คัมภีร์วิถีเซียน ภาคแดนเซียน ตอนที่1-5

ม เ ยน ภาคแดนเ ยน แปลโดย กตนch ึฝู้ผ ีซีซีถิว์รีภัค

คมั ภี วถิ ีเซยี น ภาคแดนเซียน ตอนท่ี 1 จิ้งจอก อย   ณ ดนิ แดนแ งแ งก างให างไกลสายตา คน เมือ่ กวาดตามองออกไป นอกจากพงห าและ มไ เตีย้ ๆ แ ว กย็ ังมี อนหนิ สเี ทาห นท่ีมขี นาดและรูป างแตก างกันท่ีสามารถพบเหน็ ไ ทั่วไปบนผืนดินแ งแ งแ งนี้ ดวงอาทิต บน อง าแผดแสงแรงก าแผดเผาพน้ื ดิน อง าเตม็ ไป วยผงธลุ ีสเี หลอื ง องลอยหมนุ อวลอ ในบรรยากาศ ในสภาพแวด อมอัน นมวั เ นน้ี เงา างบอบบางเล็ก อยที่พยายามเ ง เ าว่งิ ไป างห า อย ๆ ปรากฏชดั เจนขึน้ นเ่ี นดรณุ ี อยนางหนึ่งอายปุ ระมาณ 6-7 ขวบ สวมเสอื้ ขน านสีเหลอื ง ก ดอกพลมั สชี มพู อน ผมด ขลบั เก าเ นมวยกลมสอง าง ใบห าผดุ ผาดงดงาม ดวงตาด กลมโตสุกใส จมกู เลก็ โ งเ นสนั ริม ปากแดงสดใส ในมือขวาของนางก กลอง องแ งใบหน่งึ เอาไ แ น กลอง องแ งใบน้ี าจะมอี ายุหลาย แ ว ผิวห ากลองทั้งสอง านออกเหลืองเลก็ อย บนห ากลองมีงูเขียวหลายตัววาดอ ลูก มเลก็ ๆ ที่ อยอ สอง างกระทบกับผิวกลอง เ นคร้งั คราว อใ เกดิ เสยี งดังเบา ๆ แ นางยังเ นเด็ก แ า างกลับปราดเปรียว องไว หลังจากว่ิงโลดแ นไปไ ค หนง่ึ คนก็วงิ่ มา ถงึ พืน้ ทโี่ งห าพงห าสูงเ าตัวคนแ งหนงึ่ เพราะว่ิงมาอ างเ งรีบ ท ใ ห าผากขาวนวล ราวหมิ ะเต็มไป วยเมด็ เหงอ่ื และเหงื่อยงั ไ ไหลลงมาทแ่ี ม ายและไหลลง คอขาวเนยี น นาง ยกมือ ายขนึ้ เชด็ เหงื่อ แ เ ากลบั ไ ชะลอลงเลยแ แ อย “นาง ศาจ เ าจะวิ่งหนีไปที่ใด?” ช่ัวขณะนี้เอง ก็มีเสยี งบุรษุ หน่ึง องตะโกนขน้ึ มาอ างกะทันหันจากทาง านหลังทอ่ี างออก ไป ดรณุ ี อยตัวสน่ั สะ านเม่ือไ ยนิ เสยี งนนั้ ใบห าซดี ขาว วยความต่ืนตระหนก มือขวาทถี่ อื กลอง องแ งอ ยกขน้ึ แ วหมุนไปมา ปากก็ ายเวท พึมพ ทนั ใดนนั้ บนผวิ กลองกเ็ ป งแสงเรื่อเรอื ง ขน้ึ มา และเม่ือลกู มกระทบกับผิวกลอง กม็ ีล แสง งออกมาจากผวิ กลองและตกลงไปบนพง ห าที่อ านห าของนาง ทนั ใดนน้ั พงห ากป็ รากฏแสงเรอื งขน้ึ มา แ แสงนนั้ ปรากฏอ เพียงช่วั พรบิ ตา จากน้ันก็หายไป ราวกบั ไ มีอะไรเกดิ ข้ึน ดรณุ ี อหมนุ มอื ขวาเ นวง 2-3 ครง้ั ทันใดน้ันลกู มทง้ั สองบนกลอง อ งแ งก็เป งแสงกระพริบวิบวับ และบินออกจากกลองทลี ะลูกไปตกลงบนพงห ารอบ าง ้ข้ญ่ล๋ป๋ปุ้ต็ป้น่มู่ย่ต้ญ ้น้ดู่ย้ญุ่พำุ้ต่ลำ์ย่ร้ลู่ย๋ป๋ป้ด้น้ด้ท้น ่หู่ย้ด่ย้รู้ผ ้จีป ้น่ต้ม่ม้ทีฝ่ต้ซู่ส้ซ้ก้ด้ด้น้หำ่ร่ย่ห่ท้ญ้น่ลู่ร้ด่ล่ว่ร่ท่ต็ป้ม ้ห่ก็ป้ขู่ย้หุ้ตู่ย้น้น้ด้น้ลีป่น๋ป๋ป่น้ว๋ป๋ปำีฝ็ป่ดำ้น้ข็ป้ลำ่อัป่ห้น็ป่ค้น้ข้ทีฝ่ร้จ่ร่ชุ่ข้ล ู่ย่ล้ด้ฟ้ท้ล้ฟ้ท์ย่ห้ล้ห้ด่ต่ร่ม้ก้ล้มุ่พ้ญู้ผ่ห่ญ้ว้ล้ห ้น ์ร

หลงั จากท่ที เร่ือง าง ๆ ทง้ั หมดนีแ้ ว ใบห าของดรณุ ี อยก็ซีดขาวลงเล็ก อย แ นางไ ใ ใจที่ หยุดพักและรีบมดุ เ าไป อนกายอ ในพงห าเบ้อื งห าทนั ที หลังจากที่ดรุณี อยหายเ าไปใน พงห าไ ไ นาน ที่ านหลัง างออกไปสบิ ก า างก็ปรากฏ น งกระจาย เงา างสายหนง่ึ เ ง รุดมาถงึ เบ้ืองห าพงห าแ งนี้ เ าของ างเ นบรุ ษุ วัยกลางคนรูป างสงู ให ไ หนวดเครารุงรังอายุประมาณ 40 ก า มอื ขวาถือดาบยาวธรรมดาประกายวาววับเ มหนงึ่ ดูไปเหมอื น ศาจ ายหมายชวี ิต สายตาของ บรุ ุษ นัน้ จับ องไปท่ีรอยเ าเล็ก ๆ ทีท่ ิ้งไ บนพื้นห าเบอ้ื งห า เงา างขยบั วูบ งเ าไปพ อม กับดาบในมอื ช่ัวขณะนน้ั พื้นห าเบื้องห ากเ็ ป งแสงวาบขึ้น ในเวลาเดยี วกนั งเู ขียวขนาดให 5-6 ตัวก็ งออกมา พวกมัน าปากก าง งเ าฉกบรุ ุษมหี นวดเครานั้นอ างดุ าย บุรุษมหี นวดเคราตกใจอ ค หนึง่ จากนั้นมือ ายกร็ ีบหยบิ ยัน ใบหน่ึงออกมา แ วตบลงบน าง ของตวั เอง ทนั ใดน้ัน านแสงสขี าวก็ปรากฏขน้ึ ปกคลุม าง ในเวลาเดียวกนั แขนขวาก็สะบัดดาบ ฟาด นไป างห าอ างรุนแรงจนเกิดเสยี งดังวงิ้ ๆ รงั สีเยน็ ยะเยอื กแ งออกมาจากตัวดาบ ภายใ ประกายดาบวูบวาบชวนส่ันสะ าน งูเขยี วสามตวั ถูกบ่ันเ นสอง อนในดาบเดยี ว  จากน้นั ก็ มเี สียง “ ง ง” ดงั ขึน้ งเู ขียวอีกสองตวั ถกู านแสงสขี าวผลกั กระเดน็ ออกไปและถกู ดาบของ บรุ ษุ มีหนวดเคราบ่นั เ นสอง อนเ นเดยี วกัน เม่ืองเู ขยี วเห านี้ ายแ ใ กบั บรุ ษุ มีหนวดเครา หลงั จากปะทะกันกก็ ลาย างคนื กลบั เ นพงห า สีเขยี วตามเดมิ บรุ ุษมีหนวดเคราแ นเสยี งคราหน่งึ ขณะก ลงั จะ งเ าไปในพงห า ทันใดนนั้ สีห าของเขากเ็ ปลีย่ นไป จากนนั้ ก็ยืนน่งิ ถือดาบอ กบั ที่ ท่ีเบ้ืองหลังมีเสียงดงั กรอบแกรบ เงา างสอง างเดิน กนั มา หนง่ึ เ นนกั พรตห ม รปู างผอมเพรยี ว สวมชุดเทาขาด งริง่ ในมอื ถอื แ หาง าสขี าว วนอกี หนง่ึ เ นบุรุษ างเตีย้ ผอมบาง ใบห าซบู ยาวค าย า มรี อยฟก หลายแ งบนใบห า ผมเ า งเหยงิ บรุ ุษมหี นวดเคราหนั กลบั มามองบคุ คลทงั้ สอง แ วถามขนึ้ า “สหายนักพรตทัง้ สองสบายดีหรอื ไ ?” บุรุษห า าโบกไ โบกมือแ วถาม วยความสงสัย า “นาง ศาจตนนี้สมกบั เ นบตุ รสาวของ ศาจจง้ิ จอกจริง ๆ างเ าเ แสนกลนัก อนห าน้ี ากบั สหายนกั พรตฉีไ ไ านางมาตลอด ทาง ไ ทนั ระวังป อยใ คลาดสายตาไป แ นี่มใิ เรอ่ื งให อนั ใด เหตใุ ดสหายนักพรตเยย่ี นถึงไ มาอ ท่นี ี่? แ วนาง ศาจน่นั ตอนนีอ้ ที่ใด?” บรุ ุษมหี นวดเคราไ พูดอนั ใด ช้มี อื ไปท่ีพงห าสูงเ าตวั คนเบื้องห า ซ่ึงมรี อยเ าเล็ก ๆ มองเห็น ไ ชัดเจนบนพน้ื ห า “ าเ นนั้นยังรรี ออันใดอกี าจะไปจบั มนั มาเอง” บุรษุ ห า าเห็นดังน้ัน ก็รบี วง่ิ ไปยังพงห า ้ญ้ม้น้ข่ช้ถ ้ญ้ด้ท้น่ท้ญ่ม ู่ยีป้ลู่ย้ด่ญ่ช่ต้ห่ล่ม่ล่ล้ด้ข้น่ก์ห่ล้จ่ชีป็ปีป่ว้ด้ล้ม้ม้น ่ม่ว้ล ุ่ย้ผ้น่หำ้ช้ม้ล้น่ร็ปู้ผ่ส้ม้สุ่ร่รุ่น็ปู้ผู่ค่ร่รู่ย้น้ญ้ขุ่พำ่ค้ญ็ป่ร้ห้พ่พ่ล ่ช่ท็ป่มัปัป่ท็ป้ท้ตุ่พ่ผ่ย้น้ขัฟ่ร่ม่ร้ล์ต้ซู่รู่ย ้ร่ย้ขุ่พ้ว้อุ่พ่ญ่ล้น้ญ้ร้ขุ่พ่ร้น้ญ้ว้ท้จู้ผ้รีป่ลีป่ว้ว่ญ่ร็ป่ร้จ ่ห้ญ้น่ร่รุ้ฟุ่ฝ้จ่ว่ห้ด่ม้ด้ญ้ข้น้น้ญู่ย่ซ้ข่ส่ม่ต้น้น้น้ล่ตำ

นักพรตฉีหรี่ตาลง ก าว า “ ศาจตนนวี้ ิ่งหนีโดยไ หยดุ พักมา 1 วัน 1 คืนแ ว คาด า าจะใก ถงึ ขดี จ กัดเต็มทแี ว อ างไรก็ดี นางช นาญเวท ลวงตาธาตุไ เ นอ างยงิ่ อาจก าวไ า ใน ผืนดนิ แ งน้ีนางก็เ นเหมอื นปลาไ ดงั น้นั การเ งไ าติดตามอาจไ อยดีนัก\" บุรุษห า าลังเลอ ค หนง่ึ อนจะหยดุ างลงและพดู อ างไ อยเต็มใจนัก “แ วจะป อยใ ลอยนวลไปเ นนีห้ รอื ไร? ศาจตนนี้แ อายยุ งั อย แ เ าเ มาก หากป อยใ มนั ไ เตบิ โต อไป จะไ น หายนะมา คนหรือ” “ส หรบั พวกเรา ายธรรมะแ ว ห าที่ของเรา คือ การก จดั และปราบปราม ศาจ ในเม่อื พวกเรา สามคนมาพบ ศาจจิ้งจอกตนนแ้ี ว กจ็ ะไ มีวันป อยเสอื คนื าอ างเดด็ ขาด” บรุ ษุ มีหนวดเครา ก าวอ างชอบธรรม นักพรตฉกี วาดสายตาไปท่ีบุรษุ มีหนวดเคราและถาม า “สหายนกั พรตเย่ียนก าวเ นนยั เ นนี้ หรอื านมีแผนการในใจอ แ ว” “พงห าแ งนม้ี ีพื้นทไ่ี เล็กเลย หากพวกเราสามคนไ าแบบเดา มเ นนี้ แ า ายท่ีสดุ แ วจะ จบั ศาจตนนไ้ี กต็ าม แ เกรง า คงจะ อง มเทความพยายามเ นอ างมาก าไ ยนิ มา า เม่อื ไ นานมานี้ สหายนกั พรตเ งไ ยัน เมฆอคั คมี าแ นหนง่ึ วนเวท วายขุ องสหายนักพรตฉนี น้ั เรียกไ ายอดเย่ยี มไ เทียมทาน วยความ วมมอื ของทั้งสองสิ่งนี้ พงห าผืนน้ีจะ องหายไป ท้ังหมดอ างแ นอน และ ศาจตนนี้ก็จะไ มที ี่หลบ อน” บุรษุ มีหนวดเคราพูด าๆ นกั พรตเ งค นคดิ อ ค หนง่ึ แ วก าว า “ยัน เมฆอัคคี…ไ ใ เรอื่ งท่เี นไปไ ไ แ หลังจากจบั ศาจจิ้งจอกตนน้ีไ ขน องเ นของ า าไ องการสิ่งอน่ื ใดแ ว ตกลงหรือไ ?” “ไ ไ ศาจจ้ิงจอกตนน้ี องถกู จับทง้ั เ นเ าน้ัน” นักพรตเยย่ี น ายหวั ปฏเิ สธ วย เสยี งราบ เรียบ “สหายนกั พรตเย่ยี นหมายความ าอ างไร? ยนั เมฆอัคคีของ าเ นของวิเศษชั้น น าเสยี เงิน เ นจ นวนมากเพื่อใ ไ มันมา\" สีห าของนกั พรตเ งมดื มนลง เสยี งกเ็ ย็นชา  นักพรตฉีมองไปทน่ี กั พรตเยี่ยนอ างมเี ลศนยั แ วพดู า “สหายนักพรตเ งอ าเพิง่ ใจ อน หาก าเดาไ ผดิ สหายนักพรตเยี่ยน าจะเ นศษิ ภายนอกของสมาพนั ดาบโลหติ ในการประชุมเมื่อ ไ นานมาน้ี ทางสมาพนั ฯ ไ แ งภารกิจ า หาก ใดสามารถจบั ศาจจิ้งจอกตนน้ีไ ไ เพยี งแ จะกลายเ นศิษ ภายในเ านนั้ แ ยงั ไ รับรางวัลเ นยาเมด็ โลหิตสะ าน 1 เมด็ และไ รบั ศลิ า วญิ ญาณจ นวนหนึง่ พัน อนอีก วย\" “คาดไ ถึง า สหายนักพรตฉจี ะทราบ าวของสมาพัน ดาบโลหิตเราไ อยเลย มใี จกระ างไ พูดก กวม หากพวก านท้ังสอง วย าจบั เ น ศาจจิ้งจอกตนนี้ไ าจะมอบศลิ าวิญญาณ ้ข้ดีป็ป้ข่ช่ทำ่ม่จู้ผ้น่ม์ธ่ข่ว่ม ้ด้กำ้ด้ท็ป้ด่ต่ท์ย็ป่ต่ม้ดีปู้ผ่ว้จ้ด์ธ่ม์ธ์ย็ป่น่ม้ข้ร่ยิฝ่ว้ล่ย ำ้นิฝ้น้ด้หำ็ป้ข้ต็ป้ข์ต่ย่ว ำ้น้ด่ส่ท็ป้ตีป้ด่ม ่ม้ล้ต่ม้ข้ข็ป้ต้ดีป่ต้ด่ม็ป่ช่ม์ต่ว่ล้ลู่รู่ยุ่ริฝ ้ช่ซ่มีป่น่ย้ต้ญ่ร้ด้ร่ว้ด์ย่ส่ผ์ต้ดิฝ่ม่ว้ด้ข่ย็ปุ่ท้ต่ว่ต้ดีป้ล้ท่ว้ม่ชุ่ส่ล่ล่ม่ห้ญ ้ลู่ย่ท่ช็ป่ล่ว ่ย่ล่ย่ป่ล่ม้ลีปีปำ้น้ล่ฝำ ู้ผู่สำ่ม่ต้ด้ห่ล์ห่ล้จ่ต้น้มีป่ช้ห่ล้ล่ค่ม่ย่ร่กู่รู่ย้ม้น ่ค่ม่ล่ล่รำ้น้ด็ป่ห่ว้ด่ล่ย็ป้ม์ยำ่ย้ลำ้ล่น่ว้ล่มีป่ว่ล

ทัง้ หมดแ งใ กับพวก านทง้ั สองเ า ๆ กนั ดีหรือไ ?\" น  ักพรตเยี่ยนพูดกับพวกเขาทงั้ สองโดย ไ เปลี่ยนสหี า “ในเมอื่ สหายนักพรตเยย่ี นพดู เ นนี้ า อมไ มอี ะไรคดั าน” นักพรตฉโี บกแ ดในมอื คราหน่ึง “เมือ่ เ นเ นนี้ กล็ งมือกนั เลย อ าไ ชัก า” นกั พรตเ งก าวจบก็หยบิ ยัน เมฆอัคคีออกมาจาก กระเ าเกบ็ ของ มองมนั อ างปวดใจค หน่งึ จากน้นั กโ็ ยนยนั ไป างห าแ ว ายเวท ออกมา ทนั ใดนัน้ กป็ รากฏแสงสแี ดงขนึ้ บนตัวยัน จากน้ันมนั กร็ ะเบดิ ออกกลายเ นก มเปลวเพลงิ สแี ดง เ มเหมอื นเมฆเพลงิ โถมลงใ พงห า าน าง “ ” ห าท่ีสงู เ าตวั คน าน างถูกเมฆเพลิงเผา ไห อ างรนุ แรงในทันที นักพรตฉีเหน็ ดงั น้นั จึง องคาถาบูชาสวรร และสะบดั แ ในมือออกไป ใน ช่วั พรบิ ตา กม็ เี สียงดัง \" \" เกดิ ขนึ้ ลมหมอกสขี าวหลายสาย อตวั ออกมาจาก อง า และ กระจายไป างห าเ นรปู พัด ลม วยกระพอื ไฟ ไฟก็ไ กระแสลม งเสริมราวกับคลน่ื ที่โหมกระห เปลวเพลิงแพ กระจายไป ตามพงห าอ างรวดเรว็ ควันด ลอยค งอ ในอากาศ และ นเ าลอย งกระจายไปทั่ว ทัง้ สาม คน องมองทะเลเพลิงเบอื้ งห าโดยไ กระพรบิ ตา \"อ ตรงน้ัน!\" ทนั ใดนั้น นกั พรตฉีก็ องตะโกนออกมา แ ว ง างออกไปราวกับลกู ธนู อกี สองคน ทเ่ี หลือจึงรบี ง างตามหลงั นกั พรตฉไี ปอ างรวดเรว็ างออกเบื้องห าประมาณ 20-30 าง างเลก็ ๆ างหนึ่งก็ผดุ ข้นึ มาจากพงห าทถ่ี กู ทะเลเพลิงเผาไห เ นดรุณี อยทหี่ นเี าพง ห าไป อนห านี้ เสื้อสเี หลือง อนของนางไ รบั ความเสียหายหลายแ ง และใบห าทสี่ วยงาม ของนางกเ็ ปรอะเ อนไป วยเข าควนั อนห านีน้ าง อนตัวอ ในพงห าอันก างให น้ี เพ่อื ไ ใ มเี สียงดงั ใด ๆ นางจงึ หลบหลีก เปลี่ยนทศิ ทางอ างระมดั ระวงั เม่อื ไ ไ ยนิ เสียงใด ๆ จากทาง านหลัง นางจงึ อยถอนหายใจ วยความโ งอก แ ไ คาดคิด า อกี ายจะใ เปลวไฟบังคับใ ตัวเอง องปรากฏตัว ใบห าเลก็ ๆ ของดรณุ ี อยตงึ เครียด สีห าเตม็ ไป วยความต่นื ตระหนก นางวิ่งหนอี างตน่ื ตระหนกไ ทศิ ทาง ปาก อย ๆ ก็ไอไ หยดุ หลังจากวิ่งหนีไปไ ไ ไกลมากนกั กส็ ัมผัสไ ถึงลมเย็น ที่พัดมาจาก านหลงั ผมสดี หนาหลดุ ยออกมาและ วนไปทาง านหลงั ในเวลาใก เคยี งกัน เหนอื ศรษี ะของดรณุ ี อยก็มเี สียงดงั “ฉี่ฉ”่ี ตา ายสีด ขนาดให หลาย างถูกโยนลงมาครอบ างของนาง แววตาของดรณุ ี อยเผยถึงความสิน้ หวงั แ หลังจากนน้ั สายตาของนางก็จบั องไปที่ นไ อย ที่ อน างเหี่ยวเฉา นหน่งึ ซ่ึงอ างออกไปสิบก า าง แววตาของนางเ นประกายขึ้นเล็ก อย นางกดั ลิ้นตัวเองอ างแรง “จบั ไ แ ว” ้ล้ด ่ย้น็ป้จ่ว่หู่ย้ต้ข่ค้น้ม้ต้จ่ต้น ่ร้จ่ญำ่ข้น้ล้ด้มุ่รำ้ด้ด่ม้ด่ม้น้ร่ย้ด้น้น้น ้ต้ห้ช่ฝ่ว่ม่ต่ล้ด่ค้ด้ด่ม่ย้ห่ม่ญ้ว้ญู่ย่ซ้น่ก ่ม้ด้ืป้น่ห้ด่อ้น่ก้ญ้ข้น็ป้ม้ญ่ร่ร้จ้น่ห่ย่รุ่พ่รุ่พ้ล้รู่ย ่ม้น้จุ้ฟ้ถุ่ฝู่ยุ้ลำ่ย้ญ่รำ่น่ส้ด่ช ็ป้น้ข้ฟ้ท่กู้อู้อ้ส์ค่ท่ย้ม่ล้ด่ท้ญู่ฟ่ล้ด้ญ่ส้ขุ่ล็ป์ต ์ย่ร้ล้น้ข์ตู่ร่ย๋ป์ต่ลิฝ้ช้ด่ย่ช็ป ัป้ส้ค่ม่ย้ข่ช ้น่ม่ม่ท่ท้ห่บ

นกั พรตเ งมาถงึ าท่ีสดุ แ เมื่อเห็นดรุณี อยถกู นกั พรตเยีย่ นดกั อ านห า และนกั พรตฉดี กั อ านหลงั สหี าก็เผยความยนิ ดีปรีดาออกมา เมอื่ มองไปกเ็ ห็น าไหมสีด ผนื ให ยาวหลาย าง ก ลงั วนพันไป างห ารดั ดรณุ ี อยเอาไ อ างแ นหนา ขณะเดยี วกันกม็ ตี า ายสีด ขนาดให แ คลุมอ านบน แ ในตอนนี้เอง างของดรุณี อยทเี่ คลื่อนไหวไ ไ ก็ มลง พ อมกับมแี สงวาบขึน้ คราหนงึ่ กลายเ น น อนท่เี ห่ยี วเฉา นหน่ึง “ างไ จ แลง!” นักพรตเยี่ยนและนกั พรตฉมี องดกู ารกลาย างของ างที่ มลงไป วยสีห าและ แววตาท่ีมืดค ลง “นางอ ตรงนั้น!” นกั พรตเ งรีบชไี้ ปทีจ่ ุดหนึ่งเบื้องห า มองไปตรงนน้ั ก็เหน็ น อนทแี่ เดมิ เหย่ี วเฉาไ พ ามวั กลาย างเ นดรณุ ี อยท่ีถอื กลอง องแ งอ ในมอื เมอื่ พวกเขาหันไปมอง ก็ งห า งตรงไปยังทศิ ทางนนั้ “ตามไป!” อาจเ นเพราะ นใ เวท างไ จ แลง จงึ ท ใ ใบห าของดรุณี อยย่ิงซีดขาวไ สีเลอื ด เ าของ นางเริม่ ซวนเซวิ่งสะดดุ ไ มนั่ คง ความเรว็ ของนางลดลงอ างมาก ระยะ างระห างนางกบั บุคคลทั้งสามคนท่ี านหลังก็กระชน้ั สั้นเ ามาอ างรวดเร็ว \"โ ย!\" ๆ ดรณุ ี อยก็ องอทุ านออกมา คนกส็ ะดุด อนหนิ ใ เ าเสยี หลกั มลงโดยไ ทันระวัง างก็ ปลิวกระเด็นไปกระแทกเ ากับ อนหนิ ให สูงประมาณสิบ างทเ่ี บือ้ งห า และตกลงบนพืน้ อ าง แรง เมือ่ พวกนกั พรตทงั้ สามเห็นเ นน้ี ก็ชะลอความเรว็ ลง และ อย ๆ อมกรอบเ ามาหานาง นกั พรต เ งถึงกบั เลียริม ปากและพูดอ างดุดนั า “วง่ิ หนี อไปสิ!” พวกเขาท้งั สาม วมกนั ไ าดรณุ ี อยน้มี าเ นเวลาเกือบหน่งึ วันและหนึ่งคืนแ ว และประสบกบั ความสูญเสยี มากมายระห างทาง ในใจ อมมีความ นเคอื งอ ไ มากก็ อย โดยเฉพาะนกั พรต เ ง ซึ่งถึงกับตดั ใจใ ยนั เมฆอคั คีเพือ่ การน้โี ดยเฉพาะ รูป างของดรุณี อยนั้นบอบบางเลก็ อยอ แ ว ในตอนนี้เมื่อเหน็ นักพรตทง้ั สามก ลัง างเ า เ ามาทีละ าว นางก็ขดตวั เ น อนกลมแนบชดิ ติดอ กบั อนหินท่อี านหลงั แ ในแววตาท้งั สองของนางเตม็ ไป วยความ นเคอื ง เมอื่ เหน็ สีห าแววตาของดรุณี อย พวกนักพรตทั้งสามก็ไ สกึ หว่นั ไหวอนั ใด ในทางกลับกัน นกั พรตเ งสาวเ าไป างห า ชหี้ านางและพดู วย เสยี งมืดมน า: “แ าจะ าเ าไ ไ แ วนั น้ี าจะสอนบทเรยี นใ เ าไ จดจ จนขน้ึ ใจ” ำ้ด้จ้ห้ข่ต้ด่ม้จ่ฆ่ว้ม ่วำ้น้ด้น้น้ข้ทิฝู้ร่ม้น้น ุ่ข้ด่ต้ดู่ย้กู่ย้ก็ป้ก้ข้ท่ยำ้ลู่ย้จ้น่ร ์ต้ชู้ผิฝ้น่มู่ยุ่ข่ย่ว้ล็ป้น่ล่ล่ร ่ต่ว่ยีฝิฝ้ข้ล่ค่ช ่ย้น้จ่ญ้ก้ข่ร่ม้ล้ท้ต้ก้ร้นู่จ ๊อ ่ย้ข้ด่ว่ห่ย่ม้ทีฝ้ร้น้น้หำำ้ม่ร์ย้ชืฝ็ป ุ่พ้นุ่มู่ย๋ป๋ป้น็ป่ร่ร้ด่ต่อ้ต้นิฝู่ย ำ้ล้น้ด้ล่ร่รำ้ม่ร ้ต่อ้ต็ป้ร้ล้ด่ม้น่ร่ต ้ดู่ย่ผ่ญำ่ข่น่ย้ว้น้น้ข้มำ้จ่ญำ้ผ้น้ดู่ย้น้ดู่ย้น่ต้ชิฝ

ทนั ใดน้ันกม็ เี หตไุ คาด นเกดิ ข้นึ ไ ยินเพยี งเสียง \"คลกิ \" คราหนง่ึ ! พ้ืนผวิ ของ อนหินสูงให ที่ อ ใก ดรุณี อย พลนั กเ็ กดิ รอยแตก าวนับไ วนเสียงดังกึ อง เศษหินจ นวนมากกลง้ิ ตกลง มาบนผมของนาง ท ใ างกายของนางส่นั สะ าน “เ ะ!” เม่ือเหน็ ดังนน้ั นักพรตเ งจึงยกมอื ขวาช้ี า างเอาไ วนอกี สองคนก็เบนความสนใจจากดรุณี อยชัว่ คราว และมองไปที่ อนหนิ ท่อี างหลงั นาง \"แตกแ ว!\" ภายใ การ เหน็ เ นสักขพี ยานของนักพรตท้ังสาม รอยแตกบนพนื้ ผิวของ อนหินนน้ั แพ กระจายอ างรวดเรว็ เหมอื นใยแมงมมุ เศษหนิ หลายชน้ิ หลดุ อนออกจาก อนหินและตกลง พนื้ \"อะไร ะ!\" เหน็ ไ ชัด า ดรณุ ี อยเองก็ไ คาดคิด า จะเกิดปรากฏการ ประหลาดเ นนี้จาก อนหินท่อี านหลงั นางหลบั ตาลง วยความตกใจ และเอามือกุมศรี ษะไ ก าขยบั เขยื้อน \"ตูม!\" ในที่สดุ อนหินขนาดให กแ็ ตกออกเ นเสี่ยง ๆ เศษหนิ ปลวิ อนไปทกุ ทศิ ทกุ ทางและตกลง พื้น ดนิ เหลือง อนหนง่ึ ลอยข้ึนมา พวกนักพรตท้งั สามตกใจและถอย างออกไปสองสาม าว วยสหี าทตี่ น่ื ตัวระวงั ภัย แ สายตา ของพวกเขายงั คงจับ องไปยงั ทศิ ทางท่ี อนหนิ ตง้ั อ สีห าของนักพรตเ งเปล่ยี นไป และอุทาน ออกมา วยความประหลาดใจ“นะ… น่มี นั คืออะไรกนั ?” หลงั จาก นผง อย ๆ จางหายไป อนหนิ อนเดมิ ไ หายไปแ ว และแทนที่ วยเงา างของบุรษุ ที่ มี างสูงให อ างยิ่ง รปู างของคน นี้ดูโดยรวมแ วยังสูงให ก าบุรษุ างสงู ให อ างนกั พรตเย่ียนเสยี อกี สวม เส้ือ าสีเงิน เ นผมและใบห าปกคลมุ วยหนิ ปูนสีเทา นราวกบั า อนห าน้ีถกู งอ ใน อนหนิ ใบห าของเขาดูธรรมดาสามญั ผิวค เลก็ อย ดวงตาทั้งสอง าง องตรงไป างห า แววตาดู ท่อื ๆ ทมึ ๆ อ สักห อย ภาพท่ีเกดิ ขึน้ ตรงห าอ างกะทนั หนั นี้ ท ใ ทั้งดรณุ ี อยและพวกนักพรตทั้งสาม างกต็ กตะลงึ ! ******************************************************     ่ต้น้หำ่ย้น ่นู่ย้น้ข้จ้ข้นำ้ล้น้กู่ยัฝ้น่ก่วุ่ข้ด้น้ส้ผ่ย่ญ่ร่ว่ญ้ลู้ผ่ร ่ย่ญ่ร่ร้ด้ล้ด้ก้ก่คุ่ฝ ้ดิฝ้นู่ย้ก้จ่ต้น้ด้ก่ห ้กู่ส่ว็ป่ญ้ก ้ล่ม้ด้ดู่ย้ก่ช์ณ่ว่ม้น่ว้ด ่น ู่ส้ก่ร่ย่ร้ก็ปู้ร้ต ้ล ้ขู่ย้ก้น่ส้ว้ค้ฟิฝ ๊อ ้ท่ร้หำำ้ก้ถ่ม้ร้น้ลู่ย่ญ้ก้ดัฝ่ม

ตอนที่ 2 พ่สี ือโถว   “พสี่ อื โถว” ขณะทีพ่ วกนักพรตทั้งสามยงั คงตกตะลงึ อ ทันใดนัน้ ก็มเี สียงหวานใส องขนึ้ มา วยความ ประหลาดใจ ไ าดรณุ ี อยนางนั้นพลิกตวั ลุกข้ึนมาเมอื่ ใด นางโผเ าไปหาบุรษุ ห ม างสงู ทีเ่ ผย กายออกมาจากหนิ อนนน้ั เดมิ ทีดรณุ ี อยกม็ รี ูป างบอบบาง าทะนถุ นอมอ แ ว ศรีษะของ นางสูงแ เอวของบรุ ษุ ห มเ าน้นั ในขณะนมี้ ือเลก็ ๆ ขาวนวล หนงึ่ ก ลังโอบกอด นขาของบรุ ุษ ห มไ แ น นางเบีย่ ง างหลบอ านหลงั ของบุรษุ ห ม ดวงตากลมโตสกุ ใสเงยห าข้นึ มองบรุ ษุ ห มพ อมกบั กระพรบิ ตาปริบ ๆ นกั พรตทงั้ สาม างตน่ื ตกใจอกี คร้ังหนึง่ เมอ่ื ไ ยนิ ค พดู นัน้ และอดไ ไ ทจ่ี ะเหลือบมองกนั และกัน จากนัน้ สายตาของท้งั สามคน างกจ็ ับ องไปทีบ่ รุ ุษห มน้นั อีกครงั้ เมอื่ เห็น า หลังจากทไี่ ยนิ เสียงเรยี กของดรณุ ี อยแ ว ใบห าของบุรุษห มไ ไ แสดงสีห าใด ๆ ออกมา สายตายังคง เห อมองไป างห าอ างไ จุดหมาย ความสงสัยจงึ ปรากฏข้ึนบนใบห าของทง้ั สามคน หัวใจของดรุณี อยบีบรดั แ น มอื เลก็ ท่กี อด นขาของบรุ ษุ ห มเอาไ นน้ั ส่นั เทา ทนั ใดนัน้ นางก็ เป งเสียง ไ เสยี งดงั “พ่สี อื โถว ในท่สี ดุ เ อเ อกห็ า านพบแ ว! คนเลวพวกนี้ องการจบั ตวั เ อเ อไป าน อง วย าสง่ั สอนพวกมนั นะ!” คร้งั น้ี ดเู หมือนบุรษุ ห ม างสงู จะไ ยนิ เสยี งของดรณุ ี อย ศีรษะของเขา อย ๆ มลง เลก็ อย ดรุณี อยเงยห าขึ้นสบตากบั บุรุษห ม างสงู แ เมอื่ เห็น า แววตาของอกี ายยังคงเห อ ลอย ในใจของนางกเ็ นแรงอีกคร้ัง ขณะเดียวกัน เมอื่ ภาพน้ตี กอ ในสายตาของนักพรตท้ังสาม กลับท ใ ในใจของพวกเขานนั้ เ น แรงเ นเดียวกนั พวกเขาไ แ ปราณวญิ ญาณออกไป เพ่ือตรวจสอบพลังปราณของบรุ ษุ ห ม างสูงแ ว แ กลับ ไ สามารถตรวจพบพลังปราณใด ๆ บนตัวบุรษุ ห มตรงห าไ ซ่งึ ในกรณเี นนีม้ ีความเ นไปไ 2 ประการ คือ ประการแรก อีก ายเ นเพยี งมนุษ ธรรมดาทไ่ี มีพืน้ ฐานการบ เพ็ญเพยี รเลย แ แ อย กบั อีกประการหน่งึ คือ อีก ายมเี คลด็ วชิ าลับหรอื มพี ลังพิเศษท่สี ามารถปก ดพลัง ปราณเอาไ ไ ้ด้วิป่ฝ้น่ต้มำ่ม์ย็ป่ฝ้ด็ป่ช้ด้นุ่น่ม่ต้ล่รุ่น่ผ้ด ่ช้ต้หำู่ย ้ต่ม่ฝ่ว่ต่รุ่น้น้น้นำ่ต้ก่ค้น้ด่รุ่น ้ข่ช้ต่ท๋อ่ล้ต้ล่ท๋อ่ล้หำ่ร่ล้วุ่น้ตู่ค่น้น ้น้ร่ย้น้ข่ม้น้ด่มุ่น้น้ล้น้ด่วุ่น้จ่ต้ด่มำ้ด่ต ้รุ่น้นุ่น้ดู่ย่ร่น้วุ่น้ตำู่ค่ทุ่น่ค้ลู่ย่น่ร้น้ก่รุ่น้ข้น่วู้ร่ม้ด้รู่ย

แ จากเหตกุ าร ประหลาดท่ีเกิดขนึ้ ยามเมอ่ื บรุ ุษห มปรากฏตวั อกี ทั้งดรณุ ี อยยงั เรยี กหาบรุ ุษ นี้อ างสนิทสนม า \"พสี่ ือโถว\" นน้ั ท้งั สามคนจงึ สึกสงั หร า อีก าย าจะเ นอ างหลงั มากก า บางทีอาจจะเ นคนในเ า ศาจเสยี วย นกั พรตฉีตวัดแ ดในมอื ลงบนแขนของตัวเอง กวาดตามองไปท่บี ุรุษห มและดรุณี อยอ าง ลงั เลใจ ดวงตากลอกกลงิ้ ไปมา ไ าก ลงั คิดอะไรอ นักพรตเ งเองกเ็ ก็บมอื ขวาลงและถอย างไปหนง่ึ าวโดยไ ตัว เมอ่ื ถอยกลับไปยืน างกายนักพรตฉีและนกั พรตเย่ียนแ ว มือ ายก็ ลอบสอดเ าไปในแขนเสอ้ื และหยิบส่งิ ของบางอ างออกมา สายตา มขวญั องมองไปท่ีดรุณี อย หลังจากนกั พรตเยีย่ น งสายตาเ นนยั ใ กับนักพรตอกี สองคนแ ว ก็สอบถามอีก าย วย เสียงหย่งั เชิง “มิทราบ า ใ เ ามชี ือ่ เรียก าอันใด? อยเยีย่ นเฉิงแ งสมาพนั ดาบโลหติ ก ลัง วมมือกับสหายนกั พรตสอง านนี้ เพ่ือจบั นาง ศาจจงิ้ จอกตนนี้ หากใ เ าไ ไ มี วนเก่ียว อง กับเรอ่ื งน้ี ขอไ โปรดอ าสอดมือ งเกย่ี ว” ดรณุ ี อยไ ยินเ นนี้ก็ สกึ เ นกงั วลมาก พลาง งสายตา อนวอนไปท่บี รุ ุษห ม างสงู บรุ ษุ ห ม างสงู อยๆ เงยห าขนึ้ องมองนกั พรตเยย่ี นอ างเห อลอยโดยไ พดู อะไร แววบดู บ้งึ วาบ านในดวงตาของนกั พรตเยยี่ นแ วจางหายไป เขาพูด อยค อนห าน้ี อกี ครงั้ หน่ึง วย เสยี งทแ่ี ข็งขึ้นเลก็ อย ดรณุ ี อยเผยอปากเหมือนอยากก าวอะไร แ ก็ไ ไ เป งเสียงออกมา มือเลก็ ๆ ทจ่ี บั กางเกงของบุรษุ ห มอ มไป วยเหงอื่ ท่พี ร่งั พรอู อกมา แ บุรษุ ห ม างสูงยงั คงไ มีการตอบสนองแ อ างใด นักพรตเ งเบยี่ งกายเลก็ อย งเสียงทางลมปราณสื่อสารกับอีกสองคนทอ่ี าน าง “คน น้ี าง าสงสยั ยิง่ นัก ดเู หมือน าจะมบี างอ างผิดปกติ แทนทพี่ วกเราจะมาเสยี เวลาเ นนี้ มิ พวก เรา...” นักพรตฉีหรต่ี ามองและ งเสยี งทางลมปราณโ ตอบกับอีกสองคน “ในรศั มหี มน่ื ลน้ี ี้ ทไี่ ยนิ ช่อื ของสมาพัน ดาบโลหิตแ วยงั สงบน่ิงไ เ นนี้ หากไ ใ เ น บรรลุธรรมแ ว กม็ ีแ คนโ เขลา เ าน้นั ไ าอ างไร หากคน นี้ลงมอื ปก อง ศาจตนน้ี อน อใ พวกเราสังหารเขา ก็คงไ มี ใด าก าวอันใด แ นอน า การตัดสนิ ใจนีข้ ึน้ อ กบั สหายนักพรตเยยี่ นแ ว” นกั พรตเยย่ี นพยกั ห าเล็ก อยเหน็ วยกับความคิดของนักพรตฉี ในดวงตามีแววเยน็ ชาข้ึน เขา กระชับดาบในมอื แ ว อง า “การที่ใ เ านิ่งเงยี บเ นน้ี หรือไ เห็นพวกเราอ ในสายตา!” เสยี งน้ี ดังกึก องสะ อนไปทั่วบริเวณ เม่ือดรุณี อยไ ยินเ นนัน้ สหี าของนางก็แสดงความหวาดกลัวออกมา นางป อยมือออกจาก กางเกงของบุรษุ ห มทนั ที มอื างหนงึ่ ถือกลอง องแ งเอาไ แ น บรุ ษุ ห ม างสูงยงั ดูเหมือน ไ ไ ยนิ เขายงั คงไ มกี ารตอบสนองใด ๆ อค พดู ของนกั พรตเยี่ยน ำ่ต่ม้ด่ม่รุ่น่น้ว๋ป๋ป้ขุ่น่ล้น่ช้ด้น ้ท้กู่ย่ม่ช้ท้ต่ว้ร้ล้ด้น้น ้ลู่ย่ว่น่ล่วู้ผ่ม้ห่ต่กีป้ปู้ผ่ย่ว่ม่ท่ง่ต้ลู้ผ็ป่ช่ม่ช้ด้ล์ธ้ดู้ผ้ต่ส ู้ส่ช่ย่ว่น่ชู้ผ้ข้ดู่ย่ส้นิฝ ่ย่ต่ม่รุ่น่ต้ดุ่ชู่ยุ่น่ล้ด่ม่ต่ล้น้นำ้น้ดำ้ซ้น่กำ้ถ้ล่ผ ่ม่ม่ย้จ้น่ค่รุ่น่รุ่น้อ่ส็ปู้ร่ช้ด้น ุ่ย่ย้ด้ข่ส้ด่ม้ท้ตีป่ท่รำ์ธ่ห้นู้ผ่ว้ท้ต่วำ้น้ด่ฝ้ล้ห็ป่ส ้น้จ่ข่ย้ข้ซ้ล้ขู้ร่ม้ก่ริฝู่ยำ่วู้ร่ม่ย้นุ่นัป้ส ำ้ซ้ดีป่ผ็ป่ว่ย็ป่น่ฝ่ว์ณู้ร่ว่ยู้ผ้นุ่น์ณ่ต

“ไ ! ในเม่อื ใ เ ายืนกรานทีจ่ ะปก องนาง ศาจตนนี้ าเ นน้ัน...ลงมอื !” ดวงตาของนักพรต เยยี่ นฉายแววดุดัน ทนั ใดนน้ั ดาบในมือก็ องแสงส างเจดิ าจนไ อาจ องมองโดยตรงไ จาก น้ันเขากส็ ะบัดมอื อีก างออกไปกะทนั หนั แสงสดี ลอยออกมาในพรบิ ตา หมุนวนอ ในอากาศค หนง่ึ อนท่จี ะกลายเ นตา ายสีด ขนาดให ดรุณี อยตกใจอ างย่ิง รบี ถอยเ าไป านหลัง แ ระยะกระชนั้ ชดิ เกินไปจนไ อาจถอยหลังไ ทนั วงที ตา ายขนาดให ทง้ิ ตวั ลงมาอ างรวดเรว็ ราวกับ อนเมฆสีด และหุบลงครอบ างบรุ ษุ ห มเอา ไ ภายใน ในเวลาเดียวกัน ก็มแี สงสีเงินปรากฏขนึ้ ในตา าย ตะขอสีเงินคมกริบ องประกาย แวววาวปรากฏขึ้นทปี่ มตา ายแ ละปม ดรุณี อย งเสียงกรดี อง าปาก นละอองเลือดลงบนกลอง องแ ง พ อมทง้ั หมนุ กลองใน มอื คราหนง่ึ “ตงึ ” ขณะทเ่ี สยี งกลองดงั ขน้ึ างของดรุณี อยกอ็ าบไ ไป วยแสงส าง จากน้นั ก็ หดตัวลงกลาย างเ น อนไ ตายซาก อนหนง่ึ “ ง” างออกไป10 ก า าง างของดรุณี อยปรากฏขนึ้ ในพริบตา จากนั้นก็ มลงกับพน้ื ทง้ั มอื และ เ าของนาง างไ รับบาดเจบ็ จากตะขอของตา ายสีด มโี ลหิตไหลออกมาบาดแผลสิบก าแ ง นางพยายามดนิ้ รนลุกข้ึน แ เดินไปไ เพียง าวเดยี วก็ มลงอีกคร้ัง ใบห าซีดขาวไ สเี ลือด ลม หายใจรวยรินหอบกระช้ัน ในเวลานี้ นกั พรตเยี่ยนไ ไ ใ ความสนใจกบั ดรุณี อยท่กี ลงั นอนหายใจรวยรนิ มากนกั แ กลบั ใ มือบังคับตา ายสดี ทีค่ รอบ างบุรุษห มอ ใ รัดแ นข้ึน ในเวลาเดยี วกนั กม็ เี สียงแหวกอากาศ ดงั ขึน้ มา นักพรตฉกี ระโจนขึน้ ไปบนอากาศ สะบัด อมอื คราหน่งึ แสงสีเงินสบิ ก าสาย งออกมา น่ันคอื เขม็ เงินเ มเล็กละเอียดสิบก าเ ม ก ลงั งเ าใ างของบุรุษห มในตา ายราวกับสาย า \"ระวงั !\" ดรุณี อยที่อ างออกไปไ ไกล แ นางไ อาจลุกขึน้ มาไ แ เมื่อเหน็ สถานการ เ นเ นน้ี นาง จึงท ไ เพยี ง งเสียง องเตือนเ านนั้ “ตงิ ตงิ ติง” เสยี งโลหะกระทบกันเกรยี วกราว ทันทีทเี่ ขม็ เงินสัมผสั างของบุรุษห ม างสูง พวกมนั ทงั้ หมด างก็กระเดน็ กระดอนออกไปราวกับกระทบถูก อนหิน “เ นไปไ อ างไร?” นกั พรตฉที ล่ี อยตัวลง พ้นื อ าง มนวล นิง่ อง้ึ ไ อาจเ ยวาจาไ ชั่วขณะ อ ใ ายตรง ามเ นหนิ จรงิ ๆ ก็สมควรถกู เข็มบนิ แทงทะลุ กเนื้อหนงั น่ันถงึ จะถูก อง “ว้งิ !” ทันใดน้นั ก็มีล แสงสที อง งออกมาจาก าน างของนักพรตฉี มัน งไป กตรงึ ทคี่ อของบรุ ุษ ห ม างสงู ่รุ่นัปุ่พ้ข้ดุ่พำ ้ตัป็ป้ข่ฝ้ห่ต้ด่อ่มุ่น่ยู่ส่ย้ด็ป ้ก่ต่รุ่น่ร ่ท้ร่ส้ดำ่ช็ป์ณ่ต้ด่ม้ม่ม่หู่ย้น ้ฟ่ขุ่น่ร่ส้ขุ่พำ่ล่ว่ลุ่พ่ว้ข่น้หู่ยุ่น่รำ่ข้ช่ตำ้น้ห้ด่ม ้ร้น้ล้ก้ด่ต ่ห่วำ่ข้ด่ต้ท้ล้น่ร้จ่ว่ห ้ึป่ท้ม่ท็ป่ร่ว้ด้ล้น่ร้ร๋ป๋ป่พ้อ้ร่ส้น ่ต่ข่ส่ข้วุ่น่รำ้ก่ย่ญ่ข ่ท้ด่ม่ต้ด้ท่ย้น ่ญำ่ข็ป่กู่รู่ยำ้ข้ด้จ่ม้จ่ว่ส่ช้ถีป้ป้ท้ต้ด

“เฮอะ เฮอะ เมือ่ โดนเหล็กไนทองค าวิญญาณของ าไปแ ว แ ไ ตายก็ยาก...” นกั พรตเ งทอ่ี อกี ง อยๆ ลดแขนเสื้อลง ก าวเ ยหยันออกมาอ าง ามใจ แ ยงั ไ ทนั ไ พูด จบประโยค เสยี ง \"ตูม!\" กด็ งั ข้นึ แ งเหล็กในที่ กคอบุรุษห มอ พลันระเบิดออก เศษช้ิน วนก็ สลายกลายเ นจดุ แสงสีทอง วงห นลงมา \"เ นไปไ ไ \" สหี าของนักพรตเ งแปรเปล่ียนไปราวกับเหน็ ผี นักพรตเยยี่ น องมองไปที่บุรุษห ม างสงู วยสหี ายากทจ่ี ะเช่ือในสิง่ ท่เี กิดข้นึ อีกท้งั ตะขอสีเงินบนตา ายท่สี ามารถฉกี แ นเหล็กก าไ อ าง ายดายนน้ั เมื่อมนั เกาะอ บน าง ของบุรษุ ห มแ ว กลบั ไ สามารถเจาะ านผิวหนัง างกายเ าไปไ เลยแ แ นิดเดียว ในขณะท่ีท้ังสามคนก ลงั ตกตะลึงอ น้ัน ภายใ การโจมตี แ ว เ า ในทสี่ ดุ บรุ ุษห ม นน้ั ก็เร่มิ มีปฏิกิริยาบางอ างเกดิ ขน้ึ เขา มศรี ษะลง า ๆ มองดสู งิ่ ของทีเ่ กาะเกย่ี วอ บน างของตนเอง ดูเหมือน า เขาจะ สึก า มีบางส่ิงเกะกะขวางทาง ดังนน้ั จงึ ขยับแขนและใ มือทง้ั สองฉกี ตา ายสี ด ท่ีพันรัดรอบ างของตนออก ประกายแสงสดี วาบข้ึนมาจากตา าย จากนัน้ ตา ายกข็ าดออก จากกันเ นสอง วนและ วงห นลง พนื้ อ างแ วเบาราวกบั เศษกระดาษ เม่ือเห็นส่งิ ทีเ่ กดิ ขึน้ ทง้ั นกั พรตฉแี ละนกั พรตเ ง างกเ็ บิง่ ตาโตจนแทบถลนออกมา างออกไปไ ไกล ดรุณี อยเองก็ตกใจจน าปากก างเ นกัน ความเจบ็ ปวดรวด าวบน างพลัน หายไปชว่ั ขณะ “เ า...เ าก าท ลายอาวธุ วเิ ศษของ า!” เม่อื เห็นภาพนี้ นักพรตเยี่ยนก็ค รามลน่ั วยความปวด ใจ ราวกบั โลหิตก ลงั หลัง่ ไหลออกมาจากหวั ใจ ตา ายสดี นเี้ นสมบัตทิ ีเ่ ขาขอยมื มาจากเพื่อน วมสมาพนั ทใี่ เขายืมโดยไ ลังเล แ วันนีม้ ัน กลับถูกท ลายไปโดยไ อาจอธิบายไ เ นน้ี จะไ ใ เขาทง้ั ตกใจและโกรธเกร้ยี วไ อ างไร นกั พรตเยยี่ น องมองไปที่บรุ ุษห มอ างขบเขี้ยวเค้ยี ว น พลันดดี นว้ิ คราหนงึ่ ยนั สี วงแ น หน่งึ ปรากฏขึน้ ทป่ี ลายน้ิว เขาโยนมันขึน้ ไปบน าพ อมกับ ายเวท ออกมา ทนั ใดน้นั แ นยัน ก็ ลอย งเ าใ ศรีษะของบรุ ุษห มทนั ที “ !” แ นยนั พลนั แตกสลายเ นช้นิ เล็กชนิ้ อยและแปรสภาพเ นก มเมฆด ทะมนึ อนหน่ึง า องค รามครืนครัน สาย าแลบแปลบปลาบ เ นแสงสีเงนิ ขนาดเ าปากชามพาด านไปมาบน อนเมฆอ าง าหวาดหวน่ั \"ตมู !\" เสยี งดงั สนน่ั หวั่นไหว สาย าจ นวนนับไ วนฟาด าลงมาบน างของบุรุษห ม างสูง จากนั้นกแ็ ตกกระจายออกไป ทว่ั ทุกทิศทาง สาย าหลายสายยงั ตกกระแทกพ้ืนโดยรอบ อใ เกิดเ นหลุมสาย าให อยนับ ไ วน ้ถ่ม้น่ญ้ฟ็ป้ห่ก้ฟ่รุ่น่ร่ผ้ถ่มำ้ฟ ่น่ย้ก่ผ่ท้ส้ฟำ้ร้ฟ้กำุ่ล็ป้น็ป์ต่ผู่ฟ ุ่น่ส้ขุ่พ์ต่ผ์ย่ร้ร้ฟ่ผ่ม์ตัฟ่ยุ่น้จ ่ย้ด้ห่ม่ช้ด่มำ่ต่ม้ห์ธ่ร็ปำ่ข ำ้ดำ้ขำ้ล้จ้จ ่ร้ร่ช้ว้อ้น่ม่ห ่ติฝ ่ผ่ยู่ส่ล่ร่ส็ป่ข่ขำ่รำ่ข้ช่วู้ร่ว่รู่ย้ช้ก่ยู้ผุ่น่ลำ้ซ้ลำ้ซ้ตู่ยำ ่ต้ม้ด้ข่ร่ผ่ม้ลุ่น่รู่ย่ง่ย้ด้ล่ผ่ข ้น้ด่รุ่น้จ ิฝ้น ้ด่ม็ป ่ล่ร็ป่สู่ยุ่นัป่ท้ด่ม่ต่ย่ย้ย่ล่ค่ัฝู่ยิฝ ่ม้ม้ล้ข่ร

ามกลาง า อง า าอัน าหวาดหว่ัน ดรณุ ี อยหวาดกลัวอ างมากจน องหลับตา ไ ามี เร่ียวแรงมาจากทใี่ ด นางกดั นใ สองมือยันพืน้ คลานถอยหลังไปหลาย าว ท ใ หลบหลีก สาย าทฟ่ี าด าลงมาไ อ างหวุดหวดิ หลังจากทน่ี างลืมตาขึ้นมองอ างอกส่นั ขวญั แขวน แ แ วก็ องอทุ าน วยความตกใจอีกคร้งั จนเกือบกัดลนิ้ ตนเอง ามกลางพน้ื ทข่ี รุขระเ นหลุมเ น อ บุรษุ ห ม นัน้ ยงั คงยืนตระห านอ างปลอดภัยไ รอยขีด วน! แ ในใจของนกั พรตเย่ยี นจะหวนั่ กลัวเพยี งใด แ มอื กย็ งั ไ หยดุ ายเวท ปากพึมพ คาถาอ าง รวดเร็ว จากน้นั กส็ ะบดั มอื ออกไป “มดั !” สาย าสเี งินสายหน่งึ ตกลงมากลางอากาศและแปรสภาพกลายเ นโ สาย าขนาดมหมึ าพนั รดั รอบ างของบรุ ษุ ห ม นนั้ เอาไ อ างแ นหนา   “สหายนกั พรตท้งั สอง เวลานีย้ ังมัวรรี ออันใด?” นักพรตเย่ียนค รามเสยี ง ทนั ใดน้ัน ตัวดาบกเ็ ป งประกายแสงสีแดงออกมา เขากระโจน างไป างห า เหวี่ยงดาบ นไปทีใ่ บห าของบุรษุ ห ม นน้ั อ างดุ าย เดิมทนี ักพรตเ งยงั คงตกตะลึงท่พี ลงั ของสาย าไ สามารถท อันตรายบรุ ุษห มไ เลยแ แ อย แ เมอื่ เห็นเหตกุ าร กลบั กลายเ นเ นน้ี ก็ สึกยนิ ดเี นอ างยง่ิ โบกมือ ายเวท คราหนง่ึ างกพ็ ลนั เลอื นหายไป กลายเ นพายลุ ูกหน่ึง พริบตา อมา พายนุ ัน้ ก็พดั มาถงึ าน างของบุรุษ ห ม นกั พรตเ ง งตวั ออกมาจากใจกลางพายุ ในมอื ถอื บรรทัดเหล็กสีด เ มหนงึ่ อักขระยนั สี ขาวหลายตัวเป งแสงกระพริบวบิ วับอ บนพื้นผวิ ของบรรทัดเหลก็ พายหุ มุนค างกระแทกเ าใ หวั ไห ของบุรษุ ห มอ างรนุ แรง แววตาของนักพรตฉกี ระพรบิ วบู หนง่ึ เขาไ ไ รบี อนเ าโจมตีเ นเดยี วกบั นักพรตอกี สองคน แ กลบั ถอยหลงั ไปสอง าว โบกมือคราหนงึ่ มวลแสงสีเลือดก มหน่ึงลอยข้นึ จากแขนเสอ้ื หมนุ ค างอ กลางอากาศค หนึ่ง อนจะ งเ าใ านหลังศีรษะของบุรุษห ม างสงู อ างไ มเสยี ง แ าทั้งสามคนจะลงมอื ในเวลาทแ่ี ตก างกนั แ กลับลงมอื สอดประสานกันไ เ นอ างดไี อง โห เพราะนไี่ ใ ครงั้ แรกท่ีพวกเขา วมมือกนั ลงมอื เ นน้ี แววตาของบุรษุ ห มยงั คงเห อลอยไ การตอบสนองใด ๆ ราวกับมองไ เหน็ การโจมตที เี่ กิดขึ้น เลยแ แ อย เม่อื เห็นเ นน้ี ดวงตาของนกั พรตเยย่ี นก็ฉายแววยนิ ดี เ งเ าพลงั ปราณเ าไปในดาบเพ่ิมอกี สาม วน แ วินาที อมา ๆ ก็ สึก า อมือถูกรดั ไ แ น เม่ือมองไป ก็เห็นมือตนถูกมอื ให างหนง่ึ ้ข่ญ่น้ว้ข่วู้รู่จ่ต่ต่ส้ข้ร่ร่ช ้น่ต้ม่ม้ร่มุ่น ่ช่ร่ช่ม่ว่ช้ร่ย็ป้ด่ต่ต่ว้ม ุ้ส้ร่ย่รุ่น้ด่ส้ขุ่พ่กู่รู่ย้วุ่ล้ก่ต่ช้ข้ร้ด่ม ่ยุ่น่ล่ส้ข้วู่ย่ล์ต่ลำุ่พิฝุ่น้ข้ด่ต็ป่ร์ย่ร่ย็ปู้ร่ช็ป์ณ่ต้น่ต้ม้ดุ่นำ่ม้ฟิฝ ้ร่ยู้ผุ่น้นัฟ้น้ข่ร่ลำ่ตำ ่น่ย้วู้ผุ่น่ร้ฟ่ซ็ป้ฟ ่ยำ์ย่ร่ม่ต้ม ่ข้ร่ย่งู้ผุ่น่บ็ป็ป่ท ้ด้ต้ล่ต่ย ่ย้ด่ผ้ฟ้หำ้ก้ชัฟ่วู้ร่ม๋ีป้ต่ย้น่น่ผ้ฟ้ร้ฟ่ท

ค าจับไ แ นดัง่ คีมเหล็ก ไ เพยี งแ ดาบไ อาจ นลงไปไ แ แ างท่ี งเ ามาดุจพายกุ ็หยุด างกะทันหัน ไ สามารถเดนิ ห า อไปไ แ แ นิดเดยี ว บุรษุ ห ม น้ันเหยียดแขนออกมา นิ้วทั้ง าค าจบั อมือทถ่ี ือดาบราวกบั ตะขอ ความเคล่ือนไหว นนั้ รวดเร็วมากจนแทบมองไ ทนั นกั พรตเย่ยี นเ งเ าพลงั ปราณเพ่อื ดึง อมือกลับ แ มอื างนั้น กลับแขง็ แก งดจุ ภผู าไ ขยับเขย้อื นเลยแ แ อย ตอนแรกนักพรตเย่ียน สกึ หนาวเหน็บในใจ แ ทันใดนัน้ มุมปากกป็ รากฏรอยยิม้ อันชวั่ ายขึ้น \"บม้ึ !\" \" !\" ในเวลาแทบจะพ อมกัน บรรทัดเหล็กสีด ของนักพรตเ งและมวลแสงเลอื ดที่นักพรตฉปี อยออก มากก็ ระทบถูกไห และศีรษะของบรุ ุษห ม างสงู ล แสงสดี ของบรรทดั เหลก็ เป งแสงสดี พ าง พราว งเ ามาและระเบดิ ออกเ นเสย่ี ง ๆ ราวกับกระเบ้ืองแตก วนมวลแสงสีเลือดก็กลายเ น หมอกเลือดหนา งกลน่ิ เหมน็ คละค ง อ มศีรษะของบรุ ุษห มเอาไ \" า า!\" ขณะทน่ี กั พรตเ งหัวเราะอ าง าคลงั่ แ วนิ าที อมา ก็ สกึ า นวิ้ ท้งั าของตน อนข้นึ อ างฉับ พลัน คลืน่ พลังมหาศาลปะทุออกมาจาก างของบรุ ษุ ห มราวกับพายุ ายทพี่ ดั โหมกระห แ ลามจากบรรทัดเหล็กมาถึงตนเองในทันใด \"ไ !\" ยงั ไ ทนั ก าวจบ ใบห าของนกั พรตเ งก็ฉายแววหวาดหวั่น ทันใดน้ัน างกห็ มุนค างอ างไ การควบคุม ปลิวกระเดน็ ไปตกยังท่ี างไกลออกไป พ อมกับไ ยินเสียงกระดกู ใน างแตกหกั นบั ไ วน นักพรตเ งกระอักเลือดออกมากองให ปะปนกับเศษอวยั วะภายใน ทว่ั ทั้ง าง อน ปวกเ ยกหลงเหลือเพยี งลมหายใจรวยรินราวกับกระสอบขาดเ นรูพรุน “เ นไปไ ไ เ า... อกั่ ...” นักพรตเยยี่ นตกใจจนห าซีดเผอื ด แ อนทจี่ ะไ ลงมอื ท อะไร นิ้วท้ัง าทีค่ าจบั อมอื ของตนไ นั้น ฉบั พลนั ก็มีพลังปราณแปลกประหลาดแ งเ ามา ท ใ กระดกู ทว่ั างของตนแหลกละเอยี ด ในทันที ความเจ็บปวดรวด าวราวกบั ถกู ดาบนับพันเ มเชือดเฉือนบ่ันกระดกู เ นชิน้ เลก็ ช้นิ อย นั้น ท ใ นักพรตเย่ียน งเสยี ง องโหยหวน าเวทนาออกมา \"หวือ!\" างของนักพรตเยี่ยนถกู เหว่ียงปลิวขนึ้ าดุจ าวขาด และตกลงบน อนหินที่อ ไ ไกลอ างไ ความปรานี \"ตูม!\" ามกลางเสยี งกรีด องโหยหวนของนักพรตเย่ยี น างของเขาพลันระเบดิ แหลกเหลวกลายเ น เศษเนื้อเลอะเลือนกองหนึง่ บน อนหิน ้ก็ป่ร้ร่ท ้ร่ย่มู่ย้ก่ว้ฟ่ร ่น้ร่ส้หำ้น็ป่ล้ร่ร้หำ้ขุ่พ่ผ้ว้ข้ว้หำ้ด่ก่ต้น ้จ้ด่ม็ป็ปีป่อ่ร่ญิฝ้ถ่ม่ร้ด้ร่ห้ร่ย้ว่ริฝ้น่ล่ม ่ม ่ผำ่น้รุ่น่ร่ย้ร้ห่วู้ร่ต่ต้บ่ยิฝ ่ฮ่ฮ ้วุ่นุ้ห่หุ้ล่ส็ป่ส็ป้ขุ่พ่รำ่ลำำ่รุ่น่ล่ลิฝำ้ร ู่ฟ ้ร่ตู้ร้น่ต้ม่ม่ร้ข่ต้ข้ร่ร่ม้ข้ว้หู้ผุ่น ่ต้ม้ด่ต้น่ม้ค้ขุ่พ่ร่ต้ม้ดัฟ่ม่ต่ม่น้ว้ว

เหตุการ ทั้งหมดนีเ้ กดิ ขน้ึ ในชั่วพรบิ ตา เมอื่ นักพรตฉเี หน็ เ นนน้ั ใบห ากซ็ ีดขาวราวขีเ้ า ทันใด น้ันกห็ มุนตัวหนั หลังกลบั หยิบยัน มครองกาย 5-6 แ นตบลงบน างของตนเอง ขณะเดยี วกนั กว็ ิ่งเตลิดไปยังทิศทางที่จากมาในทันที แ วง่ิ ไปไ เพียงไ ก่ี าว พลันก็ สึก า อากาศรอบ างบบี อัดรัดแ นขึ้นในทนั ใด ยัน มครองกายทง้ั หลาย างเป งแสงออกมาโดยพ อมเพรียงกนั จาก น้นั ทั้ง างก็ถกู กระแทกราวกับถูกมอื ยัก ทม่ี องไ เหน็ ตบใ “ ง!” างของนักพรตฉีพลนั แหลกสลายกลายเ นฝนโลหิตหล่งั รินทว่ั อง า เลือดเนือ้ ปลวิ อนไปทว่ั ทกุ หนแ ง “ ดดด!” วนหมอกเลอื ดหนาท่ปี กคลมุ ศรี ษะของบรุ ษุ ห มไ น้ัน กถ็ ูกเขาดูดกลืนเ าปากสลายหายไป เผย ใ เห็นใบห าเห อลอยของเขาอกี คร้งั หนงึ่ ***************************         ่ม้น้ห้ข้วุ่น่ส ู้ซ ่ห่ว้ฟ้ท็ป่ร ัป ่ส่ม์ษ่ร้ร่ล่ตุ้ค์ต่น้ข่วู้ร้ก่ม้ด่ต่ร่ผุ้ค์ต้ถ้น่ช์ณ

ตอนท่ี 3 จากไป ดรุณี อยเบง่ิ ตาโพลง องมองเหตกุ าร ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตรงห า วยความตกตะลึง ปาก อย ๆ ของนาง า างราวกบั ยงั ไ นคนื สติจากเหตกุ าร ทีเ่ กดิ ข้ึนเม่ือค น้ี สายตาของนางเห อ มองไปยงั เศษซากศพของนกั พรตท้งั สาม นางทรุดน่งั ลงกับพื้นอ าง อนแรง ตาสองสายไหล รินลงมาจากดวงตาท้ังสอง างราวสายฝน ตอนแรกนางเพียงแ ไ สะอ้ืนเบาๆ แ แ วราวกบั ก ลังนกึ ถึงเรอ่ื งเศ าใดอ ๆ นางกเ็ ป ง เสยี ง ไ ออกมาดงั ๆ ราวกับท นบท่พี ังทลาย เสยี ง ไ ค ครวญของนางไ ท ลายความ เงียบสงดั ของดนิ แดนรก างแ งนี้ ราวกบั เ นการ ไ ทอี่ อกมาจาก นบง้ึ ของหวั ใจ ไ ใ กบั ความคบั แ นใจและความ อยุติธรรมท้งั หลายทไี่ รับจากโลกใบนี้ ไ า านไปนานเ าใด ในที่สดุ เสียง ไ กห็ ยุดลง ดรณุ ี อยลกุ ข้ึนยนื อีกครง้ั นางก หมัดแ น คราบเลือดและคราบเข าบนใบห าถกู ตาชะ างออกไป เผยใ เหน็ ใบห าผุดผาดงดงามอีก คร้งั เพยี งแ ในดวงตากลมโต นน้ั ราวกับมีบางอ างทแี่ ตก างไปจากเดมิ ทันใดน้ัน นางยกขาขึน้ วงิ่ ไปบน อนหนิ ให สีเทา น อนหน่งึ ทอ่ี เบอ้ื งห าไ ไกลนกั ใ หนิ อน น้นั มีซาก างเละเทะขาดวน่ิ จมกองเลอื ดอ สามารถระบไุ อ างคลมุ เครือ า เ นนกั พรตเยีย่ นท่ี เสยี ชวี ิตไปนานแ ว างจากหิน อนน้นั ไปไ กี่ าง ยังมีซากศพรปู างเตีย้ เลก็ ของนักพรตเ งอี ก างหนึ่ง วนนักพรตฉีท่ถี ูกบรุ ุษห ม างสงู ตบใ จน างแหลกเหลวไ มีชนิ้ ดีน้นั อาจก าวไ า เหลอื เพียงเศษเนอื้ และคราบเลอื ดบาง วนทพี่ อมองเห็นไ ในบรเิ วณใก เคยี งเ าน้ัน ดรุณี อยกระโดดลงไปใ อนหนิ ยามเมือ่ นางยกมือขึน้ กรงเล็บแวววาวยาวหลายนวิ้ งอกออก มาจากนวิ้ ทง้ั สิบของนาง ทันใดนน้ั นางกต็ วดั กรงเลบ็ ไปทซี่ าก างของนกั พรตเย่ียนฉีกกระซาก ซากนั้นเ นชนิ้ เลก็ ชิน้ อย เสียงกรงเล็บแหวกอากาศหลายครง้ั หลายครา เลือดสาดกระเซ็นไปทวั่ ซากศพทีเ่ ดมิ ทเี ละเทะขาดวิ่นอ แ ว กก็ ลายเ นเศษเนื้อสบั กองหนงึ่ ในพริบตา ราวกบั ายังไ สาแ ใจกับความเคยี ดแ นชิงชังทีม่ อี ในใจ นาง าปาก นเปลวไฟสเี ขยี วมรกต ออกมาเผาผลาญเศษเนอ้ื กองน้นั จนสลายกลายเ นเ าธลุ ี หลังจากนั้นนางก็ท เ นเดยี วกนั น้กี บั ซากศพของนกั พรตเ ง อนทจี่ ะรามือในที่สุด หลงั จากท เรอ่ื งเห านี้เรียบ อยแ ว เ าท้งั สองของนางก็ อนยวบทรุดลงกบั พื้น าปากหอบ หายใจออกมา พลังปราณท่เี พง่ิ นคนื มาเพียงเล็ก อย วนถูกใ ไปจนหมดสนิ้ เม่อื จติ ใจของนางเรม่ิ สงบลง นางกเ็ ปลยี่ น าทาง คุกเ าค นับไปยงั ทศิ ทางหนงึ่ พ อมกบั พึมพ เบา ๆ า “ าน อ านแ พช่ี ายให พ่ีหญงิ รอง...ในท่สี ุดเ าคนชวั่ าจากสมาพนั ดาบโลหิตก็ ์ธ้ช้จ่ญ่ม่ท่พ่ท่วำ้รำ่ข่ท ้ช้ล้น้ืฟ้อ่อ่ข้ล้ร่ลำ ่กิฝ่ชำ้ถ็ป่พ้อู่ย้ค่ก่ม่ว ็ป้ลู่ย้น็ป่ร้ก้ต้น ่ท้ล้ด่ส่ว้ด่ล่ม่ร่ส่รุ่น่ส่ริฝ่ร้จ่ม้ก่ห้ล็ป่ว่ย้ดู่ย่ร้ก้ต่ม้นู่ย้กุ่ข่ญ้ก ่ต่ยู่ค่ต้น้ห้ลำ้น้น่ม่นำ้น้หำ่ร่ท่ผ่วู้ร่ม ้ด้ค้ห้หำ่ร้ก้หำ่ร็ป่ห้รำ้ดำ่ร้หำ่รำ้หำ่ร่ลู่จู่ย้รำ้ล่ต้หำ่ร่ค ้ขำ้น่อ่ย่มู่ร์ณ้ืฟ่ม้ค้อ้น้ด้น์ณ้จ้น

ตายไปแ วหนึ่งคน แ าลกู จะไ ไ ลงมอื สงั หารมนั วยตนเอง แ ความแ นอันยิ่งให ของพวก านกไ็ รับการช ระแ ว วนหนึ่ง แ พวก านไ องกังวล ตราบใดทล่ี ูกยังมีลมหายใจอ ไ าก็ เร็ว องมีสกั วนั หนง่ึ ท่ลี กู จะบกุ เ าไปที่เขาเซวีย่ หมาง สังหารพวกมันทงั้ หมด ใ สมาพนั ดาบ โลหิตสูญหายไปจากโลกน้ตี ลอดกาล” หลงั จากก าวค เห าน้ีจบแ ว ดวงตาของดรณุ ี อยกแ็ ดงเรือ่ อกี คร้ัง แ ใจอยาก ไ เพยี งใด แ จ อง มกล้ันไ “อ า องไ าน อเคยบอก า คนขีแ้ ยจะไ มีวันเติบโต าอยากเติบโตไว ๆ!” ดรณุ ี อยพดู ปลอบ ใจตนเอง หลังจากนนั้ ไ นาน ดรุณี อยก็หัก ามความเศ าในใจ ลกุ ข้ึนยืนอีกครง้ั นางกวาดตามองไปยงั ถงุ เกบ็ ของของนักพรตทงั้ สามท่ีทงิ้ ไ บนพ้นื นางมองถงุ เกบ็ ของเห าน้นั อ างรังเกียจเล็ก อย แ หลงั จากชั่งใจอ ค หน่งึ กเ็ ดินไปหยบิ ถุงเก็บของเห านัน้ มาเกบ็ ไ ยามนดี้ วงอาทติ เคล่ือนค อยไปทางทศิ ตะวนั ตก สี อง าก็เรม่ิ อนแสงลง สายลมเรม่ิ พดั แรง ขนึ้ งเสยี งดงั หวีดหววิ อณุ หภูมกิ เ็ ริ่มเย็นลง เม่อื มองดูสภาพแวด อมอนั เวง้ิ างไ ท่สี ้นิ สุด ดรณุ ี อยก็ สกึ กลัวเล็ก อย นางขดตัวลงและขยบั เ าไปใก คน เดียวทอี่ เคียง างนางในขณะ นี.้ ..บุรุษห ม างสูง นน้ั ! หลังจากทีต่ บหนึง่ ามอื นั้นออกไปแ ว บุรุษห ม างสงู กก็ ลบั มายนื เห อลอยเซอื่ งซึมเหมอื น อนห านอ้ี กี ครง้ั เขายืนนง่ิ อ กับท่ี มห ามองเ าท้งั สองของตนเอง ราวกับไ ไ รบั ถึงเรอื่ ง ราว าง ๆ ที่ดรุณี อยไ กระท ลงไป อนห าน้ี “นี.่ ..พี่สอื โถว...” ดรุณี อยไ ก าเ าใก มากเกินไป นางเรยี กเขาเบาๆ อ างก า ๆ กลวั ๆ บุรษุ ห ม างสงู ยงั คงไ มีอาการตอบสนองใด ๆ ดรณุ ี อยพดู วยความขลาดกลัว า “พีส่ อื โถว าชอ่ื หลว่ิ เ อเ อ ขอบคณุ มากท่ี วยสังหารเ า โจรชั่วสามคนนัน้ แ า านจะเ นเ ามนษุ เ นเดียวกัน แ าน อเคยบอก า ในเ ามนุษ กม็ ี คนดอี เ นกนั ” ในท่ีสุดบุรษุ างสูงก็มคี วามเคลอ่ื นไหวเกดิ ขึ้น เขาเงยห าขนึ้ มองไปที่หลวิ่ เ อเ อ เงา างของ ดรุณี อยสะ อนอ ใน านตาของเขา ค ายกบั มปี ระกายแสงวาบหนงึ่ ปรากฏขน้ึ ในแววตาของ เขา แ หลงั จากนั้นก็กลบั กลายเ นเห อลอยเซอ่ื งซมึ อีกคร้งั หนึง่ แ ดวงตายังคง องมองไปที่ หลว่ิ เ อเ อ ซึง่ ท ใ หลิว่ เ อเ อตกใจอ างยิ่ง นางรีบถอยหลงั ไปสองสาม าว แ บุรุษห มเพียง องมอง นางอ างเซ่ืองซมึ เ าน้ัน ไ ไ กระท อื่นใด อีกทงั้ ยงั ไ ไ ขยบั เขยือ้ นกายแ แ อย ้น่ต้ม้ด่มำ้ด่ม่ท่ย้จุ่น่ต้ก่ย๋อ่ล้หำ ๋อ่ล้จ่ต่ม็ป่ต้ล่มู่ย้ท้น่ร๋อ่ล้น่ร ่ชู่ย์ย่ผ่ว่พ่ท่ต่ช์ย่ผ็ป่ท่ว้ม้จ่ช๋อ่ล้ข่ว้ด้น ่ม่รุ่น้ล่ย้ล้ข้ล่ม้น ้น่กำ้ด้น่ตู้ร้ด่ม้ท้น้กู่ย้น่ก่ม่รุ่น้ล่ฝ ู้ผ่รุ่น้ขู่ยู้ผ้ล้ข้นู้ร้น้ร้ว้ล่ส่อ้ฟ้ท้ล์ย ้ว่ลู่รู่ย่ต้น่ย่ล้ว้ร้ห้น่ม ้น้ข่ม่ว่พ่ท้ห้ร่ย ้ว่ข้ตำ่ต้หำ่ร้ม้น้ล่ลำ่ล ์ธ้ห้ข้ต้ช่มู่ย้ต่ม่ท่ต่ส้ลำ้ด่ท่ญ้ค่ต้ด้ด่ม่ว้ม้ล

หล่วิ เ อเ อถอนหายใจ วยความโ งอก และย่ิงแ ใจมากข้นึ า สมองของบุรษุ ห ม องมี ญหา บางอ าง เมอื่ เ นเ นน้ี นางจงึ เริม่ มคี วามก ามากขน้ึ นางพยายามเ าใก บรุ ษุ ห มมากขึน้ อกี ทั้งยงั องมองเขา วยความอยาก อยากเหน็ อนห าน้ีนางมัวแ ต่นื ตระหนก จึงไ ไ พจิ ารณาบรุ ุษห มอ างละเอียด ตอนนเี้ ม่ือเ ามาใก มากขน้ึ นางจงึ มองเหน็ ไ ชดั เจนยง่ิ ขนึ้ บุรษุ ห ม นมี้ ีรปู างสูงให น้วิ เรยี วยาว แ ก ามเนื้อ บน างไ หนามากนกั แ กลับท ใ คน สกึ ไ ถึงความแขง็ แก งทรงพลงั อนั ไ ขอบเขต แ าดวงตาท้ัง จะดูเห อลอยเซ่อื งซึม แ านตา นน้ั กลบั ด สนทิ ลึก หาใดปาน ราวกบั สามารถดูดกระชากวญิ ญาณของ คนไ หาก องมองเ นเวลานาน ผิวกายกายนอก ม าดู เนยี นละเอยี ดและค เลก็ อย การ อ อันดุเดอื ดเมอ่ื ค นี้ กลบั ไ มีรอยขดี วนใด ๆ บนกายบรุ ุษ ห มเลยแ แ อย ท้งั หมดน้ี รวมถึงความจรงิ ท่ี า บุรุษห มเพ่งิ ดูดหมอกเลือดเ าปากไป อนห านี้ วนแสดงใ เห็นชดั เจน า บุรุษห ม นไ้ี ไ เ นเพยี งมนุษ เดนิ ดนิ ทวั่ ไป และยิ่งไ ใ มนุษ ธรรมดาทีไ่ การ บ เพ็ญเพียรอ างแ นอน มนษุ ธรรมดาจะสามารถสงั หาร บ เพ็ญเพยี รสามคนทม่ี อี าวธุ วิเศษ และเวท มกายภายในเวลาเพียงชวั่ อึดใจไ อ างไรกัน ดรุณี อยส รวจมองบุรษุ ห มอ างปลาบปลมื้ ช่นื ชม บุรษุ ห มยงั คงไ มีอาการตอบสนองใด ๆ หลังจาก าน นวกิ ฤตความเ นความตายมาไ จิตใจของดรุณี อยจึง สึก อนคลายมากขึ้น และอาจเ นเพราะนางยงั มีความไ เดยี งสาแบบเดก็ ๆ อ นางจึงเดนิ วนส รวจไปรอบ างของบุรุษ ห ม างสงู สายตาของบรุ ุษห มไ เคยละสายตาไปจากหลิว่ เ อเ อ ดเู หมือน า มีบางอ างในตวั นางที่ดึงดูด เขา บางทีอาจเ นเพราะการปรากฏกายของบุรษุ ห มทท่ี ใ นางรอดชีวิตมาไ ทงั้ ยัง วยสงั หาร ศัตรใู นางถงึ สามคน ยามเม่อื หล่วิ เ อเ อพินิจดูบุรุษห ม จึง สกึ า ย่งิ มองยง่ิ ดูเ นมิตร า คบหา “เ ะ!” พลันหลวิ่ เ อเ อก็อทุ าน วยความประหลาดใจ บนอกเสอื้ ของบุรษุ ห มเผยใ เหน็ เครื่องประดับ ชน้ิ เลก็ สเี ขยี วเ ม องประกายแวววาวราวกบั ผลึกช้นิ หนึง่ ไ าท มาจากสงิ่ ใด นางอยากจะ เ าไปแหวกเสอื้ ดูสักห อย แ กย็ ังหวาดกลัวอ าง ในตอนน้ีเอง สายลมที่พดั อ โดยรอบยง่ิ มาย่งิ พดั แรงข้นึ อง าเริ่มมลี มกรรโชกแรง เมฆด ผนื ให อตัวลอย ลงมา ท ใ แสงส างรอบ างมืดสลวั ลง “เปรย้ี ง!” ้ข่ว้หำำ่ต่ก่ญำ้ฟ้ทู่ย ้บู่ย่ต่น้ขำ่วู้ร่ม่ส้ข้หุ่น้ด๋อ่ล ๊อ ่น็ป่วู้รุ่น๋อ่ล้ห่ช้ด้หำุ่น็ป ่ย่ว๋อ่ล่มุ่น ่รุ่น่รำู่ย้ร็ป่ผู้ร้น้ด็ป้พ่ผ ่มุ่น่ยุ่นำ้น ่ย้ดุ้ค์ยำู้ผ์ย่น่ยำ้ร์ย่ช่ม์ย็ป้ด่มู้ผุ่น่ว้ห้ล้น่ก้ขุ่น่ว ้น่ต้มุ่น่ข่มู่รู้ส่ต้นำ้ล้ผ่ร็ป้จ้ดู้ผำ้ลำู่ค่ม่ต่มู่ค่ว้ม ้ร่ร้ดู้รู้ผ้หำ่ต่ม่ร้ล้ม่ญ่รู้ผุ่น้ด้ล้ข่ยุ่น้ด่ม่ต้น่ก ู้ร้ด้จุ่น้ล้ข้ล่ช็ป่ยัป้ตุ่น่ว่น่ล้ด๋อ่ล

สาย าสายให ฟาด าลงมาจากเมฆด อง าส างไสวไปก าครงึ่ า องครืนครัน แ วสาย ฝนกโ็ ปรยปรายลงมา “ า!” หลิ่วเ อเ อเป งเสียงอุทานออกมา นางเบยี ดตัวเ าไปหลบอ ใก บรุ ษุ ห มโดยไ ตวั กอด น ขาของเขาเอาไ แ น างเล็กบอบบางของนางสั่นสะ าน วยความหนาวเยน็ แ างจรงิ ของนาง จะเ น ศาจจ้ิงจอก แ กลบั กลวั เสียง า อง า าเ นอ างย่ิง แววตาของบุรษุ ห มมีประกายแสงวาบข้นึ อกี ครง้ั แ ไ นานกจ็ างหายไป ไ าต้ังใจหรอื ไ เขา มตวั ลงเล็ก อย างสูงของเขาโอบ อมหล่วิ เ อเ อเอาไ ดก้ันลมฝนท่ีโหมกระห ไ ส้ินสดุ ใ อ านนอก ความ สกึ อบ นพลนั บงั เกิดข้ึนในใจของหลวิ่ เ อเ อ ชวั่ ขณะนีน้ างไ กลัวลมฝน า องและ า า ภายนอกอีก อไป จิตใจของนางกลบั สกึ สงบสุขอ างยิง่ ความ สึกน้ี างเหมอื นกับความ สกึ ที่ เคยอ ใน อมแขนของบดิ าในกาล อน ฝนน้ีตกลงมาและหยุดไปอ างรวดเร็ว ไ นานนกั เมฆฝนมดื ครม้ึ ก็สลายหายไป ลมหายใจหอม สดชน่ื ของ นไ ใบห า างกแ็ กระจายออกมา หล่วิ เ อเ อ ด ฝนบน างออก นางย้มิ อ างมคี วามสขุ พ อมทงั้ จบั มอื บรุ ุษห มเอาไ ทัง้ ยัง วย ดหยด ออกจากเสื้อ าของเขาอกี วย ไ า ชุดสคี รามบน างของบุรุษห มตัดเยบ็ มา จากวสั ดุอะไร เมื่อฝนตกลงมา ก็เกาะตัวเ นหยด เหมอื นหยด บนใบบวั ไ สามารถซมึ าน เส้ือ าเ าไปไ เลยแ แ อย บุรุษห มยงั คงไ มอี าการตอบสนองเ นเดมิ นอกจากไ อ าน แ ว ยงั ป อยใ นางท ตามอ เภอใจอกี วย “จรงิ สิ พส่ี อื โถว เ อเ อยังไ จักชือ่ ของ านเลย?” หลิ่วเ อเ อดึงมือบุรษุ ห มและพยายามท ใ เขานงั่ ลง บุรุษห มนง่ั ลงอ างเชอ่ื ง แ ยงั คงนิง่ เงยี บอ เ นเดิม “พีส่ ือโถว เหตใุ ด านถงึ มาปรากฏตัวอ ทน่ี เี่ า?” “พ่สี ือโถว ามือนนั้ ของ านยอดเยยี่ มยิ่ง าน วยสอนเ อเ อ างไ หรือไ ?” “พ่ีสือโถว....” หลว่ิ เ อเ อ สกึ หงุดหงิดเล็ก อย นางพยายามสือ่ สารกบั อีก ายหลากหลายวธิ ีแ ว แ ไ านาง จะพดู อะไร บุรษุ ห มกย็ งั คงไ มอี าการตอบสนอง ท ใ นางอด สกึ ผดิ หวังไ ไ หลังจากค นคดิ อ ค หนงึ่ ในท่ีสดุ หล่ิวเ อเ อกต็ ดั สนิ ใจ นางกุม ามือก างของบุรุษห มไ แ วเ ยปาก อนวอน า “พ่สี ือโถว แ า าจะไ า านเ นใคร แ านไ สังหารคนของสมา พัน ดาบโลหติ ไปแ ว เ นนี้แ ว านก็ไปจากท่ีนพี่ อมกบั าเถอะ” ้ข้ร่ท้ล่ช้ล์ธ้ด่ท่ต็ป่ท่วู้ร่ม้ข่ว้ม่ว้อ่อ้ล้วุ่น้ว่ฝ๋อ่ลู่รู่ยุ่ร ้ด่มู้ร้หำ่มุ่น่ว่ม่ต้ล่ฝ้นู้ร๋อ่ล ่ม้ด้บ๋อ่ล่ช่ท่ท่ฝ ่ลู่ย่ท ่ชู่ย่ตัฟ่ยุ่น้หำุ่น๋อ่ล่ทู้ร่ม๋อ่ล ้ดำำ้ห่ล้ล้ต่ต่ม่ช่มุ่น้น่ต้ม้ด้ข้ผ่ผ่มำ้นำ้น็ปำ้นุ่น่ร่วู้ร่ม้ด้ผำ้นัป่ช้วุ่น้ร่ย่รำ้นัป๋อ่ล ่ผ่ต้ญ้ม้ต่ม่ย ่ก้อู่ยู้ร่ชู้ร่ยู้ร่ต่ผ้ฟ้ร้ฟ่ม๋อ่ลุ่อู้ร ้ดู่ย้ห่มำ่นิป้ว๋อ่ล้ล่ร้น้ก่ม่วู้ร่ม่ม่ตุ่น ่ย็ป่ผ้ฟ้ร้ฟ่ตีป็ป่ร้ม้ด้ท่ร่น้ว้ตู้ร่มุ่น้ลู่ย้ข่ล๋อ่ล ๊อ ้ล้ร้ฟ่ว่ว้ฟ้ทำ่ผ่ญ้ฟ

แ าบรุ ษุ ห มยงั คงเห อลอยเซือ่ งซึม แ หลังจากหลว่ิ เ อเ อพูดคุยและท าทางอ พักหนง่ึ ใน ทีส่ ดุ ดูเหมอื น า เขาเริ่มจะเ าใจอะไรขึน้ มา าง หลังจากกระพรบิ ตาครั้งหนง่ึ เขาก็เดนิ จากไป า ๆ พ อมกับหล่ิวเ อเ อในทีส่ ดุ สนธยาก ลังลาลบั ไป อาทิต อสั ดงเป งแสงราวกบั สเี ลือด พ้นื ทร่ี ก างท้งั หมด วนอาบไ ไป วยแสงสีทองระยบิ ระยบั เงา างสอง าง หนึง่ ให หน่ึงเล็กก ลงั เดินจากไปยังทศิ ทางทดี่ วง อาทิต ก ลังลับขอบ า “พ่สี ือโถว า า านมี มอื ยอดเยย่ี มยิ่ง แ ในสมาพนั ดาบโลหติ นัน้ ยงั มีพวกคนช่ัว ายอ อีก มากมาย!” “ตอนนี้เย็นมากแ ว านคงจะหวิ แ วแ เลย” \"พอออกจากทนี่ ่ีไปแ ว เ อเ อจะ างนก าใ านกินหลายตวั เลย มือการท อาหารของเ อเ อ ไ เลวเลย า!\" “พี่สือโถว ต้งั แ น้เี น นไป เ อเ อจะถอื า านเ นพ่ีชายคนให ของ ากแ็ วกนั !” ***************   ้ล้ข่ม็ป่ท่ว๋อ่ล้ต็ป่ต ้น่ม๋อ่ลำีฝ่ท้ห่ป่ย๋อ่ล้ล ่น้ล่ท้ล ู่ย้ร์ธ่ตีฝ่ท่วู้ร้ข ้ฟำ์ยำ่ญ่ร่ร้ด้ล้ล้ร่ล์ยำ ๋อ่ล้ร้ช้บ้ข่วู่ย่ทำ๋อ่ล่ต่มุ่น่ว้ม

ตอนท่ี 4 กันและกนั กลาง าเขารก างเป าเปล่ียวแ งหน่ึง ลมหิมะ งเสยี งค ครวญราวกับเสียง ไ เกล็ดหมิ ะ ปลิวไสวไปทวั่ ราวกับขน าน ดขู าวโพลนไปทั่วทกุ แ ง แ าพระอาทิต ยงั ไ ตกดนิ แ าเขาท่ี ปกคลุมไป วย านหิมะหนาหนักก็มืดสลัวลงแ ว ามกลางหิมะที่ทับถมกันเ นช้นั หนา ณ ปลาย สดุ เ นทางลกึ ลบั สายหนึ่งทท่ี อดยาวคดเค้ียววกวนไปมาจนแทบแยกแยะหนทางไ ออก กลับมีแสง ไฟจุดหนึ่งปรากฏข้นึ ราวกบั ลมหายใจอนั อบ นทแ่ี ทรก านโลก แข็งอันหนาวเหน็บแ งน้ี ทมี่ าของแสงไฟนน้ั อ ท่ีวิหารเทพแ งหนง่ึ ซึ่งตงั้ อ อ างโดดเดยี่ วเพียงล พังในรัศมีพันลนี้ ี้ เนื่องจากหนทางล บากยากแ การเดินทาง วหิ ารเทพแ งน้ีจึงไ คนสกั การะและถกู ทงิ้ างมา นานหลาย แ ว มประตแู ละแนวก แพง านนอกไ พังทลายลงไปนานแ ว เหลอื เพียง องโถง ให ทีช่ รดุ ทรุดโทรมตงั้ อ เพียงล พงั ประตูของ องโถงช รดุ ผุพังไปหมดแ ว เสื่อฟางเ าโทรมผืนหนง่ึ ถูกคลมุ ไ ทก่ี รอบประตคู รึ่ง หน่ึงอ างลวก ๆ เพื่อใ ก บังลมและหมิ ะ านนอก หากมองลอด องเสอ่ื ฟางเ าไป านใน นอกจากห าเห่ยี วเฉารกรงุ รงั และกองอฐิ ระเกะระกะแ ว ยงั มเี งา างหนึ่งน่ังขัดสมาธิอ กลาง อง นน่ั เ นบุรุษห ม างสูงในชดุ สีคราม แ าจะนั่งอ บนพน้ื แ างน้นั ก็ยังดสู งู ตระห าน ใบห า ของเขาเฉยชาไ อารม ราวกับ อนไ แข็งทอื่ เซ่ืองซมึ ไ ความ สกึ ค ายคลงึ กบั รูป นเทพดิน เผาทแี่ ตกหกั ผพุ ังทาง านหลัง บรุ ุษห มก ลังน่ังโอบแขนอ ใน อมแขนมี างเล็กบอบบาง าง หนงึ่ นอนอ นนั่ คือ ศาจจิ้งจอก อย หลิ่วเ อเ อ! “ออื ……” ในยามน้ี มเี สยี งครางแ วเบาดงั มาจาก อมแขนของบุรุษห ม ศรษี ะเลก็ ๆ ของหลิ่วเ อเ อวาง อ ตรงซอกแขนของบุรุษห ม เดิมทนี างซุกห าเ ากับอกของบุรุษห ม แ ตอนน้ีกลบั พลกิ ห า ออกมา เดิมทีใบห า อนเยา นน้ั ยังดู ารัก าทะนุถนอม แ ตอนนก้ี ลับแดง ราว วยไ เห็นไ ชัด า นางยังคงหลับสนทิ แ ค้ิวสวย นัน้ กลบั ขมวดเ าหากันแ น ดวงตากลมโตกลง้ิ กลอกไป มาใ เปลือกตาที่ ดสนิท ราวกบั านางก ลงั เผชญิ กับความ นอันเลว ายอ างย่ิง ่ย้รัฝำ่วิป้ต่น้ขู่ค่ต่ว้ด้ข่ปำ่ก่ต่น่น์ว่อ้น้น่ตุ่น้ข้นุ่นู่ย๋อ่ลุ่น้อ่ผ ๋อ่ล้นีปู่ย่ร่ร้อู่ยำุ่น้ด้ัป้ลู้ร้ร้ม่ท์ณ้ร้น่ง่ร่ตู่ย่ว้ม่รุ่น็ป ้หู่ย่ร้ล้ญ้ด้ข่ช้ดำ้ช่ย้ว่ก้ลำ้ห ำู่ยำ่ญ้ห้ล้ด้ดำุ้ซ้ลีป้รู้ผ้ร่ห่กำำ่ยู่ย่หู่ย ่หำ้น่ผุ่อ่ม้ส็ป่ท้ล่ม้ด่ป่ต่ม์ย่ว้ม่ห่ห้หำ่รำ่ร่ส่ห่ล้ร่ป

\"ไ ... อ า...... า!...\" หลว่ิ เ อเ อละเมอพึมพ ออกมา พ อมทั้งกอดแขนของบุรษุ ห มแ นข้นึ โดยไ สึกตวั นางวาด เ าเปะปะอ ใน อมแขนของบรุ ุษห มอ างกระสับกระ าย บางคร้งั กบ็ ดิ กายดนิ้ รนไปมา จากนั้น ใบห าเล็ก ๆ ทเ่ี พ่งิ เปลี่ยน ากซ็ ุกกลับเ าไปในอกของบรุ ุษห มอกี คร้งั หนง่ึ บุรุษห มท่เี ดิมที องมองไป างห าอ างเห อลอย ราวกับจะ สกึ ตวั เขา มศีรษะลง มองไปยัง ดรณุ ี อยใน อมแขนของตนเอง ความเปลีย่ นแปลงบางอ างเกิดขึน้ ในแววตา ราวกบั ก ลัง สับสนงนุ งง อ างไรกด็ ี ความเห อลอยเซอ่ื งซมึ ยังคงมีมากก า “พ.่ี ..สอื โถว...” เสียงละเมอพึมพ แ วเบาราวกบั ยงุ ดังขนึ้ อีกครั้งใน อมแขนของบรุ ษุ ห ม ไ าเ นเพราะแสง ไฟหรือไ แ สหี าแววตาของบุรษุ ห มดู อนโยนลง ในแววตาของเขามปี ระกายบางอ างผดุ ขน้ึ มา เขายงั คงน่งั อ บนพื้นไ ไ ลกุ ข้ึน แ ขยบั กายเปลยี่ น าใ คร่งึ างของตนเอง องกนั ลม หนาวท่ีพัดเ ามา ท้ังยงั ขยับแขนรวบขาเลก็ ๆ ของหลิ่วเ อเ อที่อ นอก อมแขนใ กลับเ ามาใน อมแขนของตนอกี คร้งั พ อมทัง้ กระชบั อมแขนใ แ นขึ้น หลิ่วเ อเ อใน อมแขนของบุรษุ ห ม ขยับตัวไปมา 2-3 ครง้ั จากนั้นก็ซกุ ห าลงกับอกของบุรษุ ห ม าทางของนางสงบลงทีละ อย ลมหายใจก็ส เสมอข้นึ อง า านนอกมดื มดิ แ ว ลมหิมะทพ่ี ัดกระห อ ก็ดูเหมอื นจะเบาบางลงทลี ะ อยโดยไ สึก ตัว ....................   ณ บริเวณไห เขาบนภเู ขาเขียวขจสี งู หนึ่ง อย างแ งหน่งึ ที่ปาก ขนาดสงู ก าสาม าง บุรษุ ห ม างสงู ยนื ตระห านอ ห าปาก หล่วิ เ อเ อยืนอ านหลงั ของบุรษุ ห ม มือหนึ่งจบั ชาย เสื้อ อีกมอื หนงึ่ เกาะ นขาของเขาเอาไ นางโผ ห าออกมาเส้ียวหนง่ึ เพอื่ มองดูเหตุการ าง ห า อาจเพราะมีความกงั วลใจ ใบห าจึงดซู ดี ขาวเล็ก อย ทเี่ บอ้ื งห า างออกไปหลาย าง หมียัก ขนเทาตวั หน่งึ ขนาดสงู เ นสองเ าของตัวคนก ลังยืน วยสองเ าหลังและยกสองเ าห า ค รามอ ตรงน้ัน บนศรษี ะของมันมเี ขาสขี าว ากลวั ราวกบั กระดูกอ แ งหนง่ึ ปากให แดงฉานปานโลหิต าก าง เผยใ เห็นซี่ นขาวแหลมคมเรียงเ นแถว ยามแยกเขยี้ วค ราม ลายกไ็ หล อยจากมุมปากเ นทาง เมือ่ เทียบกบั หมยี กั ท่อี เบื้องห า รูป างของบุรษุ ห มจงึ ดคู ายกบั เด็ก อย อนแอกไ็ ปาน แ ยามเม่ือเ าหมียกั เ งมองไปท่ีใบห าของบุรุษห ม มันกเ็ กดิ อาการชะงักงนั ชวั่ ขณะ สหี าเผย ้นุ่น้น่พ์ษ้จ่ต่ม่อ้น้ลุ่น่ร้นู่ย์ษ ็ป้ยำ้นำ็ปัฟ้ห้ว้อ่ญ่ทู่ย่นู่ยำู่ข้น้ท้ท้ดำ่ท็ป์ษ้จ่ห้น ้น้น้น้ข์ณ้น่ล้ว้ตุ่น้ดู่ย๋อ่ลำ้ถ้นู่ย่ง่รุ่น้จ่วำ้ถ่ห้จ้ร่ล ู้ร่ม้นู่ยำ่น้ล้ด้ฟ้ท ำ่ม้น่ทุ่น้นุ่น้อ๋อ่ล่น้ห้อ้ร้อ้ข้ห้อู่ย๋อ่ล้ข้ป่ร้ห่ท่ต้ด่มู่ย่ย่อุ่น้น่ต่ม็ป่วู้ร่มุ่น้อ่ผำ ่ว่ม่ยำ่ย้อ้น้กู้ร่ม่ย้น้ข้จุ่น ุ่น้ข่ท้น่ส่ยุ่น้อู่ย้ทู้ร่ม่นุ่น้รำ๋อ่ล ๊อ่ย่ม

ความหวาดกลัวออกมาโดยไ ทราบสาเหตุ มันค รามเสยี ง ถอยหลงั ไปสอง าว จากนั้นก็หนั หลงั กลับ ลดขาห าลง แ ววิ่งสขี่ าหนไี ปอ างรวดเร็ว เมือ่ หลวิ่ เ อเ อเห็นฉากนี้ สหี าของนางก็ อนคลายลง ถอนหายใจ วยความโ งอก จากนนั้ ก็ เกาหัวตนเอง วยความงุนงงเลก็ อย นางเดิน อมไป างห าบรุ ษุ ห ม แ วเงยห าขนึ้ มองเขา นาง องมองบุรษุ ห มอ เ นเวลานาน แ กไ็ พบเหน็ สง่ิ ใดทผ่ี ิดแผกไปจากเดิม นางจงึ อดผดิ หวังเล็ก อยไ ไ “พสี่ อื โถว เ อเ อ า านไ ใ มนุษ ธรรมดา าเสียดายที่ านไ อาจพูดไ หาก านสามารถพูด สง่ิ ใดกับเ อเ อไ าง เ นนน้ั คงจะดียงิ่ เ อ!...” หล่วิ เ อเ อถอนหายใจออกมาราวกบั ให ตัว อย นางจบั มอื บรุ ุษห ม แ วหันหลงั เดนิ กลับไปยัง บนไห เขา บรุ ษุ ห มไ ไ เ ยสิ่งใดออกมา แ ลดสายตาลงไปมองมอื เล็กขาวนวลของหล่วิ เ อเ อที่จบั มอื เขาไ และเดินเ า ไป า ๆ ตาม แรงดึงของอีก าย .............................. บน งห าก างให ไ ชื่อแ งหนงึ่ ในฤดูใบไ ผลิ ห าเขียวขจี วิหคโบยบิน ดอกไ เ งบาน ทวั่ ท้ัง งห า วนเต็มไป วยสีสนั และกลน่ิ หอมสดชน่ื ของธรรมชาติ อันเ นเอกลักษ ของฤดูใบไ ผลิ ดรณุ ี อยอายุประมาณ 8-9 นางหนึ่ง ในมือถือตะก าหวายที่เตม็ ไป วยดอกห าสเี หลือง อน ก ลังนั่งอ บนไห ของบรุ ุษห ม างสูง หนงึ่ ท่กี ลังเดนิ ไป างห าอ างไ เ ง อน เมื่อเทียบกับสอง ทีแ่ ว บุรษุ ห มไ มสี ิง่ ใดเปลี่ยนแปลงไปเลยแ แ อย เขายังคงสวมเส้อื สี ครามตวั เดมิ แ หลวิ่ เ อเ อกลบั ดแู ตก างจากเมือ่ อนมาก ใบห าของนางเรียวลงแ ยงั คง ความ อนเยา ไ เดยี งสาอ คิ้วเรียวงาม ตาสกุ ใส เคร่อื งห างดงามยากทีจ่ ะหา ใดเปรยี บไ เหน็ ไ ชัด า เม่ือเติบโตขน้ึ นาง องเ นสตรีทงี่ ดงาม มเมืองนางหนึ่ง นางก ลงั ใ นิว้ ทัง้ สบิ ถักทอดอกห าสเี หลืองในตะก าอ ปากก็ องเพลงเบา ๆ วย เสยี งท่ี ไพเราะกงั วานราวกับนกขม้นิ “เสรจ็ แ ว!” ไ ทันจบเพลง มือทีก่ ลงั เคลือ่ นไหวอ กห็ ยุดลง เผยใ เหน็ ถึงมงกุฎดอกไ สีเหลืองอนั ประณีต งดงามวงหน่ึง นางประคองมงกฎุ ไ ในมือทั้งสอง าง หลังจากพินิจดรู อบหนง่ึ ก็พยกั ห า วย ความพึงพอใจ จากนน้ั กว็ างมงกุฎดอกไ นั้นลงบนศรีษะของบุรษุ ห ม วยใบห าท่มี ีความสุข มงกุฎมีขนาดพอดีกับศรีษะของบรุ ุษห ม ฐานของมงกฏุ อ ตรงเหนือห าผากพอดี บุรุษห มดู เหมือนจะ สกึ ถึงบางส่งิ บนศรีษะ จงึ ยกมอื ขึ้นแตะมงกฎุ นน้ั เบา ๆ แ วจึงวางมอื ลง า ๆ ้ช้ลู้รุ่น้นู่ยุ่น ้น้ดุ่น้ม้ด้น้ข้ว้ม้หู่ยำ่ม ้ล ำ้น้ด้รู่ย้ร้ญ้ชำ ่ล็ป้ต่ว้ด้ดู้ผ้นู่ย้ร์ว่อ่ต้น่ก่ต๋อ่ล่ต้น่ต้ม่มุ่น้ลีป ้ร่ร่ม่ย้น้ขำู้ผ่รุ่น่ลู่ยำ่อ้ญ้ด้รีป้น ้ม์ณ็ป้ด้ล้ญุ่ท่บ้ม้ญ้ม่ห้ร่ญ้ว้ญุ่ท ่ฝ้ชำ้ถ้ข้ว๋อ่ล่ต่อ้ด่มุ่น่ลำ้ถ้ลุ่น้น่ญู้ผ๋อ่ล้ฮ่ช้บ้ด๋อ่ล่ท้ด่ม่ท่น์ย่ช่ม่ท่วู้ร๋อ่ล ้ด่ม้น่ม่ต็ปู่ยุ่น้จ้น้ลุ่น้น้ข้อ้น้ด่ล้ด่ผ้น๋อ่ล ่ย้ล้น้กำ่ตำ่ม

หล่วิ เ อเ อ นเคยกับปฏิกริ ยิ าของบรุ ุษห ม น้มี านานแ ว นางจงึ มศีรษะมองไปยังเชอื กเขียว ทีค่ องคอของเขาอ ย้มิ อ างมีเลศนัยทมี่ ุมปาก นางย่นื มือออกไปค าจบั เชือกเ นน้ันอ าง ซกุ ซน ราวกับเ นปฏกิ รยิ าโ ตอบตามสัญชาตญาณ บุรษุ ห มท่อี างใ ค าจบั เครือ่ งประดบั สีเขยี ว เ มที่ผูกติดไ ทีป่ ลายเชือกเอาไ แ น ไ ยอมป อยมอื เ นเวลานาน \"พ่ีสอื โถวคนขง้ี ก เ นเ นนที้ ุกคราเลย ากแ็ อยาก ขอดูห อยเดียวเ านนั้ เอง...\" หลว่ิ เ อเ อ แ มพองขึ้น แ าจะพูดเ นนนั้ แ กลบั ไ ไ โกรธจรงิ จงั อันทจ่ี รงิ สอง เศษมานี้ พส่ี ือโถว น้ีไ เคยเ ยวาจาใดกบั นางเลย บรุ ุษห มมีปฏิกริยาตอบสนอง อเร่ืองภายนอก อยมาก มีเพยี งเรือ่ งท่เี กย่ี ว องกบั เครือ่ งประดับช้นิ น้เี าน้นั ถงึ จะท ใ บรุ ุษ ห มมีปฏิกรยิ าตอบสนองขน้ึ มา าง วยเหตนุ ้ี หล่วิ เ อเ อจึงมกั ใ สงิ่ นมี้ าหยอก อกับเขาเ น ครงั้ คราว ........................... วนั เวลา านไปอ างรวดเร็วราวกับติด กบิน สาว อยห าตางดงามนางหนงึ่ อายปุ ระมาณ 13-14 สวมชดุ ขาว ผมด ขลับยาวถงึ เอว สอง มอื ไพ หลงั สวมรองเ าสชี มพู อน ก ลัง าวเดนิ อ าง าเริงอ บนถนนหลวงท่ีมพี นื้ ทรายสี เหลืองสายหนึง่ ท่ี านหลังของนาง ตามมา วยบุรุษห ม างสูงสวมชุดสคี รามเดินแข็งทอ่ื ตาม มา า ๆ แ จังหวะ าวเดนิ ของทั้งสองคนจะเ นหนง่ึ เร็ว หน่ึง า แ าวกลบั เ นหนึง่ สั้น หนงึ่ ยาว ท ใ ระยะ างระห างกนั จึงมีไ มากนัก หลว่ิ เ อเ อทีเ่ ดินอ างห า มองเห็นเมอื งสีเขยี วขนาดให ต้ังตระห านอ ตรงสุดทางของ ถนนหลวง วยระยะทางอนั างไกล ท ใ นางมองเห็น คนที่เดินขวักไข อ ห าประตูเมือง ตวั เลก็ เ านกกระจอก หล่ิวเ อเ อขมวดคิว้ เลก็ อยและหยดุ เ าลง เ งตามองช่ัวค แ วสะกดค ออกมา า ๆ \"เมอื ง...หมงิ หยวน...\" ในท่สี ุดบรุ ุษห มก็เดนิ มาถงึ าน างของหลวิ่ เ อเ อและหยุดเ าเห อมองดเู มอื งโ าตระการตา ทอ่ี างออกไปไกลเ นเดียวกนั กับนาง “ดเู หมอื นจะเ นเมอื งมนุษ ขนาดให ...” หล่ิวเ อเ อพมึ พ เสียง วย าทางลงั เล ใน วง า ท่ี านมา เพ่อื รักษาโรคสมองเส่ือมของบุรุษห ม ทั้งสองเคยเ าไปในเมอื งมนษุ หลาย เมอื ง แ พวกเขาไ เคยเ าใก เมอื งขนาดให เ นนมี้ า อน “พสี่ ือโถว หาก านหายดแี ว าน วยเ อเ อ างแ นไ หรือไ ?” หลวิ่ เ อเ อเงยห าข้นึ มอง บุรุษห มแ วพูดเสยี งเบา ไ า นางก ลังถามเขาอ หรอื าถามตนเอง เมือ่ บรุ ษุ ห มไ ยินเ น ่ช้ดุ่น่วู่ยำ่วู้ร่ม้ลุ่น้น๋อ่ล่ม้ด้ค้ล๋อ่ล่ช่ท้ล่ท ่ก่ช่ญ้ล้ข่ม่ต์ย้ขุ่น่ผีป้ห่ช ่ท้ดำ่ตำ๋อ่ล่ญ์ย็ป ่ช่หู่ย่อ่อ่ม้ท๋อ่ล้ข้ดุ่น ้ชำ้ลู่ร่พ้ท้น๋อ่ล ่ท้นู่ย่วู้ผ้หำ่ห้ดู่ย่ง่ญ้น้ขู่ย๋อ่ล ่ม่ว่ห้หำ็ป้กีฝ่ต้ช็ป้ก้ม้ช่รุ่น้ด้ดู่ย่ร่ย้กำ่อ้ท่ลำีป้น้น ีป่ย่ผ ็ป้ล้ช๋อ่ล้ด้บุ่น้หำ่ท้ข้น่ตุ่น่อ่มู้ผีป ้ด่ม่ต่ช่ว้ม้ก๋อ่ล่ท่นู้ร่ค้ข่ช็ป ็ป่ล่ม่น้ว้ว้ข้ว้ต้ขู่ยุ่น้ต็ป ่ย้ส้ว่ยู่ย้ล้ก้ลู้ผุ่นุ้ค๋อ่ล

นนั้ ก็มปี ฏกิ ิริยาบางอ าง เขาถอนสายตาจากเมืองทอี่ างไกลออกไป แ วหันมองไปหล่วิ เ อเ อโดยไ ไ เ ยค ใดออกมา \" าก ลงั พูดเร่ืองเหลวไหลอนั ใด แ าพ่สี ือโถวจะมี มอื ยอดเย่ียมเพียงใด แ เขาเพียงคนเดยี วจะ เอาชนะพวกคนเลวตง้ั มากมายของสมาพนั ดาบโลหิตไ อ างไร?\" ราวกับหวนนึกถงึ เร่ืองราว บางอ างขึน้ มาอีกคร้ัง หลิว่ เ อเ อจงึ มห าลงอ างเศ าส อย หยาด ตาแ งความผิดหวัง เสยี ใจไหลรนิ ลงมาราวไ มุก แทรกซึมเ าไปในพน้ื ทรายสีเหลอื งเบอื้ ง าง ในตอนนี้เองที่นาง สึก า ศรษี ะของตนเองถกู กดลง ทนั ใดนั้นนางก็ สึกไ ถึงสัมผสั อันอบ น อนโยนที่ งมาใ นางเงยห าข้นึ เลก็ อย จงึ มองเห็น \"พี่สือโถว\" ก ลังลูบศรี ษะของตนอ ดวงตาของเขาดู อนโยนเ นพิเศษ ไ เ นเพราะเหตุใด เมือ่ เห็นดงั น้ี หล่วิ เ อเ อก็ สึกปลอด โป งโ งใจขึ้นมาก ความ สกึ ฮกึ เหิมจนยากบรรยายพลนั บังเกดิ ขึ้นในกาย ราวกบั าไ าหนทาง างห าจะยากล บากสกั เพียงใด นางกไ็ หวน่ั กลัวอกี อไป หล่ิวเ อเ อยกหลังมือขึ้นปาด ตาบนใบห า ใ มอื อีก างจับมอื หนาของบรุ ุษห มไ แ วเดินไป ทปี่ ระตเู มอื งอนั ไกลโ น วยสีห า งมั่น **********************     ุ่ม้น้ด้พ้ล้วุ่น้ข้ช้นำ้น๋อ่ล ่ต่มำ้น้ข่ว่ม่วู้ร่ล่รู้ร๋อ่ล็ปู้ร่ม็ป่อู่ยำ้น้น้ห่ส่อุ่อ้ดู้ร่วู้ร ่ล้ข่ข่หำ้น้ร้ร่ย้น้ก๋อ่ล่ย่ย้ด์ธ่ตีฝ่ว้มำ้ข ำ่อ้ด่ม๋อ่ล้ล่หู่ย่ย

ตอนท่ี 5 าอสรู   เมอื งหมงิ หยวน เมอื งให อนั ดับสามแ งแค นเ ง เมืองนต้ี ั้งอ บนที่ราบ ครอบคลมุ พ้ืนที่ อยล้ี มีแ คดเค้ยี วสายให ไหล านทางตอนใ ของ เมอื ง วยการคมนาคมท่สี ะดวกสบายท้ังทางบกและทาง จงึ ท ใ เมอื งนีเ้ จรญิ งเรอื งเ น อ างยง่ิ ในเวลานี้ ทหี่ าประตเู มอื ง คนจ นวนมากก ลงั ยืนเ าแถวรอเ าเมืองเ นแถวยาวเหยยี ด เสียง ดังอึกทึก นวาย หล่ิวเ อเ อจงู มือพาบุรุษห มปะปนเ ามาในฝูงชน ในใจแอบกงั วลเลก็ อย นาง ช เลอื งมองไปยงั อมก แพงเมอื งสูงหลาย างที่อ านบนเ นครัง้ คราว ตรงนั้นมีกระจก สมั ฤทธิ์แปดเหลยี่ มบานหน่งึ แขวนอ หันห าไปทางประตูเมือง ยามเม่ือแสงแดด องกระทบกบั อักขระและลวดลายท่ีสลกั บนกระจกสมั ฤทธ์ิน้ัน อใ เกิดประกายแสงเจิด าดู าเกรงขามอ างยิ่ง ในการเ าเมอื งน้ี คน อง าย าเ าเมืองจ นวนหนง่ึ ใ กับทหารรักษาการ การตรวจตราก็ดู เหมือนจะไ เ มงวดมากนัก ในไ า ก็ถงึ คราวของหลิว่ เ อเ อและบุรษุ ห ม ทัง้ สองเดินเ ามาใ ประตเู มือง หนั ห าไปทางกระจกสมั ฤทธท์ิ ปี่ ระตูเมอื ง พลงั ลึกลบั สายหน่ึง พลนั อ มพวกเขาท้งั สองไ างของหลว่ิ เ อเ อดแู ขง็ ท่ือเลก็ อย นาง มศรี ษะลง วนบุรุษ ห มมองตรงไปทก่ี ระจกสมั ฤทธิน์ ้ัน แ แววตายงั คงเห อลอยเซอ่ื งซมึ แ ประกายแสงสี เงนิ พลันวาบขน้ึ ใน วนลึกของ านตาโดยไ มี ใดสงั เกตเห็น กระจกสมั ฤทธิ์เองกไ็ ไ แสดงปฏกิ ิริยา ใด ๆ ออกมา ทหารรกั ษาการ วัยกลางคนเหลือบมองทัง้ สอง แ วถามอ างเกยี จค าน า“พวกเ าท้ังสองมา จากท่ีใด? องการเ าเมอื งไปท อันใด?” หลว่ิ เ อเ อตอบกลับอ างรวดเร็ว วยใบห าทยี่ ิ้มแ ม “พี่ชายทงั้ หลาย พวกเราพ่ี องเ นคน เมืองหลวิ่ เจยี อ างจากท่นี ีไ่ ปทางทศิ ตะวันตกเฉียงเหนือสาม อยลี้ าชอ่ื หล่วิ เ อเ อ น่คี อื พ่ี ชายคนโตของ า หลิ่วสอื พวกเราเ าเมอื งมาตามหาญาตแิ ละรักษาอาการ วยของพชี่ าย า เ า ะ\" หลาย มาน้ี แ านางและบรุ ษุ ห มจะดูแลกันและกนั แ พวกเขากย็ ังตดิ อกบั บุคคลภายนอกอ าง ดังน้ันเพื่อความสะดวก นางจงึ ตั้งชอ่ื \"พ่สี อื โถว\" นี้ า หลิ่วสือ ขณะทพี่ ดู หล่ิวเ อเ อก็หยบิ เหรียญทองแดงออกมามอบใ กับทหารรกั ษาการ อ างรวดเร็ว ซ่ึงเ นจ นวนเงนิ ที่มากก า าธรรมเนียมเ าเมืองทคี่ วร ายเลก็ อย ้น่จ้ข่ค่วำ็ป่ย์ณ้ห๋อ่ล ่วู้ผ้บู่ย่ต่ตุ่น่ว้มีป ่ค้จ้ข่ป้ข้ข๋อ่ล้ข้ร่หู่ย็ป้น้ย้น้ด่ย๋อ่ล ำ้ข้ต้จ่ว้ร่ย้ล์ณ ้ด่มู้ผ่ม่ม่สำ้น่ต่ม้มุ่น่ส้ก้น๋อ่ล่ร้วุ้ห่ห้น้ต้ข ุ่น๋อ่ล้ช่ม้ข่ม์ณ้หำ้ข่ค่จ้ตู้ผ้ข ่ย่น้จ้ห่ก่ส้นู่ย็ป้ดู่ย้จำ้ปำ้น้ขุ่น๋อ่ลุ่ว็ป้ข้ขำำู้ผ้น ่ย็ปุ่ร้หำำ้น้ด้ต่ผ่ญำ้น่ม้รู่ย ิฟ้ว่ห่ญ ้ม

เม่อื ทหารวัยกลางคนเหน็ เ นนี้ สหี าก็แสดงความพงึ พอใจออกมา เขาเกบ็ เหรยี ญทองแดงทเ่ี กิน มาใ กระเ าของตนเองอ างเงยี บ ๆ พลางช เลอื งมองบุรษุ ห ม “หล่ิวสอื ” ทยี่ นื เซ่ืองซมึ อ าง กายหลว่ิ เ อเ อคราหน่งึ จากนนั้ ก็โบกมอื ใ านโดยไ ถามอะไรอีก: “ดูไปแ ว พวกเ าสองพี่ อง คงไ าเ นคน าย เ าไปเถอะ” หลิว่ เ อเ อตอบรับค หน่งึ จากนั้นจึงจูงมอื หลิว่ สือสาวเ าเ าเมอื งไปอ างรวดเรว็ หลงั จากเดนิ เ า างจากประตูเมืองมาไกล วงหนงึ่ แ ว เมอ่ื ถึงมุมลบั ตาคนแ งหน่งึ หลว่ิ เ อเ อก็ชะลอ เ าลง พลางถอนหายใจออกมา วยความโ งอก “โชคดที ี่ ามยี นั พรางปราณที่ าน อเคยใ ไ ในตอนนั้น ถงึ สามารถอ พรางปราณ ศาจใน าง ไ โดยไ ถูกกระจก อง ศาจบานนน้ั พบเหน็ ” หลิว่ เ อเ อมองไปรอบ าน เม่อื เห็น า ไ มี ใดมองมาทางน้ี นางจงึ พมึ พ เบา ๆ สองสามค จากน้ันก็หยบิ ยนั หยกสี าชน้ิ หนงึ่ ออกมาจากแขน ยัน หยกชน้ิ นน้ั ยาวสอง น ก างสองนวิ้ มือ บนผวิ ห าสลกั อกั ขระเวท สี าสดใส ลวดลายซบั อน ประกายแสงสี า อนไหลวนเวยี นบน ผวิ หยกเ นวงกลม นางมองดูส่ิงของในมอื วยแววตาโศกเศ ายามเม่ือร ลกึ ถงึ ความหลัง จากนัน้ จึงเก็บ อนยัน หยกน้นั อ างระมัดระวงั หลังจากเดินลัดเล้ียว านไปสองตรอก ทั้งสองก็มาถึงถนนสายหลักของเมอื ง หมิงหยวน ถนน ก างขวางขนาดรถ าสามคนั ขับเรียงห ากระดานกนั ไ ทง้ั สอง งถนนเต็มไป วยอาคาร าน เรอื นอนั ให โตโ าเรยี งรายกนั ไปจนสุดสายตา เพียงแ สิ่ง อส างของท่ีนี่ วนให ส าง วย ไ ทใี่ อิฐและกระเบ้ืองกลับมีไ มากนกั อาคาร านเรอื นไ สูงมากนกั วนให ไ เกนิ สบิ าง แ กลับ อส างตกแ งไ อ างโดดเ นและประณีตงดงาม น่เี นครั้งแรกทห่ี ลว่ิ เ อเ อมายงั เมืองให เ นเมอื งหมงิ หยวน คนท่ีเดินกนั ขวักไข พลุกพ าน รอบตวั ท ใ นาง สกึ หวาดกลวั เล็ก อย จึงขยบั กายเ าไปใก หล่ิวสอื แ า คนมากมายจะอ รายรอบพวกนาง แ พวกเขากไ็ ปตามทางของตนเอง ไ มี ใดสนใจพวกนางทั้งสอง ดังนนั้ หล่ิว เ อเ อจึง สึก อนคลายและวางใจมากขนึ้ นางจูงมอื หล่วิ สือเดินชม าวของเครอื่ งใ าง ๆ ไป ตามถนนในเมืองอ างมีความสุข “พ่สี ือโถว ดูนน่ั สิ! าเคยไ ยนิ เกีย่ วกบั ของส่ิงนัน้ ดูแ วมนั องอ อยมากแ เลย!” หลว่ิ เ อเ อ องมองไปท่ขี นมเคลือบ ตาลทวี่ างขายอ ไ ไกลอ างไ วางตา ในดวงตาด ลกึ ของหลว่ิ สือ สะ อนภาพท่มี ชี ีวิตชวี ารอบตวั เขา แ สีห าแววตาของบรุ ุษห มยงั คงเฉยเมยไ ความ สกึ ราวกับ าเขาไ รบั ถึงสง่ิ เห านี้เลยแ แ อย ้น่ต้ม่ลู้ร่ม่วู้ร้รุ่น้น่ต้ทำ้ลำ่ม่ย่มู่ยำ้น้จ๋อ่ล่น่ร้ต้ล้ด้ข ่ย่ต้ช้ข่ผู้ร๋อ่ลู้ผ่ม่ตู่ยู้ผ่ว้ม้ล้ข้นู้ร้หำ่ล่วู้ผ่ช่ญ๋อ่ล็ป ่ด่ย้ด่ต้ร่ก่ต้จ่ม่ญ่ส่ม้บ่ม้ช้ม้ด้ร่ญ่ส้ร่ก่ต่อ่อ่ญ้บ้ด่ัฝ้ด้น้ม้ว่ผ ่ย์ต่ซำ้ร้ด ็ป่อ้ฟ้ซ้ฟ์ย้น้วุ่ช์ต้ฟ์ตำำู้ผ่ม่ว้ด๋อ่ล ีป่ส่ม้ด่รีปำ้ว้ห่พ่ท์ต้ข ่ล้ด้ทีฝ๋อ่ล่ห้ล่ช่ห้ท ่ย้ข้ทำ๋อ่ล ้ข้ร็ป่น่ม้น้จ้ล่ม่ผ้ห๋อ่ล้ขู่ยุ่นำ่ย๋ป่ส้น่ช

หล่ิวเ อเ อท่ีก ลงั จะพาหลวิ่ สอื ไปทาง านนั้น เมอื่ เหน็ สหี าของบุรษุ ห มเ นเ นนี้ ในใจก็ สกึ เสยี ใจ พลันนึกถึงจดุ ประสง ของการเ าเมืองมาในครงั้ นี้ นางจึงรบี บบี มอื บรุ ษุ ห ม ก าวอ าง จรงิ จงั า “พ่ีสือโถว านวางใจไ เมอื งให ขนาดนี้ องมีหมอ มอื ดีทร่ี ักษาพ่ีไ อ างแ นอน” เมือ่ หลิว่ สอื ไ ยนิ เ นนี้ แววตาก็วบู ไหวเล็ก อย หลิ่วเ อเ อพาหลว่ิ สอื ไปน่งั ทานอาหารทแี่ ผงขายอาหารริมทางแ งหน่งึ นางสอบถาม คนเกยี่ ว กับเรอ่ื งน้ี จงึ ไ ความ า ในเมืองน้ี มโี รงหมอที่มีชื่อเสียงอ สองแ ง ณ โรงหมอหล่ซี ือ่ ทางทศิ ตะวันตกของเมอื ง โรงหมอแ งนเี้ ดรักษามาเ นเวลา อย แ ว ถอื ไ า เ นโรงหมอทมี่ ชี ื่อเสยี งมาอ างยาวนาน บรุ ุษวัยกลางคนในชุดเขียว หน่ึงน่ังอ บนเ าอ้ไี ก ลังใ สามนวิ้ ตรวจชพี จรบน อมอื ของหล่วิ สอื อ างต้งั ใจ หลวิ่ เ อเ อยนื มองอ าน างอ างตืน่ เ นเล็ก อย บรุ ษุ วยั กลางคน นีม้ ีนาม า หลีฉ่ างชิง เ นทายาท สืบทอดของโรงหมอหลี่ซอ่ื แ งน้ี ทกั ษะวิชา แพท สูง ง รักษาโรคใ คนมามากก าย่ีสิบ แ ว หลังจากจับชีพจรอ ค หนึ่ง หล่ีฉางชิงก็ถอน ามือออก เขาขมวดค้วิ มองไปทีห่ ลิ่วเ อเ อ ก าว ถาม า “ชีพจรท้ังหก วนราบร่นื ทรงพลงั โลหติ ไหลเวียนไ ตดิ ขัด สภาพ างกายสมบูร ยอด เยยี่ มย่งิ แ วเจบ็ วยจนเสียสตไิ วญิ ญาณเ นนไ้ี อ างไร? อาการ วยของเขาเ นมาตัง้ แ เมือ่ ใด? มสี าเหตุอนื่ ใดหรือไ ?” หลวิ่ เ อเ อ ายศรีษะ “ าและพ่ชี ายเพ่ิงไ พบห ากันเมอื่ ไ นานมาน้ี าจึงไ อนั ใดเก่ยี วกบั อาการ วยของเขาเลย” หลฉ่ี างชงิ ลบู เครายาว ก าวขออภัย “ าเ นน้ัน กย็ ากแ ว หากไ นเหตุ ก็ไ อาจวนิ ิจฉยั รกั ษา โรคไ ขออภัยท่ี าความ ตนื้ เขิน แ มใี จแ ไ ก ลงั ไ อาจ วยเหลอื พวกเ าไ ” หลว่ิ เ อเ อถาม วยความวิตกกังวล “ไ อาจวนิ ิจฉัยไ จริงหรือ?” หลี่ฉางชงิ ายศรีษะ “ขออภัย ชราไ ความสามารถจริง ๆ” ในใจหล่วิ เ อเ อผิดหวังอ างยง่ิ โ งค นบั หลี่ฉางชิงคราหนึ่ง จงึ พา หล่ิวสอื เดินออกมาจากโรงหมอหลซ่ี ่อื นาง สึก อแ สิน้ หวงั ชวั่ ขณะ จากนั้นจึงปรบั อารม พูด กบั หลิว่ สอื วย าทีที่ าเรงิ \"ในเมอื งหมิงหยวนนี้ ยงั มโี รงหมออีกมากมายหลายแ ง พวกเราไปหาดทู ีละแ ง องมสี กั แ งที่ สามารถรกั ษา านไ อ างแ นอน\" หลิ่วสอื ย้ิมก าง ไ าเ าใจค พูดของหลว่ิ เ อเ อหรือไ ท้งั สองเดิน งห าไปยงั ทศิ ทางหน่ึง หลังจากเดิน านไปสองตรอก กม็ าหยุดอ ห าประตูโรง หมออีกแ งหนึง่ โรงหมอแ งน้ี ผนังทาสเี ทา มุงหลังคากระเบื้องสีด โถงภายในก างขวางดู ้วำ่ห ่ห้นู่ย่ผ้นุ่ม ่ม๋อ่ลำ้ข่วู้ร่ม้ว ่น่ย้ด่ท่ห้ต่ห่ห ่ร่ท้ด์ณ้ท้ทู้ร ำ้ค่ย๋อ่ล ้รู้ผ่ส ้ด่ม้ด๋อ่ล ้ด้จ่ช่มำ้ร่ต้มู้ร้ข้ด่ม้ตู้ร่ม้ล่ช้ถ่ล ่ปู้ร่ม้ข่ม้น้ด้ข่ส๋อ่ล ่ม่ต็ป่ป่ย้ด่ช้ร่ป้ล์ณ่ร่ม้ล่ว่ล๋อ่ล่ฝู่รู่ย ้ลีป่วู้ผ้ห่ส์ย่หู้ผ็ป่วู้ผ ้น้ต่ย้ข้ดู่ย๋อ่ล่ย้ข้ชำ้ม้กู่ยู้ผ ่ย็ป่ว้ด้ลีป้ร็ปิป่ห ่หู่ย่ว้ดู้ผ่ห๋อ่ล ้น่ช้ด ่น่ย้ดีฝ้ต่ญ้ด่ท่ว่ย่ลุ่น้ข์คู้ร่ช็ปุ่น้น้ดำ๋อ่ล

หรูหราโ า เมื่อเทยี บกบั โรงหมอหลี่ซือ่ แ ว ดภู มู ิฐานก ามาก ขณะนม้ี ี คนมาขอรบั การรักษาอ มากมาย “โรงหมอให โตเ นน้ี หมอท่ี านใน องมีทกั ษะวิชาแพท สงู งอ างแ นอน” สีห าของหล่วิ เ อ เ อเต็มไป วยความคาดหวงั พ อมทงั้ จูงมือหลวิ่ สอื เดินเ าไป ครง่ึ ชวั่ ยาม อมา ทัง้ สองพากนั เดนิ ออกมาจากโรงหมอแ งนั้น หลิว่ เ อเ อยงั คงมีสหี าผิด หวงั เ นเดมิ “ไ องรบี อน ยังมีโรงหมอแ งอื่นอกี ” หล่ิวเ อเ อปลุกปลอบใ ก ลังใจตนเอง ครึ่ง อนวัน อมา ทง้ั สองเดนิ ไปตามตรอกซอกซอย เสาะหาโรงหมอไปท่วั ทง้ั เมือง แ กลบั ไ มี หมอคนใดสามารถวนิ จิ ฉัยรกั ษาโรคของหล่ิวสือไ เลย .................... ณ ลาน านห าโรงหมอเ ไจ ทางทศิ เหนือของเมอื ง หล่ิวเ อเ อมสี หี าส้ินหวัง มห าลงลูบคล ชายเส้ือตนเอง เ นเพราะ า แ โรงหมอแ งนีจ้ ะ ไ ใ โรงหมอทใ่ี ห ท่สี ดุ ในเมอื งหมิงหยวน แ ากัน า หมอทน่ี ่ีมที ักษะวชิ าแพท ยอดเย่ยี ม าน การรักษาโรคท่ีหายากโดยเฉพาะ แ าเสียดายทีพ่ วกเขากไ็ สามารถวินจิ ฉัยโรคของหลิ่วสือไ เ นเดียวกนั “แ นาง อย โปรดหยุด อน” เสียงหนึ่งดังขึน้ จากทาง านหลัง ชายชราผมสดี อกเลาสวมเส้ือสี ครามวงิ่ ตามมาจาก านหลงั อ างรวดเร็ว หลิวเ อเ อประหลาดใจเล็ก อยพลางหยดุ เ าลง “ านหมอหลิว” ชายชราในชุดคราม น้ี เ นหมอของเ ไจทเ่ี พงิ่ จบั ชพี จรใ กบั หลว่ิ สอื “ าน เ าทราบอนั ใดถึง นเหตโุ รคของพีช่ าย าแ วอ างน้ันหรอื ?” หลวิ่ เ อเ อเ ยถามขึ้น วยความหวังเลือนลางในใจ หมอหลิวผงกศรษี ะ \"ถกู อง หลงั จากที่ าวนิ จิ ฉัยโรคใ พ่ีชายเ าแ ว กไ็ ปที่ องหนังสอื านหลัง บังเอญิ ไปพบเจอกรณีหนึ่งซ่งึ อน างค ายกบั อาการของพี่ชายเ า\" เม่อื ไ ยนิ เ นนี้ หล่วิ เ อเ อ สกึ ยนิ ดเี นอ างย่ิง “ านหมอโปรดแนะน วย” หมอหลิวเ ย อ \"ตามท่รี ะบุไ ในหนงั สอื อาการของพ่ชี ายเ านนั้ แตก างจากโรคเสยี สติทว่ั ไป กลับกนั เขาถูก อ่นื ท ายหรือสะกดวิญญาณเอาไ ท ใ วญิ ญาณของเขาไ รบั บาดเจบ็ สาหัส อาการบาดเจบ็ ดงั ก าว หมอท่วั ไปไ อาจรักษาไ มเี พียงเซียนซือทมี่ ีทกั ษะวิชาแพท ชั้นสงู เ าน้ัน ถึงจะสามารถรกั ษาอาการของเขาไ การทีเ่ ขามิอาจพูดไ น้นั มิใ เรอ่ื งให อันใด เมอ่ื ใดที่ วิญญาณ นคนื ภาวะปกติ เขาก็จะพดู ไ เองโดยปรยิ าย” หลงั จากหลว่ิ เ อเ อไ งแ ว กเ็ งยี บงนั ไปช่ัวขณะ จากน้นั ไ นาน นางก็แ มยิ้มอ าง อนหวาน: \"ขอบคุณมาก านหมอหลิวที่ไ โปรดแนะน \" ำ้ด่ท่อ่ย้ย่ม้ลัฟ้ด๋อ่ล ้ดู่ส้ืฟ่ญ่ช้ด้ด่ท์ย้ด่ม่ล้ด้หำ้ว้รำู้ผ่ต้จ้ว่ต่อ ้ดำ่ท่ย็ปู้ร๋อ่ล่ช้ด ้จ้ล้ข่ค้ด้ห้ล้จ้ห้ข้ต ้ด่อ๋อ่ล่ย้ล้ข้ต่ฒู้ผ่ท ้หู้จ่ย็ปู้ผ ่ท้ทีฝ้น๋อ่ล ่ย้ด้ด่ก้น่ม ่ช้ด่ม่น่ต้ด์ย่ว่ว่ต่ญ่ช่ม่ห้ม่ว็ปำ้น้ก้น๋อ่ล ู้จ่ย้น้ด ้ด่ม่ต่ต่ค ำ้ห๋อ่ล่ห้ร้ต่ม ่ช้น๋อ่ล่ห่ต ้ข้ร้ด๋อ่ล้น่น่ย่ส์ย้ต้ด่ช่ญ ู่ยู้ผ่ว้ล่อ่อ

\"ยินดีอ างยิ่ง แ นาง อย การ วยชวี ิตเ นห าท่ที ี่หมออ างพวกเราพึงกระท \" หมอหลวิ อม ค นบั และหนั หลงั เดินกลบั ไป หลิว่ เ อเ อพาหลิ่วสือเดนิ ออกจากโรงหมอเ ไจ วยความหด อแ นางก าวพมึ พ กบั ตนเอง “อืม! พีส่ อื โถวถูก อน่ื ท ายวิญญาณจนเสียสติจรงิ วย” แ าอายยุ ัง อย แ างจริงของนางเ น ศาจจิ้งจอก จงึ พอมคี วามเ าใจเกี่ยวกบั วิถีการ บ เพญ็ เพียรแ งการเ นเซียนอ าง ใน วงหลาย ท่ี านมานี้ นางก็คาดเดาอาการเสียสติของ หล่ิวสือไ อ างผวิ เผิน า เขาอาจถกู อื่นท ายวิญญาณจนไ รับบาดเจ็บ ในเรอื่ งของการรักษา นน้ั คง องหนั เหไปหาเซยี นซอื ที่มที ักษะวิชาแพท ชั้นสงู เ น รักษาใ เพียงแ บ เพญ็ เพียร ระดบั นนั้ วนมีญาณสงู งลึก นางไ ม่นั ใจ า ยนั หยกช้ินนั้นจะสามารถอ พรางปราณ ศาจ บน างตนใ รอด นสายตาอีก ายไปไ ทัง้ สองเ าเมืองหมงิ หยวนมาในคร้ังน้ี เพื่อเสาะหา ทสี่ ามารถรกั ษาอาการของบรุ ษุ ห มไ ทง้ั นางยงั แอบคาดหวงั า ตนเองจะคาดเดาผดิ พลาด แ ดเู หมือน า เรือ่ งกลับไ เ นไปอ างทห่ี วงั คิดแ วนางกอ็ ดลังเลใจไ ไ ในขณะทีน่ างก ลงั ท ห าน่วิ คิ้วขมวดอ นนั้ พลันเกดิ ความโกลาหลขึ้นทถี่ นนเบอ้ื งห า คนบน องถนนว่ิงหนีกันแตกต่นื นวาย “อสรู าคลงั่ แ ว!” \"หลบไปใ น!\" เสยี งอทุ านดังระงมมาจาก านห า คน างวิ่งเตลดิ ราวกบั อนทีเ่ ดือดพ าน างออกไปไ ไกลนกั รถ าสีเงนิ คนั หนึง่ ก ลังถกู าประหลาดเกล็ดสเี ขยี วตัวหนง่ึ พาลากวิง่ เตลิดอ าง าคลั่ง งตรงมายังจดุ ที่ท้ังสองคนยืนอ าประหลาดตวั น้นั งเสียง องค รามอ าง าคลั่ง รถ า ายโยกไหวเอนไปมา คนขับรถ าห า ซีดขาวราวกบั กระดาษ พยายามดึงบงั เหียนบงั คับ าอ างสุดก ลัง แ กลบั ไ ไ ผลเลยแ แ อย หลิ่วเ อเ อตนื่ ตระหนก นางดึงมือหล่ิวสอื เบย่ี งหลบไปใ นทาง แ กลบั ไ ทันการ เพียงช่วั อึดใจ าประหลาดตัวนั้นกล็ ากรถ ามาถึงเบ้ืองห าทง้ั สองคนแ ว หลว่ิ เ อเ อสามารถมองเห็นเขยี้ วแหลมคมเตม็ ปากและลูกกลมไฟสีขาวท่ี นออกมาจากปาก า ประหลาดตวั น้ันไ อ างชดั เจน! ******************* ่ย้ด้ม่พ๋อ่ล ้ล้น้ม้ม่ม่ต้พ้ห๋อ่ล ้น่ต้ม้ด่ม่ตำ่ย้ม้น้ม่ส้ม้บ่ยำ้ร่ส้ม ู่ยุ่ม้บ่ย้มำ้ม่ม่ห่ล้รำ้น่ตู้ผ้น้ด ้พ้ห ้ล้ม ุ่ว้ทู้ผ้นู่ย้นำำ ้ด่ม้ล่ย็ป่ม่ว่ต่ว้ดุ่นู้ผ้ข ้ด่ฝ้พ้ห่รีปำ์ต่ว่มำ้ล่ส้ลำู้ผ่ต้หู้ผ็ป์ย้ต้ด้รำู้ผ่ว่ย้ด่ผีป่ช้บู่ย็ป่หำ้ขีป็ป่ร่ต้น่ว้ม ้ด้รำู้ผำ่ล้ท้ทู่ห้ดู้จ่ย๋อ่ล ำ้นำ่ย้น็ป่ช้น่ม่ย