กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม3

หลินซีเฉินมองนอ้ งสาวแวบ๊ นึงแลว้ เมม้ ปาก จากนนั่ หลบุ ตาลง เอาขา้ วยดั ปากไปไมก่ ี่คาํ ก็ได้ วางตะเกียบลงแลว้ หาหมา่ มี๊ไม่เจอเขาก็กินไมล่ งเหมือนกนั “ผมกินเสร็จแลว้ ครับ ผมไปดูหน่อยวา่ คุณยายเก็บเส้ือผา้ เสร็จหรือยงั ” พดู จบเขาสไลดล์ งมาจาก เกา้ อ้ีแลว้ เดินไปท่ีหอ้ งนอน “พกี่ ินแคน่ ้ีเองเหรอ?” หลินลุ่ยซีมองหนา้ พ่ีชาย ถึงแมบ้ างคร้ังท้งั สองจะทะเลาะกนั บา้ ง เถียงกนั บา้ ง แตม่ ีความห่วงใยมากกวา่ “พกี่ ินอ่ิมแลว้ ” หลินซีเฉิยยมิ้ ใหก้ บั นอ้ งสาว “พไ่ี มใ่ ช่ส่วนเกิน” จู่ๆหลินลุ่ยซีพดู กบั หลินซีเฉิน หลินซีเฉินยมิ้ เลก็ นอ้ ย หลงั จากทานขา้ วเสร็จ ผา่ นไปไม่นานเสิ่นเผยซวนก็ไดพ้ าลูกนอ้ งกบั รถมาแลว้ รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วจะ พาเดก็ สองคนไปดว้ ย เขาไดเ้ ตรียมรถบา้ นไวค้ นั นึงใหเ้ ด็กสองคนสามารถพกั ผอ่ นดีๆ แถมยงั มี ออฟโรดสามคนั ลกู นอ้ งเจด็ คน ลว้ นเป็ นคนที่ฝี มือเก่งและไวใ้ จได้ ตอนที่เส่ินเผยซวนเห็นหลินซีเฉิน ไดถ้ อนหายใจทีนึง “เขาหนา้ ตาเหมือนนายจริงๆ ดูตากบั จมูกสิ” “แลว้ หนูหนา้ ตาเหมือนแด๊ดด้ีม้ยั คะ?” หลินลุย่ ซีแหงนหนา้ ถาม เสิ่นเผยซวนนง่ั ลงมามองเด็กนอ้ ยอยา่ งละเอียด เธอขาวมาก ดวงตาใสแบว๊ โดยเฉพาะตอนที่ กะพริบตา เหมือนดวงดาวท่ีส่องแสงระยบิ ระยบั เขายนื่ มือไปหยกิ แกม้ เธอ แต่นิ้วมือยงั ไมไ่ ด้ จบั ตอ้ งเธอ กถ็ กู คนจบั ขอ้ มือไว้ เขาเงยหนา้ ข้ึนกเ็ ห็นใบหนา้ เยน็ ชาของจงจ่ิงหา้ ว เสิ่นเผยซวนถึงกบั มึนไปเลย “ฉนั แคห่ ยกิ แกม้ เธอหน่อยเอง นายมีลกู สาว แตก่ ็หวงขนาดน้ี ไม่ไดม้ ้งั ?”

เวลาหยอกเล่นกบั เลน่ กล็ บู ศีรษะ หยกิ แกม้ หอมแกมแลว้ ก็กอดไมใ่ ช่เหรอ? อีกอยา่ งเขายงั ไม่ไดห้ อมแกม้ หรือวา่ กอดเลย จงจิ่งหา้ วสลดั มือของเขาทิ้ง “นายหา้ มใชม้ ือจบั ตอ้ งเธอ” หลินลยุ่ ซีเป็ นเด็กผหู้ ญิง มกั จะถูกคนจบั แกม้ อยเู่ รื่อย โดยเฉพาะถูกผชู้ ายจบั แกม้ เขารู้สึก สะอิดสะเอียน เขาอุม้ ลูกสาวข้ึนมาแลว้ จูงมือลูกชายไว้ “ใส่เสร็จแลว้ กไ็ ปเถอะ” พดู จบเขาก็ไดเ้ ดินออกไปก่อน เสิ่นเผยซวนยนื อยกู่ บั ท่ีดว้ ยสีหนา้ งงเป็ นไก่ตาแตก เขากม้ หนา้ ดูมือของตวั เอง มือของเขาไมไ่ ด้ สกปรกสกั หน่อย หวงขนาดน้ีทาํ ไม? เขารีบตามมา “จงจ่ิงหา้ ว ฉนั จะตอ้ งคุยกบั นายหน่อย” เขาไมใ่ ช่พวกนกั โทษข่มขืนสกั หน่อย ทาํ ไมตอ้ งกนั เขาดว้ ย? “นายมีลูกนายเอน็ ดู อนั น้ีฉนั เขา้ ใจ ก็คนมนั มามีลกู ตอนแก่อ่ะเนอะ แตน่ ายไมต่ อ้ งหวงขนาดน้ีก็ ได…้ …” จงจ่ิงหา้ วหนั หนา้ มา “นายวา่ อะไรนะ? มีลูกตอนแก่?” เขาแก่เหรอ? เสิ่นเผยซวนทาํ สีหนา้ ไมเ่ ตม็ ใจ “ไมแ่ ก่” แตก่ ลบั แขวะอยใู่ นใจ สามสิบกวา่ จะสี่สิบอยแู่ ลว้ ยงั ไมแ่ ก่อีกเหรอ? เขาเดินมา “เดี๋ยววนั หลงั ฉนั ป๊ัมลูกชายออกมาคนนึง เรามาหม้นั หมายกนั ไวต้ ้งั แต่วยั เดก็ เถอะ?”

เสิ่นเผยซวนคิดอยใู่ นใจ ไม่ใหฉ้ นั จบั ตอ้ ง ง้นั ฉนั กป็ ั๊มลกู ชายคนนึงใหไ้ ปสู่ขอลกู สาวนาย ใหล้ กู สาวนายมาเป็ นภรรยาของลูกชายตวั เอง มาเป็ นลกู สะใภข้ องเขา ฮ่าๆ สีหนา้ ของจวจิ่งหา้ วหอ้ ยลงมาทนั ที เสิ่นเผยซวนไหวตวั อยา่ ไว อาศยั ตอนท่ีจงจิ่งหา้ วยงั ไม่กาํ เริบ ก็ไดว้ งิ่ ข้ึนรถไปก่อน หลินล่ยุ ซีกะพริบตา “แด๊ดด้ี อะไรคือหม้นั หมายกนั ไวต้ ้งั แต่เด็กเหรอคะ?” จงจิ่งหา้ ว “……” จงจ่ิงหา้ วลบู ผมของลูกสาวแลว้ อุม้ เธอข้ึนรถ “เขาพดู จาเหลวไหล” ตอนท่ี 179 ช่วยให้ถงึ ทสี่ ุด “คุณหลิน? คุณหลิน?” หลินซินเหยยี นท่ีสะลึมสะลืออยไู่ ดย้ นิ คนเรียกตวั เอง เธอคอ่ ยๆลืมตาข้ึน เห็นเส่ียวหลิวยน่ื ศีรษะ ยนื อยขู่ อบเตียง เห็นหลินซินเหยยี นลืมตาเธอไดย้ มิ้ “คุณต่ืนแลว้ เหรอคะ?” หลินซินเหยยี นขยบั ตวั ลุกข้ึนมานง่ั ที่เตียง เธอขย้ตี าท่ีพร่ามวั พอความง่วงจางหายไปไดถ้ ามวา่ “ตอนน้ีก่ีโมงแลว้ ?” “เที่ยงแลว้ คะ่ คุณนอนมาท้งั เชา้ เลย ลุกข้ึนมาทานอะไรหน่อยเถอะคะ่ ”เสี่ยวหลิวเคารพนอบ นอ้ ม คนที่คุณชายสง่ั การวา่ ตอ้ งดูแลดีๆ เธอยอ่ มไม่กลา้ ปล่อยปละละเลยอยแู่ ลว้

“เอาน้าํ ใหฉ้ นั แกว้ นึงไดม้ ้ยั ?” ตอนน้ีเธอไมห่ ิวเลยสกั นิด แตเ่ พ่งิ ต่ืนนอน คอคอ่ นขา้ งแหง้ “ไดค้ ่ะ” เส่ียวหลิวออกไปรินน้าํ ใหเ้ ธอ หลินซินเหยยี นมองดูร่างเงาของเธอหายไปจากหนา้ หอ้ ง เธอดึงผา้ ห่มแลว้ ลงจากเตียง ขาที่ ไดร้ ับบาดเจ็บขา้ งน้นั พนั ผา้ พนั แผลไว้ ขอ้ เทา้ ยงั คงบวมแดงอยอู่ ีกเช่นเคย ยน่ื มือกดเบาๆทีนึง รู้สึกเจ็บจนเธอขมวดคิ้ว เธอคิดอยใู่ นใจวา่ ระยะเวลาส้นั ๆไม่กี่วนั น้ีคงไมส่ ามารถหายไดจ้ ริงๆ เธอใชข้ าขา้ งที่ไม่ไดร้ ับบาดเจ็บออกแรง พยายามลองลุกข้ึนมา “คุณอยากกลายเป็ นง่อยหรือไง?” เสียงทุม้ ต่าํ ของผชู้ ายดงั มาจากหนา้ หอ้ ง หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึนมากเ็ ห็นผชู้ ายที่นง่ั อยบู่ นรถเขน็ คนน้นั เขาบงั คบั รถเขน็ เขา้ มาในหอ้ ง “เชิงกรานของขอ้ เทา้ คุณไดร้ ับบาดเจ็บ ถา้ ใชแ้ รงต่อ ไม่ใช่วา่ สิบ วนั คร่ึงเดือนก็จะหายไดแ้ ลว้ นะ ถา้ สาหสั ……กจ็ ะเหมือนผมเลย” เขาแกลง้ พดู คาํ สุดทา้ ยใหเ้ สียงสูง พดู เยาะเยย้ ตวั เอง “นงั่ รถเขน็ ไมใ่ ช่เร่ืองน่ายนิ ดีเลยนะ” หลินซินเหยยี นนงั่ กลบั มาท่ีเตียง “ฉนั แค่ลองดูเฉยๆคะ่ ” “คุณหลิน น้าํ ของคุณค่ะ ” ขณะน้ีเส่ียวหลิวไดย้ กน้าํ เขา้ มา หลินซินเหยยี นรับมาแลว้ พดู วา่ “ขอบคุณคะ่ ” “คุณเป็ นแขกของคุณชาย ดิฉนั ก็ตอ้ งตอ้ นรับเป็ นอยา่ งดีอยแู่ ลว้ ค่ะ”เสี่ยวหลิวยมิ้ ระหวา่ งที่พดู ยงั ไดม้ องไป๋ ยน่ิ หนิงแวบ๊ นึง มีคนอยู่ เธอก็ไมก่ ลา้ กาํ เริบเสิบสานเกินไป แคม่ องแวบ๊ เดียวก็ดึงสายตากลบั แลว้ หลินซินเหยยี นเห็นกแ็ กลง้ ทาํ เป็ นไมเ่ ห็น ยกแกว้ ด่ืมไปหลายคาํ ถึงไดบ้ รรเทาอาการคอแหง้

“คุณหลินน่าจะหิวแลว้ ม้งั คะ?”เสี่ยวหลิวเอาโตะ๊ คร่อมเตียงมาวางไวบ้ นผา้ ห่ม “ขาของคุณไดร้ ับ บาดเจ็บเดินไม่ได้ คุณชายใหด้ ิฉนั ยกกบั ขา้ วเขา้ มาในหอ้ งค่ะ” หลินซินเหยยี นมองไป๋ ยน่ิ หนิงแลว้ พดู “ขอบคุณค่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงยกั คิ้วสวยข้ึน “ไมต่ อ้ งขอบคุณหรอกครับ ท่ามกลางหม่คู น เราสามารถไดม้ าเจอกนั ก็ ถือเป็ นพรหมลิขิต คุณวางใจพกั ฟ้ื นอยทู่ ่ีน่ีเถอะ พอหายดีแลว้ ผมส่งคุณกลบั ไป ออ้ ใช่ คุณหลิน เป็ นคนที่ไหนครับ?” “เมืองBค่ะ” หลินซินเหยยี นพดู ตามตรง ลึกๆแลว้ คอ่ นขา้ งประหลาดใจ เธอจะโทรศพั ทเ์ ขาไมใ่ หเ้ ธอโทร ตอนน้ีกลบั มาบอกวา่ จะส่งเธอ กลบั ? เขาจะมาไมไ้ หนกนั แน่? “เมืองB?” ไป๋ ยน่ิ หนิงพมึ พาํ สองคาํ น้ีอยใู่ นปาก สายตาของเขาจอ้ งอยทู่ ี่กาํ ไลหยกที่ขอ้ มือของ หลินซินเหยยี นอีกคร้ัง เหมือนกาํ ลงั คิดอะไรอยู่ คิดจนเหม่อลอย “คุณไป๋ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงดึงสติกลบั มา ส่ายหวั แลว้ ยมิ้ อ่อนๆ “ไม่มีอะไรครับ แคน่ ึกถึงเรื่องบางเรื่องครับ” สายตาของเขาจอ้ งมองอยทู่ ี่ใบหนา้ หลินซินเหยยี น “ผมแก่เหรอครับ?” หลินซินเหยยี น “……” เธอถูกถามจนมึนต๊ึบ หมายความวา่ ยงั ไง? “ผมเพ่งิ จะอาย2ุ 6 คุณเรียกผมวา่ คุณ ผมยงั นึกวา่ ผมสามสิบกวา่ แลว้ เสียอีก” ไมร่ อใหห้ ลินซินเห ยยี นตอบ เขาไดเ้ ปิ ดปากพดู อีกคร้ัง “คุณเรียกผมยนิ่ หนิงดีกวา่ ”

หลินซินเหยยี น “……” เรียกช่ือเหมือนจะไม่คอ่ ยเหมาะสมนะ มีแคค่ นที่สนิทมากๆถึงเรียกแบบน้ีม้งั ? “ทาํ ไมครับ ผมช่วยชีวติ คุณไว้ ตอนน้ีแค่ชื่อก็ไมย่ อมเรียก ดนั จะตอ้ งเรียกใหผ้ มดูแก่ขนาดน้นั คุณถึงจะดีใจเหรอ?” เสียงของเขาเคร่งขรึม แววตากลบั ไม่มีความหมายท่ีจะตาํ หนิเลยสกั นิด หลินซินเหยยี นหลบุ ตาลง “ฉนั แคร่ ู้สึกวา่ เรียกชื่อมนั สนิทชิดเช้ือเกินไปคะ่ ” “สนิทชิดเช้ือตรงไหนครับ? ไม่วา่ ยงั ไงผมก็ไม่อนุญาตใหค้ ุณเรียกผมคุณไป๋ หรือคุณกะจะเรียก ผมวา่ ‘เฮย้ ’หรือไมก่ ็ ‘นนั่ ใครนะ’?” หลินซินเหยยี นถกู เขาหยอกจนหวั เราะ “ไหนคุณลองเรียกใหผ้ มฟังด”ู ไป๋ ยน่ิ หนิงสีหนา้ ยมิ้ แยม้ หางตากบั หางคิว้ ลว้ นเผยความรู้สึกลึกๆในใจออกมา เหมือนยงั ค่อนขา้ งคาดหวงั ดว้ ย หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก คิดอยใู่ นใจเขาช่วยชีวติ ตนเองไว้ แคเ่ รียกช่ือหน่อย กถ็ ือเป็ นการตอบ แทน สนองขอ้ เรียกร้องของเขาก็แลว้ กนั เลยลองเรียกวา่ “ไป๋ ยน่ิ หนิง?” “ตดั ไป๋ ทิ้ง” หลินซินเหยยี นอดแขวะอยใู่ นใจไม่ได้ เรียกร้องเยอะจริงๆเลย เธอไดก้ ดั ฟันเรียก“ยน่ิ หนิง” “เพราะครับ” เขายมิ้ ไดร้ ่าเริงแจ่มใส หลินซินเหยยี นอยากแขวะเขาจริงๆ เพราะตรงไหน? เห็นแก่ท่ีเขาเป็ น‘ผมู้ ีพระคุณ’ของเธอไว้ จึงไม่ไดต้ อกกลบั เขา

เส่ียวหลิวยกกบั ขา้ วเขา้ มา กไ็ ดย้ นิ เสียงหวั เราะของไป๋ ยนิ่ หนิง เธออดมองหลินซินเหยยี นอยา่ ง หา้ มใจไม่ได้ คุณชายดีกบั เธอเป็ นพิเศษกแ็ ลว้ ไป ไมน่ ึกเลยวา่ ตอนน้ีเพราะผหู้ ญิงคนน้ีแลว้ ยงั หวั เราะไดม้ ีความสุขขนาดน้ีอีก ผหู้ ญิงคนน้ีคือใครกนั แน?่ แลว้ มีความสมั พนั ธ์อะไรกบั คุณชายของเธอ? เธอยกกบั ขา้ วมาวางท่ีโตะ๊ พร้อมกบั ความขอ้ งใจ “ผมไม่รู้วา่ คุณชอบทานอะไร ชอบทานอะไรก็บอกกบั ผมนะ ผมใหค้ นทาํ ใหค้ ุณ” ไป๋ ยน่ิ หนิง พดู หลินซินเหยยี นกลบั ไม่อยากรบกวนเขามากเกินไป น้าํ ใจน้ีจะตอ้ งคืนใหเ้ ขาแน่นอน เธอไม่ อยากติดคา้ งเขามากเกินไป อีกอยา่ งเธอก็ไม่เรื่องมากกบั อาหารการกิน ไม่มีอะไรที่ไม่ชอบทาน เป็ นพิเศษหรอก “ฉนั ไม่เรื่องมากคะ่ ทานอะไรก็ได”้ หลินซินเหยยี นยมิ้ เห็นไดช้ ดั วา่ กาํ ลงั รักษาระยะห่างกบั เขา ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดโ้ กรธ แต่ไดพ้ ดู วา่ “โอเค ถา้ ตอ้ งการ อะไรตอ้ งบอกผมนะ” “โอเคคะ่ ” หลงั จากทานขา้ วเสร็จ หลินซินเหยยี นเอนตวั อยบู่ นเตียงอยา่ งเบื่อหน่าย เธอมองไปยงั นอก หนา้ ต่าง ในใจคิดอยวู่ า่ ทาํ ยงั ไงถึงจะสามารถติดต่อกบั หลินซีเฉิน? ไป๋ ยน่ิ หนิงคนน้ี ทาํ ไมไม่ยมื โทรศพั ทใ์ หเ้ ธอใช?้ เขามีวตั ถปุ ระสงคอ์ ะไร? “หอ้ งน้ีคะ่ ” นอกหอ้ งมีเสียงของเสี่ยวหลิวดงั ข้ึน จากน้นั กเ็ ห็นเธอเดินเขา้ มา ดา้ นหลงั มีคนงาน เดินตามอยู่ ในมือยกตูป้ ลาไว้

เสี่ยวหลิวใหค้ นงานวางไวท้ ี่ขา้ งเตียง “วางตรงน่ีเลยคะ่ ” หลงั จากคนงานจดั วางเสร็จจากไป หลินซินเหยยี นถึงเปิ ดปากถาม “นี่คือทาํ อะไรเหรอ?” “คุณชายบอกวา่ คุณลงจากเตียงไม่ได้ อยใู่ นหอ้ งจะตอ้ งเบื่อหน่ายแน่นอน จึงไดห้ าปลาท่ีหายาก พวกน้ีมาใหค้ ุณฆ่าเวลาคะ่ ” เสี่ยวหลิวยนื อยขู่ อบเตียง พดู อยา่ งค่อนขา้ งอิจฉา“คุณชายดีกบั คุณ จงั เลยค่ะ” เธอไม่เคยเห็นไป๋ ยน่ิ หนิงดีกบั ใครเท่าน้ีมาก่อน แถมยงั เป็ นผหู้ ญิงดว้ ย หลินซินเหยยี นมองปลาในน้าํ มีท้งั หมดสามตวั สีสนั สวยงาม หนา้ ตาแปลก อยพู่ ิพิธภณั ฑส์ ตั ว์ น้าํ เธอกย็ งั ไมเ่ คยเห็นปลาสายพนั ธุน์ ้ีเลย เป็ นสายพนั ธุท์ ี่หายากจริงๆ ดูแลว้ ราคาก็ไมเ่ บาเลย เธอไม่รู้สึกดีใจเลย วา่ กนั วา่ ไมไ่ ดส้ ร้างคุณงามความดี ก็อยา่ รับผลประโยชน์จากคนอื่น เขาใช้ ใจขนาดน้ี กลบั ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกอึดอดั มากกวา่ “คุณหลิน คุณไมด่ ีใจเหรอคะ?” เสี่ยวหลิวไม่เห็นความสุขจากใบหนา้ หลินซินเหยยี นเลย แมก้ ระทงั่ ไม่เห็นเธอยมิ้ เลย จึงไดถ้ าม “เปล่า” หลินซินเหยยี นฝื นยมิ้ “คุณหลิน คุณรู้จกั คุณชายต้งั แต่สมยั ก่อนเหรอคะ?” เส่ียวหลิวถามความขอ้ งใจออกมา ระยะเวลาท่ีเธออยตู่ ระกลู ไป๋ ไม่ส้นั ไม่เคยไดย้ นิ ช่ือของเธอเลย ยง่ิ ไม่เคยเห็นหนา้ เธอเลย ถา้ เพง่ิ เจอกนั แคค่ ร้ังแรกก็ดีกบั เธอขนาดน้ี เหมือนจะไม่คอ่ ยสมเหตสุ มผลม้งั ? หลินซินเหยยี นส่ายหวั “ทาํ ไมถึงถามแบบน้ี” “ดิฉนั แคร่ ู้สึกวา่ คุณชายดีกบั คุณมาก ถา้ ไมร่ ู้จกั คุณ ทาํ ไมหลงั จากช่วยชีวติ คุณแลว้ ยงั ดีกบั คุณ อีกค่ะ?” อนั น้ีหลินซินเหยยี นกส็ งสยั เหมือนกนั

เธอยน่ื มือหยอกปลาเล่น ปลาไดแ้ หวกวา่ ยไปทนั ที หลินซินเหยยี นก็แปลกใจกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเหมือนกนั แตก่ ลบั ไมแ่ สดงออกมาทางสีหนา้ น้าํ เสียง เธอราบเรียบ “เธอบอกวา่ คุณชายของเธอเป็ นคนดีไม่ใช่เหรอ? เขากแ็ ค‘่ ช่วยใหถ้ ึงที่สุด’เฉยๆ” เสี่ยวหลิวกย็ งั รู้สึกวา่ ไม่ไดเ้ พราะคุณชายเป็ นคนดีอยา่ งเดียว น่าจะยงั มีสาเหตุอ่ืนอีก “ถา้ ไมอ่ ยา่ งน้นั ไหนเธอพดู ซิ วา่ เพราะอะไร?” หลินซินเหยยี นค่อยๆเงยหนา้ ข้ึน เสี่ยวหลิวพดู ไม่ออก “ช่างเถอะ” เสี่ยวหลิวไมไ่ ดร้ ับคาํ ตอบในใจไมค่ อ่ ยสบอารมณ์ จึงไดเ้ ดินออกจากหอ้ งไป หลินซินเหยยี นหยบิ กระดาษทิชชู่มาเช็ดน้าํ ในมือ ดึงผา้ ห่มออกแลว้ ลงจากเตียง จบั โตะ๊ ที่อยขู่ า้ ง เตียงไว้ ใชข้ าขา้ งที่ไมไ่ ดร้ ับบาดเจบ็ เคลื่อนไหวไปที่ประตู บา้ นหลงั น้ีใหญม่ าก เธอพกั อยทู่ ่ีช้นั หน่ึง ขาของไป๋ ยนิ่ หนิงไม่สะดวกก็คงไมพ่ กั ช้นั บนหรอก ส่วนเสี่ยวหลิวไม่รู้วา่ ไปทาํ อะไรแลว้ หอ้ งรับแขกท่ีกวา้ งใหญว่ า่ งเปล่า ไม่มีแมแ้ ต่เงาคนเลย หลินซินเหยยี นพบเห็นโทรศพั ทบ์ า้ นท่ีวางอยบู่ นโตะ๊ ขา้ งๆโซฟา ดวงตาเธอเปลง่ ประกาย นี่เป็ นโอกาสที่เธอจะสามารถติดต่อกบั โลกภายนอก เธอมองซา้ ยมอง ขวา หลงั จากแน่ใจแลว้ วา่ ไม่มีคนอยู่ เธอคอยจบั ผนงั เดินไปหาโทรศพั ทบ์ า้ น เธอไดม้ าถึงหอ้ งรับแขกอยา่ งราบรื่น ใชม้ ือขา้ งนึงยนั โซฟาไว้ จากน้นั ยอ่ื มืออีกขา้ งไปหยบิ โทรศพั ทบ์ า้ น ตอนที่ 180 ยยั คนไม่มหี ัวจติ หวั ใจ

“ง่วง” มือนอ้ ยๆของหลินลุย่ ซีจบั คอเส้ือของจงจ่ิงหา้ วไวแ้ น่นไม่ยอมคลาย อยากนอนแตก่ ็ เพราะเป็ นที่แปลกใหมเ่ ลยนอนไมห่ ลบั ร่างเลก็ ๆคอยถไู ถอยใู่ นออ้ มกอดเขา จงจ่ิงหา้ วกอดลูกสาวเขา้ มาในออ้ มอก ฝ่ ามือใหญ่ลบู หลงั ลกู สาวไว้ คอยกล่อมอยา่ งมีความ อดทน “เด็กดี แดด๊ ด้ีอุม้ หนูนอนนะ” หลินลุ่ยซีเอาหนา้ ซุกเขา้ ไปในออ้ มอกของเขา ออ้ มอกของแดด๊ ด้ีอบอนุ่ จงั เลย มีเส้ือผา้ ก้นั อยเู่ ธอ กส็ ามารถรู้สึกไดถ้ ึงร่างกายกาํ ยาํ ของแดด๊ ด้ี อุณหภมู ิท่ีร้อนระอุ “แด๊ดด้ียงั จะทิ้งพวกหนูกบั หม่ามี๊อีกม้ยั คะ? หนูไมอ่ ยากแยกจากกบั แด๊ดด้ี หนูอยากใชช้ ีวติ อยกู่ บั แดด๊ ด้ี หมา่ มี๊แลว้ กพ็ ่ีชาย เหมือนเด็กคนอ่ืนๆ ที่บา้ นมีแดด๊ ด้ีหม่ามี๊ มีคุณป่ ูคุณยา่ ……” เสียงของเดก็ นอ้ ยยงิ่ อยยู่ ง่ิ เบา สุดทา้ ยแทบจะไม่ไดย้ นิ จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ เดก็ นอ้ ยเอาหนา้ ซ่อนอยใู่ นออ้ มอกเขา หางตาท่ีโผล่มามีน้าํ ตาอยลู่ างๆ “หนูเห็นเด็กคนอ่ืนถกู แดด๊ ด้ีอมุ้ ไว้ คอยผลกั ชิงชา้ ให้ หนูอิจฉามากเลยคะ่ ……” ต้งั แตเ่ ด็ก โลกของเธอมีแคห่ มา่ มี๊ พีช่ าย คุณยาย ไม่เคยมีแด๊ดด้ีตวั ละครตวั น้ีเลย หลงั จากเจอจงจิ่งหา้ ว เธอติดเขางอมแงม ที่จริงคือกลวั เขาจะทิ้งเธออีกคร้ัง เธอกจ็ ะกลายเป็ นเดก็ ไมม่ ีพอ่ อีก จงจ่ิงหา้ วถอยร่างกายออกมาเลก็ นอ้ ย ยกใบหนา้ เลก็ ๆของเธอมาซบที่ฝ่ ามือ ไม่รู้วา่ เพราะอากาศ อบอา้ ว หรือเพราะความกล้าํ กลืนของหลายปี น้ี เบา้ ตาของเธอแดงก่าํ บนขนตางอนยาวมีน้าํ ตา หอ้ ยอยู่ เขาโนม้ ตวั จูบน้าํ ตาของลูกสาว เสียงแหยบแหง้ “ไมค่ รับ ต่อไปแดด๊ ด้ีจะไมไ่ ปจากพวก หนูอีก”

ริมฝี ปากของเขาอบอนุ่ แต่นิ่มนวล เดก็ นอ้ ยหลบั ตาลงดว้ ยสญั ชาตญาณ กล่ินอายของแด๊ดด้ีใกล้ ขนาดน้ี เขาอุม้ ตวั เองไว้ จูบ๊ ตวั เอง ช่างมีความสุขจงั เลย เธอเป็ นคนที่พึงพอใจอะไรง่ายมาก แค่จูบน้ีจูบเดียว ก็ทาํ ใหห้ วั ใจเธอละลายไปหมดแลว้ แต่เธอไมร่ ู้วา่ คาํ พดู ของเธอ กท็ าํ ใหผ้ ชู้ ายคนน้ีไมส่ ามารถสงบเหมือนกนั ตอนน้นั เขารู้วา่ หลินซินเหยยี นต้งั ครรภ์ เขาเป็ นคนผลกั เธอออกจากชีวติ ของเขา พลาดมานาน หลายปี แบบน้ี ตอนน้ี ความรักน้ี จะชดเชยใหย้ งั ไง? “ตวั แสบ ทาํ ไมนายไมไ่ ปขา้ งหลงั ” รถบา้ นกวา้ งมาก ดา้ นหลงั ของฝั่งคนขบั มีโซฟาวางอยตู่ วั นึง เสิ่นเผยซวนเอนตวั อยบู่ นโซฟาและกาํ ลงั ศึกษาเสน้ ทางอยู่ หลินซีเฉินนงั่ อยขู่ า้ งๆเขา หมอบอยู่ บนกระจกรถ มองนอกกระจกรถตลอด ไดย้ นิ คาํ พดู ของเสิ่นเผยซวน แมแ้ ต่หนา้ เขากไ็ ม่หนั มา มองเลย “ไมง่ ่วงครับ ไม่อยากไป” นอ้ งสาวติดจงจิ่งหา้ วงอมแงม เขาไมอ่ ยากดู เห็นแลว้ ไมส่ บายใจ ถา้ จงจ่ิงหา้ วรักพวกเขาจริงๆ ทาํ ไมตอนน้นั ถึงทิ้งหม่าม๊ีล่ะ? ตอนน้ีมาทาํ หนา้ เสียใจขนาดน้นั มนั หมายความวา่ ยงั ไง? “คุณอาเส่ิน เขาเป็ นคนยงั ไงครับ?” หลินซีเฉินรู้สึกสบั สนกบั จงจ่ิงหา้ วมาก ใจนึงอยากเขา้ ใกล้ เขา แตอ่ ีกใจก็ปล่อยวางเร่ืองท่ีเขาเคยทิ้งหลินซินเหยยี นไม่ได้ เสิ่นเผยซวนถกู ถามจนอ้ึง เขาลกุ ข้ึนมานง่ั “นายวา่ ใคร?” หลินซีเฉินช้ีไปที่ดา้ นหลงั เสิ่นเผยซวนเขา้ ใจแลว้ วา่ เขาหมายถึงใคร เขากอดคอเขาหลินซีเฉิน ไวใ้ นออ้ มกอด “เจา้ ตวั แสบ นน่ั มนั พอ่ ของนายเชียวนะ นายเรียกพอ่ วา่ ‘เขา’?”

“ทาํ ไมผมตอ้ งเรียกคนที่ทิ้งผมวา่ พอ่ ดว้ ย?” หลินซีเฉินแหงนหนา้ หนา้ ตาเยอ่ หยงิ่ จะแยอ่ ยแู่ ลว้ ที่จริงในใจกลบั อิจฉาหลินลุย่ ซี ที่สามารถเรียกคาํ วา่ แดด๊ ด้ีออกมาไดอ้ ยา่ งง่ายดาย แตว่ า่ เขากลบั ยากท่ีจะเปิ ดปากพดู เพราะฝังใจกบั เรื่องที่เคยถกู เขาทอดทิ้ง จงจิ่งหา้ วไมเ่ พียงแคท่ อดทิ้งพวกเขา ยงิ่ ไดท้ อดทิ้งหม่าม๊ี ของเขา เขาจะไมใ่ หอ้ ภยั ง่ายๆหรอก ถึงแมต้ อนน้ีเขาทาํ ตวั ดีอยู่ เสิ่นเผยซวนจอ้ งเจา้ ตวั เลก็ ดูออกวา่ เขามีเรื่องฝังใจกบั จงจ่ิงหา้ ว ยนื่ มือใชแ้ รงขย้ผี มของเขาทีนึง “ตอนน้นั แดด๊ ด้ีนายไม่รู้วา่ หมา่ มี๊นายทอ้ งอยแู่ น่นอน ตามนิสยั ของเขาแลว้ ถึงเขาไมช่ อบ ถึงรับผดิ ชอบ กไ็ มม่ ีทางหยา่ ร้างหรอก” หลินซีเฉินไมไ่ ดโ้ ฟกสั วา่ จงจ่ิงหา้ วจะรับผิดชอบ แต่เขาโฟกสั วา่ จงจ่ิงหา้ วชอบหรือเปล่า หรือ ตอนท่ีเขาแตง่ งานกบั หม่าม๊ีก็ไมไ่ ดช้ อบหม่ามี๊อยแู่ ลว้ ? ถา้ ไมช่ อบ ทาํ ไมยงั ตอ้ งแต่งงานกบั หมา่ มี๊ดว้ ย? หรือวา่ น้าํ เขา้ สมอง? “ง้นั เขาก็ทาํ ใหห้ ม่ามี๊ผมเสียเวลาน่ะสิ?” หลินซีเฉินขมวดคิ้วพดู ถา้ ไม่ใช่เขา ง้นั หมา่ มี๊กส็ ามารถหาคนท่ีชอบเธอแลว้ ไมใ่ ช่เหรอ? เสิ่นเผยซวนรูดจมูกเขาทีนึง “ตวั แสบ คิดอะไรน่ะ? เร่ืองของผใู้ หญ่ นายอยา่ กงั วลหน่อยเลย ระวงั แก่เร็วนะ” หลินซีเฉินแบะปาก “จะแก่กค็ ุณอาแก่ก่อนผมนะ” เขาคอยนบั นิ้ว “อีก20ปี ขา้ งหนา้ คุณอากเ็ ขา้ สู่วยั ชราแลว้ ถึงเวลาผมเพ่งิ โตเป็ นหม่มุ พอดี”

หลินซีเฉินพดู จบก็ไดว้ งิ่ หนีไปโดยเร็ว “เฮย้ เจา้ ตวั แสบ” เสิ่นเผยซวนจนปัญญา “ชา้ หน่อย อาไมจ่ บั นายหรอก พอ่ นายใหท้ า้ ยลูกซะ ขนาดน้นั ” จนถึงตอนน้ีเสิ่นเผยซวนยงั ทาํ ใจไม่ไดเ้ ลยที่จงจิ่งหา้ วไม่ใหเ้ ขาจบั ตอ้ งหลินล่ยุ ซี เสิ่นเผยซวนยงิ่ คิดยง่ิ โกรธ แมง่ หวงลกู สาวชะมดั เลย! กแ็ ค่ลูกสาวคนนึงไม่ใช่เหรอ? คิดวา่ คนอ่ืนคลอดไม่เป็ นหรือไง แต่วา่ ไปแลว้ หลินซินเหยยี นนี่ก็คลอดลกู เป็ นจริงๆเลย คลอดแฝดชายหญิง แถมลว้ นสืบทอด จุดเด่นของพอ่ แม่มา ลกู ชายฉลาด ลกู สาวนุ่มนิ่มน่ารัก ถา้ เขามีลูกแบบน้ีสองคน เขากค็ งรักจะ แยเ่ หมือนกนั จะโทษ กโ็ ทษที่เขาไม่มีวาสนาดีเหมือนจงจ่ิงหา้ ว “เฮอ้ ~” เสิ่นเผยซวนถอนหายใจทีนึงแลว้ เอนตวั อยบู่ นโซฟา ตอนที่หยบิ มือถือข้ึนมาเตรียมดู เสน้ ทางตอ่ จงจิ่งหา้ วออกมาจากขา้ งใน เขาสะดุง้ ลกุ ข้ึนมานง่ั อีก “ลกู สาวนายล่ะ?” ท่ีจริงเขาอยากถามวา่ นายยอมทิ้งลกู ไวข้ า้ งในออกมาไดย้ งั ไง? ไม่ควรอยเู่ ป็ นเพ่ือนลกู สาวนาย เหรอ? “หลบั ไปแลว้ ” เขาหยบิ มือถือของเสิ่นเผยซวนมา มองเสน้ ทางที่เขาวางแผนรอบนึงแลว้ ถามวา่ “ทางรัดมีแค่เสน้ น้ีเสน้ เดียวเหรอ?”

“ไม่ใช่ แตต่ ามที่ฉนั วเิ คราะห์ ถา้ มนั อยากหลบเล่ียงการตรวจสอบของพวกเรา จะตอ้ งใช้ เสน้ ทางที่เปล่ียวท่ีสุดแน่นอน แต่ถนนเปล่ียวเกิน มีขอ้ ดีคือไมม่ ีกลอ้ งวงจรปิ ดยากที่จะตามหา เจอ ขอ้ เสียคือ พ้ืนผิวถนนไม่เรียบ ขบั ข่ียากและยงิ่ ไม่สามารถขบั ขี่เร็วเกินไป” “ใหล้ กู นอ้ งสองคนไปตรวจสอบที่ทางรัดก่อนด”ู ลองดูวา่ จะสามารถหาเบาะแสอะไรเจอม้ยั มี ลกู สองคนอยู่ เขาไปไม่ได้ ไมง่ ้นั เขากเ็ ป็ นคนไปเองแลว้ “อืม” เสิ่นเผยซวนพดู “ฉนั สงั่ ใหล้ ูกนอ้ งไปแลว้ ” ตอนพดู เขาไดม้ องไปท่ีขา้ งในแวบ๊ นึง จากน้นั เขา้ ใกลจ้ งจ่ิงหา้ ว “ฉนั วา่ เจา้ ตวั แสบนนั่ มีเรื่องฝังใจกบั นายนะ” มีหรือท่ีจงจิ่งหา้ วจะไมร่ ู้วา่ หลินซีเฉินมีเรื่องฝังใจกบั เขา? เขารู้ดี “เขากาํ ลงั โทษเร่ืองท่ีตอนน้นั ฉนั หยา่ กบั หลินซินเหยยี น” จงจิ่งหา้ วหลุบตาลง ท้งั ๆท่ีสายตา กาํ ลงั มองมือถืออยู่ แตค่ วามคิดกลบั ไมไ่ ดอ้ ยบู่ นมือถือ เสิ่นเผยซวนมองเขาอยา่ งคลมุ เครือ “ตอนน้นั นายไมไ่ ดช้ อบเธอไมใ่ ช่เหรอ? ทาํ ไมถึง……” ทอ้ งไดล้ ่ะ? ตอนน้นั เขาไม่พงึ พอใจกบั งานแตง่ คร้ังน้นั อนั น้ีเขากบั ซูจา้ นต่างก็รู้ ถา้ ไมใ่ ช่แม่ของเขาหม้นั หมายไว้ เขาไมม่ ีทางแต่งงานกบั หลินซินเหยยี นหรอก ในเมื่อไม่รักคนอื่น ไมช่ อบคนอ่ืน ตอนน้นั ขา้ งกายเขาเองกม็ ีเหอรุ่ยหลินอยู่ ทาํ ไมถึงทาํ หลิน ซินเหยยี นทอ้ งได?้ จงจ่ิงหา้ วมองเขาดว้ ยหางตาอยา่ งราบเรียบ “สืบถามเรื่องส่วนตวั ของฉนั ใหน้ อ้ ยๆหน่อย” สาํ หรับเรื่องน้ี เขาไมค่ อ่ ยอยากจะพดู สกั เท่าไหร่ ความซบั ซอ้ นของในน้นั เขารู้ก็พอแลว้ จะใหป้ ่ าวประกาศไปทวั่ หรือไง?

จากน้นั กร็ ู้กนั หมดวา่ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดท้ อ้ งหลงั แตง่ งาน? มีหรือที่เสิ่นเผยซวนยงั จะไม่เขา้ ใจเขา เรื่องท่ีเขาไม่อยากพดู ใครก็ทาํ อะไรเขาไมไ่ ด้ เขาหยบิ มือถือมาดูเสน้ ทางตอ่ ดูวา่ มีเสน้ ทางท่ีถนนดีกวา่ หรือเปล่า ที่ท้งั ใกลแ้ ละพ้ืนผวิ ถนน เรียบ ดา้ นในหลินซีเฉินนอนอยบู่ นเตียง พลิกตวั ไปมากไ็ ม่รู้สึกง่วงนอนเลย เขาใชม้ ือขา้ งหน่ึงทา้ ว คางไว้ มองดูนอ้ งสาวท่ีหลบั สนิท และยนื่ มือหยกิ จมกู ของเธอ “ยยั คนไมม่ ีหวั จิตหวั ใจ เรียก แดด๊ ด้ีไวจริงๆ” หลินล่ยุ ซีรู้สึกคนั จมกู เธอขยบั ร่างกาย หนั หนา้ ไปอีกทางแลว้ นอนต่อ หลินซีเฉินรู้สึกเบื่อ นอนลงบนเตียงดว้ ยท่าทางอา้ ซ่า มองแสงไฟของดา้ นบนแลว้ พดู พึมพาํ “เม่ือไหร่ถึงจะสามารถหาหมา่ มี๊เจอน๊า?” ทนั ใดน้นั มือนาฬิกาขอ้ มือที่เขาใส่อยดู่ งั ข้ึน เขายกมือข้ึน หนา้ จอโชวว์ า่ เป็ นเบอร์แปลก เขาไมร่ ู้ วา่ เป็ นเบอร์ของใคร จะเป็ นหมา่ มี๊โทรมาหรือเปล่า? ความคิดน้ีโผล่ข้ึนมา เขารีบกดป่ ุมรับสายทนั ที เอาที่รับเสียงมาวางใกลๆ้ ปาก พร้อมเรียกออกมาอยา่ งหา้ มใจไมไ่ ด้ “หม่าม๊ี” ทางโนน้ มีเสียงผหู้ ญิงกอ้ งมา…… ตอนที่ 181 หม่ามใ๊ี ช่ไหม? “คุณกาํ ลงั ทาํ อะไรน่ะ？

เสี่ยวหลิวยนื อยหู่ นา้ ประตหู อ้ งครัวพร้อมกบั แกว้ น้าํ ในมือ พอเห็นวา่ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั ใช้ โทรศพั ทใ์ นหอ้ งนงั่ เล่นเธอจึงถามออกไป ไม่ใช่เสียงหมา่ ม๊ีน่ีนา หลินซีเฉินขมวดคิว้ ข้ึน แตย่ งั ไงเขาก็คิดวา่ คนท่ีโทรมาคือหม่ามี๊อยดู่ ี เขา อยากสงบสติอารมณ์ใหน้ ่ิงกวา่ น้ี ทวา่ ณ ตอนน้ีมนั น่ิงไม่ไดแ้ ลว้ จริงๆ เขาเอย่ ข้ึนเสียงสนั่ “หม่ามี๊ใช่ไหมครับ？” หลินซินเหยยี นกระแอมเสียงเลก็ นอ้ ย เธอไมส่ นใจท่ีเสี่ยวหลิวถาม เธอแค่อยากจะตอบลูกชาย ออกไปวา่ ไม่ตอ้ งเป็ นห่วง เธอสบายดี ทวา่ เส่ียวหลิวกลบั เดินเขา้ มาควา้ โทรศพั ทใ์ นมือของเธอ ออกไปแลว้ กดวางสาย“คุณผชู้ ายบอกวา่ หา้ มใหค้ ุณใชโ้ ทรศพั ท์ คุณลืมไปแลว้ หรอ？” หลินซินเหยยี นมองไปท่ีเสี่ยวหลิว“จริงอยทู่ ี่วา่ คุณผชู้ ายของเธอช่วยฉนั ไว้ แตเ่ ร่ืองที่เขาไมย่ อม ใหฉ้ นั ติดต่อคนที่บา้ น เธอไมค่ ิดวา่ มนั เกินไปหน่อยหรอ？” อนั ท่ีจริงมนั กด็ ูไม่สมเหตุสมผลอยู่ แตเ่ ธอเช่ือวา่ การที่ไป๋ ยน่ิ หนิงทาํ แบบน้ีเขาจะตอ้ งมีเหตผุ ล ของเขาแน“่ บางทีคุณผชู้ ายอาจจะมีเหตุผลของเขา คุณแค่ทาํ ตามที่เขาสงั่ กพ็ อแลว้ ” “เธอรู้ไหมวา่ ถา้ คนในครอบครัวของฉนั ติดต่อฉนั ไม่ได้ พวกเขาจะกงั วลมากแค่ไหน？”หลิน ซินเหยยี นพยายามพดู เกล้ียกล่อมเธอ เส่ียวหลิวกอดโทรศพั ทไ์ วแ้ น่นราวกบั กลวั วา่ หลินซินเหยยี นจะมาแยง่ ไป เธอยอมรับวา่ ที่หลิน ซินเหยยี นพดู มาก็มีเหตุผล แต่เธอไม่อาจขดั คาํ สงั่ ของคุณผชู้ ายได้ “พอเถอะค่ะ เดี๋ยวฉนั ช่วยพยงุ เขา้ ไปในหอ้ งนะคะ”เพ่ือไมใ่ หห้ ลินซินเหยยี นใชโ้ ทรศพั ท์ เส่ียว หลิวจึงเอาโทรศพั ทว์ างไวบ้ นโตะ๊ ในหอ้ งทานอาหารแทน จากน้นั กว็ ง่ิ มาประคองเธอ“ไปเถอะ คะ่ อยา่ ทาํ ใหฉ้ นั ลาํ บากใจเลย ถา้ คุณตอ้ งการใชโ้ ทรศพั ทต์ ิดตอ่ หาคนที่บา้ นจริงๆล่ะก็ คุณกไ็ ป บอกคุณผชู้ าย แลว้ ถา้ เขาตกลง ฉนั ก็คงไมห่ า้ มคุณอีก” หลินซินเหยยี นไม่รู้อะไรเกี่ยวกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเลย และไม่รู้ดว้ ยซ้าํ วา่ เขามีจุดประสงคอ์ ะไรกนั แน่ ถึงไม่ยอมใหเ้ ธอใชโ้ ทรศพั ท์

“เสี่ยวหลิวเธออยทู่ ี่นี่มานานแลว้ หรอ？”หลินซินเหยยี นถามข้ึนดว้ ยน้าํ เสียงราบเรียบ เธอ กาํ ลงั พยายามหลอกถามเรื่องราวของไป๋ ยนิ่ หนิงจากปากของหล่อน “ใช่ค่ะ ฉนั เป็ นคนที่ดูแลคุณผชู้ ายมาโดยตลอด”เสี่ยวหลิวเป็ นคนใสซื่อไร้เดียงสา หลินซินเห ยยี นถามอะไรเธอก็ตอบ “ถา้ ง้นั เขาอยทู่ ่ีนี่คนเดียวหรอ？ทาํ ไมไมเ่ ห็นพอ่ กบั แมเ่ ขาเลย？”หลินซินเหยยี นกลวั วา่ หล่อนจะสงสยั วา่ เธอมีจุดประสงคอ์ ะไรบางอยา่ งแฝงอยใู่ นคาํ ถาม เธอเลยพดู เพม่ิ ไปอีก ประโยคหน่ึง“บา้ นหลงั ใหญข่ นาดน้ีเขาอยคู่ นเดียวคงเหงาแยเ่ ลยสินะ” “ฉนั ก็ไม่เคยเห็นแม่ของเขา จะเคยกแ็ ต่เห็นพอ่ ของเขา แตพ่ อ่ ของเขาไม่อยแู่ ลว้ ตอนน้ีที่บา้ นก็ เลยเหลือเขาแคค่ นเดียว ” “แลว้ เขาทาํ งานอะไรหรอ？”หลินซินเหยยี นแสร้งทาํ เป็ นใสซื่อพร้อมกบั มองไปรอบๆหอ้ ง“ดู เหมือนวา่ เขาจะรวยเอามากๆเลย” “คุณพ่ึงมาไป๋ เฉิงคร้ังแรก เพราะง้นั คุณอาจจะไม่รู้ แต่บอกไดเ้ ลยวา่ ที่ไป๋ เฉิงไม่มีใครไม่รู้จกั ตระกลู ไป๋ ”เส่ียวหลิวพดู ออกมาดว้ ยความภาคภมู ิใจในตระกลู ไป๋ “อยา่ ดูถูกท่ีคุณผชู้ ายเดินไม่ได้ นะคะ เขาเป็ นคนท่ีน่าท่ึงมาก ประชากรกวา่ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นตใ์ นไป๋ เฉิงลว้ นทาํ งานใหก้ บั บริษทั ของตระกลู ไป๋ แค่เขาเพียงคนเดียวกแ็ กไ้ ขปัญหาเร่ืองงานใหค้ นไดเ้ ป็ นจาํ นวนมากแลว้ ” ตาของหลอ่ นเป็ นประกายเลยทีเดียวเม่ือพดู ถึงไป๋ ยนิ่ หนิง เจ็ดสิบเปอร์เซ็นตเ์ ลยเชียว？ ถือวา่ เป็ นจาํ นวนท่ีไมน่ อ้ ยเลยทีเดียว “ไป๋ เฉิงมีประชากรท้งั หมดกี่คนหรอ？”หลินซินเหยยี นถามข้ึนอีก “ประมาณหา้ หกหม่ืนคนได้ ฉนั ก็ไม่ค่อยแน่ใจคะ่ ”เสี่ยวหลิวประคองเธอมานง่ั “ตรงขาเบาๆ หน่อย”

หลินซินเหยยี นถือโอกาสตอนที่หล่อนยกขาของเธอข้ึนมาบนเตียงมองไปท่ีหลอ่ น“เธอเคยไปที่ อื่นบา้ งไหม？อยา่ งเช่นเมืองB เธอรู้ไหมวา่ มนั อยไู่ กลจากที่น่ีรึเปลา่ ？” “ฉนั ไมร่ ู้คะ่ ฉนั ไม่เคยไป แตฉ่ นั คิดวา่ คงไม่ไกลมากหรอกม้งั เพราะที่นนั่ กเ็ ป็ นส่วนหน่ึงของ ท่ีนี่ ” หลินซินเหยยี นนอนแผอ่ ยบู่ นเตียง เธอมนั่ ใจวา่ ที่เสี่ยวหลิวพดู เป็ นความจริง เด็กผหู้ ญิงคนน้ีใส ซื่อไร้เดียงสา ถามอะไรก็ตอบไม่มีปิ ดบงั เธอเลย และมองปราดเดียวก็รู้แลว้ วา่ หลอ่ นรักและ เคารพไป๋ ยน่ิ หนิงมากขนาดไหน “คุณหลินพกั ผอ่ นเถอะค่ะ หรือวา่ ถา้ เบ่ือ จะใหฉ้ นั ไปหยบิ หนงั สือมาใหไ้ หมคะ？”เสี่ยวหลิว ลองถามข้ึน เนื่องจากหลินซินเหยยี นนอนพกั ไปแลว้ ตอนน้ีจึงไมง่ ่วงเลย “คุณจะอ่านพวกชีวประวตั ิ นิยายรัก หรือวา่ หนงั สือประเภทอื่นคะ？” “เธอเอาดินสอสีดาํ กบั กระดาษ4Kใหฉ้ นั ไดไ้ หม？”อา่ นหนงั สือก็ถือเป็ นการฆ่าเวลาอยา่ งหน่ึง แตเ่ ธอคิดวา่ มนั จะดีกวา่ ถา้ ไดใ้ ชเ้ วลาน้ีทาํ สิ่งท่ีตนเองชอบ “คุณจะเอาของพวกน้ีไปทาํ อะไรคะ”ทนั ใดน้นั เสี่ยวหลิวก็เขา้ ใจทนั ท“ี คุณชอบวาดรูปหรอคะ ？” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “ฉนั เป็ นแฟชนั่ ดีไซเนอร์ เพราะง้นั กเ็ ลยอยากไดข้ องพวกน้ีมาใชร้ ่าง แบบน่ะ” เสี่ยวหลิวเบิกตาโพลงแลว้ มองเธอดว้ ยความเลื่อมใส“คุณเป็ นแฟชน่ั ดีไซเนอร์หรอ？วา้ ว น่า ท่ึงจงั ”

หลินซินเหยยี นรู้สึกเขินเลก็ นอ้ ยเพราะสายตาของหล่อนท่ีมองมาดว้ ยความตื่นเตน้ ก็แคแ่ ฟชนั่ ดี ไซเนอร์เท่าน้นั เอง และมีผลงานที่ไดร้ ับความสาํ เร็จนิดๆหน่อยๆ ซ่ึงน่ีมนั ไม่น่าพดู ถึงเลยดว้ ย ซ้าํ “ง้นั รอซกั ครู่นะคะ เด๋ียวฉนั ไปเอามาให”้ เส่ียวหลิวรู้สึกต่ืนเตน้ ราวกบั วา่ การที่เป็ นแฟชนั่ ดีไซ เนอร์เป็ นอาชีพที่น่าท่ึงมาก ไม่นานเสี่ยวหลิวก็กลบั เขา้ มาพร้อมกบั ดินสอและกระดาษท่ีหลินซินเหยยี นตอ้ งการ เธอยน่ื มนั ใหก้ บั หลินซินเหยยี นพร้อมกบั เล่ือนโตะ้ ทานขา้ วเลก็ ๆไปไวท้ ี่เตียง จากน้นั กพ็ ดู จาแปลกๆ ออกมา“จะไดเ้ ห็นของจริงแลว้ ” หือ？ หลินซินเหยยี นมองเธออยา่ งไม่เขา้ ใจ ของจริงอะไร？ เส่ียวหลิวรู้สึกเขินเลก็ นอ้ ย เธอถมู ือไปมาพลางเอย่ ข้ึนเบาๆ”ตอนยงั เด็กฉนั ก็ฝันวา่ อยากเป็ น แฟชนั่ ดีไซเนอร์ท่ีมีช่ือเสียงโด่งดงั แต่วา่ ฉนั ไมม่ ีโอกาสไดเ้ รียน และไมเ่ คยเห็นแฟชน่ั ดีไซ เนอร์ดว้ ย หมายถึงแบบตวั เป็ นๆ ฉนั เคยเห็นแต่ในทีวคี ะ่ ” “ถา้ เกิดวา่ เธอชอบ ฉนั จะสอนใหเ้ อง”หลินซินเหยยี นไม่ไดห้ วงวชิ า เธอสอนไดแ้ ค่พวกทฤษฎีในการเป็ นแฟชน่ั ดีไซเนอร์ ส่วนเรื่องแรงบนั ดาลใจอะไรน้นั มนั ข้ึนอยกู่ บั ตวั เอง “จริงหรอคะ？”เส่ียวหลิวมองตาเป็ นประกาย แตพ่ อนึกถึงสิ่งที่ไป๋ ยนิ่ หนิงพดู เธอกเ็ งียบไป “ช่างมนั เถอะค่ะ” “ทาํ ไมล่ะ？”หลินซินเหยยี นไม่เขา้ ใจ หล่อนก็ดูจะชอบเอามากๆหนิ พอมีโอกาสไดเ้ รียนรู้มนั แลว้ ทาํ ไมถึงไมย่ อมเรียนล่ะ？

“คุณผชู้ ายสง่ั ใหฉ้ นั ดูแลคุณ และสงั่ วา่ หา้ มทาํ ใหค้ ุณเหนื่อย ถา้ เขารู้วา่ ฉนั ใหค้ ุณมาสอนฉนั เขา จะตอ้ งโกรธแน่” “ง้นั พวกเรากแ็ ค่ไม่ตอ้ งบอกเขา？”หลินซินเหยยี นเสนอความเห็น “ไมไ่ ดค้ ่ะ ไมไ่ ด”้ เสี่ยวหลิวโบกมือปฏิเสธพลั วนั “ฉนั โกหกคุณผชู้ ายไม่ได”้ หลินซินเหยยี น“……” เธอไม่รู้จะอธิบายนิยามของคาํ วา่ ‘เช่ือฟัง’ที่เสี่ยวหลิวมีต่อไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ไงเลย ตอ้ งถอ่ มตวั ขนาดน้นั เชียว การชอบใครซกั คนเป็ นแบบน้ีเองเหรอ？ “เส่ียวหลิว ถา้ อยากจะดึงดูความสนใจจากใครซกั คน อยา่ งแรกตวั เราเองจะตอ้ งเปล่งประกาย ออกมาใหไ้ ด้ อยา่ งน้ีสิถึงจะสามารถดึงดูดความสนใจจากอีกคนได”้ หลินซินเหยยี นอดไม่ไดท้ ่ี จะช่วยเหลือเดก็ ผหู้ ญิงคนน้ี เธอดูออกวา่ แทจ้ ริงแลว้ เส่ียวหลิวเป็ นคนท่ีจิตใจดีมากจริงๆ การท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงสงั่ ใหห้ ลอ่ นมาดูแลเธอ เขาก็ตอ้ งรู้อยแู่ ลว้ วา่ หล่อนจงรักภกั ดีต่อเขา เสี่ยวหลิวรู้วา่ หลินซินเหยยี นจะพดู อะไร แต่เธอรู้ฐานะของตวั เองดี ใครๆก็รู้วา่ เธอรักใคร่และ ช่ืนชมไป๋ ยน่ิ หนิง แตเ่ ธอน้นั ไม่อาจจะสารภาพความรู้สึกของเธอออกไปได้ ฐานะแบบน้ีจะไป คูค่ วรกบั คุณผชู้ ายไดย้ งั ไง？ เพราะง้นั เธอจึงไมข่ ออะไรมาก เธอขอแคไ่ ดอ้ ยดู่ ูแลอยขู่ า้ งกายคุณผชู้ าย แคน่ ้ีเธอกพ็ อใจมาก แลว้ เธอไมต่ อ้ งการอะไรไปมากกวา่ น้ีอีก “คุณหลินวาดรูปเถอะคะ่ เดี๋ยวฉนั จะออกไปอยดู่ า้ นนอก แลว้ ถา้ มีอะไรเรียกไดเ้ ลยนะคะ”

พดู จบหลอ่ นก็วง่ิ ออกไปจากหอ้ งดว้ ยความรวดเร็ว เหมือนกบั วา่ กาํ ลงั หนีอะไรบางอยา่ งยงั ไงยงั ง้นั เลย หลินซินเหยยี นถอนหายใจออกมา ถา้ หล่อนไม่พยายามทาํ ตวั ใหโ้ ดดเด่นออกมา แลว้ ไป๋ ยนิ่ หนิง จะมองเห็นหลอ่ นไดย้ งั ไง？ ฐานะมนั สาํ คญั ก็จริง แตเ่ ธอกลบั คิดวา่ การเป็ นคนสาํ คญั กวา่ หรือวา่ ในเร่ืองของรู้สึกยงั ตอ้ งมีความเหมาะสมกนั แบบกิ่งทองใบหยกอีกนะ？ ตอ้ งเป็ นคนรวยเหมือนกนั ถึงจะรู้สึกดีตอ่ กนั ไดห้ รอ？ น่ีมนั เรื่องไร้สาระชดั ๆ？ หลินซินเหยยี นถอนหายใจออกมาใหก้ บั ความโง่เขลาของเส่ียวหลิว ในเมื่อชอบกต็ อ้ งพยายาม หน่อยสิ หล่อนมานอ้ ยเน้ือต่าํ ใจแลว้ ทาํ เพือ่ เขาเงียบๆแบบน้ี ไป๋ ยนิ่ หนิงเขาไมร่ ู้หรอกนะ หลินซินเหยยี นหยบิ ดินสอข้ึนมา พร้อมกบั สูดลมหายใจเขา้ ลึกๆ จากน้นั กร็ วบรวมสมาธิเพ่อื ขม่ อารมณ์ร้อนทีอยใู่ นใจไว้ หลงั จากท่ีสูดหายใจเขา้ หายใจออกอยพู่ กั หน่ึง หลินซินเหยยี นก็เริ่มสงบลง ทนั ใดน้นั ใบหนา้ ของจงจ่ิงหา้ วก็ปรากฏข้ึนมาในหวั หวั ใจของเธอกระตกุ วาบข้ึนมาทนั ที ผชู้ ายคนน้นั จะกงั วลท่ีเธอหายไปรึเปล่านะ？ เธอไม่รู้ เม่ือปลายดินสอสมั ผสั ลงบนหนา้ กระดาษ เธอกร็ ู้ไดท้ นั ทีวา่ ตวั เองจะวาดอะไรลงไป ปลาย ดินสอร่ายราํ อยบู่ นหนา้ กระดาษดว้ ยความไหลลื่น

…… “คุณผชู้ าย” ไป๋ ยน่ิ หนิงกลบั มาจากขา้ งนอกแลว้ เส่ียวหลิวรีบเขา้ ไปรับเส้ือคลมุ ที่ไป๋ ยน่ิ หนิงถอดวางไวใ้ น มือของคนขบั รถ ไป๋ ยน่ิ หนิงเหลือบมองไปที่หอ้ งของหลินซินเหยยี น แลว้ ถามข้ึน“วนั น้ีหล่อนทาํ อะไรท่ีบา้ นบา้ ง ？” เส่ียวหลิวถูมือไปมา แลว้ ตอบทุกอยา่ งออกไปโดยไม่ปิ ดบงั เขา“วนั น้ีคุณหลินออกมาใช้ โทรศพั ทค์ ่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้ ข้ึนมามองเธอ เส่ียวหลิวจึงรีบอธิบาย“ฉนั ไปรินน้าํ ในหอ้ งครัวแคแ่ ป้ บเดียวเอง ไม่ไดต้ ้งั ใจจะใหโ้ อกาสเธอใช้ โทรศพั ทน์ ะคะ……” “แลว้ ไดค้ ุยไหม？”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ขดั คาํ อธิบายที่วกไปวนมาของเธอ เส่ียวหลิวคิดอยคู่ รู่หน่ึง แลว้ ส่ายหนา้ ออกมา“ไมค่ ะ่ ฉนั กดวางสายไปก่อน” “ฉนั เขา้ ใจแลว้ ”พดู จบเขาก็ใชม้ ือหมุนรถเขน็ ไปท่ีหอ้ งหลินซินเหยยี น ตอนที่ 182 ลองถาม ประตูหอ้ งของหลินซินเหยยี นไมไ่ ดป้ ิ ดสนิท และเนื่องจากเธอวาดรูปออกมาเยอะพอสมควรจึง รู้สึกเหน่ือยนิดหน่อย เธอกเ็ ลยฟบุ หนา้ ลงกบั โตะ๊ เพอ่ื พกั ผอ่ น แตแ่ ลว้ ก็ผลอ็ ยหลบั ไปอยา่ งไม่ รู้ตวั

ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ เขา้ ไปเงียบๆ พอถึงเตียงก็เห็นวา่ หลินซินเหยยี นนอนหลบั ไปแลว้ เขาจึง ยน่ื มือออกไปหยบิ ภาพวาดที่อยบู่ นโตะ๊ ลายเสน้ ละเอียดและไหลล่ืนมาก เขาดูออกทนั ทีวา่ นี่ เป็ นเพียงแค่ภาพร่างเท่าน้นั ทวา่ ไอเดียและการออกแบบของเธอแค่มองปราดเดียวกร็ ู้เลยวา่ เธอ ตอ้ งการจะส่ือถึงอะไร เห็นไดเ้ ลยวา่ ทกั ษะของเธอน้นั ดีมากแค่ไหน เขาเงยหนา้ มองเธอ ในใจไดแ้ ต่คิดวา่ น่ีเธอเป็ นแฟชน่ั ดีไซเนอร์หรอ? “คุณผชู้ ายคะ เธอเป็ นแฟชน่ั ดีไซเนอร์คะ่ ”เส่ียวหลิวเดินเขา้ มาเมื่อไหร่ไมร่ ู้ แตเ่ ม่ือเธอเห็นเขา กาํ ลงั ถือภาพที่หลินซินเหยยี นวาด เธอก็เดินตรงเขา้ มาดู หล่อนไมไ่ ดโ้ กหกจริงๆดว้ ย หล่อน เป็ นแฟชน่ั ดีไซเนอร์จริงๆ ไมง่ ้นั คงวาดรูปที่น่าท่ึงพวกน้ีออกมาไม่ไดห้ รอก สีหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิงเคร่งขรึมลงทนั ที ดูเหมือนวา่ หลอ่ นจะพดู เสียงดงั ไปหน่อย เส่ียวหลิวรีบกม้ หนา้ ลงพลางเมม้ ปากแน่นดว้ ยความรู้สึกผดิ เธอไมไ่ ดต้ ้งั ใจจะทาํ ใหห้ ลินซินเห ยยี นตื่น เธอแค่เห็นวา่ เขากาํ ลงั ดูภาพวาดกเ็ ลยอยากจะอธิบายใหฟ้ ังแค่น้นั เอง “เสี่ยวหลิวคราวหลงั อยา่ บุ่มบ่ามเขา้ มาแบบน้ีอีก” เส่ียวหลิวกม้ หนา้ ลง“รับทราบค่ะ” “อืม…” ในฝันหลินซินเหยยี นเหมือนไดย้ นิ คนพดู กนั เธอขมวดคิว้ แน่น จากน้นั ก็คอ่ ยๆลืมตาข้ึน “น่ีผมทาํ คุณต่ืนรึเปลา่ ครับ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงมองไปยงั ผหู้ ญิงที่กาํ ลงั งวั เงียเพราะพ่ึงต่ืน หลินซินเหยยี นยกมือข้ึนมาขย้ตี า ทวา่ พอยกมือข้ึนกพ็ บวา่ แขนชาไปท้งั ท่อนแลว้ เธอร้องโอย้ อ อกมาเบาๆ

“เป็ นอะไรไป แขนชาหรอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงยนื่ มืออกไป“มือขา้ งน้ีหรอ เดี๋ยวผมนวดให”้ หลินซินเหยยี นชกั แขนที่ถูกเขาสมั ผสั กลบั มาอยา่ งแรง จากน้นั ก็รีบโบกมือปฏิเสธ“ไมต่ อ้ ง หรอกค่ะ เด๋ียวฉนั นวดเอง” เธอพดู ไปพลางใชม้ ือบีบแขนขา้ งที่ชาอยา่ งแรง มนั ช่วยบรรเทาอาการชาที่แขนไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว ไป๋ ยน่ิ หนิงชกั มือกลบั ดว้ ยท่าทางเรียบเฉย แถมยงั ไมโ่ กรธท่ีหลินซินเหยยี นปฏิเสธอีก จากน้นั ก็ ถามข้ึน“ชอบไหม？” หืม？ เขาพดู ถึงตูป้ ลาท่ีวางอยขู่ า้ งหวั เตียง หลินซินเหยยี นเขา้ ใจไดท้ นั ทีวา่ เขากาํ ลงั พดู ถึงอะไร เธอ พยกั หนา้ ตอบตามน้าํ ไป“เป็ นปลาท่ีแปลกมากคะ่ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงวางภาพวาดลงบนโตะ๊ จากน้นั กช็ กั มือกลบั แลว้ พดู ข้ึน“ถา้ มนั ทาํ ใหค้ ุณยมิ้ ไดก้ ถ็ ือ เป็ นความโชคดีของมนั ” หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ ลงแสร้งทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ จากน้นั กห็ ยบิ ภาพที่ตวั เองวาดข้ึนมาจดั ให้ เรียบร้อย“ใหค้ ุณเห็นเร่ืองน่าขาํ ซะแลว้ ” “ไม่เลย คุณวาดสวยมาก คุณคงจะเป็ นแฟชนั่ ดีไซเนอร์ช่ือดงั สินะ？”ถึงจะเป็ นประโยคคาํ ถาม แตเ่ ขากลบั พดู เหมือนกบั เป็ นประโยคบอกเลา่ “ไม่หรอกค่ะ”หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากเปิ ดเผยเรื่องของตวั เองต่อหนา้ เขามากซกั เท่าไหร่ เพราะ เธอไมร่ ู้อะไรเกี่ยวกบั ผชู้ ายตรงหนา้ ที่ดูออ่ นโยนคนน้ีเลย ‘มีอาํ นาจและอิทธิพล’ขนาดน้ี แน่นอนวา่ ตอ้ งไมใ่ ช่คนธรรมดา? “ผมเชื่อในสายตาของผม”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู อยา่ งมน่ั ใจ

หลินซินเหยยี นหยบิ กระดาษวาดรูปวางควา่ํ หนา้ ลงบนโตะ๊ บ่งบอกไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ เธอไม่ อยากคุยเรื่องน้ีมากนกั ไป๋ ยน่ิ หนิงเขา้ ใจไดท้ นั ที เขาจึงไม่พดู เรื่องน้ีตอ่ “อยใู่ นหอ้ งตลอดคงจะเบ่ือแยเ่ ลยใช่ไหมครับ?” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “ก็พอไดค้ ะ่ ” “ถา้ ง้นั ใหผ้ มพาคุณไปดูรอบๆไหมครับ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ดว้ ยรอยยมิ้ เขามกั จะมีรอยยมิ้ อยบู่ นหนา้ เสมอ ท่ีจริงหลินซินเหยยี นก็อยากจะปฏิเสธ แต่พอคิดวา่ จะไดอ้ อกไปทาํ ความคุน้ เคยกบั สภาพแวดลอ้ ม เธอกต็ อบตกลง “แตว่ า่ เทา้ ของฉนั ……”หลินซินเหยยี นรู้สึกลาํ บากใจ เทา้ ของเธอบาดเจ็บอยู่ เธอเลยเดินไมไ่ ด้ ที่จริงเธอก็ไมไ่ ดอ้ ยากเป็ นง่อยอยแู่ บบน้ีหรอก เธออยากหายเร็วๆ จะไดร้ ีบกลบั ไป “ผมประคองคุณเอง”ไป๋ ยน่ิ หนิงยนื่ แขนออกไป “เดี๋ยวฉนั ช่วยประคองเองค่ะ”เสี่ยวหลิวรีบเดินเขา้ มาพยงุ หลินซินเหยยี น เพราะกลวั วา่ เธอจะไป จบั แขนของไป๋ ยนิ่ หนิงจริงๆ“เทา้ กบั ขาของฉนั ใชง้ านไดด้ ี แบบน้ีคุณหลินจะไดส้ ะดวกมากข้ึน ไงคะ” หลินซินเหยยี นรู้ดีวา่ เส่ียวหลิวคิดอะไร หล่อนไมอ่ ยากใหเ้ ธอสมั ผสั ตวั ไป๋ ยน่ิ หนิง ซ่ึงเธอกย็ นิ ดีทาํ ตาม เธอยน่ื มือออกไปจบั แขนเสี่ยวหลิวไว“้ ใหเ้ สี่ยวหลิวช่วยพยงุ ฉนั ไปก็ไดค้ ่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเหลือบมองเส่ียวหลิวแวบหน่ึง จากน้นั ก็หมนุ รถเขน็ ออกไปโดยไมพ่ ดู อะไรออกมา เขาหนั กลบั มามองหลินซินเหยยี น“ไปดูหอ้ งหนงั สือของผมก่อนแลว้ กนั ”

หอ้ งนอนกบั หอ้ งหนงั สือของเขาอยทู่ ี่ช้นั หน่ึง ซ่ึงอยไู่ มไ่ กลจากหอ้ งพกั ของหลินซินเหยยี น เดิน ไปไมก่ ่ีกา้ วกถ็ ึงแลว้ เขาผลกั ประตอู อกแลว้ เขา้ ไปก่อน พอเสี่ยวหลิวประคองหลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา ไป๋ ยน่ิ หนิงก็เอย่ ข้ึน“ประคองเธอไปนงั่ ที่เกา้ อ้ี แลว้ เธอกอ็ อกไปก่อน” เสี่ยวหลิวอยากอยตู่ ่อ แตเ่ ห็นไดช้ ดั เลยวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงอยากกนั เธอออกไป ถึงจะไมเ่ ตม็ ใจไปแต่ เธอก็ไมอ่ ยากขดั คาํ สงั่ ของไป๋ ยนิ่ หนิง หลงั จากประคองหลินซินเหยยี นนงั่ ลงเสร็จแลว้ เธอก็เดินออกจากหอ้ งไป แต่พอตอนปิ ดประตู เธอก็เหลือบมองไปท่ีหลินซินเหยยี นแวบหน่ึง หลินซินเหยยี นอยากจะพดู กบั หล่อนมากวา่ ไมต่ อ้ งกงั วล เธอไม่ไดค้ ิดอะไรกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเลย เพือ่ ใหเ้ ธอสบายใจ แตเ่ พราะไป๋ ยนิ่ หนิงอยตู่ รงหนา้ เธอจึงไม่อาจพดู อะไรออกมาไดม้ าก เธอทาํ ไดแ้ ค่อดทน ทนั ทีที่ประตูหอ้ งหนงั สือปิ ดลง ไป๋ ยน่ิ หนิงกห็ มนุ รถเขน็ เขา้ มาท่ีดา้ นหนา้ โตะ๊ แลว้ ถามข้ึน เหมือนไม่ต้งั ใจ“คุณเคยเรียนวาดรูปหรอ？” “กไ็ มเ่ ชิงคะ่ ฉนั เคยเรียนท่ีโรงเรียนการออกแบบซ่ึงมนั จาํ เป็ นตอ้ งใชท้ กั ษะการวาดรูป ดงั น้นั นี่ คงถือวา่ เป็ นทกั ษะพ้ืนฐานท่ีตอ้ งมีม้งั คะ”หลินซินเหยยี นตอบดว้ ยท่าทีผอ่ นคลาย ทวา่ ในใจกลบั ระแวงเขามากข้ึนอีก เขาเป็ นคนที่ฉลาดมาก แคพ่ ดู เรื่อยเป่ื อยข้ึนมาก็สามารถเปิ ด บทสนทนาของท้งั สองคนไดแ้ ลว้ ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “คุณชอบอา่ นหนงั สือไหม？” “เป็ นบางคร้ังค่ะ”เธอไมค่ ่อยมีเวลาอา่ นหนงั สือมากนกั จะมีกแ็ ต่อ่านเก่ียวกบั การออกแบบ เส้ือผา้ อะไรพวกน้นั เป็ นคร้ังคราว

“ผมชอบนะ”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ดว้ ยน้าํ เสียงหนกั แน่น“เน่ืองจากขาของผมใชง้ านไมไ่ ด้ แถมผมยงั ไมม่ ีเพ่อื นดว้ ย เพราะง้นั ก็มีแต่หนงั สือพวกน้ีแหละท่ีคอยอยขู่ า้ งๆผม” แมเ้ ขาจะพยายามกลบเกล่ือนความรู้สึก แต่หลินซินเหยยี นก็รู้สึกไดถ้ ึงความเศร้าและความ ผิดหวงั ในน้าํ เสียงของเขาอยดู่ ี ไม่มีใครยอมรับเร่ืองท่ีตวั เองเดินไมไ่ ดไ้ ดห้ รอก？ สายตาของหลินซินเหยยี นหยดุ ลงที่ช้นั หนงั สือดา้ นหลงั โตะ๊ ช้นั วางหนงั สือที่นี่ทาํ มาจากตน้ จนั ทน์ มนั สูงและกวา้ งเท่ากบั ผนงั ดา้ นบนมีหนงั สือหลากหลายประเภทวางเรียงกนั เป็ นแถว แถมมีหนงั สืออีกมากมายที่แมแ้ ตช่ ่ือหลินซินเหยยี นกไ็ ม่เคยไดย้ นิ มาก่อน “น่ีเลม่ โปรดของผม”ไป๋ ยน่ิ หนิงหยบิ หนงั สือเลม่ หน่ึงออกมาจากช้นั ล่างสุด เป็ นหนงั สือปก หนาสีฟ้ าเลม่ หน่ึง เขายนื่ มนั ใหห้ ลินซินเหยยี น ทวา่ ในระหวา่ งน้นั หนงั สือบงั เอิญไปชนกบั กรอบรูปท่ีวางต้งั อยบู่ นโตะ๊ พอดี หลินซินเหยยี นไม่ไดต้ ้งั ใจมองวา่ คนในกรอบรูปน้นั เป็ นใคร เธอเห็นแคแ่ วบๆเท่าน้นั ทวา่ หลงั จากท่ีเห็นแลว้ เธอก็ละสายตาออกไปไม่ไดอ้ ีกเลย ยซู่ ่ิวแมเ่ ล้ียงของจงจิ่งหา้ ว ทาํ ไมรูปของหล่อนถึงมาอยบู่ นโตะ๊ ทาํ งานของเขาได？้ พวกเขาเป็ นอะไรกนั ？ ความคิดนบั พนั แลน่ เขา้ หวั มาราวกบั ฝงู แมลงวนั มนั วง่ิ วนอยใู่ นหวั ของเธอไปมา ไป๋ ยน่ิ หนิงสงั เกตเห็นวา่ สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นเปล่ียนไปเพราะเห็นคนในรูป สีหนา้ ของเธอ เปลี่ยนไปอยา่ งเห็นไดช้ ดั

จากน้นั สายตาของเขาก็เลื่อนลงมามองที่ขอ้ มือของเธอ เขาหยบิ กรอบรูปข้ึนมาแลว้ มองไปยงั ผหู้ ญิงในรูป บนขอ้ มือของผหู้ ญิงในรูปกส็ วมกาํ ไลหยกอนั น้ีเหมือนกนั พอเห็นปฏิกิริยาของหลินซินเหยยี น เขาก็มน่ั ใจในส่ิงที่คิดไวท้ นั ที “หลอ่ นคือ？”หลินซินเหยยี นเกือบจะโพลง่ ออกไป น่ีมนั แปลกมาก ทาํ ไมภาพถา่ ยของยซู่ ่ิวถึงมาอยทู่ ี่น่ี？ ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงยน่ื หนงั สือใหเ้ ธออย“ู่ เอาไวอ้ า่ นตอนคุณวา่ ง มนั น่าสนใจมาก” เขาจงใจเปลี่ยนเร่ือง ถึงแมเ้ ขาจะต้งั ใจทดสอบปฏิกิริยาเม่ือหลินซินเหยยี นเห็นภาพถ่าย เพอ่ื เอามาตดั สินวา่ สิ่งที่เขา เดาอยถู่ กู หรือผดิ แตใ่ นขณะเดียวกนั เขาเองก็ไม่อยากคุยเรื่องน้ีกบั เธอ หลินซินเหยยี นเหลือบมองเขา ในใจเหมือนจะรู้แลว้ วา่ ท่ีเขาดูแลเธอดีเป็ นพิเศษ หรือวา่ จะเป็ น เพราะยซู่ ่ิว “เป็ นอะไรไป คุณไม่ชอบหนงั สือท่ีผมแนะนาํ ใหห้ รอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ไมช่ กั มือกลบั หนงั สือ ยงั คงอยใู่ นมือ และเขายงั คงคา้ งอยใู่ นท่วงท่าทีกาํ ลงั ยนื่ หนงั สือใหเ้ ธอ หลินซินเหยยี นรับหนงั สือมาเป็ นมารยาท“ขอบคุณค่ะ ฉนั จะต้งั ใจอา่ นมนั ” ขณะท่ีพดู สายตาของเธอก็ยงั คงจอ้ งไปท่ีกรอบรูปที่ถูกหยบิ ข้ึนมาวางต้งั จากน้นั เธอก็มองไปที่ ไป๋ ยน่ิ หนิง“ฉนั ไดย้ นิ เสี่ยวหลิวพดู วา่ คุณอยทู่ ่ีน่ีคนเดียว” ไป๋ ยน่ิ หนิงสีหนา้ เปลี่ยนไปเลก็ นอ้ ย จากน้นั กก็ ลบั มาเป็ นปกติ เขายมิ้ ออกมาบางๆและพดู ข้ึน “ใช่ครับ”

คาํ ตอบของเขามนั เรียบง่ายและชดั เจน โดยไมต่ อ้ งพดู อะไรมาก หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาจงใจหลีกเล่ียงที่จะพดู เร่ืองน้ี กอ๊ กก๊อก— ทนั ใดน้นั เองก็มีเสียงเคาะประตดู งั ข้ึน เส่ียวหลิวยนื อยดู่ า้ นนอก“คุณผชู้ ายคะ คุณหลินคะ อาหารเสร็จแลว้ ค่ะ” “ไปกนั เถอะ”ไป๋ ยน่ิ หนิงหมนุ รถเขน็ เขา้ มาตรงหนา้ เธอ และยน่ื แขนออกไป“จบั ผมไว”้ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดย้ นื่ มือออกไปจบั ทนั ที เธอลงั เลอยคู่ รู่หน่ึง“เด๋ียวฉนั เรียกเส่ียวหลิวเขา้ มา ประคองกไ็ ดค้ ่ะ……” “คุณกาํ ลงั ปฏิเสธผมหรอ？น่ีคุณกาํ ลงั ทาํ ใหค้ นที่ช่วยชีวติ คุณลาํ บากใจนะ คุณไม่รู้สึกหรอ？ ”ไป๋ ยน่ิ หนิงเลิกคิว้ ข้ึน ทวา่ ยงั คงยมิ้ อยู่ คาํ พดู ของเขาออกเชิงบงั คบั นิดๆ หลินซินเหยยี นจึงไม่ อาจปฏิเสธได้ หลินซินเหยยี นยน่ื มือออกไปจบั แขนเขาไว้ ถึงแมเ้ ขาจะนงั่ รถเขน็ แต่หลินซินเหยยี นกร็ ู้สึกได้ เลยวา่ ร่างกายของเขาแขง็ แรงมาก ปกติเขาคงออกกาํ ลงั กายเยอะมากแน่ๆ เขาค่อยๆคลายคิ้วที่ ขมวดเป็ นปมลง พอหมนุ รถเขน็ ไปถึงหนา้ ประตู หลินซินเหยยี นกย็ นื่ มือออกไปจบั ที่เปิ ดประตู เพ่อื เปิ ดออก ทนั ทีที่ประตเู ปิ ด เสี่ยวหลิวกย็ นื อยดู่ า้ นหนา้ ประตูพอดี พอเธอเห็นวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิง กาํ ลงั ประคองหลินซินเหยยี น เธอก็รีบยน่ื มือออกมา… ทวา่ ยงั ไมท่ นั ไดพ้ ดู อะไรกถ็ ูกไป๋ ยนิ่ หนิงส่งสายตาเตือนออกมาก่อน เธอชกั มือกลบั ดว้ ย ความแคน้ ใจและเดินหนั หลงั ออกไป พอถึงหอ้ งทานอาหาร ไป๋ ยนิ่ หนิงก็ช่วยเลื่อนเกา้ อ้ีใหห้ ลินซินเหยยี น“น่ีเป็ นคร้ังแรกที่เราทาน อาหารดว้ ยกนั ”

แมใ้ บหนา้ ของหลินซินเหยยี นจะดูยมิ้ แยม้ แต่ในใจของเธอกลบั คิดวา่ พวกเราไม่ไดส้ นิทกนั แถมยงั ไม่รู้จกั กนั มาก่อนดว้ ย เส่ียวหลิวยกอาหารมาวางพร้อมกบั เหลือบมองไปที่หลินซินเหยยี นเป็ นคร้ังคราว หลอ่ นดูดีมาก จริงๆ มิน่าละ่ คุณผชู้ ายถึงไดใ้ จดีกบั หลอ่ น “เส่ียวหลิวซุปกระดูกที่ฉนั สงั่ ใหท้ าํ ไวล้ ่ะ เธอไมไ่ ดท้ าํ หรอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงหยบิ ผา้ กนั เป้ื อนมา วางรองไวท้ ่ีตกั “ทาํ แลว้ คะ่ เด๋ียวฉนั ไปยกมาใหน้ ะคะ”เส่ียวหลิวพดู อยา่ สุภาพ “ผมไดย้ นิ มาวา่ กินอะไรมนั ก็จะบาํ รุงตามน้นั แต่ก็ไมร่ ู้วา่ จริงรึเปลา่ เดี๋ยวคุณก็กินเยอะๆหน่อย แลว้ กนั ”ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ข้ึน “เกรงใจจงั เลยค่ะ”หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากใหน้ ้าํ เสียงและการแสดงสีหนา้ ของเธอดูใส่ใจเขา มากเกินไปหรือเยน็ ชาใส่เขามากเกินไป ทวา่ ตรงกนั ขา้ มดูเหมือนวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะเอาใจใส่เธอมากจริงๆ เขายมิ้ ข้ึนและพดู ออกมาอยา่ งจริงใจ“ผหู้ ญิงฉลาดเกินไปจะไม่มีคนชอบเอานะ” หลินซินเหยยี นเห็นเส่ียวหลิวเดินเขา้ มาพอดี เธอจึงยมิ้ และพดู ข้ึน“ตอนน้ีฉนั ไมก่ ลา้ ทาํ ใหใ้ คร มาชอบฉนั หรอกคะ่ เพราะฉนั เกรงวา่ ลูกท้งั สองของฉนั จะไมย่ อม” ไป๋ ยน่ิ หนิงตะลึงไปครู่หน่ึง น่ีเธอมีลกู แลว้ หรอ？ แตว่ า่ เธอยงั ดูเด็กอยเู่ ลย เส่ียวหลิวตกใจกวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงซะอีก หล่อน หลอ่ นมีลกู แลว้ ถา้ ง้นั หล่อนกบั คุณผชู้ ายก็คงเป็ นไปไม่ไดแ้ ลว้

เธอรู้สึกดีใจมากจึงเดินเร็วข้ึน ทาํ ใหน้ ้าํ กระเด็นลงบนพ้ืนเลก็ นอ้ ย ความต่ืนเตน้ ดีใจน้ีทาํ ใหเ้ ธอ ไมท่ นั ระวงั เหยยี บน้าํ ที่หกเลอะพ้ืนลื่นลม้ น้าํ ซุปร้อนๆในชามที่อยใู่ นมือกระเซ็นออกมาทาง หลินซินเหยยี น “ระวงั ” ขณะท่ีน้าํ ซุปร้อนๆกาํ ลงั จะสาดลงไปบนตวั ของหลินซินเหยยี น ไป๋ ยน่ิ หนิงก็ใชม้ ือท้งั สองขา้ ง หมุนรถเขน็ ถอยหลงั จากน้นั ก็หมุนไปขา้ งหนา้ หลินซินเหยยี นอยา่ งรวดเร็ว อีกท้งั ยงั กอดเธอไว้ เพือ่ กนั น้าํ ซุปร้อนๆหกรดตวั ของหลินซินเหยยี น น้าํ ซุปร้อนๆเทกระจาดลงทวั่ แผน่ หลงั ของเขา ทนั ที และมนั คงจะร้อนมาก เขาก็เลยร้องโอดครวญออกมาเบาๆ “คุณผชู้ าย”เส่ียวหลิวอุทานข้ึนดว้ ยความตกใจ เสียงอทุ านของเสี่ยวหลิวท่ีดงั ข้ึนทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นรู้สึกตวั เธอมองไปที่ไป๋ ยนิ่ หนิง“เป็ น อะไรไหมคะ？” ไป๋ ยน่ิ หนิงเงยหนา้ ข้ึนพร้อมกบั ส่งยมิ้ บางๆใหเ้ ธอ“ไม่เป็ นไรครับ” ทวา่ หลินซินเหยยี นกลบั รู้สึกไดเ้ ลยวา่ เขาไมเ่ หมือนกบั คนไมเ่ ป็ นไรจริงๆ เพราะน้าํ เสียงท่ีเขา พดู เบากวา่ ปกติ แถมยงั แสร้งทาํ เป็ นนิ่งเฉยอีก “เสี่ยวหลิวเรียกหมอเร็วเขา้ ” “คะ่ ค่ะคะ่ ฉนั จะโทรเรียกเดี๋ยวน้ีแหละ” “นี่คุณเป็ นห่วงผมหรอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั คงกอดเธออยู่ แถมแววตายงั ดูเปล่งประกายเอามากๆ ดว้ ย

ตอนท่ี 183 ไม่ใช่ทกุ คร้ังทม่ี นี ํา้ ใจให้แล้วจะถูกยอมรับ “ผมมน่ั ใจไดเ้ ลยวา่ คนที่โทรมาคือหมา่ มี๊ของผม”หลินซีเฉินสาบานไดเ้ ลย เสิ่นเผยซวนมองจงจิ่งหา้ ว ท้งั สองสบตากนั อยคู่ รู่หน่ึง จงจิ่งหา้ วจึงถามข้ึน“หาตาํ แหน่งไดไ้ หม ？” “เนื่องจากเวลาโทรมนั ส้นั เกินไปเลยไมอ่ าจระบุตาํ แหน่งที่ชดั เจนได้ แตว่ า่ อาจจะพอหาไดว้ า่ หมายเลขท่ีโทรมาจากไหน”เสิ่นเผยซวนพดู ข้ึน “แคผ่ มกดโทรกลบั เบอร์น้ีก็ตรวจหาตาํ แหน่งท่ีชดั เจนไดแ้ ลว้ ไม่ใช่หรอครับ？”หลินซีเฉินไม่ อาจปิ ดบงั ความร้อนรุ่มในใจไวไ้ ดอ้ ีกแลว้ เขาอยากจะหาหม่ามี๊ใหเ้ จอเร็วๆ จงจ่ิงหา้ วจบั มือนอ้ ยๆของเขาเอาไว้ แลว้ ดึงเขา้ มากอดเบาๆ เขาพยายามดิ้นแต่กลบั ถกู จงจิ่งหา้ ว กดไหลไ่ ว“้ ถา้ หม่ามี๊ของหนูไมถ่ ูกจบั ตาดูอยู่ เธอจะตอ้ งติดตอ่ มาแน่ แตน่ ี่โทรติดแลว้ กลบั ไม่ พดู ไม่จา แถมลกู ยงั ไดย้ นิ เสียงคนอื่นอีก เพราะง้นั น้ีจึงแสดงใหเ้ ห็นวา่ เธอกาํ ลงั ถูกจบั ตามองอยู่ อีกอยา่ งถา้ ลกู โทรกลบั ไปหาเธออีก คนร้ายเกิดไหวตวั ทนั ข้ึนมาแลว้ ยา้ ยไปท่ีอ่ืนล่ะ เราจะทาํ ไง ？” หลินซีเฉินคิดดูมนั กจ็ ริง ถา้ หมา่ ม๊ีเป็ นอิสระอยลู่ ะ่ ก็เธอจะตอ้ งติดต่อมาหาเขาแน่ เพราะง้นั ตอนน้ีที่ยงั ไมต่ ิดต่อมากแ็ สดงวา่ เธอถกู คนจบั ตวั ไว้ “ง้นั ตอนน้ีจะทาํ ยงั ไงดีครับ？”หลินซีเฉินถามอยา่ งร้อนใจ “พอ่ อยนู่ ่ี พวกเราจะตอ้ งหาเธอเจอแน่นอน ลูกอยา่ งกงั วลไปเลย”จงจ่ิงหา้ วเบ่ียงเบนความสนใจ ของเขาไดส้ าํ เร็จ ในขณะเดียวกนั หนูนอ้ ยกล็ ืมไปแลว้ วา่ ตวั เองนง่ั อยบู่ นตกั จงจิ่งหา้ ว เพราะเขา เอาแตค่ ิดวา่ จะหาหม่ามี๊เจอไดย้ งั ไง เสิ่นเผยซวนเหลือบมองโดยไมพ่ ดู อะไรออกมา“เด๋ียวผมไปคุยกบั คนขบั รถเร่ืองเสน้ ทางสกั ครู่ ครับ”

ตามหมายเลขโทรศพั ทท์ ่ีหลินซินเหยยี นโทรมา เขาสืบหาไดแ้ ลว้ วา่ เลขน้นั มาจากท่ีไหน และ ถึงแมข้ อ้ มูลมนั จะกวา้ งมาก แต่ถา้ ไดไ้ ปถึงมนั ก็แสดงวา่ พวกเขาไดเ้ ขา้ ใกลก้ บั สถานท่ีท่ีหลินซิน เหยยี นถูกเอาไปซ่อนไวม้ ากข้ึนนิดหน่อย และแน่นอนวา่ มนั จะช่วยพวกเขาไดม้ ากเลยทีเดียว “อืม” จงจ่ิงหา้ วตอบอืมออกไปดว้ ยท่าทีเรียบเฉย “พวกเราจะหาหม่ามี๊เจอไหมครับ？”หลินซีเฉินถาม “เจอสิ”จงจิ่งหา้ วตอบอยา่ งมนั่ ใจ เขาเช่ือมนั่ วา่ อยา่ งน้นั จริงๆ เขาจะหาเธอเจอแน่นอน！ เสิ่นเผยซวนเดินเขา้ มา“เดี๋ยวตอ้ งเอารถไปเติมน้าํ มนั ท่ีจุดบริการพกั รถ เพราะง้นั พาเส่ียวซีกบั เส่ียวล่ยุ ไปรับอากาศขา้ งนอกดว้ ยดีกวา่ ” อุดออู้ ยใู่ นรถมาตลอดพวกเขาคงจะเบ่ือแย่ ถึงแมใ้ นรถจะมีทุกอยา่ งเหมือนในบา้ นกต็ าม แตถ่ ึง ยงั ไงมนั กเ็ ป็ นรถบา้ น พ้ืนที่เลยคอ่ นขา้ งจาํ กดั หลินซีเฉินลกุ ข้ึน“ง้นั ผมลงไปกบั คุณก่อน” “ครับ”เสิ่นเผยซวนยนื่ มือออกมา“จบั มือผมไปนะครับ” หลินซีเฉินคอ่ นขา้ งวา่ นอนสอนง่าย เขายน่ื มือออกไปจบั ไว้ “ดูแลเขาใหด้ ีล่ะ”จงจ่ิงหา้ วกาํ ชบั เนื่องจากจุดบริการพกั รถมีคนพลกุ พล่าน อีกท้งั ยงั มีคนหลากหลายประเภทอยดู่ ว้ ย

“ผมรู้น่า”เสิ่นเผยซวนเหลือบมองเขา ตอนน้ีเป็ นพอ่ คนแลว้ กลายเป็ น‘คนอ่อนไหวง่าย’ไปแลว้ สินะ เขาโตเป็ นผใู้ หญแ่ ลว้ ก็ตอ้ งดูแลเด็กไดส้ ิ แต่กเ็ ขา้ ใจคนเป็ นพอ่ กต็ อ้ งรักและเป็ นห่วงลูกตวั เองเป็ นธรรมดา เขาเลยไม่พดู อะไรมาก “ดูกนั วา่ ท่ีน่ีจะมีท่ีใหพ้ กั ผอ่ นไหม？” เสิ่นเผยซวนอุม้ หลินซีเฉินลงจากรถ ส่วนจงจ่ิงหา้ วกเ็ ดินไปขา้ งหลงั รถเพือ่ อุม้ ลกู สาวออกมา เด็กหญิงตวั นอ้ ยนอนหลบั ป๋ ุย แกม้ แดงระเรื่อ เขากม้ ลงไปอมุ้ ลูกสาวข้ึนมา เธอตื่นทนั ทีเพราะ ถูกอุม้ เธอลืมตาข้ึนดว้ ยความงวั เงีย แต่พอเห็นวา่ คนท่ีอมุ้ อยคู่ ือจงจิ่งหา้ ว เธอก็เอ่ยข้ึนดว้ ยน้าํ เสียง นุ่มนวล“คุณพอ่ ” จงจ่ิงหา้ วหวั ใจแทบละลายเม่ือถูกเรียกวา่ พอ่ เขาจุบ๊ ลงเบาๆท่ีหนา้ ผากของลูกสาว“พวกเรา ออกไปรับอากาศขา้ งนอกรถกนั นะ” เม่ือไดย้ นิ วา่ จะไดล้ งจากรถเดก็ สาวกร็ ู้สึกมีชีวติ ชีวาข้ึนมาทนั ที ความงวั เงียท่ีพ่งึ ตื่นเม่ือก้ีหาย เป็ นปลิดทิ้ง“ท่ีน่ีมีอะไรขายไหมคะ？” จงจ่ิงหา้ วบีบจมูกลกู สาวเลน่ เบาๆ แลว้ พดู ดว้ ยความเอน็ ด“ู มีสิ” หูว เดก็ สาวฉีกยมิ้ ร่า ผมของหลินลยุ่ ซีพนั กนั ไปหมด จงจ่ิงหา้ วจึงอยากจะช่วยหวใี ห้ ทวา่ แคเ่ ขาเร่ิม เด็กสาวก็สีหนา้ เปลี่ยนทนั ท“ี เจ็บคะ่ ”

จงจ่ิงหา้ วไม่เคยทาํ เรื่องแบบน้ีมาก่อน เขารีบชกั มือกลบั แลว้ วางหวลี ง“พอ่ ไมเ่ คยหวผี มใหใ้ ครมาก่อน” หลินหล่ยุ ซีส่องกระจกดู ผมของเธอยงุ่ นิดหน่อย แตเ่ ธอไมอ่ ยากใหค้ ุณพอ่ หวผี มให้ เธอเลยทาํ หนา้ บ้ึงออกไป“คุณพอ่ คะ คุณพอ่ ไมช่ อบท่ีหนูน่าเกลียดใช่ไหมกเ็ ลยจะหวผี มให？้ ” จงจิ่งหา้ ว“……” “ไม่น่าเกลียดเลย ลกู สาวพอ่ สวยท่ีสุด สวยจนไม่มีใครเทียบได”้ จงจ่ิงหา้ วอุม้ ลกู สาวข้ึน“ถา้ ง้นั ไมห่ วแี ลว้ ” เดก็ นอ้ ยซบลงตรงไหล่เขา“หนูอยากไปซ้ือของอร่อยๆค่ะ” จงจ่ิงหา้ วมองลูกสาวของเขา หลินซีเฉินเคยบอกไวว้ า่ เธอชอบเอาแต่กิน เห็นทีคงจะจริงอยา่ งที่ บอก แตว่ า่ เขาชอบมนั จงจ่ิงหา้ วเจอคนเจา้ เล่ห์และจอมปลอมมานกั ต่อนกั พอมีเดก็ น่ารักไร้เดียงสาปรากฏตวั ข้ึนมาใน โลกของเขา มนั จึงทาํ ใหเ้ ขารู้สึกวา่ ชีวติ ของเขาไมน่ ่าเบื่ออีกต่อไปแลว้ “ตรงน้นั ตรงน้นั ค่ะพอ่ ”หลินลุย่ ซีช้ีออกไป เธอช้ีไปยงั ซุปเปอร์มาร์เกต็ ที่ห่างออกไปไมไ่ กล มาก จงจ่ิงหา้ วพดู ออกไปดว้ ยความอดทน“พอ่ เห็นแลว้ ” เขารู้สึกจนปัญญา แต่ในขณะเดียวกนั กช็ อบมนั มาก เมื่อเดินเขา้ มาในซุปเปอร์มาร์เกต็ หลินลุ่ยซี ก็ตะโกนวา่ จะลง เธออยากเลือกของกินเอง และอาจเป็ นเพราะซุปเปอร์มาร์เก็ตในจุดบริการพกั รถสินคา้ ค่อนขา้ งมีราคาแพง คนจึงไมค่ อ่ ย เยอะ จงจ่ิงหา้ ววางเธอลง เธอผละออกจากออ้ มกอดแลว้ วงิ่ แจน้ ออกไป

จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้มแน่นพร้อมกบั สาวเทา้ กา้ วตามไปอยา่ งรวดเร็ว“ชา้ ลงหน่อย” “หนูจะเอาอนั น้ี”หลินลยุ่ ซีหยบิ ชอ็ กโกแลตมากล่องหน่ึงแลว้ กอดเอาไว“้ เอามนั ฝรั่งทอดดว้ ย แลว้ ก็อนั น้ี อนั น้ี……”หยบิ ไปไดส้ องสาม เธอก็หยบิ ไมถ่ ึง เธอจึงตะโกนเรียงจงจิ่งหา้ วข้ึน“พอ่ คะ หนูหยบิ อนั น้ีไม่ถึง” เนื่องจากช้นั วางค่อนขา้ งสูง เธออยากไดข้ นมที่วางอยดู่ า้ นบน แตเ่ ธอเอ้ือมไมถ่ ึง จงจ่ิงหา้ วยนื อยดู่ า้ นหลงั เธอ เขาเอ้ือมไปหยบิ ของท่ีลูกสาวอยากไดล้ งมาอยา่ งง่ายดาย“เดี๋ยวพอ่ ถือไวใ้ ห”้ “ไมเ่ อาคะ่ ”หลินลุย่ ซีส่ายหนา้ เธอคิดวา่ เก็บไวก้ บั ตวั เองถึงจะปลอดภยั ท่ีสุด “อนั น้ีไม่ได้ มนั แพงเกินไป”ฝ่ังตรงขา้ มมีคุณแมค่ นหน่ึงพดู กบั ลกู ชายข้ึน เด็กผชู้ ายจอ้ งเขมง็ ไปที่น้าํ ผลไมข้ วดน้นั ดูท่าทีเหมือนอยากจะไดม้ าก แตท่ วา่ กลบั ไมง่ อแงวา่ อยากได้ แมข่ องเขาจึงช่วยหยบิ น้าํ แร่ออกมาใหเ้ ขาขวดหน่ึง“ด่ืมอนั น้ีแลว้ กนั ” คุณแม่หยบิ น้าํ แร่ส่งใหล้ กู ชาย จากน้นั ก็ไปจ่ายเงิน หลินลุย่ ซีมองของท่ีอยใู่ นมือของเธอ แลว้ มองไปท่ีเดก็ ชายคนน้นั กบั แมข่ องเขา จากน้นั กเ็ งย หนา้ มองจงจิ่งหา้ ว“พอ่ คะ หนูหยบิ มาเยอะเกินไปรึเปล่า？มนั แพงมากไหม พวกเราตอ้ งจ่าย ท้งั หมดเท่าไหร่คะ？” จงจ่ิงหา้ วนง่ั ยองๆลงตรงหนา้ ลูกสาว แลว้ ยน่ื มือออกไปจดั ผมท่ีบงั หนา้ ผากของเธอเอามาทดั ไว้ หลงั ใบหู จากน้นั ก็พดู ข้ึนอยา่ งอ่อนโยน“ไมเ่ ลย พอ่ จะพยายามหาเงินมาใหไ้ ดเ้ ยอะๆเพื่อเอามา ใหล้ ูกสาวของพอ่ ไดซ้ ้ือของที่หนูอยากได”้ “หนูรักพอ่ นะคะ”หลินลุ่ยซีโนม้ ตวั เขา้ ไปจุ๊บท่ีแกม้ จงจิ่งหา้ วหน่ึงท“ี หนูเอาน้าํ ผลไมข้ วดน้นั ได้ ไหมคะ？”

จงจ่ิงหา้ วยงั คงอ้ึงอยกู่ บั จุ๊บของลูกสาวเม่ือก้ี เขายนื่ มือออกมาลูบท่ีหนา้ บนหนา้ ยงั มีน้าํ ลายจาก รอยจุ๊บของเธออยเู่ ลย ทวา่ เขากลบั ไม่รู้สึกวา่ มนั สกปรก กลบั กนั กบั รู้สึกวา่ น่ีเป็ นความรักท่ีลกู สาวมีต่อเขาซะอีก เขา ยมิ้ ร่าออกมาแลว้ ลุกข้ึนไปหยบิ น้าํ ผลไมข้ วดน้นั ใหเ้ ธอ หลินล่ยุ ซีรับน้าํ ผลไมม้ าแลว้ วงิ่ ไปที่เคาน์เตอร์ชาํ ระเงินจากน้นั กย็ นื่ มนั ใหก้ บั เดก็ ชายคนน้นั “ฉนั ใหน้ าย” “พวกเราไมไ่ ดซ้ ้ืออนั น้ี”แม่ของเดก็ ชายพดู ข้ึนอยา่ งอึดอดั “เดี๋ยวพอ่ ฉนั จ่ายให”้ หลินลุ่ยซียนื่ มือออกไป เธอเบิกตาโตมองไปท่ีเด็กชาย เขาคอ่ นขา้ งผอม บนตวั สวมเส้ือสเวตเตอร์ลายทางสีดาํ มนั ไม่มียห่ี อ้ และดูเก่าพอสมควร ทวา่ กลบั ดูสะอาดมาก เดก็ ชายมองมาท่ีเธอ แตไ่ ม่ยน่ื มือออกมา ถึงแมว้ า่ เธอจะ‘ผมเผา้ รุงรัง’แต่เขาก็ดูออกวา่ เดก็ ผหู้ ญิง คนน้ีคงจะมาจากครอบครัวท่ีร่ํารวยแน่ ดูแววตาท่ีไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกของเธอสิ แคน่ ้ีกร็ ู้แลว้ วา่ เธอตอ้ งเป็ นเด็กที่ไดร้ ับการเล้ียงดู มาอยา่ งดีแน่ๆ เพยี แตว่ า่ เธอยงั ไมเ่ คยไดร้ ับการขดั เกลาจากโลกใบน้ี กเ็ ลยไม่รู้จกั ความยากลาํ บากของชีวติ ไม่ รู้จกั จิตใจที่ชวั่ ร้ายของมนุษย์ เธอถึงไดร้ ักษาดวงตาอนั ใสซื่อบริสุทธ์ิแบบน้นั ไวไ้ ด้ เขาพดู อยา่ งสุภาพ“ขอบคุณนะ แต่ไม่จาํ เป็ นหรอก” “แตว่ า่ นายอยากไดม้ ากไมใ่ ช่หรอ？”หลินลุย่ ซีกะพริบตาปริบๆ “ถา้ ผมอยากได้ ผมจะซ้ือมนั เองครับ”พดู จบเด็กชายก็จูงมือแมข่ องเขา“แม่ครับพวกเราไปกนั เถอะ” คุณแม่ของเดก็ ชายจ่ายเงินเสร็จก็พาลูกเดินออกไป

หลินลุ่ยซีทาํ อะไรไม่ถกู เธอยนื น่ิงอยทู่ ่ีเดิมไดแ้ ต่มองแผน่ หลงั ของเดก็ ชายท่ีเดินจากไป น่ีเธอทาํ อะไรผดิ ไปรึเปล่า？ เธอผดิ หรอ？ เนื่องจากหลินลุ่ยซีถูกปฏิเสธ เธอจึงเริ่มสงสยั วา่ ตวั เองทาํ อะไรผิดไป เธอถามตวั เองซ้าํ ไปซ้าํ มาอยใู่ นใจ จงจ่ิงหา้ วอุม้ ลูกสาวข้ึนมาแลว้ ลูบผมเธอ จากน้นั กพ็ ดู ปลอบออกไป“เสียใจหรอเสี่ยวลุย่ ？” หลินล่ยุ ซีพยกั หนา้ “หนูเห็นวา่ เขาอยากไดม้ ากกเ็ ลยจะเอาใหเ้ ขา แลว้ ทาํ ไมเขาถึงไมเ่ อาละ่ คะ” จงจ่ิงหา้ วมองออกไปนอกหนา้ ต่าง เขาหร่ีตามองแมล่ กู ที่ยนื อยหู่ นา้ รถบสั คู่น้นั เขาดูออกวา่ เด็กผชู้ ายคนน้นั หยง่ิ ทรนงในตวั เองมาก ในอนาคตจะตอ้ งเป็ นคนที่มีความสามารถมากแน่ๆ “เส่ียวลยุ่ การมีน้าํ ใจต่อกนั บนโลกน้ีอาจจะไม่ไดก้ ารมีน้าํ ใจตอบแทนกลบั มา และไมใ่ ช่วา่ การ ท่ีเราใจดีมนั จะถกู ยอมรับไปทุกคร้ังหรอกนะ ”เขารู้วา่ ลกู สาวของเขาเป็ นเดก็ ใจดี เธอรู้สึกเห็น ใจท่ีเดก็ ผชู้ ายคนน้นั ไม่ไดใ้ นสิ่งที่เขาตอ้ งการ บางทีในสายตาของเด็กผชู้ ายคนน้นั อาจจะคิดวา่ ความใจดีของเธอคือความสงสารเขา เพราะง้นั เขาจึงไมย่ อมรับความสงสารจากเธอ จงจ่ิงหา้ วลบู หนา้ ผากลกู สาวเบาๆ“หมา่ มี๊ของหนูดูแลหนูมาดีมากๆเลย” ตอนที่ 184 ทมี่ าของไป๋ เฉิง

จงจ่ิงหา้ วมือหน่ึงถือถุงพลาสติกห่อใหญ่ ส่วนอีกมือหน่ึงอมุ้ ลกู สาวไว้ เม่ือพวกเขาเดินออกมา จากซุปเปอร์มาร์เก็ต รถบสั คนั ใหญ่กก็ าํ ลงั จะออกพอดี แมล่ กู คูน่ ้นั ท่ีพ่ึงออกมาจากซุปเปอร์มาร์ เก็ตก็โดยสารรถคนั น้ี ขณะท่ีเด็กชายกาํ ลงั จะข้ึนรถ เขาก็หนั ไปมองเด็กผหู้ ญิงท่ีถกู อมุ้ ไว้ ในใจก็คิดวา่ ช่างเป็ นเด็กท่ีใส ซ่ือไร้เดียงสาจริงๆ แตก่ ็น่ารักมากๆเลย “ข้ึนไปเร็ว”แมข่ องเขาพดู เร่ง เด็กชายจึงทาํ ไดแ้ คร่ ีบข้ึนรถไป “พ่ีชายล่ะคะ？”หลินลยุ่ ซีมองไปรอบๆ และเน่ืองจากทวั่ ทุกสารทิศลว้ มเตม็ ไปดว้ ยรถและ ผคู้ น เธอจึงไมส่ ามารถสงั เกตเห็นไดว้ า่ ที่หนา้ ตา่ งรถบสั คนั หน่ึงมีดวงตาสีดาํ สดใสคู่หน่ึงกาํ ลงั มองเธออยู่ ไมน่ านรถบสั กข็ บั ออกไป ร่างของเธอค่อยๆหายลบั ไปจากสายตาของเขา “คุณพอ่ คะ เขาทาํ อะไรกนั ตรงน้นั หรอ？”หลินลุ่ยซีช้ีไปทางร้านขายถงั หูลู่ที่อยไู่ ม่ไกลนกั ทางดา้ นหลงั มีผคู้ นรายลอ้ มอยู่ ดูคึกคกั มาก เธอกอดคอจงจิ่งหา้ วไว“้ คุณพอ่ ขา หนูอยากกินถงั หูล”ู่ จงจ่ิงหา้ วแหงนหนา้ มองฟ้ า แลว้ กม้ ลงดูถงุ ขนาดใหญท่ ี่อยใุ่ นมือ อ้ืม ถา้ ลูกสาวอยากไดล้ ะ่ ก็ เขา ก็ใหไ้ ดแ้ คค่ าํ เดียวเท่าน้นั ซ้ือ！ “คุณพอ่ ใจดีจงั เลยค่ะ”หลินลุย่ ซีประคองหนา้ ของจงจิ่งหา้ วเอาไว้ จากน้นั กท็ ้งั จุ๊บท้งั เอาหนา้ แนบกบั เขา อยา่ วา่ แตต่ วั เขาเองเลยขนาดภเู ขาน้าํ แขง็ ก็ยงั ละลายได้ เมื่อก่อนถงั หูล่จู ะมีแต่เซียงจาท่ีถูกเคลือบดว้ ยน้าํ ตาลทรายแดง แต่ตอนน้ีต่างกม็ ีผลไม้ หลากหลายชนิดที่ถกู เคลือบน้าํ ตาล หลินลุย่ ซีอยากกินเซียงจาไมห้ น่ึง เซียงจาสีแดงสดที่เคลือบ ดว้ ยน้าํ ตาลแวววาว ดูน่ากินมาก

เธอเลียปากไปมา“ตอ้ งอร่อยมากแน่ๆ” จงจ่ิงหา้ วเดินไปจ่ายเงิน“พวกเราตอ้ งไปแลว้ ” เดก็ หญิงตวั นอ้ ยพยกั หงึกๆ เธอไดส้ ิ่งท่ีตอ้ งการหมดแลว้ เธอรู้สึกพอใจมาก พอกลบั ข้ึนไปบนรถกเ็ ห็นวา่ ถงั น้าํ มนั ถกู เติมเตม็ แลว้ ส่วนเสิ่นเผยซวนกพ็ าหลินซีเฉินกลบั มา พอดี ในมือของเขาถือถงั หูลูไ่ วเ้ หมือนกนั “ทาํ ไมมาชา้ ขนาดน้ี พวกเรามาถึงไดส้ กั พกั แลว้ ”หลินซีเฉินเหลือบมองจงจ่ิงหา้ วท่ีถือของเขา้ มา วางในรถ จากน้นั กห็ นั ไปมองนอ้ งสาวแลว้ ถอนหายใจออกมาเบาๆ เสิ่นเผยซวนเขกหวั เขาไปเบาๆ“เป็ นเด็กเป็ นเลก็ ถอนหายใจเร่ืองอะไรกนั ？” หลินซีเฉินเบป้ ากแลว้ นงั่ ลงบนโซฟาพร้อมกบั กินถงั หูลู่ เสิ่นเผยซวนเดินตามจงจ่ิงหา้ วไป“ซูจา้ นจดั การปัญหาเรื่องเหอล่ยุ หลิน……” “เดี๋ยวคอ่ ยพดู ”จงจ่ิงหา้ วพดู ขดั ออกมา เขาไมอ่ ยากใหล้ ูกสาวไดย้ นิ เร่ืองสกปรกโสมมพวกน้นั เสิ่นเผยซวนหุบปากลงทนั ท“ี ง้นั เดี๋ยวผมไปรอขา้ งล่าง” “อืม”จงจ่ิงหา้ ววางลูกสาวลงแลว้ เอาของกินวางไวบ้ นโตะ๊ “ลูกกบั พีช่ ายรออยใู่ นรถก่อนนะ พอ่ มีเร่ืองตอ้ งไปคุยกบั คุณอาเส่ิน” “ไดค้ ะ่ ”หลินล่ยุ ซีวา่ นอนสอนง่ายข้ึนมาทนั ที เธอดูเชื่อฟังอยา่ งน่าเหลือเช่ือ จงจ่ิงหา้ วใชม้ ือยผี มเธอเบาๆ เด็กหญิงตวั นอ้ ยส่ายหวั ไปมา“ผมหนูยงุ่ อยแู่ ลว้ คุณพอ่ ยงิ่ มายผี มหนูมนั กย็ ง่ิ พนั กนั สิคะ เด๋ียวพอ เจอหม่าม๊ีแลว้ หนูดูน่าเกลียด หม่ามี๊ก็จาํ หนูไมไ่ ดพ้ อด”ี

จงจ่ิงหา้ วหวั เราะออกมาเบาๆแลว้ บีบแกม้ เธอ“ใครจะกลา้ วา่ ลกู สาวของพอ่ น่าเกลียด？” หลินลยุ่ ซีดีอกดีใจมากจึงฉีกยมิ้ กวา้ งจนเห็นฟันสีขาวเรียงกนั เป็ นแถว พอจงจิ่งหา้ วเดินลงจากรถไปกเ็ จอเขา้ กบั เสิ่นเผยซวนท่ียนื รออยหู่ นา้ ประตูรถ เมื่อเห็นเขาเดิน ลงมาจึงถอยหลงั ออกไปสองกา้ วเพ่อื เวน้ ระยะห่าง พวกเขาเดินห่างออกไปไม่ไกลจากรถนกั “หลินหยหู่ านตายแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วชะงกั ไปครู่หน่ึง ทาํ ไมหลอ่ นถึงตายไดล้ ่ะ? ตอนน้นั หลินหยหู่ านแทบไมไ่ ดร้ ับบาดเจ็บเลย ส่วนเหอลยุ่ หลินน้นั ถกู ทรมานอยา่ งหนกั และ การที่จงใจเกบ็ พวกหลอ่ นไวท้ ี่น่ีกเ็ พราะอยากใหพ้ วกหล่อน‘ฆ่ากนั เอง’ แต่วา่ การตายของหลิน หยหู่ านอยนู่ อกเหนือจากการคาดเดาของเขา เขานึกวา่ คนท่ีตายจะเป็ นเหอลุ่ยหลินซะอีก แตอ่ นั ที่จริงใครตายก็เหมือนกนั เพราะถา้ ไมต่ ายก็ ตอ้ งถกู จบั เขา้ คุกขอ้ หาฆ่าคนตายอยดู่ ี และพอถึงตอนน้นั สถานการณ์มนั กอ็ าจจะรุนแรงจนอาจ โดนโทษประหารได้ “ก่อนหนา้ น้ีดูไมอ่ อกเลยวา่ เหอล่ยุ หลิน……”เส่ินเผยซวนคิดเหมือนจงจ่ิงหา้ ววา่ เหอล่ยุ หลิน น่าจะเป็ นคนที่ตายก่อน แต่ไมน่ ึกเลยวา่ หลินหยหู่ านท่ีไมไ่ ดร้ ับบาดเจ็บเลยจะมาตายก่อน รู้เลยวา่ เหอล่ยุ หลินแขง็ แรงขนาดไหน บาดเจ็บขนาดน้นั ยงั ฆ่าหลินหยหู่ านได้ “หลกั ฐานท่ีหล่อนฆ่าหลินหยหู่ านน้นั มีครบทุกอยา่ ง หล่อนดิ้นไม่หลดุ แน่ แถมยงั มีคดี ฆาตกรรมเก่าของพีช่ ายหยโู ตว้ โตว้ อีก หล่อนตอ้ งถูกโทษประหารชีวติ แน่ๆถา้ ยดื เวลาออกไป

อยา่ งชา้ สุดกน็ ่าจะหน่ึงปี แถมคร้ังน้ีคนท่ีคุมตวั หล่อนกล็ ว้ นเป็ นคนของผม ฉะน้นั มนั จะไมเ่ กิด เหตุการณ์แบบเหอลุ่ยเจ๋ออีกแน่นอน” ตอนน้นั พวกเขาจงใจที่ทิ้งเหอลุ่ยหลินกบั เหอล่ยุ เจ๋อไวท้ ี่หอ้ งสอบสวนคดี ดา้ นในมีกลอ้ งวงจร ปิ ดติดอยู่ เหอลุ่ยหลินฆ่าหลินหยหู่ านยงั ไงมนั จึงถกู บนั ทึกไวอ้ ยา่ งชดั เจน เพราะง้นั เธอไม่มีทาง ชนะคดีไดแ้ น่ แลว้ บวกกบั ที่เธอจา้ งนกั ฆ่าคร้ังที่แลว้ อีก เธอจะตอ้ งโดนประหารอยา่ งไม่มีขอ้ กงั ขา จงจ่ิงหา้ วยงั คงสีหนา้ เรียบเฉย ราวกบั ผหู้ ญิงท่ีตอ้ งโทษประหารชีวติ คนน้ีไม่มีส่วนเกี่ยวขอ้ ง อะไรกบั เขาเลย ท่ีเร่ืองท้งั หมดมนั เป็ นแบบน้ีกเ็ พราะหล่อนทาํ ตวั เอง โทษใครไม่ได้ คร้ังหน่ึงหลอ่ นเคยช่วยเขาไว้ เขาก็เลยใจดีกบั หลอ่ น และไม่สนใจวา่ เธอจะมีแผนอะไรในใจ แตเ่ พราะเหตุน้ีจึงทาํ ใหเ้ ขาคลาดกบั หลินซินเหยยี น แถมยงั คลาดกนั ไปต้งั หลายปี ดว้ ย และมีหรอที่เขาจะไม่รู้วา่ เหอล่ยุ หลินคิดวางแผนจะทาํ อะไร？ เขารู้ดี แตเ่ พราะเห็นแก่บุญคุณคร้ังน้นั ทวา่ หลอ่ นกลบั ทาํ ลายความอดทนและความรู้สึก ขอบคุณท่ีเขามีตอ่ หลอ่ นไปจนหมดสิ้น “ไปเถอะ” เขาสาวเทา้ กา้ วข้ึนไปบนรถ เสิ่นเผยซวนเดิมตามข้ึนมา“ซูจา้ นกม็ าแลว้ และคาดวา่ อีกไมน่ านคงจะตามพวกเราทนั ” จงจ่ิงหา้ วหนั ขวบั เสิ่นเผยซวนแบมือออกทาํ ท่าไม่รู้ไมช่ ้ี“ตอนท่ีเขาบอกผมวา่ จะมา เขากอ็ อกมาแลว้ อีกอยา่ งผมก็ หา้ มเขาไมไ่ ด้ เขามีขา และผมก็ไปตดั ขาเขาไมไ่ ดน้ ่ีนา”

ทนั ใดน้นั โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ ากางเกงของจงจิ่งหา้ วก็ดงั ข้ึน เขาหยบิ ออกมาดู กวนจิ้งโทรมา เขาไมถ่ ามเร่ืองที่ซูจา้ นจะมาต่ออีก แตห่ นั ไปรับโทรศพั ทแ์ ทน กวนจิ้งกาํ ลงั จะรายงานเรื่อง เหอล่ยุ หลิน จงจิ่งหา้ วท่ียนื อยขู่ า้ งหนา้ ต่างรถจึงเอ่ยข้ึนเบาๆ“เร่ืองน้ีฉนั รู้แลว้ ” กวนจิ้งเลยรายงานเร่ืองท่ีบริษทั แทน เขาเปิ ดคอมพวิ เตอร์เพอ่ื ดูขอ้ มูลท่ีกวนจิ้งส่งมาให้ พออ่าน จบก็เซ็นรับแลว้ ส่งกลบั ไป จากน้นั กค็ ุยกนั อยพู่ กั หน่ึงถึงไดว้ างสาย ทอ้ งฟ้ าเริ่มมืดลง และแลว้ พวกเขาก็มาถึงไป๋ เฉิง เสิ่นเผยซวนพดู ข้ึน“วนั น้ีพวกเรานอนพกั ที่โรงแรมกนั เถอะ เพราะหลายวนั มาน้ีไดแ้ ต่นอน พกั ผอ่ นอยใู่ นรถจึงนอนไมค่ ่อยหลบั อีกอยา่ งจะไดป้ ลอ่ ยใหเ้ ดก็ ท้งั สองไปวง่ิ เลน่ ผอ่ นคลายสกั หน่อย” จงจ่ิงหา้ วเหมือนไมไ่ ดย้ นิ เขายงั คงอา่ นหนา้ เวบ็ อยู่ เสิ่นเผยซวนขมวดคิว้ ข้ึนพลางกม้ ตวั ลงมา“ดู อะไรอย—ู่ ” ยงั ไม่ทนั พดู จบเขาก็เห็นขอ้ มมลู ที่ปรากฏอยบู่ นหนา้ จอคอมพิวเตอร์แลว้ จงจิ่งหา้ วกาํ ลงั ดูขอ้ มูล เกี่ยวกบั ไป๋ เฉิง อยา่ งแรกก็คือประวตั ิความเป็ นมาของไป๋ เฉิง เมื่อก่อนที่นี่ไม่ไดเ้ รียกวา่ ไป๋ เฉิง แต่เรียกวา่ อาํ เภอเหมิงเฉิง ท่ีน่ีมีนกั ธุรกิจคนหน่ึงชื่อวา่ ไป๋ หงเฟยเขาไดเ้ ขา้ มาแกป้ ัญหาเร่ืองการจา้ งงานของประชากรใน ทอ้ งถิ่น ตอ่ มาที่นี่ก็เลยเปล่ียนชื่อเป็ นไป๋ เฉิง ซ่ึงเปลี่ยนตามนามสกลุ ของเขานน่ั เอง ประชากรของไป๋ เฉิงมีไมเ่ ยอะ แตต่ อนน้ีท้งั เมืองกลบั รุ่งเรืองมาก และส่วนมากคนที่นี่ลว้ น ทาํ งานใหก้ บั ไป๋ ซื่อกรุ๊ป

จงจ่ิงหา้ วเลื่อนดูตอ่ ลงไปขา้ งลา่ ง ขอ้ มลู ของไป๋ หงเฟยมีไม่มากนกั จะมีก็แค่ประสบการณ์ ความสาํ เร็จและความลม้ เหลวในการก่อสร้างธุรกิจของเขาเท่าน้นั ส่วนเร่ืองนิสยั อารมณ์หรือ ครอบครัวน้นั แทบจะไม่มีเลย “คุณพอ่ คะ”หลินลยุ่ ซีที่นง่ั อยขู่ า้ งในตะโกนเรียกออกมา “พวกเราจะพกั ที่โรมแรมไหม？ถา้ พกั ผมจะไดไ้ ปจดั การให”้ เสิ่นเผยซวนถามออกไปอีกคร้ัง จงจ่ิงหา้ วลุกพรวดข้ึน แลว้ หนั หนา้ ไปพดู กบั เขา“พกั ” ถึงแมใ้ นรถจะมีครบทุกอยา่ ง แต่วา่ มนั ค่อนขา้ งแคบ อีกอยา่ งการพกั ผอ่ นในรถมนั กไ็ มค่ ่อย สบาย “กระดุมเส้ือหลุดค่ะ”หลินล่ยุ ซีคลานมานง่ั บนเตียง ส่วนหลินซีเฉินนอนตะแคงอยขู่ า้ งๆ เห็นที คงจะหลบั ไปแลว้ “ไหนพอ่ ดูหน่อย” หลินลุ่ยซีหยบิ กระดุมข้ึนมาแลว้ ยนื่ ไปตรงหนา้ เขาพร้อมกบั ช้ีไปท่ีคอเส้ือ“มนั หลุดมาจากตรงน้ี คะ่ ” “เดี๋ยวพอ่ ไปเอาตวั ใหมม่ าให”้ จวงจ่ือจิ่นเป็ นคนเกบ็ เส้ือผา้ ใส่ในลิ้นชกั ให้ เขาเปิ ดหาในลิ้นชกั ดู แลว้ กห็ ยบิ ออกมาหน่ึงชุด“ชุดน้ีไหม？” หลินล่ยุ ซีส่ายหนา้ “อนั น้ีมนั ชุดนอน” จงจ่ิงหา้ วหาตอ่ “อนั น้ีละ่ ？” “เด๋ียวหนูหาเองกไ็ ดค้ ะ่ ”หลินล่ยุ ซีรู้สึกผดิ หวงั ในตวั จงจิ่งหา้ ว เธอไถลลงจากเตียงแลว้ เล่ือน ลิน้ ชกั ออก จากน้นั ก็หยบิ กระโปรงสีฟ้ าออกมา“เอาชุดน้ีค่ะ หม่ามี๊เป็ นคนซ้ือใหเ้ ม่ือวนั เกิดคร้ัง ท่ีแลว้ ”

จงจ่ิงหา้ วช่วยเธอถอดชุดที่กระดุมหลดุ ออก แลว้ สวมกระโปรงสีฟ้ าตวั น้นั ที่เธอชอบ ใส่คูก่ บั เส้ือถกั ไหมพรม ดูทะเลน้ มาก หลินซินเหยยี นแตง่ ตวั ใหล้ ูกสาวเก่งจริงๆ เธอรู้วา่ ลกู เหมาะที่จะ ใส่เส้ือผา้ แบบไหน เม่ือมองไปท่ีลกู สาวจงจิ่งหา้ วกร็ ู้สึกนึกอะไรบางอยา่ งข้ึนมาไดจ้ ึงถามออกไป“เส่ียวล่ยุ วนั เกิด ลูกวนั ไหนหรอ？” “เดือนพฤษภาคมคะ่ ”เธอทาํ หนา้ ย“ู่ วนั เกิดปี น้ีผา่ นไปนานแลว้ คงตอ้ งรอปี หนา้ ” จงจ่ิงหา้ วยนื่ มือออกไปลูบหวั เธอ ในขณะน้นั เองรถกห็ ยดุ ลง เส่ินเผยซวนเดินเขา้ มา“ถึงโรงแรมแลว้ ครับ ท่ีน่ีคือโรงแรมท่ีดีที่สุด ของไป๋ เฉิง” เขาผายมือออก“ซ่ึงอยใู่ นเครือธุรกิจของไป๋ ซ่ือกรุ๊ป” ช่วยไม่ไดธ้ ุรกิจส่วนใหญข่ องไป๋ เฉิงลว้ นเป็ นของไป๋ ซื่อกรุ๊ป ตอนที่ 185 ขนาดแหวนแต่งงานยงั ไม่มเี ลย “หนูเจอหมา่ ม๊ีไดร้ ึยงั คะ？”หลินล่ยุ ซีถูกจงจ่ิงหา้ วอุม้ เขา้ ไปในโรงแรม เธอคิดวา่ พอถึงที่หมาย แลว้ จะไดเ้ จอหลินซินเหยยี นกเ็ ลยถามออกมาแบบน้ี จงจ่ิงหา้ วชะงกั ไปครู่หน่ึง แต่ไม่นานก็กลบั สู่ท่วงท่าปกต“ิ คุณแม่กาํ ลงั เล่นซ่อนหากบั พวกเรา เธออยากใหพ้ วกเราเป็ นคนหาเธอ แตว่ า่ ตอนน้ีพวกเรายงั หาเธอไมเ่ จอ” หลินลุ่ยซีทาํ หนา้ ย“ู่ ก็ไดค้ ะ่ ”

ไป๋ เฉิงไม่ไดก้ วา้ งมากนกั เพราะง้นั แทนท่ีจะพดู วา่ เป็ นเมืองๆหน่ึง ความจริงแลว้ ตอ้ งบอกวา่ เป็ นเหมือนตระกลู ใหญต่ ระกลู หน่ึงมากกวา่ ซ่ึงก็คือตระกลู ของไป๋ ซ่ือกรุ๊ปนน่ั เอง ที่นี่ไมใ่ ช่โรงแรมหา้ ดาวแต่สภาพแวดลอ้ ม ความสะอาดและการบริการถือวา่ ไมเ่ ลวเลยทีเดียว เสิ่นเผยซวนอุม้ หลินซีเฉินท่ียงั ไม่ตื่นข้ึน จากน้นั กม็ ีคนอีกสองสามคนถือกระเป๋ าเดินตามมา “ที่น่ีเป็ นโรงแรมท่ีดีที่สุดของไป๋ เฉิงแลว้ ช่วยไม่ได้ ที่นี่อาจจะเลก็ ไปหน่อย แต่วา่ คุณอยไู่ ดใ้ ช่ ไหม？” จงจ่ิงหา้ วเคยพกั โรงแรมแบบน้ีซะท่ีไหน？ “ที่นี่ไมด่ ีหรอคะ？”หลินลยุ่ ซีกะพริบตาปริบๆ เพราะไม่เขา้ ใจวา่ คุณอาเสิ่นทาํ ไมถึงพดู แบบน้ี จงจ่ิงหา้ วกดหวั เธอมดุ ลงในอกเขา เนื่องจากไมอ่ ยากใหเ้ ธอไดย้ นิ หลินลุย่ ซีเบิกตาโตมองหนา้ จงจ่ิงหา้ ว จากน้นั กย็ มิ้ ร่าออกมาจนเห็นฟัน “คุณพอ่ หลอ่ จงั เลยค่ะ”พดู จบเธอกท็ าํ ท่าเขินอายแลว้ มุดเขา้ ไปในอกของเขา จงจ่ิงหา้ วรู้สึกดีใจอยา่ งบอกไม่ถูกที่จู่ๆลกู สาวก็พดู ชมออกมา ต้งั แตห่ ลินซินเหยยี นหายตวั ไป เขาแทบไมย่ มิ้ เลย ทวา่ พอลกู สาวตวั นอ้ ยพดู ประโยคน้ีออกมา มุมปากของเขากลบั ยกข้ึน เลก็ นอ้ ย “ถา้ ง้นั หนูชอบพอ่ ไหมคะ？” เดก็ หญิงตวั นอ้ ยพดู ออกมาทนั ทีโดยไม่คิดอะไรมาก“ชอบคะ่ ” จงจ่ิงหา้ วจุ๊บลงบนผมของลูกสาว ทวา่ เนื่องจากไมไ่ ดส้ ระผมมาสองวนั แลว้ กลิ่นหอมของ แชมพจู ึงแทบไมเ่ หลืออยู่ แต่ถึงยงั ไงเขากร็ ู้สึกวา่ ลกู สาวยงั หอมเหมือนเดิม

พอถึงหอ้ งพกั เสิ่นเผยซวนกอ็ มุ้ หลินซีเฉินวางลงบนเตียง จากน้นั กอ็ อกไปสาํ รวจ สภาพแวดลอ้ มรอบๆเพราะเขารู้วา่ จงจ่ิงหา้ วตอ้ งการควางเงียบ ดงั น้นั เขาจึงเหมาท้งั ช้นั น้ีเลย หลินลยุ่ ซีกระโดดโลดเตน้ ไปมาในหอ้ ง“คุณพอ่ จะอาบน้าํ ใหห้ นูไหมคะ？” จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ รับ“อาบใหส้ ิ” เธอวง่ิ เขา้ มากอดขาเขาไวแ้ ลว้ เงยหนา้ ข้ึน“คุณพอ่ เหมือนหม่ามี๊เลย” จงจ่ิงหา้ วยน่ื มือออกไปจบั คางเธอไวแ้ ลว้ ถามข้ึน“เหมือนตรงไหน？” “กเ็ วลาหนูอยากไดอ้ ะไร หมา่ ม๊ีก็จะตามใจหนูตลอด”พดู จบเด็กหญิงตวั นอ้ ยก็ผละออกจากเขา จากน้นั ก็กระโดดโลดเตน้ วง่ิ หนีไป ส่วนอีกดา้ นหน่ึง ไป๋ ยนิ่ หนิงท่ีถกู น้าํ ร้อนลวก อาการของเขาจดั วา่ ไม่รุนแรงมากนกั มีแค่ตุ่ม พพุ องใสๆข้ึนมาไมก่ ่ีเมด็ ซ่ึงคุณหมอมาจดั การใหแ้ ลว้ เส่ียวหลิวยนื กม้ หนา้ อยขู่ า้ งประตูเหมือนกบั เดก็ ท่ีทาํ อะไรผดิ มา ดวงตาของเธอแดงก่าํ เพราะ ร้องไห้ หลินซินเหยยี นนงั่ ลงท่ีเกา้ อ้ีขา้ งเตียง“ขอบคุณมากนะคะ” ถา้ ไม่ไดเ้ ขาช่วยเอาไว้ เห็นทีคนที่นอนอยบู่ นเตียงในตอนน้ีน่าจะเป็ นเธอ “อยากขอบคุณผมจริงๆหรอ？”ไป๋ ยน่ิ หนิงนอนตะแคงอยบู่ นเตียง เนื่องจากคุณหมอพ่ึงทายาที่หลงั ให้ เขาเลยนอนหงายไมไ่ ด้ เพราะมนั จะเสียดสีกบั แผลพพุ องท่ี หลงั “จริงสิ”แตห่ ลินซินเหยยี นกก็ ลวั วา่ เขาจะขออะไรที่มนั ไม่สมเหตสุ มผล เธอกเ็ ลยพดู เสริมไปอีก หน่ึงประโยค“แต่ตอ้ งเป็ นอะไรท่ีฉนั ทาํ ใหไ้ ดน้ ะ”

ไป๋ ยน่ิ หนิงคล่ียมิ้ ออกมาบางๆ“ ไม่ตอ้ งห่วง ผมไมใ่ หค้ ุณเอาตวั เขา้ แลกหรอก” มุมปากของหลินซินเหยยี นกระตกุ เลก็ นอ้ ย เขามองไปท่ีเธอ“ช่วยรินน้าํ ใหผ้ มหน่อย” หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะยนื่ มือออกไปหยบิ กาตม้ น้าํ บนโตะ๊ ทวา่ จู่ๆเสี่ยวหลิวท่ียนื อยขู่ า้ งประตกู ็ พงุ่ เขา้ มา“ใหฉ้ นั ทาํ นะคะ” เธออยากชดใชใ้ นส่ิงท่ีทาํ ลงไป ไป๋ ยน่ิ หนิงมองหลอ่ นดว้ ยสีหนา้ เรียบเฉย“เส่ียวหลิว นี่เธอยงั จะบุ่มบ่ามพรวดพราดเขา้ มาอีก หรอ？” เมื่อเสี่ยวหลิวกาํ ลงั จะเอย่ ปากอธิบาย เขากพ็ ดู ขดั ข้ึนมา“ไปเถอะ ปิ ดประตูแลว้ ออกไปคิด ทบทวนตวั เอง แลว้ ถา้ ฉนั ไม่อนุญาตกไ็ ม่ตอ้ งเขา้ มาในหอ้ งฉนั ” “แต…่ …” “แต่อะไร？”น้าํ เสียงของเขาเยน็ ชามาก “ใครจะดูแลคุณคะ”เส่ียวหลิวอยากอยตู่ อ่ “คุณผชู้ าย ฉนั ทาํ ผดิ ไปแลว้ ฉนั ไม่ดีเอง ใหฉ้ นั ไดด้ ูแล คุณนะคะ” “เสี่ยวหลิว ฉนั กาํ ลงั บาดเจ็บไมม่ ีแรงจะโมโหเธอหรอกนะ หรือวา่ เธออยากใหฉ้ นั โมโหจริงๆ ？”น้าํ เสียงของเขาดูเคร่งขรึมกวา่ เดิมอีก ปกติเขาจะดูออ่ นโยน แต่พอทาํ ตวั เยน็ ชาแบบน้ี เส่ียวหลิวก็รู้สึกกลวั ข้ึนมาเลก็ นอ้ ย และเธอก็ไม่ กลา้ ขดั คาํ สงั่ เขา เธอทาํ ไดแ้ ตเ่ ดินจากไปอยา่ งเช่ือฟัง

“คุณกาํ ลงั ทาํ ใหเ้ ธอกลวั เธอไม่ไดต้ ้งั ใจสกั หน่อย”หลินซินเหยยี นพดู แกต้ วั ใหเ้ สี่ยวหลิว“เธอ เป็ นห่วงคุณมากนะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงไมอ่ ยากจะคุยเร่ืองเธอ จึงจงใจเปลี่ยนเร่ือง“นี่คุณอยากใหผ้ มคอแหง้ ตายรึเปลา่ เน่ีย ？” หลินซินเหยยี นเลยทาํ ไดแ้ ตห่ ยบิ กาตม้ น้าํ มารินน้าํ ใหเ้ ขา ทนั ใดน้นั โทรศพั ทท์ ่ีไป๋ ยน่ิ หนิงวางไวบ้ นโตะ๊ กด็ งั ข้ึน หลินซินเหยยี นเห็นเขาลุกไมส่ ะดวกจึง หยบิ มาและส่งใหเ้ ขา“โทรศพั ทค์ ่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเหลือบดูหมายเลขโทรศพั ท์ ผจู้ ดั การโรงแรมโทรมา เขากดรับสายแลว้ ยกข้ึนมาแนบ หู “คุณผชู้ ายครับตอนน้ีที่โรงแรมมีคนกลมุ่ หน่ึงเขา้ มาพกั ดูแลว้ น่าจะมีฐานะพอสมควร พวกเขา เหมาพกั ท้งั ช้นั เลยครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเคยกาํ ชบั ไวว้ า่ ถา้ สองสามวนั น้ีมีคนจากที่อื่นเขา้ มาใหร้ ีบรายงานเขา ดงั น้นั พอมีคนจากท่ีอื่นเขา้ มาพกั เขาจึงรีบโทรรายงานไป๋ ยนิ่ หนิงทนั ที เขาเงยหนา้ มองหลินซินเหยยี นที่กาํ ลงั รินน้าํ ทวา่ กลบั พดู กบั คนที่อยปู่ ลายสาย“รู้ไหมวา่ พวกเขา มาจากที่ไหน？” “เมืองBครับ แถมยงั พาเด็กมาดว้ ยอีกสองคน ตอนน้ีท้งั ช้นั ไมไ่ ดร้ ับอนุญาตใหใ้ ครเขา้ ไป แถม พวกเขายงั ไมต่ อ้ งการบริการจากพวกเราอีกดว้ ย ถา้ พวกเขาตอ้ งการอะไรก็มกั จะสง่ั ใหค้ นของ ตวั เองลงมาจดั การแทน พวกเราเขา้ ไปใกลไ้ มไ่ ดเ้ ลย พวกเขาใช่คนท่ีคุณตามหารึเปลา่ ครับ？” การที่หลินซินเหยยี นหายตวั ไป แน่นอนวา่ จะตอ้ งมีคนออกตามหาเธอแน่ และท่ีเขาสงั่ ใหท้ ี่ โรงแรมคอยจบั ตาดูคนท่ีมาจากที่อ่ืนไว้ นนั่ กเ็ พราะเขาจะไดร้ ู้ก่อนวา่ คนที่มาตามหาเธอคือใคร

“เขา้ ใจแลว้ ”เขายงั ไม่มนั่ ใจวา่ อีกฝ่ ายมาตามหาหลินซินเหยยี นจริงรึเปลา่ พอวางสายหลินซินเหยยี นก็ยนื่ น้าํ มาให้ เขาวางโทรศพั ทล์ ง จากน้นั กร็ ับแกว้ น้าํ มาพลางพดู ลอยๆออกไป“ท่ีโรงแรมมีคนนอกเขา้ มาพกั ผจู้ ดั การพ่ึงรายงานผมมา” หลินซินเหยยี นไมใ่ ส่ใจ เธอคิดวา่ เขาแค่ชวนพดู เฉยๆ เขาคงไม่บอกขอ้ มูลท่ีไดม้ าจริงๆกบั เธอหรอก พอเห็นเขาดื่มน้าํ เสร็จ หลินซินเหยยี นกร็ ับโทรศพั ทแ์ ละแกว้ น้าํ กลบั มา ตอนที่เธอรับแกว้ น้าํ ไป๋ ยน่ิ หนิงยงั ไม่ทนั ปลอ่ ยมือ ปลายนิ้วมือของเธอจึงสมั ผสั โดนมือของเขา หลินซินเหยยี นรีบชกั มือกลบั ทนั ที ไป๋ ยน่ิ หนิงเหลือบมองท่ีท่ีโดนเธอสมั ผสั เมื่อก้ี ไออุ่นจากเธอยงั คงหลงเหลืออยู่ มนั บางเบา และ รวดเร็วมากจนแทบไม่รู้สึกอะไรเลย “ผมไมม่ ีพิษสกั หน่อย ทาํ ไมถึงกลวั ผมขนาดน้ี？” หลินซินเหยยี นกาํ มือท้งั สองขา้ งไวแ้ น่น พร้อมกบั ทาํ หนา้ ขรึม“ฉนั ไมไ่ ดก้ ลวั คุณ ฉนั จะบอก คุณแบบไมโ่ กหกเลยนะ ฉนั แต่งงานแลว้ เพราะง้นั ไมว่ า่ จะเป็ นคุณหรือผชู้ ายคนอื่น ฉนั ก็ตอ้ ง รักษาระยะห่าง” หลินซินเหยยี นหยบิ ขอ้ สญั ญาการแต่งงานของเธอกบั จงจ่ิงหา้ วออกมาเป็ นโล่กาํ บงั ถา้ เธอบอกวา่ มีลกู แลว้ ไป๋ ยนิ่ หนิงคงแปลกใจหรือไมเ่ ช่ืออีก แตค่ ร้ังน้…ี … เขาบิดข้ีเกียจพร้อมกบั นอนตะแคงเอาหนา้ ซุกลงไปกบั หมอน“คุณพ่ึงจะอายเุ ท่าไหร่เองจะ แตง่ งานมีลูกไดย้ งั ไง คงไมใ่ ช่เพราะกลวั ผมเลยจงใจพดู แบบน้ีหรอกใช่ไหม？”