ชุดฝึกอ่านนิทาานอีสป ชั้นป.1

ชดุ ฝึ กทกั ษะการอ่าน นทิ านอสี ป ชนั้ ประถมศกึ ษาปีท่ี 1. ผูจ้ ดั ทา นางสาววรรณภา เคนไชยวงค์

ชายหนุ่มกบั นกนอ้ ย ชายหนุ่มคนหน่ึงนานกนอ้ ยมาเล้ียงไวใ้ นกรง เขารักและเอน็ ดูมนั มาก คอยดูแลเป็นอยา่ งดี ใหม้ นั อยสู่ ุขสบาย วนั หน่ึงเขาเผลอเปิ ดกรงทิง้ ไว้ นก นอ้ ยจึงบินหนีไป มนั ตื่นเตน้ กบั โลกภายนอกที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มนั บิน ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ อยนู่ านหลายวนั แลว้ กก็ ลบั มาอยใู่ นกรงดงั เดิม เม่ือ ชายหนุ่มเห็นมนั กลบั มาเขากด็ ีใจแต่อดสงสัยไม่ได้ จึงถามมนั วา่ \"เจ้านก น้อย เจ้าหายไปไหนมาต้ังหลายวนั แล้วเหตใุ ดจงึ กลบั มาอยู่ในกรงอกี ล่ะ\" นกนอ้ ยตอบวา่ \"เมือ่ ข้าลองออกไปใช้ชีวติ ข้างนอกเอง จงึ ทาให้ข้าได้ รู้ว่า ไม่มีทีไ่ หนสบายเท่าทนี่ ่ีอกี แล้ว\" :: นิทานเรื่องนสี้ อนให้รู้ว่า :: การใชช้ ีวิตดว้ ยตนเองยอ่ มไมส่ ุขสบายเทา่ การมีคนคอยดูแล ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

เดก็ ชายไลจ่ บั ตก๊ั แตน เชา้ วนั หน่ึงอากาศแจ่มใส เดก็ ชายคนหน่ึงจึงออกไปวง่ิ ไล่จบั ตก๊ั แตนตาม ทุ่งหญา้ เมื่อจบั ไดม้ ากพอแลว้ จึงกลบั บา้ น ระหวา่ งทางเขากพ็ บแมงป่ อง ตวั หน่ึง แต่คิดวา่ มนั เป็นตก๊ั แตนจึงคิดจะจบั มนั ก่อนท่ีมือของเขาจะถึงตวั มนั น้นั มนั กช็ ูหางข้ึนทนั ทีและพดู ข่เู ดก็ นอ้ ยวา่ \"อย่านะเจ้าหนู ถ้าเจ้าจับ ข้าไปเจ้าอาจจะต้องเสียตก๊ั แตนท้งั หมดทีเ่ จ้าจับมาได้อกี ด้วย\" :: นทิ านเรื่องนสี้ อนให้รู้ว่า :: การทาอะไรเพียงเพ่อื ผลประโยชน์เลก็ นอ้ ย อาจทาให้เสียผลประโยชนท์ ี่ตนมีอยู่ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ลากบั เจ้านาย ลาตวั หน่ึง ไปขอร้องเทวดาใหช้ ่วยหานายใหม่ให้ เพราะมนั ไม่พอใจนาย คนเดิมท่ีมีอาชีพขายเครื่องเทศ เนื่องจากเขาใชง้ านมนั หนกั แต่กลบั ให้ อาหารเพยี งเลก็ นอ้ ย เทวดาเตือนลาใหค้ ิดดี ๆ เสียก่อน แต่ลากลบั ยนื ยนั คา เดิม เทวดาจึงใหม้ นั ไปอยกู่ บั คนทากระเบ้ือง ปรากฏวา่ นายคนน้ีใชง้ าน มนั หนกั ยงิ่ กวา่ มนั ทนไมไ่ หวจึงไปขอเทวดาเปล่ียนนายอีกคร้ัง เทวดาจึง บอกกบั ลาวา่ \"คร้ังนีข้ ้าจะส่งเจ้าไปอยู่กบั คนฟอกหนังสัตว์แทนแล้ว กนั \" ลารู้ตวั ทนั ทีว่า ตนตอ้ งตกอยใู่ นอนั ตรายเป็นแน่ มนั ไดแ้ ต่คร่าครวญ วา่ \"ถ้าเช่นน้ันข้าขอกลบั ไปอย่กู บั นายคนแรกหรือคนที่สองจะดกี ว่า หาก ข้าตายไปกย็ งั เหลอื หนังหุ้มกระดกู อยู่บ้าง\" :: นิทานเรื่องนสี้ อนให้รู้ว่า :: จงพอใจในสิ่งทตี่ นมีอยู่ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

เดก็ ชายกบั ฝงู กบ ณ สนามหญา้ แห่งหน่ึง เด็กชายคนหน่ึงวง่ิ เล่นผา่ นมาเห็นฝงู กบอาศยั อยู่ ในบ่อน้า เขาจึงเกิดนึกสนุกหยบิ เอากอ้ นหินมาปาใส่ฝงู กบเล่น เขาจะ หวั เราะชอบใจทุกคร้ังท่ีปากอ้ นหินโดนกบ ระหวา่ งที่เขากาลงั สนุกอยกู่ บั การปาหินน้นั กบตวั หน่ึงทนไม่ไดท้ ่ีเห็นเพอ่ื นของมนั ตอ้ งตายไปทีละตวั โดยท่ีเดก็ ชายคนน้นั ไม่รู้สึกอะไรเลย มนั จึงพดู ข้ึนมาวา่ \"เจ้าเดก็ ซน เลกิ เล่นสนุกได้แล้ว รู้ไหมว่าความสนุกของเจ้า มันทาให้พวกข้าต้องตายไป เป็ นจานวนมากแค่ไหน\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ไม่ควรมีความสุขบนความทุกขข์ องผอู้ ืน่ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

กบสองตวั ณ หนองน้าแห่งหน่ึง มีกบสองตวั อาศยั อยใู่ กล้ ๆ กนั ตวั หน่ึงอาศยั อยใู่ น หนองน้าลึก ส่วนอีกตวั อาศยั อยใู่ นแอ่งน้าต้ืนใกลท้ างเกวยี น วนั หน่ึงเจา้ กบในหนองน้าลึกพดู กบั เพอ่ื นของมนั วา่ \"ข้าว่าตรงน้ันไม่ค่อยปลอดภัย นะ เจ้าย้ายมาอยู่กบั ข้าน่าจะดกี ว่า\" แต่กบอีกตวั ปฏิเสธวา่ \"ไม่เป็ นไร หรอกข้าชินกบั แอ่งนา้ นีแ้ ล้ว และอกี อย่างข้าไม่อยากต้องไปปรับตวั กบั ที่ ใหม่ด้วย\" หลงั จากน้นั ไม่ก่ีวนั ต่อมา เจา้ กบที่อยใู่ นหนองน้าลึกกไ็ ดร้ ับ ข่าวร้ายวา่ เพอื่ นของมนั ถกู เกวียนทบั ตายไปเสียแลว้ :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: บางคร้ังการเปลี่ยนแปลงอาจนามาซ่ึงส่ิงทีด่ ีกวา่ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

หนูในหีบ หนูตวั หน่ึงใชช้ ีวติ อยา่ งสุขสบายในหีบที่เตม็ ไปดว้ ยอาหาร มนั ไม่เคย ออกมาเห็นโลกภายนอกเลย จนกระทง่ั วนั หน่ึงฝาหีบถกู เปิ ดออก มนั จึง รีบปี นข้ึนไปดว้ ยความอยากรู้อยากเห็น แต่พลาดตกออกไปขา้ งนอกหีบ มนั พยายามปี นกลบั เขา้ ไปในหีบอยหู่ ลายคร้ัง แต่กต็ กลงมาทุกคร้ัง จนมนั หมดแรง ทนั ใดน้นั เองมนั เหลือบไปเห็นอาหารท่ีมีอยมู่ ากมาย มนั จึงพดู กบั ตวั เองอยา่ งมีความสุขวา่ \"ข้าจะกลบั ไปอย่ใู นหีบแคบ ๆ ใบน้ันทาไมนะ ในเมือ่ ข้างนอกออกจะกว้างใหญ่แถมยงั มีอาหารมากมายอกี ด้วย\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ ปิ ดก้นั ตวั เองใหอ้ ยใู่ นโลกแคบ ๆ จงเปิ ดใจกวา้ งยอมรับและเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

งกู บั กบ ณ ทุ่งหญา้ แห่งหน่ึง งูกบั ปเู ป็ นเพอ่ื นรักกนั ท้งั สองมกั จะไปไหนมาไหน ดว้ ยกนั เสมอ ปูมีนิสัยชอบเดินไปดา้ นขา้ ง ส่วนงชู อบเล้ือยคดเค้ียวไปมา วนั หน่ึง ปเู ห็นงูเดินคดเค้ียวไปมาน่าราคาญปูจึงบอกใหง้ เู ดินเหมือนมนั แต่งูไม่ยอมทาตาม ปโู มโหมาก เม่ืองเู ผลอมนั จึงใชก้ า้ มของมนั หนีบที่คองู จนตาย เมื่อปูเห็นร่างของงูยดื ตรงแขง็ ทื่อราวกบั ท่อนไม้ เจา้ ปกู พ็ ดู วา่ \"ถ้า เจ้าเลอื้ ยตรง ๆ อย่างนีเ้ สียแต่แรก เจ้ากค็ งไม่ต้องโดนลงโทษแบบนีห้ รอก\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ผมู้ ีนิสยั คดโกงและไมซ่ ่ือตรงมกั พบหายนะเขา้ สกั วนั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ตัวไหมกบั แมงมมุ หนอนไหมไดร้ ับคาสั่งจากเจา้ หญิงใหท้ อผา้ ไหมเพอื่ นาไปตดั ชุดถวาย พระราชา มนั เร่ิมถกั ทอเสน้ ไหมของมนั อยา่ งพถิ ีพถิ นั สักพกั มีแมงมุมตวั หน่ึงเดินผา่ นมาแลว้ พดู วา่ \"ข้าขอชักใยใกล้ๆ เจ้าได้ไหม\" ตวั ไหมอนุญาต แมงมุมเริ่มชกั ใยของตวั เองอยา่ งรวดเร็ว ใชเ้ วลาไม่นานกเ็ สร็จ \"ดใู ยของ ข้าสิ มันละเอยี ดอ่อนและใหญ่กว่าของเจ้าเสียอกี \" ตวั ไหมมองอยา่ งไม่ สนใจและตอบกลบั ไปวา่ \"กจ็ ริงอยู่ แต่ใยของเจ้ากม็ ีไว้แค่ดกั จบั แมลงตวั เลก็ ๆ เท่าน้ัน หากมนุษย์เห็นเข้ากม็ แี ต่จะเข่ยี มนั ทงิ้ ไป แต่ดใู ยข้าสิมันจะ ถูกเกบ็ รักษาอย่างดี เพอื่ นาไปถวายเคร่ืองทรงของพระราชา\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: งานทีท่ าดว้ ยความประณีตอดทน ยอ่ มมีคุณค่ากวา่ งานทท่ี าแบบลวก ๆ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

ชาวประมงกบั ปลาทนู ่า ณ ทอ้ งทะเลแห่งหน่ึง ชาวประมงพายเรือลานอ้ ยของเขาออกไปหาปลา เขานง่ั ตกปลาอยนู่ านจนรู้สึกอ่อนลา้ แต่กย็ งั ไม่มีปลามาติดเบด็ เสียที \"เยน็ นีถ้ ้าข้าจบั ปลาไม่ได้เห็นทีว่าเยน็ นีค้ งจะไม่มีอะไรกนิ เป็ นแน่\" เขาบ่นกบั ตวั เอง ในที่สุดเขากเ็ กบ็ เบด็ และเตรียมพายเรือกลบั บา้ น ทนั ใดน้นั เองกม็ ี ปลาทนู ่าตวั หน่ึง กระโดดหนีปลาใหญ่ข้ึนมาบนเรือของเขาพอดี เขาจึงได้ ปลาทูน่ากลบั บา้ นไปเป็นม้ือเยน็ ในที่สุด :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จะกระทาการส่ิงใดใหพ้ ยายามทาอยา่ งถึงที่สุด แลว้ โชคจะเขา้ ขา้ งเราเอง ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

สงิ โตกับนักเดนิ ทาง ณ ป่ าแห่งหน่ึงสิงโตกบั นกั เดินทางเขา้ ป่ าไปดว้ ยกนั ระหวา่ งทางท้งั สอง ผลดั กนั เล่าเรื่องและเกิดการโตเ้ ถียงกนั นกั เดินทางกล่าววา่ มนุษยม์ ีอานาจ และแขง็ แรงกวา่ สิงโต ฝ่ ายสิงโตกว็ า่ พวกของมนั แขง็ แรงและมีกาลงั มากกวา่ เมื่อท้งั สองเดินผา่ นอนุสรณ์สถานแห่งหน่ึง เป็นรูปป้ันนกั รบ เหยยี บหวั สิงโต ชายหนุ่มจึงพดู ข้ึนมาวา่ \"เจ้าเห็นไหมว่ามนุษย์น่ะเก่งมาก แค่ไหน ทีส่ ามารถสยบสิงโตเจ้าป่ าได้\" สิงโตจึงตอบกลบั ไปวา่ \"นั่นเป็ น เพราะอนุสรณ์สถานแห่งนีม้ นุษย์อย่างเจ้าเป็ นผ้สู ร้างขึน้ มา ถ้าสิงโต สามารถแกะสลกั ได้ ท่านกจ็ ะได้เห็นรูปป้ันท่มี นุษย์อย่ใู ต้อุ้งเท้าสิงโต เช่นกนั \" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: เรามกั มองตนเองดีกวา่ ผอู้ ืน่ เสมอ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

แมก่ วางกบั สงิ โต แม่กวางตวั หน่ึงถกู นายพรานตามล่า มนั วง่ิ หนีหวั ซุกหวั ซุนมาหลบในถ้า เพอ่ื หวงั รอดชีวติ โดยท่ีไม่รู้เลยวา่ ในถ้ามีสิงโตตวั หน่ึงอาศยั อยู่ สิงโตซุ่มดู จนแม่กวางเดินเขา้ มาใกล้ ๆ จากน้นั จึงใชก้ รงเล็บตะครุบและจบั ฉีกเน้ือ ออกเป็นชิ้น ๆ แม่กวางร้องดว้ ยความเจบ็ ปวดและพดู วา่ \"ข้าช่างอาภัพเหลอื เกนิ อุตส่าห์วงิ่ หนีรอดจากมนุษย์มาได้ แต่ต้องมา กลายเป็ นเหยอื่ ของสิงโตแทน\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: เม่ือหลบหนีศตั รูจงดูใหแ้ น่ใจก่อนวา่ จะไม่ตกเป็นเหยอ่ื ของผอู้ ่ืนอีก ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

หมาป่ ากับแกะในคอก หมาป่ าตวั หน่ึงทราบข่าวมาวา่ หม่บู า้ นแห่งหน่ึงจะนาแกะมาบชู ายญั มนั จึงมาคอยมองเฝ้ าแกะในหมู่บา้ น แต่พวกแกะไหวตวั ทนั จึงอยแู่ ต่ในคอก ไม่ยอมออกไปไหน หมาป่ าจึงพดู หวา่ นลอ้ มพวกแกะวา่ \"พวกเจ้าออกมา จากคอกเถอะ เจ้าไม่รู้เหรอว่าอกี ไม่นานชาวบ้านจะมาจบั เจ้าไปบูชายญั แล้ว ทนี่ ั่นมันน่ากลวั มากเลยนะ มแี ต่เลอื ดของเพอื่ น ๆ ของพวกเจ้าเตม็ ไป หมด ขนาดข้ายงั กลวั เลย\" เมอื่ แกะไดย้ นิ ดงั น้นั จึงพดู วา่ \"ขอบใจนะที่เป็ น ห่วงพวกข้า แต่ถ้าพวกข้าจะต้องตายเพอ่ื ถวายแด่พระเจ้า กย็ งั ดกี ว่าตาย เป็ นอาหารให้หมาป่ าอย่างเจ้า\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: หากจะตายก็ควรตายอยา่ งมีศกั ด์ิศรี ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

สนุ ัขป่ าและโพรงไม ้ สุนขั ผหู้ ิวโหยตวั หน่ึงมุดเขา้ ไปในโพรงตน้ โอค๊ เพอ่ื กินอาหารท่ีมีคนมา ทิ้งเอาไว้ เม่ือกินเสร็จทอ้ งของมนั ป่ องมากจนไม่สามารถออกมาจากโพรง ได้ มนั จึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ \"ใครกไ็ ด้ช่วยข้าที\" สุนขั ป่ าอีก ตวั เดินผา่ นมาเห็นจึงถามวา่ \"มอี ะไรให้ข้าช่วยรึ\" มนั โอดครวญ \"ข้าตดิ อย่ใู นนีช้ ่วยข้าออกไปทเี ถอะ\" \"แล้วเจ้าเข้าไปในโพรงได้อย่างไรล่ะ\" \"ข้า กม็ ุดเข้ามาตามปกตนิ ่ันแหละ แต่พอข้ากนิ อม่ิ กลบั ออกไปไม่ได้นะ สิ\" สุนขั อีกตวั จึงพดู วา่ \"ถ้าเช่นน้ัน เจ้ากร็ อให้อาหารมนั ย่อยเสียก่อน เดยี๋ วเจ้ากม็ ุดออกมาได้เองน่ันแหละ\" พดู จบมนั กเ็ ดินจากไป :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงรู้จกั ทาอะไรใหอ้ ยใู่ นความพอดี ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

แมวจอมขโมย เชา้ วนั หน่ึง แม่ไก่พาลกู ๆ ออกไปเดินเล่นรอบบา้ น จนไดพ้ บกบั เจา้ แมว ตวั แสบท่ีแกลง้ หลบั อยู่ เจา้ แมวเห็นแมไ่ ก่ไม่สนใจจึงอาศยั จงั หวะที่แม่ไก่ เผลอจบั ลูกไก่มากินทนั ที สักพกั แม่ไก่เห็นวา่ ลกู ไก่หายไปตวั หน่ึง มนั จึง ร้องเรียกลูก เจา้ ของบา้ นไดย้ นิ จึงเดินออกมาดู ก็พบวา่ ลูกไก่หายไป เขา รีบออกตามหาจนพบเจา้ แมวตวั แสบนอนอยอู่ ยา่ งสบายใจ จึงหยบิ ไมไ้ ล่ตี มนั ทนั ที เจา้ แมวจึงร้องถามว่า \"โอ๊ย ท่านมาตขี ้าทาไมนี่\" \"กเ็ จ้าแอบกนิ ลูกไก่ของข้าน่ะสิ\" เจา้ ของบา้ นตอบ แมวปฏิเสธแกต้ วั วา่ \"ข้าไม่ได้กนิ นะ ท่านอย่ามาใส่ร้ายข้าสิ\" เจา้ ของบา้ นโมโหจึงพดู วา่ \"ถ้าเจ้าไม่ได้กนิ ทาไม ทมี่ ุมปากของเจ้าถึงมีขนไก่ตดิ อยู่ล่ะ\" เจา้ แมวจานนต่อหลกั ฐานจึงยอม ถูกทาโทษแต่โดยดี :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ผทู้ ี่ทาผดิ มกั มีพิรุธใหจ้ บั ไดเ้ สมอ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ตัวตอ่ กับงู วนั หน่ึง ตวั ต่อตวั หน่ึงบินมาเกาะท่ีหวั ของ งู แลว้ มนั กต็ ่อยเขา้ ท่ีหวั ของงู อยา่ งจงั พษิ จากเหลก็ ในทาใหง้ ูเจบ็ ปวดมาก มนั กระเสือกกระสนดว้ ย ความทรมาน แต่กไ็ ม่รู้วา่ จะแกแ้ คน้ ตวั ต่อไดอ้ ยา่ งไร ขณะน้นั กม็ ีคนขบั เกวยี นผา่ นมาพอดี มนั จึงเล้ือยเขา้ ไปขา้ งใตเ้ กวยี นแลว้ เอาหวั ของมนั มุด เขา้ ไปใตล้ อ้ ของเกวยี น พลางนึกในใจวา่ \"อย่างน้อยเจ้ากส็ มควรตายไป พร้อม ๆ กบั ข้า\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: การทาร้ายผอู้ ่ืน อาจเป็นการนาภยั มาสู่ตนเอง ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ชาวประมงกบั ปลาหมกึ ยกั ษ์ ชาวประมงกับปลาหมกึ ยักษ์ วนั หน่ึงในฤดูหนาว ชาวประมงคนหน่ึงตอ้ งออกเรือไปหาปลาเพอ่ื มาเล้ียง ครอบครัว แต่การจบั ปลาในฤดูหนาวถือเป็นเร่ืองยาก ในระหวา่ งที่เขารอ ปลามาติดเบด็ น้นั กม็ ีปลาหมึกยกั ษต์ วั หน่ึงโผล่ข้ึนมา ชาวประมงพดู ข้ึน วา่ \"ถ้าข้ากระโดดลงไปจับเจ้าในทะเล ข้าคงต้องหนาวตายแน่ แต่ถ้าหาก ข้าไม่ลงไป ลกู ๆ ของข้ากค็ งจะหิวตายเหมือนกนั \" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ลูกคือส่ิงสาคญั ที่สุดสาหรับพอ่ แม่ ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

กองไฟ นกั บวชท่านหน่ึงเห็นเด็ก ๆ เขา้ วดั ฟังธรรมอยเู่ ป็นประจา จึงเขา้ ไป สอบถามวา่ \"ทาไมเจ้าถึงสนใจธรรมะล่ะ ท้งั ๆ ท่ีเจ้ายงั เดก็ เจ้าไม่อยากไป เล่นสนุกกบั เพอื่ น ๆ วยั เดยี วกนั หรอกเหรอ\" เดก็ ตอบกลบั ไปวา่ \"คร้ัง หนึ่ง แม่ผมให้นาฟื นมาเตมิ เชื้อไฟไม่ให้มอดดบั แล้วผมกส็ ังเกตว่าใน ระหว่างทีไ่ ฟกาลงั ลุกอย่นู ้ัน ฟื นท่อนเลก็ มันไหม้เร็วกว่าฟื นท่อนใหญ่ ทา ให้ผมคดิ ว่าในบางทีเดก็ อาจจะตายก่อนผ้ใู หญ่กไ็ ด้ ผมเลยอยากฟังธรรม เอาไว้บ่างน่ะครับ\" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: เราทุกคนควรต้งั อย่ใู นความไม่ประมาทเพราะไม่มีใครหนพี ้นความตาย ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

ผง้ึ กับเตา่ ทอง ผ้งึ ตวั หน่ึงคิดอยากจะแกลง้ เต่าทองซ่ึงเป็นเพอื่ นของมนั จึงชวนเต่าทองมา กินอาหารเยน็ ท่ีรัง เมื่อเต่าทองมาถึงรัง ผ้งึ กน็ ารังผ้งึ และรวงผ้งึ มาให้ เต่าทอง ซ่ึงเต่าทองเป็นแมลงท่ีกินใบไมเ้ ป็นอาหาร เต่าทองกินน้าผ้งึ ไปได้ นิดเดียวกบ็ ินกลบั รังของมนั วนั ต่อมาเต่าทองคิดอยากจะเอาคืน จึงชวน ผ้งึ มากินอาหารท่ีรังของมนั บา้ งเม่ือผ้งึ มาถึงเต่าทองกเ็ อาใบไมม้ าใหผ้ ้งึ กิน แต่ผ้งึ กินไม่ไดต้ อ้ งบินกลบั รังไป เต่าทองจึงนง่ั หวั เราะดว้ ยความชอบใจ :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: คนท่ีชอบกลน่ั แกลง้ ผอู้ ื่นยอ่ มถูกเขาเอาคืนเขา้ สกั วนั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

ชาวสวนกับตน้ แอปเปิ้ล ชาวสวนคนหน่ึงปลูกตน้ แอปเปิ้ ลไวเ้ ป็นจานวนมาก แต่กลบั ไม่มีตน้ ไหน ออกผลใหเ้ ขาเลยท้งั ยงั เป็นที่อยขู่ องนกและแมลงตวั เลก็ ๆ มากมาย เขาจึง ตดั สินใจท่ีจะตดั ตน้ แอปเปิ้ ลทิ้ง ขณะที่เขากาลงั จะตดั ตน้ แอปเปิ้ ลทิง้ พวก นกและแมลงกพ็ ากนั มาออ้ นวอนวา่ \"ได้โปรดเถดิ ท่านต้นไม้พวกนีเ้ ป็ นท่ี อยู่อาศัยของพวกข้า หากท่านเกบ็ มันไว้ พวกข้าสัญญาว่าจะร้องเพลงให้ ท่านฟังทุกวนั เป็ นการตอบแทน\" ชาวสวนไม่ฟังเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เขาลงมือ ตดั ตน้ แอปเปิ้ลไปเรื่อย ๆ จนถึงตน้ สุดทา้ ยท่ีมีรังผ้งึ ท่ีเตม็ ไปดว้ ยน้าผ้งึ หอ้ ย อยู่ เขาจึงเห็นวา่ กม็ ีค่าอยเู่ หมือนกนั :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ทกุ สิ่งมีค่า หากเรารู้จกั พิจารณามองให้เห็นเป็นประโยชนข์ องมนั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

ชายขเ้ี กยี จ ชายคนหน่ึงมีนิสยั เป็นคนเกียจคร้านมาก ต่อใหม้ ีสิ่งดี ๆ เขา้ มากองอยู่ ตรงหนา้ เขากย็ งั ข้ีเกียจที่จะหยบิ ข้ึนมา วนั หน่ึงเทพเจา้ อยากทดสอบดูวา่ ชายคนน้ีจะเกียจคร้านมากเพยี งใด ท่านจึงนา \"ความโชคด\"ี ใส่ไวใ้ น กะละมงั ใบหน่ึงแลว้ วางไวต้ รงหนา้ เขา ปรากฏวา่ เขาไม่สนใจแมแ้ ต่นอ้ ย แถมยงั เหยยี บลงไปในกะละมงั จนความโชคดีกระเด็นหายไปอีก เทพเจา้ เห็นความข้ีเกียจของชายคนน้ีจึงไดแ้ ต่พดู วา่ \"ถ้าเช่นน้ัน เจ้ากเ็ ป็ นคนโชค ร้ายตลอดไปแล้วกนั \" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ความข้ีเกียจไม่เคยนาพาส่ิงทีด่ ีมาให้ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

หนูกบั มด ณ ลานดินแห่งหน่ึง หนูกบั มดสร้างรังอยใู่ กล้ ๆ กนั ต่อมาไม่นานเกิดฝน ตกหนกั ท้งั รังหนูและรังมดท่ีอยใู่ ตด้ ิน ถกู น้าท่วม ทาใหฝ้ งู มดจมน้าตาย ไปเป็นจานวนมาก ส่วนพวกหนูไม่เป็นอะไรเลย พวกมดสงสยั จึงถามหนู วา่ \"ทาไมพวกเจ้าถงึ รอดจากนา้ ท่วมมาได้ล่ะ\" หนูจึงตอบวา่ \"กเ็ พราะว่า พวกข้าทาทางเข้าบ้านไว้สองทางยงั ไงล่ะ พอทาท่วมทางแรก พวกเรากร็ ีบ หนีออกไปทางที่สองได้ทนั \" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ควรเตรียมทางหนีทไี ล่เผอื่ ไวส้ าหรับในทุก ๆ เรื่อง ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ไกช่ นกบั นกอนิ ทรี ณ ฟาร์มแห่งหน่ึง ไก่ชน 2 ตวั จิกตีกนั อยา่ งดุเดือดเพอื่ แยง่ ชิงความเป็น ใหญ่ในฟาร์ม ในท่ีสุดกม็ ีฝ่ายแพฝ้ ่ายชนะ ไก่ตวั ที่ชนะบินข้ึนไปเกาะบน หลงั คาสูง ตีปี กอยา่ งองอาจ และส่งเสียงร้องดงั กงั วานไปทวั่ เพอื่ แสดง ความชนะของตน ส่วนไก่ตวั ที่แพก้ ว็ งิ่ ไปหาท่ีหลบซ่อนตวั ขณะน้นั เองมี นกอินทรีบินผา่ นมา มนั เห็นไก่ชนตวั ที่ชนะยนื อยบู่ นหลงั คาจึงบินลงมา โฉบไปทนั ที ไก่ตวั ท่ีแพจ้ ึงไดเ้ ป็นใหญ่ในฟาร์มแห่งน้นั :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ความโออ้ วดนาหายนะมาสู่ตน ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

แมห่ มกู ับแมห่ มา ณ บา้ นหลงั หน่ึง มีแม่หมาลกู อ่อนกบั แม่หมลู กู อ่อนอาศยั อยดู่ ว้ ยกนั วนั หน่ึงท้งั สองเกิดโตเ้ ถียงกนั เรื่องใครคลอดลูกง่ายกวา่ กนั แม่หมาพดู อยา่ ง มน่ั ใจวา่ \"สุนัขเป็ นสัตว์ทค่ี ลอดลกู ง่ายท่สี ุดในบรรดาสัตว์ส่ีเท้าเลย นะ\" แม่หมไู มเ่ ถียงแต่พดู กลบั ไปวา่ \"เจ้าคลอดลกู ได้ง่ายกจ็ ริง แต่ลกู ของ เจ้าที่เพงิ่ คลอดออกมาล้วนมีดวงตาทีป่ ิ ดสนิท สู้ลูกของข้าไม่ได้ เกดิ มาก็ ลมื ตามองเห็น ช่วยเหลอื ตวั เองได้เลย\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: คุณภาพสาคญั กวา่ ปริมาณ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

กระต่ายกบั เต่า วนั หน่ึง กระต่ายป่ าหวั เราะเต่าวา่ ขาส้ันและเดินเช่ืองชา้ เม่ือเต่าไดย้ นิ จึงทา้ ทายกลบั ไปวา่ \"ถงึ เจ้าจะวงิ่ เร็ว แต่ข้าคิดว่าถ้าเราลองมาแข่งกนั ข้าจะต้อง เอาชนะเจ้าได้แน่\" แต่กระต่ายป่ ากลบั มนั่ ใจวา่ เต่าไม่มีทางเอาชนะมนั ได้ แน่นอน มนั จึงตอบตกลง โดยใหส้ ุนขั จิ้งจอกมาเป็นผตู้ ดั สิน เม่ือถึงวนั แข่งขนั กระต่ายป่ ากบั เต่ากม็ าวง่ิ แข่งกนั เต่าค่อย ๆ เดินอยา่ งเช่ืองชา้ แต่ สม่าเสมอและไม่หยดุ พกั ส่วนกระต่ายป่ าวง่ิ นาเต่าไปมาก กช็ ะล่าใจคิดวา่ ถา้ งีบหลบั สักครู่เต่ากค็ งยงั ตามไม่ทนั จนเวลาผา่ นไปกระต่ายป่ าสะดุง้ ตื่น มองซา้ ย มองขวาไม่เห็นเต่า จึงรีบวงิ่ อยา่ งสุดแรงแต่กช็ า้ ไปเสียแลว้ เต่าได้ มาถึงเส้นชยั ก่อนและกาลงั นอนพกั ผอ่ นอยา่ งสบาย :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ความพยายามอยทู่ ่ีไหน ความสาเร็จอยทู่ ่ีนนั่ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

หมกี ับสนุ ัขจง้ิ จอก วนั หน่ึงสัตวป์ ่ าท้งั หลายออกมาพบปะพดู คุยกนั ทุกตวั ต่างก็พยายามเล่าถึง ความดีของตนเอง หมีตวั หน่ึงเล่าใหส้ ัตวต์ วั อื่น ๆ ฟังวา่ \"ข้าเป็ นผ้ทู ี่มี ความเมตตามากท่ีสุดเพราะข้าไม่เคยกนิ มนุษย์ที่ตายแล้วเลยสัก คร้ัง\" สุนขั จิ้งจอกไดย้ นิ จึงหวั เราะแลว้ พดู วา่ \"โอ้ แสดงว่าเจ้ากนิ เฉพาะ คนท่ียงั หายใจอยู่น่ะสิ อย่างน้นั กย็ งิ่ แย่กว่ากนิ คนตายแล้วเสียอกี แล้วอย่าง นีจ้ ะเรียกว่ามคี วามเมตตาได้อย่างไร\" พดู จบมนั กเ็ ดินจากไป :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ควรมีความเมตตาต่อผูอ้ ื่นเม่ือเขายงั มีชีวิตอยู่ ไมใ่ ช่ทาเม่ือเขาไดต้ ายจากไปแลว้ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

ลมกบั ดวงอาทติ ย์ วนั หน่ึงลมกบั ดวงอาทิตยพ์ ดู คุยกนั ถึงความสามารถวา่ ใครเก่งกวา่ กนั ท้งั สองทา้ ทายกนั วา่ หากใครสามารถทาใหเ้ ส้ือผา้ ของนกั เดินทางที่เดินผา่ น มาหลุดออกจากร่างกายของเขาไดก้ ่อน ผนู้ ้นั จะเป็นผชู้ นะ แลว้ ลมกเ็ ป็น ฝ่ายเริ่มก่อน มนั พดั ลมที่แรงและหนาวเยน็ ออกมา แต่แทนท่ีนกั เดินทาง จะถอดเส้ือผา้ ออก เขากลบั ดึงเส้ือใหม้ ิดชิดกวา่ เดิมเพราะความหนาวเยน็ ดวงอาทิตยจ์ ึงขอลองบา้ ง เขาค่อย ๆ ปล่อยแสงแดดอุ่น ๆ ออกมาจน อากาศในบริเวณน้นั ร้อนอบอา้ ว จนนกั เดินทางตอ้ งถอดเส้ือคลุมออก และเม่ือมาถึงบ่อน้าเขากถ็ อดเส้ือผา้ ออกหมดเพอ่ื ลงไปแช่น้าคลายร้อน ในท่ีสุดดวงอาทิตยจ์ ึงเป็นฝ่ายชนะ :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ทาอะไร ควรใชเ้ หตุผล มากกวา่ ใชก้ าลงั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

กระตา่ ยกบั สงิ โต วนั หน่ึงสัตวท์ ้งั หลายออกมาประชุมกนั กลางป่ า กระต่ายฝงู หน่ึงจึงเสนอ ในท่ีประชุมวา่ \"สัตว์ทุกตวั ในป่ าควรได้รับความเสมอภาค ไม่ควรมีใคร ใหญ่กว่าใคร หรือมีอานาจเหนือคนอนื่ \" เมื่อสิงโตไดย้ นิ ฝงู กระต่ายป่ าพดู เช่นน้นั กพ็ ดู กลบั มาวา่ \"ข้ากเ็ ห็นด้วยกบั คาพูดของเจ้านะ แต่น่าเสียดายท่ี พวกเจ้าไม่มกี รงเลบ็ และเขยี้ วทีแ่ หลมคมเหมอื นทีพ่ วกข้ามนี ่ะสิ\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ผทู้ ี่อ่อนแอกว่ามกั เสียเปรียบเสมอ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

แมงป่ องกับกบ แมงป่ องตวั หน่ึง ขอร้องใหก้ บช่วยพาขา้ มไปยงั อีกฝ่ังของแมน่ ้า กบจึงถาม ดว้ ยความระแวงวา่ \"แล้วถ้าเกดิ เจ้าต่อยข้าขึน้ มาล่ะ\" \"เจ้าไม่ต้องกลวั หรอก เพราะถ้าข้าต่อยเจ้าข้ากจ็ ะต้องจมนา้ ตายไปด้วยเหมอื นกนั \" แมง ป่ องตอบ กบจึงยอมใหแ้ มงป่ องข้ึนหลงั แต่เม่ือใกลถ้ ึงฝ่ังกม็ ีแมลงตวั หน่ึง บินมาตอมแมงป่ อง มนั เผลอต่อยกบดว้ ยความตกใจ กบเริ่มอ่อนแรงและ กาลงั จะจมน้าก่อนท่ีมนั ท้งั คู่จะตาย กบกถ็ ามข้ึนวา่ \"ทาไมเจ้าถึงทา เช่นนี\"้ \"ข้าไม่ได้ต้งั ใจ แต่มนั เป็ นสัญชาตญาณของข้า\" แมงป่ องตอบ :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงต้งั สติเมื่อเจอเหตกุ ารณ์คบั ขนั ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

กบกับววั ววั ตวั หน่ึงเดินไปในบึงท่ีมีกอกกอยเู่ ตม็ เพอ่ื ดื่มน้า หลงั จากที่มนั ทิ้งตวั ลง ไปในน้าอยา่ งแรง มนั กไ็ ปเหยยี บเจา้ กบนอ้ ยตวั หน่ึงแหลกคาโคลน แม่กบ หาลกู กบนอ้ ยไม่เจอจึงไปถามหาจากพชี่ ายและพส่ี าวของมนั วา่ เกิดอะไร ข้ึนกบั เจา้ กบนอ้ ย\"สัตว์ประหลาดตวั ใหญ่มากๆ ครับแม่\" หน่ึงในน้นั พดู ข้ึน \"มันเหยยี บน้องกบน้อยด้วยเท้าอนั ใหญ่โตของมนั \" \"ใหญ่แค่ไหน กนั ! \" แม่กบร้องถาม พลางพองตวั ข้ึน \"ใหญ่แค่นีไ้ ด้ไหม\" \"โอ้ ใหญ่กว่า น้ันมากครับ!\" พวกมนั ร้องข้ึน แม่กบจึงพองตวั ข้ึนไปอีก \"มันไม่มที าง ใหญ่ไปกว่านีแ้ น่ๆ\" แม่กบพดู แม่พวกลกู กบพากนั บอกวา่ เจา้ สัตว์ ประหลาดตวั ใหญ่กวา่ น้นั อีก มากๆ แม่กบจึงพองตวั ใหใ้ หญ่ข้ึน ใหญ่ข้ึน ใหญ่ข้ึนไปเร่ือยๆ จนในที่สุดมนั กท็ อ้ งแตกตาย :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ พยายามทาอะไรเกินตวั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

ลงิ กับเมอื ง ณ ป่ าแห่งหน่ึง ลิงฝงู หน่ึงปรึกษาหารือกนั วา่ พวกมนั จะไปอยทู่ ่ีไหนกนั ดี ระหวา่ งในป่ ากบั ในเมือง ระหวา่ งที่รอการตดั สินใจ ลิงอาวุโสท่ีสุดในฝงู ก็ พดู ข้ึนมาวา่ \"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกเจ้าจะตดั สินใจกนั อย่างไร แต่ท่ขี ้ารู้ แน่ ๆ คือถ้าพวกเจ้าก้าวขาข้ามกาแพงเมอื งไปแล้วล่ะกม็ นั จะเป็ นเร่ืองง่าย มากทพ่ี วกมนุษย์จะจับเจ้า\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: อยทู่ ่ีไหนกไ็ ม่สุขใจเทา่ บา้ นเรา ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

เตา่ กบั ลงิ ลิงตวั หน่ึงอาศยั อยใู่ นป่ าริมลาธาร มนั เห็นวา่ อีกฝั่งของลาธารมีผลไม้ มากมายจึงคิดหาวธิ ีขา้ มไป วนั หน่ึงลิงเห็นเต่าวา่ ยน้าอยใู่ กล้ ๆ จึงแกลง้ ชม เต่าวา่ \"ท่านเต่า ต้งั แต่ข้าเกดิ มายงั ไม่เคยเห็นใครว่ายนา้ เก่งเท่าท่านมา ก่อนเลย ข้าล่ะอจิ ฉาท่านจริง ๆ\" เม่ือเต่าไดย้ นิ ดงั น้นั กร็ ู้สึกภาคภูมิใจ จึง บอกลิงวา่ \"เจ้าลงิ ขึน้ หลงั ข้ามาสิ เดยี๋ วข้าจะพาเจ้าไปเทยี่ วเล่นอกี ฝ่ังของ ลาธาร\" ลิงรีบกระโดดข้ึนหลงั เต่าอยา่ งรวดเร็ว เมื่อขา้ มมาถึงอีกฝั่ง มนั ก็ รีบกระโดดลงและตะโกนเยาะเยย้ เต่าวา่ \"จริง ๆ แล้วเจ้าน่ะว่ายนา้ เชื่องช้า พอ ๆ กบั เวลาทเ่ี จ้าเดนิ น่ันแหละ ถ้าเจ้าไม่มปี ระโยชน์กบั ข้า ข้ากค็ งไม่เอ่ย ปากชมเจ้าหรอก เจ้าเต่าโง่เอ๋ย\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ หลงใหลไปกบั คาเยนิ ยอจากผทู้ ่ีหวงั เอาประโยชนจ์ ากเรา ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

คางคกจอมโว คางคกเฒ่าตวั หน่ึงป่ าวประกาศไปทวั่ ถิ่นท่ีมนั อยวู่ า่ มนั เป็นหมอผรู้ อบรู้ และเยยี วยาไดท้ ุกโรค เมื่อหมาจิ้งจอกไดย้ นิ ข่าวน้ีจึงเร่งรุดมาพบคางคก มนั มองคางคกอยา่ งพนิ ิจพเิ คราะห์ \"เจ้าคางคก\" มนั เอ่ยข้นึ \"ข้าได้ยนิ คาบอกเล่ามาว่าเจ้ารักษาโรค อะไรกไ็ ด้ แต่ดูตวั เจ้าเองก่อนเถิด แล้วลองใช้ยาของเจ้าดู ถ้าเจ้ารักษา ผวิ หนังตะป่ ุมตะป่ าและท่าเดนิ เหมอื นเป็ นไขข้ออกั เสบของเจ้าได้ กค็ งมี ใครเชื่อเจ้า ไม่อย่างน้ันข้าคงต้องแนะนาให้เจ้าลองไปหาอาชีพอน่ื ๆ ด\"ู :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: คนที่จะรักษาคนอื่นได้ ควรรักษาตวั เองใหไ้ ดเ้ สียก่อน ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

เม่นกบั งู เม่นตวั หน่ึงกาลงั มองหาบา้ นดีๆ สักหลงั ทา้ ยสุดมนั พบถ้าเลก็ ๆ ท่ีมีกาบงั ซ่ึงมีครอบครัวงูอาศยั อยกู่ ่อนแลว้ มนั ถามพวกงวู า่ จะอนุญาตใหม้ นั เขา้ ไป อยใู่ นถ้าไดไ้ หม งตู อบตกลงดว้ ยความใจดีไม่ชา้ ไม่นาน งกู ค็ ิดวา่ ไม่น่า อนุญาตใหเ้ ม่นเขา้ มาอยดู่ ว้ ยเลย ขนแหลมๆ ของเม่นท่ิมแทงพวกมนั ทุก คร้ังที่หมุนตวั และในที่สุด พวกมนั กต็ อ้ งขอร้องใหเ้ ม่นจากไปอยา่ ง สุภาพ\"ข้าพอใจทน่ี ่ีมากเลยขอบคุณนะ\" เม่นกล่าว \"ข้าต้งั ใจแล้วละว่าจะ อย่ทู นี่ ี่\" วา่ แลว้ มนั กค็ ่อยๆ ตามไปส่งพวกงทู ่ีนอกประตู และเพอ่ื ปกป้ อง ผวิ หนงั ของพวกมนั งูจึงตอ้ งหาบา้ นใหม่ในท่ีสุด :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: เสียสละนิ้วมือ ในที่สุดก็จะเสียท้งั มือ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

หมาป่ ากับแพะ หมาป่ าหิวโซเห็นแพะตวั หน่ึงกาลงั เลม็ หญา้ อยบู่ นยอดผาชนั ซ่ึงมนั ไม่มี ทางจบั เจา้ แพะไดเ้ ลย \"ตรงน้ันอนั ตรายมากนะท่าน\" หมาป่ าร้องแสร้ง ทาเป็นห่วงใยในความปลอดภยั ของเจา้ แพะเหลือประมาณ \"ท่านอาจจะ ตกลงมากไ็ ด้ ได้โปรดฟังข้าแล้วลงมาเสียเถิด! ตรงนีท้ ่านจะได้กนิ หญ้า นุ่มๆ และอร่อยทสี่ ุดของบ้านเมืองนี้ จะมาเท่าไรกไ็ ด้ตามทีท่ ่านต้องการ เลยละ\" เจา้ แพะมองลงมาจากขอบผา \"ท่านช่างห่วงใยตวั ข้าเสียน่ีกระไร\" แพะตอบ \"และท่านกช็ ่างเออื้ เฟื้ อ เรื่องหญ้าของท่านเหลอื เกนิ แต่ข้ารู้จักท่านดี ท่านกแ็ ค่คิดถึงอาหารของ ท่านเท่าน้ันแหละ ไม่ใช่ข้าหรอก!\" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: คาเชิญจากคนเห็นแก่ตวั ยอ่ มไม่ไดร้ ับการตอบรับ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

หมากบั หอยนางรม กาลคร้ังหน่ึง มีหมาตวั หน่ึงชอบกินไข่มาก มนั ไปเยย่ี มบา้ นของแม่ไก่ บ่อยคร้ัง และในท่ีสุดกต็ ะกละเสียจนกลืนไข่ท้งั หมดลงทอ้ งไป วนั หน่ึงเจา้ หมาเดินลดั เลาะไปตามชายหาด ณ ท่ีแห่งน้นั มนั เห็นหอย นางรมตวั หน่ึง และเพยี งชวั่ พริบตา หอยนางรมกล็ งไปนอนอยใู่ นทอ้ ง ของเจา้ หมาท้งั ตวั ท้งั เปลือก คงพอเดาไดว้ า่ มนั จะทาใหเ้ จา้ หมาปวดทอ้ ง ทุรนทุรายมากสักเพยี งใด\"ข้าได้รู้แล้วละว่า อะไรทีก่ ลมๆ ไม่ใช่ไข่ไปเสีย ท้งั หมด\" มนั ครวญครางโหยหวน :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ความใจเร็วด่วนไดม้ กั ทาใหต้ อ้ งสานึกเสียใจในภายหลงั อยา่ งเจบ็ ปวด ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

แมบ่ า้ นกบั หา่ น แม่บา้ นคนหน่ึงมีห่านออกไข่เป็นทองคาได้ เธอจึงนาไข่ทองคาไปขาย และนาเงินมาเกบ็ ไวท้ ุกวนั อยมู่ าวนั หน่ึงเธอคิดจะรวยมากกวา่ เดิม เธอจึง ใหอ้ าหารห่านมากข้ึน เพราะหวงั วา่ มนั จะออกไข่ทองคาใหเ้ ธอเพมิ่ มาก ข้ึน แต่ปรากฏวา่ ห่านกินอาหารมากเกินไป จนสุดทา้ ยมนั กท็ อ้ งแตกตาย แม่บา้ นไดแ้ ต่เสียใจเพราะความโลภของตนเอง :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: โลภมาก มกั ลาภหาย ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ชายหัวลา้ นสองคน ขณะท่ีชายหวั ลา้ นคนหน่ึงกาลงั เดินกลบั บา้ น ระหวา่ งเขาบงั เอิญเห็นอะไร บางอยา่ งตกอยบู่ นพ้นื ถนน \"ใครทาอะไรตกไว้น่ะ\" เขากม้ ลงดู ขณะน้นั ก็ มีชายหวั ลา้ นอีกคนหน่ึงเดินผา่ นมาพอดี เขาเห็นวา่ ชายหวั ลา้ นคนแรก กาลงั เก็บของท่ีตกอยจู่ ึงรีบมาขอส่วนแบ่ง ท้งั ที่ยงั ไม่รู้วา่ ของที่ตกน้นั คือ อะไร ชายหวั ลา้ นคนแรกส่ายหวั ไปมา และส่งของท่ีเกบ็ ไดใ้ หช้ ายหวั ลา้ น คนท่ีสอง พร้อมกบั พดู วา่ \"สิ่งท่ีข้าเกบ็ ได้น้ันคือหวี น่าเสียดายท่ีมนั ไม่มี ประโยชน์สาหรับข้า แต่ถ้าเกดิ เจ้าอยากได้ข้ากจ็ ะยกให้\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ของทเ่ี ราไม่สามารถใชป้ ระโยชน์ไดก้ เ็ หมือนกบั ของท่ีไม่มีค่า ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

กากับนกยงู กาตวั หน่ึงเกบ็ ขนของนกยงู ที่หล่นเกลื่อนกลาดมาได้ มนั จึงนาขนของ นกยงู มาติดท่ีหางของมนั และออกไปเดินเล่นใกลก้ นั ฝงู นกยงู เมื่อนกยงู ตวั อื่น ๆ ในฝงู เห็นวา่ กาไม่ใช่นกยงู จริง ๆ จึงพากนั รุมจิกตีและรุมถอนขน ปลอมของกาจนหมด เจา้ กาจึงรีบวง่ิ กลบั ไปยงั ฝงู ของมนั แต่เหตุการณ์ท่ี เกิดข้ึนน้นั นามาซ่ึงความไมพ่ อใจใหก้ บั กาตวั อื่นในฝงู เป็นอยา่ งมาก กา ตวั หน่ึงจึงพดู กบั มนั วา่ \"แค่เพยี งขนนกสวย ๆ ไม่สามารถทาให้เจ้า กลายเป็ นนกที่งดงามได้หรอก\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: ความสวยงามไม่ไดเ้ กิดจากการประดบั ตกแต่งเพยี งอยา่ งเดียว ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

สงิ โตกับกระตา่ ยป่ า วนั หน่ึง สิงโตออกไปล่าเหยอื่ ในป่ า มนั เห็นกระต่ายป่ าตวั หน่ึงนอนหลบั อยู่ จึงคิดจะจบั กินเป็นอาหาร และขณะน้นั เองกม็ ีกวางตวั หน่ึงวง่ิ ผา่ นมา พอดี มนั จึงละสายตาจากเจา้ กระต่ายป่ าแลว้ รีบวง่ิ ตามกวางไปทนั ที เมื่อ กวางไดย้ นิ เสียงสิงโตวงิ่ ตามมากต็ กใจ เร่งฝี เทา้ อยา่ งไม่คิดชีวติ สุดทา้ ย สิงโตกว็ งิ่ ตามกวางไม่ทนั มนั จึงตดั สินใจวง่ิ กลบั ไปหากระต่ายป่ า แต่เม่ือ มนั กลบั มาเจา้ กระต่ายป่ ากไ็ ม่อยทู่ ่ีเดิมเสียแลว้ สิงโตไดแ้ ต่บ่นดว้ ยความ เสียใจวา่ \"ข้าไม่น่าปล่อยเหยอื่ ท่อี ยู่ในมอื แล้วไปวงิ่ ไล่เจ้ากวางนั่นเลย เพราะความโลภแท้ ๆ ในทีส่ ุดข้ากไ็ ม่เหลอื อะไรสักอย่าง\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: โลภมากมกั ลาภหาย ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

เด็กเลยี้ งแกะกับหมาป่ า ณ หม่บู า้ นชายป่ า มีเดก็ เล้ียงแกะคนหน่ึงชอบพดู โกหกเป็นประจา วนั หน่ึงเกิดนึกสนุกอยากแกลง้ ชาวบา้ นจึงร้องตะโกนวา่ \"ช่วยด้วย ๆ หมาป่ า มันจะมากนิ แกะแล้ว\" ชาวบา้ นต่างพากนั มาช่วย พอเดก็ เล้ียงแกะเห็น ชาวบา้ นวงิ่ หนา้ ตาต่ืนกห็ วั เราะดว้ ยความชอบใจ แลว้ ชอบเล่นสนุกแบบน้ี อีกหลายคร้ัง ชาวบา้ นกพ็ ากนั วง่ิ หนา้ ตาต่ืนมาช่วยเขาทุกคร้ัง และพบวา่ พวกเขาถกู หลอกอีกเช่นเคย จนวนั หน่ึงหมาป่ ากม็ าจริง ๆ คราวน้ีเดก็ เล้ียง แกะตะโกนใหค้ นมาช่วยสุดเสียง \"ช่วยด้วย ๆ หมาป่ ามนั จะมากนิ แกะ แล้ว\" แต่คร้ังน้ีกลบั ไม่มีชาวบา้ นออกมาช่วยเด็กเล้ียงแกะอีกแลว้ เพราะ คิดวา่ เขาคงจะโกหกอีก สุดทา้ ยเจา้ หมาป่ าจึงกินแกะของเดก็ เล้ียงแกะไป ทีละตวั ๆ จนหมด :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: คนที่ชอบโกหก แมพ้ ดู ความจริงกไ็ ม่มีใครเช่ือ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

กากบั หอยแมลงภู่ กาตวั หน่ึงออกไปหาอาหารที่ชายทะเล และพบหอยแมลงภ่ตู วั หน่ึง มนั จึง พยายามใชจ้ ะงอยปากของมนั แงะเปลือกหอยน้นั แต่กไ็ ม่มีท่าทีวา่ ฝาหอย จะเปิ ดออก กาอีกตวั บินผา่ นมาจึงแนะนาวา่ \"ทาไมเจ้าไม่ลองคาบหอยขนึ้ ไปสูง ๆ แล้วปล่อยให้มนั ตกลงมากระแทกกบั โขดหินดูล่ะ\" เจา้ กาจึงลอง ทาตามท่ีกาอีกตวั แนะนา พอเปลือกหอยแตกออก กาตวั ที่ใหค้ าแนะนาก็ รีบบินมากินหอยท่ีอยใู่ นเปลือกทนั ที ก่อนจะหวั เราะเยาะและบินหนีไป :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงอยา่ เช่ือคาพดู ของใคร โดยปราศจากการไตร่ตรอง ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

หมกี บั รังผงึ้ ณ ป่ าแห่งหน่ึง มีหมีตวั หน่ึงกาลงั หิวโซ เพราะไม่มีอาหารตกถึงทอ้ งมา หลายวนั มนั จึงเดินไปพบกบั รังผ้งึ ขนาดใหญ่บนตน้ ไม้ มนั จึงรีบปี นข้ึน ไปกินอยา่ งตะกรุมตะกราม แต่ไม่ทนั ระวงั จนถูกผ้งึ ต่อยเขา้ เจา้ หมี เจบ็ ปวดมาก ดว้ ยความโกรธแคน้ มนั จึงทาลายรังผ้งึ ท้งั หมดในป่ าเพอื่ เป็น การระบายอารมณ์ ฝงู ผ้งึ ท้งั หลายจึงรวมตวั กนั รุมต่อยเจา้ หมีอนั ธพาลจน บาดเจบ็ สาหสั ไปทว่ั ท้งั ตวั มนั นอนซมอยา่ งหมดสภาพและโอดครวญ วา่ \"ถ้าเราทนเจบ็ ตวั เพยี งคร้ังเดยี ว กค็ งไม่ต้องมาเจบ็ ไปท่วั ท้งั ตวั ขนาดนี้ หรอก\" :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ใหท้ ุกขแ์ ก่ท่าน ทุกขน์ ้นั ถึงตวั ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครภู า

แมป่ กู บั ลกู ปู \"อะไรทาให้ลูกเดนิ เป๋ แบบน้ัน\" แม่ปูบอกกบั ลูกชายของมนั \"ลูกน่าจะ เดนิ ให้มนั ตรง ๆ โดยหันนิว้ ออกไปสิ\" \"แม่จ๋า ลองเดนิ ให้หนูดูหน่อย\" ลกู ปูตอบอยา่ งเชื่อฟัง \"หนูอยากจะ เรียนรู้\" แม่ปจู ึงพยายามเดินใหต้ รงซ้าแลว้ ซ้าเล่า แต่มนั กท็ าไดเ้ พยี งเดินเฉ ไปขา้ งหน่ึงเหมือนลูกชายของมนั เท่าน้นั และเม่ือมนั พยายามจะหนั นิ้ว ออกไปขา้ งหนา้ มนั กส็ ะดุดและลม้ คะมาลงบนพ้นื :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ บอกใหค้ นอนื่ ทาอะไร จนกว่าคุณจะทาเป็นตวั อยา่ งที่ดีใหไ้ ดเ้ สียก่อน ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

เถาองนุ่ กบั แกะ ณ ป่ าแห่งหน่ึง เถาองุ่นเถาหน่ึงมีผลสุกหอ้ ยอยหู่ ลายพวงและมีใบ หนาแน่นมาก แพะตวั หน่ึงเดินมาเห็นกน็ ึกอยากกิน จึงแทะเลม็ กิ่งกา้ น และใบของเถาองุ่นอยา่ งเอร็ดอร่อย เถาองุ่นจึงพดู กบั มนั ว่า \"ทาไมเจ้ามา กนิ ใบของข้าจนแทบไม่เหลอื เช่นนี้ แต่เอาเถอะ ถ้าวนั ใดทตี่ ้นของข้าโค่น ลงกบั พนื้ ลกู ๆ ของข้ากจ็ ะถูกไปทาเป็ นไวน์ เพอื่ ราดศพของเจ้าใน เทศกาลบูชายญั ในวนั ข้างหน้า เจ้าแพะโง่\" :: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: หากเราทาร้ายผอู้ ืน่ ในวนั น้ี วนั ขา้ งหนา้ เขาอาจจะกลบั มาทารา้ ยเราบา้ ง ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา

สนุ ัขจง้ิ จอกกบั พวงองนุ่ สุนขั จิง้ จอกผหู้ ิวโหยตวั หน่ึงเดินผา่ นมายงั ไร่องุ่น มนั เห็นพวงองุ่นท่ีสุก ฉ่าอยบู่ นกิ่งไมส้ ูงจึงพดู วา่ \"พวงองุ่นพวกน้ันคงจะช่วยให้ข้าดบั กระหาย ได้บ้างนะ\" จากน้นั มนั กก็ ระโดดหวงั จะกินองุ่นแต่กพ็ ลาด มนั จึงคิดหาวธิ ี อื่นดูบา้ ง แต่ไม่วา่ จะทาอยา่ งไรกไ็ ม่สามารถควา้ พวงองุ่นมากินไดเ้ ลย ใน ท่ีสุดมนั กเ็ ลิกลม้ ความต้งั ใจ แลว้ พดู วา่ \"องุ่นน้ันคงจะเปรี้ยวมาก ไม่เห็น น่ากนิ สักนิด\" แลว้ มนั กเ็ ดินจากไป :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ผทู้ ี่ทาสิ่งใดไม่สาเร็จ มกั โทษว่าส่ิงน้นั ไม่ดี ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

ตน้ ถั่วกับผคู ้ น ตน้ ถวั่ ตน้ หน่ึงงอกและเจริญเติบโตอยรู่ ิมถนน มนั ใหเ้ มลด็ ถวั่ จานวน มากมาย จึงทาใหผ้ คู้ นท่ีผา่ นไปมา แวะเกบ็ เมลด็ ของมนั เป็นประจา บาง คนใชว้ ธิ ีเขยา่ ลาตน้ บางคนเอาหนงั สติ๊กมายงิ หรือไม่กเ็ อาหินมาขวา้ งปา เพอื่ ใหเ้ มลด็ ถวั่ หล่นลงมา ตน้ ถว่ั ไดแ้ ต่บ่นกบั ตวั เองวา่ \"คนพวกนีช้ ่างแย่ เสียจริง ใช้วธิ ีต่าง ๆ ทาร้ายข้า เพอ่ื ให้ได้เมลด็ ถัว่ จากข้า\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: คนเห็นแก่ตวั มกั ใชส้ ารพดั วธิ ีเพ่ือใหไ้ ดม้ าซ่ึงผลประโยชน์ โดยไม่คานึงวา่ ดีหรือเลว ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ชาวนากบั หนุ่ ไลก่ า ชาวนาคนหน่ึงคิดหาวธิ ีไล่นกท่ีมากินขา้ วในนาของตน ดว้ ยความที่เขา เป็นคนข้ีสงสารเลยไม่อยากวางยาหรือยงิ พวกมนั ทุกคร้ังที่พวกนกบินมา เขาไดแ้ ต่กางแขนวงิ่ ไปโบกไล่นก เม่ือฝงู นกเห็นชาวนาวง่ิ มากพ็ ากนั บิน หนี แต่พอชาวนาหนั หลงั กลบั พวกมนั ก็บินมาลงนาตามเดิม ชาวนาเฝ้ าดู พฤติกรรมของนกอยหู่ ลายวนั จึงคิดวา่ \"เราน่าจะลองเอาหุ่นไล่กาไปปักไว้ กลางทุ่งนาสักตวั แล้วดวู ่าพวกมันจะทาอย่างไร\" เม่ือฝงู นกเห็นหุ่นไล่กา กด็ ีใจ เขาวง่ิ ไปกอดหุ่นไล่กาแลว้ พดู วา่ \"เจ้ามีพระคุณกบั ข้ามาก ต่อจากนี้ ข้าจะได้ไม่ต้องเหน่ือยและอดหลบั อดนอนอกี ต่อไปแล้ว\" :: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ :: จงรูัจกั บญุ คุณของผทู้ ่ีทาประโยชนใ์ ห้ ผ้ปู กครองประเมนิ อา่ นได้ อา่ นไม่ได้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครภู า

ดาวลกู ไก่ ณ บา้ นเชิงเขา มีสองตายายอาศยั อยกู่ บั แมไ่ ก่ 1 ตวั และลกู ไก่อีก 7 ตวั ตายาย เล้ียงดพู วกมนั เป็นอยา่ งดี วนั หน่ึงมีพระธุดงคม์ าปักกลด ตากบั ยายจึงพากนั ไปกราบไหว้ และกลมั าคุยกนั วา่ พรุ่งน้ีจะทาอาหารอะไรไปถวายพระกนั ดี \"พชื ผกั ที่ปลูกไว้กข็ ายหมดแล้ว\" ตาจึงบอกวา่ \"สงสัยเราคงจะต้องฆ่าแม่ ไก่ไปทาแกงแล้วล่ะ\" แมไ่ ก่ไดย้ นิ เช่นน้นั กต็ กใจจึงรีบกลบั ไปบอกลาลูก ๆ ท้งั 7 ตวั เป็นคร้ังสุดทา้ ย ก่อนท่ีท้งั หมดจะโผเขา้ กอดกนั ร่าไห้ เชา้ วนั รุ่งข้ึน ตากบั ยายกฆ็ ่าแม่ไก่ไปทาแกงถวาย ลกู ไก่ท้งั 7 ตวั จึงปรึกษากนั วา่ เมื่อไมม่ ี แมแ่ ลว้ พวกตนจะอยกู่ นั อยา่ งไร ขอตายตามแม่ไก่ไปจะดีกวา่ จากน้นั ลกู ไก่ ท้งั 7 ตวั กพ็ ร้อมใจกนั กระโดดเขา้ กองไฟตายตามแมไ่ ปทนั ที ดว้ ยอานิสงส์ ผลบุญของแมไ่ ก่และความกตญั ญูของลกู ท้งั 7ตวั ส่งผลใหบ้ รรดาลกู ไก่ไป เกิดเป็นกลุ่มดาว7ดวงที่เราเรียกวา่ \"ดาวลูกไก่\"นนั่ เอง :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ ูว้ า่ :: ความกตญั ญูรู้คุณเป็นเครื่องหมายของคนดี ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอ่ื โดยครูภา

นกกระยางเรอื่ งมาก นกกระยางตวั หน่ึงค่อยๆ เย้อื งยา่ งไปตามฝ่ังลาธาร สายตาจบั จอ้ งน้าใส แจ๋ว ลาคอยาวและจะงอยปากแหลมของมนั พร้อมจะจิกอาหารชิ้นเลก็ ๆ เป็นม้ือเชา้ ในน้าใสมฝี งู ปลามากมาย แต่คุณชายนกกระยางกไ็ ม่ชื่นชม ยนิ ดีกบั เชา้ วนั น้นั แมแ้ ต่นอ้ ย\"ข้าไม่กนิ ปลาตวั เลก็ ตวั น้อยหรอก\" มนั เอ่ย ข้ึน พวกปลาซิวปลาสร้อยไม่เหมาะกบั นกกระยางสกั นิดทนั ใดน้นั กม็ ีปลา เพริ ์ชนอ้ ยงดงามวา่ ยเขา้ มาใกลๆ้ \"กย็ งั ไม่ใช่อกี น่ันละ\" นกกระยาง พดู \"ข้าไม่เสียแรงอ้าปากเพอื่ ของพรรค์น้ันอยู่แล้ว!\" เมื่อดวงอาทิตยล์ อย สูง ฝงู ปลากว็ า่ ยจากน้าต้ืนแถวริมตล่ิงดาลงสู่น้าเยน็ ที่ลึกกวา่ กลางลาธาร คราวน้ีนกกระยางไม่เห็นปลาหลงเหลือสักตวั สุดทา้ ยมนั อดดีใจไม่ไดท้ ่ี อยา่ งนอ้ ยกอ็ ุตส่าห์ไดห้ อยทากตวั จ๋ิวมาเป็นอาหารเชา้ ตวั หน่ึง :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: อยา่ เร่ืองมากเกินไป มิฉะน้นั อาจเหลือแต่สิ่งท่แี ยท่ ่สี ุด หรือไม่ก็ไม่ไดอ้ ะไรเลย ผ้ปู กครองประเมิน อา่ นได้ อา่ นไมไ่ ด้ ดีมาก ดี พอใช้ สอื่ โดยครูภา