กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม3

“ฮึ ฉนั จะใหน้ ายรู้จกั ท่ีต่าํ ท่ีสูง ทีน้ีตะลึงเลยสิ？ รู้รึยงั วา่ ฉนั อยตู่ าํ แหน่งอะไรในใจของจงจิ่ง หา้ ว？ ฉนั มีลกู ใหเ้ ขาสองคน อนาคตฉนั จะเป็ นคุณนายของตระกลู จง ฉนั จะเป่ าหูเขา ทาํ ให้ นายอยากจะไสหวั ไป”‘หลินซินเหยยี น’ยง่ิ พดู ยงิ่ ไมเ่ กรงใจ เพราะกวนจิ้งไมย่ อมใหเ้ ธอออกไป ขา้ งนอก ท้งั ยงั ไมใ่ หเ้ กียรติเธอมากพอ หลินหยหู่ านมีนิสยั หยง่ิ ยโสมาตลอด จนถึงตอนน้ีกลายเป็ นคนขา้ งกายของจงจิ่งหา้ ว แน่นอน วา่ ยง่ิ ตอ้ งเยอ่ หยงิ่ ข้ึนอีก กวนจิ้งไม่ไดป้ ระจบประแจงเธอ จบั เธอ แถมยงั ชกั สีหนา้ ใส่เธอ เธอ เก็บความเกลียดไวใ้ นใจ ไม่เพียงแค่สติที่เหลืออยบู่ อกกบั เธอ ยงั ไม่ใช่เวลา ตอนน้ีเธอกาํ ลงั จะไปหาจงจิ่งหา้ วเพอ่ื ใหเ้ ขา ไลก่ วนจิ้งออก กวนจิ้งมองท่าทางหยงิ่ ยโสของเธอ ยมิ้ ออกมา “ผมจะต้งั หนา้ ต้งั ตารอ” ‘หลินซินเหยยี น’สีหนา้ ไมส่ บอารมณ์ เธอแอบตดั สินใจเงียบๆในใจ รอเธอมีอาํ นาจ สิ่งแรกท่ีเธอจะทาํ ก็คือกาํ จดั กวนจิ้งอออกไป! “พยงุ ฉนั สิ ไมเ่ ห็นหรือไงวา่ ฉนั เจบ็ เทา้ หรือวา่ คนของจงจ่ิงหา้ วเนี่ย ตาไมม่ ีแววกนั หมดรึไง?” กวนจิ้งข้ีเกียจจะโตเ้ ถียงกบั เธอ ยนื่ แขนออกไป เพอื่ ใหเ้ ธอใชพ้ ยงุ ตนเอง เขาข้ึนลิฟตไ์ ปที่ลอ็ บบ้ีของโรงแรม ผา่ นลอ็ บบ้ีไปที่ลานจอดรถดา้ นนอกโรงแรม ตอนที่กวนจิ้ง จะข้ึนรถ‘หลินซินเหยยี น’ก็พดู จาถากถางออกมา “ไม่รู้วา่ ตวั เองอยใู่ นฐานะอะไรรึไง?” กวนจิ้งหนั หนา้ กลบั ไป เธอจะวจิ ารณ์อะไรอีก? “เปิ ดประตรู ถสิ!” เธอจอ้ งมองเขาอยา่ งโมโห กวนจิ้งจอ้ งไปที่ใบหนา้ ของเธอสกั ครู่ สุดทา้ ยก็เอ้ือมมือออกไปเปิ ดประตรู ถดา้ นหลงั

‘หลินซินเหยยี น’สบถเสียงเยน็ ชา แลว้ กม้ ตวั ข้ึนรถ “โง่ขนาดน้ี ไมร่ ู้วา่ เป็ นผชู้ ่วยของจงจิ่งหา้ วไดย้ งั ไง” กวนจิ้งกดั กราม กระตกุ ริมฝี ปาก หวงั วา่ หลงั จากไปถึงที่นนั่ แลว้ เธอจะยงั ปากดีไดแ้ บบน้ี เขาสตาร์ทรถ เพือ่ ไมใ่ หถ้ ูกจบั ไดแ้ ละไดอ้ ยขู่ า้ งกายจงจิ่งหา้ วอยา่ งราบร่ืน ‘หลินซินเหยยี น’ตรวจสอบมาแลว้ วา่ คนใกลต้ วั ของจงจิ่งหา้ วมีใครบา้ ง ถือวา่ รู้จกั อยสู่ กั เลก็ นอ้ ย แมแ้ ต่วา่ นเยวก่ รุ๊ปก็พอรู้บา้ ง แตท่ ิศทางที่กวนจิ้งขบั ไปน้นั ไมใ่ ช่ทางไปวา่ นเยว่ เธอขมวดคิ้ว “จิ่งหา้ วไม่ไดอ้ ยทู่ ่ีบริษทั หรอ? นายจะพาฉนั ไปไหน?” กวนจิ้งมองเธออยา่ งเยน็ ชาผา่ นกระจกมองหลงั “ถึงแลว้ เดี๋ยวคุณกร็ ู้เองแหละ” ไม่นาน รถกห็ ยดุ ลง ‘หลินซินเหยยี น’เห็นชดั เจนวา่ ที่นี่คือท่ีไหน ในใจรู้สึกตกใจ พดู เสียงสน่ั เลก็ นอ้ ย “นาย นายพาฉนั มาท่ีนี่ทาํ ไม?” ตอนที่ 171 เชือดไก่ให้ลงิ ดู “คุณเขา้ ไปดูกจ็ ะรู้เองครับ” กวนจิ้งเหมือนมองไม่เห็นแววตาลุกล้ีลกุ ลนของเธอ ไดล้ งจากรถ ไปคนเดียว ‘หลินซินเหยยี น’กลบั ไม่ขยบั ใครจะอยดู่ ีไมว่ า่ ดีไปสถานกกั กนั ? “กวนจิ้ง แกอยา่ มาเลน่ ลกู ไมก้ บั ฉนั ดีกวา่ แกมีเจตนาอะไรกนั แน่?”

“ผมจะกลา้ ทาํ อะไรคุณไดค้ รับ? คุณเป็ น‘ยอดรักดวงใจ’ของประธานจงเชียวนะครับ ผมอยจู่ น เบ่ือหรือไงถึงไดห้ าเรื่องไม่น่ายนิ ดีใหค้ ุณ?” กวนจิ้งเดินมาที่ตรงหนา้ เธอ มองใบหนา้ ท่ีกระวน กระวายแต่ยงั แกลง้ สงบของเธอแลว้ หวั เราะเยน็ ชาทีนึง “คุณจะเจอหนา้ ประธานจงไมใ่ ช่เหรอ ครับ? ประธานจงอยดู่ า้ นในน้ีเอง ทาํ ไมไมก่ ลา้ เขา้ ไปละ่ ครับ หรือวา่ ไดท้ าํ เรื่องผิดมโนธรรม อะไรมา?” “แก แกสิทาํ เรื่องผดิ มโนธรรม!” ‘หลินซินเหยยี น’โตก้ ลบั อยา่ งกินปูนร้อนทอ้ งทนั ที “ในเม่ือไมม่ ี ง้นั ก็เชิญเถอะครับ” เพอ่ื แสดงถึง‘ความเคารพ’ที่มีตอ่ เธอ กวนจิ้งยงั ไดท้ าํ ท่าเชิญ ดว้ ย ‘หลินซินเหยยี น’จอ้ งมองเขาอยหู่ ลายวิ จากน้นั ไดเ้ ชิดหนา้ “ทางที่ดีแกอยา่ หลอกฉนั ดีกวา่ ไม่ ง้นั แกไดเ้ จอดีแน่!” พดู จาอยา่ งโหดเสร็จกไ็ ดเ้ ดินเขา้ ไปดา้ นใน “อยไู่ หน?” กวนจิ้งเดินไปนาํ ทางท่ีขา้ งหนา้ ‘หลินซินเหยยี น’มองซา้ ยมองขวา เธอเคยมาท่ีนี่ เส่ินซิ่วฉิงเคยเขา้ มา เธอเคยมาเยยี่ มท่าน ตอนน้นั ที่เธอหอบเงินหนีไปยงั เป็ นเส่ินซิ่วฉิงที่เป็ นคนออกไอเดียใหเ้ ธอ ตอนน้นั ท่านบอกวา่ “หานหาน พอ่ ของลกู เป็ นคนใจจืดใจดาํ ตอนน้นั เขาสามารถทิ้งภรรยาคนแรกของเขาไปเร่ือย เป่ื อย ตอนน้ีกส็ ามารถทิ้งลูกกบั แมไ่ ดเ้ หมือนกนั ตอนน้ีแม่ติดคุกติดตาราง ถา้ ลกู ยงั อยทู่ ี่บา้ นต่อ เกรงวา่ จะตกอยใู่ นสภาพเดียวกบั หลินซินเหยยี นถกู ส่งตวั ไป แม่จะบอกรหสั ตเู้ ซฟของพอ่ ให้ ลกู ลกู เอาเงินเสร็จกห็ นีไปเลยนะ” เสิ่นซิ่วฉิงใชช้ ีวติ กบั หลินกว๋ั อนั จึงไดต้ ้งั ความสงสยั และคอยระมดั ระวงั ตวั ไว้ ต้งั แต่ตอนท่ีเขาส่งหลินซินเหยยี นกบั จวงจ่ือจิ่นไปอยา่ งไม่ลงั เล เธอกร็ ู้เลยวา่ ผชู้ ายคนน้นั เป็ น คนใจจืดใจดาํ เห็นผลประโยชนม์ าเป็ นอนั ดบั แรก

ตอนน้นั ท่ีแตง่ งานกบั จวงจ่ือจิ่นเพราะหวงั เครื่องแต่งงานของเธอ ต่อมาเธอถกู ขดู รีดจนหมดตวั ไม่มีค่าใหแ้ ก่การ หลอกใชแ้ ลว้ เลยทอดทิ้งโดยที่ไมเ่ ห็นแก่ความสมั พนั ธข์ องวนั เก่าๆเลย ส่วนเธอในตอนน้นั ยงั สาวอยู่ สามารถเขา้ สงั คมช่วยเขาหาลกู คา้ ตอนน้ีเธออายเุ ยอะแลว้ หลิน หยหู่ านก็ไมค่ อ่ ยเอาไหน ส่วนหลินซินเหยยี นกด็ นั ไดแ้ ต่งงานกบั จงจ่ิงหา้ ว คราวน้ีหลินกวั๋ อนั คงจะกลบั ไปงอ้ ลูกสาวคนน้นั แลว้ จะไมเ่ อ้ืออาํ นวยกบั หลินหยหู่ าน เพราะฉะน้นั นี่กค็ ือทางหนีทีไล่ท่ีเธอคิดเผอ่ื ลูกสาว ทนั ใดน้นั ‘หลินซินเหยยี น’ไดก้ าํ มือท้งั สองไวแ้ น่น พอนึกถึงเส่ินซิ่วฉิงเธอกป็ วดใจเป็ น เหมือนกนั เพราะยงั ไงซะนนั่ ก็เป็ นแม่ของเธอ เป็ นแม่ที่รักเธอ เอน็ ดูเธอและคิดเผื่อเธอจากใจ จริง คิดถึงตรงน้ี เธอยงิ่ แน่วแน่และมงุ่ มนั่ ที่จะอยขู่ า้ งกายของจงจิ่งหา้ ว เธอมีวนั น้ีลว้ นเพราะการ ช่วยเหลือจากแม่ เธอถึงไดบ้ รรลุผลสมความปรารถนา จะใหท้ ่านผิดหวงั ไมไ่ ด้ ยง่ิ ลม้ เหลวไมไ่ ด!้ ขณะน้ี เธอไดเ้ ดินมาถึงอาคารสอบปากคาํ พร้อมกบั กวนจิ้งแลว้ ไม่ใช่หอ้ งของคราวก่อน หอ้ งน้ี จะใหญก่ วา่ เยอะเลย ตรงกลางมีกระจกนิรภยั ที่แขง็ แรงทนทานก้นั อยชู่ ้นั นึง แบ่งหอ้ งออกมา เป็ นสองส่วน ดา้ นในเอาไวใ้ ชไ้ ต่สวน ดา้ นนอกสามารถนง่ั ได้ เดินมาถึงหนา้ หอ้ ง กวนจิ้งไดผ้ ลกั ประตู ‘หลินซินเหยยี น’ไม่ไดเ้ ดินเขา้ มาในทนั ที แตไ่ ดม้ องสาํ รวจดา้ นในแวบ๊ นึง พอแน่ใจแลว้ วา่ จงจ่ิง หา้ วอยดู่ า้ นใน เธอถึงกา้ วเทา้ เดินเขา้ ไป ซูจา้ นลากเกา้ อ้ีมาใหเ้ ธอ หนา้ ตาเหมือนไมร่ ู้เลยวา่ เธอไมใ่ ช่หลินซินเหยยี น กระตือรือร้นและ เคารพ สายตามองสาํ รวจเธอ “คุณหลิน?”

เขาไดร้ ู้จกั ปากของเส่ินเผยซวนวา่ เธอคือตวั ปลอม ตอนน้นั เขายงั ชอ็ กไปครู่นึงเลย รู้สึกวา่ ศลั ยกรรมของตอนน้ีกา้ วหนา้ ไปมากแลว้ แต่ถา้ จะ ศลั ยกรรมออกมาใหเ้ หมือนกนั เป๊ ะๆ น่าจะเป็ นไปไดย้ าก แตต่ อนน้ีพอดูๆแลว้ แมง่ โคตร เหมือนเลยหวา่ คาดวา่ คงจะศลั ยกรรมมาท้งั ตวั เลย อยา่ งนอ้ ยหุ่นก็ไดศ้ ลั ยกรรมตามหุ่นของหลินซินเหยยี น ไม่ ง้นั ไม่ผอมเพรียวขนาดน้ีหรอก แลว้ ใบหนา้ น้ีดว้ ย หาขอ้ บกพร่องไม่เจอเลยสกั นิด “คุณดูอะไรคะ?” ‘หลินซินเหยยี น’ขมวดคิว้ “บนหนา้ ฉนั ไดป้ ลูกดอกไมไ้ วห้ รือไงคะ?” ซูจา้ นยมิ้ อยา่ งกาํ เริบเสิบสาน “อืม สวยกวา่ ดอกไมเ้ สียอีกครับ” ‘หลินซินเหยยี น’กระวนกระวายใจยงั ไงกไ็ มร่ ู้ ทาํ ไมรู้สึกคาํ พดู ของเขาเหมือนมีอะไรแอบแฝง อยเู่ ลย? เธอเขยบิ ไปที่ขา้ งกายจงจิ่งหา้ ว “คุณเรียกฉนั มาที่ท่ีวงั เวงขนาดน้ีทาํ ไมเหรอคะ?” ไม่รอใหจ้ งจ่ิงหา้ วไดเ้ ปิ ดปาก ซูจา้ นกเ็ ปิ ดปากพดู อีกคร้ัง “ก็เรียกคุณมาดูละครสนุกๆไงละ่ ครับ” ระหวา่ งพดู เขาไดล้ ากเกา้ อ้ีมาวางที่ขา้ งกายเธอ จากน้นั ไดน้ งั่ ลงมา “ละครสนุกอะไรคะ?” ‘หลินซินเหยยี น’หนั ไปมองเขา ซูจา้ นแกลง้ ทาํ เป็ นลึกลบั “เด๋ียวคุณก็รู้เองครับ” ท้งั กระบวนการจงจ่ิงหา้ วลว้ นเงียบมาก แสงไฟเป็ นวงส่องลงมาจากดา้ นบน ปกคลุมสีหนา้ ของ เขาไว้ เบลอเหมือนกบั วา่ ซ่อนอยใู่ นหมอกบางๆ ไม่นานประตหู อ้ งถูกเปิ ดออกอีกคร้ัง เส่ินเผยซวนคอยเดินอยขู่ า้ งหนา้ ดา้ นหลงั มีผชู้ ายรูปร่าง สูงใหญใ่ ส่ยนู ิฟอร์มสีดาํ

สองคนคอยติดตาม พวกเขาไดห้ ามคนท่ีแมแ้ ตเ่ ดินก็เดินไม่ไดไ้ ว้ บนหวั ยงั ไดค้ ลมุ ดว้ ยผา้ คลุมสี ดาํ ‘หลินซินเหยยี น’จอ้ งคนท่ีถูกหามเขา้ มาคนน้นั รูปร่างน้ี ทาํ ไมถึงไดเ้ หมือนเหอรุ่ยหลินขนาด น้ี? เธอรู้สึกต่ืนเตน้ ไม่นานความคิดของเธอก็เป็ นจริง เสิ่นเผยซวนดึงผา้ คลมุ สีดาํ บนหวั ของเหอรุ่ยหลินออก เผย ใบหนา้ ของเธอออกมา เธอไดเ้ ปลี่ยนเส้ือผา้ มาแลว้ เลยมองไม่เห็นวา่ บาดเจบ็ ตรงไหน แตส่ ีหนา้ กลบั ดูแยส่ ุดๆ “คุณรู้จกั เธอหรือเปล่าครับ?” ซูจา้ นใกลเ้ ขา้ มา ‘หลินซินเหยยี น’ส่ายหวั เสร็จกไ็ ดพ้ ยกั หนา้ อีกพร้อมพดู วา่ “รู้จกั คะ่ ไมว่ า่ ยงั ไงเธอก็เป็ นคน ลกั พาตวั ฉนั ไป” “คุณคงจะยงั ไม่รู้สินะครับ วา่ จิ่งหา้ วเกลียดอะไรท่ีสุด” “เขาเกลียดอะไรคะ?” น้าํ เสียงของ‘หลินซินเหยยี น’เริ่มสน่ั อยา่ งไม่รู้ตวั ซูจา้ นยมิ้ อยา่ งร้ายๆ “เกลียดถูกคนหลอกท่ีสุดครับ” ‘หลินซินเหยยี น’สน่ั อีก “เหรอคะ?” “ใช่ครับ คุณแคด่ ูเหอรุ่ยหลินก็รู้แลว้ คราวก่อนเธอโกหกจ่ิงหา้ ววา่ เธอเกิดอุบตั ิเหตุและเสียลกู ไป ที่จริงเธอไม่ไดท้ อ้ งเลยดว้ ยซ้าํ ตอนน้นั ยงั เป็ นเพราะตระกลู เหอออกหนา้ ขอความเมตตา ถึง รักษาชีวติ เธอเอาไวไ้ ด้ คร้ังน้ี ถึงราชาแห่งสวรรคเ์ ลา่ จ๊ือลงมาก็ช่วยเธอไม่ได”้ ‘หลินซินเหยยี น’จบั แขนของจงจิ่งหา้ วไว้“จิ่งหา้ ว เรากลบั กนั เถอะคะ่ ฉนั ไมอ่ ยากดู ฉนั กลวั คะ่ ”

จงจ่ิงหา้ วขมวดคิว้ อยา่ งไม่แยแส และเผยความดุร้ายท่ียากจะสงั เกตเห็น “ผมจาํ ไดว้ า่ เม่ือก่อน คุณไม่ไดใ้ จเสาะขนาดน้ี ทาํ ไม คุณไม่อยากเห็นคนที่ทาํ ร้ายคุณไดร้ ับการลงโทษเหรอ?” “ฉนั ไม่อยากดูค่ะ เพราะยงั ไงฉนั กไ็ มไ่ ดเ้ ป็ นอะไร” ‘หลินซินเหยยี น’จบั แขนของเขาไว้ เส้ือสูท ท่ีดูเน้ียบไดเ้ กิดรอยยบั สายตาของจงจิ่งหา้ วหล่นจอ้ งมือของเธอที่จบั แขนของเขาไว้ หลุบตาเลก็ นอ้ ย หางตาที่เยน็ ชา จนปฏิเสธคนไปไกลออกไปเป็ นหมื่นล้ีมีแสงของความเยอื กเยน็ เฉียบคมราวกบั มีด เหมือน‘หลินซินเหยยี น’จะสงั เกตเห็นความอึมครึมที่ไม่มีช่ือน้นั เธอดึงมือกลบั ดว้ ย สญั ชาตญาณ กมุ ไวแ้ น่น เหมือนกบั วา่ แบบน้ีถึงจะสามารถปกป้ องตวั เองใหด้ ี อา๊ ! เวลาน้ีเสียงร้องโหยหวนท่ีแหลมและเศร้ารันทดไดด้ งั ลน่ั หอ้ ง ‘หลินซินเหยยี น’หนั ไปเห็นเสิ่นเผยซวนถอดเลบ็ ของเหอรุ่ยหลินออกนิ้วนึง ท้งั สิบนิ้วไม่วา่ นิ้ว ไหนไดร้ ับบาดเจ็บกเ็ จ็บเขา้ ทรวงอกท้งั น้นั สามารถเห็นไดว้ า่ การท่ีถอดเลบ็ ออกอยา่ งแขง็ กระดา้ งอยา่ งน้นั มนั เจบ็ มากแคไ่ หน เหอรุ่ยหลินถกู โยนไปบนพ้ืน ร่างกายชกั กระตุกทีแลว้ ทีเลา่ เลือดสีแดงสดไหลจากปลายนิ้ว ของเธอลงสู่พ้นื หลง่ั ไหลลงมาอยา่ งคดเค้ียว แดงแจ๊ดอยา่ งบอกไม่ถกู เธอเงยหนา้ มอง‘หลินซินเหยยี น’ที่นงั่ อยตู่ รงหนา้ เธออยา่ งชา้ ๆ ‘หลินซินเหยยี น’หนั หนา้ ไปอีกทางทนั ที ไม่กลา้ สบตากบั ดวงตาท่ีเตม็ ไปดว้ ยเสน้ เลือดของเธอ ในใจกลบั กระวนกระวายอยไู่ มเ่ ป็ นสุข กลวั วา่ เธอจะทนทณั ฑท์ รมานแบบน้ีไมไ่ หวแลว้ จะ สารภาพวา่ เธอไมใ่ ช่หลินซินเหยยี น เธอไม่อยากดู แตเ่ สิ่นเผยซวนดนั ไม่ใหเ้ ธอไดส้ มปรารถนา เขาเอาเลบ็ ท่ีถอดออกมาวางมาท่ี ตรงหนา้ เธอ “คุณหลิน คุณดูสิครับวา่ สวยหรือเปลา่ ?”

ในถาดสีขาวมีเลบ็ มือชิ้นนึง ในเลบ็ ยงั มีคราบเลือดติดอยู่ น่าสะอิดสะเอียนและสยองขวญั “เอาไป” ‘หลินซินเหยยี น’หดคอ เธอกลวั จะแยอ่ ยแู่ ลว้ “ของที่น่าดูขนาดน้ี คุณหลินกลวั ขนาดน้ีทาํ ไมครับ?” ซูจา้ นพดู คลอ้ ยตาม แถมยงั ไดย้ นื่ มือหนั หนา้ เธอมา ใหเ้ ธอดูเลบ็ ที่อยใู่ นถาด “ฉนั ไมด่ ู ฉนั ไมด่ ”ู น่ากลวั เกิน เธอจะไปจากท่ีนี่ เห็นไดช้ ดั วา่ ‘หลินซินเหยยี น’ถูกกระทบกระเทือนจิตใจ ซูจา้ นแกลง้ เขา้ มสใกลห้ ูเธอ “นี่เป็ นแคอ่ อเดิร์ฟเท่าน้นั ละครสนุกยงั อยขู่ า้ งหลงั คุณตอ้ งรู้นะวา่ ทาํ เรื่องชวั่ ก็ตอ้ งจ่ายคา่ ตอบแทน โดยเฉพาะพวกท่ีไมร่ ู้จกั ฟ้ าสูงแผน่ ดินต่าํ อยากปลอมตวั เป็ น คนอ่ืน จุดจบนี่แยก่ วา่ เธอเป็ นพนั เท่าหมื่นเท่าเลยนะ” “ก็นนั่ น่ะสิ อนั น้ีอนั น้ีแค่ข้ีปะต๋ิวเอง มือคู่น้ีของผมยงั สามารถถลกหนงั คนออกมาโดยที่ไม่เป็ นรู เลย” เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นเขา้ กนั เป็ นปี่ เป็ นขล่ยุ ทาํ ‘หลินซินเหยยี น’ตกใจจนเหง่ือไหลไคลยอ้ ย ขา สองขา้ งสนั่ ไมห่ ยดุ ร่างกายเกร็ง เสียงแหบแหง้ “พวกคุณ พวกคุณ……” นี่มนั ไมใ่ ช่คนชดั ๆ เธอไม่ไดพ้ ดู คาํ สุดทา้ ยน้ีออกมา ซูจา้ นแบะปาก คิดอยใู่ นใจวา่ แคน่ ้ีก็ทนไม่ไดแ้ ลว้ ? ละครที่เชือดไก่ใหล้ ิงดู ยงั ไมไ่ ดแ้ สดงเป็ นทางการเลย เป้ าหมายของจงจ่ิงหา้ วคือจะยงิ นดั เดียวไดน้ กสองตวั หน่ึงคือให‘้ หลินซินเหยยี น’ดูจุดจบท่ี โกหกเขา สองคือใหเ้ หอรุ่ยหลินดูใหช้ ดั ๆวา่ ตอนที่เธอรับทณั ฑท์ รมานอยู่ แตห่ ลินหยหู่ านกลบั นงั่ อยทู่ ่ีน่ีดีๆ กลบั ดูเธอทุกขท์ รมานอยทู่ ี่นี่อยา่ งปลอดภยั

การทรมานทางจิตใจ สามารถทาํ ลายลา้ งความมุ่งมน่ั ของคนมากกวา่ ทรมานทางร่างกาย แน่นอน เป้ าหมายสุดทา้ ยของเขาคือรู้ท่ีอยขู่ องหลินซินเหยยี นจากปากพวกเธอ ตอนท่ี 172 โกรธจนกระอกั เลอื ด “คุณจะตอ้ งทาํ ความคุน้ ชินกบั มนั นะครับ” ซูจา้ นยมิ้ แลว้ ส่งสายตาใหเ้ ส่ินเผยซวน “เริ่มการ แสดงของเธอเร็ว ใหค้ ุณหลินไดเ้ ปิ ดหูเปิ ดตาหน่อย” “จะเปิ ดหูเปิ ดตา สูค้ ุณหลินเขา้ ไปพร้อมผม ยงิ่ ใกลย้ งิ่ สามารถมองเห็นไดช้ ดั เจน แบบน้ีสิมนั ถึง จะน่าต่ืนเตน้ ” “ไม่เอา” ‘หลินซินเหยยี น’ผายมือสองขา้ ง ปฏิเสธการสมั ผสั ของพวกเขา ตอนน้ีคือเธอบอกไมเ่ อากไ็ มเ่ อาไดง้ ้นั เหรอ? ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนสบตากนั ทีนึง ไม่สนใจการต่อตา้ นของเธอ หามเธอข้ึนจากเกา้ อ้ี เธอไม่ ไป ถึงลากกจ็ ะตอ้ งลากเธอไปใหไ้ ด้ “พวกคุณรู้หรือเปลา่ วา่ ฉนั เป็ นใคร กก็ ลา้ ทาํ แบบน้ีกบั ฉนั เลย?” ‘หลินซินเหยยี น’ใชแ้ รงขดั ขืน “รีบปล่อยฉนั เร็ว” “พวกผมก็ตอ้ งรู้อยแู่ ลว้ วา่ คุณคือใคร ก็เพราะรู้ถึงจะตอ้ งฝึ กความใจกลา้ ของคุณ ขา้ งกายจิ่งหา้ ว ไม่ตอ้ งการผหู้ ญิงข้ีขลาดตาขาวนะ” แค่คาํ พดู เดียวของซูจา้ นกด็ กั คาํ พดู ท้งั หมดของ‘หลินซินเหยยี น’ไว้ เธอถูกบงั คบั ลากเขา้ หอ้ งไต่สวน เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นแกลง้ เอาเธอโยนไปที่ตรงหนา้ ของ เหอรุ่ยหลิน รองเทา้ เป้ื อนเลือด ตอนท่ีเธออยากดึงขากลบั เหอรุ่ยหลินจบั ขอ้ เทา้ เธอไว้ ท้งั ๆที่ดู แลว้ อ่อนเพลียสุดๆ แตน่ าทีน้ีแรงที่จบั หลินหยหู่ านไวก้ ลบั เยอะจนน่าแปลกใจ

“ปลอ่ ยฉนั ปล่อยฉนั ” ขาสองขา้ งของ‘หลินซินเหยยี น’ถีบไปมว่ั อยา่ งต่ืนตระหนก เธอตื่นเตน้ เกินเหตไุ ดถ้ ีบโดนศีรษะของเหอรุ่ยหลินอยา่ งควบคุมไม่ได้ เหอรุ่ยหลินหนา้ มืดไปสองวนิ าที “แกกลา้ ถีบฉนั ง้นั เหรอ?”เธอกดั ฟันดว้ ยความแคน้ ซอกฟันยงั มีเสน้ เลือดหลงเหลืออยู่ ใบหนา้ ท่ี ขาวซีด ดุร้ายเหมือนผรี ้ายท่ีคลานออกมาจากนรก “ฉนั เปล่านะ ฉนั เปลา่ ฉนั ไมไ่ ดต้ ้งั ใจ แกเป็ นคนจบั ขาฉนั ก่อน” ‘หลินซินเหยยี น’กลวั จนพดู จา สะเปะสะปะ เหอรุ่ยหลินในนาทีน้ีหนา้ ตาไมเ่ หมือนผไู้ มเ่ หมือนคนเลย เสิ่นเผยซวนที่อยขู่ า้ งๆถีบเธอทีนึง “คุณหลินถีบเธอทีนึงแลว้ จะทาํ ไม?” “กน็ นั่ น่ะสิ กไ็ มด่ ูหน่อยวา่ เธอคือใคร เธอเห็นวา่ เธอเป็ นคนของตระกลู เหอพวกเรากจ็ ะไมก่ ลา้ ลงมือกบั เธอง้นั เหรอ? กลา้ แตะคุณหลิน มีชีวติ อยบู่ นโลกจนเบ่ือแลว้ ใช่ม้ยั ?” หนา้ ตาของซูจา้ น ซ่าและไดใ้ จมาก “เธอนึกวา่ ตระกลู เหอสามารถเป็ นที่พ่งึ ใหเ้ ธอ พวกเรากจ็ ะไมก่ ลา้ แตะตอ้ งเธอ ง้นั เหรอ? ใช่วา่ ฉนั คุยโวโออ้ วดนะ ตระกลู เหอกลา้ มาออ้ นวอนขอความเมตตาคาํ นึง พวกเราก็ จะกาํ จดั ตระกลู เหอใหส้ ิ้นซากเชื่อหรือเปลา่ ?” ระหวา่ งที่พดู สายตาของเขาไดแ้ กลง้ เหลือบมองมาท‘ี่ หลินซินเหยยี น’ “คุณหลินวา่ ใช่ม้ยั ครับ?” ‘หลินซินเหยยี น’ไมก่ ลา้ ส่งเสียงเลยดว้ ยซ้าํ เหอรุ่ยหลินมีตระกลู เหอเป็ นท่ีพ่ึง ยงั มีจุดจบแบน้ี ง้นั ถา้ เธอที่ไมม่ ีที่พ่งึ ใดๆเลยถกู จบั ไดว้ า่ ไม่ใช่ หลินซินเหยยี นตวั จริง ง้นั …… เธอไม่กลา้ คิดตอ่ ไปอีก เหอรุ่ยหลินท่ีถกู กระทืบทีนึงหมอบอยบู่ นพ้นื คร่ึงคอ่ นวนั ก็พดู ไมอ่ อกสกั คาํ

เธอเจ็บไปท้งั เน้ือท้งั ตวั เม่ือกี๊เสิ่นเผยซวนกระทืบมาทีนึงเกือบเอาชีวติ เธอ เธอน่าอนาถขนาดน้ี ถูกคนเหยยี ดหยามขนาดน้ี แต่หลินหยหู่ านตวั ปลอมคนน้ีกลบั ไดร้ ับการ ยอมรับและความเคารพจากเพื่อนๆท่ีจงจิ่งหา้ วเช่ือใจท่ีสุด เธอโมโหจงั เลย เธอโกรธจงั เลย ถือสิทธ์ิอะไรผลประโยชน์ลว้ นใหเ้ ธอไปหมด? เธอเจบ็ ใจ! เอ๊ือก! เหอรุ่ยหลินโกรธจนกระอกั เลือดออกมา พน่ ใส่ขาของ‘หลินซินเหยยี น’พอดี ของเหลวอุ่นๆเหมือนมือท่ีมีอณุ หภมู ิ คอยลูบจบั ผวิ ของเธอ ชาและคนั ยบุ ยบิ เธอตกใจจนร้อง “อา๊ !” “ไปตายซะ ไปตายเลยไป” ‘หลินซินเหยยี น’กระทืบไปที่หวั ของเหอรุ่ยหลินทีแลว้ ทีเลา่ อยา่ งมี เล่ห์เหล่ียม พยายามที่จะกระทืบเธอใหต้ าย มีแค่เหอรุ่ยหลินตายเท่าน้นั ถึงจะสามารถช่วยเธอเกบ็ เป็ นความลบั เธอจะใหเ้ หอรุ่ยหลินมีชีวติ อยไู่ มไ่ ด้ ไม่ได!้ เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นมองเธอกระทืบไปที่เหอรุ่ยหลินติดต่อกนั หลายทีก็ไมไ่ ดห้ า้ ม ตอนท่ี เหอรุ่ยหลินใกลจ้ ะหมดสติไป พวกเขาถึงดึง‘หลินซินเหยยี น’ออก “พวกคุณปล่อยฉนั ใหฉ้ นั ตีมนั ตายเลย มนั ทาํ ลายฉนั มนั ตอ้ งตาย พวกคุณรีบช่วยฉนั เอามนั ตาย เร็ว เร็วๆ…”

หลายวนั ท่ีเหอรุ่ยหลินอยทู่ ่ีนี่ไดร้ ับความทนทุกขท์ รมาน ถึงไม่ตายก็เหลือแคค่ ร่ึงชีวติ ไม่มีแรง เอาคืนเลยดว้ ยซ้าํ ถา้ เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นดึงหลินหยหู่ านออกชา้ อีกไม่ก่ีนาที เธอกอ็ าจจะตาย แลว้ ผหู้ ญิงคนน้ีอยากจะฆ่าปิ ดปากเธอ? อาจจะเพราะในใจเกิดความโกรธ ทาํ ใหค้ วามมุง่ มน่ั ท่ีอยากจะอยรู่ อดของเธอแขง็ แกร่งมากเป็ น พเิ ศษ เหอรุ่ยหลินอดทนกบั ลมหายใจเฮือกสุดทา้ ยและตะคอก“แกไม่ใช่หลินซินเหยยี น!” ทนั ใดน้นั สายตาของ‘หลินซินเหยยี น’ตกใจ แลว้ ตามมาดว้ ยเยน็ ชา “กาํ ลงั จะตายอยแู่ ลว้ ยงั กลา้ พดู จาเหลวไหลอีก คอยดูฉนั จะเอาแกตายยงั ไง” ระหวา่ งท่ีพดู ‘หลินซินเหยยี น’ก็ไดก้ ระโจนมาท่ีบนตวั เธอ ซูจา้ นดึงเธอไว้“คุณรีบร้อนอะไร ครับ ปากก็อยทู่ ่ีปากของเธอ คุณยงั ไมใ่ หเ้ ธอพดู อีก ยงิ่ ไปกวา่ น้นั ผมรู้สึกสนุกดี เธอบอกวา่ คุณ ไม่ใช่หลินซินเหยยี น” ซูจา้ นเขา้ ใกลใ้ บหนา้ เธอ มองซา้ ยมองขวา มองข้ึนมองลงแลว้ พดู เยาะ เยย้ “หรือวา่ ใบหนา้ อนั น้ีไดผ้ า่ นการศลั ยกรรมมา?” ‘หลินซินเหยยี น’สน่ั ไปท้งั ตวั “คุณพดู จาเหลวไหลอะไร” “ผมแคล่ อ้ เล่นเฉยๆ ไมต่ อ้ งจริงจงั ครับ”ซูจา้ นยมิ้ เหอรุ่ยหลินกาํ มือไวแ้ น่น กลวั วา่ ซูจา้ นจะเช่ือคาํ พดู ของเธอ “มนั ไมใ่ ช่หลินซินเหยยี นจริง……” จู่ๆเสียงไดห้ ยดุ ลงมา เธอเงยหนา้ ข้ึนมาอยา่ งยากลาํ บาก มองผชู้ ายที่นงั่ อยบู่ นเกา้ อ้ีตรงนอกผนงั กระจกที่ดูทุกอยา่ งท่ี เกิดข้ึนน้ีอยา่ งเงียบๆ เหมือนกบั วา่ ท้งั หมดน้ีอยใู่ นการควบคุมของเขา นาทีน้ี เธอถึงรู้จุดประสงคข์ องเขา

เธอเพิ่งถูกมานาํ ตวั เขา้ มากถ็ กู เสิ่นเผยซวนถอดเลบ็ ความเจ็บปวดทาํ ใหเ้ ธอสูญเสีย ความสามารถในการคิดพจิ ารณา เธอลืมไดย้ งั ไงวา่ จงจ่ิงหา้ วสงั เกตเห็นต้งั นานแลว้ วา่ หลินซิน เหยยี นคนน้ีไม่ใช่หลินซินเหยยี น ใหเ้ ธอมาท่ีน่ี กแ็ คม่ ายยุ งปลุกป่ันความสมั พนั ธ์ของพวกเธอเฉยๆ แตใ่ จที่หลินหยหู่ านอยากใหเ้ ธอตาย มนั ก็เห็นไดช้ ดั เจนจริงๆ เธอหวั เราะ หวั เราะไดเ้ ศร้ารันทด “ฉนั ติดตามอยขู่ า้ งกายคุณมานานขนาดน้นั ทาํ ไมฉนั ถึงลืม วธิ ีการของคุณไดน้ ะ?” น้าํ ตาไหลลงมาตฝจากหางตาของเธอ ปะปนอยใู่ นคราบเลือด ถูกเลือดท่ีเหนียวขน้ หลอม รวมเขา้ ดว้ ยกนั “ฉนั บอก ฉนั บอกวา่ หลินซินเหยยี นอยไู่ หน แต่ฉนั มีเงื่อนไขขอ้ นึง” ในที่สุดเวลาน้ีจงจ่ิงหา้ วถึงไมด่ ูความเฮฮาตอ่ อีก เขาลกุ ข้ึนมาจากเกา้ อ้ี กา้ วฝี เทา้ ดูเหมือนไม่รีบ ร้อน ที่จริงเขาเก็บอาการไมไ่ หวต้งั นานแลว้ ‘หลินซินเหยยี น’ที่ยนื อยขู่ า้ งๆอ้ึงไปต้งั นานแลว้ เธอ เธอ ที่เธอพดู หมายความวา่ ยงั ไง? ซูจา้ นมองสีหนา้ ซีดเซียวของเธออยา่ งเรียบเฉยพร้อมส่งเสียง“ฮ้ือ”อยา่ งเยน็ ชา ‘หลินซินเหยยี น’ตวั สนั่ หรือวา่ เหอรุ่ยหลินหกั หลงั เธอต้งั นานแลว้ ? ไม่ง้นั จงจิ่งหา้ วไมม่ ีทางรู้เรื่องที่เธอไมใ่ ช่หลินซินเหยยี นหรอก อยา่ งไรก็ตามมีแค่เธอเท่าน้นั ที่รู้เร่ืองน้ี เธอโมโหจนมือสองขา้ งกาํ แน่นเป็ นหมดั ทนั ใดน้นั ไดก้ ระโจนไปหาเหอรุ่ยหลิน นงั่ คร่อมอยู่ บนตวั เธอ มือท้งั สองขา้ งบีบคอของเธอไวแ้ น่น “นงั แพศยา ไปตายซะ ไปตายซะ!”

เสิ่นเผยซวนกระทืบ‘หลินซินเหยยี น’ออก “เบื่อหน่ายกบั ชีวติ แลว้ ใช่ม้ยั ?” เขาส่งสายตาใหผ้ ชู้ ายสองคนท่ียนื อยมู่ ุมผนงั “จบั ตวั เธอไว”้ เวลาน้ีจะใหเ้ ธอมาก่อกวนไมไ่ ด้ สืบวา่ หลินซินเหยยี นอยไู่ หนสาํ คญั ท่ีสุด เหอรุ่ยหลินหายใจโรยริน แมแ้ ต่ไอกแ็ คร่ ่างกายสนั่ เทาเลก็ นอ้ ย ไอเสียงไม่ออก จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว เสิ่นเผยซวนนง่ั ลงมาลูบหลงั ใหเ้ ธอ “ไมต่ ายหรอก” ถึงแมเ้ ธอถกู ทรมานมาไมเ่ บาเลย แต่ไม่ตายหรอก เขามีขอบเขตอยู่ จงจ่ิงหา้ วโล่งอกไปที ใชม้ ือบีบแกม้ เธอ ถา้ หากตายมนั กไ็ ดไ้ มค่ ุม้ เสียแลว้ “บอกมา หลินซินเหยยี นอยไู่ หน” เสิ่นเผยซวนพยงุ เธอนงั่ ลงท่ีพ้นื ผา่ นไปสกั พกั เธอฟ้ื นฟเู รี่ยวแรงกลบั มา ถึงคอ่ ยๆเงยหนา้ มอง‘หลินซินเหยยี น’ที่ถกู คนควบคุม ตวั ไว้ เลียริมฝี ปากท่ีแหง้ กร้านและมีคราบเลือดติดอยู่ พดู ดว้ ยเสียงออ่ นแอ “ฉนั บอกก็ได้ แต่ฉนั มีเงื่อนไขขอ้ นึง” “คุณวา่ มา” มุมปากของเธอฉีกรอยยมิ้ ท่ีกระหายเลือดออกมา “ฉนั จะใหม้ นั ตาย!” “นงั แพศยา แกสิไปตาย แกนนั่ แหละไปตาย” ‘หลินซินเหยยี น’มองไปที่จงจ่ิงหา้ วแลว้ รีบ อธิบาย “คุณอยา่ ไปฟังมนั พดู จาเหลวไหลนะคะ ฉนั คือหลินซินเหยยี นจริงๆ ฉนั คือตวั จริงคะ่ ถา้ คุณเชื่อคาํ พดู ของมนั ง้นั กห็ ลงกลมนั แลว้ อยา่ เชื่อคาํ พดู ของมนั เด็ดขาดนะคะ!” “อุดปากมนั ไว!้ ” เสิ่นเผยซวนดุเสียงดงั ทาํ ไมถึงดูสถานการณ์ไม่เป็ นขนาดน้?ี

ผชู้ ายท้งั สองมองหนา้ กนั ไปมา เอาอะไรมาอดุ ? ขา้ งกายไมม่ ีของอะไรเลย สุดทา้ ยผชู้ ายคนหน่ึงถอนหายใจ ใชม้ ือตวั เองปิ ดปากที่ยงั จะพดู จา ของ‘หลินซินเหยยี น’ไว้ เหอรุ่ยหลินหวั เราะ ใบหนา้ ไมม่ ีความสวยหลงเหลืออยเู่ ลยสกั นิด แมก้ ระทงั่ ยงั น่ากลวั ดว้ ยซ้าํ เธอมองหนา้ หลินหยหู่ าน “แกดูแกซิ นอกจากมีใบหนา้ ท่ีเหมือนหลินซินเหยยี นแลว้ แมแ้ ต่ค่า ใหห้ ลอกใชก้ ็ไมม่ ี อะหา้ วจะไวช้ ีวติ แกเหรอ?” หลินหยหู่ านเบิกตากวา้ ง เสน้ เลือดก่อตวั ข้ึน แทบอยากจะกระโจนมากดั เธอตาย เหอรุ่ยหลินไม่แคร์เลยสกั นิด เธอพดู กบั หลินหยหู่ าน แตก่ ลบั มีนยั แอบซ่อนไวล้ ึกสุดใจ “วนั น้นั หลงั จากหลินซินเหยยี นถูกพ่ีชายฉนั นาํ ตวั ไป แกกค็ งไมร่ ู้ใช่ม้ยั วา่ อยทู่ ี่ไหน? ฉนั มกั จะมีของ ท่ีอะหา้ วตอ้ งการ แต่แกมีอะไร?” ตอนที่ 173 จบั ป้ าฮัวได้แล้ว หลินหยหู่ านเบิกตากวา้ ง จอ้ งเหอรุ่ยหลินไว้ ราวกบั ถา้ ตอนน้ีมีมีดอยเู่ ล่มหน่ึง เธอกจ็ ะพงุ่ ไป แทงเหอรุ่ยหลินใหต้ าย “ปลอ่ ยเธอ” จงจ่ิงหา้ วไมเ่ พราะคาํ พดู เดียวของเหอรุ่ยหลิน กเ็ ช่ือวา่ หลินหยหู่ านไม่รู้วา่ หลินซิน เหยยี นอยไู่ หนหรอก การร่วมงานท่ีมีผลประโยชนผ์ กู มดั อยา่ งพวกเธอ ความเช่ือใจบอบบางมาก อยากใหพ้ วกเธอ เคืองแคน้ ซ่ึงกนั และกนั ง่ายมากจริงๆ อยากรู้เรื่องอะไรจากปากของพวกเธอกไ็ ม่ยากเลย

“นงั แพศยา แกรู้ไดย้ งั ไงวา่ ฉนั ไมร่ ู้? !” หลินหยหู่ านตะคอก ถา้ ไมใ่ ช่คนขวางเธอไว้ เธอพงุ่ ไป ฉีกเหอรุ่ยหลินกินแลว้ กเ็ หมือนท่ีจงจิ่งหา้ วคิด ท่ีพวกเธอสามารถร่วมงานกนั เพือ่ ผลประโยชน์ เพราะตา่ งคนตา่ งกม็ ี ของที่ตวั เองอยากได้ ตอนน้ีแตกคอกนั ยงั จะคิดเผอื่ อีกฝ่ ายไดอ้ ยา่ งไร? ตอนน้ีคงอยากใหอ้ ีกฝ่ าย ตายมากกวา่ ม้งั ? “พี่ชายแกเอาตวั หลินซินเหยยี นไป ฉนั ไดแ้ อบสะกดรอยตามมนั แกมนั โง่ นึกวา่ ฉนั ไม่รู้ แกนึก วา่ แกมีทางหนีทีไลค่ นเดียวหรือไง? ฉนั ก็มีเหมือนกนั ! !”แผนการน้ีเสิ่นซิ่วฉิงตายแลว้ ญาติคน เดียวของเธอไดจ้ ากเธอไปแลว้ ตอนน้ีเธอใชช้ ีวติ อยบู่ นโลกน้ีเพยี งลาํ พงั เป็ นไปไดย้ งั ไงที่จะไม่ ต้งั ความสงสยั และระมดั ระวงั ตวั ใหม้ ากๆ เหลือทางหนีทีไลใ่ หต้ วั เอง เสิ่นเผยซวนกบั ซูจา้ นส่ือสารกนั ทางสายตา ผหู้ ญิงสองคนน้ีลว้ นมีความคิดของตนเอง แผนยยุ งปลุกป่ันของจงจิ่งหา้ ว เฉลียวฉลาดจริงๆ จงจ่ิงหา้ วคอ่ ยๆกมุ มือ กลบั ไมไ่ ดก้ มุ แน่น เขาแค่พดู วา่ “คุณสองคนใครเป็ นคนบอกวา่ หลินซิน เหยยี นอยไู่ หนก่อน คนน้นั รอดชีวติ ” “ฉนั ” “ฉนั บอก” ท้งั สองคนแทบจะพดู ออกมาพร้อมกนั แตใ่ นขณะเดียวกนั ก็ไดม้ องหนา้ อีกฝ่ าย แทบอยากจะให้ อีกฝ่ ายตาย “หลินซินเหยยี นถกู เหอรุ่ยเจ๋อพาไปท่ีหมบู่ า้ นชุ่นเย่ อยไู่ ม่ไกลจากเมืองB……” หลินหยหู่ านแทบจะพดู ออกมาโดยที่ไมไ่ ตร่ตรองย้งั คิด พยายามจะแยง่ เหอรุ่ยหลินพดู ก่อน

อยหู่ นา้ ผลประโยชน์ พวกเธอไมม่ ีความเช่ือใจใดๆ ความสมั พนั ธท์ ี่สร้างข้ึนมาจาก ผลประโยชน์ พริบตาเดียวกไ็ ดก้ ระจุยกระจายหมด จงจ่ิงหา้ วยงั ฟังคาํ พดู ของหลินหยหู่ านไม่จบกไ็ ดเ้ ดินออกไปแลว้ ซูจา้ นก็เดินตามไปอยา่ งไว เสิ่นเผยซวนมองผชู้ ายสองคนที่ยนื อยมู่ ุมผนงั แลว้ สงั่ การ “ปล่อย เธอ” “พวกเธอจะไม่ตีกนั เหรอครับ?” เห็นไดช้ ดั วา่ ตอนน้ีพวกเธอสองคนไม่ถกู กนั เสิ่นเผยซวนยกมมุ ปากข้ึน “ใครจะอยู่ ใครจะตาย ก็ตอ้ งแลว้ แตเ่ วรแตก่ รรมของพวกเธอแลว้ พวกนายพาคนไปตามฉนั ” ผชู้ ายท้งั สองเขา้ ใจความหมายของเส่ินเผยซวนแลว้ จึงไดป้ ล่อยตวั หลินหยหู่ าน ออกจากหอ้ ง ไต่สวนพร้อมเส่ินเผยซวน ตอนที่มาถึงหนา้ หอ้ งไดป้ ิ ดประตสู นิท นาทีท่ีหลินหยหู่ านไดร้ ับอิสระ เส้ียววนิ าทีน้นั กไ็ ดก้ ระโจนไปที่เหอรุ่ยหลิน“นงั แพศยา ไปตาย ซะ ไปตายเลยไป ไมน่ ึกเลยวา่ จะกลา้ หกั หลงั ฉนั !” เหอรุ่ยหลินโกรธยงิ่ กวา่ เธอเสียอีก โมโหจนเลือดข้ึนหนา้ “อิโง่ จงจ่ิงหา้ วจงใจยยุ ง ถา้ แกกบั ฉนั ต่างก็ปิ ดปากสนิทไมพ่ ดู บางทีอาจจะยงั มีโอกาสรอด แกคิดวา่ แกพดู แลว้ ยงั จะสามารถมีชีวติ อยตู่ ่อเหรอ? !” หลินหยหู่ านอ้ึง แตม่ ีความโกรธมากกวา่ เธอบีบคอเหอรุ่ยหลินไวแ้ น่น “ถา้ แกไม่หกั หลงั ฉนั ตอนน้ีฉนั ยงั สามารถอยขู่ า้ งกายเขาต่อไป เพราะแกคนเดียว ไมร่ ักษาสญั ญา! เป็ นคนพดู กลบั คาํ ก่อน ยงั กลา้ มาวา่ ฉนั อีก? ! !” คนอยภู่ ายใตส้ ถานการณ์โกรธแคน้ สุดๆ กาํ ลงั แฝงมกั จะไร้ขีดจาํ กดั กเ็ หมือนอยา่ งเช่นตอนน้ี ท้งั ๆท่ีร่างกายของเหอรุ่ยหลินบาดเจ็บสาหสั ดูแลว้ แคห่ ายใจกย็ งั ยากลาํ บาก แตน่ าทีน้ีเรี่ยวแรง กลบั เยอะจนน่าตกใจ ไม่นึกเลยวา่ เหอรุ่ยหลินจะใชพ้ ลงั ของช่วงเอวลกุ ข้ึน แลว้ เอาหลินหยหู่ าน

ท่ีนงั่ คร่อมอยบู่ นตวั เธอ พลิกหลินหยหู่ านลงไป และฉวยโอกาสนงั่ คร่อมไปที่บนตวั เธอ กระชากผมของเธอและตะคอกดว้ ยความโกรธ “ฉนั ไมไ่ ดห้ กั หลงั แก เขารู้ต้งั นานแลว้ วา่ แก ไมใ่ ช่หลินซินเหยยี น!” หลินหยหู่ านรู้สึกเหมือนหนงั ศีรษะจะถกู กระชากทิ้ง เธอแสยะยมิ้ อยา่ งเจบ็ ปวด พดู อยา่ งดุร้าย “แกคิดวา่ ฉนั จะเชื่อแกง้นั เหรอ? ถา้ แกไมบ่ อก เขาจะรู้ไดย้ งั ไง ไม่ง้นั เขาจะมีตาทิพย์ แคแ่ ป๊ บ เดียวกส็ ามารถมองทะลปุ รุโปร่งเหรอ?” เหอรุ่ยหลินอ้ึงไปครู่หน่ึง ใช่สิ เธอยงั แยกใบหนา้ น้ีไม่ออกเลย ทาํ ไมจงจิ่งหา้ วถึงไดม้ องทะลุปรุ โปร่งไวขนาดน้นั ละ่ ? เขารู้สึกยงั ไงกบั หลินซินเหยยี นกนั แน?่ อาศยั ตอนที่ความคิดเธอลอ่ งลอย หลินหยหู่ านจากฝ่ ายถูกกระทาํ มาเป็ นกระทาํ และไดเ้ ปรียบอีก คร้ัง “ถึงก่อนหนา้ น้ีแกไมไ่ ดพ้ ดู แตเ่ มื่อก๊ีแกก็ไดห้ กั หลงั ฉนั จริงๆ ฉนั ไดย้ นิ กบั หูตวั เอง ยงั จะ เทจ็ ไดเ้ หรอ?” หลินหยหู่ านกระชากหวั เธอโขกกบั พ้นื “กระชากหวั ฉนั ใช่ม้ยั กระชากหวั ฉนั ใช่ม้ยั ฉนั จะโขก ใหแ้ กตาย นงั แพศยา!” เหอรุ่ยหลินถกู โขกหวั จนมึนต๊ึบ เจบ็ จนชาไปหมด ราวกบั มนั สมองจะไหลออกมาอยแู่ ลว้ เธอ ใชม้ ือท้งั สองขา้ งออกแรงทุบพ้ืนอยากเรียกร้องความสนใจจากคนอ่ืนใหม้ าช่วยเธอหน่อย แตว่ า่ วนั น้ีไมม่ ีทางมีคนเขา้ มาที่น่ี และยงิ่ ไม่มีคนมาช่วยเธอหรอก เธออยากต่อตา้ น แต่เร่ียวแรงกลบั ไมพ่ อ “นงั แพศยา ไปตายซะ” เหมือนหลินหยหู่ านจะทุบตีจนขาดสติไปแลว้ ไมแ่ คร์เลยวา่ เธอจะตาย หรือเปล่า แค่อยากแกแ้ คน้ กบั การที่เหอรุ่ยหลินทรยศตวั เอง “หลิน…หยหู่ าน ถา้ ฉนั ตาย แกกอ็ ยา่ คิดจะอย…ู่ …”

“แกจะฆ่าฉนั ไมใ่ ช่เหรอ จะเอาชีวติ ฉนั ไมใ่ ช่เหรอ? ถึงจะตายก็ตอ้ งแกตายก่อนแน่นอน!” หลิน หยหู่ านหวั เราะอยา่ งร้ายกาจ เหอรุ่ยหลินเวยี นหวั จนจะระเบิดอยแู่ ลว้ ร่างเงาบา้ คลงั่ ท่ีอยตู่ รงหนา้ ยงิ่ อยยู่ ง่ิ พร่ามวั ไมร่ ู้วา่ จะ ตายหรือยงั ความม่งุ มน่ั ที่อยากจะอยรู่ อดท่ีเหลืออยอู่ นั นอ้ ยนิดค้าํ จุนเอาไว้ ทนั ใดน้นั เธอ กระชากหวั ของหลินหยหู่ านไว้ ใชแ้ รงท้งั หมดที่มีกระชากลงมา หลินหยหู่ านเจ็บจนร้อง โหยหวน เหอรุ่ยหลินฉวยโอกาสดึงสายผกู เอวของเธอมาพนั คอของเธอแลว้ ใชแ้ รงรัดเอาไว้ ใบหนา้ ท่ีเหมือนหลินซินเหยยี นอยา่ งกบั แกะน้ี กไ็ ดแ้ บกรับความเคียดแคน้ ท่ีเธอมีตอ่ หลินซิน เหยยี น ดวงตาของเธอเตม็ ไปดว้ ยเสน้ เลือด ออกแรงดึงสายผกู เอวใหแ้ น่น “แอะๆ…” หลินหยหู่ านตาเหลือกและลิ้นจุกปาก ส่งเสียงแอะๆอยากร้องขอช่วยชีวติ แตว่ า่ ไดแ้ ค่ส่งเสียง แอะๆออกมา “อยากใหฉ้ นั ตาย แกยงั ไม่มีสิทธ์ิพอหรอก!” เหอรุ่ยหลินราวกบั บา้ ไปแลว้ “ไปตายซะ หลินซินเหยยี น หลินหยหู่ านพวกแกไปตายใหห้ มด เลย พวกแกสูฉ้ นั ไม่ไดห้ รอก ฮ่าๆ……” หลินหยหู่ านค่อยๆสงบลงมาและ ไมไ่ ดข้ ดั ขืนอีก เรี่ยวแรงและความมงุ่ มน่ั ที่เหอรุ่ยหลินหลงเหลืออยลู่ ว้ นสูญหายไป จู่ๆเธอไดว้ บู ลงไป อีกฝ่ังนึงจงจ่ิงหา้ วไดเ้ ดินทางไปท่ีหมูบ่ า้ นชุ่นเยก่ ่อน ส่วนซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนไดพ้ าคนตามมา ไปหลงั

มาถึงหมบู่ า้ นชุ่นเย่ เส่ินเผยซวนไดใ้ หค้ นหอ้ มลอ้ มหม่บู า้ นไว้ หม่บู า้ นชุ่นเยไ่ มใ่ หญ่ ท้งั ดา้ นหนา้ และดา้ นหลงั มีแคบ่ า้ นเรียงกนั เป็ นสองแถว อีกอยา่ งเป็ นหมู่บา้ นที่คอ่ นขา้ งเปล่ียว คน ส่วนใหญ่ไดไ้ ปจากหมู่บา้ นน้ีแลว้ ออกไปพฒั นาท่ีขา้ งนอก ในหมูบ่ า้ นดูค่อนขา้ งเงียบเหงา ตลอดทางมาก็ไมค่ อ่ ยมีคนเลย “คน้ หาใหท้ วั่ ทุกบา้ นเลย ฉนั ไมเ่ ชื่อ มีกนั อยแู่ คไ่ ม่ก่ีครอบครัว เหอรุ่ยเจ๋อยงั จะสามารถซ่อนเขา้ ไปในรูหนูได”้ ซูจา้ นเตม็ ไปดว้ ยความแคน้ เคืองต่อความไม่เป็ นธรรม เอือมระอากบั พฤติกรรม ของเหอรุ่ยเจ๋อและเหอรุ่ยหลินมาก จงจ่ิงหา้ วไม่สนใจ แต่ไดเ้ หยยี บอยบู่ นพ้นื ผิวถนนที่ขรุขระ เป็ นคนคน้ หาทีละบา้ นทีละหลงั เอง หวงั หาเธอเจอโดยเร็ว หวงั เจอหนา้ เธอโดยเร็ว หวงั วา่ ตวั เองจะสามารถหาเธอเจอ ก่อนเป็ นคนแรก หวงั วา่ คนแรกที่เธอจะสามารถเห็นคือเขา คน้ หามาคร่ึงคอ่ นหมู่บา้ นกไ็ ม่ไดเ้ รื่องอะไรเลย ไม่เห็นร่างเงาและร่องรอยของเธอเลย ขณะท่ีพวกเขาเหยยี บเขา้ ลานบา้ นหลงั หน่ึงที่ก่อดว้ ยอิฐ เจา้ ของบา้ นท่ีอยดู่ า้ นในเหมือนไดย้ นิ วา่ พวกเขามาตามหาคน พวกเขามีความเคล่ือนไหวที่ใหญ่โต คนมากนั เยอะมาก ตอนที่ยงั ไม่ถึง บา้ นพวกเขา กไ็ ดย้ นิ ขา้ งบา้ นบอกวา่ มีคนมาตามหาคนท่ีหมูบ่ า้ นแลว้ ผใู้ หญบ่ า้ นก็เลยรีบมาดู “พวกคุณกาํ ลงั ตามหาผหู้ ญิงคนนึงเหรอคะ?” คนที่ถามคือผหู้ ญิงวยั กลางคน ผิวดาํ คล้าํ สามี ออกไปทาํ งานที่นอกบา้ น ส่วนเธออยบู่ า้ นคอยดูแลคนแก่และเดก็ ในบา้ น ปกติก็ทาํ ไร่ทาํ นา คน ชนบทกไ็ ม่ชอบบาํ รุงผิวพรรณ แคด่ ูหนา้ ตากร็ ู้วา่ คือชาวไร่ชาวนา “ฉนั เคยเห็นตรงหนา้ หมบู่ า้ น มีผหู้ ญิงหนา้ ตาสะสวยคนหน่ึงอยทู่ ่ีระเบียงบา้ นของป้ าฮวั แตไ่ ม่เคยเห็นเธอออกมาจากบา้ น เลย”

“อยไู่ หน?” จงจิ่งหา้ วแทบจะสามารถแน่ใจไดว้ า่ ผหู้ ญิงที่หญิงวยั กลางคนคนน้ีพดู ถึงก็คือหลิน ซินเหยยี น “คุณพาพวกเราไป ถา้ หาคนเจอ ใหค้ ุณหน่ึงแสนหยวน” ซูจา้ นพดู จูงใจ หญิงวยั กลางคนกลืนน้าํ ลายทีนึง ดูคนพวกน้ีแตง่ ตวั ภูมิฐาน รถที่ขบั มาเธอกเ็ คยเห็นแคใ่ นทีวี เท่าน้นั เหมือนจะแพงมาก คนในเมืองตา่ งกเ็ รียกวา่ รถหรู แค่เปิ ดปากก็ใหเ้ ป็ นแสนเลย เธอหวนั่ ไหวจะแยอ่ ยแู่ ลว้ ที่บา้ นกม็ ีแค่สามีคนเดียวท่ีออกไปหาเงินนอกบา้ น เธอทาํ นาอยทู่ ่ีบา้ น คา่ ใชจ้ ่ายของท้งั ครอบครัวกอ็ าศยั รายไดอ้ นั นอ้ ยนิดน้ี อยใู่ นหมบู่ า้ นก็เป็ นครอบครัวรากหญา้ แมแ้ ต่ป้ าฮวั ท่ีเป็ น แม่หมา้ ยในหนา้ หมูบ่ า้ น กย็ งั รวยกวา่ บา้ นเธอเลย เพอ่ื หน่ึงแสนหยวนน้ี หญิงวยั กลางคนมีความกระตือรือร้นมาก “พวกคุณมากบั ฉนั เลยคะ่ อยู่ หนา้ หมูบ่ า้ นน้ีเอง ไมไ่ กลค่ะ” เสิ่นเผยซวนใหค้ นท่ีพามาดว้ ยเฝ้ าไวต้ อ่ หา้ มใหค้ นในหมบู่ า้ นออกไปแมแ้ ต่คนเดียว จากน้นั ก็ ไดไ้ ปหนา้ หมูบ่ า้ นกบั หญิงวยั กลางคน ไมน่ านก็เห็นตึกสีขาวสองช้นั จงจิ่งหา้ วมองระเบียงช้นั สองที่หญิงวยั กลางคนพดู ถึง สายลม ออ่ นๆพดั โชย ผา้ มา่ นพลิ้วไหวไปมา แตก่ ลบั ไม่เจอร่างเงาที่เขาปรารถนา ยง่ิ ใกลเ้ ขา้ ไป เขาก็ยง่ิ กระวนกระวายใจมากข้ึน ปังๆๆ… “ป้ าฮวั ” หญิงวยั กลางคนตบประตเู หลก็ “ป้ าฮวั เธออยบู่ า้ นหรือเปล่า ถา้ อยบู่ า้ นกเ็ ปิ ดประตู หน่อย……”

หญิงวยั กลางคนยงั พดู ไมจ่ บ ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนท่ียนื อยซู่ า้ ยกบั ขวาก็ไดถ้ ีบประตอู อกคนละ ขา้ ง หญิงวยั กลางคนอ้ึง คิดอยใู่ นใจวา่ คนพวกน้ีคงไมใ่ ช่มาเฟี ยอะไรม้งั ? ใชค้ วามรุนแรงขนาดน้ี? “คุณเคาะขนาดน้ี ตะโกนขนาดน้ี ถึงมีคนอยกู่ ต็ อ้ งถกู คุณทาํ เอาตกใจจนวงิ่ หนีเตลิดเปิ ดเปิ งจน หมด” ซูจา้ นจอ้ งหญิงวยั กลางคนทีนึง เหมือนไมพ่ อใจที่เธอเคาะประตู “หนีไม่ไดค้ ะ่ หนีไม่ได้ หนา้ ต่างของลานบา้ นน้ีไดต้ ิดหนา้ กนั ขโมยที่แขง็ แรงทนทานมาก ถา้ คนอยขู่ า้ งในไม่มีทางหนีไดห้ รอกค่ะ” หญิงวยั กลางคนรีบอธิบาย เธอไม่อยากขดั ใจคนพวกน้ี หรอกนะ อีกท้งั ยงั ดูแลว้ เป็ นคนที่แตะตอ้ งไมไ่ ดเ้ ลย จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ ไปในลานบา้ นก่อน ลานบา้ นไม่ใหญ่ ดูแลไดไ้ ม่เลว เหมือนท่ีหญิงวยั กลางคน บอก ท่ีนี่ปิ ดก้นั ไดด้ ีมาก นอกจากระเบียงของช้นั สองกบั หนา้ ต่างของช้นั หน่ึง ไม่มีทางที่คนจะ สามารถออกไปไดเ้ ลย ในขณะเดียวกนั กเ็ ขา้ มาไม่ได้ จะตอ้ งเขา้ ออกจากประตูอยา่ งเดียว นิ้วมือของเขาสนั่ เทา หลินซินเหยยี นถกู ขงั อยทู่ ่ีน่ีเองเหรอ? เขา้ มาถึงหอ้ งรับแขก หอ้ งรับแขกไมใ่ หญ่ สิ่งของที่จดั วางดูเรียบง่าย แต่กลบั เก็บกวาดได้ สะอาดสะอา้ น บา้ นท้งั หลงั เงียบมาก ไมก่ ไ็ ม่มีคนอยู่ ไม่กซ็ ่อนอยทู่ ี่ไหนสกั แห่ง แมแ้ ต่ลม หายใจกใ็ หค้ นรับรู้ไมไ่ ดเ้ ลย เสิ่นเผยซวนเห็นคราบเลือดบนโซฟาแลว้ ขมวดคิว้ แตเ่ ขาไมไ่ ดส้ ่งเสียงออกมา ยงั ไดพ้ ยายามบงั สายตาของจงจิ่งหา้ วไว้ ซูจา้ นผลกั เขา “นายบงั อะไร ทาํ ตวั ลบั ๆลอ่ ๆ?”

เสิ่นเผยซวนจอ้ งเขาทีนึง “ใครบงั ” แตก่ ลบั ด่าอยใู่ นใจ ทาํ ไมไอห้ มอน่ีถึงไดด้ ูสถานการณ์ไม่เป็ นขนาดน้ี ไมไ่ ปตามหาคน มวั แต่มา จอ้ งเขาทาํ ไม? ความเคล่ือนไหวของพวกเขาสองคน ดึงดูดความสนใจของจงจ่ิงหา้ วไดส้ าํ เร็จ สายตาของเขา แค่เหลือบไปมอง ก็เห็นคราบเลือดที่แหง้ แลว้ บนโซฟา แววตายงิ่ อยยู่ ง่ิ ลึกเหมือนหลุมที่ไร้กน้ บ้ึง เสิ่นเผยซวนกลวั เขาจะคิดมาก “คราบเลือดอนั น้ีอาจจะเป็ นของเหอรุ่ยเจ๋อ หรือไมก่ ็ของป้ าฮวั คนน้นั น่าจะไมใ่ ช่ของคุณหลิน……” จงจ่ิงหา้ วไมม่ ีความอดทนฟังคาํ ไร้สาระของเขา ไดข้ ้ึนไปช้นั สองโดยตรง เขาเห็นคราบเลือดที่ ช้นั สอง แคห่ ยดเลก็ ๆหยดเดียว แต่กลบั กระทบใจ เขาเร่งฝี เทา้ ใหเ้ ร็วข้ึน ช้นั สองมีแคส่ อง หอ้ งนอน หอ้ งหน่ึงปิ ดประตูไว้ ส่วนอีกหอ้ งเปิ ดประตทู ิ้งไว้ แค่มองแวบ๊ เดียวกส็ ามารถ มองเห็นทุกอยา่ งของดา้ นใน ตอนท่ีเหอรุ่ยเจ๋อไปไดไ้ ปอยา่ งตะลีตะลานมาก ไม่ไดป้ ิ ดประตหู อ้ ง ในหอ้ งกไ็ ม่ไดเ้ กบ็ กวาดเลย ยงั คงสภาพตอนน้ีเขาอุม้ หลินซินเหยยี นจากไป ผา้ ปูที่นอนถกู ถอดออก บนเตียงยงุ่ เหยงิ เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย เขากลบั พบเห็นคราบเลือดจางบน ผนงั อยา่ งหลากแหลม และเดรสที่วางพาดอยบู่ นเกา้ อ้ี เป็ นชุดท่ีเธอใส่ในวนั ที่หายตวั ไป เธอเคยใชช้ ีวติ อยทู่ ่ีน่ี คราบเลือดน้ีเป็ นของใคร? ที่นี่เคยเกิดอะไรข้ึน? เขาไมก่ ลา้ นึกภาพตอ่ ……

ก๊อกๆๆ… ซูจา้ นวง่ิ มา “จบั ตวั ป้ าฮวั คนน้นั ไดแ้ ลว้ ……” ตอนที่ 174 เธอเกลยี ดพเี่ หรอ หลินซินเหยยี นสะลึมสะลือ เหมือนโยกเยกโอนเอนมาก เธอเหมือนกาํ ลงั นอนอยใู่ นรถ เธอคอ่ ยๆลืมตาข้ึน เปลี่ยนจากความพร่ามวั มาเป็ นความชดั เจน เธอเห็นสถานการณ์รอบๆตวั เอง จนชดั เจน เธอกาํ ลงั นอนอยใู่ นรถตูเ้ จ็ดที่นง่ั เบาะนง่ั ของดา้ นหลงั ไดป้ รับลงมา ประหยดั พ้นื ที่ออกมาเยอะ เลย เหมือนเตียงใหญเ่ ตียงหน่ึง เธอนอนอยบู่ นเบาะนง่ั กระจกรถติดฟิ ลม์ มืดไว้ เธอมองไม่ชดั วา่ ทอ้ งฟ้ ามืดหรือวา่ สวา่ ง แต่เธอคิดวา่ น่าจะเป็ นกลางวนั เพราะไมม่ ีแสงไฟระยบิ ระยบั เธออยากขยบั ตวั พบวา่ ตวั เองปวดหวั มาก แถมมือก็ขยบั ไมไ่ ด้ เธอกม้ หนา้ กเ็ ห็นแขนขาของ ตวั เองถกู มดั เอาไว้ เหอรุ่ยเจ๋อท่ีขบั รถอยมู่ องจากกระจกมองหลงั เห็นวา่ เธอต่ืนแลว้ จึงไดพ้ ดู วา่ “ตื่นแลว้ เหรอ เธอ หิวหรือยงั ?” หลินซินเหยยี นนึกถึงเร่ืองที่เกิดข้ึนในก่อนหนา้ น้ี เธอไมย่ อมพดู คุยกบั เขาสกั คาํ ก็ไดห้ ลบั ตาลง อีก “เธอเกลียดพ่ีเหรอ?” เหอรุ่ยเจ๋อมองจากกระจกมองหลงั สามารถเห็นสีหนา้ ทุกอยา่ งของเธอ แคพ่ ดู เธอก็ไมอ่ ยากพดู กบั เขาเลยเหรอ?

“เหยยี นเหยยี น เราเป็ นคนรักกนั ชา้ เร็วก็ตอ้ งมีเร่ืองบนเตียงอยดู่ ี ทาํ ไมเธอตอ้ งทาํ ถึงข้นั น้ีดว้ ย เธอไดร้ ับบาดเจ็บพกี่ ส็ งสารจบั ใจมากเหมือนกนั ” มีความสงสาร แตเ่ ม่ือเทียบกบั สงสารเธอ แลว้ เขาอยากไดผ้ หู้ ญิงคนน้ีมากกวา่ “เธอหิวหรือยงั ?” เหอรุ่ยเจ๋อไดถ้ ามอีกคร้ัง ไมว่ า่ เหอรุ่ยเจ๋อจะพดู ยงั ไง หลินซินเหยยี นกท็ าํ เหมือนไมไ่ ดย้ นิ ไม่พดู จากบั เขา ตอนน้ีเธอ เกลียดผชู้ ายคนน้ีจนเขา้ ไส้ และไดร้ ู้ความร้ายกาจที่ซ่อนอยใู่ นตวั ของผชู้ ายคนน้ี เหอรุ่ยเจ๋อรู้วา่ คราวน้ีเธอโกรธจริงๆแลว้ จึงไมไ่ ดพ้ ดู ตอ่ แคพ่ ดู วา่ “ถา้ หิวก็บอกพีน่ ะ” จากน้นั เขาก็ไม่ไดพ้ ดู จาอีก แคต่ ้งั ใจคอยขบั รถ หลินซินเหยยี นปวดหวั มาก ไม่รู้วา่ เหอรุ่ยเจ๋อขบั อยทู่ ี่ถนนเสน้ อะไร พ้นื ผวิ ถนนไม่เรียบ โยก เยกมาก หนา้ ผากเธอมีแผลถกู กระทบกระเทือนจนเจบ็ ไมห่ ยดุ แตต่ ้งั แต่ตน้ จนจบเธอกไ็ ม่เคย ร้องไหพ้ ดู ออกมาเลย คอยอดทนไวอ้ ยา่ งเงียบๆ เพอื่ ไม่ใหต้ วั เองเจ็บขนาดน้นั หลินซินเหยยี นบงั คบั ใหต้ นเองปลอ่ ยสมองใหว้ า่ งเปลา่ ใหต้ วั เอง นอนหลบั แบบน้ีกจ็ ะไมร่ ู้สึกเจ็บแลว้ ตะวนั ตกดิน ทอ้ งฟ้ าค่อยๆมืดลง พอต่ืนข้ึนมาอีกทีเธอก็ไม่รู้วา่ ก่ีโมงกี่ยามแลว้ และเธอเองกไ็ ม่ไดอ้ ยใู่ นรถแลว้ แต่อยใู่ นโรงแรม แห่งนึง หอ้ งไมใ่ หญ่เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย ยงั ถือวา่ สะอาดอยู่ เหมือนโรงแรมเถื่อนท่ีไม่ตอ้ ง ลงทะเบียนดว้ ยบตั รประจาํ ตวั ประชาชนแบบน้นั เพราะหลินซินเหยยี นคน้ พบวา่ ท่ีน่ีเหมือน ดดั แปลงมาจากที่อยอู่ าศยั หอ้ งน้ีก้นั ออกมาจากหอ้ งรับแขก ใบหนา้ ขาวซีดของเธอ เผยรอยยมิ้ ท่ีเยาะเยย้ เหน็บแนมออกมา เหอรุ่ยเจ๋อน่ีช่างคิดหาทุกวถิ ีทางจริงๆ เพ่อื ไมใ่ หค้ นพบเห็นร่องรอย สถานที่เก่าโทรมขนาดน้ี เขาก็ยงั พกั ลงอีก

เป็ นลกู ของตระกลู เหอที่คาบชอ้ นเงินชอ้ นทองมาเกิด เคยลาํ บากแบบน้ีที่ไหนกนั ? เธอคอแหง้ อยากด่ืมน้าํ มาก แต่แขนขาของเธอยงั คงถูกมดั ไวอ้ ีกเช่นเคย เพราะเหอรุ่ยเจ๋อไม่อยู่ กลวั วา่ เธอจะหนีไป “เอี๊ยด” ประตูถกู ผลกั ออก เหอรุ่ยเจ๋อหิ้วของกินเดินเขา้ มา เห็นเธอต่ืนแลว้ เขาไดถ้ ามวา่ “ตื่นแลว้ เหรอ คงจะหิวแลว้ ม้งั ?” ระหวา่ งที่พดู เขาเดินเขา้ มาพร้อมปิ ดประตู และไดล้ อ็ คจากดา้ นใน เหมือนกลวั วา่ กลอนประตู จะเสีย ยงั ไดบ้ ิดกลอนประตดู ูวา่ ลอ็ คหรือยงั หลงั จากแน่ใจวา่ ลอ็ คแลว้ เขาถึงหิ้วของมาวางบน โตะ๊ “ฉนั หิวน้าํ ” เปิ ดปากพดู เสียงของเธอแตกเลย เธอไม่รู้วา่ ตวั เองไมไ่ ดเ้ ปิ ดปากพดู มานานแค่ไหนแลว้ หรือวา่ ไมไ่ ดด้ ื่มน้าํ มานานแค่ไหนแลว้ นาทีน้ี เธอหิวน้าํ จนทรมาน เหอรุ่ยเจ๋อแกะเชือกที่มดั มือเธอไว้ ขอ้ มือขาวเนียนไดท้ ิ้งรอยรัดสีแดงไว้ เขาลูบจบั “ทาํ เธอเจบ็ แลว้ ใช่ม้ยั ?” หลินซินเหยยี นไมพ่ ดู รู้สึกแคว่ า่ เขาเสแสร้ง ถา้ สงสารเธอจริงๆ ทาํ ไมถึงมาทาํ กบั เธอแบบน้?ี เหอรุ่ยเจ๋อแกะเชือกที่ขาเธอออก จากน้นั ประคองเธอข้ึนมานง่ั “พ่ีไปเอาน้าํ ใหเ้ ธอนะ” หลินซินเหยยี นขยบั เขย้อื นขอ้ มือที่ปวดเม่ือย มองน้าํ ที่เหอรุ่ยเจ๋อเอาออกมา ตอนที่เขาจะเปิ ด ขวด หลินซินเหยยี นไดพ้ ดู วา่ “ฉนั เปิ ดเอง” เหอรุ่ยเจ๋อพดู “เธอปวดมืออยไู่ มใ่ ช่เหรอ?” “ไมป่ วดค่ะ ฉนั เห็นพี่ซ้ือขา้ วมา คงหิวแลว้ ใช่ม้ยั ? พก่ี ินก่อนเลย”

เหอรุ่ยเจ๋อมองเธออยสู่ องวิ จากน้นั ไดเ้ อาน้าํ ท่ียงั ไมไ่ ดเ้ ปิ ดฝาขวดใหเ้ ธอ ตอนที่หลินซินเหยยี น รับมายงั ไดส้ งั เกตดูเป็ นพิเศษ สงั เกตดูวา่ ขวดน้าํ ไดถ้ กู เปิ ดหรือเปลา่ ตอนน้ีเธอกลวั เหอรุ่ยเจ๋อ มาก ถึงข้นั คาดเดาวา่ เขาจะวางยาเธอ ดงั น้นั เธอจึงระวงั ตวั มาก เหอรุ่ยเจ๋อเอาอาหารยดั เขา้ ปากสองคาํ อยา่ งเรียบง่าย จากน้นั ไดย้ น่ื อีกชุดนึงมาใหห้ ลินซินเห ยยี น “กินขา้ วหน่อย” หลินซินเหยยี นก็หิวแลว้ จริงๆ เธอมองดูอาหารแต่ไมไ่ ดร้ ับเอาไว้ เหอรุ่ยเจ๋อนึกวา่ อาหารท่ีซ้ือมารสชาติไม่ถูกปากเธอ จึงไดพ้ ดู วา่ “ท่ีน่ีเปล่ียวเกินไป ไมม่ ี ร้านอาหารใหญ่ๆ ทรัพยากรมีจาํ กดั พรุ่งน้ีพี่หาโรงแรมดีๆแลว้ พาเธอไปกินของอร่อย แลว้ พกั ผอ่ นดีๆคืนนึงนะ” หลินซินเหยยี นเงียบกริบไม่พดู จา เธอรับขา้ วมาและยดั เขา้ ไปในปากสองคาํ เพอ่ื รองเทา้ เธอกิน ไมเ่ ยอะ ไม่ใช่เพราะกบั ขา้ วไม่อร่อย เม่ือก่อนตอนที่ลาํ บากดว้ ยกนั กบั แม่ กบั ขา้ วแบบไหนบา้ ง ท่ีไมเ่ คยกิน ความยากลาํ บากแบบไหนที่ไม่เคยเจอมาบา้ ง เธอไม่กลา้ กินเยอะ เพราะนี่เป็ นอาหารที่เหอรุ่ยเจ๋อใหเ้ ธอ เธอมีเรื่องฝังใจกบั เขา รู้สึกวา่ เขาจะทาํ ร้ายเธออยเู่ รื่อย กินขา้ วก็กลวั วา่ เขาจะวางยาในขา้ ว “กินเสร็จแลว้ นอนลง พี่ทายาใหเ้ ธอ” หลินซินเหยยี นวางขา้ วกลอ่ งลงแลว้ จิบน้าํ คาํ นึง “ฉนั อยากไปเขา้ หอ้ งน้าํ ค่ะ” ไดร้ ับอนุญาตจากเหอรุ่ยเจ๋อแลว้ เธอถึงลกุ ข้ึน พอลุกข้ึนกพ็ บวา่ ขาเหน็บชา ขอ้ เทา้ ท้งั เจบ็ ท้งั เมื่อย

เธอกม้ ไปนวดขาท่ีเหน็บชา เหอรุ่ยเจ๋อยน่ื มือมาอยากช่วยเธอ หลินซินเหยยี นกลวั การจบั ตอ้ ง ของเขาจึงไดถ้ อยหลงั ดว้ ยสญั ชาตญาณ ขาแตะโดนขอบเตียง เธอนงั่ ลงมาและรีบพดู “ไม่ตอ้ ง ค่ะ ไมช่ าแลว้ ค่ะ” เธอพดู จบกไ็ ดแ้ บกขาสองขา้ งท่ีเร่ิมมีการรับรู้แลว้ เดินเขา้ ไปในหอ้ งน้าํ เธอปิ ดประตแู ลว้ ลอ็ ค ประตูจากดา้ นใน หลงั จากแน่ใจวา่ ประตลู อ็ คแลว้ เธอถึงโล่งอกไปที ที่จริงเธอไม่อยากเขา้ หอ้ งน้าํ หรอก แต่แคไ่ มอ่ ยากใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อทายาใหเ้ ธอ เพราะหลงั จากเหอรุ่ยเจ๋อทายาใหเ้ ธอ เสร็จก็จะตอ้ งมดั เธอไวอ้ ีกแน่นอน ถกู คนมดั มือมดั เทา้ ไวม้ นั ทรมานจริงๆ เธอนงั่ พกั อยบู่ นฝาชกั โครก ถือโอกาสนวดขาสองขา้ ง เพอ่ื บรรเทาอาการเหน็บชาท่ีเนื่องจากถกู มดั ไวเ้ ป็ นเวลานาน รู้สึกตวั เองฟ้ื นฟกู ลบั มาจากความเหน่ือยลา้ น้นั แลว้ ถึงลุกข้ึนมากดชกั โครกทีนึง ใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อ นึกวา่ เธอไดเ้ ขา้ หอ้ งน้าํ จริงๆ เธอลา้ งมือเสร็จถึงเปิ ดประตูเดินออกมา เหอรุ่ยเจ๋อกาํ ลงั กม้ หนา้ ดูโทรศพั ทอ์ ยู่ หลินซินเหยยี นเหลือบมองโดยไม่ต้งั ใจแวบ๊ นึง เขากาํ ลงั ดู เสน้ ทางอยู่ ไดย้ นิ ความเคล่ือนไหว เขารีบปิ ดหนา้ จอมือถือแลว้ เงยหนา้ ข้ึนมามองเธอ “นอนลง มา” หลินซินเหยยี นนง่ั อยทู่ ่ีขอบเตียง มองเขาอยา่ งหวาดกลวั “ภายใตส้ ถานการณ์ท่ีเธอยงั ไมห่ ายดี พ่ไี มแ่ ตะเน้ือตอ้ งตวั เธอหรอก” เหอรุ่ยเจ๋อดูความกงั วล ของเธอออก ในใจของหลินซินเหยยี นกลบั เยน็ วบู ถา้ เธอหายดีแลว้ เขากจ็ ะทาํ แบบน้นั กบั เธอเหมือนคราว ก่อนอีกใช่ม้ยั เธอตวั สนั่ เลก็ นอ้ ย หวั ใจท้งั ดวง แค่อยากหนีไปโดยเร็วเท่าน้นั

เธอค่อยๆนอนลงไป เหอรุ่ยเจ๋อแกะผา้ พนั แผลบนศีรษะเธอออก หนา้ ผากมีแผลเลก็ ๆอยแู่ ผลนึง ไปทาํ แผลที่โรงพยาบาลมาแลว้ หมอบอกวา่ แคด่ ูเลือดตกยางออกน่ากลวั เฉยๆ ที่จริงไม่ได้ อนั ตรายถึงข้นั ชีวติ เลย อยา่ งไรก็ตามกค็ ือการโขกหวั คุณหมอแนะนาํ วา่ ตอ้ งพกั ฟ้ื นดีๆ ตอนท่ีเหอรุ่ยเจ๋อทายาใหจ้ ะเจบ็ นิดหน่อย หลินซินเหยยี นกดั ริมฝี ปากไวไ้ มเ่ คยส่งเสียงออกมา เลย แต่วา่ เหงื่อท่ีซึมออกมาจากหนา้ ผากเธอไดท้ รยศเธอไปแลว้ “ถา้ เธอเจ็บกร็ ้องออกมาเลย” “ไมเ่ จ็บคะ่ ” หลินซินเหยยี นหลบั ตาลง ผา่ นไปหลายนาที เหอรุ่ยเจ๋อทายาใหเ้ ธอเสร็จ “กลางวนั พ่ขี บั รถ กลางคืนตอ้ งพกั ผอ่ นดีๆ……” “พมี่ ดั เถอะ” หลินซินเหยยี นรู้ความหมายของคาํ พดู ที่เหลือของเขาแลว้ เหอรุ่ยเจ๋อยอ่ ตวั ลง มดั ขาของเธอก่อน “พ่มี ดั หลวมไว้ เธอจะไดส้ บายตวั หน่อย” มดั ไวม้ นั จะสบายเหรอ? หลินซินเหยยี นหลบั ตาลงอยา่ งหนกั หน่วง ปล่อยใหเ้ ขามดั มือของตวั เอง ตอนน้ีเธอไดแ้ ค่ทาํ ให้ เขาระแวงเธอนอ้ ยลง จากน้นั คอ่ ยหาโอกาสหนีไป “กอ๊ กๆ…” ทนั ใดน้นั มีเสียงเคาะประตูอยา่ งเร่งด่วนดงั ข้ึน สีหนา้ ของเหอรุ่ยเจ๋อเปล่ียนไป พร้อมจอ้ งประตูไว้

ขณะน้ีประตูไดด้ งั ข้ึนอีก ยงั ดงั ข้ึนพร้อมกบั เสียงของผชู้ าย “รีบเปิ ดประตเู ร็ว” ตอนท่ี 175 มโี อกาสรอดชีวติ “คุณคือใคร?” เห็นไดช้ ดั วา่ เหอรุ่ยเจ๋อไม่คิดจะไปเปิ ดประตู เพราะเขาไม่แน่ใจวา่ คนท่ีมาเคาะ ประตคู ือใคร หลินซินเหยยี นจอ้ งประตไู ว้ หวั ใจท้งั ดวงเตน้ ตุม๊ ๆตอ่ มๆ จะเป็ นจงจิ่งหา้ วหามาถึงน่ีหรือเปลา่ เธอเตม็ ไปดว้ ยความคาดหวงั ท่าทีของอีกฝ่ ายแขง็ กร้าวมาก ไดใ้ ชแ้ รงตบประตอู ีกสองที เสียงดงั สนนั่ “เปิ ดประตเู ด๋ียวน้ี ไม่ ง้นั เราจะพงั ประตเู ขา้ ไป!” เหมือนเหอรุ่ยเจ๋อจะรู้แลว้ วา่ คนท่ีอยหู่ นา้ หอ้ งคือใคร เขาไดด้ ่าเสียงต่าํ “ทาํ ไมยงั มีคนที่ตรวจ หอ้ งดว้ ย?” เขาหนั ไปห่มผา้ ใหห้ ลินซินเหยยี นและสง่ั การวา่ “เด๋ียวไม่วา่ คนที่มาคือใคร เธอกห็ า้ มส่งเสียง นะ” เมื่อครู่หลินซินเหยยี นไดย้ นิ เสียงด่าทอของเหอรุ่ยเจ๋อ เธอเองกร็ ู้คร่าวๆแลว้ วา่ คนท่ีอยหู่ นา้ หอ้ ง ไม่ใช่จงจ่ิงหา้ ว ที่จริงเธอไมร่ ู้วา่ จงจ่ิงหา้ วจะมาหาเธอหรือเปล่า เธอมีเรื่องที่ไม่แน่ใจในตวั เขาอยมู่ ากมาย เพราะเธอกบั เขามีอะไรก้นั ไวม้ ากมาย แค่ต้งั ความหวงั กบั ความคาดหวงั และความโหยหาที่มีต่อเขา

ภายใตส้ ถานการณ์ที่เธอไมม่ นั่ ใจวา่ จะหนีไปได้ เธอจะไม่เผยความคิดที่ตวั เองอยากจะหนีให้ หนา้ เหอรุ่ยเจ๋อเห็นง่ายๆหรอก เธอพยกั หนา้ อยา่ งเชื่อฟัง “ฉนั รู้แลว้ ค่ะ” “เดก็ ดี” เหอรุ่ยเจ๋อขย้ผี มของเธอ จากน้นั ไดห้ นั หลงั เดินไปเปิ ดประตู เส้ียววนิ าทีที่ประตหู อ้ ง เปิ ดออก คนท่ีอยหู่ นา้ หอ้ งบุกเขา้ มาอยา่ งแขง็ กร้าว จากน้นั ผชู้ ายที่ใส่ชุดนอกเคร่ืองแบบเดินเขา้ มาดว้ ยสีหนา้ แววตาเคร่งขรึม “พวกคุณสองคน……” “คุณตาํ รวจอยา่ เขา้ ใจผดิ นะครับ เราไม่ใช่ความสมั พนั ธท์ ่ีไมเ่ หมาะสมนะครับ ผมเป็ นคนเมืองB คนท่ีอยบู่ นเตียงคือแฟนของผม เธอไม่สบายและยงั เป็ นใบด้ ว้ ยครับ” ระหวา่ งท่ีพดู เหอรุ่ยเจ๋อได้ ลว้ งบตั รประชาชนของตนเองออกมา ดา้ นล่างมีเงินแนบอยปู่ ึ กนึง มีอยปู่ ระมาณสองพนั กวา่ หยวน เขายน่ื ไปในมือของตาํ รวจ “คุณตาํ รวจดูสิครับ” มือของตาํ รวจคนน้นั กมุ บตั รประชาชนที่เหอรุ่ยเจ๋อยน่ื มาให้ เขาขย้อี ยใู่ นมือพอรู้แลว้ วา่ มีเงินอยู่ ประมาณเท่าไหร่ เขาไดใ้ ส่เขา้ ไปในกระเป๋ าอยา่ งสงบเยอื กเยน็ จากน้นั ไดด้ ูบตั รประชาชนอยา่ ง ลวกๆ เสร็จแลว้ กพ็ ดู กบั ตาํ รวจอีกคนวา่ “โอเคแลว้ พวกเขาไมใ่ ช่” ตาํ รวจท้งั หลายเดินเรียงกนั ออกไป ออกจากหอ้ งที่คบั แคบ ก่อนท่ีหวั หนา้ ทีมจะออกจากหอ้ งยงั ไดเ้ ตือนดว้ ยความหวงั ดี “ดีที่สุดอยา่ พกั โรงแรมแบบน้ีดีกวา่ ไมป่ ลอดภยั ง่ายท่ีจะถกู เขา้ ใจผดิ ” เหอรุ่ยเจ๋อส่งเขาออกไป พร้อมพยกั หนา้ รัวๆ “ครับๆ” คนๆน้นั กดเสียงต่าํ และพดู กบั เหอรุ่ยเจ๋อวา่ “ผมรู้วา่ พวกคุณไมใ่ ช่ความสมั พนั ธล์ กู คา้ กบั ‘โสเภณี’ เพราะ‘โสเภณี’ของแถวน้ีผมรู้จกั หมดเลย” ลึกๆแลว้ เหอรุ่ยเจ๋อไมพ่ อใจอยา่ งยงิ่ ที่เขาพดู คาํ พดู น้ีออกมาเปิ ดเผยขนาดน้ี แต่ภายนอกยงั ตอ้ ง คอยฝื นยมิ้ เพราะนี่ไม่ใช่ถิ่นของเขา วา่ กนั วา่ มงั กรแขง็ แกร่งสูง้ ูประจาํ ถิ่นไม่ได้ เขาไมอ่ ยากแส่ หาเร่ือง “ผมรู้แลว้ ครับ” เหอรุ่ยเจ๋อส่งคนไป กลบั มาที่หอ้ งแลว้ ปิ ดประตู “พวกกวาดลา้ งหญิงหากินของที่น่ี……”

คาํ พดู ของเขายงั พดู ไมจ่ บก็พบวา่ คนท่ีอยบู่ นเตียงไม่เห็นแลว้ หนา้ ตา่ งที่ใกลห้ วั เตียงไดเ้ ปิ ดทิ้ง ไว้ สีหนา้ เขาเปล่ียนไปพร้อมเดินมาอยา่ งเร็ว ยน่ื ศีรษะมองลงไปดา้ นล่าง ดา้ นล่างของหนา้ ต่าง มีหลงั คาเลก็ ๆอนั นึง ไม่ไดม้ ีมาต้งั แตเ่ ดิม เหมือนต่อเติมเพิม่ อีกต่างหาก กเ็ หมือนที่ตาํ รวจคนน้นั พดู ส่วนใหญ่คนที่มาพกั โรงแรมแบบน้ีลว้ นเป็ นความสมั พนั ธ์เชิง คา้ ขาย พวกท่ีกวาดลา้ งหญิงหากินพวกน้นั กบ็ ุกมาตรวจคน้ ฉบั พลนั อยเู่ ป็ นประจาํ เพอ่ื สะดวก แก่การวงิ่ หนี ใตห้ นา้ ตา่ งจึงไดอ้ อกแบบหลงั คาเลก็ ๆแบบน้ีข้ึน ถึงแมม้ ีหลงั คาสามารถใหเ้ ธอเหยยี บลงมาได้ แต่ก็ค่อนขา้ งสูงจากพ้ืนอยู่ ตอนที่หลินซินเหยยี น โดดลงไปไดท้ าํ ขาพลิก ก็เลยวง่ิ ไดเ้ ชื่องชา้ เหอรุ่ยเจ๋อเห็นร่างเงาของเธอ ไดต้ ะคอกดว้ ยความโกรธ “หลินซินเหยยี น!” เสียงเรียกของเขาเหมือนการโจมตีท่ีหนกั หน่วง หลินซินเหยยี นวงิ่ ยงิ่ เร็วข้ึน เธอไมส่ นความ เจบ็ ปวดของขา แค่อยากวง่ิ สุดชีวติ อยา่ ใหเ้ หอรุ่ยเจ๋อจบั ตวั ไดเ้ ด็ดขาด เพราะเธอหนีไป เหอรุ่ยเจ๋อก็จะรู้แน่นอนวา่ เธอไมไ่ ดค้ วามจาํ เสื่อม เดิมทีก็ไมเ่ ช่ือใจเธออยแู่ ลว้ แค่คิดก็รู้ถา้ ถูกเขาจบั ตวั ไปอีกคร้ัง เขาจะทาํ ตวั กบั เธอยงั ไง เหอรุ่ยเจ๋อพงุ่ ลงไปช้นั ลา่ ง และวงิ่ ตามออกไปอยา่ งรวดเร็ว เขาจะใหห้ ลินซินเหยยี นหนีไปไมไ่ ดเ้ ด็ดขาด! ท่ีน่ีเลก็ แมแ้ ตไ่ ฟขา้ งถนนกย็ งั ติดต้งั ไม่ครอบคลมุ เลย แสงไฟมืดสลวั อีกอยา่ งลว้ นเป็ นซอยเลก็ ตามถนนมีร้านปิ้ งยา่ งอยบู่ า้ ง มีกลิ่นผงยหี่ ร่าและกลิ่นเน้ือยา่ งหอมฟ้ งุ อยู่ หลินซินเหยยี นวงิ่ เขา้ ไปในซอยเลก็ ๆ ในซอยไมม่ ีไฟมืดต๊ึดต๋ือมองไมเ่ ห็นอะไรเลย เธอไม่กลา้ หยดุ คอยปัดไปมาอยขู่ า้ งหนา้ เพื่อคอยเปิ ดทางใหต้ วั เอง ฝี เทา้ ก็ยง่ิ อยยู่ ง่ิ เร็ว “หลินซินเหยยี นเธอหนีไมร่ อดหรอก” มีแสงไฟแวบ๊ ผา่ น คือเสียงของเหอรุ่ยเจ๋อ

เขาอยรู่ ะแวกน้ีเอง หลินซินเหยยี นสะกดความกลวั และความลนลานของในใจไว้ เธอเดินต่อไป จู่ๆไมร่ ู้ขาไป เหยยี บโดนอะไรไดท้ ่ิมเขา้ ไปในเทา้ เพราะเธอถกู เหอรุ่ยเจ๋อมดั ไวต้ ลอด ไมม่ ีรองเทา้ เธอกเ็ ลย เทา้ เปล่า เทา้ เปล่าก็มีขอ้ ดีอยเู่ หมือนกนั เวลาวง่ิ จะไมส่ ่งเสียง ขอ้ เสียกค็ ืออาจจะถกู สิ่งของท่ีอยู่ บนพ้นื ตาํ เทา้ เอาได้ เธอไม่รู้วา่ เทา้ ถูกอะไรตาํ สรุปกค็ ือเจ็บมาก เธอคอยเกาะผนงั ของซอยเดินไป ไมก่ ลา้ ชกั ชา้ เลยสกั นิด พอเดินมาถึงสุดซอยเธอเห็นแสงสวา่ งจึงไดว้ ง่ิ ไปอยา่ งเร็ว อยากขวางเอาไว้ แตแ่ สงสวา่ งน้นั กลบั แวบ๊ ผา่ นไปอยา่ งไว ความหวงั ดบั สลาย แถมฝี เทา้ ของเหอรุ่ยเจ๋อกย็ ง่ิ อยยู่ ง่ิ ใกลเ้ ขา้ มาทุกที เธอมองซา้ ยมองขวาดว้ ย ความตื่นเตน้ อยากหาท่ีๆสามารถหลบซ่อนตวั ได้ “เหยยี นเหยยี น” เสียงยง่ิ ใกลเ้ ขา้ มามากข้ึน เธอถึงข้นั สามารถมองเห็นเหอรุ่ยเจ๋อเขยา่ ไฟฉายของ มือถือ นาทีน้ี เธอหวงั อยากใหม้ ีคนมาช่วยเธอเหลือเกิน แตใ่ นใจเธอรู้ดี ตอนน้ีถา้ จะหลุดพน้ จากการควบคุมของเหอรุ่ยเจ๋อ จะตอ้ งพ่ึงตวั เองเท่าน้นั เธอฮึดสูข้ ้ึนมา ไม่ไปสนใจความเจ็บปวดท่ีเทา้ และวง่ิ ไปขา้ งหนา้ ต่อ ออกจากซอยคือถนนซีเมนตเ์ สน้ นึง ท่ีห่างจากไมไ่ กลมีไฟขา้ งถนนอยดู่ วงนึง แถวน้นั สวา่ งมาก “หลินซินเหยยี น เธอโกหกพ่ี!” ไม่รู้วา่ เหอรุ่ยเจ๋อตามมาเม่ือไหร่ ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นหนั หนา้ ไป พบวา่ เหอรุ่ยเจ๋อยนื อยทู่ ่ีทางออกของซอย ในมือถือไฟฉาย โทรศพั ทไ์ ว้ พร้อมส่องมาท่ีตวั เธอดว้ ยสีหนา้ ร้ายกาจ “เธอนึกวา่ เธอจะหนีพน้ เหรอ?”

หลินซินเหยยี นยนื อยฝู่ ่ังตรงของขา้ มถนน และตะคอกเสียงต่าํ ใส่เขา “อยา่ บงั คบั ใหฉ้ นั เกลียด พ่ี!” “ตอนน้ีเธอไม่เกลียดพี่หรือไง? เธอไดเ้ กลียดพ่ไี ปแลว้ พ่เี องกไ็ มม่ ีทางหนีทีไลแ่ ลว้ เธอจะเดิน มาแตโ่ ดยดี หรือวา่ ใหพ้ ไี่ ปจบั เธอมา?” ริมฝี ปากแหง้ กร้านของหลินซินเหยยี นเผยรอยยมิ้ ออกมา เธอยมิ้ อยา่ งเศร้ารันทด “ฉนั ตายกไ็ ม่ เดินไปหรอก!” พดู จบเธอก็ไดว้ งิ่ ไปหาแสงสวา่ งน้นั เพราะเม่ือครู่เธอเห็นตรงน้นั มีแสงสะทอ้ นของพ้ืนผิวน้าํ เลยตดั สินวา่ ท่ีนนั่ มีน้าํ พอวงิ่ มาใกลๆ้ เธอเห็นชดั แลว้ คือแมน่ ้าํ สายหน่ึงจริงๆดว้ ย “หลินซินเหยยี นเธอบา้ ไปแลว้ เหรอ เธอวา่ ยน้าํ ไมเ่ ป็ นนะ!” เหอรุ่ยเจ๋อเห็นเจตนารมณ์ของของ เธอ หลินซินเหยยี นหนั กลบั มามองเขา พร้อมยกมมุ ปากข้ึน “ฉนั จาํ ไดว้ า่ พี่ก็วา่ ยน้าํ ไมเ่ ป็ น เหมือนกนั ” พดู จบเธอก็ไดโ้ ดดลงไปอยา่ งไมล่ งั เลใจเลยสกั นิด “ตุ๋ม”เสียงนึงพร้อมกบั น้าํ กระเซ็น แทนท่ีจะถกู เหอรุ่ยเจ๋อจบั ตวั ไป สูเ้ ธอยอมตายดีกวา่ ! เหอรุ่ยเจ๋อก็วา่ ยน้าํ ไม่เป็ นเหมือนกนั โชคดีที่บางทีเธออาจจะยงั มีโอกาสหนีรอดไปได้ “ยยั บา้ !” เหอรุ่ยเจ๋อวงิ่ มาถึงริมแมน่ ้าํ น้าํ ไหลเชี่ยวมาก ดูแลว้ ลึกมาก ถนนใกลแ้ มน่ ้าํ ไม่ไดผ้ า่ น การตดั แต่ง มีหญา้ แฝกข้ึนเตม็ เลย เขาอยากโดดลงไป แต่สมยั เดก็ ๆเคยจมน้าํ ในใจมีปม เขาเลย ไมก่ ลา้ โดดลงไปซ้ีซ้วั เหอรุ่ยเจ๋อกาํ มือท้งั สองไวแ้ น่น “ถา้ เธอจะรนหาที่ตาย ใครจะขวางเธอได!้ ”

น้าํ ลึกและเชี่ยวกราก หลินซินเหยยี นวา่ ยน้าํ ไมเ่ ป็ น ไดก้ ินน้าํ เขา้ ไปเยอะมาก เธอเคยเห็นใน โทรทศั น์ ถา้ ตกอยใู่ นสถานการณ์ที่วา่ ยน้าํ ไม่เป็ น เวลาตกลงไปในน้าํ จะหายใจอยใู่ นน้าํ ไม่ได้ เด็ดขาดจะสาํ ลกั เอาได้ ถา้ น้าํ เขา้ ไปในปอดเธอกจ็ ะตายโดยที่ไมต่ อ้ งสงสยั เลย แตถ่ า้ กินลงไปในทอ้ ง ยงั มีโอกาสรอดชีวติ อยู่ ถึงความหวงั มนั จะริบหร่ี เธอก็จะยอมแพไ้ มไ่ ด้ ลูกของเธอตอ้ งการเธอ เธอจะยอมแพไ้ มไ่ ด…้ ตอนที่ 176 พรหมลขิ ติ “คร้ังแรก?” กลิ่นไอท่ีเตม็ ไปดว้ ยฮอร์โมนเพศชายอบอวลอยขู่ า้ งหู ท้งั ๆที่เป็ นการสอบถาม แตก่ ด็ ูมีความเร่ง รีบขนาดน้นั เหมือนผชู้ ายไดห้ ยดุ ไปครู่หน่ึง ทรวงอกแน่นป้ึ กแนบชิดอยแู่ ผน่ หลงั เธอเร่าร้อนจนจะพงุ่ ออกมาจากเน้ือหนงั ริมฝี ปากเยน็ เฉียบของเขาประกบอยกู่ บั ผิวกายของเธอ คลุมเครือแตร่ ีบร้อน เห็นไดช้ ดั วา่ อยากครอบครองผหู้ ญิงคนน้ีทนั ที แต่กย็ งั ยบั ยง่ั ชงั่ ใจไว้“เปล่ียนใจตอนน้ียงั ทนั นะ” “ฉนั ไม่เปล่ียนใจคะ่ ” เธอเพิง่ พดู จบ ผชู้ ายท่ีอยขู่ า้ งหลงั โอบเอวเธอไว้ และถือโอกาสกดทบั เธอไปที่บนเตียง ในความ มืดมิดเธอมองไม่เห็นใบหนา้ เขา รู้แค่วา่ เขารีบร้อนมาก ร้อนรุ่มไปท้งั ตวั มือของเขาเหมือนมี เวทยม์ นต์ ทุกอณูรูขมุ ขนที่เคยลบู ไลผ้ า่ นผิวเธอ ลว้ นเหมือนถกู ไฟแผดเผา เธอกลวั และต่ืนเตน้ อยากผลกั เขาออก แต่พอนึกถึงแมก่ บั นอ้ งชายที่นอนอยโู่ รงพยาบาล เธอก็ ไดด้ ึงมือกลบั ใชแ้ รงจบั ผา้ ปูที่นอนใตร้ ่างไวแ้ น่น

ทนั ใดน้นั ร่างกายของเธอเหมือนถกู ฉีกขาด เจ็บ ไมไ่ ดเ้ จบ็ เพียงกายเท่าน้นั แตย่ งั เจ็บทางใจดว้ ย เพือ่ ไม่ส่งเสียง ครวญครางน่าอาบอายออกมาจากใตร้ ่างของผชู้ าย เธอกดั ริมฝี ปากไวแ้ น่น ไม่ส่ง เสียงออกมาเลย ผชู้ ายแรงเยอะมาก มีอยหู่ ลายคร้ังที่เธอทนรับไมไ่ หวอยากจะผลกั เขาออก “อยา่ …” หลินซินเหยยี นสะดุง้ ตื่นจากความฝันทนั ที เธอลืมตาแลว้ กลอกตาไปมา สุดทา้ ยไดห้ ยดุ อยทู่ ี่ สายตาพราวเสน่ห์คูน่ ้นั เธอตกใจ ลกุ ข้ึนมานงั่ ดว้ ยท่าสปริงตวั พดู จาก็สะเปะสะปะไปหมด “คุณ คุณ คุณคือใครคะ?” “คาํ ถามน้ีน่าจะผมถามคุณมากกวา่ ม้งั ครับ?” เสียงของผชู้ ายทุม้ ต่าํ ผมส้นั ที่เรียบร้อย ดวงตาคูส่ ี น้าํ ตาล แพรวพราวราวกบั ดวงดาวยามค่าํ คืน เวลายมิ้ ดูน่ามองมาก เขามองคราบน้าํ ตาที่ยงั ไม่ แหง้ บนใบหนา้ เธอ “เมื่อกี๊ฝันร้ายเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นจบั ผา้ ห่มไวแ้ น่น สาํ หรับเธอแลว้ นน่ั ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพยี งแคฝ่ ันร้าย หลายปี มาน้ี เธอไม่เคยฝันถึงเร่ืองของคืนน้นั เลย ในฝันเหมือนจริงขนาดน้นั เรื่องที่ปิ ดผนึกอยู่ ลึกๆในใจไมอ่ ยากไปสมั ผสั ที่สุด จู่ๆไดโ้ ผล่ข้ึนมาในหวั อยา่ งสมจริงขนาดน้ี กเ็ หมือนบาดแผล ในอดีตที่ถกู ดึงสะเก็ดแผลออก เลือดไหลไมห่ ยดุ “คุณเป็ นคนช่วยฉนั ไวเ้ หรอคะ?” เธอจาํ ไดว้ า่ เธออยใู่ นน้าํ หายใจไมอ่ อกจนหมดสติไป ตอ่ มา เกิดเร่ืองอะไรข้ึน เธอลว้ นไม่รู้เลย “อืม พดู อยา่ งแม่นยาํ กวา่ คือผมใหค้ นช่วยคุณไวค้ รับ” ต้งั แต่ตน้ จนจบใบหนา้ ของผชู้ ายลว้ น ประดบั ดว้ ยรอยยมิ้ อ่อนๆ

แตก่ ็รู้สึกวา่ รอยยมิ้ น้นั ไม่ไดย้ มิ้ ออกมาจากใจจริง ตอนน้ี หลินซินเหยยี นถึงพบวา่ ผชู้ ายคนน้ีนงั่ อยบู่ นรถเขน็ ใส่ชุดลาํ ลอง มีผา้ ห่มบางๆห่มขาไว้ แววตาท่ีผชู้ ายมองหลินซินเหยยี นลึกซ้ึงข้ึน เขาไมเ่ ห็นความดูถูกจากแววตาเธอ มีแคค่ วามตื่น ตะลึง นี่ทาํ ใหส้ ีหนา้ แววตาเขาผอ่ นคลายลงไม่นอ้ ยเลย “เมื่อคืนผมกลบั มาจากขา้ งนอก เห็นคนโดดลงไปในแมน่ ้าํ จึงไดใ้ หค้ นช่วยคุณไวค้ รับ” เสียง ของผชู้ ายอ่อนโยน “มีคนจอ้ งจะทาํ ร้ายคุณเหรอครับ?” เขาเห็นเธอโดดลงไปในแมน่ ้าํ ก็ยอ่ มเห็นคนวงิ่ ตามเธออยแู่ ลว้ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดต้ อบ แตไ่ ดห้ ดตวั ไปท่ีหวั เตียง พอขยบั ตวั ป๊ ุบกป็ วดขามาก เธอขมวดคิว้ ผชู้ ายดูออกวา่ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ระแวดระวงั เขาอยู่ ยงั ไงก็เป็ นคนแปลกหนา้ ในใจเกิดความ ระแวดระวงั เขาก็สามารถเขา้ ใจได้ เขาจึงไม่ไดพ้ ดู ประเดน็ น้ีตอ่ “คุณวางใจไดค้ รับ อยทู่ ่ีนี่ไมม่ ี ทางถกู จบั หรอกครับ ผมไดใ้ หค้ นดูแผลที่ขาคุณแลว้ ไม่พกั ฟ้ื นสกั สิบวนั ถึงคร่ึงเดือน คุณคงลง จากเตียงไมไ่ ดห้ รอกครับ” หลินซินเหยยี นรู้วา่ ขาของตวั เองไดร้ ับบาดเจ็บ ไม่นึกเลยวา่ เขาจะใหค้ นดูใหเ้ ธอ อนั น้ีทาํ เธอ แปลกใจมาก “ขอบคุณค่ะ” “ไม่ตอ้ งขอบคุณครับ ก็แค่เจอเรื่องไมเ่ ป็ นธรรมชกั ดาบช่วยเหลือ เชื่อวา่ ถึงไมใ่ ช่ผม คนอ่ืนเห็น กค็ งไมน่ ิ่งดูดายหรอกครับ……แถมยงั เป็ นคนสวยซะดว้ ย” ผชู้ ายแกลง้ หยดุ ครู่หน่ึง จากน้นั หยอกเล่น หลินซินเหยยี นยอ่ มฟังออกอยแู่ ลว้ วา่ เขาหยอกเล่น แต่เขาช่วยชีวติ ตวั เองไว้ ถึงไม่พอใจกบั คาํ พดู ของเขา กไ็ มไ่ ดแ้ สดงออกมาทางสีหนา้

“ที่นี่คือท่ีไหนคะ ฉนั ขอยมื โทรศพั ทค์ ุณใชห้ น่อยไดม้ ้ยั คะ?” ตอนน้ีเธอหลุดพน้ จากการควบคุม ของเหอรุ่ยเจ๋อแลว้ อยากโทรหาหลินซีเฉินด่วน เธออยากโทรบอกพวกเขาวา่ เธอปลอดภยั ดี อยากถามวา่ หลายวนั ท่ีเธอไม่อยเู่ ขากบั หลินลุ่ยซีเป็ นยงั ไงบา้ ง สายตาของผชู้ ายหล่นอยทู่ ี่ขอ้ มือของหลินซินเหยยี น ขอ้ มือเรียวสวยใส่กาํ ไลหยกเกรดน้าํ งามไว้ อนั หน่ึง กาํ ไลหยกน้ี……แววตาเขาระยบิ ระยบั เลก็ นอ้ ยพร้อมกบั พดู ปฏิเสธ “ไม่ไดค้ รับ ต่อไป เธอรับผดิ ชอบดูแลคุณ ตอ้ งการอะไรคุณสามารถบอกเธอไดเ้ ลย” พดู จบเขาก็ไดห้ มุนรถเขน็ ออกจากหอ้ ง พอถึงหนา้ หอ้ งเขาไดห้ ยดุ ลงมา แลว้ หนั มามองเธอ “คุณช่ืออะไรครับ?” หลินซินเหยยี นเบิกตากวา้ ง ไมไ่ ดต้ อบอยา่ งซ่ือตรง “หลินเหยยี นคะ่ ” เธอรู้สึกอยเู่ รื่อยเลยวา่ ผชู้ ายตรงหนา้ คนน้ี ลึกจนไม่อาจคาดเดา ผชู้ ายยมิ้ “หลินเหยยี น? เหยยี นเหยยี น? เพราะดี ผมชื่อไป๋ ยนิ่ หนิงครับ” รถเขน็ กลิง้ อยบู่ นพ้นื ส่งเสียงออกมาเลก็ นอ้ ย เสียงแบบน้ีไดค้ ่อยๆหายไปจากหอ้ งนอน ผหู้ ญิงที่ ยนื อยหู่ นา้ หอ้ งตลอดไดเ้ ดินเขา้ มาและทกั ทายหลินซินเหยยี น “สวสั ดีค่ะ คุณเรียกดิฉนั เสี่ยว หลิวกพ็ อค่ะ คุณตอ้ งการอะไรกบ็ อกกบั ดิฉนั ไดเ้ ลยค่ะ” หลินซินเหยยี นส่ายหวั ตอนน้ีเธอไม่ตอ้ งการอะไร เธอไม่เช่ือใจผชู้ ายคนน้ีเลย รู้สึกอยเู่ ร่ือยเลย วา่ เธอไดอ้ อกจากคอกหมาป่ าแลว้ ตกเขา้ ไปในถ้าํ เส้ือ “ที่นี่คือที่ไหน? คนเม่ือกี๊น้ีคือ?” “ไป๋ เฉิงคะ่ คนเมื่อก๊ีคือคุณชายของบา้ นหลงั น้ีคะ่ ” เส่ียวหลิวตอบ หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ คาํ ตอบน้ีไมม่ ีประโยชนอ์ ะไรกบั เธอเลย แต่วา่ ไป๋ เฉิง?

ท่ีน่ีเป็ นสถานที่อะไร ทาํ ไมไม่เคยไดย้ นิ เลย? “คุณวางใจไดค้ ่ะ คุณชายเป็ นคนดีค่ะ” เหมือนเสี่ยวหลิวดูความขอ้ งใจของหลินซินเหยยี นออก จึงไดอ้ ธิบายวา่ “เขาแคข่ าไมด่ ีเฉยๆ ไม่ใช่คนเลวอะไรคะ่ ” เดก็ ผหู้ ญิงอายยุ งั ไม่เยอะ ตอนท่ีพดู ถึงคุณชายของเธอ ใบหนา้ เตม็ ไปดว้ ยความนบั ถือ ยงั ปะปน ดว้ ยความเขินอายของเด็กผหู้ ญิง หลินซินเหยยี นพอจะรู้แลว้ วา่ เธอปล้ืมคุณชายไป๋ คนน้นั “ฉนั อยากนอนพกั ผอ่ นสกั พกั ” ช่วงท่ีถกู เหอรุ่ยเจ๋อจบั ตวั ไป ไมม่ ีวนั ไหนที่เธอหลบั สนิทเลย ร่างกายเหนื่อยลา้ สุดๆ อยา่ งนอ้ ยตอนน้ีผชู้ ายคนน้นั ยงั ไม่ทาํ อะไรเธอหรอก เธอระแวงเกินไป มีแตจ่ ะทาํ ใหค้ นอา่ นความคิดเธอออก สูเ้ งียบสงบลงมาก่อน จากน้นั ค่อยคิด หาวธิ ีติดต่อกบั โลกภายนอกดีกวา่ “ไดค้ ะ่ มีอะไรคุณก็เรียกดิฉนั เลยนะคะ” เสี่ยวหลิวออกจากหอ้ งนอน และปิ ดประตู หลินซินเหยยี นนอนลงไป ดา้ นนอกมีเสียงนกร้องจ๊ิบๆ แตก่ ลบั ขวางความง่วงของเธอไม่ได้ เธอนอนลง ขนตาขยบั อยไู่ ม่ก่ีคร้ังกไ็ มม่ ีความเคล่ือนไหวแลว้ ผา่ นไปสกั พกั ก็ไดส้ ่งเสียงหายใจ ที่สม่าํ เสมอออกมา เส่ียวหลิวปิ ดประตูแตไ่ มไ่ ดจ้ ากไปในทนั ที เธอยนื ฟังความเคลื่อนไหวของดา้ นในอยหู่ นา้ หอ้ งนอน พอแน่ใจแลว้ วา่ หลินซินเหยยี นหลบั ไปแลว้ จริงๆ เธอถึงหนั หลงั ในหอ้ งรับแขก ไป๋ ยนิ่ หนิงเอนตวั อยทู่ ่ีริมหนา้ ตา่ ง เขาหลบั ตาไว้ ไดย้ นิ เสียงฝี เทา้ จึงถามวา่ “เธอ ทาํ อะไรอย?ู่ ” “หลบั ไปแลว้ ค่ะ”เส่ียวหลิวยนื ห่างจากขา้ งหลงั เขาไมไ่ กล

แอบมองผชู้ ายที่ถึงแมน้ ง่ั อยบู่ นรถเขน็ แตย่ งั คงสง่าผา่ เผยอีกเช่นเคย เธอรู้สึกฟ้ าเบ้ืองบนช่างไม่ ยตุ ิธรรมกบั เขาซะเลย เขาเป็ นคนจิตใจดีขนาดน้ี ทาํ ไมฟ้ าเบ้ืองบนตอ้ งช่วงชิงความสามารถใน การเดินของเขาไปดว้ ย “เธอตอ้ งการอะไร ก็สนองความพอใจเธอใหห้ มด”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู อยา่ งละมุน เสี่ยวหลิวไมเ่ ขา้ ใจ ในปากไดถ้ ามออกมาวา่ “คุณชายคะ คุณชายรู้จกั เธอเหรอคะ? ทาํ ไมคุณชาย ไดช้ ่วยชีวติ เธอไว้ ยงั ดีกบั เธอขนาดน้ีอีกคะ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองนอกหนา้ ตา่ ง บนกิ่งไมม้ ีนกติ๊ดอยตู่ วั หน่ึง คอยร้องจิ๊บๆอยา่ งไม่หยดุ มีใบไม้ หมุนวนอยเู่ ป็ นบางคร้ัง ลอ่ งลอยอยเู่ ป็ นบางคร้ัง แตส่ ุดทา้ ยมนั ก็ตอ้ งร่วงหลน่ ลงมาบนพ้นื อยดู่ ี ก็เหมือนโชคชะตา “พรหมลิขิต” เขาพดู ออกมาอยา่ งราบเรียบ พรหมลิขิต? เส่ียวหลิวรู้สึกคาํ อธิบายน้ีไมส่ มเหตสุ มผลเลย ถา้ อธิบายตามแบบน้ี ง้นั เธอกบั คุณชายกค็ ือ พรหมลิขิตเหมือนกนั น่ะสิ? เธอถูกขายมาท่ีตระกลู ไป๋ ต้งั แตเ่ ดก็ หลงั จากรู้เดียงสาก็รับผิดชอบคอยดูแลเขา น่ีกค็ ือพรหมลิขิต ท่ีเขาพดู ถึงหรือเปลา่ ? “ง้นั ดิฉนั กบั คุณชายคือพรหมลิขิตหรือเปล่าคะ?” เส่ียวหลิวถามดว้ ยความคาดหวงั ไป๋ ยน่ิ หนิงขยบั รถเขน็ หนั หลงั มองผหู้ ญิงท่ียนื อยใู่ ตแ้ สงไฟแลว้ ยมิ้ อ่อนๆ“อะไรคือ พรหมลิขิต?” เส่ียวหลิวส่ายหวั ไป๋ ยน่ิ หนิงโบกมือ “ไปทาํ งานเถอะ”

เส่ียวหลิวอยากถามใหแ้ น่ชดั พรหมลิขิตที่เขาพดู คืออะไร แต่ก็ไมก่ ลา้ ขดั ขืนคาํ สงั่ เขา ไดแ้ ต่ไป ทาํ งานแตโ่ ดยดี สายตาของไป๋ ยน่ิ หนิงมองไปทางหอ้ งท่ีหลินซินเหยยี นหลบั อยู่ แววตาลุ่มลึก พอนึกถึงกาํ ไล หยกท่ีขอ้ มือเธอแลว้ ไดก้ าํ มือแน่นข้ึนทนั ท…ี … ตอนท่ี 177 ผมคดิ ถงึ หม่ามแี๊ ล้วจะทาํ ยงั ไงครับ ป้ าฮวั กลบั มาจากโรงพยาบาลก็ถูกเสิ่นเผยซวนจบั แลว้ แถมยงั ไดพ้ าไปท่ีตึกเลก็ ๆตึกน้นั “น่ีคือบา้ นของคุณ?” คาํ ถามน้ีซูจา้ นเป็ นคนถาม แถมยงั ถามท้งั ๆที่รู้อีก จุดประสงคก์ ็คืออยากดู วา่ เธอซื่อสตั ยห์ รือเปล่า ป้ าฮวั มองสาํ รวจคนท่ีอยใู่ นบา้ น และไดพ้ ดู อยา่ งซื่อสตั ย์ “ใช่คะ่ ” ป้ าฮวั เป็ นคนฉลาด เหอรุ่ยเจ๋อที่ก่อนหนา้ น้ีพกั อยทู่ ่ีนี่ไม่เหมือนคนธรรมดา คนพวกน้ียง่ิ ไม่ เหมือนคนธรรมดาเลย “ก่อนหนา้ น้ีที่นี่เคยพกั คนอะไร?” ซูจา้ นไดถ้ ามอีก “ฉนั ไม่รู้จกั ค่ะ เขาไดใ้ หเ้ งินฉนั กอ้ นนึง แลว้ พกั อยทู่ ี่น่ีชวั่ คราว แลว้ ยงั มีผหู้ ญิงอีกคนดว้ ยค่ะ” ป้ าฮวั ไม่กลา้ พดู โกหกแมแ้ ต่คาํ เดียว จงจ่ิงหา้ วที่นง่ั อยบู่ นโซฟาไดย้ นิ คาํ พดู ของป้ าฮวั แลว้ หลบั ตาลง ระหวา่ งคิว้ เป็ นกอ้ นเมฆดาํ ที่ไม่ ยอมจางหายไป ซูจา้ นมองจงจิ่งหา้ วทีนึง ก็ไดถ้ ามอีก “แลว้ ตอนน้ีคนละ่ ?” “ไปแลว้ คะ่ คุณผหู้ ญิงคนน้นั ไดร้ ับบาดเจบ็ หลงั จากไปตรวจที่โรงพยาบาลไม่เป็ นไร ก็ถกู นาํ ตวั ไปแลว้ ค่ะ”

หนงั ตาของซูจา้ นกระตกุ หลินซินเหยยี นไดร้ ับบาดเจ็บจริงๆดว้ ย? เขาเหลือบไปมองจงจิ่งหา้ วอีกคร้ังอยา่ งระมดั ระวงั เสิ่นเผยซวนท่ียนื อยขู่ า้ งๆก็ไม่กลา้ ส่งเสียง ความกดอากาศยงิ่ อยยู่ ง่ิ ต่าํ ความหนาวเยน็ ท่ีแปลกประหลาดทาํ ใหค้ นเงียบสงดั ราวกบั จกั๊ จนั่ จงจ่ิงหา้ วลกุ ข้ึน เดินมาท่ีตรงหนา้ ของป้ าฮวั แลว้ มองเธอจากที่สูงลงมาท่ีต่าํ “เธอไดร้ ับบาดเจบ็ ไดย้ งั ไง?” ป้ าฮวั รู้สึกไดถ้ ึงความโกรธของผชู้ ายคนตรงหนา้ น้ีอยา่ งชดั เจน เธอไมก่ ลา้ พดู กม้ หนา้ ไวแ้ ละ สน่ั ไปท้งั ตวั “พดู มา!” ความโหดเห้ียมท่ีความโกรธควบคุมไวไ้ ดร้ ะเบิดออกมากะทนั หนั ทุกคนท่ีอยใู่ นหอ้ งตา่ งกช็ ็อก ส่วนป้ าฮวั ไดค้ ุกเข่าลงโดยตรง เสียงดงั กึก เจบ็ จนกดั ฟันและพดู อ้าํ ๆอ้ึงๆ “ฉนั ฉนั ไม่รู้คะ่ ตอน น้นั ฉนั อยชู่ ้นั ลา่ ง ปกติคุณเหอไมใ่ หฉ้ นั ข้ึนไปช้นั บนคะ่ ” เธอเหมือนจะเขา้ ใจแลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ วคือมาหาผหู้ ญิงคนน้นั “พวกคุณมาหาคุณหลินใช่ม้ยั คะ เธอ ถูกขงั อยทู่ ่ีช้นั สองตลอด วนั ท่ีไดร้ ับบาดเจบ็ เหมือนคุณเหอจะ จะ……” “จะอะไร?” ซูเสิ่นร้อนใจจะตายอยแู่ ลว้ แคพ่ ดู จาก็ยกึ ๆยกั ๆอยไู่ ด้ “ฉนั ก็ไมท่ ราบเหมือนกนั คะ่ ฉนั รู้แค่วา่ ตอนน้นั คุณหลินแตง่ ตวั ไมเ่ รียบร้อย เลือดเตม็ หวั คุณ เหอเปลือยกายไว้ ฉนั ไดย้ นิ พวกเขาทะเลาะอยชู่ ้นั บน น่าจะคุณหลินไม่ยอม ถึง ถึงไดค้ ิดไมต่ ก ค่ะ” เธอพดู ไดค้ ลมุ เครือ แตก่ เ็ ขา้ ใจง่ายขนาดน้นั ทาํ ใหค้ นแค่ฟังก็รู้วา่ เกิดอะไรข้ึน คนที่อยใู่ นบา้ นต่างก็ไมก่ ลา้ หายใจเสียงดงั แอบมองจงจิ่งหา้ ว

สีหนา้ ของเขาเขียว กลา้ มเน้ือใบหนา้ กระตกุ ดูแลว้ น่ากลวั สุดๆ เสียงของเขาทุม้ ต่าํ แววตามีไฟโกรธท่ีหยดุ ไมไ่ ดร้ ะยบิ ระยบั อยู่ ราวกบั วา่ ขอแค่ป้ าฮวั กลา้ พดู โกหกคาํ นึง เขากจ็ ะเอาเธอตายทนั ที “บอกมา ตอนน้ีเธออยทู่ ่ีไหน?” “ฉนั ไม่รู้ค่ะ ไม่รู้จริงๆ ตอนน้นั เขาไดพ้ าคนไปจากโรงพยาบาลโดยตรง แต่ฉนั เหมือนเห็นเขา คน้ หาเสน้ ทางจากในมือถือ จุดหมายปลายทางเหมือนจะเป็ นมณฑลซวนคะ่ จริงๆนะ ที่ฉนั พดู เป็ นความจริงหมดเลย ไมก่ ลา้ พดู โกหกสกั คาํ ฉนั ดูออกวา่ คุณเหอหลอกฉนั เขาบอกวา่ คุณหลิน เป็ นแฟนของเขา แต่ฉนั เห็นคุณหลินไม่ไดร้ ักเขาเลย เพือ่ ตอ่ ตา้ นแลว้ ถึงตวั เองไดบ้ าดเจ็บกไ็ ม่ แคร์ ฉนั รู้แคน่ ้ีจริงๆค่ะ” ป้ าฮวั ขอความเมตตารัวๆ “ฉนั ก็แค่รับเงินมาและเช่าบา้ นออกไปเท่าน้นั เองค่ะ ฉนั ไมไ่ ดท้ าํ อะไร เลย ที่รู้ก็พดู ออกมาหมดแลว้ ขอร้องพวกคุณใจกวา้ งอยา่ ถือสาเลย ปล่อยฉนั ไปเถอะนะคะ” “ถา้ เหมือนท่ีเธอพดู จริงๆ พวกเขาไปที่มณฑลซวน บุคลากรที่ตรวจอยหู่ นา้ ด่านของพวกเราก็ จะพบเห็นแน่นอน ง้นั เหอรุ่ยเจ๋อไมอ่ ยากถูกพบเห็น พวกเขาก็จะไมก่ ลา้ ใชท้ างด่วนแน่นอน ยงิ่ ไม่กลา้ นงั่ เครื่องบิน ตอนน้ีแมแ้ ต่รถไฟก็ยงั ตอ้ งใชบ้ ตั รประจาํ ตวั ประชาชนเลย คาํ ตอบเดียว พวกเขาเดินเสน้ ทางลดั ”เสิ่นเผยซวนวเิ คราะห์ “ฉนั รู้สึกที่เผยซวนพดู ถูก บางทีเราตามไปตอนน้ีอาจจะยงั ทนั อย”ู่ ซูจา้ นพดู คลอ้ ยตาม จงจ่ิงหา้ วกาํ หมดั ไวแ้ น่น เสน้ เลือดที่หลงั มือปูดออกมา ถา้ ไม่ใช่สติท่ีหลงเหลืออยบู่ อกเขาวา่ เวลาน้ีจะเสียการควบคุมไมไ่ ด้ เขาคงสูญเสียความสงบไปต้งั นานแลว้ ยงิ่ ไม่สามารถสง่ั การเร่ือง ตอ่ จากน้ี “ซูจา้ นนายกบั กวนจิ้งอยนู่ ่ี เสิ่นเผยซวนไปกบั ฉนั ” ซูจา้ นรู้เจตนารมณ์ของเขา เหอรุ่ยหลินกบั หลินซินเหยยี นตวั ปลอมคนน้นั จะตอ้ งจดั การ แต่เรื่อง ตามหาหลินซินเหยยี นก็ล่าชา้ ไมไ่ ด้ แยกกาํ ลงั เป็ นสองเสน้ ทางแบบน้ีจะไดป้ ระสิทธิผลสูงกวา่

อีกอยา่ งเสิ่นเผยซวนเงียบกวา่ ซูจา้ น เวลาน้ีจงจ่ิงหา้ วอยากอยเู่ งียบๆ ตอนที่พวกเขาไปจากตึก หญิงวยั กลางคนท่ีเป็ นนาํ ทางใหไ้ ดเ้ ดินตามมา มีอยหู่ ลายคร้ังที่อยาก พดู แตก่ ็ชะงกั ไว้ ซูจา้ นมองเธอแวบ๊ นึง จากน้นั ไดเ้ ซ็นเช็คใหเ้ ธอใบนึง ถึงแมห้ าคนไม่เจอ แต่หญิงวยั กลางคนคน น้ียงั ถือวา่ กระตือรือร้นอยู่ อีกอยา่ งเขาดูออกวา่ ฐานะของทางบา้ นเธอไมด่ ี หญิงวยั กลางคนไม่เคยออกจากบา้ น ความรู้นอ้ ย ลงั เลอยคู่ รู่หน่ึงก็ไดถ้ ามวา่ “นี่ก็คือเงินเหรอ คะ?” เป็ นกระดาษใบนึงชดั ๆ น่ีคือเห็นวา่ เธอไร้การศึกษา เลยจงใจหลอกลวงเธอง้นั เหรอ? “คุณไปท่ีธนาคารก็สามารถแลกเป็ นเงินสดไดแ้ ลว้ หน่ึงแสนหยวน” หน่ึงแสนหยวน หญิงวยั กลางคนไดก้ ลืนน้าํ ลายอีกคร้ัง เงินเก็บของบา้ นเธอรวมกนั ท้งั หมดยงั มีไมถ่ ึงหม่ืนเลย หน่ึงแสนหยวน สาํ หรับเธอเป็ นเงินกอ้ นโตจริงๆ เธอค่อนขา้ งเหลือเช่ือ เงินน้ีไดม้ าง่ายดาย ขนาดน้ี “ไม่เอาเหรอ?” ซูจา้ นขมวดคิว้ คร้ังแรกที่เป็ นคนดีจนทาํ ใหค้ นอ่ืนสงสยั ความจริงใจของเขา “เอาคะ่ ” หญิงวยั กลางคนรีบรับเชค็ มา ถือไวใ้ นมืออยา่ งระมดั ระวงั กลวั จะทาํ เชค็ ฉีกขาด ถึง ธนาคารจะใชง้ านไม่ได้ ซูจา้ นข้ึนรถจากไป เขาไมไ่ ดไ้ ปเสน้ ทางเดียวกบั จงจ่ิงหา้ ว แต่ไดไ้ ปท่ีสถานกกั กนั ไปจดั การ เร่ืองของเหอรุ่ยหลินกบั หลินหยหู่ าน เสิ่นเผยซวนไปเตรียมรถท่ีเดินทางตอ้ งใชแ้ ละคนท่ีตอ้ งพาไป ส่วนจงจิ่งหา้ วไดก้ ลบั ไปท่ีวลิ ล่า

รถจอดอยหู่ นา้ วลิ ลา่ เขากลบั ไม่ไดล้ งจากรถทนั ที แต่ไดน้ ง่ั อยใู่ นรถมองไฟที่สวา่ งไสวของใน วลิ ลา่ ในวลิ ล่ามีเสียงของหลินลุ่ยซีอยเู่ ป็ นคร้ังคราว เสียงใส นุ่มนวล แอบ๊ แบ๊ว ไพเราะสุดๆ ความหวาดกลวั ที่มหึมากเ็ หมือนแหที่มองไม่เห็น กาํ ลงั รวบเขา้ มาทีละนิดๆ รัดจนเขาหายใจไม่ ออก เขากลวั ความไมช่ ่างสงั เกตของเขา ความสะเพร่าของเขา ความผดิ พลาดของเขา ทาํ ใหห้ ลินซิน เหยยี นตกอยใู่ นอนั ตราย ทาํ ใหเ้ ธอไดร้ ับบาดเจบ็ ทาํ ใหเ้ ธอ…… เขาไม่รู้จะไปเผชิญหนา้ กบั ลูกท้งั สองยงั ไง เขาเอาความผดิ ท่ีหลินซินเหยยี นหายตวั ไปโทษมาที่ตวั เขาหมด ในวลิ ล่า หอ้ งรับแขกที่กวา้ งขวาง เหมือนพดู จากย็ งั มีเสียงสะทอ้ น หลินลุ่ยซีซุกซนมาก เหยยี บ เกา้ อ้ีจะปี นข้ึนไปท่ีบนเปี ยโน ขาของเธอไปโดนป่ ุมกดป่ ุมนึง ต๊ึงดงั ข้นั เสียงนึง หลินซีเฉิน ขมวดคิว้ พร้อมเดินมา “เสี่ยวล่ยุ ทาํ ไมเธอถึงไดซ้ นขนาดน้ี?” เด็กผหู้ ญิงปี นข้ึนปี นลงดูไมง่ ามเลย หลินล่ยุ ซีทาํ หนา้ ม่ยุ มือช้ีนอกหนา้ ต่างไว้ “ยนื อยบู่ นน้ีสามารถมองเห็นขา้ งนอก หนูจะดูวา่ แด๊ ดด้ีกลบั มาหรือยงั ” ใบหนา้ เลก็ ๆของหลินซีเฉินตึงเครียด แด๊ดด้ีไปหาหม่ามี๊ กไ็ ม่รู้เป็ นยงั ไงบา้ งแลว้ หาเจอหรือยงั ? เขาเป็ นห่วงจงั เลย เป็ นห่วงวา่ หม่าม๊ีจะเกิดอะไรข้ึน “วา้ ว พช่ี าย รถคนั น้นั ใช่รถของแดด๊ ด้ีหรือเปล่า?” หลินลยุ่ ซีอุทาน

หลินซีเฉินมองไปตามสายตาของนอ้ งสาว ก็เห็นรถที่จอดอยใู่ นลานบา้ น เธอพยงุ นอ้ งสาวไว้ “รีบลงมาเร็ว” หลินล่ยุ ซีกะพริบตา “ทาํ ไมคะ?” “ไม่ทาํ ไม ถา้ เธอไม่ลงมา เด๋ียวพี่ไปแลว้ เธอจะลม้ เอานะ” เสียงของหลินซีเฉินค่อนขา้ งเร่งรีบ จวงจื่อจิ่นเดินมา “เสี่ยวซี หลานรีบร้อนขนาดน้ีทาํ ไม?” “ไม่มีอะไรครับ ผมกแ็ ค่กลวั เธอลม้ คุณยา่ มาแลว้ ง้นั คุณยา่ ดูเส่ียวซีหน่อยนะครับ” หลินซีเฉิน พดู จบก็ไดก้ า้ วเทา้ ส้นั ๆพงุ่ ออกจากบา้ นอยา่ งไว วงิ่ ไปหารถของจงจ่ิงหา้ ว เขายนื อยหู่ นา้ กระจก รถ คาํ แรกก็ถามวา่ “หาหม่าม๊ีของผมเจอหรือยงั ?” อากาศหยดุ นิ่ง บรรยากาศที่กดดนั คอ่ ยๆกระจายออกมาหาท้งั สอง “ผมรีบร้อนเกินไป ถา้ หาหมา่ มี๊เจอ หมา่ มี๊จะตอ้ งกลบั มาพร้อมคุณแน่นอน” หลินซีเฉินพยายาม อดทนไว้ แตอ่ ยา่ งไรก็ตามกย็ งั เด็กอยู่ ร่างกายสนั่ เทาจนคุมโทนไม่อยแู่ ลว้ “ผมคิดถึงหม่าม๊ี แลว้ จะทาํ ยงั ไงดี?” จงจ่ิงหา้ วลงมาอุม้ เขาไวแ้ น่น เสียงของเขาแหบแหง้ “ขอโทษ ฉนั ไมไ่ ดป้ กป้ องเธอใหด้ …ี …ฉนั กค็ ิดถึงเธอเหมือนกนั ” ตอนที่ 178 เรามาหม้นั หมายกนั ไว้ต้งั แต่วยั เดก็ เถอะ หลินซีเฉินหมอบอยใู่ นออ้ มอกเขา รู้สึกไดถ้ ึงทรวงอกท่ีสนั่ เทาของเขาอยา่ งชดั เจน หลินซีเฉินยนื่ มือกอดเขาไว้ ไม่วา่ เขารักหม่ามี๊หรือเปล่า ความกระวนกระวายใจและความรู้สึก ผดิ ของนาทีน้ีต่างกไ็ ม่ใช่สิ่งจอมปลอม

“เราไปหาหมา่ มี๊กนั ” จงจิ่งหา้ วใหเ้ ขามองหนา้ ตวั เอง “ไปม้ยั ครับ?” “ไปครับ” หลินซีเฉินตอบอยา่ งไมล่ งั เลใจเลยสกั นิด “แต่นอ้ งสาวล่ะครับ? หม่าม๊ีไม่อยู่ ผมก็ไมอ่ ยู่ เธอจะตอ้ งโวยวายแน่เลย” หลินซีเฉินพดู ดว้ ย ความกงั วล “แดด๊ ด้ีคะ” ไม่รู้วา่ หลินลุย่ ซีเห็นจงจ่ิงหา้ วต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ เธอไดว้ งิ่ ออกมาจากในบา้ น ‘ตลอดทางท่ีวงิ่ มา’ เธอยนื่ แขนอวบอนั๋ ขาวเนียนสองขา้ งไว้ กอดขาของจงจิ่งหา้ วไวแ้ น่น “แด๊ดด้ี” เธอแหงนหนา้ ไว้ ปากชมพทู าํ ปากจู๋ไว้ “แด๊ดด้ีวางพช่ี ายลง แลว้ อุม้ หนูไดม้ ้ยั คะ?” ขณะที่พดู ยยั ตวั แสบเบิกตากวา้ งแลว้ ยงั ไดก้ ะพริบตาปริบๆ “พี่ชายเป็ นลูกผชู้ ายไมจ่ าํ เป็ นตอ้ ง อุม้ แลว้ แดด๊ ด้ีอุม้ หนูเถอะ” หลินซีเฉิน “……” จงจ่ิงหา้ วนง่ั ลงมาควา้ เจา้ หนูนอ้ ยเขา้ มาในออ้ มอก วนั น้ียยั ตวั แสบใส่กระโปรงสีชมพู มดั หาง มา้ สูงไว้ ขา้ งหูกบั หนา้ ผากมีผมมีที่ผมช้ีฟอู ยนู่ ิดหน่อย กลบั สามารถเห็รหนา้ ผากโหนกนูนของ เธอ ดวงตาใสแบว๊ เธอกอดคอของจงจิ่งหา้ วไวแ้ น่น ใชห้ นา้ ถไู ถใบหนา้ เขา “แดด๊ ด้ีกลบั มาแลว้ ทาํ ไมหมา่ ม๊ีถึงไมก่ ลบั มาพร้อมกบั แดด๊ ด้ีคะ หนูไม่ไดเ้ จอหมา่ ม๊ีมาหลายวนั แลว้ เรายงั ไมเ่ คย แยกจากกนั เลย หนูคิดถึงหมา่ ม๊ีค่ะ” จงจ่ิงหา้ วมองไปไกลๆ เอาศีรษะนอ้ ยๆของท้งั สองมาซบท่ีออ้ มอก เขาพยายามใหน้ ้าํ เสียงตวั เอง เรียบสงบ “แดด๊ ด้ีพาพวกหนูไปหาหม่าม๊ีนะ” “จริงเหรอคะ?” หลินล่ยุ ซีคอ่ นขา้ งตื่นเตน้ “หมา่ ม๊ีกาํ ลงั เล่นซ่อนแอบกบั พวกเราอยเู่ หรอคะ? พวกเราถึงตอ้ งไปหาหม่าม”๊ี “อืม”

“วา้ ว ดีใจจงั เลย” ร่างเลก็ ๆที่ต่ืนเตน้ ของหลินลยุ่ ซีดุ๊กด๊ิกอยใู่ นออ้ มกอดของจงจิ่งหา้ ว แตห่ ลินซี เฉินกลบั ไม่ไดม้ องโลกในแง่ดีเหมือนเธอ “เป็ นเดก็ น่ีดีจริงๆเลย” คาํ พดู น้ีถูกหลินล่ยุ ซีไดย้ นิ เขา้ เธอหนั มาจอ้ งหนา้ เขา “ก็แค่คลอดก่อนหนูไม่กี่นาทีไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่ไดโ้ ตกวา่ หนูเท่าไหร่ ยายบอกแลว้ วา่ พี่เป็ นส่วนเกิน” หลินซีเฉินหนา้ น่ิวคิ้วขมวด “ยายวา่ เธอต่างหากท่ีเป็ นส่วนเกิน?” ขณะน้ีจวงจ่ือจิ่นไดเ้ ดินออกมาจากบา้ น บนตวั ยงั คลมุ ผา้ กนั เป้ื อนไว้ เธอเอามือวางไวข้ า้ งหนา้ “เขา้ บา้ นกนั เถอะ ไดเ้ วลาทานขา้ วแลว้ ” “ยายคะ พช่ี ายเป็ นส่วนเกินถูกม้ยั คะ?” เพอ่ื พิสูจน์วา่ คาํ พดู ของตวั เองเป็ นความจริง หลินลุย่ ซีได้ ชิงหลินซีเฉินถามก่อน อยา่ งกบั วา่ ใครพดู ก่อน คนน้นั กเ็ ป็ นฝ่ ายพดู ถกู อยา่ งง้นั แหละ ความคิดของยยั ตวั แสบคนน้ี ทาํ ใหค้ นแคเ่ ห็นก็มองทะลปุ รุโปร่งแลว้ ใสซื่อกวา่ พช่ี ายเธอเยอะ ไม่มีเลห่ ์เหลี่ยม จวงจื่อจ่ินหยอกเธอเล่น “หนูเน่ียแหละส่วนเกิน” หลินลุย่ ซีชกั จะไม่พอใจแลว้ เธอทาํ หนา้ มุย่ “ทาํ ไมไม่ใช่พ่ีชายเป็ นส่วนเกินคะ? เขาน่าเกลียด… ขนาดน้ี” แยง่ ออ้ มกอดของแด๊ดด้ีกบั เธอ เขาน่าเกลียด! จวงจ่ือจิ่นมองจงจิ่งหา้ วแวบ๊ นึง ถึงเปิ ดปากพดู “เพราะตอนแรกในทอ้ งของหมา่ ม๊ีพวกหนูมีแค่ เบบ๋ีอยคู่ นเดียว ตอ่ มาถึงพบวา่ ยงั มีอีกคน คนท่ีพบทีหลงั กเ็ ป็ นส่วนเกินไมใ่ ช่รึไง?” หลินลุย่ ซีพดู ดว้ ยความไมพ่ อใจ “ง้นั กค็ วรจะเป็ นพี่ชายเหมือนกนั พ่ชี ายต่างหากที่เป็ น ส่วนเกิน”

“แต่พช่ี ายคลอดออกมาก่อน……” “หนูไม่สนพ่ชี ายนน่ั แหละท่ีเป็ นส่วนเกิน” หลินลุ่ยซีข้ีโกง เธอกอดคอจงจิ่งหา้ วไวแ้ น่นแลว้ ออดออ้ น “แด๊ดด้ี พีช่ ายเป็ นส่วนเกินใช่หรือเปลา่ คะ?” จงจ่ิงหา้ วอุม้ เธอข้ึนมา ขย้ผี มของเธอ “ลกู สองคน ใครกข็ าดไม่ได”้ “ไป เขา้ ไปทานขา้ วกนั เถอะ” จวงจื่อจิ่นจูงมือหลินซีเฉินไว้ “ผมเตรียมจะพาเขาสองคนออกไปเท่ียวนึงครับ หลินซินเหยยี นคิดถึงพวกเขา” จงจ่ิงหา้ วอาศยั ตอนน้ีบรรยากาศยงั คร้ืนเครง ไดพ้ ดู เร่ืองที่จะพาพวกเขาออกไปกบั จวงจ่ือจิ่น จวงจ่ือจิ่นรับเตม็ ปากเตม็ คาํ “โอเค” เธอรู้สึกค่อนขา้ งผดิ ปกติ แตก่ ็รู้สึกวา่ ตวั เองคิดมากไปแลว้ มองดูเด็กสองคนโดยเฉพาะหลินลุ่ยซีชอบจงจ่ิงหา้ วขนาดน้นั จวงจื่อจิ่นรู้สึกถา้ เขาสามารถ สร้างครอบครัวกบั หลินซินเหยยี นกค็ งดีที่สุดเลย ใหพ้ วกเขาศึกษาดูใจ พฒั นาความสมั พนั ธ์กนั กด็ ีเหมือนกนั “แลว้ จะกลบั มาเม่ือไหร่?” จวงจื่อจิ่นถาม จงจ่ิงหา้ วไมร่ ู้วา่ จะสามารถหาเธอเจอเมื่อไหร่ จึงไดพ้ ดู วา่ “ไม่มีเวลาเฉพาะเจาะจงครับ ผม อยากพาพวกเขาออกไปเที่ยว เพอื่ ไม่ถกู รบกวน พวกเราจะไมต่ ิดตอ่ กบั ในประเทศครับ” จวงจื่อจิ่นพยกั หนา้ “ได้ แลว้ เตรียมตวั ไปเม่ือไหร่?” “คืนน้ีครับ” “เร็วขนาดน้ีเลย” “อืม” ไม่มีคาํ อธิบายที่มากกวา่ เขาไมอ่ ยากเสียเวลาไปมากกวา่ น้ี

“ง้นั พวกคุณไปทานขา้ วก่อน ฉนั ไปเกบ็ เส้ือผา้ ใหเ้ ดก็ สองคน” จวงจ่ือจิ่นถอดผา้ กนั เป้ื อนออก และไดเ้ ขา้ ไปในหอ้ งนอน จงจ่ิงหา้ วพาลูกสองคนไปลา้ งมือ หลินลุ่ยซีคอ่ นขา้ งติดเขา อยใู่ นออ้ มกอดเขาไมย่ อมลงมา จง จิ่งหา้ วอุม้ เธอลา้ งมือ จากน้นั อมุ้ เธอมาถึงท่ีโตะ๊ อาหาร ใหเ้ ธอนงั่ อยบู่ นตกั ตวั เอง ป้ าหยยู กกบั ขา้ วมาและถือโอกาสถาม “คุณนายนอ้ ย ยงั ไมก่ ลบั มาเหรอคะ?” การเรียกช่ือของป้ าหยเู ปล่ียนไปอีกแลว้ เธอคิดวา่ หลินซินเหยยี นคลอดลกู ออกมาสองคน ตอนน้ีกค็ ือคุณนายนอ้ ยแห่งตระกลู จงแลว้ จงจ่ิงหา้ วคีบกบั ขา้ วใหห้ ลินลุ่ยซี แมแ้ ตห่ นา้ ก็ไม่ไดเ้ งยข้ึนแคต่ อบอืมอยา่ งราบเรียบคาํ นึง เขาไม่อยากพดู ที่เรื่องเก่ียวขอ้ งกบั หลินซินเหยยี น พดู เยอะ ง่ายท่ีจะถูกพบเห็นพิรุธ ป้ าหยเู ป็ นคนที่คอยดูแลเขามาโดยตลอด รู้จกั นิสยั เขาดี เขาพดู น้าํ เสียงแบบน้ีกแ็ สดงวา่ เขาไม่ อยากพดู เรื่องน้ี เธอจึงไดป้ ิ ดปากเงียบอยา่ งรู้สถานการณ์ “แด๊ดด้ีกินค่ะ” หลินลุย่ ซีใชช้ อ้ นตกั บลอ็ กโคลี่ชิ้นนึง แลว้ ยนื่ มาที่ปากของจงจิ่งหา้ ว ยยั ตวั แสบกระพริบตาปริบๆ เตม็ ไปดว้ ยความคาดหวงั จงจ่ิงหา้ วอา้ ปากเอาบลอ็ กโคลี่ชิ้นน้นั อมไวท้ ี่ปาก ถึงไม่อยากอาหารก็ไดใ้ หเ้ กียรติมากคอยเค้ียว อยใู่ นปากเบาๆ “อร่อยใช่มย่ั ล่ะ?” หลินลยุ่ ซียมิ้ อยา่ งมีความสุข “หมา่ ม๊ีหนูทาํ อร่อยกวา่ น้ีอีก” สีหนา้ แววตาของจงจ่ิงหา้ วนิ่งไว้ เด็กสองคนน้ีพดู อะไรกห็ นีไมพ่ น้ จะตอ้ งเอย่ ถึงหลินซินเหยยี น สกั คาํ สองคาํ สามารถเห็นความรู้สึกท่ีพวกเขามีต่อหลินซินเหยยี นได้