนยังคงตกอยู่ ผมเห็นโฮซอกฮยองว่ิงเข้ำมำ เน้ือ ตัวเปียกฝนไปหมด ผมว่งิ ตำมไปพร้อมกบั ถอื ร่มไว้ แต่ผมก็หยุดว่ิง ไม่มี อะไรทผ่ี มสำมำรถทำได้ คนอยำ่ งผมก็ดีแตท่ ำร้ำยใครสกั คนให้ล้มลงและ ไดร้ ับบำดเจ็บ แล้วผมกท็ ิ้งเขำไวข้ ำ้ งหลัง นัน่ คอื ทั้งหมดท่ีผมทำได้ ผมจึง เดนิ หันหลงั กลบั ไป อีกครั้งทฝี่ นตกลงมำจนรองเท้ำของผมเปียกชุ่ม ไฟหน้ำรถส่อง กระทบผม ผมรู้สึกไม่ค่อยโอเคเท่ำไหร่ ไม่สิ ผมสบำยดี ผมไม่ได้รับ บำดเจ็บ แค่นี้ไมไ่ ด้สง่ ผลกระทบอะไรตอ่ ผมเลย ผมไมเ่ ป็นไรจรงิ ๆ ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando 113 TH Tran : @FemmiiTA

114

115

116

โฮซอก [ Ver. Y O U R ] 4 กรกฎำคม ปี 22 แหต้อ่กงฉ็ยุกังมเใฉนีผินตู้คอนผนเมดทเินด่ีหผินม่ำออนอแไกลปมะมพำำยจยังำำโนบถวำงนลทมกำำำงกลเดังรินใ่ำหงม้คกันวำเำยปมข็นชอเ่ววงยลผเำมหกเลปลือียำเงกธดฝอึกอนแยแลลู่ใน้วะ ผขชก่มุอรมะไงบจปเงัธำดเยออว้ เหิญยตลเม็ หเ่นหพงล็นอื่ื้นงตรพทว๋ั ะเ้ัง้ืหนคเวหรม่ำื่อรงีขยีงทอบญส่ีงินหะบปผลัดำำมกผยจกมองึ ำหใยหยแ่ำ้แงบิลหใมะนง้ผันก้ำผขรเม้นึชะบ็ดเมปังหำ๋ำเดนอขู ิญ้ำองใทนเธำสกอ่ิงรตขะกอเปงล๋ำเงหสมละำพ่ำแนำล้ันยะ มยสเปังัำง็นกเ”กไมตเเมธ่มเห่ืออทีอน็เบันธะวไอใอ่ำรดอกตเนกอว๋ัแั้นิดเกคคขม่ควร้ึนำ่ื่อำุณจเงแธำบหลกอนิมะหเโอพจผ้อต็บำลงะเไห่อธโดกัอวอ้สนกเเัลกดเมร็พกินำียจนักอกำ้ออกผผยกกมมจรถขำเะธำณกเปมอโะ๋ำเรไธนขมงอ้ัอน่พไดวงผย่ำเ้รธมำับ“อบคบเธำิดผำลอดมวด่เำแแจีขเสต็บธึ้นร่ฝออห้งนะคทรไกือรงำ็ ยังคงตกหนกั เรำจึงได้แต่ยืนรออยตู่ รงหนำ้ ประตเู ทำ่ นัน้ อะไรบำง“อโยฮ่ำซงอจกะพอูด่ำ” เธอพูดข้ึนมำ สีหน้ำของเธอเหมือนกับว่ำเธอมี พคัดูดเแลทือกร“กทรมีขอ้ึเนแตแป้นล๊บตนะ่ำรึงงีบปนวระิ่งะฉเฝทัน่ำศจสะตไำปวั๋ยซเฝคื้อรนรื่ออ่มงอทบี่รกนิ ้ำไทนป่ผี สมผะดเมหวร็นกู้เรซก่ือ้ือ็เปใงก็นทลส่ีเธ้ๆิ่งอมที่ำยเพใืนห่ิงย้”ผันผ่ำไดนม้ ว่ำ เธอผ่ำนกำรคัดเลือกแล้ว ผมจึงไม่อยำกรู้ว่ำเธอจะพูดอะไรท้ังนั้น เผพมรไมำะ่มผคี มวไำมม่แมน่ัน่ใใจจวเ่ำลผยมจะสำมำรถพูดแสดงควำมยินดีกับเธอได้ไหม ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando TH Tran : @FemmiiTA 117

118

119

นมั จุน [ Ver. Y O U R ] 13 กรกฎำคม ปี 22 เหเหห้อ็นมงมือสำมนกุดจผ่อะถมนเึงปพปจ็นิ๊ัมงะไมศนปีวี้ำรไันมมษทัน่ไะด่ีผกถ้ทมับนี่จจหนะะหนทค้่ีผลำำตุดดม่ผอำหง่อำวขนักงอทถจุกงำึงกรววัถนัทนัศโพทดนัศรยียุ่งนสภนียำ้ีำภหรพำปรเพดือรเิมะแดจๆมิมำน้แๆท้ีไตทดำ่ี่ผบง้ไหมำจงมเคำสกยด่ิงู บำงอยำ่ งทีผ่ มตอ้ งกำรได้ อขยยับู่ ขดึ้นูเหแขมล้ำือะงลนหงวน่ำจ้ำเำขธกออนงกั้นผำเมลธังอมถกีผอ็พู้หนิงญหศำรีิงยษคใะจนกหบัเพนห่ึงรนทำำ้ ะี่มตผัด่ำมงผสรมังถดเกเ้วปตย็นเยหเวำ็นลงไสหำหีเลหน่ขลึ่งอือเงดงเือธนนอ่ัง แพลูด้วคุยทก่ีเรนั ำเเลจยอสกักันคทรี่หั้ง้อแงตส่ผมมุดมีบแำลงะอนยั่ง่ำรงถทกผี่ ลมับอยทำำกงเใดหี้เยธวอกัน เรำไม่เคย โดยปกติแล้ว เธอจะต้องลงรถก่อนผม 3 ป้ำยเสมอ ทุกครั้งที่ เธอลงจำกรถ ผมได้แต่สงสัยว่ำเธอกำลังจะไปแจกใบปลิวเหมือนทุก ครั้งหรอื เปลำ่ เธอตอ้ งผำ่ นช่วงเวลำทีย่ ำกลำบำกขนำดไหน เมื่อรถหยุดตรงป้ำยประจำทำงท่ีเธอต้องลง แต่ผมกลับไม่เห็น เธออยู่ในกลุ่มคนท่ีเดินลงจำกรถ ดูเหมือนเธอจะหลับไปแล้ว ผมควร ปมำลไุกกเลธจอำดกีไทห่ที มี่เธผอมคลวังรเจละลถง้ำผวนัมนล้ีเงธจอำคกงรเถหไนปื่อกย็คมงำกไมจ่มรีใิงคๆรสนใจเธอ เธอ เมื่อถึงป้ำยท่ีผมต้องลงแล้ว ผมเดินลงจำกรถและรถก็ขับ ออกไป ผมเดนิ ไปที่ปม๊ั นำ้ มัน และไม่ไดห้ ันกลับมำมองอีก ผมได้วำงยำง มจตุดั้ังดแเผรติ่มมต่ ตไน้ ว้นอ้ทยี่หกู่แรรลือะว้ เจปุด๋ำสขิ้นอสงุดเธเอพแรลำ้วะมแันคไม่เท่ได่ำ้มนีค้ันวทำ่ีผมมหทมำำไยดอ้ ะมไรันพไมิเศ่ใชษ่ทม้ังำ ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando TH Tran : @FemmiiTA 120

121

122

จองกกุ [ Ver. L O V E ] 16 กรกฎำคม ปี 22 ผมใส่หูฟังยืนพิงข้ำงๆหน้ำต่ำง เพ่ือฟังเพลงและฝึกร้อง เพลงเป็นเวลำเกือบหน่ึงสัปดำห์แล้ว ผมสำมำรถจำเน้ือเพลงได้ ท้ังหมด โดยไม่ต้องดูเนื้อเพลงอีกต่อไป ผมถอดหูฟังออก และเริ่ม ฝึกร้องเพลงที่มำจำกเสียงของผมเอง หลำยคนเคยบอกว่ำชอบ เพลงนี้เพรำะมีเน้ือเพลงท่ีสวยงำม คำชมนั้นทำให้ผมรู้สึกเขินอำย และผมมักจะเกำหวั เบำๆเป็นกำรแก้เขิน แสงแดดในเดือนกรกฏำคม กำลังสำดส่องเข้ำมำผ่ำนกรอบหน้ำต่ำงบำนใหญ่ ใบไม้สีเขียวพริ้ว ไหวไปตำมสำยลม ดว้ ยแสงแดดที่ตกลงบนใบไมแ้ ละลมท่พี ัดผ่ำน ทำ ให้แสงท่ีตกกระทบใบหน้ำของผมแตกต่ำงกันไปในแต่ละคร้ัง ผม หลับตำลง และร้องเพลง ผมมองเห็นแสงสีเหลือง สีแดง และสีน้ำ เงินในตอนท่ีผมกำลังหลับตำอยู่ ผมไม่รู้ว่ำมันเป็นเพรำะเนื้อเพลง หรือเพรำะแสงจำกดวงอำทิตย์ แต่บำงสิ่งท่ีเกิดขึ้นภำยในใจของผม กลบั ทำใหผ้ มรูส้ กึ เจบ็ ปวด รำวกับถูกเข็มท่ิมแทงและจะแตกสลำยให้ ได้ ENG Tran : @TXYfifteen @Papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 123

124

แทฮยอง [ Ver. Y O U R ] 17 กรกฎำคม ปี 22 ผมรสู้ กึ วำ่ ร่ำงกำยด้ำนข้ำงของผมกำลงั จะแตกเปน็ เสี่ยงๆดว้ ยควำม เจ็บปวด เหงื่อที่ไหลริน สถำนท่ีหลบซ่อนตัวใกล้ทำงรถไฟ มันเป็นพ้ืนที่ว่ำง เปล่ำท่ีอยบู่ รเิ วณหลังรำ้ นใต้สะพำน ผมไม่พบเธอทน่ี ั่น ผมจึงวิ่งไปท่ีป้ำยจอด รถโดยสำรประจำทำง ผมก็ไม่เจอเธออีกเช่นกัน ผู้คนท่ีรอรถโดยสำรประจำ ทำงมองมำทผ่ี มอย่ำงแปลกใจว่ำเกิดอะไรขนึ้ เรำไมไ่ ด้สญั ญำว่ำเรำจะกลับมำ พบกัน มนั นำ่ แปลกท่ีแต่กอ่ น เธอมักจะเดินตำมผมไปทุกที่ แม้บำงคร้ังผมจะ บอกเธอว่ำผมรสู้ กึ รำคำญ แต่กไ็ รป้ ระโยชน์ แต่ในสถำนทีใ่ ดๆก็ตำมที่เรำเคย ไปดว้ ยกัน ผมกลบั ไม่เจอเธอเลย ผมหยุดเดนิ เมื่อมำถึงกำแพงท่ีเต็มไปด้วยกรำฟฟิต้ี ผมจำได้ดี มัน เป็นกรำฟฟิต้ีท่ีเธอเป็นคนทำ มีเครื่องหมำยกำกบำทขนำดใหญ่ทับอยู่บน ลวดลำยกรำฟฟิต้ี ผมแน่ใจว่ำต้องเป็นฝีมือของเธอแน่ๆ ถ้ำถำมว่ำผมแน่ใจ ได้อย่ำงไรว่ำเปน็ ฝีมือของเธอ ผมเองก็อธบิ ำยไม่ถูกเหมือนกัน ผมจำเสยี งหัวเรำะของเธอได้ ในวนั ทผ่ี มลม้ ลงบนทำงรถไฟ เธอช่วย ผมให้ลุกข้นึ มันเปน็ ตอนที่ผมกำลังช่วยเธอหลบหนีออกมำ ผมจำสีหน้ำของ เธอไดด้ ี ในบำงคร้ังเธอก็จะโกรธผม ตอนท่ีผมแย่งขนมปังของเธอไปกิน แต่ เธอจะมีสีหนำ้ ซึมลงเม่ือเธอตอ้ งเดนิ ผำ่ นรำ้ นถำ่ ยภำพ และเธอมักจะมองตำม เด็กๆนักเรยี นทีเ่ ดินผ่ำนไป-มำโดยไม่รู้ตวั ขณะท่ีเรำพิงกำแพงด้วยกนั อยู่น้ัน ผมจึงพูดกับเธอวำ่ “ถำ้ มอี ะไรบำงอยำ่ งที่หนักเกินไป อย่ำแบกมันไว้คนเดียว นะ เธอบอกกบั ฉันได้” เธอยังคงวำดเคร่ืองหมำยกำกบำททบั สิ่งตำ่ งๆรำวกับ จะบอกว่ำทุกอย่ำงมันดูจอมปลอม ทุกอย่ำงเป็นเร่ืองโกหก เธอไม่พูดอะไร ออกมำเลย ผมรู้สกึ โกรธ ผมกำหมัดแน่นโดยที่เธอไม่รู้ตัว ทำไมน่ะเหรอ มัน ไมม่ ีคำตอบใดๆทแี่ นน่ อน ผมหันหลังและเดินจำกไป ผมอยู่ตำมลำพังอีกคร้ัง ทง้ั เธอและผม พวกเรำตำ่ งโดดเดีย่ วเหมอื นกันทัง้ คู่ ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando TH Tran : @FemmiiTA 125

126

127

จีมนิ [ Ver. 1 2 3 4] 18 กรกฎำคม ปี 22 ผมฆ่ำเวลำด้วยกำรเดนิ ไปรอบๆรำ้ นสะดวกซอ้ื บำงคร้ังผมเคยโดด เรียนด้วยกำรกระโดดข้ำมกำแพงด้ำนหลังของโรงเรียน Songju Jeil และ บำงครง้ั ผมกร็ อฮยองในสวนเล็กๆฝั่งตรงข้ำมร้ำนสะดวกซื้อนั้น ผมมองไป รอบๆ ไม่นำนมำน้ีตั้งแต่ที่ผมไปเย่ียมย่ำนนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรเปล่ียนแปลงไป ผมจำได้ว่ำบ้ำนของยุนกิฮยองและบ้ำนของจองกุกอยู่แถวๆนี้ เม่ือผมมอง ไปรอบๆ ผมเห็นบำงส่ิงท่ีคล้ำยกับกรำฟฟิตี้ในตรอกซอยทำงขวำมือของ ผม ดูเหมอื นว่ำหนงึ่ ในน้ันจะเป็นภำพวำดของแทฮยอง ผมจึงเดินตรงไปยัง ท่ีแหง่ นน้ั ผมหยุดอยู่หน้ำภำพวำดโดยไม่รู้ตัว มันเป็นใบหน้ำของใครบำงคน เขียนด้วยลำยเส้นสีดำเข้ม “มันเป็นรูปของใครบำงคน” แต่ผมไม่รู้ว่ำเป็น ใคร มันเหมือนกับซอกจินฮยอง ทันทีที่ผมนึกถึงฮยอง ก็มีใบหน้ำของใคร อีกคนปรำกฎข้ึนบนภำพวำดน้ัน มันเป็นใบหน้ำท่ีแตกต่ำงกัน มีเพียง ดวงตำที่ไรว้ ญิ ญำณเหมือนกนั ดังน้ัน ผมจงึ เข้ำใจวำ่ ผมควรมองหำใคร ENG Tran : @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 128

นัมจุน [ Ver. 2 3 4] 18 กรกฎำคม ปี 22 ผมมองไปที่ตกึ อำคำร มีไฟส่องสว่ำงตรงท่ีน่ีและที่แห่งนั้น อำจเป็น เพรำะเรำอยู่ใจกลำงเมือง มีนักบัญชีและนักกฎหมำยหลำยคนที่อยู่บน ชั้นสูงสุดช้ันที่ 15 ไฟยังคงเปิดอยู่ทั้งช้ัน ในช่วงไม่กี่สัปดำห์ที่ผ่ำนมำ แทฮยองกับผมได้ไปสำรวจช้ันบนสุดของอำคำรที่สูงท่ีสุดของ Songju พวกเรำไม่รู้ว่ำพวกเรำกำลังมองหำอะไร เบำะแสเดียวท่ีเรำมีคือควำมฝัน ของแทฮยอง ในควำมฝนั มเี พยี งกระป๋องกำแฟ และใบโคลเวอร์สี่แฉก เรำมี เบำะแสเพยี งเท่ำนแี้ ละอยู่ทน่ี ั่น ขน้ึ และลงอำคำรตลอดทัง้ คนื สองสำมวันมำ นมี้ ฝี นตก ครั้งแรกเรำเอำร่มไปสำรวจอำคำรด้วย แต่วันหนึ่งเรำเกิดเปียก ฝนข้นึ มำ เรำรู้วำ่ จะมีปัญหำเกิดข้ึนหำกเรำเปียกฝน เม่ือเปียกโชกเรำจะถูก เข้ำใจผิดว่ำเป็นพวกอันธพำลและจะถูกไล่ล่ำ เป็นเร่ืองปกติท่ีประตูโลหะบน หลังคำจะถกู ลอ็ ค และมันเปน็ ไปไมไ่ ด้ที่จะตรวจสอบวำ่ เรำขน้ึ บนั ไดมำหรือไม่ หำกตวั เรำไม่เปียกโชก ผมมองไปยังตึกอำคำรอีกคร้ัง ผมคิดกับตัวเองว่ำ “นี่คือสิ่งที่เรำ ค้นหำหรือไม่” มีชื่อท่ีคุ้นเคยอยู่ที่ประตู ห้องทำงำนของคิมจำงจุน (Kim Chang Jun) “เคำ้ เป็นโครฮะ” แทฮยองถำม ผมหันมำมองเขำ “นำยไมร่ เู้ หรอ?” แทฮยองมองมำท่ผี ม กำรแสดงออกทบี่ ริสุทธ์ขิ องเขำบ่งบอกว่ำเขำ ไม่ร้จู ริงๆ ผมจงึ บอกเขำไปว่ำ “พ่อของซอกจนิ ฮยอง ENG Tran : @papercrowns 129 TH Tran : @FemmiiTA

นมั จุน [ Ver. S E L F ] 20 กรกฎำคม ปี 22 ผมเงยหน้ำข้ึนขณะท่ีกำลังพลิกหน้ำในนิตยสำร ในวันน้ัน ผู้คนที่น่ังอยู่ในห้องสมุดแห่งน้ีต่ำงมีใบหน้ำที่แตกต่ำงกัน หนังสือเล่ม หนำ กระเปำ๋ ใบใหญ่ ถ้วยกระดำษสีขำว มันดูคล้ำยกันไปหมด แต่มันก็ ไม่เป็นเธอคนน้ัน ผมหันกลับไปตั้งใจอ่ำนนิตยสำรต่อ ผมมองท่ีหน้ำ เดิมๆเป็นเวลำเกือบชั่วโมง คิดซ้ำไปซ้ำมำ ทำไมผมยังคงนั่งอยู่ที่น่ี ใน ทำ่ มกลำงผคู้ นมำกมำย มีใครบำงคนกำลังจดจ่ออยู่กับบำงส่ิง ผมเพ่ิง จะได้พลิกหน้ำนิตยสำรเหมือนคนไม่มีแรง ผมมีแต่ควำมวิตกกังวล และเรง่ รบี ทำบำงสิง่ บำงอย่ำง ผมรู้ว่ำมันไมด่ ีนกั ที่ทำอยำ่ งนัน้ ผมหันกลับมำสนใจที่นิตยสำร และเดินไปที่ตู้หนังสือ บนตู้ หนังสือนัน้ มชี ัน้ หนังสอื ทค่ี อ่ นขำ้ งสงู กว่ำผม สำยลมพัดผ่ำนเข้ำมำจำก หน้ำต่ำงท่ีเปิดออก กลิ่นของหนังสือและฝุ่นลอยคลุ้งในอำกำศ มัน เตือนให้ผมนึกถึงควำมทรงจำในวันท่ีเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมศึกษำ ตอนปลำย ตอนท่ีผมชะโงกหน้ำออกไปนอกหน้ำต่ำงห้องเรียน “ผม ในตอนนี้” เติบโตข้ึนเล็กน้อยจำก “ผมในอดีต” ผมไม่ได้พูดเกินจริง บำงทีทุกสิ่งทุกอย่ำงเกี่ยวกับผมอำจจะหยุดลงไปแล้วในช่วงเวลำน้ัน ผมเคล่ือนตัวออกจำกตู้หนังสือ ผมหยิบหนังสือที่ผมเคยเรียนในตอน นั้นออกมำ ผมตอ้ งเริ่มต้นใหมอ่ กี คร้ัง เร่ิมจำกตัวผมที่เคยยอมแพ้และ ทุกๆอย่ำงทผ่ี มเคยลม้ เลกิ ควำมตงั้ ใจไปแล้ว ENG Tran : @BTSxPando @papercrowns 130 TH Tran : @FemmiiTA

แทฮยอง [ Ver. 1 2 3 4] 23 กรกฎำคม ปี 22 เรำตรงไปตรงกลำงของห้องเรียน โต๊ะเรียนและเก้ำอี้เก่ำๆและใบปลิวที่ ม้วนขึน้ ปรำกฏภำยใต้แสงไฟจำกโทรศพั ท์ของผม ห้องเรยี นทีไ่ ม่ถูกใช้งำนแล้วน้ัน ดูเก่ำแก่มำก ผมมองไปรอบๆ เกดิ อะไรขน้ึ ท่นี ี่ จมี นิ นง่ั หมอบอยู่กบั กำแพง และยุน กฮิ ยองน่งั อยู่บนเก้ำอเี้ ปยี โน นมั จนุ ฮยองเขยี นบำงอยำ่ งบนหน้ำต่ำงด้วยปลำยน้ิว ของเขำ หลงั จำกนัน้ ไม่นำน นมั จุนฮยองพูดขึน้ มำวำ่ “มันทำให้ฉันนึกถึงโรงเรียน มธั ยม” “ตอนทเี่ รำทุกคนอยดู่ ้วยกนั ท่ีนใ่ี นตอนกลำงดกึ ” “โรงเรยี นมธั ยมเหรอ? ไม่ละ่ ขอบใจ” ยุนกฮิ ยองพดู ล้อเลียน “ทำไมโลกถงึ เปน็ อยำ่ งนี้ เรำไมไ่ ด้สร้ำงโลกนี้ มันเป็นอยำ่ งน้อี ยแู่ ล้วต้ังแต่ ท่ีเรำเกดิ มำ แล้วทำไมเรำถงึ ถกู โยนลงมำแลว้ ต้องดน้ิ รนเพอื่ ควำมอยูร่ อดโดยไมม่ ี เคร่ืองมือใดๆให้เรำเลย” นมั จุนฮยองถำม ทันใดนนั้ จีมินก็พดู ข้ึนวำ่ “ดนู ี่สิ ชอ่ื พอ่ ของซอกจนิ ฮยองอย่ตู รงน้ี” เรำเดินไปตรงจุดที่จีมินชี้ กำแพงเต็มไปด้วยรอยขีดเขียน และในชื่อ เหล่ำนั้นมีชื่อของใครคนหน่ึงปรำกฎอยู่ แสงจำกไฟฉำยของทุกคนชี้ไปยังชื่อ เหล่ำนน้ั จีมนิ ชไ้ี ปยังชื่อหนึง่ “นี่คือผู้ชำยจำกโรงพยำบำลจิตเวช” เขำพูด “ผมไม่ รูจ้ กั พวกเขำทีเ่ หลือ” ยนุ กฮิ ยองช้ใี ห้เห็นชื่ออ่ืน “Choi Gyu Ho เขำหำยไปใชไ่ หม” นัมจนุ ฮยองอ่ำนประโยคท่ีเขยี นอยู่ด้ำนล่ำงชอื่ อกี ที “ทุกอยำ่ งเรม่ิ ตน้ ทน่ี ่ี” ENG Tran : @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 131

จมี นิ [Ver. 1 2 3 4] 24 กรกฎำคม ปี 22 ผมไปถึงตู้คอนเทนเนอร์ก่อนเวลำที่นัดพบกัน เรำนัดรวมตัวกันอีกครั้งเพ่ือ แสดงควำมยินดกี ับจองกกุ ทเี่ ขำออกจำกโรงพยำบำลแลว้ แต่น่ันไม่ใช่ท้ังหมด ผมมีบำงอย่ำง ที่จะบอกกับซอกจินฮยองด้วยเช่นกัน เป็นบำงอย่ำงท่ีค่อนข้ำงสำคัญ แต่ก็เป็นบำงอย่ำงท่ี ฮยองอำจไม่ชอบ แทนท่ีจะรีบไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ ผมค่อยๆเดินไปตำมทำงรถไฟอย่ำงช้ำๆ รถไฟแล่นผ่ำนไปและมีลมแรงพัดผ่ำนตัวผมไปด้วย ชำนชำลำที่เดิมเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว ต่อมำกว็ ่ำงเปล่ำอกี ครัง้ ผมหนั หลงั ให้ชำนชำลำและสูดหำยใจลึกๆ ไม่มีใครอยู่ข้ำงในตู้คอนเทนเนอร์ มีเพียงอำกำศท่ีร้อนอบอ้ำวจำกดวงอำทิตย์ ในช่วงฤดรู อ้ น รำวกับว่ำมันกำลังรอผมอยู่ แม้ว่ำผมจะมำสำยสิบนำที แต่ผมก็ยังคงเป็นคน แรกท่มี ำถึงก่อนใคร “เกดิ อะไรข้ึนกบั คนอื่นๆหรือเปล่ำนะ” “มีบำงอย่ำงเกิดข้ึนเหรอ” “พวก เขำจะมำกันไหมนะ” ผมเปิดพัดลมและเดินเข้ำไปด้วยควำมรู้สึกเหมือนกำลังมำงำนปำร์ตี้ เล็กๆ ผมหยิบกระดำษออกมำจำกลนิ้ ชกั และเขยี นวำ่ “จองกกุ ยนิ ดีด้วยนะ” จำกนั้นติดไว้กับ ผนงั ห้อง ทัง้ หมดไม่เพียงพอท่ีจะแสดงควำมรู้สึกของผมได้หมด แต่ก็ดีกว่ำกำรอยู่เฉยๆโดย ไมไ่ ด้ทำอะไรเลย สิบนำทีผ่ำนไป ผมเช็คข้อควำมในกลุ่มแชทจึงรู้ว่ำทุกคนกำลังเดินทำงมำ ด้ำน นอกของตู้คอนเทนเนอร์มีรถไฟหลำยขบวนแล่นผ่ำนไป ทุกคร้ังท่ีรถไฟแล่นผ่ำนไป ตู้คอน เทนเนอร์กจ็ ะสัน่ ไปมำด้วย ผมน่งั มองไปยงั ประตูที่สั่นไหวอยู่น้ัน ทำให้ผมนึกถึงตอนท่ีผมเปิด ประตูของโรงพยำบำลและวิ่งออกมำเพียงลำพัง ไม่มีทั้งเหล่ำฮยอง ไม่มีท้ังแทฮยองและจอง กุก ไมม่ ีใครเลย ผมจะสำมำรถเปิดประตูนั้นออกไปได้ไหม กำรท่ีมีประตูอยู่ตรงน้ัน หรือประตู จะเปิดอยู่แล้วก็ตำม ก็ไม่ได้หมำยควำมว่ำจะมีใครผ่ำนมันออกมำได้ ซอกจินฮยองก็คงไม่ได้ ถูกขังอยูท่ ี่ใดทีห่ นง่ึ ด้วยเชน่ กนั หรอกนะ ผมไมร่ ู้ว่ำมันจะช่วยอะไรได้ไหม แต่ถ้ำช้ินส่วนเล็กๆท่ี เรำตำมหำอยอู่ ำจกลำยเปน็ เบำะแสเล็กๆได้ ก็อำจจะช่วยอะไรเรำได้บ้ำง เม่ือควำมคิดของผม มำถึงตรงนี้ ประตขู องตคู้ อนเทนเนอร์ก็เปดิ ออก และยุนกฮิ ยองกเ็ ดินเขำ้ มำ ENG Tran : @Papercrowns @Aeonian_V TH Tran : @FemmiiTA

จองกกุ [Ver. 1 2 3 4] 24 กรกฎำคม ปี 22 “จองกุก ยินดีด้วยนะ” เป็นข้อควำมท่ีถูกเขียนไว้บนกระดำษและติดไว้ที่ผนัง หอ้ งภำยในตู้คอนเทนเนอร์ แต่บรรยำกำศภำยในตู้คอนเทนเนอร์ตอนนี้ไม่ใช่บรรยำกำศของ กำรแสดงควำมยินดี แต่มันกลับเต็มไปด้วยควำมวิตกกังวลแปลกๆ พอนึกย้อนกลับไปใน ชว่ งเวลำก่อนๆ ก็มกั เป็นแบบนเ้ี สมอ ซอกจินฮยองผละออกไป แทฮยองเดินตำมเขำไปอย่ำงเร่งรีบ ส่วนคนอ่ืนๆต่ำง หันมำสบตำกันและตัดสินใจเดินตำมท้ังคู่ออกมำ แทฮยองจะพูดบำงอย่ำงออกไป แต่ดู เหมือนซอกจนิ ฮยองจะไม่ไดฟ้ ัง ผมยืนมองอยู่ทำงด้ำนหลังของพ่ีๆ ผมเห็นซอกจินฮยองเดิน ไปทร่ี ถของเขำ ซอกจินฮยองกลบั รถอย่ำงงำ่ ยดำยและเร่งเครื่องออกไป แสงไฟจำกตู้คอนเทน เนอร์ทำให้พอมองเห็นร่องรอยของกำรเกิดอุบัติเหตุที่ปรำกฏบนกันชนของรถ แม้จะเป็น เพียงช่วงเวลำสน้ั ๆท่ีได้เห็นก็ตำม ก่อนที่รถจะถูกกลืนหำยไปในควำมมืด น่ำแปลกที่ผมกลับ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยท่ีเห็นอย่ำงน้ัน แม้ว่ำมันจะเป็นกำรยืนยันส่ิงที่ผมรู้อยู่แล้วก็ตำม เมื่อคุณ ตอ้ งเผชญิ หนำ้ กับควำมจริงคุณอำจรู้สกึ สับสนและตกใจกลัว แต่ส่ิงที่เกิดขึ้นกับผม ผมกลับ ไมไ่ ด้มีควำมรสู้ ึกแบบนัน้ เลย ภำพรถยนต์ของซอกจินฮยองที่หำยไปในควำมมืดน้ันทับซ้อนกับภำพของไฟ หน้ำรถท่ีแล่นเข้ำมำหำผมในคืนนั้น ควำมรู้สึกท่ีว่ำร่ำงกำยของผมลอยข้ึนกลำงอำกำศ ไม่ สำมำรถกลืนน้ำลำยหรือหำยใจได้ ร่ำงกำยของผมกระตุกคล้ำยกับอำกำรชัก ควำมรู้สึก ทั้งหมดที่ตัวผมเองก็ไม่อำจทนได้ จนกระท่ังจิตสำนึกของผมเลือนหำยไปหลงเหลือไว้เพียง “เงำของควำมตำย” (The Shadow of Death) เครื่องหมำยของอุบัติเหตุที่ผมเห็นอยู่บนกัน ชนของรถคันนน้ั ผมเดินกลับไปในตคู้ อนเทนเนอร์ ผมนั่งลงและมองไปยังลำยมือของจีมินฮยองที่ เขยี นคำว่ำ “จองกกุ ยนิ ดีด้วยนะ” ทันใดน้ัน ฉันรู้สึกปวดขำท่ีได้รับบำดเจ็บจำกอุบัติเหตุคร้ัง น้นั พวกพ่ีๆยงั ไม่ไดเ้ ขำ้ มำขำ้ งในน้ี พวกเขำกำลังพูดถึงสง่ิ ท่ีผมไมร่ ู้ ENG Tran : @Papercrowns @Aeonian_V TH Tran : @FemmiiTA

โฮซอก [ Ver. 1 2 3 4] 24 กรกฎำคม ปี 22 “ซอกจินฮยอง ฮยองไม่สำมำรถพูดอะไรกับพ่อของฮยองได้เลย เหรอ ฮยองก็รู้ว่ำสถำนท่ีน้ันมีควำมหมำยกับผมมำกแค่ไหน สถำนเลี้ยง เด็กกำพร้ำเป็นบ้ำนของผม และหำกสถำนเลี้ยงเด็กกำพร้ำหำยไป เด็กทุก คนท่ีอำศัยอยู่ที่นั่นจะถูกแยกจำกกัน แม้ว่ำพวกเขำต้องกำรพัฒนำพ้ืนที่ พวกเขำสำมำรถทำได้โดยไมก่ ระทบกับสถำนเลย้ี งเด็กกำพรำ้ ได้นี่” ท้ังหมดเป็นคำพูดท่ีหล่ังไหลออกมำจำกผม เมื่อเรำอยู่ในตู้คอน เทนเนอร์ ทุกคนมองมำท่ีผมด้วยควำมประหลำดใจ มีเพียงกำรแสดงออก ของซอกจินฮยองเท่ำน้ันที่ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่ำจะเห็นว่ำผมกลั้นน้ำตำ ขณะท่พี ดู กต็ ำม ซอกจนิ ฮยองมองมำท่ีผมเหมอื นไมม่ อี ะไรเลย “มนั ไดร้ ับกำรตดั สนิ ใจมำแลว้ ไมม่ อี ะไรทฉ่ี นั สำมำรถทำได้” ทกุ คำพูดของฮยองกระทบผมอย่ำงชำ้ ๆ มนั ค่อนข้ำงชัดเจนสำหรับ ผม มีเส้นบรรทดั ท่วี ำดคั่นกลำงระหว่ำงผมกบั ซอกจินฮยอง ฮยองคือโลกที่ สำมำรถตดั สนิ ใจ สว่ นผมเปน็ โลกทไี่ ม่สำมำรถบ่นหรือไม่พอใจเก่ียวกับกำร ตดั สนิ ใจน้ันได้ ผมคิดวำ่ ซอกจินฮยองเป็นเพ่ือนของผมเสมอ แต่ตอนนี้ผม คิดว่ำบำงทีมันอำจจะเป็นไปไม่ได้สำหรับผมที่จะเป็นเพื่อนกับคนท่ีเหมือน ฮยองในโลกแหง่ ควำมเปน็ จรงิ ผมโกรธเขำ ผมตะโกนถำมเขำว่ำเขำทำส่ิงนี้ได้อย่ำงไร และผม ขอร้องให้เขำช่วย ซึ่งผมก็รู้อยู่แล้ว นั่นเป็นเพียงแค่คำพูด “ไม่มีอะไรท่ีฉัน สำมำรถทำได้” คำพูดท่ีผมพูดไป อำกำรโกรธท่ีผมแสดงออก ไม่ได้ส่งไป ถึงฮยองเลย มันพุ่งตรงกลับมำท่ีผม ผม...คนท่ีไม่สำมำรถทำอะไรได้เลย ผม..คนท่ไี มม่ อี ะไรเลย ENG Tran : @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 134

แทฮยอง [ Ver. 2 3 4] 24 กรกฎำคม ปี 22 ผมน่ังท่ีน่ีมำนำนเท่ำไหร่แล้ว? ผมเห็นบำงคนออกมำที่ห้องโถงชั้น สำม มันไกลเกินไปและผมไม่สำมำรถโผล่หน้ำออกมำได้ แต่มันเหมือนมี ผู้หญิงวัยกลำงคนร่ำงบำงๆ ผู้หญิงคนน้ันกอดแขนของเธออยู่ใกล้ๆรำว บันไดและมองไปยังสนำมเด็กเล่นด้ำนล่ำง จำกนั้นเธอก็จุดบุหร่ี เปลวไฟ ของไฟแช็คส่องสว่ำงและหำยไป ควันบุหรี่แพร่กระจำยไปทั่วท้องฟ้ำ สีน้ำเงนิ ยำมรุง่ อรณุ ผมมองเธอโดยไม่ขยับน้ิว สภำพแวดล้อมเริ่มมองเห็นชัดข้ึน อำจ เป็นเพรำะพระอำทิตย์กำลังจะขึ้น ผู้หญิงคนน้ันยังคงกอดแขนอยู่ใกล้รำว บันไดและมองออกไป และจดุ บหุ รีอ่ ีกครัง้ ผมสงสัยว่ำเธอเห็นผมไหม ใบหน้ำของผมไม่สำมำรถมองเห็นได้ จำกระยะไกลน้ี แต่เธอจะคิดอย่ำงไรถ้ำเห็นว่ำมีใครบำงคนน่ังบนชิงช้ำใน สนำมเดก็ เล่นในเวลำน้ี ผมใชม้ ือทัง้ สองขำ้ งจับชงิ ช้ำไว้ เพื่อไม่ให้มันส่งเสียง ดัง บุหรี่ถูกเผำไหม้และลดน้อยลงซ้ำแล้วซ้ำเล่ำ พระอำทิตย์กำลังข้ึน ผู้หญิงคนนั้นจุดบุหร่ีมวนสุดท้ำยขณะที่เธอมองไปยังแสงที่กำลังสว่ำงขึ้น จำกนน้ั เธอกห็ นั หลงั กลับและเดินเข้ำไปข้ำงใน ผมนับประตูจำกด้ำนซ้ำยสุด ของห้องโถง 304 , 305, 306 ดงั นัน้ ประตูนนั้ ก็คอื บำ้ นของแม่ผม ENG Tran : @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 135

จองกกุ [ Ver. Y O U R ] 26 กรกฎำคม 22 ท่โี รงพยำบำล ผมแอบไปตัดดอกไม้ของโรงพยำบำล ผมถือ มันเอำไว้ และก้มหน้ำลงเพรำะผมกำลังหัวเรำะอย่ำงพอใจ ผมเคำะ ประตูห้องของโรงพยำบำล แตไ่ ม่มีเสียงตอบรับ ผมค่อยๆเปิดประตู เดนิ เขำ้ ไป ภำยในห้องคอ่ นขำ้ งเยน็ เลก็ น้อย แต่กลับไม่มีใครอยู่ท่ีนั่น มเี พียงควำมเงียบที่ปกคลุมไปทัว่ ห้องเท่ำนน้ั ผมเดินออกจำกห้องน้ัน ผมกับเธอเคยเจอกันท่ีนี่ ในวันท่ี ผมรู้สึกเบื่อหน่ำย ผมจึงออกแรงผลักรถเข็นท่ีผมนั่งอยู่ไปตำมโถง ทำงเดินของโรงพยำบำลด้วยควำมเร็ว เธอโผล่มำจำกที่ไหนไม่รู้มำ ขวำงผมเอำไว้ จนผมแทบเบรกไม่ทัน เธอคนนั้นมักจะมัดผมหำงม้ำ เสมอ ขณะท่ีผมออกจำกโรงพยำบำล ผมเดินผ่ำนม้ำนั่ง ผมจำได้ ดีว่ำพวกเรำเคยน่ังฟังเพลงและวำดภำพด้วยกันอยู่บนม้ำนั่งน้ี ด้วยกัน เรำยังเคยข้นึ ไปบนดำดฟ้ำและแบ่งนมรสสตรอเบอร์รี่ให้กัน ในมอื ของผมยังถือดอกไม้น้ันไว้ แต่ในตอนน้ีคนท่ีผมจะมอบดอกไม้ น้ันให้ไมอ่ ย่อู ีกต่อไปแลว้ ENG Tran : @papercrowns @BTSxPando TH Tran : @FemmiiTA 136

137

138

จองกุก [ Ver. S E L F ] 26 กรกฎำคม ปี 22 เมอื่ ผมมองย้อนกลับไป โรงพยำบำลอยู่ห่ำงออกไปจำกตัวผม ผม ไม่สำมำรถมองเห็นม้ำนั่งที่ผมได้ท้ิงดอกไม้เอำไว้ หรือหน้ำต่ำงท่ีผมใช้มองดูวิว แม่น้ำดว้ ยกนั กบั เธอ ในตอนท่เี ธอยงั พกั ฟนื้ อยู่ทโี่ รงพยำบำล เรำนั่งอยบู่ นมำ้ น่ัง ของโรงพยำบำลในตอนบำ่ ยๆ และพูดคุยกนั จนกระท่งั พระอำทิตย์ตกดนิ ผมเล่ำ ให้เธอฟังเก่ียวกับช่วงเวลำท่ีพวกเรำเล่นด้วยกันในฐำนลับท่ีโรงเรียน ไปเท่ียว ชำยหำดดว้ ยกันในวันหยดุ วันทพ่ี วกเรำเดินไปยังสถำนีรถไฟด้วยกัน ส่วนเธอ พดู ถึงสถำนที่ตำมมุมตำ่ งๆของโรงพยำบำล มุมท่ีมีหน้ำต่ำงบำนหน่ึงท่ีสำมำรถ มองเหน็ แมน่ ำ้ ได้ มมุ ที่มบี ันไดลบั ที่พำไปสชู่ ้ันดำดฟ้ำ ไม่มีอะไรท่เี ธอไม่ร้เู ก่ียวกับ โรงพยำบำลแห่งนี้ ห้องของเธอว่ำงเปล่ำ หรือว่ำเธอจะออกไปจำกโรงพยำบำลแล้ว หรือย้ำยไปอยู่โรงพยำบำลอื่น ผมถำมพยำบำล แต่ไม่มีใครบอกข้อมูลกับผม หวั ใจของผมรสู้ กึ วำ่ งเปล่ำ ผมหันไปมองรอบๆและกำ้ วเดิน ผมสำมำรถมองเห็น โรงเรยี นท่ีอยู่ไกลออกไป ผมเข้ำใจแล้ววำ่ เร่อื งรำวมำกมำยทผี่ มบอกเธอ ท้ังหมด ลว้ นเก่ยี วกบั สิง่ ทผ่ี มทำดว้ ยกนั กบั ฮยอง ผมบอกเธอทงั้ หมด ต้งั แตต่ อนท่ีฮยอง กลำยเป็นเพื่อน ครอบครัว และครูของผม เรื่องรำวของผมเป็นเร่ืองรำวที่ เกยี่ วข้องกับฮยองทง้ั หมด แต่ในวันหน่งึ ท่ีพวกเขำไม่ไดอ้ ย่ขู ้ำงๆผมอีกต่อไปแล้ว อำจเป็นตอน ที่ผมไปเยยี่ มทห่ี อ้ งนน้ั และไมม่ ีใครอยู่ทนี่ น่ั ไมม่ ีใครบอกเหตุผลกบั ผม บำงทีอำจ มบี ำงอยำ่ งเกดิ ข้นึ ท่ีนน่ั แต่ผมไม่รู้วำ่ มนั คอื อะไร ผมยังจำคืนนัน้ ได้ดี คืนที่มีพระจันทรด์ วงใหญ่อยู่บนท้องฟ้ำยำมค่ำ คนื โลกท่พี ลิกกลบั ดำ้ น ไฟหนำ้ รถที่สำดส่องเข้ำมำในดวงตำของผมตอนที่ผม พลิกคว่ำอยู่ เงำของรถท่ีแล่นผ่ำนตัวผมไป โคมไฟท้ำยสีแดงสว่ำง เสียง เคร่ืองยนต์ที่คุ้นเคย ผมไม่อยำกข้ำมไปถึงบทสรุป ถึงอย่ำงน้ันผมก็ยังนึกถึง ช่วงเวลำน้นั ได้เสมอ ENG Tran : @BTSxPando @papercrowns 139 TH Tran : @FemmiiTA

140

จองกุก [Ver. 1 3 4] 26 กรกฎำคม ปี 22 ตอนทีผ่ มยนื อยู่ตรงป้ำยจอดรถโดยสำรประจำทำง ผมหันกลับไป มองโรงพยำบำลท่ีอยู่ไกลลับสำยตำไปแล้ว ผมเดินมำได้ไกลแค่ไหนแล้วนะ ผมนัง่ รอรถโดยสำรประจำทำงและขึน้ มำบนรถในเวลำต่อมำ มันเป็นรถที่จะพำ ผมไปยังสถำนทแ่ี หง่ น้ัน ผมไม่ได้วำงแผนไว้แต่แรก แต่ผมรู้ดีว่ำตัวผมจะต้อง กลับไปท่ีแห่งนั้นในสักวันหนึ่ง ผมต้องกำรรู้ควำมหมำยของสิ่งท่ีเกิดข้ึนท่ีน่ัน ตอนน้ีอำกำศข้ำงนอกรถค่อนข้ำงร้อนช้ืน ผมน่ังคิดระหว่ำงมองออกไปนอก หน้ำต่ำงรถ “ผมจะเช่ือใจฮยองไดไ้ หม” เมื่อผมลงจำกรถโดยสำรประจำทำง รถก็ขับออกไปทันที ทำให้มี ฝ่นุ พดั ปลิวเขำ้ มำหำผม ผมเดนิ ช้ำๆไปยังสถำนทีท่ ีผ่ มเคยประสบอบุ ัติเหตุ ผม นึกถงึ คืนนนั้ คนื ท่มี พี ระจันทรเ์ ตม็ ดวงขนำดใหญล่ อยอยู่บนท้องฟ้ำในยำมค่ำ คืน โลกพลิกกลับหัวกลับหำง ไฟหน้ำรถยนต์ที่ส่องปะทะใบหน้ำของผม ลักษณะของรถยนต์ที่ขับผ่ำนผมและหำยไปในควำมมืด ผมจึงเห็นเพียงไฟ ทำ้ ยและเสยี งเคร่อื งยนต์ท่คี ุ้นเคยเปน็ อย่ำงดี ผมนอนลงบนพนื้ ถนนเหมือนคืนนั้น ผมเอียงศีรษะและเงยหน้ำข้ึน มองท้องฟ้ำ ตอนนี้ก็เร่ิมมืดแล้ว แต่ผมกลับไม่เห็นดวงจันทร์ ถนนท่ีน่ี ค่อนข้ำงเงียบสงบ แต่ถ้ำมีรถยนต์ขับผ่ำนมำตอนนี้ พวกเขำอำจมองไม่เห็น ผม และผมอำจประสบอุบัตเิ หตอุ ีกคร้งั ในขณะที่คิดอย่ำงนั้น ผมก็ถำมตัวเอง อกี ครั้งวำ่ “ถ้ำผมไม่สำมำรถเชื่อใจฮยองได้ แล้วใครล่ะที่ผมจะเชื่อใจได้” ENG Tran : @Papercrowns @Aeonian_V TH Tran : @FemmiiTA

จีมนิ [ Ver. S E L F ] 28 กรกฎำคม ปี 22 ผมยังคงอยู่ตำมลำพงั ในหอ้ งซอ้ มเต้นอีกครั้ง เวลำน้ันเลย เที่ยงคืนไปแล้วและรถโดยสำรประจำทำงก็หยุดวิ่ง ควำมจริงแล้ว ผม รอให้ถึงเวลำท่ีรถโดยสำรประจำทำงหมด มันเป็นเวลำที่เหมำะที่ผมจะ ได้ใช้ห้องน้ีเพ่ือฝึกซ้อม เมื่อใดก็ตำมที่ผมฝึกซ้อมกับคนอ่ืนๆ ผมเห็น แต่ข้อบกพร่องของตัวเอง ดังน้ันผมจึงค่อนข้ำงกังวล และผมก็กลัว ด้วยเชน่ กัน แตผ่ มอยำกจะซอ้ มเต้น ดังนั้นผมจงึ อยู่ทีน่ ีใ่ นทกุ ๆคืน เม่ือเวลำผำ่ นไป ควำมรสู้ กึ กลวั กค็ ่อยๆหำยไปจำกควำมคิด ของผม ผมรู้เพียงอย่ำงเดียวคือกำรเต้นทำให้ผมรู้สึกสนุก ผมมีควำม เชื่อมำนำนแล้วว่ำ ควำมอ่อนแอเล็กๆ กำรไร้พลัง ควำมจริงเป็นสิ่งท่ี ผมสร้ำงขึ้นมำในควำมคิดของผมเอง เม่ือผมเต้น ผมจะนึกถึงแต่เร่ือง น้ำหนกั ของร่ำงกำยหรือควำมยำวแขนที่กำงออก ควำมเร็วและพลังท่ี ผมควรดึงออกมำใช้ ทักษะกำรเต้นของผมดีข้ึน แต่กำรเคล่ือนไหวยัง ไม่ค่อยรำบร่ืนนัก ผมฝึกซ้อมจนในท่ีสุดผมสำมำรถทำลำยข้อจำกัดที่ ผมมีออกไปได้ เมื่อผมเต้นผมสำมำรถเปิดเผยทุกสิ่งทุกอย่ำงออกมำ สิ่งท่ีผมไม่สำมำรถพูดได้ หรือไม่เคยได้พูดออกไป และตอนท่ีผมเริ่ม เตน้ ในครง้ั แรก ผมก็เริม่ ชอบตัวผมเอง ENG Tran : @BTSxPando @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 142

143

ยุนกิ [ Ver. S E L F ] 29 กรกฎำคม ปี 22 ท ำ ไ ม ผม ถึ ง ต้อ ง เ ป็น ค น เ ริ่ม ท ำ น อ ง เ พ ล ง ห ลั งจ ำ ก ที่มี ใ ค ร ค น ห น่ึ ง อยำกจะเล่นกีต้ำร์ไปพร้อมๆกับผม ผมมองไปยังเปียโนที่ต้ังอยู่ไกลออกไปจำก โซฟำ หลังจำกถูกไล่ออกจำกโรงเรียน ผมได้ทิ้งแป้นเปียโนของแม่ไปแล้ว มันเป็น ของสิ่งเดียวท่ีผมสำมำรถนำออกมำได้ตอนท่ีหนีออกมำจำกบ้ำนที่ถูกไฟไหม้ ผม โยนแป้นเปียโนคร่ึงหน่ึงท่ีถูกเผำไหม้ออกทำงหน้ำต่ำงของอพำร์ตเมนท์ ผมคิดว่ำ มันจบแลว้ ผมสัญญำกบั ตวั เองวำ่ ผมจะไม่วำงมอื ลงบนแป้นเปยี โนอกี ในเช้ำวันต่อมำ ผมไม่อยำกรอลิฟต์ ผมจึงตัดสินใจเดินลงบันไดแทน ผมคิดว่ำผมได้นอนหลับไปแค่เพียงช่วงเวลำส้ันๆ พระอำทิตย์ก็ข้ึนแล้ว ไม่มีอะไร อยูบ่ นแปลงดอกไม้ใตห้ น้ำต่ำงหอ้ ง พนกั งำนรักษำควำมปลอดภัยบอกผมว่ำรถขน ขยะมำเมื่อไมน่ ำนนี้เอง นน่ั ทำให้ผมได้สญู เสียแป้นเปียโนของแม่ไปตลอดกำล แม้วำ่ หลังจำกนัน้ ผมพยำยำมออกห่ำงจำกเสียงดนตรีหลำยคร้ัง ผม ต้ังใจว่ำผมจะไม่เล่นดนตรีอีกต่อไป ดนตรีกลำยเป็นส่ิงที่ไร้ควำมหมำยสำหรับผม แตต่ ่อมำตวั ผมกลับถกู ดึงดูดให้ต้องเร่ิมต้นใหม่กับดนตรีอีกครั้ง ดนตรีมีอยู่อย่ำง น้ันเพื่อผม ในดนตรีเต็มไปด้วยควำมเจ็บปวด แต่ผมก็รู้สึกอิสระด้วยเช่นกัน มัน เตม็ ไปดว้ ยควำมสบั สน แตบ่ ำงทกี ช็ ัดเจน ควำมกลวั และควำมเชื่อใจ ควำมหวังและ ควำมกลวั ในควำมร้สู ึกทง้ั หมดที่ขัดแย้งกนั กลับทำให้ผมรูส้ กึ วำ่ ผมยังมีชีวติ อยู่ ผมต้องกำรเล่นเปียโนในตอนนี้ มันเรียกร้องมำจำกข้ำงใน ผม ต้องกำรเปิดเผยตัวตนท่ีแท้จริงของผมท่ีแสดงให้เห็นถึงกำรกระทำท่ีเข้มแข็ง แต่ ควำมจริงแล้ว ผมกลับกลัวและข้ีขลำด ผมอยำกจะสำปแช่ง เย้ยหยัน ทำร้ำย ตัวเอง กอดและร้องไห้กับตัวเอง ผมต้องไม่ว่ิงหนีจำกมันอีกต่อไป ผมต้องกำรจบ ท่วงทำนองเพลงท่ีมำจำกเสียงเปียโนและกีตำร์ด้วยตัวผมเอง ผมรู้สึกอย่ำงน้ันใน เวลำนี้ ถงึ เวลำทผ่ี มควรจะเร่ิมลงมอื ทำเสียที ENG Tran : @BTSxPando @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 144

145

โฮซอก [ Ver. 1 3 4] 31 กรกฎำคม ปี 22 ควำมประทับใจคร้ังแรกของผมเก่ียวกับ Hagok คือมันคล้ำยกับ ซองจู (SongJu) แตค่ รกึ คร้นื กวำ่ เล็กนอ้ ย ผมถูกผลกั ไปดำ้ นหลังเมื่อมีคน เร่งรีบออกจำกสถำนี และผมก็เดินไปอย่ำงช้ำๆ กำรเดินอย่ำงช้ำๆ ไม่ใช่ส่ิง ทผ่ี มจะทำ แตผ่ มเดินช้ำจนเกือบจะรบกวนผู้คนรอบตัวผม ผมทำตัวเหมือน คนทีส่ ัญญำว่ำจะไม่ทำตัวเหมอื นจองโฮซอกเท่ำท่ีจะทำได้ ผมไม่ได้สนใจคน ท่ีอยู่รอบตัวและเดินตำมท่ีผมต้องกำร ผมกินอำหำรรสเผ็ดซ่ึงปกติผมไม่ ชอบ และผมไม่ไดบ้ อกพนักงำนเสิร์ฟว่ำอำหำรอร่อย เม่ือไม่มีใครอยู่รอบๆ ผมยงั ถม่ นำ้ ลำยลงพน้ื ถนนอกี ด้วย ผมเดนิ ตำมแผนทบี่ นอินเตอร์เน็ตไปยังสถำนที่ท่ีร้ำนจะเปิดในไม่ช้ำ มันอยู่บนช้ันแรกของห้ำงสรรพสินค้ำใกล้กับโรงเรียนมัธยม ถัดจำกร้ำน สะดวกซื้อและร้ำนอำหำร Kimbap ท่ีเปิดตลอด 24 ช่ัวโมง สถำนท่ีน้ัน คล้ำยกับร้ำน Two Star Burger ในซองจู ผมมองไปรอบๆ ผมสงสัยว่ำ ผมควรมองหำบ้ำนหลังไหนถ้ำผมย้ำยมำอยู่ท่ีนี่ และเมื่อตอนที่ผมกำลัง มองหำนัน้ ผมก็ชนเข้ำกบั ใครบำงคน “ขอโทษ....” ผมพูดขอโทษโดยอตั โนมติ ดังนั้นผมจึงหยุดพูดทันที ผมตั้งใจทำหน้ำจริงจังและจ้องมองคนนั้น “ดูว่ำนำยกำลังจะไปที่ไหน” จอง โฮซอกของ Hagok เปน็ คนพำล คนบำ้ และคนงี่เง่ำทที่ ำในสง่ิ ท่เี ขำต้องกำร ภำพลวงตำน้ันกินเวลำเพียงห้ำวินำที “โฮซอกฮยอง เป็นฮยองใช่ ไหม” มันคอื ใครบำงคนท่ีผมรจู้ ักทพ่ี ดู กับผมตอนน้ี ENG Tran : @papercrowns 146 TH Tran : @FemmiiTA

ยนุ กิ [ Ver.2 3 4] 2 สิงหำคม ปี 22 ผมส่งไฟล์เพลงให้ซอกจินฮยองแล้วก็นอนลง ผมพบบำงส่ิงที่ถูก เขียนไว้บนขอบของแผ่นเพลงที่ผมนำมำจำกห้องเรียนที่ถูกท้ิงร้ำงจน กลำยเป็นห้องเก็บของ “เรำสำมำรถยิ้มได้ถ้ำเรำยังอยู่ด้วยกัน” มันไม่ใช่ ลำยมือของผม ผมจำไดว้ ำ่ วันนัน้ เป็นวนั ทม่ี ีหมอกหนำ ซอกจินฮยองและผม เดินเล่นในสนำมกีฬำของโรงเรียนด้วยกัน มันแปลกสำหรับเรำท้ังคู่ ผม สอดมือเข้ำไปในกระเป๋ำแล้วเดินไปอย่ำงช้ำๆ ด้วยควำมหวังว่ำ เขำจะไม่ ปล่อยผมไว้ด้ำนหลัง แต่ฮยองไม่ได้ทำอย่ำงนั้น ในทำงตรงกันข้ำมเขำ พยำยำมท่ีจะหำคำพดู เพอื่ เริ่มกำรสนทนำ และทุกครั้งท่ีเขำทำอย่ำงนั้น มัน น่ำอึดอัดใจนิดหน่อย ผมเอ่ยถำมข้ึนมำว่ำ “ครั้งสุดท้ำยที่ฮยองหัวเรำะคือ เมอ่ื ไหร่?” เขำไม่ได้ตอบ และผมก็ไมไ่ ดถ้ ำมอกี “เรำสำมำรถย้ิมได้ถ้ำเรำยังอยู่ด้วยกัน” ประโยคที่เหมือนจะเป็ำน คำตอบสำหรับคำถำมของผม ผมไม่แน่ใจว่ำฮยองเป็นคนเขียนหรือเปล่ำ ผมไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยซ้ำ ท่วงทำนองที่เขียนลงบนแผ่นเพลงนั้นช่ำงดูรำว กับเด็กน้อย มันเป็นเพียงสองปีที่ผ่ำนมำ แต่เพลงของผมในตอนนั้นดิบ หำ่ มและดุดันก้ำวรำ้ ว มนั ไมไ่ ด้เช่ือมโยงกันอย่ำงนุ่มนวลและสละสลวย เม่ือ ผมนกึ ถงึ ตอนมธั ยม ผมคดิ เพียงแค่เมำเหล้ำและเดินโซเซไปมำ แต่มันก็ไม่ เหมือนทุกวันท่ีจะเป็นอย่ำงน้ี ผมอยู่ท่ีนี่ท้ังคืนเพ่ือแต่งเพลงขึ้นมำใหม่ และ ผมกต็ ัง้ ช่อื เพลงนนั้ ว่ำ “เรำสำมำรถยม้ิ ได้ถ้ำเรำยงั อยู่ด้วยกนั ” ENG Tran : @papercrowns 147 TH Tran : @FemmiiTA

จองกุก [ Ver. 1 2 4] 3 สงิ หำคม ปี 22 “นำยทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ฆำ่ ใครเลย” ผมถกู ดึงกลับมำในตอนนเี้ ม่ือได้ยนิ เสยี งตะโกนของใครบำงคน บน หน้ำจอเกมยิงปืนกำลังดำเนินอยู่ มีคนตะโกนใส่หูฟังของผมว่ำมีศัตรู ปรำกฎ ผมคว้ำเมำส์ทันทีและยิงอย่ำงบ้ำคล่ัง คู่ต่อสู้ฝ่ำยตรงข้ำมท่ีผมยิง ตกลงมำคล้ำยตุ๊กตำที่ยังไม่ถูกยัดไส้ ผมขยับเมำส์และมองไปรอบๆแผนท่ี มีรำงรถไฟอยู่ตรงกลำง และด้ำนข้ำงมีช้ินส่วนโลหะของตู้คอนเทนเนอร์ ขนำดใหญก่ ระจำยอย่รู อบๆเต็มไปหมด มันดคู ล้ำยกับเมืองตู้คอนเทนเนอร์ ทสี่ ถำนซี องจู (Song Ju) ผมเปล่ียนปืน ครำวนี้เปน็ ปืนกลที่ยงิ ไดไ้ ม่หยุด ในระยะไกลออกไปมี ศตั รทู ี่สวมผ้ำพันคอสีดำปรำกฎข้ึน ผมเลง็ ปืนไปท่ีเขำ แต่ไม่กี่วินำที ผมคิด ว่ำเขำดเู หมอื นคนท่ผี มรจู้ กั ศัตรูกระเดน็ ออกไปในกำรโจมตคี รง้ั เดยี ว ผมเริ่มคิดถึงเหล่ำฮยอง และหัวเรำะโดยไม่รู้ตัว ผมหยุดคิด ช่วั ครำว ศัตรูของเกมดูเหมือนพวกเขำ ผมกำจัดทีละคนและดำเนินเกมต่อ ผมยิงศัตรูทุกคนที่ออกมำจำกตู้คอนเทนเนอร์ ครู่หน่ึงผมมองไปท่ีคนหน่ึง ในพวกเขำท่ีนอนอยู่บนพื้น ผมคิดกับตัวเองว่ำ “นั่นคือนัมจุนฮยองใช่ ไหม” ในขณะนัน้ กระสุนของใครบำงคนยิงมำถกู ไหล่ของผม ผมใช้เมำส์เพ่ือ ค้นหำว่ำเป็นใครและผมก็เห็นศัตรูคนนั้นกำลังถือปืน ซอกจินฮยองนั่นเอง และในทันทคี วำมโกรธทำใหผ้ มร้สู กึ เดอื ดดำล ENG Tran : @papercrowns TH Tran : @FemmiiTA 148

ซอกจนิ [Love Yourself : ANSWER notes] 3 สิงหำคม ปี 22 คืนหนึ่งในช่วงฤดูร้อน ผมเปิดประตูห้องเก็บของและเดินเข้ำไปข้ำงใน มี กลิ่นผสมกันระหว่ำงเชื้อรำและฝุ่นละอองในอำกำศลอยอบอวนไปทั่วห้อง ทันใดนั้นก็มี หลำยๆเหตกุ ำรณ์ในอดีตเคลื่อนเข้ำมำในควำมทรงจำของผม รองเท้ำของผู้อำนวยกำร ท่ีขัดจนมันวำว ท่ำทำงของนัมจุนท่ีมองมำยังผมในตอนที่เขำยืนอยู่หน้ำประตูห้อง วันท่ี ผมทำเปน็ ไมส่ นใจโฮซอกและรีบเดนิ จำกไป ผมเรม่ิ รู้สึกเจ็บปวดและหนำวเหน็บ และเต็ม ไปดว้ ยควำมรู้สึกสบั สนท่วมทน้ อยภู่ ำยใน จนผมร้สู ึกถึงควำมเจ็บปวดทรมำน มันยำกที่ จะพดู ว่ำมนั ไมใ่ ชส่ ง่ิ ทีร่ บกวนจติ ใจของผม แต่มันก็ไม่ใช่ควำมกลัวอีกเช่นกัน สัญญำณ ท่ชี ัดเจนทสี่ ดุ ตอนนี้คอื ผมรวู้ ำ่ ผมจะต้องออกไปจำกท่นี ่ี ดูเหมือนว่ำแทฮยองจะรู้ว่ำผมกำลังคิดอะไรอยู่ และเขำคว้ำแขนผมเอำไว้ “ฮยองลองดหู น่อยสิครับ พยำยำมจำให้ได้ว่ำเกิดอะไรขน้ึ ทีน่ ่บี ้ำง” จำกนั้นผมก็สะบัดมือ แทฮยองออกและหันกลับไป อำกำศค่อนข้ำงร้อน พวกเรำรู้สึกเหน่ือยล้ำ คนอื่นๆมอง ผมรำวกับว่ำพวกเขำไม่รู้ว่ำจะพูดอะไรกับผม ควำมทรงจำ..สิ่งท่ีแทฮยองพูดเกี่ยวกับ ควำมทรงจำที่ไร้ควำมหมำยน้ัน เร่ืองรำวบำงอย่ำงท่ีเรำทำด้วยกัน เป็นไปได้ไหมว่ำมัน เคยเกิดข้ึน แต่...ประสบกำรณ์ไม่ใช่สิ่งท่ีคุณจะสำมำรถเข้ำใจได้ คุณไม่มีทำงเข้ำใจ ประสบกำรณ์น้ันแค่เพียงกำรได้ยินได้ฟังมำ ประสบกำรณ์คือบำงอย่ำงที่ฝังลึกอยู่ใน จิตใจและจิตวิญญำณของคุณ แต่สำหรับผม ควำมทรงจำที่ผมมีเก่ียวกับสถำนที่แห่ง นั้น เป็นส่ิงท่ีเลวร้ำย ส่ิงท่ีทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด และทำให้ผมอยำกหนีไปให้ไกลเท่ำที่จะ ทำได้ กำรต่อสู้เกิดข้ึนระหว่ำงผมกับแทฮยองที่พยำยำมหยุดผมไว้ไม่ให้ผม กลับไป แต่เมื่อเรำท้ังคู่รู้สึกเหน่ือยล้ำ รู้สึกหนักอึ้งและเคล่ือนตัวได้ช้ำลง ทันใดน้ันผม และแทฮยองก็กระแทกและล้มลงพ้ืนพร้อมๆกัน ผมสูญเสียกำรควบคุมตัวเองและไม่ รับรู้อะไรอกี เลย ENG Tran : @cafe_ARMY + SBS PopAsia HQ 1/3 TH Tran : @FemmiiTA 149

ซอกจนิ [Love Yourself : ANSWER notes] 3 สงิ หำคม ปี 22 ตอนแรก ผมไม่สำมำรถบอกได้ว่ำเกิดอะไรข้ึน ผมไม่สำมำรถลืมตำหรือ หำยใจได้ เพรำะฝุ่นหมอกหนำคลุ้งรำวกับไอพ่นออกมำไม่หยุด “นำยดีขึ้นไหม?” ผม รสู้ กึ ตวั เมือ่ ได้ยนิ คำพดู ของใครบำงคน เมื่อผมลุกขึ้นได้ ผมสังเกตเห็นว่ำมีพ้ืนท่ีว่ำงเปล่ำ ขนำดใหญ่อยู่ดำ้ นหลังกำแพงน้ัน ไม่มีใครเคล่ือนไหว “พวกเรำอยู่ที่น่ีมำนำนแค่ไหนแล้ว นะ?” มบี ำงคนพดู ออกมำ ไมม่ ใี ครรูว้ ำ่ มีทีแ่ หง่ นี้ซอ่ นอยหู่ ลงั กำแพง หลังจำกฝุ่นและหมอก ค่อยๆจำงหำยไป ปรำกฏวำ่ มีตู้เกบ็ ของต้งั อยตู่ รงกลำงพื้นท่ีว่ำงเปล่ำน้ัน นัมจุนเปิดประตูตู้เก็บของ ผมขยับเข้ำมำใกล้ ในนั้นมีสมุดบันทึกอยู่ นัมจุน เปิดหน้ำแรกของสมุดบันทึกนั้น ผมเหมือนหยุดหำยใจไปชั่วขณะ ในหน้ำแรกของสมุด บันทึกเก่ำๆน้ันปรำกฏช่ือท่ีไม่คำดคิด เป็นช่ือคุณพ่อของผม ผมรีบดึงออกมำจำกมือ ของนัมจนุ เม่ือเขำกำลงั จะพลิกไปยงั หน้ำอนื่ ๆ จนเขำรสู้ ึกประหลำดใจในสง่ิ ที่ผมทำ สมดุ บนั ทกึ นนั้ เขียนดว้ ยลำยมือของพ่อท่ีเขียนถึงเรื่องรำวต่ำงๆเกี่ยวกับตัว พ่อและเพ่ือนๆของเขำในช่วงเวลำที่เขำเรียนอยู่ในมัธยมปลำย บำงหน้ำของหนังสือยังมี รอยครำบเลือดอยู่ ทำให้ไม่สำมำรถอ่ำนออกได้ทั้งหมด มันเป็นกำรบันทึกเร่ืองรำว เก่ียวกบั ชวี ติ ในแต่ละวนั ของเขำ ท่ีถูกเขียนอย่ำงไม่สม่ำเสมอ บำงเดือนมี บำงเดือนก็ไม่มี และผมก็ไดร้ ู้ควำมจรงิ ว่ำ คุณพ่อกับผมกำลังได้รับควำมทุกข์ทรมำนจำกสิ่งเดียวกัน เขำ ทำบำงอย่ำงทผี่ ิดพลำดไป และเขำเลอื กจะว่งิ หนีและหลบหนีจำกเร่อื งรำวเหล่ำน้ัน สมุดนั้นได้บันทึกควำมล้มเหลวของพ่อผม ท้ำยท่ีสุดพ่อของผมเลือกที่จะ ยอมแพ้และอยู่กับควำมผิดพลำดนั้น เขำถอยห่ำงออกจำกเพื่อนๆ ในบทสุดท้ำยของ บนั ทกึ ส่วนใหญ่เป็นกระดำษขำวเปลำ่ ๆ และมีรอยหมึกสีดำหลงเหลืออยู่ มันคือร่องรอยท่ี แสดงถงึ ควำมลม้ เหลวของเขำ ENG Tran : @cafe_ARMY + SBS PopAsia HQ 2/3 TH Tran : @FemmiiTA 150