พิวาอธิษฐาน ของ อุณหภูมิปกติ

บทน�ำ “นายนอ้ ย” เสียงใสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันยามค่�ำคืน พระจันทร์ เต็มดวงในคืนวันเพ็ญสาดแสงมายังพ้ืนโลกท�ำให้มองเห็นว่าในความ มืดยังมีเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีรูปร่างผอมกะหร่องน่ังอยู่บนม้าน่ังกลาง ลานสนตามล�ำพงั พิวาหันไปมองต้นเสียงอย่างไม่ใส่ใจ พบว่าเป็นใครบางคนซึ่ง โดยปกตเิ ขาไม่อยากสนทนาด้วยเท่าใดนัก เดก็ หญิงตัวเลก็ ใบหน้ากลม ดวงตาบ้องแบ๊ว เดินมาหยุดตรง หน้าเขาแล้วเบี่ยงตวั หย่อนกายลงน่งั บนเก้าอีไ้ ม้ตวั เดียวกัน “มานั่งทำ� อะไรมืดๆ คนเดยี ว” “เราน่ันแหละ ดึกดืน่ ป่านนีท้ ำ� ไมยังไม่นอน” พวิ าถามกลับ เขาเป็นบตุ รชายคนเดยี วของเขตพนา พ่อเล้ยี ง ผู้ครอบครองอาณาจกั รอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ฉะน้นั สถานะของ เขาจึงเปรียบเสมือนเจ้านายอีกคนของที่นี่ ทุกคนเรียกเขาว่า ‘นาย น้อย’ แม้แต่เดก็ หญิงท่ีเกิดทีหลงั เขาถึงเจ็ดปีคนน้กี ด็ ้วย แตส่ ถานภาพนจ้ี ะคงอยเู่ พยี งเวลานเี้ ทา่ นน้ั พรงุ่ นเี้ ชา้ ไรเ่ สมอื น- จนั ทร์กจ็ ะไม่มี ‘นายน้อย’ อกี ต่อไป อุณหภมู ิปกติ 5

“วนั นพ้ี อ่ ยงุ่ มาก เลยใหร้ กั ษน์ อนกบั ยายจนั ทร์ แตย่ ายหลบั แลว้ รักษ์กเ็ ลยย่องออกมา” “เราเป็นเด็กผู้หญงิ ทำ� แบบนไ้ี ม่ได้ มันอนั ตราย” “พอ่ บอกวา่ ทไี่ รเ่ สมอื นจนั ทรไ์ มม่ คี �ำวา่ อนั ตราย” เดก็ นอ้ ยเถยี ง ทันควัน พิวาได้แต่ถอนหายใจ เขารู้อยู่แล้วว่ารักษ์นาราต้องหาเหตุผล มาโต้แย้งได้ทุกเรื่อง เธอถูกเลี้ยงดูโดยสาวแก่แม่ม่ายในไร่ คนโน้น อุ้มไปที คนนอี้ ุ้มมาทีต้งั แต่ตนี เท่าฝาหอย มารดาของเขาบอกว่ารกั ษ์- นาราช่างพูดเพราะได้ฟังค�ำพดู ของบรรดาป้าๆ ยายๆ ทต่ี ่างแวะเวียน มาดูแล เนื่องจากธรรมสรณ์เป็นพ่อม่ายต้องทำ� งานหนักจนไม่มีเวลา เป็นเหตุให้เธอเป็นเด็กรู้มาก จนบางครั้งเขาก็คิดว่าเธอรู้มากเกินไป ด้วยซ�้ำ “ไปนอนได้แล้ว” เขาบอกอย่างรำ� คาญ “ไมเ่ อาหรอกนาย รกั ษจ์ ะอยเู่ ปน็ เพอ่ื นนาย นายวางใจไดว้ า่ ถา้ รกั ษอ์ ยจู่ ะไมม่ ใี ครมาทำ� รา้ ยนายไดแ้ นน่ อน” รกั ษน์ าราไมพ่ ดู เปลา่ แต่ ยกมือขนึ้ กอดอก ยดื ตัวจนหลงั ตรงแน่วแสดงความมัน่ ใจ พิวามองและหัวเราะเฝื่อนๆ “ตัวกะเปี๊ยกเดียวจะมาปกป้อง อะไรฉันได้” “ไดส้ นิ าย” รกั ษน์ าราทำ� หนา้ งำ�้ แตม่ องแลว้ ตวั เองในวยั เกา้ ขวบ ก็ดูตัวเล็กกว่าผู้เป็นนายซึ่งอายุสิบหกปีเต็มจริงๆ “ถึงรักษ์จะตัวเล็ก แต่ก็เสียงดีมาก พ่อบอกว่าถ้าเกิดอันตราย มีรักษ์ไปด้วยรับรองว่า ตำ� รวจหน้าอ�ำเภอต้องตามไปช่วยได้ทันแน่ เพราะว่ารักษ์จะร้องเสยี ง ดงั มากๆ จนคนได้ยินท้งั อำ� เภอ” “พ่อบอก...อีกแล้วเหรอ” พิวาอดไม่ได้จึงเอื้อมมือไปยีศีรษะ เดก็ นอ้ ย ขอ้ นเี้ ขาเหน็ ดว้ ยกบั ทธี่ รรมสรณพ์ ดู เสยี งมากอ่ นตวั นนั่ แหละ รักษ์นาราตัวจริง “เฮอะ! แต่ถ้าร้องเสียงดงั ได้ขนาดน้ันจรงิ ฉันจะพา 6 พิวาอธษิ ฐาน

ไปออกงานวัด รับรองรวย” “ไม่ใช่แบบน้ันเสียหน่อย แล้วรักษ์ก็ไม่อยากไปออกงานวัดให้ คนอ่นื มามงุ ดดู ้วย” รกั ษน์ าราทำ� หนา้ งำ�้ เธอเคยไปเทย่ี วงานวดั อยคู่ รง้ั เดยี วเมอ่ื ตน้ ปี ที่ผ่านมา เธอชอบม้าหมุนท่ีสุด แต่ไม่ชอบดูเด็กประหลาดท่ีมีแต่หัว พูดได้ คร้ังแรกที่เห็นเธอตกใจมาก คิดว่าผีแน่ๆ จนเมื่อบิดาอธิบาย อย่างใจเยน็ ว่าเป็นแค่การแสดงมายากลเท่าน้ัน เธอจงึ ได้สบายใจ “ไม่ดีเหรอ ได้เงนิ ด้วยนะ” “เอาเงนิ ไปทำ� อะไร” “กเ็ อาไปซอื้ ของทีอ่ ยากได้ ซ้อื อะไรทอี่ ยากกิน” รักษ์นาราน่ิงคิดตาม โดยปกติหากว่าเธออยากได้สิ่งใด เธอก็ แค่เดินไปบอกบดิ าซ่งึ บางคร้ังก็ได้ บางคร้งั กไ็ ม่ได้ ตามเหตุผลสมควร และจำ� เปน็ สว่ นของกนิ ยงิ่ ไมต่ อ้ งใชเ้ งนิ ไปใหญ่ เพราะเธอเดนิ เขา้ บา้ น โน้นออกบ้านนี้ เด๋ียวเดียวท้องที่ว่างก็ถูกเติมเต็มโดยไม่ต้องควักเงิน แม้แต่บาทเดียว “ก็ได้ รักษ์จะเอาเงินมาซ้ือของทน่ี ายอยากได้ เอาม้ยั ” พวิ านิง่ เงยี บไป นยั น์ตาสุกใสของเด็กน้อยเต็มไปด้วยประกาย แห่งความจรงิ ใจไร้ส่ิงเคลือบแฝง เธอยงั เดก็ และเขาก็ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่ แตต่ า่ งฝา่ ยตา่ งกร็ วู้ า่ ความไวว้ างใจนนั้ เกดิ ขน้ึ ภายในใจของกนั และกนั อย่างเงียบงัน “ขอบใจนะ” เขาวางมือลงบนศีรษะของเดก็ หญิง “น่ีเราเรียน อยู่ชั้นอะไรแล้วนะ” “ป. สาม” เดก็ หญงิ ตอบพลางเอามอื ปดั ผมหนา้ มา้ ทยี่ าวลงมา ปิดตา “แล้วนายน้อยล่ะ” พวิ าคดิ อยแู่ ลว้ วา่ ตอ้ งถกู ถามกลบั เพราะถา้ เขาถามเธอวา่ ‘กนิ ขา้ วหรอื ยงั ’ ยายเดก็ แกแ่ ดดกจ็ ะตอบและถามกลบั ดว้ ยค�ำถามเดยี วกนั อุณหภูมปิ กติ 7

วันพรุ่งนี้เขาต้องไปจากไร่เสมือนจันทร์แล้ว และอาจไม่ได้กลับมาอีก รักษ์นาราคงเป็นคนหนึง่ ทเ่ี ขาจะคิดถึง “ม. ส”ี่ “ม. ส่ี?” รกั ษ์นาราทวนคำ� ท�ำตาโต “ใช่ ม. สี่” “ม. สี่คอื อะไรอะนาย” “เอ้า!” พิวาเซ็งตัวเองท่ีบ้าบอไปคุยกับเด็กประถมสามเสีย เป็นเรอื่ งเป็นราว “อีกกปี่ ีรกั ษ์ถงึ จะได้เรยี น ม. สล่ี ่ะนาย” พวิ าไมต่ อบ เขาทอดสายตามองไปยงั ทอ้ งฟา้ เวง้ิ วา้ งเตม็ ไปดว้ ย หมู่ดาว เป็นเด็กก็ดตี รงน้ี วนั ๆ คิดแค่ว่าพรุ่งนีจ้ ะท�ำอะไร เรียนอะไร เพ่อื นจะเป็นอย่างไร ครจู ะใจดีไหม เจบ็ สุดก็แค่หกล้ม ไม่ต้องรบั ฟัง ปัญหาของผู้ใหญ่ แม้เขาเองเพง่ิ จะพ้นวยั เดก็ ชายมาได้ไม่กเี่ ดือน แต่ ก็โตพอจะรู้เรื่องต่างๆ ได้มากแล้ว โตมากพอทผ่ี ใู้ หญจ่ ะถา่ ยทอดความเปน็ จรงิ ใหฟ้ งั มากกวา่ โกหก ว่าครอบครัวต้องประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ลกู “ไม่ต้องไปนบั มันหรอก เดยี๋ วถึงเวลาก็รู้เอง” “ถา้ รกั ษเ์ รยี นจบ รกั ษจ์ ะทำ� งานกบั นายนอ้ ยนะจะ๊ เหมอื นทพ่ี อ่ ท�ำงานให้พ่อเลี้ยงเขต” รกั ษน์ ารายม้ิ ตาหยี บดิ าบอกกบั เธอเสมอวา่ พอ่ เลย้ี งเขต แมเ่ ลยี้ ง และนายน้อยคือสามคนทเ่ี ธอจะต้องจงรกั ภักดีไปจนวันตาย ในสายตาคนอ่ืน ความภักดีของเด็กเก้าขวบอาจเป็นเพียงวลี หน่ึง แต่ในหวั ใจของเธอนัน้ คอื ‘คำ� มั่น’ เด็กหนุ่มก้มมองคนพดู ในหัวใจโหวงเหมือนกล่องเปล่า “ขอบใจเธอมากนะ แต่คงไม่มวี ันน้ันอีกแล้วละ” 8 พวิ าอธษิ ฐาน

รกั ษน์ าราไมร่ เู้ ลยวา่ ทน่ี ายนอ้ ยพดู หมายถงึ สงิ่ ใด...กระทงั่ เมอื่ รุ่งเช้ามาถึง ธรรมสรณป์ ลกุ เธอตงั้ แตแ่ สงแรกยงั ไมป่ รากฏ เดก็ นอ้ ยลา้ งหนา้ แปรงฟันเสร็จก็ถูกจูงมาข้ึนรถ อาการสะลึมสะลือหายไปทันควันเมื่อ เหน็ เจ้านายหนุ่มนงั่ รออยู่ก่อนแล้ว “ไปส่งนายหญิงกับนายน้อยกันนะไอ้หนู” ธรรมสรณ์บอกกับ ลูกสาว ดนั ร่างเล็กให้ข้นึ ไปนง่ั คู่กับพิวาตรงด้านหลังคนขบั “นายหญิงกับนายน้อยจะไปไหนอะพ่อ” “ไปกรงุ เทพฯ” “ไปทำ� ไม ไปนานมั้ย กลบั เมอื่ ไหร่” “ถามทลี ะค�ำถามสิวะ ใครจะไปตอบทัน” ธรรมสรณ์มีสีหน้าเครียดจัด ไม่ใช่เพราะลูกสาวถามมาก แต่ เป็นเพราะไม่รู้จะตอบค�ำถามนน้ั อย่างไรมากกว่า คร้ันหันไปมองหน้า ณดาวรรณก็เห็นร่องรอยของคนท่ีเพง่ิ ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนกั “กลบั เมอื่ ไหร”่ รกั ษน์ าราถามสง่ิ ทต่ี อ้ งการรมู้ ากทส่ี ดุ แตไ่ มท่ นั ทบี่ ดิ าจะได้ตอบ เธอกลบั ถกู มอื ของคนข้างกายดงึ ใหน้ งั่ ดๆี เพราะรา่ ง ป้อมของเด็กน้อยชะโงกหน้าไปหาบิดาซง่ึ ทำ� หน้าที่พลขบั อยู่ “นง่ั ดีๆ สิรักษ์ เดย๋ี วหน้าก็ควำ่� ไปหรอก” พวิ าบอก ภายในใจ ระสำ่� เพราะความกลวั ...เขากลวั การจากลาไม่แพ้กัน รักษ์นาราท�ำตาใสเพราะไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้�ำว่านายหญิง ท่ีนงั่ อยู่ข้างหน้าเร่มิ ตาแดง “นายนอ้ ยไปนานมย้ั ” รกั ษน์ าราหนั มาถามเจา้ นายแทนเมอื่ เหน็ ว่าบิดายังเงียบไม่ให้ค�ำตอบ แต่กระนนั้ พวิ ากน็ งิ่ ไปเหมอื นกนั “ว่าไง จ๊ะนาย กลบั เม่อื ไหร่” “นานอยู่นะรกั ษ์ เราอยู่ท่ีไร่ ดแู ลให้ด้วยกแ็ ล้วกัน” เด็กหนุ่มวัย สิบหกตดั สนิ ใจตอบ อณุ หภมู ปิ กติ 9

“กีว่ ันล่ะนาย” “หลายวัน” พอได้ค�ำตอบแบบนี้เด็กน้อยกห็ น้าหมองลง ก้มหน้าจนคางชิด อก “นายจะกลบั มาใช่ม้ัย” คำ� ถามนนั้ ทำ� ใหท้ กุ อยา่ งยงิ่ เงยี บงนั ไมก่ ว่ี นิ าทกี ม็ เี สยี งสะอน้ื ไห้ ดงั ขนึ้ รกั ษน์ าราหนั ไปมองบดิ ากเ็ หน็ วา่ ทา่ นยงั เงยี บ ไมค่ ดิ ถามไถน่ าย ผู้หญงิ ว่าร้องไห้ด้วยเรื่องอะไร ขณะทพ่ี ิวาก็ยงิ่ เงียบมากกว่า สดุ ท้าย คนเป็นเดก็ กจ็ �ำต้องปิดปากเงยี บไม่พูดอะไรอกี เธอเป็นเด็ก ไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ที่เกดิ ขึ้นได้ แต่เธอก็ รู้ว่าทกุ อย่างดูเศร้าเป็นอย่างมาก ราวหนึ่งช่ัวโมงในการเดินทางจากไร่เสมือนจันทร์มาถึง สนามบนิ รถกระบะสป่ี ระตกู จ็ อดในพนื้ ทดี่ ้านหนา้ ไม่นานณดาวรรณ กับพิวาก็ยืนอยู่กับกองกระเป๋าสัมภาระใบมหึมาถึงสามใบ และยังมี เป้ขนาดใหญ่ท่ีพวิ าสะพายไว้บนหลัง ธรรมสรณ์จบั มือลกู สาวไว้แล้วกล่าวคำ� ลาสั้นๆ กับนายผู้หญิง และนายน้อย “โชคดคี รับแม่เล้ียง โชคดีนะครบั นายน้อย” กล่าวจบก็กระตกุ มือลกู สาวให้พูดบ้าง “สวสั ดจี ะ้ นายหญงิ สวสั ดจี ะ้ นายนอ้ ย” เดก็ หญงิ ยกมอื ไหวน้ าย ทงั้ สองตามค�ำส่ังของบดิ า ก่อนจะก้าวไปดงึ มือพวิ าจนเดก็ หนุ่มตัวสงู ต้องย่อเข่าลงน่งั เพือ่ ให้สายตาอยู่ในระดบั เดียวกนั “ว่าไง ลูกสมุนเบอร์หนึ่ง” คนท่ีเสียงเริ่มแตกหนุ่มถามด้วย รอยย้ิมจางๆ “นายนอ้ ยรบี กลบั มานะจะ๊ รกั ษจ์ ะบอกใหย้ ายจนั ทรท์ ำ� ลกู ตาล ลอยแก้วไว้รอ” 10 พวิ าอธิษฐาน

“นั่นมันของโปรดตัวเองไม่ใช่เหรอ” “ใชแ่ ลว้ ถา้ เปน็ คนอน่ื รกั ษจ์ ะเกบ็ ไวก้ นิ คนเดยี ว แตถ่ า้ เปน็ นาย น้อย รกั ษ์จะแบ่งให้สองถ้วยเลย” “ขอบใจมากนะ” พิวาบอกเสยี งเบา เขาก้มหน้าลงด้วยความ สะท้อนใจเมื่อได้รู้ความคิดของรักษ์นารา ถึงแม้จะเป็นเด็ก แต่เธอก็ ควรได้รับรู้ความจริง “แต่ว่า...ฉันคงไม่ได้กลับมากินลูกตาลลอยแก้ว ฝีมอื ยายจนั ทร์อีกแล้วละ เราอยู่ทไี่ ร่กเ็ ป็นเด็กดลี ่ะ ต้ังใจเรียน อย่าด้อื กับพ่อ” “ท�ำไมล่ะนาย นายจะไม่กลบั มาเหรอ” “คงไม่แล้ว” “พ่อ นายน้อยพดู อะไร” รักษ์นาราใจหายไปจากอก เดก็ น้อย เลอ่ื นสายตาจากใบหนา้ หลอ่ เหลาของเจา้ นายไปมองบดิ าอยา่ งคน้ ควา้ คำ� ตอบ แต่กไ็ ม่ได้รบั ถ้อยค�ำใด “นายน้อยจะไปไหน ไม่กลับมาแล้ว เหรอ” พวิ าไมอ่ ยากพดู อะไรมากไปกวา่ นี้ เพราะคดิ วา่ ยงิ่ พดู กร็ งั แตจ่ ะ ท�ำให้รักษ์นาราต้องร้องไห้ ท่ีนี่ไม่มีอะไรมีความหมายส�ำหรับเขาอีก แล้ว ส่ิงที่เขาควรจะคิดถึงคือที่ซึ่งก�ำลังจะไปถึงต่างหาก ท่ีซ่ึงเป็น อนาคตของเขากับมารดา ไม่ใช่บ้านของผู้ชายมกั ง่ายคนนน้ั “ออ้ื คงไม่ได้กลับมาแล้ว ไปละนะ” พวิ าบอกเพยี งเทา่ นนั้ กล็ กุ ขน้ึ ยนื หนั ไปควา้ กระเปา๋ แลว้ เดนิ จาก ไปพร้อมกับมารดา รกั ษน์ ารามองตามแผน่ หลงั ของเจา้ นายหนมุ่ ดว้ ยหวั ใจของเดก็ ที่ยังไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร แต่อยู่ๆ น้�ำตาก็ไหลออกมาพร้อมกับ ถ้อยค�ำท่ีหลุดออกจากปากเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะไม่ได้พูดกับเขา อีกเลย “นาย...” อุณหภมู ปิ กติ 11

1 ไกล “กลบั เชา้ อีกแล้วนะวา” ร่างในชุดสีกรมท่ากำ� ลังเอ้ือมมือหากล่องซีเรียลบนช้ันเก็บของ เหนือศีรษะ และชะงักก่อนหันมายักคิว้ ให้ผู้เป็นมารดา “ครับ...แม่” “แม่ก�ำลังตำ� หนเิ ราอยู่นะ ยงั จะมารับหน้าตาเฉยอีก” พวิ าเพยี งแคห่ วั เราะนอ้ ยๆ กอ่ นจะถอื แกว้ กาแฟกบั กลอ่ งซเี รยี ล เดินผ่านผู้เป็นมารดาไปอย่างไม่อนาทรกับการถูกต�ำหนิ ณดาวรรณ ได้แต่ส่ายหน้าระอาใจ ลูกชายของนางอายุย่ีสิบเก้าปีเต็ม รูปร่างสูงใหญ่เหมือนฝรั่ง ทั้งทมี่ สี ายเลือดไทยแท้ ส่วนหนึง่ เป็นผลจากอาหารการกนิ ของทน่ี ่ีซึง่ ท�ำให้พวิ าสูงขึน้ ๆ จนตอนนตี้ ัวใหญ่เหมือนยกั ษ์... แถมยงั รปู หลอ่ เอามากๆ หลอ่ จนแหมม่ ในไมอามพี ากนั หลงใหล แวะเวียนเข้ามาหาไม่ขาดสาย ณดาวรรณอยู่ที่นี่มาสิบสามปีและไม่ แน่ใจด้วยว่าจะต้องอยู่ตลอดไปหรือไม่ แต่ลึกๆ แล้วนางก็หวังว่าหาก เปน็ ไปไดน้ างอยากไดส้ ะใภเ้ ปน็ คนไทยมากกวา่ แหมม่ ตานำ�้ ขา้ วทมี่ เี สรี ทางเพศมากจนเกนิ ไป “มีโทรศัพท์มาจากประเทศไทย” พิวานอนพิงพนักโซฟา พาดเท้ากับเก้าอ้ีตัวเล็กอีกตัวอย่าง 12 พวิ าอธษิ ฐาน

สบายใจ เขาเพยี งแค่เหลือบมองผู้เป็นมารดา หลังจากท่านตัดสินใจ หยา่ กบั บดิ าของเขาเพราะทนพฤตกิ รรมเจ้าช้ไู ม่ไหว ทา่ นกพ็ าเขาย้าย มาอยู่กบั น้าสาวท่ีไมอามี จนวนั นกี้ ส็ บิ สามปีแล้ว นอกจากตากบั ยาย ก็ไม่เคยมีใครที่ประเทศไทยโทรศัพท์ติดต่อมาอีกเลย แม้แต่บิดาของ เขา “ตากบั ยายเหรอครบั ” “ไม่ใช่” ณดาวรรณน่ังลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม “คนทไี่ ร่เสมอื น- จันทร์” หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบหน่งึ ก่อนความรู้สกึ นั้นจะจางหายไป “เร่ืองอะไรครบั ” ณดาวรรณไม่ตอบทนั ที แต่ทอดถอนใจ สหี น้าสลดลงบ่งบอก ว่าเป็นเรื่องไม่ดี ขณะทพ่ี ิวาเงียบรอฟัง “ทนายวีระโทร. มาบอกว่าอยากให้ลูกไปจัดการงานศพให้พ่อ ของลกู เขาตายแล้วละ” พิวาน่ิงอ้ึงไป บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร สายใยพ่อลูกตัดกัน ไมข่ าด ทวา่ กเ็ จอื จางบางลงจนแทบมองไมเ่ หน็ ดว้ ยตาเปลา่ พอ่ ท�ำรา้ ย จติ ใจเขากบั แมอ่ ยา่ งรา้ ยกาจดว้ ยการคบผหู้ ญงิ ไมเ่ ลอื กหนา้ เขาโกรธ... อาจจะเรียกว่าเกลียดก็ได้ ทุกวันนี้เขาไม่เคยคิดถึงพ่ออีกเลย...คิดว่า ตายก็คงไม่ได้ไปเผาผี แตเ่ มอ่ื รวู้ า่ เขตพนาเสยี ชวี ติ ความรสู้ กึ ทเี่ กดิ ขน้ึ กลบั ไมเ่ ปน็ อยา่ ง ที่คดิ ไว้ ใจหนึ่งก็วูบไหว...อีกใจก็ด้านชา “เขาตายเพราะอะไรครบั ” “ตรวจพบมะเร็งเม่ือสองเดือนก่อน ระยะสุดท้าย หมดทาง รกั ษา” วินาทีหนึ่งที่พิวาหน้าเผือดสีไป แต่เพียงแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น เพราะไมท่ นั ทณ่ี ดาวรรณจะสงั เกตเหน็ สหี นา้ ของเขากก็ ลบั มาราบเรยี บ อุณหภูมปิ กติ 13

เช่นเดิม “ทำ� ไมไม่ให้เมยี ๆ เขาจัดงานให้ล่ะครับ” ถึงไม่ได้ตดิ ต่อกนั แต่ เขากร็ ู้ว่าเขตพนาเลยี้ งดผู ู้หญิงไว้มากมาย “เราเป็นลูกชายคนเดียวของเขา ส่วนเมียคนอื่นๆ ไม่มีใครได้ จดทะเบียนเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย พ่อเราเขามีมรดกมาก ไป จัดการเสยี ให้เรียบร้อยแม่ว่ากด็ ีนะ” พวิ าเหลอื บมองมารดาอกี ครงั้ อยา่ งคน้ ควา้ แตไ่ หนแตไ่ รมาทา่ น ไม่เคยอยากได้ของของใคร แม้แต่สินสมรสที่ได้หลังจากหย่าร้าง ได้ มาเท่าไรก็เท่านั้น ไม่เคยเรียกร้องเพ่ิมเติม จริงอยู่ว่าเป็นเงินจ�ำนวน มาก แต่ถ้าเทียบกับสมบัติของเขตพนา มันเป็นแค่เพียงเศษเส้ียว เท่านั้น ท่านจะฟ้องร้องให้ผู้ชายคนน้ันหมดตวั ก็ยงั ได้ แต่ว่าไม่คดิ จะ ท�ำเพราะต้องการเดนิ ออกมาอย่างมศี ักดิศ์ รี ดังน้ันเขาจึงมั่นใจมากว่ามารดาไม่ได้ผลักไสเขากลับไปเพราะ หวงั มรดกจากคนตาย นอกจากตอ้ งการใหเ้ ขากลบั ไปท�ำหนา้ ทลี่ กู เปน็ ครัง้ สดุ ท้ายเพือ่ ตอบแทนคณุ “ไปเถอะวา ไปท�ำหน้าท่ีลกู เป็นคร้งั สดุ ท้าย ส่วนสมบตั ิของพ่อ เขา ลูกอยากได้หรือไม่อยากได้ก็คิดเอง ตัดสินใจเอาเองก็แล้วกนั ” “ผมไมไ่ ดห้ ยงิ่ ถงึ ขนาดไมแ่ ตะสมบตั พิ อ่ หรอกนะครบั แตเ่ ขาจะ ยกอะไรให้เราสกั เท่าไหร่กันแม่ ร้อยวันพันปีไม่เห็นมาดูดำ� ดดู ี” “พ่อเขาก็ถามไถ่ข่าวคราวของลูกเรื่อยๆ นั่นแหละ แต่เราเอง ต่างหากท่ีไม่ยอมคยุ ด้วย” พิวาไม่ตอบ ไม่อยากช้ีแจงว่าที่ตัวเองไม่สนทนากับบิดาเป็น เพราะเร่ืองอะไร ไม่ต้องเดาก็น่าจะรู้ดี ไม่มีลูกคนไหนพอใจกับการท่ี บิดามีผู้หญิงคนอื่นทั้งท่ีมารดาตัวเองยังน่ังหัวโด่อยู่ในบ้านได้ ผู้ชาย แบบนนั้ เขาไมอ่ ยากเรยี กวา่ พอ่ เสยี ดว้ ยซำ�้ เรอื่ งนพ้ี ดู ไปกไ็ มช่ ว่ ยใหอ้ ะไร ดขี ึ้นมา และถงึ แม้ก่อนจากมาเขาจะอาลยั อาวรณ์ไร่เสมือนจนั ทร์สกั 14 พิวาอธษิ ฐาน

เพยี งใด แตก่ ารไดม้ าใชช้ วี ติ ทอี่ เมรกิ ากไ็ ม่ใช่เรอื่ งเลวร้าย เขาคดิ วา่ จะ อยู่ไปตลอดชวี ติ ด้วยซ้ำ� “ถ้าไปจดั งานศพใหพ้ อ่ เขาแล้วอยรู่ อถงึ วนั เปิดพนิ ยั กรรม เสรจ็ ธรุ ะแล้วค่อยกลับมา ทีท่ �ำงานของลกู เขาจะว่ายงั ไง” ณดาวรรณพูดคล้ายถามความเห็นระคนสั่งกลายๆ ลูกชาย ทำ� งานประจำ� อยทู่ บี่ รษิ ทั เอกชนแหง่ หนง่ึ เปน็ ระดบั ผจู้ ดั การ เงนิ เดอื น สงู เลยทีเดยี ว แต่การลาไปทำ� ธุระนานๆ ไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำ� ได้ สักเพยี งไหน ...แต่ถงึ อย่างไรก็ต้องไป “คงไม่เกินสิบห้าวันหรอกม้ังครับแม่” พิวาเลี่ยงไม่ได้ “เรื่อง มรดกก็คงไม่มีปัญหาอะไร เปิดพินัยกรรมเสร็จ ให้ทนายจัดการโอน ทรพั ย์สนิ ให้ ส่วนผม...ครบสบิ ห้าวนั กก็ ลับตามก�ำหนด เขาคงไม่ไดใ้ ห้ อะไรเรามากนกั หรอกครบั เมยี ๆ เขากอ็ อกจะเยอะแยะ” เขาคาดการณ์ เสรจ็ สรรพ “แล้วถ้าพ่อเขายกไร่เสมอื นจันทร์ให้ล่ะ...เราจะทำ� ยงั ไง” พิวาน่งิ ไปหลายวินาที ภาพความทรงจำ� ต้ังแต่เกิดจนเติบใหญ่ ถึงอายุสิบหกปีแจ่มชัด บ้านไม้หลังงามต้ังตระหง่านกลางเนินหญ้า เขียวขจี ต้นสนปลูกเรียงรายเป็นหน้ากระดาน ถัดไปห้าร้อยเมตรคือ สวนส้มนับพันไร่มองไกลสุดลูกหูลูกตา แผ่นดินไร่เสมือนจันทร์กว้าง ใหญ่แต่เขากเ็ ดนิ ส�ำรวจจนทัว่ ทกุ ตารางเมตร ไกลจนเลยออกไปถงึ รมิ ล�ำธารเล็กๆ สุดเขตแดน และชายหนุ่มยังเคยแอบไปเล่นน้�ำจนถูก มารดาตีอยู่เป็นประจำ� ความสขุ ในวยั เยาว์หวนกลับมาในความทรงจำ� อกี ครัง้ ...แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาคดิ จะหวนกลับไปทีน่ ั่นอีก “มนั เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” “ก็คิดเผ่ือไว้ ถ้าเขายกให้ลกู ลูกจะทำ� ยงั ไง” อุณหภมู ปิ กติ 15

ใบหน้าหล่อเหลาน่งิ สนทิ ไม่บ่งบอกความรู้สึก เขาตกั ซเี รยี ลกิน เงยี บๆ “ขายม้งั ครบั ...ไม่รู้จะเกบ็ เอาไว้ท�ำไม” ไร่เสมือนจันทร์ถูกปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศกของ บรรดาลกู จา้ งคนงาน หลงั จากเขตพนาเสยี ชวี ติ ทกุ อยา่ งเหมอื นตกอยู่ ในความมืด ระส่ำ� ระสายกันถ้วนหน้า เพราะไม่รู้ว่าอนาคตไร่เสมอื น- จนั ทรจ์ ะเปน็ อยา่ งไร นอกจากความเศรา้ ทผ่ี เู้ ปน็ นายจากไปกค็ อื ความ หวาดกลวั นัน่ เอง “ผู้จดั การคะ พ่อเลี้ยงมาตายจากไปอย่างน้ี ไร่เสมอื นจันทร์จะ เป็นยงั ไงต่อไป” บัวตอง คนงานสาวใหญ่วยั ส่สี บิ เอด็ ปีถามข้นึ หลงั พธิ รี ดนำ้� ศพ เสรจ็ สน้ิ ลง ท�ำให้คนอ่นื ๆ หันมาฟังอย่างสนใจใคร่รู้ด้วย “นั่นสิผู้จัดการ ใครจะรับช่วงดูแลท่ีนี่ต่อไป” สินทวี หัวหน้า คนงานถามด้วยความเป็นกังวล ธรรมสรณ์มีสีหน้าล�ำบากใจ เพราะเรื่องนี้เขาเองก็ให้ค�ำตอบ ไม่ได้เหมอื นกัน สนิ้ เขตพนาก็ไม่เหน็ เลยว่าใครจะมาสานต่องานในไร่ ได้ ชายสงู วยั มญี าตพิ นี่ อ้ งแตก่ เ็ หมอื นไมม่ ี เปน็ ทที่ ราบกนั โดยทวั่ ไปวา่ เขตพนามีพ่ีสาวท่ีเกิดจากพ่อแม่เดียวกันหน่ึงคนช่ือโขมพัสตร์ แต่ไม่ กินเส้นกนั เป็นอย่างมาก น่าเป็นกังวลถึงอนาคตของไร่แห่งน้ี มากไปกว่านั้นคือคนงาน หลายรอ้ ยคนจะอยอู่ ยา่ งไรเมอื่ ขาดหวั เรอื ใหญท่ คี่ อยชว่ ยเหลอื ใหพ้ วก เขาอยู่สขุ สบายมาตลอดหลายสิบปี บางคนเกิดและเติบโตท่นี ่ดี ้วยซ�้ำ ไป “เร่ืองนั้นไม่ต้องห่วงไปหรอก ลืมแล้วเหรอว่าพ่อเลี้ยงยังมีลูก อีกหนงึ่ คน” รักษ์นาราในวัยยสี่ บิ สองปีเอ่ยขึน้ อย่างมน่ั ใจ ท่ามกลาง 16 พวิ าอธษิ ฐาน

ความวิตกกังวลของทกุ คน เธอกลบั มีแววตาเปล่งประกายความหวัง “นายน้อยน่ะเหรอ” บัวตองทำ� สีหน้าไม่เชอ่ื ในวงสนทนามแี ต่คนเก่าคนแก่ ทกุ คน ต่างรู้จักพิวาดี แต่นายน้อยจากไปนานเกินกว่าท่ีทุกคนจะถวิลหาอีก ต่อไปแล้ว “ใช่! นายน้อยจะต้องกลับมา” “เอ็งจะมัน่ ใจได้ยังไงไอ้รักษ์ นายน้อยไปอยู่ต่างประเทศต้ังสิบ กว่าปี คงไม่อยากกลบั มาเป็นชาวไร่ชาวสวนให้ล�ำบากหรอก” “น้าบวั อย่าพูดแบบนนั้ นะ นายน้อยไม่ใช่คนแบบนนั้ ” “ใช่หรือไม่ใช่ไม่รู้ แต่งานศพพ่อตัวยังไม่กลับมา เอ็งก็น่าจะรู้ แล้วนะว่านายของเอ็งเขาไม่ได้สนใจไยดีท่นี ีแ่ ล้ว” “ไม่จรงิ ! อเมริกาอยู่ไกลจากทนี่ ีต่ ั้งเยอะ นายน้อยอาจจะกำ� ลัง เดินทางอยู่กไ็ ด้ ใช่ม้ัยพ่อ” รกั ษ์นาราหนั ไปถามธรรมสรณ์ แต่ใบหน้า หวานแดงเรื่อตามธรรมชาติกลับต้องเผือดไปเม่ือเห็นสีหน้าไม่มั่นใจ ของผู้เป็นบดิ า “พ่อ...” “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รบี ไปช่วยเขาเก็บของเลย” “พ่อ...” “เอ็งเป็นเด็ก ไม่ต้องรู้เร่ืองของผู้ใหญ่หรอก” ธรรมสรณ์เตือน ลกู สาว กอ่ นจะหนั ไปบอกคนงานคนอน่ื ๆ “อยา่ เพงิ่ คดิ มากไปเลย เอา ไว้เสรจ็ งานศพพ่อเลยี้ ง เราค่อยคุยเรอื่ งน้กี นั อกี ท”ี “พอ่ กไ็ มเ่ ชอื่ วา่ นายจะกลบั มา” เสยี งนน้ั ออ่ ยลง ดวงตาทเี่ จดิ จา้ ในคราแรกกอ็ ่อนแสง “เอาเวลาหวังลมๆ แล้งๆ ไปหางานใหม่ทำ� ดกี ว่าโว้ย” ส้นิ ค�ำพดู ของบัวตองก็มเี สยี งของบรรดาคนงานดังเซง็ แซ่ รักษ์- นาราอายยุ สี่ บิ สองปี แมบ้ รรลนุ ติ ภิ าวะแลว้ แตอ่ ปุ นสิ ยั กย็ งั เดก็ อยมู่ าก พดู อะไรกย็ ากทจี่ ะมคี นฟงั อกี ทง้ั ค�ำพดู ของเธอยงั ดเู ลอื่ นลอยจนไมน่ า่ อุณหภมู ิปกติ 17

เช่อื ถือ พิวาจากไปไม่เคยกลบั มาท่ไี ร่อกี เลย แล้วใครจะไปหวังอะไรได้ ทว่าถึงแม้จะเป็นเพียงแสงเล็กๆ ท่ีปลายอุโมงค์ แต่ก็ยังดีกว่า มืดมิดไปทุกทางไม่ใช่หรือ หรือจะมีแค่รักษ์นาราที่เห็นแสงน้ันเพียง คนเดียว พิธีศพจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ในฐานะลูกน้องคนสนิทท่ี ล่มหัวจมท้ายกันมาหลายสิบปี ธรรมสรณ์คงท�ำให้ได้อย่างเต็มที่เป็น ครัง้ สดุ ท้าย ศพของเจา้ นายผเู้ ปน็ เสาหลกั ของคนในไรน่ บั รอ้ ยชวี ติ ตงั้ บ�ำเพญ็ กศุ ลทไ่ี รเ่ สมอื นจนั ทรเ์ ปน็ คนื สดุ ทา้ ย แขกผใู้ หญซ่ งึ่ เปน็ คนในพนื้ ทต่ี า่ ง ทยอยมาถงึ ตงั้ แต่หวั ค�่ำ หน้าศพมหี ญิงสาววยั สามสิบปีเศษนงั่ ร้องไห้ อยู่พักหน่ึงแล้ว มือก็สาละวนจุดธูปให้คนที่มาไหว้ศพประหน่ึงเป็น เจ้าภาพ “พ่อ!” เสียงเรียกอย่างปัจจุบันทันด่วนท�ำเอาคนก�ำลังมองความ เรยี บรอ้ ยของงานสะดงุ้ โหยง ธรรมสรณห์ นั ไปเอด็ ลกู สาวคนเดยี วขอ้ หา ท�ำให้ตกใจ “อะไรวะ เรียกซะตกอกตกใจ” “คุณกิง่ เธอร้องไห้อะไรขนาดน้นั ” “เขาเป็นเมียพ่อเลย้ี ง จะไม่ให้ร้องไห้ได้ไง” “เพิ่งเป็นก่อนพ่อเลี้ยงป่วยได้สองอาทิตย์เนี่ยนะ” รักษ์นารา ตัง้ ข้อสงั เกต เพราะภาพท่ีเห็นไม่เหมือนคนกำ� ลังเสียใจจริงๆ เลย แต่ เหมือนคนแกล้งเสยี ใจมากกว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว พระจะสวดอยู่แล้ว น่งั เงียบๆ” “พ่อ” 18 พิวาอธิษฐาน

“อะไรวะ” ธรรมสรณห์ งดุ หงดิ จนอยากจะเขกหวั ลกู สาวโชวแ์ ขก ถ้าไม่เกรงใจเขาก็เช่ือว่ามะเหงกน่าจะลงกลางกบาลคนช่างสงสัยไป แล้ว “เมียของพ่อเล้ยี งผุดมาจากไหนอกี ไม่รู้โน่น” รกั ษน์ าราไมส่ นใจเสยี งดุ พยกั พเยดิ ไปทางกลมุ่ แขกในงาน เหน็ หญิงสาวสองสามคนนั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ท�ำเอาคนในงานพา กนั มองเป็นตาเดยี ว ธรรมสรณร์ จู้ กั บา้ ง ไมร่ จู้ กั บา้ ง แตเ่ ลอื กทจี่ ะทำ� เปน็ ไมเ่ หน็ เพราะ ไม่อยากยุ่งยากใจ พ่อเล้ียงเขตพนาเป็นคนรูปหล่อ ฐานะรำ่� รวยมาก เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของจังหวัด ทั้งยังเจ้าชู้ช่างโปรยเสน่ห์ทำ� ให้มี ผู้หญิงวิ่งเข้าหาจนนับไม่ถกู บางคนคบนานเป็นปี แต่บางคนแค่ไม่กี่ เดือนกม็ ีอันต้องเลิกรากนั ไป ไมแ่ ปลกทบ่ี รรดาเมยี ๆ ของเจา้ นายจะแหม่ ารวมตวั กนั วนั นี้ ถงึ ไม่รู้กพ็ อจะคาดเดาออกว่าการมาของพวกหล่อนมีสาเหตุอนั ใด “รกั ษ์ขอออกไปนง่ั ข้างนอกนะพ่อ อยู่ในนี้แล้วจติ ใจไม่เป็นสขุ ” รกั ษน์ าราพดู จบกป็ ระนมมอื จดนวิ้ โปง้ ทหี่ วา่ งควิ้ ไหวพ้ ระแบบถกู ตอ้ ง ตามขนบ ก่อนจะถอยออกไปโดยไม่รอให้ผู้เป็นบิดาถามอะไรสักคำ� หญงิ สาวทส่ี วมชดุ กางเกงเขา้ รปู กบั เสอ้ื ยดื สดี ำ� ทา่ ทางหา้ วหาญ เดนิ ออกมาโดยไมม่ ใี ครสงั เกต ทกุ คนกำ� ลงั มงุ่ ความสนใจไปยงั บรรดา เมียของพ่อเลย้ี งทแ่ี ข่งกนั ร้องห่มร้องไห้ราวกับจะชิงรางวลั ชนะเลศิ เอาจรงิ ๆ เธอเองกอ็ ยากจะรอ้ งไหเ้ หมอื นกนั แตก่ ลวั จะถกู เหมา ว่าเป็นเมียพ่อเลยี้ งไปอีกคน หลบออกมานงั่ ทำ� ใจเงยี บๆ คงดกี ว่า รักษ์นาราอยู่ท่ีไร่เสมือนจันทร์มาต้ังแต่เกิด เธอลืมตาข้ึนมาก็ เห็นทิวเขางดงามของท่ีน่ีเป็นสิ่งแรกในความทรงจ�ำ ก่อนนี้บิดาและ มารดาของเธอทำ� งานทน่ี ที่ งั้ สองคน แตม่ ารดาปว่ ยหนกั เสยี ชวี ติ ไปตอน ทเ่ี ธออายไุ มถ่ งึ สามขวบ แม้ว่าการขาดมารดาจะท�ำใหโ้ ลกของเธอเว้า อณุ หภมู ปิ กติ 19

แหวง่ ไปบา้ ง แตค่ วามรกั ความอบอนุ่ ของบดิ าและคนในไรเ่ สมอื นจนั ทร์ ก็เติมเต็มโลกของเธอได้เป็นอย่างดี เพราะอยู่มานานขนาดน้ี เธอจึงไม่คิดเตรียมใจไว้เลยว่าหาก วันหนึ่งมีเหตุท่ีท�ำให้เธอต้องไปจากที่นี่ ชีวิตเธอจะเป็นอย่างไร ลึกๆ แล้วเธอกลัวมากไม่แพ้คนอืน่ ๆ ในไร่เลย ความหวังสุดท้ายท่ีเคยเรืองรองก็ค่อยๆ ริบหรี่ลง ถึงเวลาน้ี รักษ์นาราไม่แน่ใจแล้วว่าจะหวังได้อีกต่อไปหรือไม่ พรุ่งน้ีก็ถึงวัน ฌาปนกจิ แลว้ แตไ่ รเ่ สมอื นจนั ทรย์ งั ไมไ่ ดร้ บั ขา่ วคราวจากอกี ฟากหนงึ่ ของโลกเลย เสียงรถยนต์ที่ก�ำลังเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าลานกว้างดึงความ สนใจจากรักษ์นารา เธอมองแต่ไม่ได้ใคร่รู้ว่าเป็นรถใคร พิธีศพของ พอ่ เลยี้ งเขตพนามแี ขกมากทกุ วนั อยแู่ ลว้ คนแปลกหนา้ เดนิ กนั ใหค้ วกั่ จะแปลกใจกเ็ พยี งแค่ว่าเหตุใดถงึ มางานศพเอาป่านนี้ เครือ่ งยนต์ดับลงไม่กีว่ ินาทีประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก คนร่างสงู ราวหกฟุตก้าวออกมา นัยน์ตาสีน�้ำตาลเข้มมองกวาดไปรอบๆ โดย ไม่สนใจมนุษย์ทย่ี นื มองเขาตาไม่กะพรบิ “น้อง พ่ีมางานศพพ่อเลย้ี งเขตพนา” พิวาถามโดยไม่ทันได้มองหน้าอีกฝ่ายเพราะมัวแต่สนใจ บรรยากาศโดยรอบ เขาเชา่ รถขบั มาเองจากสนามบนิ โดยอาศยั จพี เี อส นำ� ทาง คราแรกคดิ ว่าอะไรๆ จะเปล่ียนแปลงไปมาก แต่ไม่เลย ไร่ท่ี เขาจากไปสบิ สามปี...ไม่เปล่ยี นไปจากเดิมเลยสักนดิ “เดนิ ขนึ้ เรอื นไปเลยค่ะ” เสียงหวานทำ� ให้พิวาหันมอง เจ้าของใบหน้ารูปไข่ ผมยาวถูก รวบไว้กลางศรี ษะเป็นทรงหางม้า เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่แสดง ชัดถึงความรู้สึกบางอย่าง แต่พิวาไม่ทนั สังเกตเห็น “อ้าว! ขอโทษนะ คิดว่าเดก็ ผู้ชาย” พิวาตกใจนดิ ๆ เพราะการ 20 พิวาอธษิ ฐาน

แต่งกายของหญิงสาวเหมือนเด็กผู้ชาย ทำ� ให้เขาไม่ทันสังเกตเห็นผม ยาวของเธอทถ่ี ูกรวบไว้ รักษ์นาราไม่ตอบอะไรเพราะก�ำลังตกตะลึง เธอมองเขาด้วย ดวงตาทเี่ บกิ กวา้ ง จนคนถกู มองขมวดควิ้ เขา้ หากนั ดว้ ยความไมเ่ ขา้ ใจ หญงิ สาวถามตวั เองว่าภาพตรงหนา้ เป็นภาพจากความฝนั หรอื ไม่ เพราะหากจะบอกวา่ เปน็ ภาพจรงิ กเ็ กนิ กวา่ จะเชอ่ื ได้ คว้ิ เรยี วไดร้ ปู ขยบั เข้าหากัน ตาจบั จ้องใบหน้าคล้ามคมไม่วาง สบิ สามปีแล้ว อะไรๆ ก็เปลยี่ นแปลงไปทุกอย่าง แม้แต่รปู ร่าง หน้าตากไ็ ม่เหมอื นเดิมจนอาจลืมเลอื นกนั ได้ เขาสูงขึ้นกว่าเดิมมาก บ่ากว้างข้ึนสามนิ้วเห็นจะได้ ผิวที่เคย ขาวซีดบัดน้ีเข้มข้ึนจนเดาได้ว่าเขาคงจะชอบท�ำกิจกรรมกลางแจ้ง ใบหน้าอ่อนเยาว์เมื่อสิบสามปีก่อนเหลือเค้ารางๆ และกลายเป็นเข้ม คมขึน้ ตามวยั คงมีเพยี งแค่สิ่งเดยี วทีบ่ ่งบอกว่าเป็นเขา น่นั คือดวงตา พราวระยับ เป็นสง่ิ เดียวท่ีท�ำให้เธอมั่นใจว่า...ไม่ใช่เพราะแสงไฟสีส้ม นวลจากเสาไฟรมิ ทางหลอกตา “นายน้อย” พิวาขมวดคิ้วเข้มขึ้นอีกเม่ืออีกฝ่ายเรียกช่ือท่ีไม่มีใครเรียกมา นานแล้ว ท้ังดวงตาระยบิ ระยับบ่งบอกว่าดใี จน่ันก็ชวนให้เขายิง่ งนุ งง ไมท่ นั ไดถ้ ามอะไรคนแปลกหนา้ กโ็ ผเขา้ กอดเขาอยา่ งรวดเรว็ รา่ งนมุ่ นม่ิ ภายใต้ชดุ เส้อื ยดื กางเกงเข้ารูปตอกยำ�้ ว่าเธอเป็นผู้หญิง ...เป็นผู้หญงิ เต็มตัวเสียด้วย “นาย นายมาจรงิ ๆ นกึ แล้วว่านายต้องกลบั มา” รกั ษ์นารากอดรดั เจ้าของร่างสูงไว้แน่น ลมื สน้ิ ว่าเขาเป็นผู้ชาย ทั้งแท่ง ขณะที่เธออยู่ในวัยแตกเน้ือสาว ด้วยความสูงของเขาทำ� ให้ ศรี ษะเธอวางแหมะอยู่ตรงกลางอกกว้างพอดี พิวายังงุนงงจึงได้แต่ยืนน่ิงเป็นหิน เขาจากไร่นี้ไปนาน แต่ก็ อณุ หภูมิปกติ 21

ไม่ถึงกับเลอะเลือนจ�ำอะไรไม่ได้ก็จริง ทว่าม่ันใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า หน้าตาแบบน.้ี ..เขาไม่เคยพบมาก่อนแน่ๆ “ขอโทษนะ” พวิ าดนั ร่างเลก็ ทก่ี อดเขาแน่นหนบึ ออกอย่างยาก ล�ำบาก พินิจใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้งให้แน่ใจ แต่ก็ไม่ช่วยให้เขา จ�ำได้ขึน้ มาเลย “เรารู้จักกันด้วยหรือ” รักษ์นารานิ่งไปเมื่ออีกฝ่ายจ�ำเธอไม่ได้ วูบหน่ึงเกิดความขุ่น เคืองข้ึนอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าสดุ ท้ายเธอก็ค่อยๆ คลายความไม่พอใจ ลงในท่ีสุด สิบสามปีก่อนเธอเป็นเด็กอายุเก้าขวบ ตัวกลมบ๊อก ผมบ๊อบ ความยาวพอดกี บั ตง่ิ หู เธอในตอนนน้ั กบั ตอนนตี้ า่ งกนั ชนดิ ทตี่ ่อใหน้ งั่ จ้องสักชัว่ โมงกอ็ าจจะจำ� ไม่ได้ว่าเป็นคนเดยี วกัน “รู้จักหรือเปล่าไม่ส�ำคัญหรอกนาย นายกลับมาที่นี่แล้ว...น่ี ต่างหากท่ีส�ำคัญ” ประโยคหลังรกั ษ์นาราคล้ายพูดกับตวั เองมากกว่า เพราะเสยี งน้นั เบาลงจนอกี ฝ่ายนิ่วหน้า “ว่าไงนะ” “นาย...” รกั ษน์ าราเรยี กดว้ ยเสยี งทอดยาวเลก็ นอ้ ย ดวงตากลม โตเปล่งประกาย พวิ าน่ิงรอฟังราวกับถกู สะกด “ยินดีต้อนรบั กลบั บ้านนะ” 22 พิวาอธิษฐาน

2 กลบั บ้าน เสียงสวดพระอภิธรรมส้ินสุดลง แขกเหรื่อในงานอยู่รับ- ประทานของว่างพลางพูดคุยกันจนเสียงดังจอแจ บนชานเรือนท่ีเคย โล่งกว้างดแู คบไปถนดั ตา เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของคนพ้ืนท่ีนี้ หากเป็นการตายด้วยโรค ทั่วไป ไม่ใช่อุบัติเหตุ ศพจะถูกต้ังไว้ที่บ้าน จัดพิธีบ�ำเพ็ญกุศลให้ เรียบร้อย ครบก�ำหนดจงึ เคลอ่ื นย้ายไปเผาที่วดั เขตพนาเป็นคนมชี ื่อเสยี ง มหี น้ามีตาในท้องท่ี ศพของเขาจึงมี กำ� หนดสวดพระอภธิ รรมถงึ เจด็ วนั เจด็ คนื เพอื่ ใหค้ นไดม้ ารว่ มงานอยา่ ง ทั่วถงึ และถอื เป็นกุศลแก่คนตายตามกำ� ลงั ทรัพย์ที่มี ขณะทบี่ รรยากาศงานสวดศพคนื สดุ ทา้ ยเปน็ ไปโดยราบรน่ื ตาม ปกติ การปรากฏตัวของใครคนหน่ึงก็ท�ำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตา เดยี ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสีด�ำท้ังชุดดูโดดเด่นจนไม่มีใครละสายตาได้ ธรรมสรณซ์ งึ่ นง่ั อยบู่ นเกา้ อด้ี า้ นหนา้ สดุ ถงึ กบั สวมแวน่ สายตามองเพอ่ื ให้แน่ใจว่าภาพทเ่ี ห็นเป็นความจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา พิวารับรู้ถึงสายตาทุกคู่ท่ีมองมา แต่เขาก็รักษาอากัปกิริยาน่ิง เฉยไดอ้ ยา่ งดี เขาเดนิ ตามรา่ งเลก็ ของหญงิ สาวแปลกหนา้ มาจนกระทงั่ อณุ หภมู ิปกติ 23

รู้ตัวอีกทีภาพเบ้ืองหน้าก็เป็นโลงศพที่ประดับด้วยดอกไม้สีขาววิจิตร บรรจง ถัดไปอีกนิดคอื รปู หน้าตรง มขี ้อความใต้ภาพบอกวนั ‘ชาตะ’ และ ‘มรณะ’ คนในรปู ใบหน้าละม้ายกับเขา โดยเฉพาะดวงตาคู่นัน้ ทย่ี นื ยัน การถ่ายทอดลกั ษณะทางพนั ธกุ รรมได้ดี เขาได้รับดเี อ็นเอของชายผู้น้ี มาเต็มๆ จิตใจพิวาด้านชา แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกเสียทเี ดียว เขาปวดหนึบ กลางอกเพราะไมค่ ดิ วา่ ตวั เองจะไดพ้ บบดิ าอกี ครง้ั ในสภาพแบบนี้ หลงั จากไม่ได้พบกันสบิ สามปี...ได้พบหน้าเพยี งแค่ในรปู ต้ังหน้าศพ “นาย...” เสียงเรียกแผ่วเบาปลุกเขาจากภวังค์ความเศร้า ชายหนุ่ม กะพรบิ ตาไลค่ วามรสู้ กึ แลว้ หนั ไปมอง เหน็ วา่ หญงิ สาวยน่ื ธปู หนงึ่ ดอก ทีจ่ ดุ ไฟแล้วมาให้ เขารับมาถือแล้วพนมมือ คร่ึงนาทีจึงปักธูปลงที่กระถางแล้ว กราบหนงึ่ ครง้ั เมอ่ื เคารพศพเรยี บรอ้ ยจงึ หนั กลบั มาพบกบั ตาหลายสบิ คู่ท่ียังมองมาไม่เลกิ ที่ต่างจากเมือ่ ครู่คอื จ�ำนวนคนท่ีมากข้นึ พวกเขา มายนื ออกนั เตม็ พน้ื ท่ี “นายน้อย” ธรรมสรณ์ลุกข้ึนจากเก้าอ้ี มองผู้เพิ่งมาถึงด้วย ความดีใจจนพูดไม่ออก พวิ ายงั คงไมพ่ ดู อะไร อนั ทจี่ รงิ เขาไมไ่ ดจ้ นิ ตนาการไวเ้ ลยวา่ การ กลบั มาครง้ั นจ้ี ะเปน็ อยา่ งไร แตเ่ มอ่ื ไดเ้ หน็ ปฏกิ ริ ยิ าของทกุ คนทน่ี กี่ เ็ กดิ ความอุ่นวาบข้ึนในอก ขณะที่บ่าทั้งสองข้างของเขากลับรู้สึกหนักอึ้ง อยา่ งไรไมท่ ราบ เปน็ ความรสู้ กึ ขดั แยง้ กนั โดยไมส่ ามารถอธบิ ายไดเ้ ลย “นายจ�ำไม่ได้เหรอ น่นั ผู้จัดการธรรมสรณ์ไง” “สวสั ดีครับ น้าธรรม” ทำ� ไมเขาจะจำ� ไม่ได้...ชายผู้เป็นมอื ขวา ของบิดา 24 พิวาอธิษฐาน

“นายน้อย นายกลับมาจริงๆ” ธรรมสรณ์ลงมาน่ังบนพรมผืน ใหญ่ตรงหน้าพิวาซงึ่ เวลานชี้ ายหนุ่มนัง่ ขัดสมาธทิ ่าทางผ่อนคลาย “พ่อตายทง้ั คน ไม่กลบั มาได้ยงั ไงล่ะครับ” ธรรมสรณ์เอ้ือมมือไปแตะบ่าของลูกชายผู้เป็นนาย มองไปทั่ว ร่างอีกฝ่ายอย่างส�ำรวจตรวจตรา “นายน้อยของผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สูงใหญ่ข้ึนมากอย่างกับ ฝร่งั มังค่า” พูดพลางหัวเราะในล�ำคอ ท้ังยินดีและตน้ื ตัน พวิ ายม้ิ นอ้ ยๆ พลางกวาดตามองไปรอบๆ เวลาผา่ นไปนานมาก จนแทบจ�ำใครไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้หายไปจากความทรงจ�ำ ของทุกคนเลย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รับความสนใจแบบน้ีจากใคร แม้ว่าตอนเรียนไฮสกูลจนถึงช่วงมหาวิทยาลัยเขาจะได้รบั ความสนใจ อย่บู ้างในฐานะหนมุ่ เอเชยี หนา้ ตาดี แตไ่ มใ่ ชค่ วามสนใจในแบบทเ่ี ป็น อยู่นี้ สิ่งน้ีเองทท่ี ำ� ให้ไทยต่างจากอเมรกิ า... “นายน้อยของยาย จำ� ยายได้ไหมคะ” จนั ทร์พาร่างชราเดนิ มา หาชายหนุ่มท่นี างเล้ียงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทรุดกายลงนง่ั เชือ่ งช้า พิวายม้ิ น้อยๆ บอกกบั หญงิ ชรา “ยายจนั ทร์ จำ� ได้สคิ รับ” ค�ำตอบของพิวาทำ� ให้หญงิ ชรานำ้� ตาคลอ “โถ พ่อคุณของยาย กลับมาบ้านเสียทีนะคะ ไประหกระเหินอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเสียตั้ง นาน” “ฉนั บอกแลว้ ไงยาย วา่ นายตอ้ งกลบั มา” รกั ษน์ าราชะโงกหนา้ เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย ก่อนหันไปบอกทุกคนด้วยเสียงอันดังว่า “พวกเรา นี่คุณพิวา ลูกชายคนเดียวของพ่อเลี้ยงเขตพนา นายของ พวกเรากลบั มาแล้วจ้า” ส้ินเสียงเจื้อยแจ้วก็ตามมาด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว พิวา หันไปมองอย่างไม่ค่อยพอใจคนตัวเล็กท่ีเอาแต่ย้ิมน้อยย้ิมใหญ่นัก อุณหภูมิปกติ 25

เพราะเธอทำ� ให้เขากลายเป็นจดุ สนใจได้ขนาดน้ี รู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรือก็ไม่ แต่ท�ำเหมือนกับว่าสนิทสนม กนั มายส่ี ิบปี ทว่าแม้ในใจจะรู้สึกเช่นน้ัน สุดท้ายเขาก็หันไปส่งยิ้มให้ทุกคน อยู่ดี “หอ้ งนอนของนายยงั เหมอื นเดมิ เลยนะ เราดแู ลปดั กวาด เช็ดถูทุกสามวัน ข้าวของก็ถูกเก็บรักษาไว้เหมือนใหม่อยู่ตลอดเวลา เลย” รกั ษ์นาราบอกขณะท่ีเดินน�ำพวิ าเข้ามายังส่วนของห้องนอน ใน บ้านหลังงามซงึ่ คร้งั หน่งึ เขาเคยได้พกั อาศยั ยาวนานถงึ สิบหกปี พวิ ามองไปรอบๆ ขา้ วของทกุ อยา่ งยงั วางอยทู่ เ่ี ดมิ ราวกบั วา่ กาล เวลาหยุดเคลื่อนไหว สิบสามปีชีวิตเขาเปล่ียนไปมากเหมือนหน้ามือ เป็นหลังมือ แต่ทนี่ .่ี ..เหมือนไม่มอี ะไรเปล่ยี นไปเลย ห้องนอนเลก็ มีเตียงนอนขนาดห้าฟตุ วางอยู่กลางห้อง ถดั ไปท่ี ริมหน้าต่างเป็นโต๊ะหนังสือ บนช้ันวางเหนือศีรษะเป็นหนังสือการ์ตูน ทวี่ ยั รนุ่ ยคุ นน้ั ตอ้ งมี ตดิ กนั นน้ั เปน็ ตกู้ ระจกวางโมเดลตวั การต์ นู จำ� นวน เกือบร้อยตวั เขาซอ้ื ตามเพื่อนอกี เหมอื นกัน สะสมจนครบชดุ แต่ตอน ไปอเมริกามารดาไม่ให้นำ� ไปด้วยเพราะแค่ข้าวของท่ีจำ� เป็นก็มากจน ต้องท้ิงไปก็มี เขาไม่ได้ใส่ใจอาลัยอาวรณ์พวกมันและตัดใจท้ิงอย่าง ง่ายดาย พ่อแม่แยกทางกัน คงไม่มีแก่ใจไปคิดเสยี ดายของอะไรพวกน้ี “นายนอนห้องเดมิ ไปก่อนนะ พ่อบอกว่าพรุ่งนจี้ ะให้คนจดั ห้อง ใหญ่ให้ นายจะได้อยู่สบายขน้ึ ไง” สาวน้อยคนเดิมยังพูดเจื้อยแจ้ว พิวาชักร�ำคาญจนอยากหา อะไรมาอดุ ปากเธอ ทว่านาทีนีเ้ ธอเป็นคนเดียวที่เขาสามารถพง่ึ พาได้ ดังนั้นจงึ คิดว่าอดทนเอาไว้ก่อนดีกว่า 26 พิวาอธษิ ฐาน

“ขอบใจเธอมากนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รกั ษ์นารายิ้มแป้น “เอ้อ! นาย แล้วข้าวของนาย ล่ะ” “ก็นไ่ี ง” เจ้าของร่างสงู ยกกระเป๋าเดินทางใบเล็กข้นึ รักษ์นาราขมวดค้ิว มองกระเป๋าขนาดยี่สิบนิ้วเหมือนเห็นสิ่ง แปลกประหลาด “เอาของมาแค่น้ีเองเหรอนาย” “ออื ” ค�ำตอบของเจ้านายท�ำให้ลูกน้องผู้ภักดีชะงักไป ท�ำไมของที่ พวิ านำ� ตดิ ตวั มาถงึ มนี อ้ ยนดิ ราวกบั วา่ จะมาอยแู่ คไ่ มน่ าน วบู หนง่ึ จติ ใจ เธออ่อนไหวหว่ันกลวั แต่เพราะเป็นคนมองโลกในแง่ดี ความคิดด้าน ลบจึงถูกสลดั ออกไปอย่างรวดเร็ว “จริงด้วย จะเอาของมามากมายท�ำไมเนอะ เพราะข้าวของ ของนายท่ีบ้านนี้ก็มีต้ังเยอะตั้งแยะอยู่แล้ว ขาดเหลืออะไรก็ไปซื้อเอา ใหม่ได้ ไม่ต้องขนไปขนมาให้ยุ่งยาก” พิวามองเธอโดยไม่พูดอะไร เขาฉลาดพอท่ีจะเดาสถานการณ์ ทุกอย่างออก ท่าทีของเธอและคนงานทุกคนในวันน้ีทำ� ให้รู้ว่าการมา ของเขาไม่ต่างจากการจดุ เทยี นทใี่ กล้มอดให้สว่างไสวขนึ้ อีกครัง้ กอ่ นมาถงึ เขาไดค้ ยุ กบั ทนายวรี ะผดู้ แู ลพนิ ยั กรรมของบดิ า รมู้ า ว่าไร่เสมือนจันทร์ระสำ�่ ระสายมากเม่ือหัวเรือใหญ่สิ้นลง ไร้ผู้สืบทอด คนงานหลายคนอยู่มานานจนไร่เสมือนจันทร์แทบจะเป็นบ้านของ ตวั เอง สามีภรรยาท�ำงานในไร่ มีลกู มหี ลานออกไปเรยี นหนังสือ จบก็ กลับมาท�ำงานที่ไร่แห่งนี้อีกเช่นกัน หากไม่มีไร่เสมือนจันทร์แล้วก็คง ท�ำให้ทุกคนล�ำบากไม่น้อย พวิ ารบั รโู้ ดยไม่แสดงความคดิ เหน็ ใดๆ ต่อใหใ้ ครจะเป็นจะตาย เขากแ็ น่ใจว่าตัวเองจะอยู่ที่น่ีแค่สบิ ห้าวันเท่าน้ัน “ขอบใจเธอมากนะ ว่าแต่...ฉันยงั ไม่รู้จกั เธอเลย” อณุ หภูมิปกติ 27

“อ้าว! นาย” รักษ์นาราทำ� หน้ายู่เพราะคดิ ว่าพิวาน่าจะจำ� เธอ ได้แล้ว กล้าลืมลูกน้องผู้เทิดทูนนายแทบถวายหัวได้อย่างไร น่า หงดุ หงดิ ชะมดั รักษ์นาราอยากจะงอนให้หนัก แต่เมอ่ื เหน็ ใบหน้าหล่อเหลายงั มีแววฉงนสนเท่ห์ หญงิ สาวจึงได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างปลงๆ เธอเป็นแค่ลกู สาวของผ้จู ดั การไรท่ แี่ สนธรรมดา ขนื ไปงอนนาย มีหวังโดนไล่ตะเพดิ เท่าน้นั แหละ “นายจำ� รกั ษไ์ มไ่ ดท้ งั้ ทเ่ี ราเปน็ เพอื่ นเลน่ กนั มาตง้ั แตเ่ ดก็ แตน่ าย เป็นนาย รกั ษ์จะไม่ถือสาก็ได้” “ฉันกบั เธอเน่ยี นะ เป็นเพอ่ื นเล่นกันมาต้ังแต่เด็ก เท่าท่ีจำ� ได้... ฉันไม่ค่อยเล่นกับเด็กผู้หญงิ ” “นาย!” รกั ษน์ าราเรยี กเจา้ นายเสยี งสงู ขนึ้ เมอื่ ถกู จป้ี ม นายนอ้ ย ไม่ค่อยชอบเล่นกับเธอจริงๆ คอยหนีตลอด เธอเป็นเด็กตามนายทัน บ้าง ไม่ทนั บ้าง แต่กย็ ังชอบเล่นกับนายน้อยมากอยู่ดี นนั่ เป็นแผลใน ใจของเธอ แต่พิวากลบั พูดออกมาเหมอื นไม่เหน็ ถงึ ความเจ็บปวดเลย สกั นดิ “ชา่ งเถอะ รกั ษช์ อ่ื รกั ษน์ ารา เปน็ ลกู สาวของพอ่ ธรรม ผจู้ ดั การ ไร่ไงคะ ก่อนทีน่ ายจะไปรักษ์ยังไปส่งนายทสี่ นามบิน แค่น้กี จ็ ำ� ไม่ได้” พิวาจ�ำธรรมสรณ์และใครหลายคนได้โดยไม่ต้องเสียเวลานึก แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเหมือนไม่เคยอยู่ในความทรงจำ� เขามาก่อน จนกระทง่ั เธอแนะนำ� ตวั ...ภาพเดก็ หญงิ ตวั อว้ นกลม ตาขนุ่ คลก่ั เอาเรอ่ื ง กบั รมิ ฝปี ากควำ�่ วางทา่ เปน็ นายของทกุ คนราวกบั เดก็ แกแ่ ดดกฉ็ ายชดั ขนึ้ มาทนั ที ชายหนุ่มถอยออกมาหนึ่งก้าว หร่ีตามองร่างบอบบางตรงหน้า อย่างครุ่นคิด “นี่เธอเองเหรอ ยายหนรู กั ษ์ตวั อ้วน จอมพูดมาก” “นาย...” อยากจะดีใจหรอกนะที่เจ้านายจ�ำเธอได้เสียที แต่ท่ี ยิ้มไม่ออกก็ตรงสงิ่ ทีเ่ ขาจดจ�ำได้นแี่ หละ 28 พิวาอธษิ ฐาน

ในสายตาของเขา...เธอเป็นยังไงกนั แน่ “ออื ! ยงั พดู มากเหมอื นเดมิ ” เขาบอกยม้ิ ๆ พลางยกกระเปา๋ ขน้ึ วางบนเตียงนอน ไม่สนใจใบหน้างองำ�้ ของรกั ษ์นารา คนถูกกล่าวหาว่าพูดมากเม้มปากแน่น มองคนตัวโตเปิด กระเปา๋ ตวั เองหยบิ โนน่ หยบิ นอ่ี อกมาวาง ชายหนมุ่ รบั รถู้ งึ สายตาทมี่ อง มาตลอดเวลา แตก่ ท็ ำ� เปน็ ไมส่ นใจ รกั ษน์ าราในวยั เดก็ เปน็ อยา่ งไร โต เป็นสาวแล้วก็ยงั เหมอื นเดมิ ไม่เปลยี่ น ไม่ว่าเขาจะทำ� อะไรหญิงสาวก็ คอยมองคอยสนใจอยู่เสมอ “จะมองอีกนานมยั้ ” สุดท้ายก็เป็นเขาเองทีท่ นไม่ไหว “นาน” รกั ษ์นาราตอบทนั ทโี ดยไม่ต้องคดิ ทำ� ให้คนทก่ี ำ� ลังจดั ข้าวของถึงกับหนั มามองด้วยแววตาเหลอื เช่อื ทว่าหญิงสาวคนเดมิ ก็ ยงั ท�ำตาใสไม่รู้สึกรู้สา “ได้ อยากมองกม็ องไป อเมริกาเป็นประเทศเสรี ฉนั แก้ผ้าเดิน ชายหาดจนชนิ แล้ว” พวิ าบอกพลางแกะกระดุมเส้ือเชติ้ สีดำ� ช้าๆ รักษ์นารายังไม่เข้าใจการกระท�ำของเขา จนกระท่ังเส้ือของ เจ้านายหนุ่มถกู ถอดไปกองอยู่ที่พน้ื เผยให้เหน็ ผิวเน้ือเนียนกับกล้าม หน้าท้องเป็นลอน แต่แทนที่จะเบือนหน้าหนี เธอกลับมองจ้องตาไม่ กะพรบิ รา่ งกายเกดิ ความรสู้ กึ วบู วาบไปหมด เลอื ดสบู ฉดี อยา่ งรวดเรว็ จากปลายเท้าสู่ใบหน้าจนร้อนไปหมด “นาย...ท�ำไร” “จะอาบน�้ำ” “เอ้า!” อยู่ๆ คิดจะอาบกอ็ าบ “เอ้าอะไร สรุปว่ายังจะมองอยู่ใช่มั้ย” รกั ษน์ ารากลนื นำ้� ลาย เหน็ สายตาลอ้ เลยี นของคนทเ่ี ปลอื ยทอ่ น บนถึงได้รู้ว่าโดนแกล้ง ขณะทีพ่ วิ าทำ� ท่าจะถอดกางเกง คนร่างเล็กก็ รบี วงิ่ ปรู๊ดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว อุณหภมู ิปกติ 29

เสียงหัวเราะไล่หลังมา รักษ์นาราใจสั่นระรัวไปหมด เธอหยุด อยหู่ นา้ หอ้ ง หนั ไปมองบานประตทู ตี่ วั เองเพงิ่ ปดิ กบั มอื ราวจะสาปแชง่ คนข้างใน “นายบ้า แกล้งกนั ชดั ๆ” “ไอ้รักษ์!” เสียงเรียกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยท�ำให้คนก�ำลังขวัญกระเจิงกับเน้ือ หนงั ผู้ชายตวั เป็นๆ ถงึ กบั สะดุ้งโหยง “พ่อ อยู่แค่น้เี รยี กซะดังเลย” “ก็ข้าตกใจ เอ็งมาทำ� อะไรหน้าห้องนายเขา” “ก็...” ใบหน้าหวานเลิ่กลั่ก “มารับใช้นายไง เผอ่ื นายมอี ะไรจะ เรียกใช้รักษ์” “เขาจะเรยี กใชอ้ ะไรเอง็ กลางคำ่� กลางคนื วะ เอง็ เปน็ ผหู้ ญงิ เขา้ ห้องผู้ชายดกึ ๆ ด่นื ๆ มันไม่งาม แล้วน่เี ป็นอะไร ฮะ” ธรรมสรณ์ยกมอื อังบนหน้าผากของลูกสาว “ไม่สบายหรอื เปล่า” “ไม่สบายอะไรพ่อ” รกั ษ์นาราปัดมือบดิ าออกอย่างงงๆ “กห็ น้าแดงเถอื กขนาดน”้ี ดวงตากลมหลุบลงหนีสายตาช่างสงสัยของผู้เป็นบิดา เธอ ยกมอื ลบู หนา้ แลว้ รบี โบกไมโ้ บกมอื “สงสยั โดนนำ�้ คา้ ง รกั ษไ์ ปอาบนำ�้ ก่อนดีกว่า จะได้กนิ ยานอน” ไมร่ อใหธ้ รรมสรณพ์ ดู อะไรอกี หญงิ สาวกม้ หนา้ งดุ เดนิ ผา่ นหนา้ บิดาลงบันไดไป แต่กม็ วิ ายได้ยินเสยี งแว่วตามหลังมา “ไม่สบายก็เชด็ ตัวพอ พรุ่งนี้วนั เผา ห้ามป่วยนะโว้ย!” 30 พิวาอธษิ ฐาน

3 ทีเ่ ดิม เพราะคิดว่าตัวเองป่วยจริงๆ รักษ์นาราจึงกินยาไปสอง เม็ด และคิดว่าอาการร้อนๆ หนาวๆ ในร่างกายทุเลาลงเพราะฤทธิย์ า แต่พอเธอนึกถึงร่างกายกำ� ยำ� ของพิวา อาการที่ว่ากก็ ลับมาอีก หญงิ สาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนอ่านข่าวสารบนทวิตเตอร์ไปเรื่อยจนยา ออกฤทธ์ิจรงิ ๆ ทำ� ให้หลบั ลงในทส่ี ุด แต่ฤทธ์ิคงจะมากเกินไป กว่าเธอจะต่ืนประตูห้องก็ถูกทุบจาก ด้านนอกหลายคร้งั “รกั ษ์ ตื่นได้แล้ว วนั น้ีต้องเคลอ่ื นศพไปท่วี ดั นะ ตืน่ สายเด๋ยี วก็ ท�ำอะไรไม่ทันพอดี” รักษ์นาราสะดุ้งต่ืนข้ึนมาก็ตกใจเม่ือนาฬิกาบนหัวเตียงบอก เวลาหกโมงเช้า โดยปกติเธอต้องตื่นตีส่ีเพื่อออกไปช่วยดูแลเรื่องข้าว ปลาอาหารสำ� หรับเลยี้ งพระและแขกในตอนเช้า หญิงสาวตะโกนบอกบิดาไปว่าขอเวลาสิบห้านาที ก่อนรีบลง จากเตียงจัดการอาบน�้ำด้วยความร้อนรน พอออกจากห้องก็รีบว่ิงไปที่เรือนหลังใหญ่ ชะโงกหน้าไปดูใน ครัวก็เห็นว่าอาหารหลายอย่างท�ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่จัด ขนมหวานใส่จาน หญงิ สาวจึงรีบวิ่งขน้ึ บันไดไปทำ� หน้าที่ลกู น้องท่ีดี อณุ หภูมิปกติ 31

“นาย!” รกั ษน์ าราเคาะประตเู รยี กผเู้ ปน็ นาย ไมน่ านรา่ งสงู เกอื บ ชนคานประตูกเ็ ปิดผลัวะออกมา รักษ์นาราก�ำลงั จะเอ่ยปากบอกให้เจ้านายรบี แต่งตัว แต่คำ� พูด ทกุ คำ� กถ็ กู กลนื หายไปเมอื่ แผน่ อกแขง็ แกรง่ เปลอื ยเปลา่ ปรากฏขนึ้ ตรง หน้า อาการร้อนๆ หนาวๆ แบบเมอ่ื วานกลับมาอย่างรวดเร็วคล้าย ว่าเธอจับไข้เอาให้ได้ “นาย ถอดเสอื้ ท�ำไมเนี่ย” พอรู้สึกตวั หญงิ สาวก็รบี หันหลงั ให้ พิวาอยู่ในชุดกางเกงนอน ไม่ใส่เส้อื เขาก้มลงมองตวั เองสลบั กับคนตรงหน้าอย่างงนุ งง แค่ถอดเสอื้ ...ไม่ได้อนาจารเสยี เมือ่ ไร “กม็ นั ร้อน” “ร้อนก็ต้องใส่เสื้อ” “ใส่แล้วมนั นอนไม่หลับ ให้ทำ� ไงล่ะ แอร์กเ็ สยี ” ท้ายประโยคมี เสียงพ่นลมหายใจออกมา กลับมาประเทศไทยวันแรกเขายังปรับตัว ไม่ได้ ท้งั เรื่องสภาพอากาศและเวลานอนท่ีไม่คุ้นเคย รกั ษ์นาราค่อยๆ สงบจิตสงบใจหันกลับมามองคนทย่ี นื ทำ� หน้า เมื่อย ข่มความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิตจน สามารถวางสีหน้าเรยี บเฉยได้มากพอ “วนั นน้ี ายยา้ ยไปนอนหอ้ งใหญไ่ ดเ้ ลยคะ่ เหน็ เมอ่ื เชา้ กานดารบี เข้าไปจัดห้องให้นายแล้ว” “อือ ขอบใจนะ แล้ววันนฉ้ี ันต้องทำ� อะไรบ้าง” ในช่วงบ่าย ศพถกู เคลอื่ นไปวัดท่ีคนในไร่มกั ไปท�ำบุญกนั อยู่เสมอ ซึ่งอยู่ห่างจากไร่เสมือนจันทร์เพียงแค่สามกิโลเมตรเท่านั้น เอง พวิ าเปน็ ทายาทคนเดยี ว ปรากฏตวั ขนึ้ ในวนั สดุ ทา้ ยของงานศพ 32 พวิ าอธิษฐาน

พ่อเลี้ยงเขตพนา ท�ำให้เขาเป็นที่สนใจของคนท่ีมาร่วมพิธีฌาปนกิจ อย่างมาก สังเกตได้จากสายตาทุกคู่ท่ีมองมายังเขาเป็นจุดเดียว ชาย หนมุ่ รบั รแู้ ตย่ งั ท�ำนงิ่ เฉย เขาแคท่ �ำหนา้ ทลี่ กู เปน็ ครงั้ สดุ ทา้ ย อกี ไมน่ าน ก็ต้องไป จึงไม่คดิ สนใจสายตาหรือความคดิ ของใครทั้งนั้น “สวัสดีครับท่านผู้ว่าฯ” ธรรมสรณ์กล่าวทักทายชายร่างท้วม ท่าทางภูมิฐานอย่างนอบน้อม พิวาซึ่งน่ังอยู่ข้างๆ ต้องหันไปตามมารยาท ชายคนดังกล่าว ไม่ได้มาล�ำพัง แต่มหี ญิงสาวรูปร่างบอบบางเดนิ ตามมาด้วย “สวสั ดผี จู้ ดั การ วนั นค้ี นเยอะเลยนะ กวา่ ผมจะหาทจ่ี อดรถได”้ ณรงค์ ผวู้ า่ ราชการจงั หวดั กลา่ วยมิ้ ๆ กอ่ นช�ำเลอื งมองชายหนมุ่ รปู รา่ ง สูงโปร่งที่ยืนเคียงข้างผู้จัดการไร่เสมือนจันทร์ “น่ีคงจะเป็นลูกชาย คนเดียวของพ่อเลีย้ งสินะ สงู หล่อได้พ่อจรงิ ๆ” “ครับ ส�ำเนาถูกต้องเป๊ะเลย” ธรรมสรณ์พูดแล้วหัวเราะร่วน กอ่ นหนั ไปกลา่ วกบั เจา้ นายดว้ ยรอยยมิ้ “นายครบั นที่ า่ นผวู้ า่ ฯ ณรงค์ กับลกู สาว คุณนาถลดา” “สวสั ดคี รบั ” พวิ ายกมอื ไหวอ้ ยา่ งนอบนอ้ ม กอ่ นหนั ไปยมิ้ อยา่ ง เป็นมติ รให้หญงิ สาวนามว่านาถลดาทดี่ ูน่าจะเด็กกว่าเขาหลายปี “ลูกชายของพ่อเล้ยี งชือ่ คณุ พวิ าครบั ไปอยู่อเมรกิ าตง้ั สิบสาม ปี ท่านผู้ว่าฯ คงไม่เคยเหน็ ” “เคยเห็นแล้ว ในรูป พ่อเลีย้ งเขตพนาเขาเคยเอาให้ดคู รง้ั นึง” พิวาปั้นย้ิมอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรมากไปกว่านั้น ณรงค์ชวน เขาคุยเร่ือยเปื่อยตามประสาผู้ใหญ่ช่างพูด พิวาสนทนาตามมารยาท จนกระทง่ั รา่ งเลก็ ในชดุ เสอ้ื เชติ้ สดี ำ� กบั กางเกงขายาวเดนิ ปรเ่ี ขา้ มาเกาะ แขนนาถลดาอย่างสนิทสนม “นาถ มาถึงแล้วทำ� ไมไม่โทร. หารักษ์ล่ะ” “กน็ าถกลวั วา่ รกั จะยงุ่ อยนู่ ะ่ ส”ิ นาถลดาออกอาการดใี จเมอ่ื ได้ อณุ หภมู ปิ กติ 33

เจอเพื่อน รักษ์นารากับนาถลดาเป็นเพื่อนรักกัน เรียนห้องเดียวกันหกปี ตอนอยู่ชั้นมัธยม เพิ่งจะแยกกันช่วงเข้ามหาวิทยาลัย นาถลดาสอบ ติดมหาวิทยาลัยมีชื่อในกรุงเทพฯ ส่วนรักษ์นาราน้ันเลือกเรียน มหาวทิ ยาลยั ในตวั จงั หวัดเพราะไม่อยากห่างบดิ า แต่ท้ังคู่กย็ ังติดต่อ กนั ไม่ขาด ไปมาหาสู่กนั อยู่เสมอทกุ ปิดเทอม แต่ปิดเทอมน้มี เี รื่องเสยี กอ่ น รกั ษน์ ารายงุ่ กบั การชว่ ยบดิ าจดั งานศพของเขตพนาจนไมไ่ ดอ้ อก จากไร่ไปไหนเลย “ออื กย็ งุ่ จรงิ ๆ นน่ั แหละ แตว่ า่ ถา้ เปน็ นาถ รกั ษก์ ม็ เี วลาใหเ้ สมอ แหละ” รักษ์นาราบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปไหว้บิดาของเพ่ือน “สวสั ดีค่ะท่านผู้ว่าฯ” “สวัสดหี นรู ักษ์ หนมู อี ะไรต้องทำ� อกี ม้ัยล่ะ พายายนาถไปด้วย จะได้ช่วยกนั ” “คะ่ คณุ พอ่ ” นาถลดายมิ้ ดใี จ หนั ไปจงู มอื เพอื่ น ทวา่ ตอ้ งชะงกั เมอ่ื เสียงหนง่ึ ดงั ขนึ้ เสยี ก่อน “รกั ษ์” “หอื ?” รักษ์นาราหันไปมองคนเรยี ก “ว่าไงนาย” “ก่อนออกมา เดินไปหยบิ แว่นกนั แดดทรี่ ถให้หน่อยสิ ฉนั ลมื ” “เจ้าค่ะ เจ้านาย” รกั ษ์นาราทำ� ท่าตะเบ๊ะแล้วรีบจงู มือเพอื่ นรกั ออกไป โดยไมร่ เู้ ลยวา่ ผเู้ ปน็ นายยงั มองตามจนเธอกบั เพอ่ื นลบั หายไป ด้านหลังส่วนที่เป็นโรงครวั “มองอะไรหรอื ครบั นาย” ธรรมสรณ์ถามยมิ้ ๆ เข้าใจว่าเจ้านาย หนุ่มมองนาถลดา ผู้ชายท้งั จังหวดั นไ้ี ม่มีใครเมนิ เฉยนาถลดาได้ เธอ เป็นหญงิ สาวท่กี ำ� ลงั สวยสะพรงั่ ซำ�้ ยังรัง้ ตำ� แหน่งลกู สาวผู้ว่าราชการ จงั หวดั ไมแ่ ปลกเลยหากวา่ หญงิ สาวจะถกู ตาตอ้ งใจพวิ าเขา้ เหมอื นกนั ณรงคเ์ องกเ็ รม่ิ ชนิ เสยี แลว้ เรอ่ื งทมี่ ชี ายหนมุ่ มาสนใจลกู สาวของ 34 พิวาอธษิ ฐาน

ตน อีกอย่างพิวาไม่ได้มีทีท่าคุกคามอะไร เขาจึงเพียงแค่ยิ้มบางๆ เท่าน้ัน “มองรักษ์น่ะครับ ดูยังไงก็ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกับลูกสาว ท่านผู้ว่าฯ ถ้าบอกว่าเด็กกว่าถึงจะน่าเชื่อ” “โธ่นาย นึกว่าอะไร ไอ้รักษ์มนั ก็เป็นของมนั แบบน้ี ไม่รู้จักโต ไปเทยี บกบั คณุ นาถเธอไมไ่ ดห้ รอก ลกู สาวทา่ นผวู้ า่ ฯ เธอนง่ิ กวา่ ดเู ปน็ ผู้ใหญ่สมวัย เรยี นมหาวิทยาลยั ปีสดุ ท้ายแล้ว ไอ้รกั ษ์มนั ยังทำ� ตัวเป็น เด็กทโมนอยู่เลย ต้องถามท่านผู้ว่าฯ บ้างแล้วครับ ว่าเล้ียงคุณหนู นาถลดายงั ไงถงึ ได้มีกริ ยิ าเรียบร้อยน่ารกั ” “คนเราจะใหไ้ ปเหมอื นกนั หมดกค็ งไมไ่ ดห้ รอกผจู้ ดั การ หนรู กั ษ์ แกก็น่ารักในแบบของแก อย่าว่าอย่างน้ันอย่างน้ีเลย ผมเป็นพ่อ ใจ จริงก็ไม่อยากเหน็ ลกู สาวโตเรว็ สักเท่าไหร่นกั หรอก” บทสนทนาระหวา่ งคนเปน็ พอ่ ยงั คงดำ� เนนิ ตอ่ ไป พวิ าหยดุ ความ สนใจลงเพียงเท่านั้น เขาเล่ือนสายตามองออกไปยังด้านนอกศาลา เห็นเมรุถูกประดับประดาสวยงาม ภายในใจชายหนุ่มก็น่ิงงันยากจะ คาดเดาความรู้สึก ควันสีเทาพวยพ่งุ ออกจากปากปล่องเมรไุ มข่ าดสาย พิวาสวมแว่นตาสีด�ำยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหน้าเมรุท่ีประดับอย่าง งดงาม เขาไม่ไดร้ อ้ งไห้ แต่ยอมรบั ว่านไี่ มใ่ ช่สง่ิ ทเี่ ขาตอ้ งการให้เกดิ ขน้ึ แม้ว่าการจากเป็นเม่ือสบิ สามปีก่อนจะเป็นการจากกันอย่างถาวร ไม่ คิดหวนกลับมาพบหน้ากันอีก แต่กด็ กี ว่าต้องจากตาย คนทีร่ ้องไห้ไม่หยดุ กลับเป็นรักษ์นารา เขาส่งผ้าเช็ดหน้าให้เธอ หญงิ สาวรบั มาโดยไม่เก่ียงงอน แต่มิวายรู้สกึ สำ� นกึ ผิดขน้ึ มา “เวลาแบบน้ีรกั ษ์ควรจะปลอบนายสิ ไม่ใช่ให้นายมาปลอบ” พิวาทำ� หน้าเมอื่ ย เขากบั รักษ์นาราห่างกนั ไปสิบสามปี แต่ช่อง อณุ หภูมปิ กติ 35

ว่างระหว่างความสนิทสนมกลับไม่ห่างไปด้วย เพราะแค่ระยะเวลา ไมถ่ งึ สองวนั ทพ่ี บกนั อกี ครง้ั หลงั จากกนั ไปนาน เขากก็ ลา้ วางมอื ลงบน บ่าเธอโดยไม่ต้องกลวั ว่าจะเป็นการเสยี มารยาท “รู้สึกผดิ ไปก็ไม่ทนั แล้วมั้ง อยากร้องไห้ก็ร้องไปเถอะ” เขามั่นใจว่าแค่พดู ประชด แต่พอพูดจบคนเจ้าน�ำ้ ตากป็ ล่อยโฮ อีกระลอก ซ้�ำยังใช้ผ้าเช็ดหน้าราคาสองร้อยยี่สิบเหรียญของเขาเช็ด น้�ำหูน้�ำตาอย่างไม่คิดเกรงอกเกรงใจ แต่ใครจะไปถือสาเด็กบ้านนอกอย่างรักษ์นาราได้ สุดท้ายจึง ได้แต่ปล่อยให้เธอร้องไห้จนหยุดไปเอง พธิ เี ผาเสรจ็ สนิ้ ลงแลว้ แขกทยอยกลบั กนั เกอื บหมด เหลอื ก็แค่คนในไร่ที่ช่วยกันเก็บข้าวของอย่างขะมักเขม้น ทุกอย่างเหมือน ก�ำลงั จะเข้าสู่ภาวะปกติ เว้นเสยี แต่เสียงร้องไห้ระงมบนศาลาวัดท่ียัง ดงั ไม่ขาดสาย “บรรดาเมยี ของพ่อเลยี้ งน่ะครบั ” ธรรมสรณ์ทำ� หน้าเบ่ือหน่าย ไม่แพ้ลกู สาวท่ีนง่ั อยู่ข้างๆ “พวกเธอต้องการอะไรครบั น้าธรรม” พวิ าถามธรรมสรณ์ตรงๆ ไมอ่ อ้ มคอ้ ม ทา่ ทางจะเปน็ จะตายของผหู้ ญงิ เชอ่ื ไดบ้ า้ งไมไ่ ดบ้ า้ งวา่ ท่ี ร้องไห้นน้ั เสียใจจริงๆ “คงต้องถามเอาเองนะครับ” พวิ าเดนิ ไปนง่ั บนเกา้ อตี้ วั ยาว ปลอ่ ยใหพ้ วกเธอรอ้ งไหจ้ นพอใจ ไม่นานหญิงสาววัยสามสิบเศษชื่อก่ิงกาญจน์ก็เดินเข้ามาหาเขาก่อน แล้วบรรดาเมียอกี สามคนของบดิ ากต็ ามมา “ผมไม่ทราบหรอกนะครบั ว่าก่อนหน้าน้พี ่อผมท่านดูแลทุกคน อยา่ งไรบา้ ง แตก่ เ็ ชอื่ วา่ ทา่ นคงดแู ลอยา่ งดี ไมท่ ำ� ใหท้ กุ คนตอ้ งลำ� บาก ตอนน้พี ่อท่านสน้ิ แล้ว ทุกคนมีสทิ ธ์ริ ่วมฟังการเปิดพนิ ัยกรรมได้อย่าง 36 พวิ าอธษิ ฐาน

เท่าเทียมกัน” เขายังพูดไม่จบ ใบหน้าเลอะคราบน�้ำตาของทั้งสี่สาวก็เปื้อน รอยย้มิ อย่างเกบ็ ไม่มิด “แต่งานศพเพ่ิงเสร็จสน้ิ ไป เราคงไม่มีแก่ใจมานั่งฟังพนิ ัยกรรม กนั วนั สองวนั น้ี ทกุ คนทง้ิ เบอรต์ ดิ ตอ่ เอาไวแ้ ลว้ ผมจะใหค้ นโทร. ไปแจง้ หากมกี �ำหนดเปิดพินยั กรรมที่แน่ชัดแล้ว” “แตก่ ง่ิ ขออยทู่ ไี่ รไ่ ปกอ่ นไดม้ ย้ั คะคณุ พวิ า” กงิ่ กาญจนก์ ลา่ วขนึ้ อย่างร้อนรน ทำ� ให้ทกุ คนหนั มามองเป็นตาเดียว กงิ่ กาญจนเ์ ปน็ ภรรยาคนสดุ ทา้ ยทพี่ อ่ เลย้ี งเขตพนาเลยี้ งดอู ยา่ ง เปิดเผย เข้านอกออกในทีไ่ ร่จนเป็นทีช่ ินตา แม้ไม่ได้พักเป็นการถาวร แต่ก็มีข้าวของอยู่ท่ีไร่ประหน่ึงว่าเป็นบ้านของตัว ฉะนั้นหญิงสาวจึง ไม่กระดากอายเม่อื ต้องขออยู่ทีไ่ ร่ต่อไป “ผมคงไม่ขัดหรอกนะครับ ถ้าคุณเคยอยู่ที่น่ีมาก่อน ส่วน คนอ่นื ๆ ค่อยมาวนั เปิดพินัยกรรมกแ็ ล้วกันนะครบั ” พวิ าพดู นำ้� เสยี งราบเรยี บ ไมไ่ ดว้ างอ�ำนาจแตอ่ ยา่ งใด ทวา่ กลบั ทำ� ให้ทกุ คนรบั ฟังโดยไมม่ ขี อ้ โตแ้ ย้งใดๆ ทงั้ สน้ิ แมว้ า่ ลกึ ๆ จะไมพ่ อใจ แต่กจ็ �ำต้องสงบค�ำอย่างช่วยไม่ได้ ไม่แน่ใจว่ารังสบี างอย่างทแี่ ผ่ออก มาจากร่างสูงใหญ่หรือว่าดวงตาของเขากันแน่ท่ีท�ำให้ทุกคนได้แต่ พยักหน้าท�ำตามท่ชี ายหนุ่มบอก พอจัดการปัญหาจบไปแล้ว ชายหนุ่มก็ต้องหนกั ใจ เพราะเขา โกหกพวกเธอ เรอื่ งทท่ี นายวรี ะเขา้ มาคยุ กบั เขากอ่ นหนา้ นไ้ี มถ่ งึ ชวั่ โมง จริงๆ คอื ... ‘พนิ ยั กรรมระบไุ ว้ชดั เจนวา่ จะเปดิ ไดห้ ลงั จากทง่ี านศพเสรจ็ สนิ้ ไปแล้วหน่ึงเดอื น’ ‘นานขนาดน้นั เลยหรอื ครบั ’ ‘ครับ เป็นความประสงค์ของพ่อเล้ียง ไม่ทราบว่าเพราะอะไร อณุ หภมู ิปกติ 37

เหมอื นกนั ’ ‘แต่ผมลางานมาแค่สิบห้าวัน ถ้าขืนนานกว่านั้นผมอาจจะ ต้องหางานใหม่’ ‘ขอโทษจริงๆ นะครับท่ีคุณพิวาต้องล�ำบาก แต่ผมเป็นทนาย มีหน้าท่ที �ำตามความต้องการของผู้ตาย คณุ พวิ าลองคดิ ดูว่าจะมีทาง แก้อะไรได้บ้าง’ ‘ถา้ ผมกลบั อเมรกิ าไปกอ่ นแลว้ ทางนกี้ เ็ ปดิ พนิ ยั กรรมไปละ่ ครบั ’ ‘ยงิ่ ไมไ่ ดไ้ ปใหญค่ รบั พนิ ยั กรรมตอ้ งเปดิ ตอ่ หนา้ ทายาทเทา่ นนั้ ’ พิวาย้ายมาอยู่ในห้องนอนใหม่ซ่ึงกว้างขวางกว่าเดิมมาก หนา้ หอ้ งมรี ะเบยี งทเ่ี ชอ่ื มตอ่ กบั ระเบยี งทกุ หอ้ ง ซง่ึ ถดั จากระเบยี งกค็ อื ชานโล่งกว้างบนเรอื น เขาจำ� ได้ว่าหอ้ งนเ้ี ป็นห้องสำ� หรับใช้รับแขก แต่ ดูเหมือนว่าท่ีนี่คงไม่ได้ต้อนรับแขกสักเท่าใดนัก เว้นแต่บรรดาเมียๆ ของเขตพนาทถ่ี งึ มากไ็ มจ่ ำ� เปน็ ตอ้ งจดั หอ้ งรบั แขกให้ เพราะมหี อ้ งนอน พ่อเลี้ยงคอยเปิดต้อนรับอยู่ตลอดเวลา “ชาร้อนค่ะ” “เฮ้ย!” คนที่ก�ำลังยืนทอดสายตาอยู่บนระเบียงสะดุ้งโหยงเมือ่ จู่ๆ ก็มคี นเดนิ มาหา “รกั ษ์ มาได้ไงเนีย่ ” “ก็เดินมาไง” รักษ์นาราท�ำตาใสซ่ือ ท�ำให้น้ิวเรียวท่ีไม่เคย ทำ� ร้ายผ้หู ญงิ มาก่อนของพวิ าจมิ้ ไปทห่ี น้าผากเธอจนหนา้ หงาย โชคดี ที่เธอมีสติประคองถ้วยชาไว้ได้ นำ�้ ชาจึงไม่กระฉอกเลอะเทอะให้เสีย ของ “นาย! ชาเกือบหกแล้วนะเห็นมัย้ ” “พดู มาไดห้ นา้ ตาเฉยเลยนะ ถามจรงิ เถอะ เธอเปน็ เจา้ ของบา้ น น้ีหรือไงนะ ถึงได้เข้านอกออกในได้ทุกซอกทุกมุมโดยไม่ต้องขอ อนญุ าตใคร” รักษ์นาราท�ำหน้ายู่เช่นทุกครั้งที่ไม่สบอารมณ์ แต่คำ� ว่า ‘นาย’ 38 พวิ าอธิษฐาน

มนั คำ�้ คอ หญงิ สาวจงึ ไดแ้ ตว่ างถว้ ยชาลงบนโตะ๊ เลก็ ใกลร้ ะเบยี ง สะบดั มือเบาๆ เพราะเกร็งจนปวดนิ้วไปหมด “รักษ์ขอโทษค่ะ ลมื คิดไปว่านายต้องมพี ื้นทสี่ ่วนตวั คราวหลัง จะขออนญุ าตนะคะ” หญงิ สาวบอกแลว้ ตงั้ ทา่ จะหนั หลงั กลบั แตเ่ สยี ง เรียกก็ทำ� ให้เท้าที่กำ� ลงั จะก้าวเดนิ ต้องชะงกั “เด๋ยี วสิ ชงชามาให้แล้ว นัง่ เป็นเพอื่ นหน่อยก็ได้” “ได้เลยนาย” ใบหน้างองำ�้ ในคราแรกเปลีย่ นเป็นยมิ้ ร่า พลาง ทรดุ กายลงนั่งบนเก้าอ้ตี ัวยาวข้างเจ้านาย พิวาเห็นท่าทางกระดี๊กระด๊าของเธอแล้วถึงกับย่นคิ้ว ก่อนจะ หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะขบขันท่าทางของเธอ “นายยิม้ แล้ว” “อะไร” พิวาถามอย่างไม่ใส่ใจนัก ชายหนุ่มยกถ้วยชาข้ึนจิบ มองไปยงั ทวิ ทศั นเ์ บอ้ื งหนา้ ทเ่ี วลานเี้ หน็ เพยี งเงาของยอดตน้ สม้ กระทบ แสงจนั ทร์ “กต็ งั้ แตน่ ายมาถงึ ทน่ี ี่ ไมค่ อ่ ยเหน็ ยมิ้ เลย นายคงเสยี ใจเรอื่ งพอ่ ใช่ม้ัย” พิวาไม่ตอบ เขาบอกไม่ถูกเหมอื นกันว่ารู้สึกอย่างไร เขาไม่ได้ ดใี จ แต่ก็ไม่เสยี ใจ แค่รู้สึกอึดอดั ในใจอย่างบอกไม่ถกู “พ่อเล้ียงไปสบายแล้ว นายอย่าเสียใจไปเลยนะคะ” “ขอบใจเธอมากนะ ถงึ แมว้ า่ จะเปน็ คำ� ปลอบใจทพ่ี นื้ ๆ ไปหนอ่ ย ก็เถอะ” “นาย!” รกั ษน์ าราเพง่ิ ร้ตู วั วา่ เผลอเรยี กพวิ าด้วยน้�ำเสยี งแบบนี้ บ่อยครั้งเมื่อเขาพูดจาขดั ใจ “รักษ์กอ็ ยากจะปลอบให้ดกี ว่านน้ี ะ แต่ ไม่รู้จะพดู ยงั ไง นก่ี ็จำ� คนอนื่ เขามา” “ก็ถึงได้ขอบใจนี่ไง” รกั ษ์นาราท�ำหน้ากงึ่ บง้ึ กง่ึ ย้ิม เธอยังคงดีใจทพ่ี ิวากลบั มา และ อุณหภูมปิ กติ 39

นกี่ เ็ ปน็ ครง้ั แรกทเี่ ธอยมิ้ ไดก้ วา้ งทสี่ ดุ ตงั้ แตพ่ อ่ เลย้ี งเขตพนาเสยี ชวี ติ ไป ดีใจทงั้ ท่ีไม่รู้เลยด้วยซ�ำ้ ว่าพวิ าจะทำ� อย่างไรกบั ไร่นี้ต่อไป เธออยากรู้...แต่ไม่อยากถาม เพราะกลัวว่าค�ำตอบจะท�ำลาย ความหวงั ทง้ั หมดทมี่ จี นสนิ้ ซาก ตราบใดทพี่ วิ ายงั อยู่ กเ็ ทา่ กบั วา่ ไรแ่ หง่ นย้ี ังคงอยู่เช่นเดียวกัน “พรุ่งนีน้ ายอยากได้คนพาทวั ร์ไร่มย้ั ” “ไม่อยาก” “รักษ์จะพานายทัวร์ตั้งแต่หน้าไร่ยันล�ำธารบนเขาลูกโน้นเลย เอาม้ัย” รักษ์นาราไม่สนใจค�ำปฏิเสธของเจ้านาย เธอชี้นิ้วไปที่ภูเขา เบือ้ งหน้า รอยยิม้ กระจ่างใส “ฟงั กนั บา้ งมยั้ เนย่ี ” พวิ าบน่ ลอยๆ แตร่ วู้ า่ รกั ษน์ าราคงไมส่ นใจ “ฉันรู้จักไร่น้ดี ี ไปมาจนทะลปุ รุโปร่งแล้ว” “นนั่ สนิ ะ นายเกิดท่ีไร่น้ี อยู่จนโต ย่อมต้องรู้จักทกุ ซอกทุกมุม ของไร่น้ีเป็นอย่างด”ี รักษ์นาราทำ� หน้าเมอ่ื ย ก่อนพดู ว่า “แต่จากไป นานหลายปี กค็ ิดว่าจะคิดถงึ ” ค�ำพูดตัดพ้อของหญิงสาวท�ำให้พิวาเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว ชาย หนุ่มจิบชาไปเร่ือยๆ เสียงเจ้ือยแจ้วหยุดลงท�ำให้บรรยากาศรอบข้าง พลอยเงียบไปด้วย “พรุ่งนี้ฉนั จะไปทสี่ �ำนกั งาน น้าธรรมบอกว่าต้ังแต่พ่อเสยี งาน ก็ค้างอยู่มากเลยไม่ใช่เหรอ” รักษ์นารามองพิวาด้วยดวงตาเป็นประกายสว่างเจิดจ้า “งัน้ พรุ่งน้รี กั ษ์พานายไปเองนะ” “กต็ ้องเป็นอย่างน้นั อยู่แล้ว” “เย้!” รักษ์นาราดีใจจนออกนอกหน้า ย้ิมจนหน้าบานย่ิงกว่า กระด้ง “งั้นนายนอนพักผ่อนให้สบายเลยนะ เปิดแอร์ให้เย็นฉำ่� ท�ำ สมองให้โล่ง รักษ์ไม่กวนแล้ว” 40 พิวาอธษิ ฐาน

พิวาไม่เคยเจอหญิงสาวที่ไหนเป็นอย่างรักษ์นารามาก่อน พอ เหน็ ใบหน้าเกลยี้ งเกลา ทา่ ทางหา้ วหาญออกอาการดใี จอย่างเปดิ เผย ก็อดนง่ิ มองไม่ได้ หญงิ สาววยั ยส่ี บิ สองปซี ง่ึ ดเู ดก็ กวา่ อายไุ มเ่ คยไดร้ บั สายตาแบบ นี้จากเพศตรงข้าม ฉะนั้นเม่ือดวงตาสีน้�ำตาลเข้มจ้องมองมา ความ รู้สึกเป็นตวั ของตัวเองก็หายไปทันใด “มองอะไรนาย” “เปล่า ฉนั แค่ไม่เคยเห็นใครดปู ระหลาดเท่าเธอมาก่อน” “นาย!” ความวาบหวามหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นความ ขนุ่ เคอื งในใจ รกั ษน์ าราเหน็ วา่ เขาเปน็ เจา้ นาย เธอจงึ จำ� ยอมอยา่ งไมม่ ี ข้อโต้แย้ง หากว่าไม่ใช่พิวาแล้ว ลองใครมาว่าเธอแบบน้ีคงได้มีเรื่อง กันบ้างละ รักษ์นารากลับบ้านพักของตัวเองเม่ือพิวาดื่มชาหมดใน เวลาใกลส้ ามทมุ่ ชายหนมุ่ ยนื รบั ลมอยดู่ า้ นนอกเพราะยงั นอนไมห่ ลบั ความสงบของไรส่ ม้ ในชนบทหา่ งไกลความเจรญิ ไมใ่ ชภ่ าพใหมส่ ำ� หรบั เขา ทวา่ เขากห็ า่ งหายไปนานจนเกอื บลมื ไปแลว้ วา่ ตนไดร้ บั ความรสู้ กึ น้คี รง้ั สุดท้ายคอื เมอ่ื ไร เสียงกุกกักจากในบ้านท�ำให้เขารู้ว่ามีบุคคลท่ีสองก�ำลังเดิน มายงั ทศิ ทางน้ี ชายหนมุ่ หนั ไปมองกพ็ บกบั รา่ งในชดุ นอนสขี าวบางเบา ของกงิ่ กาญจน์ “คณุ พิวายังไม่นอนอกี เหรอคะ” พิวาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มได้ กลน่ิ น�้ำหอมจากเรอื นร่างของเธอลอยมาเตะจมกู จนฉุนกึ้ก “ครับ ผมยงั ไม่ง่วง” กงิ่ กาญจนย์ มิ้ หวานหยดเมอื่ ไดเ้ หน็ ใบหนา้ หลอ่ เหลาใกลๆ้ พวิ า อณุ หภมู ปิ กติ 41

เป็นหนมุ่ รปู หลอ่ ชนดิ ทเี่ ธอไม่เคยได้สมั ผสั ผ้ชู ายสมบรู ณ์แบบเช่นนมี้ า ก่อน รปู ร่างสงู ใหญ่ ใบหน้าคมคาย คว้ิ เข้ม จมูกโด่งเป็นสัน นยั น์ตา สนี ำ�้ ตาลชวนฝนั แม้แต่เธอทไี่ มเ่ คยมองผ้ชู ายทห่ี น้าตามาก่อนกย็ งั อด หลงใหลไม่ได้ กง่ิ กาญจนเ์ ปน็ หญงิ สาวหนา้ ตาดี แตเ่ กดิ ในครอบครวั ทม่ี ฐี านะ ค่อนข้างยากจน การที่เธอยอมเป็นภรรยาของพ่อเล้ียงเขตพนาก็เพ่ือ หวังความสุขสบายโดยไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยท�ำงานให้ล�ำบาก แต่อยู่ ด้วยกันมาไม่ถึงปีเขตพนาก็ล้มป่วย เธอต้องกลับมาล�ำบากอีกคร้ัง เมอ่ื ไมส่ ามารถขอเงนิ ชายสงู วยั ไดด้ งั เมอื่ กอ่ น แตเ่ ธอกท็ นอยจู่ นกระทง่ั เขาเสียชีวิต และมีความหวังว่าในเมื่อเธอเป็นภรรยาคนสุดท้ายที่อยู่ กบั ชายสูงวัย เขาน่าจะยกมรดกอะไรให้เธอบ้าง ทว่าทันทีท่ีได้พบหน้าลูกชายของเขตพนา ความคิดหวังแค่ มรดกก็กลบั กลายเป็นความหวังใหม่เรืองรองขน้ึ มาแทน “กงิ่ รบกวนคณุ หรือเปล่าคะ” “คุณมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ” พิวาเล่ียงการตอบคำ� ถาม น้นั ด้วยการถามกลับ หญิงสาวยกมือทดั ผมยาวกบั ใบหู ยมิ้ บาง “กงิ่ กแ็ ค่เหงาน่ะค่ะ ตง้ั แตพ่ อ่ เลย้ี งสน้ิ ไป กง่ิ กร็ สู้ กึ อา้ งวา้ ง” เธอชอ้ นตาขน้ึ มองคนตวั สงู กวา่ “เวลานอนคนเดยี ว มนั เหงามากเลยว่าม้ัยคะ” พิวาโตพอจะรู้ความหมายโดยนัยจากภรรยาสาวของบดิ า เขา เมินหน้าหนีสายตาเว้าวอนนั้น ไม่ใช่เพราะต้องข่มอารมณ์ปรารถนา อยา่ งทช่ี ายหนมุ่ มตี อ่ หญงิ สาว แตต่ อ้ งขม่ อารมณเ์ บอื่ หนา่ ยทเ่ี จา้ หลอ่ น มาท�ำลายบรรยากาศอันเงียบสงบมากกว่า “ถ้าคุณเหงา คุณกลับไปอยู่ท่ีบ้านคุณก่อนก็ได้ วันเปิด พินัยกรรมมาถงึ เมอื่ ไหร่ ผมจะให้น้าธรรมโทร. ไปบอกคุณ” “คะ?” กิ่งกาญจน์เข้าใจว่าตัวเองหูฝาด แต่เมือ่ เหน็ ท่าทีนงิ่ เฉย 42 พวิ าอธิษฐาน

ของพิวาก็แน่ใจว่าเขาหมายความตามที่พูด และเธอไม่อยากระเห็จ ออกจากบา้ นหลงั นใ้ี นตอนน้ี ฉะนน้ั แผนการ ‘จบั ’ จงึ จำ� ตอ้ งยตุ ลิ งอยา่ ง ช่วยไม่ได้ “ถ้าคุณจะกลับ คืนนี้ก็เก็บของได้เลยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะให้ คนขับรถไปส่งแต่เช้า” “อ้อ! คือว่า...” ก่ิงกาญจน์พดู ไม่ออก ไม่คดิ ว่าพิวาจะบบี เธอ เช่นนี้ “คือว่า...” “ถา้ ยงั ไงคณุ กงิ่ คอ่ ยบอกผมอกี ทกี ไ็ ดค้ รบั พรงุ่ นม้ี งี าน ผมขอตวั ไปนอนก่อนนะครบั ” พูดจบคนร่างสูงก็หมุนตัวกลับเข้าบ้านไป กิ่งกาญจน์ยังยืนอึ้ง กิมก่ี เหมือนกับว่าเธอก�ำลังตักช้ินปลามันเข้าปาก แต่เน้ือปลาดัน กระเด็นหลดุ จากช้อนไปดอื้ ๆ ผู้ชายคนนี้...ไม่ง่ายเลย อุณหภูมิปกติ 43

4 ลกู นอ้ งคนสนทิ พิวาวางสายทางไกลจากมารดาหลังเล่าเหตุการณ์ท่ีเกิด ขน้ึ และบอกความจ�ำเป็นทเี่ ขาจะต้องอยู่ท่ีนอี่ ีกราวหนง่ึ เดือน ก่อนจะ ตอ่ สายถงึ ฝา่ ยบคุ คลทบ่ี รษิ ทั ทเี่ ขาท�ำงานเพอื่ ลากจิ ตอ่ ซงึ่ เขาสามารถ ท�ำได้ในกรณีท่ไี ม่ขอรับเงินเดือนในช่วงทีล่ ากจิ นี้ เมอ่ื เขาจัดการเรือ่ งส่วนตัวเรยี บร้อยแล้ว ใบหน้ากลมแป้นของ รกั ษ์นารากโ็ ผล่ออกมาจากฉากก้ัน “พร้อมแล้วจ้านายจ๋า” พิวาพ่นลมหายใจให้ความเริงร่าเกินมนุษย์มนาของหญิงสาว ก่อนเดนิ มาน่ังท่โี ต๊ะรบั ประทานอาหาร “ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย” “ได้จ้า รกั ษ์รอข้างนอกนะ” รักษ์นารายังยิ้มกว้างจนตากลมโต ยบิ หยี “ไม่ต้อง!” พิวาหนั ไปบอกคนก�ำลงั จะก้าวเท้าไปด้านนอก หญิงสาวชะงักทันควัน มองคนออกค�ำส่ังด้วยความตกใจใน น�้ำเสยี งเข้มงวดนั้น “คะ?” “มานง่ั กนิ ข้าวเป็นเพือ่ นหน่อย” 44 พวิ าอธิษฐาน

“โอ๊ย! นาย กินเถอะ รักษ์กินแล้ว” “กินแล้วกก็ นิ อกี ได้” “แต่ว่า...นายเป็นนาย รักษ์เป็นลูกจ้าง ไม่เหมาะหรอกค่ะ” “นม่ี นั ยคุ เลกิ ทาสแลว้ ” พวิ าลกุ ขนึ้ มาลากแขนเลก็ ของรกั ษน์ ารา แลว้ ดนั หญงิ สาวใหน้ ง่ั ลงบนเกา้ อขี้ า้ งๆ “ตองนวลเพมิ่ ส�ำรบั อาหารอกี ชดุ นงึ ” รักษ์นารามองหน้าตองนวลแล้วรู้สึกไม่ดี อีกฝ่ายอายุมากกว่า เธอสามปี เธอนบั ถอื เปน็ พจ่ี งึ รสู้ กึ เกรงใจเปน็ อยา่ งมากหากวา่ หญงิ สาว ต้องมาบรกิ ารเธอซ่งึ มีสถานะเป็นลูกจ้างเหมอื นกัน “ไมเ่ ปน็ ไรนาย เดยี๋ วรกั ษข์ อไปหยบิ เองดกี วา่ ” ไมร่ อใหเ้ จา้ นาย อนญุ าต รกั ษ์นารากล็ ุกพรวด วิ่งปรู๊ดลงบนั ไดไปยงั ห้องครวั ไม่นาน เธอก็กลบั มาพร้อมกับอาหารเช้าส�ำหรบั ตวั เอง รักษ์นาราวางจานแล้วหย่อนกายลงนัง่ ตองนวลถอยฉากออก ไปหลงั จากนนั้ และสง่ สายตาบอกรกั ษน์ าราเปน็ นยั ๆ วา่ ตนไมไ่ ดถ้ อื สา จากนัน้ โต๊ะอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบ หญิงสาววัยย่ีสิบสองปีลอบมองใบหน้าคล้ามคมของเจ้านาย อย่างลืมตัว เจ้านายเธอเป็นคนรูปหล่อ รูปหล่อเหมือนบิดาของเขา เขตพนานั้นแม้จะอายุมาก แต่รูปลักษณ์ก็ยังดึงดูดสาวๆ ให้เข้ามา ไม่ว่างเว้น แม้ว่าแท้จรงิ แล้วเรื่องเงนิ จะเป็นเหตผุ ลสำ� คัญ แต่กป็ ฏเิ สธ ไม่ได้ว่าหญิงสาวหลายคนหลงใหลในความหนุ่มแน่นผิดกับอายุของ เจ้าตวั ด้วย พิวาได้ความหล่อเหลาจากบิดา และดวงตาเป็นประกาย แวววาวจากมารดา รวมแล้วพอเหมาะพอดีอย่างน่าอจิ ฉา รกั ษ์นารา แอบภาวนาในใจว่า... ‘ขอใหเ้ หมอื นแคห่ นา้ ตา อยา่ ใหน้ ายนอ้ ยมนี สิ ยั เจา้ ชเู้ หมอื นพอ่ ไปด้วยเลย’ อณุ หภมู ิปกติ 45

“มองจนหน้าฉันจืดหมดแล้ว” พิวาอดรนทนไม่ไหวจึงหันไป พดู ตรงๆ รักษ์นาราใจกระตุกวูบเม่ือดวงตาสีเข้มจับจ้องเธอคล้ายต�ำหนิ แตค่ วามรสู้ กึ ในใจนน้ั ไมใ่ ชค่ วามกลวั อยา่ งทคี่ วรจะเปน็ เลย...เพราะเธอ รู้สึก...วาบหววิ มากกว่า “ก.็ ..” ก็อะไรดี หญิงสาวเสมองจานอาหารแล้วตักรับประทาน ท�ำราวกับว่า ไม่ได้รู้สกึ อะไร ทง้ั ท่ใี จเต้นโครมครามจนมือไม้สนั่ “ก็อะไร” “กน็ ายน้อยเหมอื นพ่อเลี้ยงมาก ตามนั กเ็ ลยอดมองไม่ได้” “คิดถงึ พ่อฉนั เหรอ” “คดิ ถึงสนิ าย พ่อเลย้ี งก็เหมอื นพ่อของพวกเราทกุ คน ขาดท่าน ไปก็เหมือนขาดพ่อ” เม่ือคิดถึงร่มโพธิ์ต้นเดียวของไร่เสมือนจันทร์ หวั ใจทวี่ าบหวามจากแววตาของพวิ ากจ็ างหายไป กลายเปน็ ความเศรา้ มาแทนที่ “ร่มไม้ร่มเดียวท่ีเพิ่งตายไป ย่อมทำ� ให้หัวใจคนยังอยู่แห้ง แล้ง” “เธอใช้คำ� พูดเหมือนกำ� ลงั ท่องบทกวีอะไรสกั อย่าง” พวิ าไมไ่ ดซ้ าบซงึ้ ไปดว้ ย หากเขตพนาเปน็ รม่ ไม้ กง่ิ ใบของรม่ ไม้ นี้ก็ไม่เคยแผ่มาถึงเขาเลยสักนิด ดังนั้นไม่ว่าจะอยู่หรือตาย ต้นไม้ก็ ไม่มคี วามส�ำคัญอะไรกับเขา “อาจจะฟังดูน�้ำเน่านะนาย แต่รักษ์รู้สึกแบบน้ันจริงๆ ตอนนี้ เสียใจ แต่ไม่ได้เศร้าอย่างแต่ก่อนแล้ว เพราะถึงแม้ว่าร่มเงาของต้นไม้ ใหญ่จะตายไปแล้ว แต่ไร่เสมือนจันทร์ก็ยังมีต้นกล้าอย่างนายที่จะ เติบโตขึน้ สักวนั พวกเราทุกคนจะต้องร่มเยน็ กันอกี ครั้ง” ถ้อยค�ำเหมอื นฝากความหวงั นน้ั ทำ� ให้คนฟังนง่ิ ไป พิวาจะบอก หญิงสาวอย่างไรดี เขาไม่ใช่ต้นกล้า ไม่มีวันเติบโตเป็นร่มเงาให้คน 46 พิวาอธษิ ฐาน

ท่ีน่ี แต่จะเป็นพายุที่พัดพาทุกชีวิตในดินแดนแห่งนี้กระจายไปคนละ ทศิ ละทางต่างหาก “กินข้าวเถอะ จะได้รีบไปกัน” ผลประกอบการของไรเ่ สมอื นจนั ทรต์ กตำ�่ ลงอยา่ งรวดเรว็ เม่ือขาดหัวเรือใหญ่ไป คนบางพวกเมื่อขาดผู้ควบคุมก็แสดงสันดาน เดมิ ออกมา สันดานอนั อยู่ในตัวของมนุษย์ท่รี ักความสบาย “คนงานมาท�ำงานสายแบบนที้ ุกวันหรือครับ” พวิ าเรยี กธรรม- สรณแ์ ละหวั หนา้ ฝา่ ยบคุ คลเขา้ มาคยุ กอ่ นเปน็ อนั ดบั แรก หลงั จากเหน็ ยอดขายทล่ี ดลงอย่างต่อเน่ือง เขาท�ำงานให้บริษัทยักษ์ใหญ่ของอเมริกา เป็นบริษัทท่ีสร้าง เว็บไซต์หนง่ึ ซึ่งใช้กนั อย่างแพร่หลายในระดบั โลก การบรหิ ารงานเป็น มาตรฐานสากล ผ่านการคิดและวิจยั อย่างรอบคอบทกุ ด้าน เขาและ ใครๆ ในบริษัททราบดีว่าส่ิงที่ทำ� ให้องค์กรเจริญก้าวหน้าได้น้ันขึ้นอยู่ กับทรพั ยากรบคุ คลเป็นส�ำคัญ เห็นได้ชัดว่าไร่เสมือนจันทร์อ่อนด้อยในเรื่องน้ี เพราะในด้าน อื่นๆ นั้นเพียบพร้อมอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นพน้ื ที่กว้างขวาง ทรพั ยากร ความอุดมสมบรู ณ์ และความไว้วางใจจากลูกค้าท่ีมมี ายาวนาน “คนงานเราก็เป็นแบบนี้ละครับนายน้อย บางคนสายเกือบ ชว่ั โมงก็มี เรียกมาเตือนกม็ ีข้ออ้างเป็นประจ�ำ ลกู ป่วย เมียป่วย กิ่งไม้ หล่นทับหลงั คา หมาตาย สารพัดอย่าง” ธรรมสรณ์บอกอย่างเหนอื่ ย ใจ คนที่นี่อยู่อย่างสบายมานานจนเคยชิน เรือ่ งผิดๆ กก็ ลายเป็นเรอ่ื ง ถูกไปเสียแล้ว “เรามปี ระชุมประจ�ำเดอื นกนั บ้างหรือเปล่าครับ” “ประชุมประจ�ำเดือนเหรอครับ” ธรรมสรณ์ทวนค�ำถามอย่าง ครนุ่ คดิ “ปกตเิ ราประชมุ กนั เฉพาะฝา่ ยบรหิ าร กบั พนกั งานในออฟฟศิ อุณหภมู ปิ กติ 47

น่ะครบั ” “ไม่เคยประชุมคนงานท้งั หมดหรือครับ” “เท่าท่ีจ�ำได้ คร้ังสุดท้ายเม่ือสามปีที่แล้วม้ังครับ” ผู้จัดการไร่ คดิ ถึงความทรงจำ� ซง่ึ เลือนรางเตม็ ที พวิ ายกมอื กุมขมับ รู้สกึ เส้นเลอื ดในสมองตึงข้ึนในทันใด ชาย หนมุ่ ถอนหายใจ ก่อนบนั ทกึ ข้อมลู ทไี่ ดล้ งในไอแพดดว้ ยสหี น้าหนกั ใจ “ถ้ายงั ไงผมขอประชมุ ทุกคนวันพรุ่งนี้บ่ายสามโมงนะครับ” “แต่ว่าคนงานไม่ต้องทำ� งานเหรอครับ” ธรรมสรณ์ทำ� งานในไร่ มานาน ไม่เห็นความจ�ำเป็นว่าการท�ำงานไร่งานสวนอาศัยแรงงานจะ ต้องประชมุ อะไรกับเขาด้วย “ทำ� ครบั การประชุมก็นับเป็นการท�ำงานอย่างหนง่ึ ” “เปน็ ไงบ้างนาย” พอถงึ เวลาเทีย่ ง คนท่ีสถาปนาตัวเองเป็น ‘ลกู น้องคนสนทิ ’ ก็ โผล่หน้ามาตรงเวลาพอดิบพอดี พิวาน่งั อ่านเอกสารบนโต๊ะอย่างตง้ั อกต้งั ใจจนลมื เวลา เขาเงย หน้ามองหญิงสาวเลก็ น้อย ทว่ายงั มสี มาธิอยู่กบั เอกสารท่ีอ่านไม่จบ รักษ์นาราเห็นว่าเจ้านายไม่พูดอะไร หญิงสาวจึงเดินมานั่งบน เก้าอต้ี รงหน้าเขาและเงยี บ ไม่ปริปากสกั คำ� ก่อนหน้านเ้ี ธอคิดว่าพิวา อยากจะเท่ียวชมพื้นที่อันกว้างใหญ่ของไร่เสมือนจันทร์ให้หายคิดถึง แต่ชายหนุ่มกลับตรงมาท่ีออฟฟิศและขลุกอยู่ที่น่ีตั้งแต่เช้า เธอถูกส่ัง ให้รอด้านนอก ขณะทเี่ ขาเรยี กคนโน้นคนนเ้ี ข้าไปถามข้อมลู อะไรตอ่ มิ อะไรไมข่ าดชว่ ง กระทงั่ หญงิ สาวเหน็ วา่ บดิ าของตวั เองเดนิ ออกมาเปน็ คนสุดท้ายตอนสบิ เอ็ดโมงคร่ึง ‘พ่อ นายน้อยทำ� อะไรอยู่’ ‘ไมใ่ ชเ่ รอื่ งของเดก็ ’ ธรรมสรณบ์ อกแคน่ นั้ แตล่ กู สาวเจา้ ปญั หา 48 พิวาอธษิ ฐาน

กไ็ มไ่ ดส้ ำ� นกึ วา่ ตวั เองควรสงบปากสงบคำ� หญงิ สาวทำ� หนา้ ยบู่ อกบดิ า ไปอย่างงอนๆ ‘เดก็ อะไรกันพ่อ รักษ์โตเป็นสาวแล้วนะ’ ‘โตอะไร แกมันยังเดก็ ไปวง่ิ เล่นไหนกไ็ ปเถอะ’ ‘รักษ์ไม่ไป รกั ษ์จะอยู่ช่วยงานนาย’ ‘ถ้าจะช่วยกไ็ ปถอนหญ้าท่ไี ร่ไป’ ‘พ่อ’ ‘ไม่ต้องมาเรียกเลย เรียนหนังสือก็ยังไม่จบ จะช่วยอะไรนาย น้อยได้ ช่วยทำ� ให้ยุ่งละไม่ว่า’ รกั ษน์ าราครา้ นจะเถยี งกบั บดิ า ถงึ เธอยงั เรยี นหนงั สอื ไมจ่ บ แต่ กร็ ดู้ วี า่ สถานการณใ์ นไรเ่ สมอื นจนั ทรต์ อนนเี้ ปน็ อยา่ งไร ทกุ อยา่ งยำ�่ แย่ ลงตงั้ แต่พ่อเลย้ี งเขตพนาป่วย ก�ำไรท่เี คยได้หมุนเวียนในไร่กลายเป็น หนส้ี นิ เขา้ มาแทนท่ี หากวา่ พวิ าจะเขา้ มาบรหิ ารงานตอ่ กค็ งตอ้ งเหนอ่ื ย อกี มาก นกึ ไปแล้วรกั ษ์นารากส็ งสารเขาอย่างบอกไม่ถกู ยง่ิ เหน็ แววตา ตึงเครียด ไหล่หนาเกร็งอย่างคนใช้ความคิดของชายหนุ่ม ก็ย่ิงเกิด ความเป็นห่วงข้นึ จับใจ ความกังวลของหญิงสาวชัดเจนมากพอให้คนซ่ึงน่ังหน้านิ่ว คิว้ ขมวดอ่านเอกสารต้องเงยหน้าขนึ้ มองอกี คร้งั “มีอะไร ท�ำไมไม่พูด” รักษ์นารากลอกตาขับไล่ความรู้สึกของตัวเอง ก่อนรอยยิ้ม กระจ่างใสจะปรากฏชดั อย่างทีเ่ ธอเป็นเสมอ “เท่ียงกว่าแล้ว นายไม่หวิ เหรอ” “จรงิ ดว้ ย” พวิ ายกข้อมอื ขน้ึ ดนู าฬกิ า เขม็ ชเี้ วลาบอกวา่ เลยมอ้ื อาหารกลางวันมาพักใหญ่แล้ว แต่เพราะงานตรงหน้าท�ำให้เขาลืม ความหวิ ไปโดยไมร่ ตู้ วั “ฉนั ยงั อยากท�ำงานตอ่ เธอไปหาอะไรกนิ เถอะ อณุ หภมู ปิ กติ 49

ไม่ต้องมานั่งเฝ้าฉันหรอก” “ไม่ได้หรอกนาย ถงึ เวลากินก็ต้องกนิ สิ พักแค่ห้านาทสี บิ นาที แล้วค่อยท�ำต่อกไ็ ด้นน่ี าย” “ฉนั กำ� ลงั มสี มาธนิ ะ่ ถา้ หากวา่ ตอ้ งหยดุ พกั ตอนนจี้ ะเสยี เวลา” “อ้อ! ค่ะ” รักษ์นาราฟังเจ้านายพูดแล้วพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงเข้าใจ เขต- พนาเปน็ แบบนปี้ ระจำ� ยามมงี านเรง่ เขา้ มา ใช!่ ท�ำแบบนป้ี ระจำ� จนเกดิ โรคกระเพาะเร้อื รัง ทำ� ให้เป็นเน้อื ร้ายและกลายเป็นมะเรง็ ในท่ีสุด “ไม่ได้นะนาย!” เสยี งทดี่ งั ขน้ึ อยา่ งไมม่ ปี ม่ี ขี ลยุ่ ทำ� ใหค้ นกำ� ลงั มสี มาธสิ ะดงุ้ พวิ า กลอกตาเปน็ เลขแปด กอ่ นดวงตาคมเขม้ จะหยดุ มองใบหนา้ ออ่ นเยาว์ ของหญงิ สาวตรงหน้าซง่ึ ขณะน้ีเธอมีสหี น้าตกใจสดุ ขดี “อะไรอีก” “นายจะท�ำงานจนเลยเวลาอาหารไม่ได้” รกั ษ์นาราถอื วิสาสะ โน้มตัวไปปิดแฟ้มเอกสารในมือของเจ้านาย จากนั้นก็คว้าแขนก�ำย�ำ ของเขา ดึงให้ลกุ ขน้ึ ยืน “ไปค่ะ ทีค่ รัวคนงานน่าจะยังมอี ะไรเหลืออยู่ บ้าง รบี ไปก่อนทป่ี ้านวลจะเทของเหลือให้หมากิน” “ใหฉ้ นั ไปกนิ ของเหลอื คนงานเนย่ี นะ” พวิ าถามเมอื่ ไดย้ นิ คำ� พดู ของเธอ ของเหลือไม่พอ ยังเป็นของที่กำ� ลังจะกลายเป็นของสุนัขอีก ด้วย โดยปกติเขาไม่ใช่คนถือยศถือศักด์ิแต่อย่างใด แต่ขณะน้ีเขาได้ ชื่อว่าเป็นเจ้าของไร่ ไม่คดิ จะดูแลกันดๆี หน่อยหรอื อย่างไร “ของเหลือ แต่อร่อยนะนาย ไปเถอะ อย่าคดิ มากเลย” รกั ษ์นาราไม่สนใจว่าพวิ าจะไม่พอใจหรือไม่ เธอดงึ จนคนตัวโต กว่าถลามาตามแรง พิวาได้แต่หันไปมองแฟ้มเอกสารท่ีอ่านค้างอยู่ อย่างตดั ใจ ทำ� ไมนะ...ทำ� ไมเขาถงึ ได้ถูกยายเดก็ นี่ควบคมุ อยู่รำ�่ ไป 50 พวิ าอธษิ ฐาน

โรงครวั ไรเ่ สมอื นจนั ทรต์ งั้ อยทู่ จ่ี ดุ กงึ่ กลางของพนื้ ท่ี สบิ กวา่ ปีก่อนพิวาจ�ำได้ว่าที่ตรงนี้เป็นแค่ลานโล่งกว้าง เขาเคยวงิ่ เล่นพักผ่อน ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ อยู่เป็นประจ�ำ กาลเวลาผ่านไป บิดาของเขาได้ปรับ พืน้ ทใ่ี ห้เป็นโรงอาหารขนาดมาตรฐาน จากการคาดคะเนด้วยสายตา โดมแห่งน้ีใหญ่เพียงพอส�ำหรับคนงานสามร้อยกว่าชีวิต ทว่าดูไม่ถูก สขุ ลักษณะสกั เท่าใดนกั “ป้านวลจ๋า” รักษ์นาราหยุดยืนตรงหน้าแม่ครัวร่างอวบซึ่งก�ำลังสาละวนอยู่ กบั หมอ้ อาหาร หญงิ วยั หา้ สบิ เศษเงยหนา้ ขน้ึ มาเหน็ วา่ เปน็ ใครกย็ มิ้ จน แทบเหน็ ฟันครบทกุ ซี่ “อ้าว! รักษ์เอ้ย พานายน้อยมาด้วยเรอะ” “ใช่จ้ะป้า นายน้อยบ่นอยากกนิ ฝีมือป้านวลน่ะ” “โอ๊ย! แล้วทำ� ไมไม่บอกตง้ั แต่สายๆ ป้าจะได้แยกสำ� รบั ไว้ให้ น่ี ตักให้คนงานจนเหลือแกงแค่ก้นหม้อ” นางนวลทำ� สีหน้าไม่สบายใจ ขณะทพ่ี วิ าพยายามอยา่ งยง่ิ ทจี่ ะไมช่ �ำเลอื งมองอาหารในหมอ้ ซงึ่ เหน็ แล้วว่าเหลอื แค่ก้นหม้อจรงิ ๆ “ไม่เป็นไรหรอกป้า นายน้อยกนิ ง่ายอยู่ง่าย ป้าตักราดข้าวมา สองจานเลยจ้ะ” รักษ์นาราชมี้ ือชไ้ี ม้พลางยม้ิ แป้นให้แม่ครวั “รักษ์ขอ กบั เยอะๆ นะ ส่วนของนาย...” หญงิ สาวหยดุ ครหู่ นง่ึ แลว้ หนั มาถามชายซงึ่ ยนื ซอ้ นอยดู่ า้ นหลงั ของตน “นายเอาข้าวเยอะมั้ย” “เอาแค่พอด”ี พวิ าตอบด้วยสหี น้าเรยี บเฉยตดิ เซง็ ๆ แต่กระนนั้ คนช่างเจา้ กเี้ จ้าการกไ็ ม่ได้ร้อู ารมณข์ องเขาเลยสกั นดิ หญงิ สาวยงั หนั ไปบอกนางนวลด้วยค�ำทเ่ี ขาเพิ่งพดู กบั เธอ “เอาแค่พอดนี ะป้า” อณุ หภมู ิปกติ 51

เพราะเป็นช่วงเวลาเลยพักเที่ยงมากว่าส่ีสิบนาทีแล้ว ท�ำให้ในโรงอาหารมีคนค่อนข้างบางตา เหลือก็แต่คนงานผู้หญิงบาง ส่วนทรี่ บั ประทานอาหารเสรจ็ แล้วยงั นงั่ พกั ผ่อนกนั เพอ่ื รอเวลาท�ำงาน ต่อ หากเป็นยามปกติเสยี งพูดคยุ คงจอแจจนฟังไม่ได้ศัพท์ แต่เพราะ วันนีไ้ ม่เหมือนทุกวนั ทั้งโดมจงึ เงยี บสนทิ เป็นป่าช้า พวิ าไมอ่ ยากอาหารอยเู่ ปน็ ทนุ เดมิ พอตอ้ งมานงั่ เปน็ เปา้ สายตา ให้คนอื่นจับจ้อง ชายหนุ่มก็ยิ่งกลืนอะไรไม่ลงเข้าไปใหญ่ “อร่อยมยั้ นาย” คนเสยี งหวานถามอย่างเอาใจ พวิ าอยากถามเธออยเู่ หมอื นกนั วา่ ตอ่ มรบั สมั ผสั ของเธอพงั หรอื อย่างไร ถงึ ไม่รู้เลยว่าเวลานเี้ ขาอยู่ในอารมณ์ไหน ดูเหมอื นไม่ว่าเขา จะแสดงสหี น้าอย่างไร รักษ์นารากไ็ ม่อินังขงั ขอบ เธอยังคงท�ำในสิง่ ที่ ตวั เองคดิ ว่าดตี ่อไปอย่างไม่ลดละ “พอได้” “พดู แบบน้ีป้านวลได้ยนิ ก็เสียใจแย่” “ฉนั พดู กบั เธอสองคน ป้านวลจะได้ยินได้ยังไง” “ถงึ ไม่ได้ยิน แต่ก็น่าจะถนอมนำ�้ ใจสักนดิ นายไปอยู่เมืองนอก นานจนลมื ธรรมเนยี มไทยไปแลว้ ละสิ คนไทยไมพ่ ดู ทกุ สง่ิ ทคี่ ดิ แตต่ อ้ ง คดิ ทกุ สง่ิ ทพี่ ดู ” รกั ษน์ าราบอกดว้ ยเสยี งกระซบิ กลวั วา่ คนอนื่ จะไดย้ นิ บทสนทนาน้ี “ฟังๆ ไปแล้วฉนั รู้สกึ เหมอื นกำ� ลงั ถูกส่งั สอนยังไงไม่รู้นะ ตกลง ว่าใครเป็นเจ้านาย ใครเป็นลูกน้องกนั แน่” พอพิวาพดู แบบนน้ั คนท่ีตง้ั ตัวเป็นนักปราชญ์กห็ น้าเจอ่ื น เธอ ส่งสายตาขอลุแก่โทษแล้วยกมอื ไหว้ “ขอโทษนะนาย รักษ์ลืมตวั น่ะ” ถงึ แมว้ า่ รกั ษน์ าราจะดรู สู้ กึ ผดิ เอามากๆ แตพ่ วิ ารสู้ กึ ไดด้ ว้ ยอะไร บางอย่างว่าหญิงสาวคงไม่สามารถเลิกพฤติกรรมนี้ได้ เขาดูออกว่า หญิงสาวพยายามท�ำให้เขากลมกลืนกับท่ีนี่ ให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของ 52 พิวาอธษิ ฐาน

ไร่เสมอื นจนั ทร์ให้รวดเร็วท่ีสดุ คงมีเพียงเขาเท่าน้ันท่ีรู้ดีแก่ใจว่าไม่มีวันอยู่ที่นี่ได้ ชีวิตเขา เร่ิมต้นใหม่แล้วที่อเมริกา และเขาไม่มวี นั เดนิ กลบั หลัง “นายครับ” คนงานชายคนหนึ่งตรงเข้ามายังโต๊ะของพิวาและรักษ์นารา ขณะที่พิวาท�ำหน้างง รักษ์นาราก็เอ่ยถามชายวัยกลางคนผู้น้ันด้วย ท่าทีสนิทสนม “อ้าว! น้าเสือ มอี ะไรหรือเปล่าคะ” “ผู้จัดการให้มาเรยี นว่ามีแขกมารอพบนายครบั ” รกั ษน์ าราหนั ไปมองพวิ า เหน็ สหี นา้ ของเขากร็ วู้ า่ ชายหนมุ่ เองก็ ไม่รู้ว่าคนที่มารอพบเป็นใคร เธอจึงตัดสินใจถามเพื่อความกระจ่าง “ใครกนั เหรอน้า” “คุณโขมพัสตร์น่ะ” พอเอ่ยชื่อคนฟังต่างก็น่ิงไปตามๆ กัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าการท่ี หญิงสองพันปีผู้นี้โผล่มาต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ รักษ์นารากลืนน้�ำลาย ขณะที่ค้วิ เข้มของพวิ าขมวดจนเป็นรอยย่นระหว่างคิว้ อุณหภูมิปกติ 53