สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ1001-1500

หวั ใจของซสู อื เยวท่ กี่ ําลงั พวั พันกบั จหี้ นานเฟิงอยนู่ ัน้ กต็ น่ื เตน้ ขนึ้ มา ทนั ท!ี ผหู ้ ญงิ คนนัน้ หนั ไปมองจหี้ นานเฟิงดว้ ยสายตาทเี่ ตม็ ไปดว้ ยความดี ใจ “คณุ จค้ี ะ ฉันกลับกอ่ นนะ” “ครอบครวั ฉันมารับ!” จห้ี นานเฟิงขมวดคว้ิ อยา่ งเย็นชา เมอ่ื สายตาของเขาไดเ้ ห็นรถมา เซราตคิ นั นัน้ สายตาเขาก็เย็นชามากขน้ึ ไปอกี แตว่ า่ เขาก็ยังคงพยกั หนา้ ใหซ้ สู อื เยวอ่ ยา่ งออ่ นโยน “ไปเถอะ” “ขอบคณุ คะ่ คณุ จ้ี！” ผหู ้ ญงิ คนนัน้ วง่ิ ไปพรอ้ มกบั กระเป๋ าเป้สะพายหลัง อยา่ งไรก็ตาม เธอวงิ่ ไปไดไ้ มไ่ หลกห็ ยดุ ลง ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มองไปทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นทย่ี นื หนา้ แดงอยหู่ า่ งจากจห้ี นาน เฟิงไมไ่ กลเทา่ ไหรน่ ัก “รบกวนคณุ จไี้ ปสง่ เพอ่ื นรกั ของฉันกลบั บา้ น หน่อยนะคะ!” จหี้ นานเฟิงขมวดคว้ิ จางๆ และพยกั หนา้ “เดนิ ทางปลอดภยั นะ” “ขอบคณุ คะ่ ！”

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ พดู คํานอี้ อกมาดงั ๆ แลว้ กเ็ ปิดประตรู ถพรอ้ มกบั ขน้ึ รถ ไป แลว้ รถมาเซราตสิ ดี ําก็ขบั ออกหา่ งจากสายตาผคู ้ นไปเรอื่ ยๆ จห้ี นานเฟิงยนื อยทู่ า่ มกลางนักขา่ ว มองดรู ถคนั นัน้ หา่ งไปไกลขน้ึ เรอื่ ยๆ แลว้ สายตาของเขากค็ อ่ ยๆ มดื มวั ลง ในสายตาของเธอ เหมอื นกบั วา่ จะมแี คส่ ามเี ธอเทา่ นัน้ พอรถคนั นัน้ ปรากฏขน้ึ ก็เหมอื นกบั เธอมชี วี ติ ชวี าขน้ึ มาทนั ที เปลง่ ประกาย เขามองรถคนั นัน้ ไมล่ ะสายตาจนกวา่ รถคนั นัน้ จะลับสายตาไป นักขา่ วตรงหนา้ หายไปแลว้ มแี ตฟ่ ๋ เู ชยี นเชยี นทสี่ ายตาเตม็ ไปดว้ ย ความหลงรกั เขาถงึ พง่ึ นกึ ขนึ้ ไดว้ า่ เหมอื นเมอื่ กซ้ี สู อื เยวจ่ ะใหเ้ ขาไปสง่ เพอื่ นรัก เธอทา่ นนกี้ ลบั บา้ น ผชู ้ ายคนนัน้ ขมวดควิ้ เบาๆ แลว้ ก็โบกมอื เรยี กผชู ้ ว่ ยเขา้ มา “ไปสง่ คณุ ผหู ้ ญงิ ทา่ นนก้ี ลบั บา้ นที” ……

ทเ่ี บาะหลังของรถนัน้ ฉนิ โมห่ านกําลงั ทํางานอยจู่ รงิ ๆ ผชู ้ ายคนนัน้ สวมกางเกงสแล็คสดี ํา และเสอื้ เชต้ิ สขี าว แขนเสอื้ ถกู พับขนึ้ เผยใหเ้ หน็ แขนทแ่ี ขง็ แรง ในตอนน้ี มอื หนาของผชู ้ ายคนนก้ี ําลงั เคาะลงบนแป้นพมิ พ์ พอประตรู ถปิด รถสตารท์ ขนึ้ อกี ครัง้ เขาถงึ ไดว้ างมอื ลง “ทําไมคน ถงึ ไดเ้ ยอะขนาดนัน้ ? ” “ไม่ ไมม่ อี ะไรหรอก” ซสู อื เยวห่ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาอยา่ งหนา้ แดง ยงั ดี ทเ่ี รอื่ งของเธอกบั เฉงิ เซวยี นยังไมถ่ กู โพสตล์ งในอนิ เทอรเ์ น็ต พดู ไดอ้ กี อยา่ งวา่ ในอนิ เทอรเ์ น็ตนัน้ ไมค่ อ่ ยมคี นสนใจเรอื่ งของเฉงิ เซวยี นเทา่ ไหรแ่ ลว้ ซสู อื เยวเ่ ปิดพาดหวั ขา่ ว แลว้ ก็ถอนหายใจอยภู่ ายในใจ เมอ่ื หนง่ึ เดอื นกอ่ นหนา้ นี้ เฉงิ เซวยี นยงั เป็ นผทู ้ ไ่ี ดร้ ับเลอื กใหเ้ ป็ น นักแสดงชายทด่ี ที ส่ี ดุ ในงานรางวลั ววั ทอง แตว่ า่ ตอนน้ี……สง่ิ ตา่ งๆ มันไดเ้ ปลย่ี นไปแลว้

เธอคดิ แบบน้ี แลว้ กป็ ัดนวิ้ ลงอยา่ งไมไ่ ดต้ งั้ ใจ “คณุ ซู ผมชอบคณุ ” “จะยอมมอบโอกาสใหผ้ มไดจ้ บี คณุ ไหม? ” ในโทรศพั ทน์ ัน้ ก็มเี สยี งทสี่ งา่ งามของจห้ี นานเฟิงดงั ขนึ้ มา ณ ตอนนัน้ อากาศในรถกเ็ ย็นขน้ึ ในทนั ที ตอนที่ 102 ซูจร้ี กั ซงิ กวงนอ้ ย โทรศพั ทข์ องซสู อื เยวถ่ กู ผชู ้ ายคนนแ้ี ยง่ ไป ตอนนเ้ี อง หนา้ จอโทรศพั ทก์ ก็ ําลังเลน่ ภาพทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังพดู ตอ่ หนา้ นักขา่ ววา่ “เป็ นเกยี รตคิ ะ่ ” ใบหนา้ ของผชู ้ ายคนนกี้ ็มดื มนลงทนั ทเี หมอื นทอ้ งฟ้าทก่ี ําลงั ฝนตก ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “คอื วา่ ฉันอธบิ ายได…้ …” ฉนิ โมห่ านมองเธอ แขนยาวๆ เหยยี ดออก แลว้ กด็ งึ รา่ งเล็กของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ เขา้ ไปในออ้ มแขนของเขา “อธบิ ายมาส”ิ

รมิ ฝี ปากเย็นๆ ของผชู ้ ายคนนัน้ จบู ลงทเ่ี รยี วคอของเธอเบาๆ ลม หายใจอนุ่ ๆ พน่ ระหวา่ งกระดกู ไหปลารา้ ของเธอ ทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ วงิ เวยี น เธอหนา้ แดง ไมก่ ลา้ มองดวงตาทล่ี กึ ของเขา “เมอ่ื กฉี้ ัน……” ผชู ้ ายคนนพ้ี ยายามทําเสยี งใหจ้ รงิ จงั แตว่ า่ การกระทําตอ่ มาของฉนิ โมห่ าน ทําใหเ้ ธอไมส่ ามารถสงบตอ่ ไปได ้ เขาเปิดปากและงับตงิ่ หขู องเธอเบาๆ สมั ผัสทอ่ี อ่ นโยนทําใหซ้ สู อื เยวพ่ ดู อะไรไมอ่ อก หวั ของเธอวา่ งเปลา่ เกอื บจะลมื ไปเลยวา่ ตวั เองจะพดู อะไร ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เสยี งของเธอถงึ ไดก้ ลับมา “ทเี่ มอื่ กฉี้ ันพดู แบบนัน้ มนั เป็ นแผนการรบั มอื แบบชว่ั คราว” “ซปุ ตารจ์ ไ้ี มไ่ ดม้ คี วามเกย่ี วขอ้ งอะไรกบั ฉันเลย แตว่ า่ กลบั ยอม ออกมาชว่ ยฉันตอนทฉ่ี ันกําลงั ถกู เฉงิ เซวยี นกวนใจ ฉันคงไมส่ ามารถ ไมไ่ วห้ นา้ เขาตอ่ หนา้ เลนสก์ ลอ้ งของนักขา่ วมากมายไดห้ รอกนะ ” พอพดู จบ แลว้ เธอกจ็ ๊บุ ทแ่ี กม้ ของฉนิ โมห่ านเบาๆ อยา่ งระมดั ระวงั “แลว้ อกี อยา่ งฉันกไ็ มไ่ ดต้ อบรบั เขาจรงิ ๆ ซะหน่อย ฉันกแ็ คพ่ ดู วา่ เป็ นเกยี รตเิ ทา่ นัน้ เอง”

“อนั ทจ่ี รงิ นไี่ มไ่ ดน้ ับเป็ นคําตอบดว้ ยซ้าํ ” ดวงตาใสๆ ของหญงิ สาวมองหนา้ ของฉนิ โมห่ านอยา่ งจรงิ จงั “นาย อยา่ โกรธไปเลยนะ” ทา่ ทางทน่ี ุ่มนมิ่ ของเธอ ทําใหฉ้ นิ โมห่ านพดู อะไรทรี่ นุ แรงออกมา ไมไ่ ด ้ ชายหนุ่มมองหนา้ เธอ ผา่ นไปครหู่ นง่ึ ถงึ ไดย้ นื่ มอื มาหยกิ แกม้ ของ เธอเบาๆ “ฉันโกรธตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรก่ นั ? ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป แลว้ ก็หนั ไปมองหนา้ เขา “นาย……ไมไ่ ดโ้ กรธเหรอ? ” ฉนิ โมห่ านยกรมิ ฝี ปากขนึ้ จางๆ แลว้ กห็ อมแกม้ ของเธอ “ฉันกแ็ คร่ สู ้ กึ วา่ ตอ่ ไปฉันอาจจะรสู ้ กึ ไดถ้ งึ วกิ ฤตแลว้ ” เขายน่ื มอื ทเี่ รยี วใหญข่ องเขา แลว้ ก็เอาผมทย่ี งุ่ เหยงิ ทดั หใู หเ้ ธอ “เขาก็เป็ นคตู่ อ่ สทู ้ นี่ ่าสนใจอยนู่ ะ” หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็ไดค้ ลายกงั วลลง เธอยมิ้ อยา่ งงเกอ้ เขนิ “ฉันคดิ วา่ นายไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเห็นจหี้ นานเฟิง เป็ นคแู่ ขง่ หรอกนะ”

“ฉันคดิ วา่ เขาน่าจะไมไ่ ดส้ นใจอะไรฉันหรอก แตท่ กี่ อ่ นหนา้ นพ้ี ดู แบบนัน้ น่าจะเพราะความรสู ้ กึ ทเี่ ป็ นธรรมเทา่ นัน้ ” “ยังไงในอนาคตฉันก็ตอ้ งถา่ ยหนังกบั เขา เขาก็เลยชว่ ยฉัน ” ฉนิ โมห่ านยกรมิ ฝี ปากจางๆ “เธอไมเ่ ขา้ ใจผชู ้ ายหรอก” สายตาของจห้ี นานเฟิงในวดิ โี อเมอ่ื กนี้ ้ี เขาเหน็ อยา่ งชดั เจน มนั ไมใ่ ชส่ ายตาของการชว่ ยเหลอื เพอื่ นธรรมดาๆ หรอก ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แตก่ ็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ ไมน่ าน รถกก็ ลบั มาทคี่ ฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ ตอนทซ่ี สู อื เยวข่ น้ึ ไปชนั้ บนจะกลับหอ้ งของตวั เองนัน้ ก็เดนิ ผา่ นหอ้ ง เดก็ เธอกม็ องเขา้ ไปขา้ งในโดยไมร่ ตู ้ วั ในประตทู ป่ี ิดไมส่ นทิ นัน้ ซงิ หยนุ กําลังนั่งอยหู่ นา้ คอมพ์ มอื เล็กๆ คู่ หนงึ่ กําลังเคาะแป้นพมิ พอ์ ยา่ งรวดเร็ว ซงิ เฉนิ กก็ ําลงั ดแู ท็บเล็ต มอื ของเขากป็ ัดแทบ็ เล็ตไมห่ ยดุ เธอยนื อยหู่ นา้ ประตอู ยนู่ าน สดุ ทา้ ยกไ็ มไ่ ดเ้ ปิดประตเู ขา้ ไป ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอก็เดนิ กลับไปทหี่ อ้ ง

ตอนทห่ี ยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มาดอู กี ครัง้ ขา่ วในอนิ เทอรเ์ น็ตทเี่ กยี่ วกบั เธอและจห้ี นานเฟิงกถ็ กู ลบไปจนเกอื บหมดแลว้ ตอนนเี้ อง โทรศพั ทข์ องเธอกด็ งั ขนึ้ จห้ี นานเฟิงเป็ นคนโทรเขา้ มา ควิ้ ของสาวคนนขี้ มวดเขา้ หากนั แลว้ กร็ บั สาย “สามเี ธอไมไ่ ดพ้ ดู อะไรใชไ่ หม？” จหี้ นานเฟิงทปี่ ลายสายนัน้ พดู อยา่ งตรงประเดน็ “ขา่ วในอนิ เทอรเ์ น็ต นัน้ เตม็ ไปหมดเลย ฉันกลวั วา่ เขาจะเขา้ ใจผดิ ” “เขาไมไ่ ดเ้ ขา้ ใจผดิ หรอก” จห้ี นานเฟิงพงึ่ จะพดู ออกมา ซสู อื เยวก่ เ็ อย่ ปากตดั บทเขาทนั ที “สามี ของคอ่ นขา้ งจะเขา้ อกเขา้ ใจคนอนื่ น่ะ” “ถา้ ยังงนั้ ก็ดแี ลว้ ” เห็นไดช้ ดั วา่ จหี้ นานเฟิงสะอกึ ไปเพราะคําพดู ของเธอ ผา่ นไปสกั พกั เขาก็คลย่ี มิ้ ออกมาอกี ครัง้ “สามขี องเธอนจ่ี ดั การได ้ รวดเร็วเกนิ คาดเลยนะ◌ั

“ฉันก็นกึ วา่ ขา่ วและวดิ โี อพวกนัน้ อยา่ งนอ้ ยก็จะอยใู่ นอนิ เทอรเ์ น็ต ประมาณสองถงึ สามชว่ั โมง ไมค่ ดิ เลยวา่ ยังไมท่ นั จะถงึ ชว่ั โมง กถ็ กู จดั การหมดแลว้ ” “เขาออ่ นไหวเกนิ ไปนะ ถา้ เกดิ วา่ ตอ่ ไปเธอยังอยากจะอยใู่ นวงการ บนั เทงิ แบบนอี้ ยู่ เรอ่ื งกระแสอะไรพวกนมี้ ันเป็ นเรอ่ื งทหี่ ลกี เลย่ี ง ไมไ่ ดห้ รอกนะ” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “เรอื่ งพวกนสี้ ามขี องฉันไมไ่ ดเ้ ป็ นคน จดั การหรอก เขาเขา้ ใจงานของฉันดี” “ถงึ แมว้ า่ ตอ่ ไปมคี วามเป็ นไปไดม้ ากวา่ ฉันจะอยใู่ นวงการบนั เทงิ นี้ ตอ่ แตว่ า่ ฉันกจ็ ะพยายามหลกี เลย่ี งกระแสอะไรพวกนใ้ี หไ้ ดม้ าก ทสี่ ดุ ” “ถา้ เกดิ ถงึ เวลาทจี่ ําเป็ น ฉันจะปรากฏความจรงิ ทวี่ า่ ฉันแตง่ งานแลว้ ” “ตอ่ ไปซปุ ตารจ์ ไ้ี มต่ อ้ งชว่ ยเรอื่ งอะไรพวกนฉ้ี ันก็ได ้ ฉันเองก็มแี ผน ของตวั เอง” ผหู ้ ญงิ คนนพี้ ดู อยา่ งตรงไปตรงมา จหี้ นานเฟิงทไี่ รเ้ ทยี มทานใน วงการบนั เทงิ มาโดยตลอด กลับไมค่ ดิ วา่ จะถกู ซสู อื เยวป่ ฏเิ สธอยา่ ง ตรงไปตรงมาแบบน้ี “เธอไมเ่ หมอื นใครเลยจรงิ ๆ ”

ปลายสายนัน้ จหี้ นานเฟิงยมิ้ จางๆ ในสายตาของเขามคี วามรสู ้ กึ ชน่ื ชมซสู อื เยวม่ ากขน้ึ เล็กนอ้ ย ตอ้ งรวู ้ า่ ในวงการบนั เทงิ น้ี มผี หู ้ ญงิ มากมายแคไ่ หนทอ่ี ยากจะใช ้ ความสมั พนั ธก์ บั เขาเพอ่ื ปีนขนึ้ ไปอยใู่ นจดุ ทส่ี งู โอกาสทไี่ ดเ้ ป็ นกระแสกบั เขาในวนั นนี้ ัน้ เป็ นสงิ่ ทค่ี นอนื่ ใฝ่ ฝัน อยากจะไดแ้ ตก่ ็ไมไ่ ดม้ า “คณุ อาจ้ี อาวา่ หนูพดู ถกู ไหม? ” บนโซฟาทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ของเขา จซี้ งิ กวงในชดุ เดรสสขี าวกําลงั น่ังกนิ อมยม้ิ อยู่ แลว้ กพ็ ดู อยา่ งภาคภมู ใิ จวา่ “หนูวา่ ผหู ้ ญงิ คนนี้ ตอ้ งไม่ เหมอื นกบั ผหู ้ ญงิ คนอนื่ ๆ อยา่ งแน่นอน” พอพดู จบ เธอก็ยม้ิ ตาหยพี รอ้ มกบั ยน่ื มอื ไปใหจ้ ห้ี นานเฟิง “เอาเงนิ มาใหห้ นูเลย อาแพแ้ ลว้ !” ชายรา่ งสงู ยมิ้ อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขาเดนิ เขา้ ไปดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ แลว้ กย็ นื่ แบงกแ์ ดงใหเ้ ธอ “ไมง่ า่ ย เลยกวา่ ทหี่ นูจะชนะครงั้ หนง่ึ หนูตอ้ งขอบคณุ เธอนะ ” “รอใหเ้ ธอไดก้ ลายเป็ นแมห่ นูเมอ่ื ไหร่ หนูจะไดม้ เี วลาไปขอบคณุ เธอ!”

ซงิ กวงเงยหนา้ ขนึ้ อยา่ งภาคภมู ใิ จ “คณุ อาจ้ี อาชอบเธอแลว้ เหรอ คะ? ” จห้ี นานเฟิงคอ่ ยๆ หรต่ี าลง “หนูวา่ ไงละ่ ? ” “หนูคดิ วา่ อาตอ้ งชอบเธอแลว้ แน่ๆ!” ซงิ กวงจับแขนของจห้ี นานเฟิงแลว้ ก็ยม้ิ ตาหยี “คณุ อาจ้ี อาบอกวา่ ไมม่ อี ปุ สรรคอะไรทําอะไรอาไดไ้ มใ่ ชเ่ หรอคะ ? ” “เรอ่ื งแยง่ ภรรยาของคนอนื่ อามคี วามม่ันใจรเึ ปลา่ ? ” จห้ี นานเฟิง：“……” เขามชี วี ติ อยมู่ านานขนาดนี้ เป็ นคนซอ่ื สตั ยม์ าโดยตลอด ไมเ่ คยทํา เรอ่ื งทน่ี ่าผดิ หวงั มากอ่ นเลย ตอนนเ้ี ขาจะตอ้ งกลายมาเป็ นชเู ้ พราะการบงั คบั จากสาวนอ้ ยคนนย้ี งั งัน้ เหรอ? เขากระแอมออกมาหนงึ่ ที “ทจ่ี รงิ แลว้ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี หมาะสมจะมาเป็ นแม่ ของหนูยงั มอี กี ตงั้ เยอะ……” “แตห่ นูคดิ วา่ หนูมโี ชคชะตากบั เธอ!”

ซงิ กวงทําปากมยุ่ “หนูไมส่ นใจหรอก ถา้ จะเดมิ พนั แลว้ ละก็ก็ตอ้ ง เตรยี มใจทจ่ี ะแพ ้ คณุ อาจแ้ี พแ้ ลว้ อาตอ้ งฟังหนู! ” เธอเดมิ พันกบั จหี้ นานเฟิงในครัง้ น้ี นอกจากเงนิ ไมก่ ร่ี อ้ ยทเ่ี ธอไดน้ ัน้ ยังมขี อ้ แมว้ า่ จห้ี นานเฟิงตอ้ งตามจบี ซสู อื เยวอ่ กี ดา้ น ชายหนุ่มรสู ้ กึ ปวดหวั ตอนแรกกแ็ คอ่ ยากจะเลน่ กบั เธอนดิ หน่อย เทา่ นัน้ ไมค่ ดิ เลยวา่ เดก็ นอ้ ยคนนจ้ี ะเอาจรงิ เอาจัง “ทําไมตอ้ งดไู มเ่ ต็มใจขนาดนัน้ ละ่ คะ อาก็ไมไ่ ดว้ า่ ไมช่ อบเธอซะ หน่อย!” ซงิ กวงทําหนา้ มยุ่ กระทบื เทา้ ขน้ึ ชนั้ บนไป นั่งลงบนเกา้ อตี้ วั เล็กๆ สาวนอ้ ยเปิดคอมพ์ แลว้ กล็ งชอ่ื เขา้ ใจบญั ชเี ว ยป๋ อของเธอ “ซจู รี้ กั ซงิ กวงนอ้ ย” เรมิ่ เผยแพรค่ ลปิ ของเธอ คลปิ ที่ เกย่ี วกบั จหี้ นานเฟิงและซสู อื เยว่ ทนั ใดนัน้ คอมพวิ เตอรข์ องเธอกค็ วบคมุ ไมไ่ ด ้ ปฏกิ ริ ยิ าแรกของเธอก็คอื คอมพเ์ ธอโดนไวรัส! เด็กนอ้ ยรบี ถอดรหสั อยา่ งรวดเร็ว “วา้ ว！”

ในคฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ นัน้ ซงิ เฉนิ กม็ องไปทค่ี อมพข์ องซงิ หยนุ อยา่ ง ตะลงึ “พ่ี คนคนนสี้ ามารถปลดล็อกการควบคมุ คอมพวิ เตอรข์ องพี่ ไดจ้ รงิ ๆ เธอเป็ นผเู ้ ชยี่ วชาญเลยนะเนย่ี !\" “น่ารําคาญ” ซงิ หยนุ ขมวดคว้ิ นว้ิ ยังคงจมิ้ ทแี่ ป้นพมิ พค์ อมพอ์ ยา่ งรวดเร็ว แลว้ ก็ เรมิ่ การดวลครงั้ ทสี่ องกบั คนทอี่ ยอู่ กี ดา้ นหนงึ่ ของคอมพ์ ในเวลาหนงึ่ ชวั่ โมงน้ี เขาไดจ้ ัดการเกย่ี วกบั ขา่ วซบุ ซบิ ของซสู อื เยว่ กบั จหี้ นานเฟิงจนใกลจ้ ะหมดแลว้ แตว่ า่ จๆู่ ก็มบี ญั ชที ช่ี อ่ื “ซจู รี้ ักซงิ ก วงนอ้ ย”ทเี่ ขาไมส่ ามารถลบคอมเมน้ ทข์ องเธอไดเ้ ลย ดงั นัน้ วนั นเ้ี ขาตอ้ งรใู ้ หไ้ ดว้ า่ คนทเี่ อาแตป่ ลอ่ ยขา่ วลอื เรอื่ งหมา่ ม๊ ี ของเขา คอื ใครกนั แน่! ตอนที่ 103 เธอไมไ่ ดเ้ รอื่ งอะไรหรอก ภายในหอ้ งเดก็ ในคฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ นัน้ บรรยากาศมนั ตงึ เครยี ด เป็ นพเิ ศษ

ซงิ เฉนิ วางนํ้าขวดหนง่ึ ไวข้ า้ งๆ ซงิ หยนุ อยา่ งระมัดระวงั “พี่ ไมต่ อ้ ง เครยี ดนะ อกี ฝ่ ายอาจจะเป็ นคนทอ่ี ายเุ ยอะมากแลว้ เพราะวา่ มี ประสบการณ์ พจี่ ะเอาชนะไมไ่ ดก้ เ็ ป็ นเรอื่ งทปี่ กตจิ ะตาย ” “ยงั ไงพวกเราก็พง่ึ จะอายแุ คห่ า้ ขวบ ศกั ยภาพของเราตอ้ งไร ้ ขดี จํากดั อยแู่ ลว้ !” คําพดู ของเด็กนอ้ ย ทําใหซ้ งิ หยนุ ขมวดคว้ิ อยา่ งรนุ แรง “ใครบอกวา่ ฉันแพ?้ ” เขาจอ้ งไปทภี่ าพบนหนา้ จอในคอมพ์ และรอยยมิ้ ทเ่ี ย็นชาก็ผดุ ขน้ึ มา ทร่ี มิ ฝี ปากของเขา เมอื่ กเี้ ขาก็แคท่ ดสอบเบาะแสของอกี ฝ่ ายเทา่ นัน้ เอง แตว่ า่ ปฏเิ สธไมไ่ ดเ้ ลยวา่ ฝ่ ายตรงขา้ มนัน้ มฝี ี มอื จรงิ ๆ แข็งแกรง่ วา่ คู่ ตอ่ สทู ้ ซ่ี งิ หยนุ เคยเจอมามาก แตว่ า่ มันก็แคน่ เี้ อง จะแขง่ กบั เขา……ยังหา่ งชนั้ กนั อกี มาก! ซงิ หยนุ ทําเสยี งเยาะเยย้ ในลําคอ แลว้ ก็พมิ พโ์ คด้ ทใ่ี หมล่ า่ สดุ ลงไป ในคอมพข์ องเขา

“ต๊ดึ ——！ต๊ดึ ——！” ในวลิ ลา่ หยนุ สยุ่ ของจห้ี นานเฟิงนัน้ คอมพข์ องซงิ กวงกะพรบิ อยา่ ง ชว่ ยไมไ่ ด ้ เธอมองคอมพด์ ว้ ยความชอ็ ก ทําไมถงึ ได…้ … ไดช้ อ่ื วา่ เป็ นเจา้ หญงิ นอ้ ยแหง่ โลกแฮ็กเกอรอ์ ยา่ งเธอ แพแ้ ลว้ ยงั งัน้ เหรอ?! เธอรบี วางมอื บนแป้นพมิ พอ์ กี ครงั้ และเรม่ิ พมิ พโ์ คด้ แตว่ า่ มนั ก็ไมช่ ว่ ย คอมพเ์ ธอไมส่ ามารถควบคมุ ไดแ้ ลว้ แมแ้ ต่ คอมพข์ องเธอก็เรมิ่ โยกยา้ ยอปุ กรณ์บนั ทกึ เสยี งและกลอ้ ง โดยพลการ! ซงิ กวงรอ้ งในใจวา่ แยแ่ ลว้ อกี ฝ่ ายอยากจะรขู ้ อ้ มลู ของเธอ! เมอ่ื ถงึ เวลาเสน้ ยาแดงผา่ แปด เธอก็หยบิ หนา้ กากดา้ นขา้ งมาใสไ่ ว ้ แลว้ ก็ใสเ่ ครอื่ งเปลยี่ นเสยี ง และแลว้ บนคอมพข์ องซงิ หยนุ นัน้ ก็ปรากฏภาพ “เดก็ ผชู ้ าย” ทสี่ วม ใสห่ นา้ กาก และเสยี งแหบ

ตอนนเี้ อง เดก็ ผชู ้ ายคนนัน้ สวมหนา้ กากทขี่ เี้ หร่ หนา้ กากนัน้ ขเี้ หรข่ นาดไหนกนั มนั พอๆ กบั ทตี่ อนแรกซงิ เฉนิ ใชข้ ู่ ซสู อื เยว่ “นายคอื ใคร? ” เดก็ ผชู ้ ายทส่ี วมหนา้ กากถามดว้ ยเสยี งทแี่ หบแหง้ ซงิ หยนุ นกึ วา่ ตวั เองมองผดิ ไป อกี ฝ่ ายนัน้ ……คอื เด็กผชู ้ ายสวมหนา้ กาก ทอ่ี ายไุ มต่ า่ งจากตวั เอง เทา่ ไหรย่ งั งนั้ เหรอ? แมว้ า่ เขาจะใชเ้ ครอ่ื งเปลย่ี นเสยี งเพอื่ ทําใหเ้ สยี งของเขาแปลกไป แตว่ า่ มอื และรา่ งกายเล็กๆ ของเขานัน้ กําลังทรยศเขาอย!ู่ ซงิ หยนุ ชอ็ กจนพดู อะไรไมอ่ อก บนโลกใบนี้ ทแี่ ทน้ อกจากเขาแลว้ ก็ยังมเี ด็กคนอน่ื ทสี่ ามารถเป็ น เลศิ ดา้ นโปรแกรมคอมพวิ เตอรไ์ ดอ้ กี เหรอ “ฉันคอื พอ่ ของนาย！”

ดา้ นน้ี ซงิ เฉนิ กใ็ ชเ้ ครอื่ งเปลย่ี นเสยี งของตวั เองเหมอื นกนั แลว้ กพ็ ดู อยา่ งเย็นชาวา่ “ฉันจะเตอื นอะไรไวใ้ หน้ ะ อยา่ ปลอ่ ยขา่ วปลกุ ปั่นคน อน่ื อกี !” “อยา่ คดิ วา่ นายจะสามารถทําอะไรก็ไดด้ ว้ ยเทคนคิ การแฮ็กเพยี งแค่ เล็กนอ้ ย!” “รไู ้ หมวา่ อะไรทแี่ ปลวา่ เหนอื เขายังมเี ขา เหนอื คนยังมคี น ? พวกเรา กค็ อื ภเู ขาทอี่ ยเู่ หนอื นาย และก็เป็ นคนทเ่ี ธออยเู่ หนอื นายดว้ ย! ” ซงิ กวงทอ่ี ยอู่ กี ฝั่งหนงึ่ นัน้ มองไมเ่ ห็นหนา้ ตาของอกี ฝ่ าย แตพ่ อได ้ ยนิ เสยี ง……น่าจะเป็ นคนมอี ายุ เธอทําเสยี งเย็นชาในลําคอ “รังแกเดก็ ถอื วา่ เป็ นความสามารถอะไร กนั ? ” “ฉันพง่ึ จะอายหุ า้ ขวบเทา่ นัน้ กส็ ามารถแขง่ ขนั ไดเ้ สมอกนั แลว้ นาย มอี ะไรใหน้ ่าภมู ใิ จกนั !” “แลว้ อกี อยา่ ง ฉันกจ็ ะสนับสนุนใหซ้ สู อื เยวไ่ ดค้ บกบั จห้ี นานเฟิง ตอ่ ใหน้ ายมาควบคมุ บญั ชผี ใู ้ หญข่ องฉัน ลว่ งลํ้าคอมพข์ องฉัน กไ็ ม่ สามารถมายงุ่ เกยี่ วกบั หวั ใจทค่ี าดหวงั ใหพ้ วกเขาคบกนั ไดห้ รอก! ” “ชายแกเ่ ลกิ ลม้ ความตงั้ ใจไปเถอะ! ยงั ไงซสู อื เยวก่ ็ตอ้ งไปภรรยาใน อนาคตของจหี้ นานเฟิง ไมย่ อมรบั การโตแ้ ยง้ ! ”

พอพดู จบ เธอก็ถอดปล๊กั คอมพด์ ว้ ยความโมโห ในคฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ นัน้ ซงิ เฉนิ กม็ องหนา้ ซงิ หยนุ ดว้ ยความมนึ งง “พี่ เขาอวดดจี ังเลย!” “ไมเ่ ป็ นไรหรอก” ซงิ หยนุ หรตี่ า “ฉันไดล้ ็อกทอ่ี ยู่IPของเขาไวแ้ ลว้ อกี ไมน่ านก็คงสบื หาทอ่ี ยทู่ แ่ี ทจ้ รงิ ของเขาได”้ “ฉันยังสามารถตรวจสอบบญั ชขี องเขาบนอนิ เทอรเ์ น็ตไดต้ ลอดเวลา ถา้ เกดิ วา่ ยังกลา้ ทําเรอ่ื งทผี่ ดิ จรรยาบรรณแบบนอี้ กี พวกเรากม็ วี ธิ ี จดั การกบั เขาได”้ ซงิ เฉนิ ตบหนา้ ผากของตวั เอง “ใช!่ ” “ยงั ไงอายขุ องเขากย็ งั ไมเ่ ยอะเทา่ ไหร่ พอถงึ เวลานัน้ ผมจะใสช่ ดุ กอ่ นหนา้ นไี้ ปขใู่ หเ้ ขากลวั !” ตงั้ แตต่ อนทซ่ี สู อื เยวแ่ ตง่ งานเขา้ บา้ นมานัน้ เสอื้ ผา้ ทเี่ ขาชอบเอาไว ้ ทําใหค้ นอนื่ กลัวกถ็ กู ทงิ้ วา่ งไวไ้ มไ่ ดใ้ ชง้ าน เขาก็กงั วลอยวู่ า่ จะไมม่ ี โอกาสไดใ้ สอ่ กี ! ซงิ หยนุ มองเขานงิ่ ๆ “บา้ ”

ซงิ เฉนิ ：“？？？” “พ！่ี ” “ตอนแรกพเ่ี ป็ นคนเลอื กชดุ นัน้ ใหผ้ มเองนะ!” “หนา้ กากพกี่ ็เป็ นคนเลอื กใหผ้ ม! ชดุ พก่ี ็เป็ นคนเลอื กให!้ ” “บทพดู พกี่ ็เป็ นคนแตง่ ให!้ พวกเราสมคบคดิ อยดู่ ว้ ยกนั แลว้ ทําไมพี่ ตอ้ งมาบอกวา่ ผมบา้ ดว้ ย!” ซงิ หยนุ กลอกตา “สมคบคดิ ยังงนั้ เหรอ？” วนิ าทตี อ่ มา เด็กนอ้ ยก็เอาหนังสอื พจนานุกรมเลม่ หนาๆ ยดั เขา้ ไป ใสแ่ ขนของซงิ เฉนิ “ภายในอาทติ ยเ์ ดยี วตอ้ งอา่ นใหจ้ บ” ซงิ เฉนิ สหี นา้ ขมขน่ื “ทําไม? ” “เพราะวา่ นายมนั คนไมม่ คี วามรู”้ ซงิ เฉนิ ทําปากมยุ่ แลว้ ก็พดู ออกมาอยา่ งเต็มปากเตม็ คํา “ผมพง่ึ จะ หา้ ขวบ!” “เดก็ หา้ ขวบยงั ไมม่ คี วามรกู ้ ถ็ อื วา่ เป็ นเรอื่ งทถ่ี กู ตอ้ งแลว้ ! ”

ซงิ หยนุ กลอกตาใสเ่ ขา ไมไ่ ดส้ นใจอะไรเขาอกี แลว้ กก็ ลบั ไปนอน บนเตยี งนอ้ ยๆ แลว้ กม็ องเพดานอยา่ งใจลอย แลว้ ภาพของเดก็ เหลอื ในคอมพค์ นนัน้ ก็ปรากฏขนึ้ ตอ่ หนา้ เขาอยา่ ง แปลกประหลาด ในทส่ี ดุ ก็เจอคตู่ อ่ สแู ้ ลว้ เขาคลยี่ ม้ิ อยา่ งชวั่ รา้ ย แฮ็กเกอรเ์ ด็กทเ่ี ขาไดเ้ จอในวนั น้ี คอื คนที่ สองทเ่ี ขาสนใจนอกจากซสู อื เยวใ่ นชว่ งนี้ เด็กนอ้ ยคนนัน้ ไมย่ อมรบั เขา ถา้ ยงั งัน้ เขาก็จะใชก้ ําลังในการบดขยี้ จนกวา่ เขาจะเลอ่ื มใส และเรยี กเขาวา่ อาจารยถ์ งึ จะหยดุ ! “ฮอื ออๆๆๆๆ ——！！！” ในวลิ ลา่ หยนุ สยุ่ นัน้ ซงิ กวงน่ังอยบู่ นโซฟา แลว้ ก็รอ้ งไหอ้ ยา่ งทกุ ข์ ใจ จหี้ นานเฟิงลบู หวั นอ้ ยๆ ของเธอดว้ ยความปวดหวั “ปีศาจนอ้ ย เป็ น อะไรไป? ” “หนูแพ！้ ” “หนูไมม่ คี วามสขุ ！”

“คณุ อาจ้ี ครแู ฮก็ เกอรท์ อ่ี าหามาใหห้ นูนัน้ ไมเ่ กง่ เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว! ” “พวกเขาบอกวา่ หนูมพี รสวรรค์ แตว่ า่ วนั นหี้ นูถกู คนอนื่ แฮ็กคอมพซ์ ะ ได!้ ” “พวกเขาเกอื บจะเห็นหนา้ หนูแลว้ ดว้ ย!” เดก็ นอ้ ยรอ้ งไหจ้ นเหมอื นดอกสาลตี่ อ้ งหยาดฝน “หนูเจ็บใจมาก!” “หนูไมใ่ ชค่ นทม่ี พี รสวรรค!์ ” จหี้ นานเฟิงถอนหายใจอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ถา้ ยังงัน้ คณุ อาจห้ี าแฮ็ก เกอรค์ นอนื่ มาเป็ นครใู หห้ นูดไี หม? ” “แตว่ า่ ครงั้ ทแี่ ลว้ ทอ่ี าหามาก็ถอื วา่ เป็ นสดุ ยอดแลว้ ! ” ยง่ิ เธอพดู กย็ งิ่ เจ็บใจ “วนั นหี้ นูลม้ เหลวจรงิ ๆ ทําอะไรกถ็ กู ควบคมุ ทกุ อยา่ ง!” “ทําไมแฮก็ เกอรข์ องป้าซถู งึ ไดเ้ กง่ กาจขนาดนัน้ ฮอื ๆๆๆ ——” จหี้ นานเฟิงขมวดควิ้ “หนูบอกวา่ คนทที่ ําใหห้ นูพา่ ยแพใ้ นวนั น้ี ก็คอื คนของซสู อื เยวง่ นั้ เหรอ? ” “ใช！่ ”

ซงิ กวงสะอกึ สะอนื้ พรอ้ มกบั พยกั หนา้ “กค็ อื คนทลี่ บขา่ วใหเ้ ธอเมอ่ื ตอนกลางวนั ” แสงทซี่ บั ซอ้ นสอ่ งประกายในแววตาของจหี้ นานเฟิง หลงั จากนัน้ เขากค็ ลยี่ มิ้ “ไมต่ อ้ งรอ้ งไห ้ เดย๋ี วอกี สองสามวนั คณุ อาจจี้ ะหา อาจารยท์ เ่ี กง่ กวา่ นมี้ าให”้ “จรงิ เหรอคะ？” ซงิ กวงเชด็ นํ้าตา และพลางถามอยา่ งสะอกึ สะอน้ื …… วนั ทส่ี อง ซสู อื เยวน่ ั่งอา่ นบทอยทู่ บี่ า้ น เตรยี มตวั สําหรับการถา่ ยทํา เรอ่ื ง《ความทรงจําทขี่ าดหาย》ในอาทติ ยห์ นา้ ในตอนเย็นนัน้ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ของกองถา่ ยเรอื่ ง《ชวั่ ฟ้ากาลเวลา》 ก็โทรหาเธอ บอกวา่ จะจดั งานเลย้ี งปิดกลอ้ งทเี่ มอื่ วานไมไ่ ดจ้ ัดให ้ เธออกี ครงั้ หนงึ่ แลว้ วนั นก้ี ็เป็ นวนั ปิดกลอ้ งของลวั่ เยยี นพอดี ใหพ้ วกเธอทงั้ สองคน ไดร้ วมตวั กนั ซสู อื เยวก่ ไ็ มม่ เี หตผุ ลทจี่ ะปฏเิ สธ

ตอนเย็น หลังจากทเี่ ธอทําอาหารใหซ้ งิ เฉนิ กบั ซงิ หยนุ เรยี บรอ้ ยแลว้ ก็เก็บกวาดและเตรยี มออกไปดา้ นนอก งานเลย้ี งปิดกลอ้ งจัดขนึ้ ทโ่ี รงแรมชนุ หมา่ น ซสู อื เยวม่ าถงึ หนา้ ประตโู รงแรมชนุ หมา่ น พอลงจากรถ ก็ไดเ้ จอ กบั ซโู มก่ บั ผหู ้ ญงิ อกี สองสามคนทพี่ งึ่ จะลงจากรถเตรยี มจะเขา้ ไปใน โรงแรมเหมอื นกนั ในบรรดาผหู ้ ญงิ ทมี่ ากบั ซโู มน่ ัน้ ซสู อื เยวน่ ัน้ เห็นรา่ งของเยเ่ ชยี นจว่ิ อ ยา่ งชดั เจน พวกเธอรจู ้ กั กนั ไดย้ ังไง? ตอนทซ่ี สู อื เยวม่ องเยเ่ ชยี นจวิ่ นัน้ เยเ่ ชยี นจวิ่ เองกส็ งั เกตเหน็ เธอ พอดี หญงิ สาวคนนัน้ คลย่ี ม้ิ จางๆ แลว้ กย็ กมอื ขน้ึ พรอ้ มกบั ทกั ทายซสู อื เยวอ่ ยา่ งกระตอื รอื รน้ “ไมเ่ จอกนั นานเลยนะ” พอเยเ่ ชยี นจวิ่ พดู ขน้ึ กส็ ามารถดงึ ดดู ความสนใจของซโู มท่ อี่ ยู่ ดา้ นขา้ งขนึ้ มาไดท้ นั ที เธอหนั มาแลว้ ก็เหน็ ซสู อื เยว่ ใบหนา้ ของเธอก็เย็นชาขนึ้ มาทนั ที “คณุ เย่ ไมต่ อ้ งสนใจเธอหรอกคะ่ เธอไมไ่ ดเ้ รอื่ งอะไรหรอก! ”

ตอนท่ี 104 อยา่ มชี วี ติ อยใู่ นจนิ ตนาการ เยเ่ ชยี นจวิ่ คลยี่ ม้ิ จางๆ แตก่ ็ไมไ่ ดป้ ฏเิ สธคําพดู ของซโู ม่ แลว้ กม็ อง ซสู อื เยวอ่ กี ครงั้ หนง่ึ “เธอมาทน่ี ด่ี งึ ขนาดนี้……มนี ัดเหรอ? ” ซสู อื เยวพ่ ยักหนา้ “อมื มนี ัดกนิ ขา้ วกบั กองถา่ ยน่ะ” “นัดกนิ ขา้ วกบั กองถา่ ยเหรอ” เยเ่ ชยี นจว่ิ มองซสู อื เยว่ แลว้ ก็ยม้ิ อยา่ งมนี ัย “ถา้ ยงั งัน้ เธอดแู ลตวั เอง ใหด้ นี ะ ถา้ เกดิ วา่ โดนมอมแลว้ เกดิ เรอื่ งทไี่ มด่ ขี นึ้ จะไมด่ เี อานะ ” ความเยย้ หยันและความเกลยี ดชงั ในคําพดู ของเธอ ซสู อื เยวน่ ัน้ ได ้ ยนิ อยา่ งชดั เจน หญงิ สาวคลย่ี มิ้ ออกมา “คณุ เยว่ างใจเถอะคะ่ ฉันมคี วามสมั พนั ธท์ ด่ี ี กบั เพอื่ นรว่ มงานในกองถา่ ย” “แลว้ อกี อยา่ งฉันกอ็ ยทู่ สี่ ตดู โิ อภาพยนตรม์ านานหลายปีขนาดน้ี ไม่ เคยไดย้ นิ วา่ มคี นเกดิ เรอื่ งขน้ึ ระหวา่ งนัดกนิ ขา้ วกบั คนในกองถา่ ยเลย คณุ เยน่ ่าจะดหู นังมากเกนิ ไปหน่อย ถงึ ไดม้ คี วามคดิ แบบนไ้ี ด ”้

“แตว่ า่ หนังทค่ี ณุ ดเู นย่ี ก็เป็ นจนิ ตนาการของผเู ้ ขยี นและผกู ้ ํากบั ดว้ ย” “การเป็ นคนเนยี่ อยา่ มชี วี ติ อยใู่ นจนิ ตนาการเลยน่าจะดกี วา่ นะคะ คณุ วา่ ไหม? คณุ คหู่ มัน้ ” พอพดู จบ เธอก็กา้ วเดนิ เขา้ ไปในโรงแรมอยา่ งเย็นชา มองดแู ผน่ หลงั ของผหู ้ ญงิ ทเี่ ขา้ โรงแรมไป ซโู มก่ ็ถลงึ ตาใสเ่ ธออยา่ ง ชวั่ รา้ ย แลว้ ก็หนั หนา้ มามองเยเ่ ชยี นจวิ่ อยา่ งเอาใจใส่ “คณุ เย่ อยา่ ลดตวั ลงไปรจู ้ กั กบั ผหู ้ ญงิ ประเภทนเ้ี ลยคะ่ ” เยเ่ ชยี นจว่ิ มองซสู อื เยวจ่ ากไป ดวงตาของเธอก็หรลี่ งอยา่ งรนุ แรง คณุ คหู่ มนั้ ？ อยา่ มชี วี ติ อยใู่ นจนิ ตนาการ？ วนั นฉ้ี นิ โมห่ านกพ็ ง่ึ จะสง่ คนมาบอกขา่ วเธอ วา่ ใหเ้ ธอยบั ยัง้ ชงั่ ใจ อยา่ มชี วี ติ อยใู่ นจนิ ตนาการ แลว้ คนื นซ้ี สู อื เยวก่ พ็ ดู เหมอื นกนั อกี งนั้ เหรอ? ผหู ้ ญงิ คนนี้ จงใจใชไ่ หม? เธอกําลังประกาศสงครามกบั เธออยใู่ ชไ่ หม!

“คณุ เย？่ ” พอเหน็ วา่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ยนื นงิ่ ไมข่ ยับ ซโู มก่ ็เมม้ ปาก และพดู อยา่ ง ระมัดระวงั “คอื วา่ ……พวกเราควรเขา้ ไปไดแ้ ลว้ คะ่ ” “ซโู ม”่ เยเ่ ชยี นจว่ิ หรตี่ า แลว้ กห็ นั หนา้ ไปมองซโู ม่ “เธอคดิ วา่ ทซี่ สู อื เยวพ่ ดู เมอ่ื กนี้ ี้ ถกู ตอ้ งไหม? ” ซโู มม่ องหนา้ เธออยา่ งงนุ งง มรี อยยม้ิ ทเ่ี ยอื กเย็นปรากฏขนึ้ ทร่ี มิ ฝี ปากของหญงิ สาว “เธอเองก็คดิ วา่ งานกนิ เลย้ี งของกองถา่ ย จะไมม่ เี รอื่ งอะไรเกดิ ขนึ้ เหมอื นกนั รึ เปลา่ ? ” ซโู มม่ นึ งง ผา่ นไปนานถงึ ไดต้ ระหนักได ้ “ฉันเขา้ ใจแลว้ !” “ฉันจะรบี ไปจัดการเดย๋ี วน้ี！” พอพดู จบ ซโู มก่ ็หยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาแลว้ เดนิ ไปคยุ ตรงมมุ ลบั สายตา เยเ่ ชยี นจว่ิ รวบผา้ คลมุ ไหลม่ าคลมุ ไหลข่ องตวั เองอยา่ งแผว่ เบา แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ ไปในโรงแรมอยา่ งสงา่ งาม บางที การฆา่ คนกไ็ มไ่ ดจ้ ําเป็ นตอ้ งใชม้ ดี ของตนเอง

…… ตอนทซี่ สู อื เยวม่ าถงึ หอ้ งอาหารนัน้ คนอนื่ ก็มากนั ครบแลว้ ล่วั เยยี นกําลังน่ังดม่ื อยทู่ า่ มกลางคนอนื่ “มา วนั นฉี้ ันอารมณด์ ี ทกุ คนดม่ื เร็ว!” ทา่ มกลางผคู ้ น ล่วั เยยี นยมิ้ กวา้ งและถอื แกว้ เหลา้ อยู่ “ใชส่ ิ ฉันเป็ น ซปุ ตารน์ ะ ทกุ คนหา้ มถา่ ยรปู ตอนฉันดมื่ และเผยแพรอ่ อกไป เขา้ ใจ ไหม!” “ถา้ เกดิ วา่ พรงุ่ นร้ี ปู ทฉ่ี ันเมาขนึ้ อนั ดบั การคน้ หายอดนยิ ม ฉันจะ ตรวจสอบทลี ะคนเลย!” พอพดู จบ เธอกค็ ลยี่ ม้ิ ออกมาอกี ครงั้ “เร็ว ดม่ื !” พอซสู อื เยวเ่ ขา้ ประตมู า ก็เห็นล่ัวเยยี นกําลงั มอมตวั เองอยา่ งเมามัน หญงิ สาวคอ่ ยๆ ขมวดควิ้ เขา้ หากนั แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ ไปแยง่ แกว้ เหลา้ ใน มอื ของลั่วเยยี นมา “คณุ ดม่ื ไปเยอะแคไ่ หนแลว้ ? ” “ไมเ่ ยอะเลย！” ลัว่ เยยี นยม้ิ จนตาหยพี รอ้ มกบั ยน่ื นวิ้ ไปตรงหนา้ ของซสู อื เยว่ “สาม ขวดเทา่ นัน้ เอง!”

สามขวด…… ซสู อื เยวม่ องดดู กี รเี หลา้ ตรงขวดเปลา่ ดา้ นหนา้ ล่วั เยยี น “ไมต่ อ้ งดม่ื แลว้ ” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั เดนิ เขา้ มา “สอื เยว่ อยา่ ทําใหห้ มดสนุกแบบนเี้ ลย” “ลวั่ เยยี นบอกแลว้ วา่ หลงั จากปิดกลอ้ งนเี้ ธอจะไปพักผอ่ นพกั หนงึ่ ก็ เลยดใี จจนดมื่ เยอะหน่อย” “ทําไมตอ้ งไปหา้ มเธอดว้ ยละ่ ? ” ซสู อื เยวม่ องผกู ้ ํากบั คนนัน้ ดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา “คณุ คดิ วา่ เธอดใี จ จรงิ ๆ เหรอ? ” พอเธอเขา้ ประตมู า ก็เห็นวา่ ลั่วเยยี นกําลังฝื นยมิ้ อยู่ ถงึ แมว้ า่ บนใบหนา้ ของเธอจะเป็ นรอยยม้ิ แตว่ า่ ซสู อื เยวก่ ็เห็นความ โศกเศรา้ และความขมขนื่ ในแววตาของเธออยา่ งชดั เจน แตว่ า่ ฝี มอื ในการแสดงของลั่วเยยี นนัน้ ดเี กนิ ไป หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั พยกั หนา้ “แน่นอนสิ เธอดใี จมากๆ เลยตา่ งหาก” พอพดู จบ เขาก็มองคนขา้ งๆ เขาดว้ ยสายตาทแ่ี ปลกประหลาด “พวกนายคดิ วา่ ลว่ั เยยี นไมม่ คี วามสขุ เหรอ? ”

“มคี วามสขุ ส！ิ ” “ใช！่ ” ลว่ั เยยี นผลกั ซสู อื เยวอ่ อก “อยา่ มาหา้ มฉัน!” “ใหฉ้ ันดมื่ ！” พอพดู จบ เธอก็หยบิ ขวดเหลา้ ขนึ้ มา แลว้ ก็เทลงไปในปากทนั ที ซสู อื เยวม่ องดทู า่ ทางของเธอ แลว้ กร็ สู ้ กึ ปวดใจอยา่ งบอกไมถ่ กู ทจ่ี รงิ แลว้ เธอกบั ลวั่ เยยี นก็ไมไ่ ดถ้ อื วา่ สนทิ สนมกนั เทา่ ไหรน่ ัก เหตผุ ลเดยี วทไี่ ดม้ าคละเคลา้ กนั ก็คอื ตอนแรกฉนิ หนานเซงิ ใหล้ ่วั เยยี นชว่ ยดแู ลเธอ ทจี่ รงิ แลว้ พวกเธอไมไ่ ดน้ ับวา่ เป็ นเพอื่ นกนั ดว้ ยซ้าํ ดงั นัน้ ซสู อื เยวก่ ็ เลยไมร่ วู ้ า่ ทจ่ี รงิ แลว้ มันเกดิ อะไรขนึ้ กบั ล่วั เยยี นกนั แน่ แตว่ า่ ยงั ไงลัว่ เยยี นกเ็ ป็ นนักแสดงทเี่ ธอชนื่ ชมมากทส่ี ดุ เห็นเธอเป็ น แบบนี้ เธอเองก็พลอยรสู ้ กึ ทกุ ขไ์ ปดว้ ย พอคดิ ไดแ้ บบนี้ หญงิ สาวกแ็ ยง่ ขวดเหลา้ ในมอื ของลว่ั เยยี นมา แลว้ ก็สง่ ขอ้ ความหาฉนิ หนานเซงิ

ความสมั พนั ธข์ องลั่วเยยี นกบั ฉนิ หนานเซงิ ดขี นาดนัน้ เธอไมร่ วู ้ า่ เกดิ เรอื่ งอะไรขน้ึ กบั ลวั่ เยยี น แตว่ า่ ฉนิ หนานเซงิ ตอ้ งรอู ้ ยา่ งแน่นอน! “หนานเซงิ ลว่ั เยยี นกําลงั ดมื่ เพอื่ ดบั ทกุ ขอ์ ยู่ นายรไู ้ หมวา่ เกดิ อะไร ขนึ้ ? ” พอสง่ ขอ้ ความไป ไมน่ านกไ็ ดร้ ับขอ้ ความตอบกลับจากฉนิ หนานเซงิ “ไมร่ ู ้ ไมเ่ กย่ี วอะไรกบั ผมดว้ ย” “แตว่ า่ เธอเป็ นเพอ่ื นนายไมใ่ ชเ่ หรอ? เธอไมส่ นทิ กบั ฉัน ฉันไม่ สามารถขา้ มเสน้ ไปยงุ่ กบั เรอ่ื งของเธอได ้ ก็เลยมาถามนาย ” “ไมส่ นทิ กบั เธอกไ็ มต่ อ้ งไปสนใจเธอหรอกครบั ปลอ่ ยใหเ้ ธอจัดการ ตวั เองไป!” ขอ้ ความทผ่ี ชู ้ ายคนนส้ี ง่ มา ทําใหซ้ สู อื เยวข่ มวดควิ้ อยา่ งรนุ แรง เธอรสู ้ กึ อยา่ งเลอื นรางวา่ ทล่ี ่วั เยยี นอารมณไ์ มด่ นี ัน้ ตอ้ งเกย่ี วขอ้ งกบั ฉนิ หนานเซงิ อยา่ งแน่นอน เธอยงั ไมท่ นั จะไดส้ ง่ ขอ้ ความตอบกลับฉนิ หนานเซงิ ทางฝั่งนล้ี ว่ั เยยี นกเ็ ปิดเหลา้ ขวดใหมใ่ หต้ วั เองแลว้

ซสู อื เยวไ่ มม่ เี วลาไปสนใจฉนิ หนานเซงิ ไดแ้ ตเ่ ขา้ ไปแยง่ เหลา้ มา จากล่ัวเยยี น “คณุ ไมต่ อ้ งดม่ื แลว้ !” “ฉันจะดมื่ ！” ลว่ั เยยี นทําปากมยุ่ “เธอเป็ นใครกนั ถงึ ตอ้ งมายงุ่ กบั ฉัน!” พอพดู จบ เธอก็หนั หนา้ ไปมองหวั หนา้ ผกู ้ ํากบั “ผหู ้ ญงิ คนนน้ี ่า รําคาญจรงิ ๆ!” “ใหเ้ ธอออกไปเลย！” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั รสู ้ กึ ทกุ ขใ์ จเล็กนอ้ ย ยังไงฐานะของซสู อื เยวน่ ัน้ กไ็ ม่ ธรรมดาเลย แตว่ า่ เขากไ็ มส่ ามารถทําใหล้ วั่ เยยี นขนุ่ เคอื งได ้ “ไลเ่ ธอออกไปส！ิ ” ลวั่ เยยี นน่ังพงิ เกา้ อแี้ ละเรม่ิ เลน่ ลกู ไม ้ “ถา้ เกดิ วา่ เธอไมไ่ ป ฉันจะไป เอง!” “ถา้ เกดิ วา่ ฉันไปแลว้ ตอ่ ไปใครหนา้ ไหนกอ็ ยา่ คดิ จะมาใหฉ้ ันถา่ ย หนังใหอ้ กี !”

หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั เมม้ ปาก ไมม่ ที างเลอื กแลว้ เขาไมส่ ามารถเสยี โอกาสทจี่ ะไดร้ ว่ มงานกบั นักแสดงใหญอ่ ยา่ งล่ัว เยยี นไดเ้ พยี งเพราะคนใหมอ่ ยา่ งซสู อื เยว่ “สอื เยว”่ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉันเองกไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ ลั่ว เยยี นเป็ นอะไร……ทงั้ ๆ ทต่ี อนบา่ ย เธอเป็ นคนบอกใหจ้ ัดงานเลยี้ ง ปิดกลอ้ งพรอ้ มกบั เธอ แตว่ า่ ……” “หรอื วา่ เธอกลับไปกอ่ นดไี หม” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เงยหนา้ ขน้ึ มองลวั่ เยยี น แลว้ ล่ัวเยยี นกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มาพอดี สายตาของผหู ้ ญงิ ทงั้ สองคนกม็ า บรรจบกนั ลวั่ เยยี นยกมมุ ปากขนึ้ อยา่ งเยาะเยย้ “ฉันไมอ่ ยากจะเห็นใครกต็ ามที่ เกยี่ วขอ้ งกบั ตระกลู ฉนิ ไสหวั ออกไป!” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั ดอู ดึ อดั ใจ “สอื เยว่ คอื ……” “ฉันไปก็ได”้

ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็มองหนา้ หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั อยา่ ง จรงิ จัง “ดแู ลเธอใหด้ นี ะคะ” “ดกี รเี หลา้ นัน้ มนั สงู มาก ดมื่ เยอะเกนิ ไปมนั ไมด่ ตี อ่ รา่ งกาย ” หวั หนา้ ผกู ้ ํากบั รบี พยกั หนา้ ทนั ที “ไดเ้ ลย!” หญงิ สาวถอนหายใจยาว แลว้ กล็ กุ ขน้ึ เตรยี มจะออกไป ตอนทอ่ี อกมานัน้ ก็เหน็ ซโู มก่ ําลงั ยนื อยมู่ มุ สดุ ทางเดนิ และกําลงั พดู อะไรบางอยา่ งกบั ผชู ้ ายสองสามคน มันอยหู่ า่ งจากเธอคอ่ นขา้ งพอสมควรเธอกเ็ ลยไมไ่ ดย้ นิ และกไ็ ม่ สนใจดว้ ย หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กเ็ ดนิ เขา้ ไปในลฟิ ตเ์ พอื่ ลงไปชนั้ ลา่ ง “จําไวน้ ะ ในหอ้ งของกองถา่ ยนัน้ ” สดุ ทางเดนิ นัน้ ซโู มย่ ัดเงนิ ใสม่ อื ผชู ้ ายสองคน “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ คอื นางเอก สาวทสี่ ดุ ในหอ้ งนัน้ จําไดแ้ ลว้ ใชไ่ หม?” ผชู ้ ายสองคนนัน้ พยกั หนา้ “วางใจไดเ้ ลยครบั !” พอพดู จบ พวกเขาก็หนั หนา้ มาแลว้ ก็เดนิ ตรงไปทหี่ อ้ งนัน้

ซโู มย่ นื อยทู่ เี่ ดมิ มองดแู ผน่ หลงั ของผชู ้ ายสองคนนัน้ อยา่ งเย็นชา ในกองถา่ ยนัน้ มคี นอยมู่ ากมาย มนั งา่ ยมากทจี่ ะปะปนเขา้ ไปในงาน เลยี้ งดว้ ย ซสู อื เยว่ ในเมอื่ เธอไมเ่ ชอื่ วา่ จะเกดิ เรอ่ื งทไี่ มค่ าดคดิ ถา้ ยงั งัน้ วนั นี้ ฉันจะใหเ้ ธอไดล้ มิ้ ลอง วา่ เหตกุ ารณไ์ มค่ าดคดิ ในครัง้ นร้ี สชาตจิ ะเป็ น ยังไง! ตอนท่ี 105 วนั นห้ี นจู ะฉลองวนั เกดิ ซสู อื เยวอ่ อกมาจากโรงแรม ตอนกําลังจะเรยี กรถกลับบา้ น ก็มรี ถ BMW คนั หนง่ึ จอดตรงหนา้ เธอ กระจกรถถกู ลดลง คนขบั รถคอื ผจู ้ ัดการของจหี้ นานเฟิง กอ่ นหนา้ น้ี ซสู อื เยวเ่ คยเจอเขา “คณุ ซ”ู ผจู ้ ัดการยมิ้ ใหเ้ ธอ “มคี นตามหาคณุ ครบั ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ “จหี้ นานเฟิง？” “ไมใ่ ชค่ รับ”

“งัน้ ใครกนั ？” “คณุ ไปแลว้ เดย๋ี วกร็ เู ้ องครับ” ซสู อื เยวไ่ มเ่ ขา้ ใจเหตผุ ล แตส่ ดุ ทา้ ยกข็ น้ึ รถ ผจู ้ ัดการขบั รถไปยงั วลิ ลา่ หยนุ สยุ่ “เขา้ ไปสคิ รบั ” เขาเปิดประตรู ถอยา่ งเป็ นสภุ าพบรุ ษุ “เขาคนนัน้ รอคณุ อยขู่ า้ งในเร็ว ครบั ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก แลว้ กเ็ งยหนา้ ขนึ้ มองคฤหาสนท์ อี่ ยตู่ รงหนา้ ของ ตวั เอง “ทน่ี …่ี …คอื วลิ ลา่ หยนุ สยุ่ เหรอคะ? ” วลิ ลา่ หยนุ สยุ่ คอื ยา่ นคฤหาสนด์ าราชอื่ ดงั ของเมอื งหรง มดี าราและคนดงั จากวงการบนั เทงิ มากมายอยใู่ นยา่ นน้ี มาตรการ รกั ษาความปลอดภยั สมบรู ณ์แบบ คนดงั สามารถทําอะไรกไ็ ดท้ ี่ ตวั เองตอ้ งการในเขตนี้ และกไ็ มต่ อ้ งกงั วลวา่ จะถกู ปาปารัซซถี่ า่ ยรปู ดงั นัน้ …… ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “นคี่ อื บา้ นของจห้ี นานเฟิงเหรอคะ? ”

“ใชค่ รับ” ผจู ้ ดั การยมิ้ เรยี บๆ “แตว่ า่ วนั นคี้ ณุ จไ้ี มอ่ ยู่ คนอนื่ อยากเจอคณุ คอื คน อนื่ ครับ” คนอน่ื เหรอ？ หรอื วา่ แฟนของจห้ี นานเฟิง เพราะวา่ เธอมขี า่ วกบั จห้ี นานเฟิงกเ็ ลยโกรธจนเรยี กเธอมาเพอื่ คดิ บญั ชกี บั เธอยังงนั้ เหรอ? หญงิ สาวเคาะประตบู า้ นดว้ ยความสงสยั “มาแลว้ คะ่ ！” มเี สยี งดงั ฟังชดั ของเด็กคนหนงึ่ ดงั ขน้ึ มาจากในคฤหาสน์ ซสู อื เยวช่ ะงักไป ทนั ใดนัน้ ใบหนา้ ของเดก็ หญงิ ตวั เล็กๆ ทช่ี อบสวม ใสก่ ระโปรงสขี าวก็ปรากฏขนึ้ ตอ่ หนา้ เธอ เธองัน้ เหรอ？ “นา้ ซ！ู ”

ประตบู า้ นถกู เปิดออก แลว้ ซงิ กวงทสี่ วมใสช่ ดุ นอนสชี มพกู ว็ งิ่ เขา้ มา กอดขาของซสู อื เยว่ “หนูคดิ ถงึ นา้ มากเลยคะ่ !” เธอจรงิ ๆ ดว้ ย！ ซสู อื เยวย่ อ่ ตวั ลงดว้ ยความตน่ื เตน้ แลว้ กอ็ มุ ้ เดก็ นอ้ ยขน้ึ มา “หนูเนย่ี เองเหรอทอ่ี ยากเจอนา้ ? ” “ใชค่ ะ่ ！” ซงิ กวงทําปากมยุ่ แลว้ ก็จบั มอื ซสู อื เยวพ่ รอ้ มกบั ยมิ้ ตาหยี “วนั นห้ี นู จะฉลองวนั เกดิ !” ซสู อื เยวช่ ะงักไป แลว้ กห็ นั หนา้ เหลอื บเขา้ ไปในคฤหาสน์ แลว้ ก็จรงิ ในหอ้ งอาหารนัน้ มเี คก้ กอ้ นใหญว่ างอยู่ “สขุ สนั ตว์ นั เกดิ !” ซสู อื เยวร่ บี ยกมอื ขน้ึ หยกิ แกม้ เล็กๆ ของเธอทนั ที “ตอนทนี่ า้ มาทนี่ ่ี ไมร่ วู ้ า่ เป็ นวนั เกดิ นัน้ ก็เลยไมไ่ ดเ้ ตรยี มของขวญั มาให ้ อยากไดอ้ ะไร บอกนา้ มาไดเ้ ลย เดย๋ี วนา้ จะเตรยี มใหเ้ ตม็ ท!่ี ” ซงิ กวงเมม้ ปาก ดวงตาใสๆ จอ้ งไปทใ่ี บหนา้ ของซสู อื เยว่

ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เด็กนอ้ ยก็พดู วา่ “หนูอยากใหน้ า้ เป็ นแมข่ องหนูหนง่ึ คนื ไดไ้ หมคะ? ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป เธอมองเด็กนอ้ ย “งา่ ยขนาดนเี้ ลยเหรอ? ” “อมื ！” ซงิ กวงยมิ้ อยา่ งเกอ้ เขนิ เล็กนอ้ ย “ทจ่ี รงิ ไมต่ อ้ งทงั้ คนื กไ็ ดค้ ะ่ แคน่ า้ กนิ เคก้ เป็ นเพอ่ื นหนู เลน่ เป็ นเพอื่ นหนู แลว้ กอ็ า่ นนทิ านกลอ่ มหนูเขา้ นอนกพ็ อแลว้ ” “หนูใชช้ วี ติ อยา่ งมกี ฎเกณฑม์ าก เดย๋ี วถงึ เวลาหนูกห็ ลับไปเองคะ่ ” พอพดู นัน้ เธอกห็ นั ไปมองเวลาอยา่ งจรงิ จงั “ตอนนสี้ องทมุ่ กวา่ แลว้ สามทมุ่ หนูก็นอนแลว้ คะ่ ” “ไมร่ บกวนเวลานา้ เยอะหรอกนะ!” ทา่ ทางทร่ี เู ้ รอ่ื งรรู ้ าวของเดก็ นอ้ ยทําใหซ้ สู อื เยวร่ สู ้ กึ ปวดใจ เธอเมม้ ปาก แลว้ ก็อมุ ้ เดก็ นอ้ ยเขา้ ไปในคฤหาสน์ แลว้ กพ็ าเธอไปนั่ง ทโ่ี ตะ๊

พอเดนิ เขา้ ไปใกลถ้ งึ ไดเ้ หน็ วา่ เคก้ นัน้ ประณีตและละเอยี ดออ่ นมาก เป็ นทะเลดอกไมเ้ ล็กๆ กลางทะเลดอกไม ้ มเี ด็กหญงิ ตวั เล็กๆ นั่งอยู่ ในกระโปรงสขี าว และมขี อ้ ความเขยี นอยตู่ รงหนา้ ของเดก็ นอ้ ย : สขุ สนั ตว์ นั เกดิ ครบรอบหา้ ขวบจซ้ี งิ กวง ซสู อื เยวถ่ อนหายใจเบาๆ ซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ กห็ า้ ขวบ ซงิ กวงเองก็หา้ ขวบเหมอื นกนั ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ พวกเขาสามคนไมไ่ ดม้ คี วามสมั พันธอ์ ะไรกนั ละ่ ก็ เธอคงจะนกึ วา่ พวกเขาเป็ นแฝดสามจรงิ ๆ ทงั้ อายเุ ทา่ นัน้ รเู ้ รอ่ื งรรู ้ าวเหมอื นกนั แถมในชอ่ื ยังมคี ําวา่ “ซงิ ” เหมอื นกนั อกี เธอนั่งลงขา้ งๆ ซงิ กวง รอ้ งเพลงวนั เกดิ ให ้ แลว้ ก็เป่ าเทยี นเป็ นเพอื่ น เธอ แลว้ กต็ ดั เคก้ ใหเ้ ธออกี ดว้ ย “ขอบคณุ คะ่ แม่！” ซงิ กวงนอ้ ยรบั เคก้ ทซ่ี สู อื เยวส่ ง่ ให ้ แลว้ กเ็ รยี กเธออา่ นออ่ นหวาน

เสยี งของเดก็ ผหู ้ ญงิ ทําใหซ้ สู อื เยวต่ น่ื ตระหนก ไมใ่ ชว่ า่ เธอไมไ่ ดเ้ ป็ นแมข่ องเด็กคนอนื่ เพยี งแค่ ความรสู ้ กึ ทซี่ งิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ ทเ่ี รยี กเธอวา่ หมา่ ม๊นี ัน้ มันไม่ เหมอื นกบั ซงิ กวงเลย ตอนนเ้ี อง เธอยังรสู ้ กึ อกี วา่ เรอ่ื งทมี่ ลี กู สาวใหฉ้ นิ โมห่ าน ……อนั ท่ี จรงิ กเ็ หมอื นกบั วา่ จะเป็ นเรอ่ื งทมี่ คี วามสขุ มาก “แมค่ ะ หนูจะกนิ แลว้ นะ ซงิ กวงยมิ้ และเรมิ่ กนิ เคก้ ซสู อื เยวน่ ั่งอยขู่ า้ งๆ เธอ กนิ เคก้ ไปดว้ ยพรอ้ มกบั ดอู นเิ มะเป็ นเพอ่ื น เธอ พรอ้ มกบั หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ขอ้ ความหาซงิ เฉนิ “มบี างอยา่ งเกดิ ขน้ึ ในงานเลยี้ ง แมก่ ็เลยไมไ่ ดอ้ ยทู่ น่ี ั่นแลว้ ” “แมก่ ําลังฉลองวนั เกดิ กบั เด็กผหู ้ ญงิ ทเ่ี คยรจู ้ ักกบั พอ่ หนูมากอ่ น มาก สดุ น่าจะอยเู่ ป็ นเพอื่ นเธอไมเ่ กนิ สามทมุ่ ครงึ่ กก็ ลับแลว้ !” “ฝากบอกแดด๊ ดห้ี นูหน่อย แมห่ าขอ้ มลู การตดิ ตอ่ เขาไมไ่ ด!้ ” ซงิ เฉนิ ขมวดควิ้ แลว้ กส็ ง่ ขอ้ ความใหฉ้ นิ โมห่ าน “แดด๊ ดี้ ทําไมหมา่ ม๊ ี ถงึ ไมม่ ชี อ่ งทางการตดิ ตอ่ แดด๊ ดลี้ ะ่ ? ”

ฉนิ โมห่ านปลายสายนัน้ กเ็ งยี บอยนู่ าน ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เขากห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาสง่ ขอ้ ความหาซสู อื เยว่ “อยไู่ หน? ” ทางดา้ นน้ี ในโทรศพั ทข์ องซสู อื เยว่ ก็ปรากฏแจง้ เตอื นวา่ ไดร้ ับ ขอ้ ความจาก “ทรี่ ัก” หญงิ สาวคอ่ ยๆ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั ตอนนฟี้ ๋ เู ชยี นเชยี นจะแสดงละคร อกี แลว้ เหรอ? เธอสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กต็ อบกลบั ไปอยา่ งรวดเร็ว “ฉันกําลงั ยงุ่ อยนู่ ่ะทร่ี กั ไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งฉันหรอก ฉันจะรบี นอน ” ฉนิ โมห่ าน：“……” ทงั้ ๆ ทเ่ี ธอรวู ้ า่ นค่ี อื เขา ทําไมถงึ บอกวา่ ไมม่ ชี อ่ งทางการตดิ ตอ่ เขา กนั ? “เธออยทู่ วี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ เหรอ? ” ชายหนุ่มเงยี บอยนู่ าน แลว้ ก็สง่ ขอ้ ความหาเธอ เด็กผหู ้ ญงิ ทเี่ ขาเคยรจู ้ ักเมอ่ื ครงั้ ทแ่ี ลว้ น่าจะเป็ นลกู บญุ ธรรมของจี้ หนานเฟิงสนิ ะ

เพราะกลัววา่ จะเกดิ เรอ่ื งเหมอื นเมอ่ื กอ่ นขนึ้ ในงานเลย้ี งปิดกลอ้ ง ดงั นัน้ ฉนิ โมห่ านกเ็ ลยใหค้ นไปสบื การเดนิ ทางของจห้ี นานเฟิงใน วนั นี้ คนื นเี้ ขาตอ้ งถา่ ยรายการวาไรตท้ี งั้ คนื ดงั นัน้ ตอนนซี้ สู อื เยวน่ ่าจะอยทู่ วี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ เป็ นเพอ่ื นกบั เดก็ นอ้ ย คนนัน้ ซสู อื เยวท่ อ่ี ยปู่ ลายสายก็องึ้ ไป ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรไู ้ ดย้ งั ไงวา่ เธออยทู่ วี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เธอกเ็ ขา้ ใจ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเคยบอกพช่ี ายเธอวา่ แฟนของเธอคอื ดาราใหญ่ ดาราใหญก่ ็ควรทจ่ี ะอยทู่ วี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ ไมใ่ ชเ่ หรอ? ดงั นัน้ เธอก็เลยสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ และตอบวา่ “ใช่ ฉันอยทู่ วี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ ” “เดย๋ี วฉันไปรบั ” มารบั เธองัน้ เหรอ？？ ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเลน่ จบแลว้ ใชไ่ หม?

อยา่ วา่ แตก่ ารทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นกบั พช่ี ายของเธอเขา้ มาทวี่ ลิ ลา่ หยนุ สยุ่ ไมไ่ ดเ้ ลย ตอ่ ใหเ้ ขา้ มาได ้ กห็ าเธอไมเ่ จอหรอก! การมาหาเธอ มันกเ็ ป็ นการเปิดเผยความลบั ไมใ่ ชเ่ หรอ? หญงิ สาวลังเลอยคู่ รหู่ นง่ึ “นั่น……มนั ไมค่ อ่ ยดมี งั้ ? ” “มันดมี ากเลยตา่ งหาก” ทางฝั่งน้ี ฉนิ โมห่ านกล็ กุ ขนึ้ เตรยี มจะออกไป “ไมน่ านฉันก็ถงึ ” ชซสู อื เยว：่ “……” เธอมองดโู ทรศพั ทด์ ว้ ยอารมณท์ ซ่ี บั ซอ้ น อยากจะโทรหาฟ๋ เู ชยี น เชยี นมากวา่ เกดิ อะไรขน้ึ แตว่ า่ เธอกไ็ มก่ ลา้ เพราะวา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเคยบอกแลว้ วา่ ถา้ เกดิ วา่ เธอใชเ้ บอรน์ ใี้ นการ ตดิ ตอ่ เธอมา แสดงวา่ พชี่ ายเธออยดู่ า้ นขา้ ง “แม่ ตงั้ ใจหน่อยสคิ ะ” ซงิ กวงทําปากมยุ่ อยา่ งไมแ่ ฮปป้ี แลว้ ก็เอย่ ปากเตอื นดว้ ยเสยี งเบา

ซสู อื เยวร่ บี ดงั สตกิ ลบั มาทนั ที แลว้ กย็ ม้ิ อยา่ งเกอ้ เขนิ “ขอโทษที เพอ่ื นทกั มาน่ะ” ในตอนทเี่ ธอกําลงั เตรยี มจะวางโทรศพั ทแ์ ละดกู ารต์ นู กบั ซงิ กวงนัน้ โทรศพั ทข์ องเธอก็ดงั ขน้ึ ชอื่ คนโทรเขา้ บนหนา้ จอก็คอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทําไมเธอถงึ โทรมาเวลานล้ี ะ่ ? ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ “เธอเคยบอกไมใ่ ชเ่ หรอวา่ ตอนทเ่ี ธออยกู่ บั พช่ี าย หา้ มโทรไปหาเธอ ใหส้ ง่ ขอ้ ความหาอกี เบอรห์ นงึ่ ไมใ่ ชเ่ หรอ ? ” ทําไมถงึ โทรมาหาเธอละ่ ？ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ชะงกั ไป “พช่ี ายฉันไมไ่ ดม้ าสกั หน่อย” “เมอ่ื กอ่ นฉันเคยบอกจรงิ วา่ ใหเ้ ธอแกลง้ เป็ นแฟนฉันเพอ่ื หลอก พชี่ าย แตว่ า่ ตอ่ มาเกดิ เรอื่ งขน้ึ กบั พชี่ ายฉัน กเ็ ลยไมไ่ ดม้ าทเ่ี มอื ง หรง” “แลว้ ทใ่ี ชเ้ บอรน์ ัน้ สง่ ขอ้ ความมาหาฉันกอ่ นหนา้ นลี้ ะ่ ? ” “ฉันไมไ่ ดใ้ ชเ้ บอรน์ ัน้ สง่ ขอ้ ความหาเธอสกั หน่อย”

ซสู อื เยว：่ “……” “จะเป็ นไปไดย้ ังไง！？” “จรงิ ๆ ฉันจะหลอกเธอทําไม” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทําปากมยุ่ “แตว่ า่ สอื เยว่ ตอนนไี้ มใ่ ชเ่ วลาทจ่ี ะมาพดู เรอ่ื งน!ี้ ” “วนั นเี้ ป็ นวนั เลย้ี งปิดกลอ้ งของเธอไมใ่ ชเ่ หรอ ตอนแรกฉันวา่ จะไป แสดงความยนิ ดกี บั เธอ แตว่ า่ กลับหาเธอไมเ่ จอ แตว่ า่ เธอลองทายสิ วา่ ฉันเจออะไร? ” “ฉันเหน็ วา่ ลวั่ เยยี นเมามายแลว้ ก็เดนิ ไปกบั ผชู ้ ายสามคน แลว้ ผชู ้ าย ทงั้ สามคนนัน้ ยังหนา้ ตาน่าเกลยี ดมาก!” ซสู อื เยวอ่ ง้ึ ไปในทนั ที เธอไมม่ เี วลาจะไปคดิ วา่ เบอรน์ ัน้ คอื ใครแลว้ “เธอบอกวา่ ล่วั เยยี นไป กบั ผชู ้ ายสามคนนัน้ ยังงัน้ เหรอ? ” “ใช่ เธอถกู พวกเขาแบกไป”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ถอนหายใจดว้ ยความหดหู่ “ไมว่ า่ ยังไงล่ัวเยยี นกเ็ ป็ นซปุ ตาร์ ทําไมถงึ ไดเ้ ลน่ แบบน้ี ไมก่ ลวั ถกู ปา ปารัซซถี่ า่ ยรปู เหรอ!” ตอนท่ี 106 ลว่ั เยยี นเป็ นอะไร มอื ของซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั ถอื โทรศพั ทอ์ ยนู่ ัน้ เรมิ่ สนั่ เธอไดย้ นิ วา่ เสยี งของตวั เองเรมิ่ เปลย่ี นไป “เธอบอกวา่ ลว่ั เยยี นถกู ผชู ้ ายสามคนแบกออกไปยังงนั้ เหรอ? ” “ใชไ่ ง” เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายนัน้ เต็มไปดว้ ยความสบั สน “ทําไมเธอถงึ ตอ้ งประหลาดใจขนาดนัน้ ดว้ ย ? ” “ฉันไดย้ นิ มาวา่ คนทอี่ ยใู่ นวงการบนั เทงิ มานานนัน้ ชอบเลน่ ยงั ไงลวั่ เยยี นก็เป็ นซปุ ตาร์ และกเ็ ดนิ ทางสายนมี้ าหลายปีแลว้ ทจี่ รงิ แลว้ ฉัน ไมไ่ ดป้ ระหลาดใจเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเดนิ ออกมานอกโรงแรมพรอ้ มกบั กําลงั ซบุ ซบิ นนิ ทาอยู่ “แตว่ า่ สอื เยว่ แลว้ เธออยไู่ หนกนั ? ”

“คนื นค้ี นทเ่ี ป็ นนางเอกแลว้ นอกจากลั่วเยยี นก็ควรจะมเี ธอดว้ ยไมใ่ ช่ เหรอ” ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “เชยี นเชยี น เธอฟังฉันนะ ตอนนเ้ี ธอ รบี แจง้ ตํารวจเดย๋ี วนี้” “บอกสงิ่ ทเี่ ธอเหน็ เมอื่ กใ้ี หต้ ํารวจฟังทงั้ หมด” ซสู อื เยวเ่ สยี งสน่ั ใจก็สนั่ เหมอื นกนั “ลั่วเยยี นไมม่ ที างทําเรอ่ื งแบบ น”ี้ “คนื นเี้ หมอื นกบั วา่ เธออารมณ์ไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ ก็เลยดมื่ ไปเยอะ มาก” “ทฉ่ี ันไมไ่ ดอ้ ยทู่ นี่ ั่นเพราะวา่ เธอไลฉ่ ันออกมา เธอผดิ ปกตมิ าก ผชู ้ ายสามคนนัน้ ตอ้ งไมใ่ ชเ่ พอ่ื นของเธออยา่ งแน่นอน!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยปู่ ลายสายกเ็ งยี บไป ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เธอก็กดั รมิ ฝี ปากของตวั เอง “สอื เยว่ แจง้ ตํารวจ ไมไ่ ด”้ “ลัว่ เยยี นเป็ นซปุ ตาร์ เป็ นคนของประชาชน ถา้ เกดิ วา่ มันเป็ นแบบท่ี เธอพดู แลว้ ตํารวจเรม่ิ เคลอื่ นไหว ก็มเี พยี งแตจ่ ําสรา้ งผลกระทบให ้ เธอในอนาคต”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “เอาแบบน้ี เธอลองไปถามทา่ นชาย ฉนิ กอ่ น วา่ ชว่ ยคดิ วธิ หี น่อยไดไ้ หม ตามหาตําแหน่งทอี่ ยขู่ องลว่ั เยยี นในตอนนี้ เธอพง่ึ จะไปไดไ้ มน่ านเทา่ ไหรน่ ัก” “ได”้ ซสู อื เยวบ่ บี โทรศพั ท์ “เธอพดู ถกู ” เมอื่ กเี้ ธอตนื่ ตระหนกเกนิ ไป ถา้ เกดิ วา่ เรอื่ งถงึ ตํารวจแลว้ ตอ้ งทําใหส้ อ่ื แตกตน่ื อยา่ งแน่นอน จนถงึ ตอนนัน้ ตอ่ ใหล้ ั่วเยยี นไมม่ คี วามผดิ อะไร สอื่ ก็ตอ้ งพดู เกนิ จรงิ อยา่ งแน่นอน “ถา้ ยังงนั้ เชยี นเชยี น ตอนนเ้ี ธอไปหาเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องบรษิ ัทล่วั เยยี นมาหน่อย หาเบอรข์ องผจู ้ ดั การหรอื ผชู ้ ว่ ยของลั่วเยยี น ใหพ้ วก เขาจัดการใหเ้ ร็วทส่ี ดุ !” “ตอนนฉ้ี ันจะโทรหาฉนิ โมห่ าน!” พอพดู จบ ซสู อื เยวก่ ว็ างสายทนั ที ถงึ แมว้ า่ เธอจะรวู ้ า่ ตอนนวี้ ธิ ที ดี่ ที ส่ี ดุ คอื ไปหาฉนิ โมห่ าน

แตว่ า่ เธอเลอ่ื นดสู มดุ รายชอื่ ในโทรศพั ท์ สดุ ทา้ ยกห็ าชอ่ งทางการ ตดิ ตอ่ ของเขาไมเ่ จอเลย เธอเบะปาก รสู ้ กึ เป็ นกงั วลใจอยา่ งมาก ครัง้ ทแ่ี ลว้ ฉนิ โมห่ านเมมเบอรท์ โี่ ทรศพั ทเ์ ธอแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ ? ทําไมมันถงึ ไมม่ เี ลยละ่ ? ในสานการณท์ เ่ี รง่ รบี แบบน้ี เธอทําไดแ้ คโ่ ทรหาฉนิ หนานเซงิ ฉนิ หนานเซงิ ทอ่ี ยปู่ ลายสายนัน้ เหมอื นวา่ จะกําลงั เมาอยู่ “อาสะใภเ้ ล็ก มอี ะไรรเึ ปลา่ ? ” เสยี งของชายหนุ่มดมู นึ เมา แถมดา้ นหลงั ยังมเี สยี งหวั เราะของผชู ้ าย กบั ผหู ้ ญงิ อกี ดว้ ย ซสู อื เยวส่ ดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉนิ หนานเซงิ ฉันไมส่ นหรอกนะวา่ ระหวา่ งนายกบั ล่ัวเยยี นเกดิ เรอื่ งอะไรทไ่ี มด่ ขี นึ้ แตว่ า่ ตอนนส้ี งิ่ ทฉี่ ัน อยากจะบอกนายกค็ อื ” “เมอ่ื กต้ี อนทอ่ี ยทู่ โี่ รงแรมชนุ หมา่ นล่ัวเยยี นดม่ื เหลา้ ไปเยอะมาก ฉัน ไมแ่ น่ใจวา่ เธอดม่ื ไปเยอะแคไ่ หน แตว่ า่ บนโตะ๊ นัน้ มแี ตเ่ หลา้ แรงๆ ฉันรแู ้ คว่ า่ เธอดม่ื ไปทงั้ หมดสามเขา ตอนทฉี่ ันกลบั เธอก็ยังดม่ื อยู่ ”

ทนั ใดนัน้ เสยี งของฉนิ หนานเซงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายกเ็ ย็นชาลงทนั ที “ไมไ่ ดเ้ กยี่ วอะไรกบั ผม” “แตว่ า่ มนั เกย่ี วกบั ฉัน!” ซสู อื เยวก่ ดั ฟันแน่น เสยี งของเธอเต็มไปดว้ ยความโกรธ “ลวั่ เยยี น คอื เพอ่ื นของฉัน!” “ตอนทเี่ ธอตกอยใู่ นอนั ตรายฉันตอ้ งเป็ นหว่ งและฉันตอ้ งอยากชว่ ย นายเป็ นหลานฉัน ฉันจะใหน้ ายชว่ ยนายจะไมช่ ว่ ยเหรอ? ” “ล่ัวเยยี นเป็ นอะไร? ” “มคี นเหน็ วา่ เธอเมา แลว้ กถ็ กู ผชู ้ ายทงั้ สามคนแบกออกไป ” เห็นวา่ ในทส่ี ดุ ทศั นคตขิ องฉนิ หนานเซงิ ก็เรมิ่ ผอ่ นคลายขนึ้ ซสู อื เยว่ ก็กดั ฟันแน่น “ลวั่ เยยี นเป็ นผหู ้ ญงิ ทช่ี อบไปยงุ่ กบั คนอน่ื ตอนเมารึ เปลา่ นายน่าจะรดู ้ กี วา่ ฉันนะ” “เขา้ ใจแลว้ ” เสยี งของฉนิ หนานเซงิ เย็นชา “โรงแรมชนุ หมา่ นใชไ่ หม ผมจะพาคน ไปตามหาเดย๋ี วน้ี” เธอพดู จบ เขาก็ตดั สายไป