ลกู ววั ขเ้ี กยี จ กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ …มลี ูกววั ตวั หน่ึงมกั มีนิสยั เกียจคร้าน ไม่ยอม ทางาน วนั ๆกเ็ อาแต่วง่ิ เล่นบนทุ่งหญา้ ระหวา่ งที่ลกู ววั กาลงั เพลิดเพลินอยู่ น้นั กเ็ ห็นววั แก่เดินลากเกวยี นผา่ นมาเจา้ ลกู ววั กเ็ ขา้ ไปเยา้ แหยล่ อ้ เลียน “โธ่ ! ววั แก่ผู้น่าสงสารต้องลากเกวยี นทางานหนักจนขนสกปรกเกรอะ กรัง ดูข้าสิ กนิ อมิ่ นอนหลบั สบาย ขนกส็ ะอาดเงางามราวกบั เส้นไหม” ววั ไม่พดู สิ่งใดยงั คงลากเกวยี นต่อไปตามทางต่อมาวนั หน่ึง เม่ือชาวบา้ น ลากลูกววั เพอ่ื นาไปฆ่าสังเวยพธิ ีบูชายญั ววั แก่เห็นดงั น้นั กพ็ ดู ข้ึนวา่ “เป็ น ยงั ไงล่ะ เพราะเจ้าขเี้ กยี จแท้ ๆ อย่ไู ปกไ็ ม่ทาประโยชน์ จงึ ต้องพบจุดจบ เช่นนี้ ช่างน่าสงสารยง่ิ กว่าข้าที่ต้องทางานหนักเสียอกี ” :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ ูว้ า่ :: ผเู้ กียจคร้านมกั พบจุดจบอนั น่าเศร้า ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
กวางกับเสอื กวางตวั หน่ึงหนีการตามล่าของนายพราน กระโจนเผน่ หนีไปอยา่ งไม่คิด ชีวติ เมื่อพบถ้าแห่งหน่ึงกล็ นลานรีบเขา้ ไปหลบซ่อน โดยไม่ทนั ไดส้ ารวจ ใหด้ ีเสียก่อน ขณะน้นั เสือตวั หน่ึงกาลงั นอนหลบั อยใู่ นถ้า ไดย้ นิ เสียง ฝีเทา้ ของกวางกส็ ะดุง้ ตื่น มนั เห็นกวางเดินต่ืนกลวั เขา้ มา เสือโคร่งกแ็ สยะ ยมิ้ แยกเข้ยี ว นึกในใจวา่ \"โอ้โห! วนั นีโ้ ชคดจี ริง ๆ จู่ ๆ กม็ ีเหยอ่ื มาให้ขยา้ กนิ ถึงท\"่ี เสือโคร่งหมอบซุ่มรอใหก้ วางเดินเขา้ มาใกล้ ๆ แลว้ กระโจนเขา้ ตะปบกวางโชคร้าย กินเป็นอาหารไดอ้ ยา่ งง่ายดาย :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงมีสติ พิจารณาใหร้ อบคอบก่อนเสมอ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
ลงิ กบั อฐู กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ ในป่ าใหญ่แห่งหน่ึง บรรดาสัตวท์ ้งั หลายไดม้ ี การจดั งานเล้ียงร่ืนเริงสัตวต์ ่าง ๆได้พากนั ลุกข้ึนมาเต้นระบากันอย่าง สนุกสนานคร้ืนเครงลิงก็ออกมาโชว์ลีลาท่าเต้นเหล่าผูร้ ่วมงานสัตว์ ท้งั หลายกพ็ ากนั ปรบมือชื่นชอบเป็นการใหญ่เม่ือเห็นท่าทางกระโดดโลด เตน้ อยา่ งคล่องแคล่ววอ่ งไวของพวกลิงท่ีโดดเด่นกวา่ สตั วต์ วั อื่น ๆ ในงานน้นั มีอูฐข้ีอิจฉาอยตู่ วั หน่ึงซ่ึงมาร่วมสงั สรรคด์ ว้ ย อูฐเห็นลิงเตน้ จน เป็นที่ฮือฮาของเพื่อนๆ และอยากไดร้ ับการสรรเสริญเยนิ ยอเหมือนอยา่ ง ท่ีเจา้ ลิงทาบา้ ง จึงตอ้ งการเบี่ยงเบนความสนใจของสัตวท์ ้งั หลายมาท่ีตน เมื่อคิดดงั น้นั อูฐกล็ ุกข้ึนมาเตน้ ระบาบา้ ง แต่วา่ รูปร่างอนั ใหญ่โตเทอะทะ จึงทาใหม้ นั เตน้ อยา่ งเงอะงะงุ่มง่าม บรรดาสัตวต์ ่าง ๆ ทนดูไม่ไหว จึงพา กนั โห่ร้องขบั ไล่อูฐจนมนั ตอ้ งเดินคอตกกลบั บา้ นไปด้วยความอบั อาย เป็นอยา่ งยงิ่ :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ไมม่ ปี ระโยชน์อันใดทจ่ี ะเลยี นแบบผทู ้ ท่ี าไดด้ กี วา่ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า
สองสาวใชก้ ับไก่ แม่เฒ่าคนหน่ึงอาศยั อยกู่ บั สาวใชส้ องคน ท้งั สองมีหนา้ ท่ีเกบ็ กวาด เช็ดถู และจดั เกบ็ ขา้ วของใหเ้ ป็นระเบียบ เชา้ มืดของทุกวนั ไก่ที่แม่เฒ่าเล้ียงไว้ จะส่งเสียงขนั เตือนใหน้ างต่ืนมาปลุกสาวใชใ้ หล้ ุกมาทางานบา้ น สาวใช้ ท้งั สองรู้สึกไม่พอใจท่ีตนไม่ไดห้ ลบั นอนอยา่ งสบาย \"เป็ นเพราะเจ้าไก่ ตวั น้ันแน่ๆ ทค่ี อยปลกุ แม่เฒ่าทุกเช้าแบบนี้ เราต้องช่วยกนั กาจดั มันแล้ว ล่ะ\" วา่ แลว้ ท้งั สองกว็ างแผนฆ่าเจา้ ไก่ แต่เหตุการณ์กลบั ไม่เป็นอยา่ งที่ สาวใชค้ ิด เพราะเมื่อไม่มีเจา้ ไก่ตวั น้นั แลว้ แม่เฒ่ากลบั ยง่ิ กงั วลกวา่ เดิมวา่ สาวใชท้ ้งั สองจะต่ืนสายและทาความสะอาดบา้ นไม่ทนั นางจึงตื่นข้ึนมา ปลุกสาวใชใ้ หท้ างานบา้ นกลางดึกของทุกคืนแทน :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ใหท้ กุ ขแ์ ก่ท่าน ทุกขน์ ้นั ถึงตวั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
สงิ โตชรา สิงโตชราตวั หน่ึง กาลงั นอนรอความตายอยา่ งทุกขท์ รมานจากโรคภยั ท่ีมา รุมเร้าอยใู่ นถ้า บรรดาสัตวป์ ่ าพากนั กนั เยย่ี มเยอื นเพอื่ หวงั จะแกแ้ คน้ หมู ป่ าใชเ้ ข้ียวแทงสิงโตจนลม้ ลง จากน้นั ววั กเ็ ขา้ มาไล่ขวดิ ส่วนลาใชเ้ ทา้ ดีด ไปที่หนา้ ของสิงโตจนตาบวมปูด สิงโตไดแ้ ต่ราพงึ กบั ตวั เองวา่ \"ข้าต้อง โดนสัตว์อ่อนแอพวกนีท้ าร้าย โดยทีข่ ้าไม่มแี รงตอบโต้แม้แต่น้อย มนั ช่าง น่าเจ็บใจยงิ่ กว่าความตายเสียอกี \" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: คนที่เคยใชอ้ านาจข่มเหงผอู้ ื่น หากหมดอานาจเมื่อใดก็จะไม่มีใครเขาเกรงกลวั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
ฝงู นกกบั แรดใจรา้ ย ณ ป่ าแห่งหน่ึง นกและแรดอาศยั อยดู่ ว้ ยกนั บริเวณใตต้ น้ ไมใ้ หญ่ วนั หน่ึง แม่นกออกไปหาอาหาร จึงไปฝากลูกๆ ไวก้ บั แรด ดว้ ยความหิวแรดจึง แอบกินลูกนกไปหน่ึงตวั เม่ือแม่ นกกลบั มาเห็นลกู หายไปจึงถามแรดวา่ ลูกนกไปไหน แรดจึงตอบว่า \"มเี หยย่ี วบนิ มาจบั ลูกนกของเจ้าไป แต่ข้า ขึน้ ไปช่วยไม่ทัน\" แมน่ กไม่เช่ือที่แรดพดู มนั จึงแกลง้ ฝากลกู ๆ ไวก้ บั แรด อีกคร้ัง และแอบซุ่มดูอยใู่ กลๆ้ เม่ือแรดเห็นวา่ แม่นกไปแลว้ มนั จึงจบั ลกู นกกินแม่นกเห็นดงั น้นั กร็ ีบบินออกมาช่วยลกู ไวไ้ ดท้ นั และพาลกู ๆ ยา้ ย ไปอยทู่ ี่อื่นทนั ที พร้อมประกาศใหบ้ รรดาสตั วป์ ่ าท้งั หลายรู้ถึงการกระทา ของแรด จนไม่มีสัตวต์ วั ไหนคบแรดเป็นเพอื่ นอีกเลย :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: คนชว่ั ยอ่ มไมม่ ใี ครอยากคบหาสมาคมดว้ ย ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
แมวกับมา้ ชายหนุ่มคนหน่ึงเล้ียงแมวและมา้ ไวอ้ ยา่ งละตวั แมวมีนิสยั ข้ีประจบมาก เจา้ นายเขา้ บา้ นมาเมื่อใด เป็นตอ้ งไปคลอเคลียอยใู่ กลๆ้ ตลอดเวลา มนั จึง เป็นท่ีโปรดปรานของเจา้ นายมาก เจา้ มา้ เห็นกอ็ ิจฉา อยากใหเ้ จา้ นายรัก และเอน็ ดูมนั เช่นกนั วนั หน่ึงแมวออกไปวงิ่ เล่น มา้ จึงใชโ้ อกาสน้ีเขา้ ไป คลอเคลียเจา้ นายบา้ ง แต่ตวั ของมนั ใหญ่กวา่ เจา้ นาย เลยกลายเป็นไปพนั แขง้ พนั ขาเจา้ นายจนลม้ ลงหนา้ กระแทกพ้นื เจา้ นายโกรธมาก ควา้ ไมเ้ รียว เฆ่ียนมา้ อยา่ งรุนแรง และไมย่ อมใหม้ า้ เขา้ ใกลอ้ ีกเลย :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ก่อนจะเลียนแบบใคร ควรคิดใหด้ ีเสียก่อนวา่ เหมาะสมกบั ตนหรือไม่ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
แมต่ นุ่ กบั ลกู ตนุ่ แม่ตุ่นตวั หน่ึงเพงิ่ คลอดลูกออกมาไม่กี่วนั ลูกตุ่นเพง่ิ จะลืมตาจึงมองเห็น อะไรไม่ชดั แต่มนั ชอบพดู โออ้ วดกบั แม่วา่ \"แม่จ๋าหนูมองเห็นแล้วนะ เห็นชัดด้วย\" แม่ตุ่นประหลาดใจและไม่เช่ือวา่ ลกู จะมองเห็นไดเ้ ร็วขนาด น้ี จึงคิดหาวธิ ีที่จะทดสอบลูกของตนโดยนากายานทีมีลกั ษณะเป็นกอ้ น ๆ มีกลิ่นฉุนมาทดสอบ เธอวางกายานตรงหนา้ ลกู แลว้ ถามวา่ \"ไหนลกู ลอง บอกแม่ซิว่าสิ่งนีม้ ันคืออะไร\" ลกู ตุ่นมองไม่เห็นและไม่ไดก้ ลิ่น มนั จึง ตอบมว่ั ๆ ไปว่า \"ก้อนหินไงล่ะจ๊ะแม่\" เม่ือลูกตอบผดิ แม่ตุ่นจึงสอนลกู วา่ \"ลูกจ๋า นอกจากตาของลกู จะมองเห็นไม่ชัดแล้ว จมูกของลกู กย็ งั ไม่ได้ กลนิ่ อกี ด้วยนะ ทีหลงั อย่าโกหกอกี นะจ๊ะ\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ พดู โออ้ วดความสามารถเกินจริง ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
แมไ่ กต่ าบอด ณ บา้ นหลงั หน่ึง มีแม่ไก่อาศยั อยสู่ องตวั ตวั หน่ึงตาดี ส่วนอีกตวั ตาบอด สนิท ในแต่ละวนั แม่ไก่ตาบอดจะออกคุย้ เข่ียพ้นื ดิน เพอื่ หาอาหารอยา่ ง ขยนั ขนั แขง็ ส่วนแม่ไก่ตาดีเอาแต่อยเู่ ฉย ๆ ไม่เคยออกไปไหนไกล เพราะ กลวั วา่ เทา้ อนั อ่อนนุ่มท้งั สองขา้ งจะหยาบกร้าน แม่ไก่ตาดีใชช้ ีวติ อยา่ งสุข สบาย ดว้ ยการคอยจิกกินผลไมท้ ่ีแม่ไก่ตาบอดเพยี รพยายามหามา แต่มนั ก็ ตอ้ งมีชีวติ อยอู่ ยา่ งไร้ค่า เพราะไม่สามารถหาเล้ียงตวั เองไดน้ นั่ เอง :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ผทู ้ มี่ รี า่ งกายพกิ ารหากมคี วามขยนั ก็มคี ณุ คา่ มากกวา่ คนปกตทิ ไ่ี มร่ จู ้ ักทามาหากนิ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า
ลกู แกะโง่ ลูกแกะตวั หน่ึงเดินหลงฝงู พลดั ตกลงไปในบ่อน้ามนั กวา่ มนั จะข้ึนมาจาก บ่อได้ ขนของมนั กเ็ ปี ยกชุ่มไปดว้ ยน้ามนั หมดแลว้ ขณะท่ีมนั กาลงั เดิน กลบั ไปหาฝงู ประกายไฟจากคบเพลิงที่มีคนจุดทิ้งไวก้ ก็ ระเดน็ มาติดท่ีขน ของมนั เกิดเป็นลกู ไฟเลก็ ๆ มนั เท่ียววง่ิ ไปอวดแกะตวั อื่น ๆ วา่ \"ไฟบน ตวั ข้ามันให้แสงสว่างมากกว่าดวงอาทิตย์เสียอกี \" ทนั ใดน้นั ลมพดั แรงข้ึน ทาใหล้ ูกไฟบนตวั มนั ลุกโชนข้ึนอยา่ งรวดเร็ว ลกู แกะจึงถกู ไฟคลอกตาย เมื่อเจา้ ของมาเห็นร่างของมนั ขึงพดู ข้ึนวา่ \"ชาตหิ น้าเจ้าจงไปเกดิ เป็ นดาว ลกู แกะแล้วกนั นะ จะได้มีแสงสว่างในตวั เองสมใจ\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ เห็นกงจกั รเป็นดอกบวั เพราะมนั จะเป็ นภยั ร้ายต่อตวั เองในภายหลงั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
ชายชรากบั มจั จรุ าช ชายชราคนหน่ึงมีอาชีพรับจา้ งตดั ฟืน ดว้ ยหลงั ท่ีงองุม้ และโรคภยั ท่ีรุมเร้า ทาใหเ้ ขาเริ่มไม่มีเร่ียวแรงในการทางานเล้ียงดูตวั เองอีกต่อไป เขารู้สึก ทอ้ แทส้ ิ้นหวงั จึงร้องข้ึนมาวา่ \"ข้าไม่อยากมชี ีวติ อย่ตู ่อไปอกี แล้ว ท่าน มจั จุราช ช่วยมารับข้าไปทเี ถิด\" พดู จบมจั จุราชกป็ รากฎตวั ข้ึนแลว้ พดู กบั ชายชราวา่ \"เจ้าเรียกข้ามา เจ้าต้องการอะไรหรือ\" ชายชราเกิดกลวั ตาย ข้ึนมาจึงรีบตอบกลบั ไปวา่ \"ได้โปรดช่วยยกฟื นใส่บ่าให้ข้าทสี ิท่าน\" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: คงไม่เป็นการดีหากเราไดท้ ุกสิ่งทปี่ รารถนา ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า
คนมือเติบกบั นกนางแอ่น มีชายหนุ่มคนหน่ึงเป็ นที่ชื่นชมในหมู่เพ่ือนกินว่าเป็นคนมือเติบ เขาใชจ้ ่ายเงิน ทองท่ีไดม้ าอยา่ งสิ้นเปลืองเพื่อรักษาหนา้ ตาช่ือเสียง จนวนั หน่ึงตน้ ฤดูใบไมร้ ่วง เขาก็พบวา่ ตนเองไมเ่ หลือเงินเลยแมแ้ ต่แดงเดียว รวมถึงไม่มีทรัพยส์ ินอื่นใดเวน้ แต่เส้ือผา้ ที่เขาสวมใส่อยู่ เขาตอ้ งออกไปหาเพื่อนเจา้ สาราญบางคนในเชา้ น้นั และเขาก็คิดจนหมดปัญญาว่าควรจะทาอยา่ งไรจึงจะมีเงินทองพอที่จะแต่งตวั ให้ดูดีได้ ทนั ใดน้นั ก็มีนกนางแอ่นบินผ่านมา มนั ร้องเพลงอยา่ งรื่นเริงเสียจน ชายหนุ่มเขา้ ใจวา่ ฤดูร้อนมาถึงแลว้ เขาจึงรีบรุดไปหาพ่อคา้ ขายเส้ือผา้ จดั แจง ถอดเส้ือผา้ ท้งั หมดท่ีใส่อยู่เพ่ือเปล่ียนเป็ นชุดในหน้าร้อน อีกไม่ก่ีวนั ถดั มา สภาพอากาศก็กลบั กลายเป็ นเหน็บหนาวแสนสาหัส ท้งั เจา้ นกนางแอ่นผูน้ ่า สงสารและชายหนุ่มผูโ้ ง่เขลาในชุดอนั บางเบาเปลือยท่อนแขน จึงไม่อาจเอา ชีวติ รอดไดด้ ว้ ยร่างกายที่หนาวสนั่ งนั งก :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: นกนางแอน่ เพยี งตัวเดยี วไมอ่ าจบันดาลฤดรู อ้ นได ้ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
หมาป่ ากบั สงิ โต หมาป่ าตวั หน่ึงขโมยลกู แกะมาไดต้ วั หน่ึง และแบกไปยงั ถ้าเพอื่ จดั การ เป็นอาหาร แต่แผนการของมนั ตอ้ งเปล่ียนไปอยา่ งสิ้นเชิง เมื่อมนั เผชิญกบั หนา้ สิงโต ซ่ึงชิงลูกแกะไปโดยไม่เอ่ยขอโทษสกั คาหมาป่ าถอยห่างไปอยู่ ในระยะปลอดภยั และกล่าวดว้ ยน้าเสียงเจบ็ ปวดวา่ \"ท่านไม่มสี ิทธมิ าแย่ง ชิงของๆ ข้าไปอย่างน้ันนะ\" สิงโตหนั หลบั มา แต่เจา้ หมาป่ าอยไู่ กลเกิน กวา่ สิงโตจะสอนบทเรียนใหโ้ ดยไม่ตอ้ งเปลืองแรง มนั จึงกล่าววา่ \"ของๆ เจ้าง้นั หรือ เจ้าซื้อมา หรือคนเลยี้ งแกะให้เจ้ามาเป็ นของขวญั ล่ะ เจ้าได้มนั มาอย่างไรหรือ ไหนช่วยบอกข้าทีสิ\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: โกงเขามาอยา่ งไร กโ็ ดนโกงกลบั ไปอยา่ งนัน้ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า
หมากบั หนังสตั ว์ หมาหิวโซฝงู หน่ึงเห็นหนงั สตั วจ์ านวนหน่ึงจมอยู่ ณ กน้ แม่น้าซ่ึงคนฟอก หนงั นามาแช่ทิ้งไว้ หนงั สัตวด์ ี ๆ นบั เป็นอาหารช้นั เลิศสาหรับหมาหิวโซ ทวา่ น้าบริเวณน้นั ลึกเสียจนพวกหมาไม่อาจเอ้ือมลงไปถึงหนงั สัตวจ์ ากริม ตล่ิงได้ พวกมนั จึงปรึกษาหารือกนั และตดั สินใจวา่ วธิ ีท่ีดีท่ีสุดคือด่ืมน้า ในแม่น้าใหห้ มดวา่ แลว้ ท้งั หมดกร็ ีบกม้ ลงไปเลียน้าอยา่ งรวดเร็วเท่าท่ีจะ ทาได้ แต่ไม่วา่ จะด่ืมแลว้ ดื่มเล่าสกั เพยี งใด จนพวกมนั ทยอยทอ้ งแตกตาย ไปทีละตวั ๆ น้าในแม่น้ากย็ งั คงสูงเท่าเดิมอยดู่ ี :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงอยา่ พยายามทาในสง่ิ ทเ่ี ป็ นไปไมไ่ ด ้ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
การแบง่ ของสงิ โต กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ สิงโต หมาจิ้งจอก อีกา และหมาป่ า ตกลงกนั วา่ จะลา่ เหยอื่ ร่วมกนั และแบ่งปันของที่ลา่ มาไดใ้ หแ้ ก่ตวั อื่น ๆ ไมว่ า่ พวกมนั จะพบอะไรกต็ าม วนั หน่ึงหมาป่ าจดั ลม้ กวางตวั หน่ึงได้ มนั จึงเรียกสหายของมนั มาเพิง่ แบ่งปันเหยอ่ื ในทนั ที เจา้ สิงโตเขา้ ไปยนื อยดู่ า้ นหวั ของเหยอื่ ท้งั ๆ ที่ไม่มีใครขอใหม้ นั เป็น ผจู้ ดั การฉีกแบ่ง มนั เร่ิมนบั จานวนหวั เพือ่ แสดงใหเ้ ห็นถึงความยตุ ิธรรมอนั ยง่ิ ใหญ่ \"ตัวแรก ก็คอื ข้า สิงโต สองคอื เจ้าหมาป่ า สามคอื เจ้ากา ส่วนเจ้าจิง้ จอกเป็ นตัว ท\"่ี มนั เอ่ยพลางนบั กรงเลบ็ ของมนั จากน้นั มนั ก็แบ่งกวางออกเป็นส่ีส่วนเท่าๆ กนั อยา่ งรอบคอบ \"ข้าคอื ราชาสิงโต ดังน้ันแน่นอนว่าข้าจะต้องได้ส่วนแรก ส่วนต่อไป ก็ต้องเป็ นของข้าเพราะข้าคอื ผู้ทแี่ ข็งแรงท่สี ุด และส่วนนีก้ ็ต้องเป็ นของข้าเพราะข้า กล้าหาญทสี่ ุด\" มนั เอ่ยหลงั จากท่ีแบ่งสรรปันส่วนเรียบร้อย แลว้ มนั กเ็ ร่ิมกวาดมอง ตวั อ่ืน ๆ ดว้ ยสายตาดุร้าย \"ทีนีถ้ ้าพวกเจ้าตวั ไหนอยากจะอ้างสิทธิในส่วนทเี่ หลือละ ก็ พูดออกมาตอนนีไ้ ด้เลย\" สิงโตคารามพร้อมกบั กางกรงเล็บอย่างมคี วามหมาย :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: พลังอานาจคอื ความถกู ตอ้ ง ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา
ลากบั เงา นกั เดินทางจา้ งลาตวั หน่ึงใหแ้ บกตวั เขาไปยงั ชนบทอนั ห่างไกล เจา้ ของลา ติดตามนกั เดินทางไปดว้ ยโดยเดินอยขู่ า้ งๆ นกั เดินทางเพื่อจูงลาแบะนาทาง ถนนสายน้นั ทอดขา้ มที่ราบซ่ึงไม่มีตน้ ไมเ้ ลยสกั ตน้ แสงแดดจดั จา้ สาดส่องลง มาอยา่ งร้อนแรง ความร้อนทวีข้ึนจนในท่ีสุดนกั เดินทางตดั สินใจท่ีจะหยดุ พกั และเนื่องจากแถวน้นั ไม่มีร่มเงาอื่นเลย นกั เดินทางจึงนงั่ หลบอยใู่ ตเ้ งาของเจา้ ลา ความร้อนก็มีผลกบั คนจูงลาไมแ่ พน้ กั เดินทางเช่นกนั อีกท้งั ยงั ยา่ แยก่ วา่ เน่ืองจาก เขาเดินดว้ ยเทา้ มาตลอดทาง เขาเองกอ็ ยากจะพกั ใตเ้ งาของลา เขาจึงเริ่มเถียงกบั นกั เดินทาง โดยบอกวา่ นกั เดินทางจ่ายค่าจา้ งเฉพาะลาเท่าน้นั ไม่ไดร้ วมถึงเงา ของมนั ไม่ชา้ ท้งั สองก็แลกหมดั กนั และในระหวา่ งที่พวกเขากาลงั ต่อสูก้ นั อยู่ น้นั เจา้ ลากเ็ ดินหนีไป :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: การถกเถยี งกนั เรอื่ งเงา ก็มกั สญู เสยี สง่ิ ทจ่ี บั ตอ้ งไดไ้ ปในทสี่ ดุ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
นักเดนิ ทางกบั ถงุ เงนิ ชายสองคนเดินร่วมทางกนั มาบนถนน ทนั ใดน้นั คนหน่ึงก็เก็บถุงเงินซ่ึงมีเงิน เต็มถุงได้ \"ข้าช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ ข้าพบถุงเงินหนึ่งใบ ดูจากน้าหนัก ใบนี้ จะต้องมีทองเต็มถุงแน่ ๆ\" เขาเอ่ยข้ึน \"จงอย่าพูดว่า 'ข้าพบถุงเงิน' สิ\" เพ่ือน ร่วมทางของเขาเอ่ย \"ท่านน่าจะพูดว่า 'เราพบถุงเงนิ ' หรือ 'เราช่างโชคดีอะไร เช่นนี'้ จะดกี ว่า เพอ่ื นร่วมทางควรแบ่งปันท้ังโชคและเคราะห์ที่พานพบบนท้อง ถนนด้วยกนั \" \"ไม่ ไม่มที าง ข้าเป็ นคนพบมนั และข้ากจ็ ะเกบ็ มนั เอาไว้\" อีกฝ่ าย ตอบอย่างโกรธเกร้ียว ทันใดน้ันพวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกน \"หยุดนะ เจ้า หวั ขโมย\" และเม่ือมองลงไปรอบ ๆ พวกเขากเ็ ห็นฝงู ชนพร้อมกระบองในมือวง่ิ มาตามถนน ชายคนที่พบถุงเงินตกใจจนแทบจะเสียสติ \"เราแย่แล้ว ถ้าพวกเขา พบว่าถุงเงนิ อยู่กบั ข้าละก\"็ เขาครวญ \"ไม่ ไม่ ท่านไม่ได้พดู ว่า 'เรา' ก่อนหน้านี้ ดงั น้นั จงใช้คาว่า 'ข้า' ต่อไปเถิด ต้องพดู ว่า 'ข้าแย่แล้ว' ถึงจะถูก\" อีกฝ่ ายตอบ :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: หากไมแ่ บง่ ปันโชคใหใ้ คร ก็จงอยา่ หวงั จะแบง่ ปันเคราะหร์ า้ ยใหผ้ อู ้ นื่ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา
แกะกับหมู วนั หน่ึงคนเล้ียงแกะเจอหมูตวั หน่ึงอยใู่ นทอ้ งทุ่งซ่ึงแกะของเขากาลงั เลม็ หญา้ อยู่ เขาจึงวงิ่ แจน้ เขา้ ไปจบั ตวั เจา้ หมูตอนตวั น้นั อยา่ งรวดเร็ว เจา้ หมหู วดี ร้องเสียง หลงทนั ทีที่คนเล้ียงแกะแตะมือบนตวั มนั ใครไดย้ ินเสียงดงั ขนาดน้นั ก็คงคิดวา่ เจา้ หมูจะตอ้ งเจบ็ ปวดทรมานมาก แต่ขณะที่มนั กาลงั หวดี ร้องและดิ้นรนเพ่ือหนี ใหพ้ น้ คนเล้ียงแกะก็หนีบมนั ไวใ้ ตแ้ ขนพลางมุ่งไปยงั ร้านขายเน้ือในตลาด พวก แกะในทุ่งเล้ียงสตั วต์ า่ งประหลาดใจและขากบั พฤติกรรมของเจา้ หมูมาก จึงพา กนั ตามคนเล้ียงแกะและเหยอื่ ของเขาไปจนถึงประตรู ้ัว \"อะไรทาให้เจ้าร้อง ครวญครางขนาดน้นั \" แกะตวั หน่ึงถาม \"คนเลยี้ งแกะจับและอ้มุ พวกเราออกจะ บ่อย พวกเราคงรู้สึกอบั อายขายหน้าเหลอื เกนิ หากร้องโวยวายจะเป็ นจะตาย อย่างทเ่ี จ้าทาน่นี ่ะ\" \"อะไรต่ออะไรมนั คงดหี รอก\" หมูตอบขณะที่ยงั คงกรีดร้อง และตะกุยตะกาย \"เขาจับพวกเจ้า กเ็ พยี งเพราะต้องการขนของเจ้าเท่าน้นั แต่ เขาต้องการเนอื้ ของข้า อ๊ดู ดดดด!\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: เป็ นเรื่องงา่ ยท่ีจะแสดงความกลา้ หาญยามท่ไี ม่มีอนั ตราย ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า
ชาวนากบั นกกระสา นกกระสาเป็นนกซ่ือ ๆ และเช่ือถือไดโ้ ดยธรรมชาติ มนั ไดร้ ับคาเชิญไป ใหร้ ่วมงานรื่นเริงกบั พวกนกกระเรียนในทุ่งแห่งหน่ึงซ่ึงมีตน้ ไมเ้ พง่ิ ปลกู ใหม่ๆ ทวา่ งานเล้ียงจบลงดว้ ยหายนะ เม่ือนกทุกตวั ติดตาข่ายชาวนา นก กระสาขอร้องใหช้ าวนาปล่อยมนั \"ได้โปรดปล่อยข้าไปเถดิ \" มนั ออ้ น วอน \"ข้าเป็ นตระกลู นกกระสาทท่ี ่านกร็ ู้ดวี ่าเป็ นนกท่ีซื่อสัตย์และนิสัยดี อกี ท้ังข้ายงั ไม่รู้ว่าพวกนกกระเรียนจะเป็ นพวกนกขขี้ โมย\" \"เจ้าอาจจะ เป็ นนกทีด่ มี าก\" ชาวนาตอบ \"แต่ข้าจับเจ้าได้ะพร้อมกบั พวกนกกระเรียน ขขี้ โมย และเจ้าจะต้องได้รับโทษเช่นเดยี วกบั พวกมัน\" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: คนเรามกั ถกู ตดั สนิ จากเพอื่ นพอ้ งทค่ี บหาอยเู่ สมอ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า
Search
