จากศัตรูสู่หัวใจ

บทนำ� โภคินก้าวลงบันไดข้ันสุดท้าย หยุดยืนมองร่างเล็กของลูกสาว คนโตทเี่ ดนิ ออกมาจากครวั ตามดว้ ยสา� ลแี มบ่ า้ นวยั กลางคนทถ่ี อื ตะกรา้ หวาย เดนิ รง้ั ทา้ ยมาตดิ ๆ โสภติ าสง่ ยม้ิ ใหบ้ ดิ า หนั ไปสง่ั คนทอี่ ยขู่ า้ งหลงั ใหล้ ว่ งหนา้ เอาของไปใสร่ ถ สว่ นหล่อนเดนิ เข้าไปสวมกอดโภคนิ เบาๆ “อรณุ สวัสดค์ิ ะ่ พอ่ นา้ สไุ ปไหนละ่ คะ?” หล่อนถามถงึ สุภัทรา ภรรยา คนใหม่ของพ่อทีเ่ ข้ามาอยู่รว่ มบา้ นกนั นานเกือบเจ็ดปีแล้ว เมอื่ แรกเจอท้ัง โภคนิ และสุภทั ราตา่ งก็มีหัวอกเดยี วกัน คอื เจบ็ ช�้ากบั ความรกั ต่างฝา่ ยต่าง มองเหน็ แผลใจของกันและกนั จงึ ก่อเกิดความเขา้ ใจ ถักทอกลายเปน็ ความ รักและความผูกพันตามมาเป็นล�าดับข้ัน โภคินเห็นว่าสุภัทราไม่เหลือญาติ พน่ี อ้ งทไี่ หนอกี แลว้ กอปรกบั ระยะนนั้ การกอ่ ตง้ั อณั ธา� รงวดู้ แลนดร์ ดุ หนา้ ไป ได้ดว้ ยดี ท�าให้ฐานะของเขาเริ่มมั่นคงมากข้นึ จึงตัดสนิ ใจชวนนางมาใชช้ ีวติ ครู่ ว่ มกนั เพอื่ เยยี วยาความทกุ ขแ์ ละสรา้ งครอบครวั ทอ่ี บอนุ่ ขน้ึ มาใหมอ่ กี ครง้ั 7

จำกศัตรู สู่หัวใจ แนน่ อนวา่ ลกู สาวท้ังสองคนของโภคินไม่มีใครขัดข้อง ออกจะเหน็ ใจ ในชะตากรรมของสภุ ทั ราดว้ ยซา�้ ทวา่ ขณะเดยี วกนั กไ็ มม่ ใี ครใจกวา้ งมากพอ จะยกใหน้ างเป็น ‘แม่’ หรอื ปฏิบัตติ อ่ นางเยย่ี งปฏิบัตติ ่อมารดาบงั เกิดเกลา้ ได้ โดยเฉพาะโสภติ า…หล่อนรู้เหน็ ทกุ สิ่งท่ีแม่แทๆ้ ได้ทา� กบั พอ่ เอาไว้ และรู้ ดีว่าค�าว่าแม่จะท�าร้ายเราอย่างแสนสาหัส หากใช้เรียกคนที่ไม่ได้หวังดีและ รักเราอย่างแท้จริง ดงั นัน้ สภุ ัทราจงึ เปน็ ได้อย่างดีกแ็ ค่ ‘ผหู้ ญงิ ทีพ่ อ่ รกั ’ และ ‘ผู้ใหญท่ ่นี า่ นับถือ’…เปน็ คนที่อยูร่ ว่ มบา้ นกันไดอ้ ย่างสันติและมคี วามสุข “เหน็ บ่นว่าปวดหัว พ่อเลยบอกให้นอนพกั ไปก่อน” หญงิ สาวพยกั หนา้ รบั รู้ สอบถามถงึ อาการของแมเ่ ลย้ี งอกี สองสามขอ้ แล้วจงึ เอย่ ไปอีกเรื่อง “ตาจะออกไปทา� บญุ ครบรอบสามปีให้ยายรนิ ไปด้วยกันนะคะพอ่ ” โภคนิ พยกั หนา้ รบั พรอ้ มรอยยมิ้ เศรา้ กอ่ นถามไปถงึ วา่ ทลี่ กู เขย “แลว้ นรี่ วนิ ไมไ่ ดม้ ารับลกู เหรอ?” “วินติดงานด่วนค่ะพ่อ เราไปกันสองคนก็พอแล้วค่ะ…ยายรินคงจะ ดีใจมาก” สองพอ่ ลกู ยมิ้ ใหก้ นั หากเปน็ รอยยมิ้ ทดี่ ดู ซบั คราบนา�้ ตาไวภ้ ายใน คลน่ื ระลอกใหญท่ ีช่ ื่อว่า ‘อดตี ’ ไม่เคยหยดุ ซัดสาดเขา้ มากระทบหัวใจสองดวงน้ี เวลาอาจทา� ใหห้ ายขาดจากความเจบ็ ปวด ทวา่ รอยแผลจะยงั คงอยตู่ ราบนาน เทา่ นาน และคอยเตือนให้ระลกึ ถึงความรู้สึกเจบ็ ปวดครงั้ เกา่ กอ่ นไดช้ ัดเจน คนเราไม่ได้ทรมานเพราะบาดแผลทีต่ กสะเก็ดแลว้ แตท่ รมานเพราะ ยงั จา� ความรสู้ ึกเจ็บเมอื่ คร้ังทแ่ี ผลยงั สดใหมไ่ ด้แม่นยา� ตา่ งหาก! บรรยากาศตอนสิบโมงคร่ึงภายในวัดใกล้บ้านค่อนข้างเงียบสงบ โสภติ ากบั บดิ าชว่ ยกนั จดั ดอกไมธ้ ปู เทยี น สา� รบั อาหารคาวหวาน รวมถงึ ซอง ปจั จยั ใหพ้ รอ้ มสา� หรบั ถวายเพลแดพ่ ระภกิ ษสุ งฆ์ เสรจ็ พธิ กี รรมทา� บญุ กรวด นา้� แลว้ สองพอ่ ลกู จึงเดินไปยังโบสถ์ โสภติ าจดุ ธปู สง่ ใหบ้ ดิ าหน่งึ ดอกส�าหรบั 8

ศตรศั มิ์ ไหว้ดวงวิญญาณเจ้าของอัฐิ…สรารินท�าให้พ่ีสาวกับพ่อเข้าวัดเข้าวาบ่อยข้ึน นบั ต้งั แต่หล่อนตัดสินใจลาจากโลกนไี้ ปดว้ ยวยั เพียงยสี่ ิบส่ีปี น้องสาวคนเดียวของหล่อนครั้งหนึ่งเคยเป็นเด็กหญิงผู้ร่าเริงแจ่มใส สุขภาพจติ ดี จนกระท่ังเมอื่ แมจ่ ากไปพร้อมชายชู้ สรารนิ กก็ ลายเป็นคนเก็บ ตัวเงยี บ ไมย่ อมไปโรงเรยี น ไมพ่ ูดไม่จากับใคร รอ้ นถึงคนเป็นพอ่ และพี่สาว ต้องช่วยกันท�าทุกทางเพื่อเยียวยา ทุกอย่างเร่ิมดีข้ึนเรื่อยๆ ดั่งสวรรค์ยังมี เมตตาอยบู่ า้ ง ราวสามปตี ่อมาสรารนิ เรม่ิ กลบั มายมิ้ แยม้ อกี ครง้ั ทา� กจิ กรรม ทุกอย่างและออกไปสัมผัสโลกภายนอกเหมือนคนทั่วไป…แต่ก็ไม่ใช่เด็กช่าง พูดคนเดิมอีกแลว้ บางครงั้ ถามไปสิบคา� จะตอบกลบั มาสักค�ากย็ งั ยากเยน็ ใครต่อใครชอบหาว่าลูกสาวคนเล็กของโภคินเป็นใบ้ แต่ผู้เป็นพ่อไม่ เคยโกรธเคืองหรืออบั อาย เขาใช้ ‘การเขยี น’ เปน็ เครื่องมอื ส่อื สารระหว่าง ตนเองกับลูกสาวคนเล็กเพ่ือให้ส่ือสารกันได้แนบชิดมากย่ิงข้ึน แน่นอนว่า โสภติ ากเ็ ขา้ รว่ มดว้ ย…ไมช่ า้ ไมน่ านบา้ นทง้ั บา้ นกเ็ ตม็ ไปดว้ ยกระดาษโนต้ และ จดหมายระหว่างพ่อลูก สมุดบันทึกหรือกระดาษเปล่าและปากกาดูจะเป็น ของส�าคัญที่ขาดไม่ได้ส�าหรับทั้งสามคน…ไม่มีวันไหนเลยท่ีโภคินจะหยิบ เอกสารบนโต๊ะท�างานขนึ้ มาอ่านโดยท่ียงั ไม่ไดเ้ ปิดจดหมายของลกู ๆ ส�าหรับคนเป็นพ่อ โสภิตากับสรารินคือยอดดวงใจที่ไม่มีสิ่งใดสูงค่า พอจะเทยี บเทียมกันได้ พี่กับพ่อมาเยี่ยมแล้วนะริน…โสภิตาท�าเพียงแค่พูดในใจเพราะ ลา� คอตบี ตัน สองมือท่ปี ระกบกันส่นั เทาและออ่ นลา้ จนแทบจะรง้ั ธูปแคด่ อก เดียวไว้ไม่อยู่ หากไม่ใช่เพราะผู้ชายช่ัวช้าไร้ความรับผิดชอบ น้องสาวของ หลอ่ นกค็ งไม่ตอ้ งจบชวี ิตลงแบบน้ี โสภติ ายังจ�าภาพการตายของน้องสาวได้ตดิ ตา มันเหมือนเงาตามตัว ปรากฏอยทู่ กุ ทที่ ห่ี ลอ่ นไป เปน็ สว่ นหนง่ึ ในลมหายใจทไี่ มอ่ าจตดั ขาดหรอื หลกี หน…ี คนื นน้ั มเี พยี งพวกหลอ่ นสองพน่ี อ้ งอยใู่ นบา้ น สว่ นโภคนิ กบั สภุ ทั ราตอ้ ง บินไปเจรจาเร่ืองธุรกิจที่ต่างประเทศ หล่อนไปเคาะประตูห้องของสราริน 9

จำกศัตรู สู่หัวใจ พร้อมนมสดอุ่นๆ แก้วหน่ึง เน่ืองจากเป็นห่วงที่น้องสาวเอาแต่เก็บตัวเงียบ ไมย่ อมลงไปกินข้าวกนิ ปลา เมือ่ ไมม่ ีการตอบรับใดๆ จากคนในห้อง หล่อน จึงถอื วสิ าสะใชก้ ญุ แจไขเขา้ ไป ภาพทเ่ี หน็ คอื สรารนิ นอนนา�้ ลายฟมู ปากอยบู่ นเตยี งนอน ดวงตาคนู่ นั้ เหลือกลานเหลือเพียงเน้ือตาสีขาว ร่างบอบบางด้ินทุรนทุรายและเกร็ง กระตกุ ซา�้ หลายครงั้ กอ่ นจะคอ่ ยๆ ผอ่ นคลายหลงั ผา่ นพน้ ชว่ งเวลาแหง่ ความ ทกุ ขท์ รมาน ลว่ งเขา้ สคู่ รง่ึ ทางของความตาย เปลอื กตาทงั้ สองหยดุ เคลอ่ื นไหว ไมม่ ปี ฏกิ ริ ยิ าใดๆ ตอ่ สงิ่ เรา้ รอบกาย ชดุ แสก็ สขี าวสะอา้ นทหี่ ลอ่ นสวมเปรอะ เปื้อนไปด้วยคราบเลือดที่ไหลออกมาจากช่องคลอด เลอะลามไปถึงเคร่ือง นอนบนเตียง…สรารินฆา่ ตัวตายหลังจากการทา� แท้งทคี่ ลินกิ เถื่อนลม้ เหลว ตายโดยทไี่ มย่ อมบอกวา่ ใครคอื พอ่ ของกอ้ นเลอื ดในมดลกู ทถ่ี กู ขดู ออกไป! คนื นั้นโสภิตาพารา่ งไรล้ มหายใจของน้องสาวไปสง่ โรงพยาบาล ด้วย ความหวังจะยื้อชวี ิตแข่งกับมจั จุราช หากนายแพทยส์ ชุ าติ หรือท่หี ล่อนกบั น้องสาวเรียกจนติดปากว่า ‘อาหมอ’ เพื่อนรุ่นน้องของพ่อยืนยันว่าสราริน เสียชีวิตแล้วต้ังแต่ก่อนมาถึงโรงพยาบาล…ความคิดวูบแรกในหัวหล่อนคือ จะยอมให้โภคนิ รเู้ รอ่ื งการทา� แทง้ ของสรารินไมไ่ ด…้ ให้ใครรู้ไมไ่ ดท้ งั้ น้ัน! หญิงสาวขอร้องอาหมอให้เก็บเร่ืองทุกอย่างไว้เป็นความลับและช่วย เปน็ ก�าลงั จดั แจงงานศพอกี แรง ซึง่ ฝ่ายน้ันก็ใหค้ วามช่วยเหลอื ทุกอย่างดว้ ย ความเต็มใจ รับปากว่าจะไม่บอกเร่ืองการท�าแท้งของสรารินให้ใครรู้ แม้ กระทัง่ พ่อบังเกิดเกล้าของผู้ตาย! แนน่ อน…โสภติ ารดู้ วี า่ ใครคอื พอ่ ของเดก็ ในทอ้ งสรารนิ ชว่ งนนั้ หลอ่ น เพง่ิ สา� เรจ็ ปรญิ ญาโทจากตา่ งประเทศ พอกลบั มาจงึ รวู้ า่ นอ้ งสาวกา� ลงั คบหา ดูใจอยู่กับชายหนุ่มชื่อเจตน์ โสภิตาเป็นห่วงน้องมากเพราะสรารินยังเป็น สาวแรกรนุ่ ออ่ นตอ่ โลก หลอ่ นจงึ ลองสบื ประวตั ขิ องเจตนด์ ู พบวา่ กอ่ นจะมา รู้จักกับสรารินเขาเคยติดคุกในคดีฆ่าคนตายมาแล้ว แม้จะเป็นลูกผู้ดีมีชาติ ตระกลู คนหนง่ึ ทวา่ พฤตกิ รรมเยยี่ งเดนสงั คมทา� ใหเ้ จตนถ์ กู ครอบครวั ลอยแพ 10

ศตรศั ม์ิ ไมม่ ใี ครยนิ ดยี นิ รา้ ยตอนทร่ี ู้วา่ ชายหนมุ่ พ้นโทษ โสภิตาพยายามเตือนสรารินทุกวิถีทาง และเม่ือน้องสาวไม่ยอมฟัง หล่อนจงึ ท้งิ ไม้อ่อน หยบิ ไม้แขง็ ขนึ้ มาหวังฟาดฟันความสมั พันธ์ของพวกเขา ใหข้ าดสะบ้นั หากจนแล้วจนรอดก็ไมอ่ าจยับย้ังทัง้ สองคนได้ จนกระทงั่ เกิดเรื่องเลวรา้ ยข้ึน… “ถา้ ยายรินยังมีชีวิตอยู่ ตอนนีก้ อ็ ายุเตม็ ยส่ี บิ เจ็ดแลว้ นะคะพอ่ ” รอย ย้ิมของหล่อนหาความชุ่มช่ืนไม่เจอ เช่นเดียวกับคนข้างตัวท่ีแววตามีเพียง ความแห้งแลง้ “และถ้าตาพูดเรื่องอายุ ยายรินก็จะลมื ตัว ทนเงียบตอ่ ไปไมไ่ หว ต้อง ร้องโอดครวญออกมาทุกทีว่ารินไม่อยากแก่เลยพ่ีตา…ถ้ารินแก่ข้ึน ทุกคนก็ ต้องแกต่ าม มันแปลว่าเราสามคนพอ่ ลกู จะมีเวลาอยูด่ ้วยกนั นอ้ ยลงเร่อื ยๆ” หล่อนเพียงขยับเปลือกตาเบาๆ น�้าตาก็ไหลลงมากระทบแก้ม…ทุกคร้ังท่ี นกึ ถงึ เหตกุ ารณเ์ หลา่ นน้ั โสภติ ามกั จะยม้ิ เขา้ ใจวา่ ถา้ ไมม่ หี ลอ่ นกบั พอ่ อยดู่ ว้ ย แลว้ ชวี ติ ทเี่ หลอื ของนอ้ งสาวคงหงอยเหงา การทส่ี รารนิ กลบั มายมิ้ แยม้ และ ยอมพูดอีกคร้ังคือบทพิสูจน์ที่สะท้อนให้เห็นว่าก�าลังใจจากคนในครอบครัว มคี า่ มากขนาดไหน แตใ่ ครเลยจะร…ู้ คนทพ่ี รา่� บอกวา่ ไมอ่ ยากใหท้ กุ คนจากตนไป สดุ ทา้ ย จะชิงจากไปก่อน! “กลับกันดกี ว่า ยืนตากแดดนานๆ เดย๋ี วจะไม่สบาย” โภคนิ พดู พลาง แตะต้นแขนของลูกสาวให้เดินไปด้วยกัน ปล่อยให้ควันธูปสองดอกที่ปักอยู่ ในกระถางหนา้ ชอ่ งเก็บอัฐิลอยอวลสง่ สารไปบอกดวงวญิ ญาณของสรารนิ … วา่ ความตายไมเ่ คยลดทอนเวลาทสี่ ามพอ่ ลกู จะไดม้ รี ว่ มกนั ในชาตนิ ใี้ หล้ ดนอ้ ย ลงได้เลย ธปู ดอกทสี่ ามถกู ปกั ลงหลงั จากพอ่ ลกู ตระกลู อณั ธา� รงคลอ้ ยหลงั ไปไม่นาน มือหนาทาบลงบนแผ่นหินอ่อนปิดหน้าช่องเก็บอัฐิที่สลักชื่อของ 11

จำกศัตรู สู่หัวใจ ผู้ล่วงลับราวกับจะส่งความระลึกถึงทั้งมวลไปให้ ดวงตาคมสีนิลมีประกาย อ่อนโยนยามหวนนกึ ถึงช่วงเวลาที่เขากบั สรารนิ เคยมรี ่วมกัน แปดเดอื น…ไมใ่ ชร่ ะยะเวลาทย่ี าวนานสา� หรบั การคบหาดใู จของคนคู่ หนง่ึ แตม่ นั มากพอทค่ี วามผกู พนั จะหยงั่ รากลงในหวั ใจ เขาตอบไมไ่ ดว้ า่ หลง รักหล่อนตรงไหน อาจเพราะความเรียบร้อย อ่อนต่อโลก และช่างเอาอก เอาใจ สรารนิ ขาดแมแ่ ตไ่ ดร้ บั ความอบอนุ่ จากบดิ าและพสี่ าว รวมถงึ แมเ่ ลยี้ ง ไม่เคยพรอ่ ง ผิดกบั เขาที่มีพ่อแม่ครบ พ่นี ้องอกี สีค่ น…แตเ่ หมอื นไมม่ ใี ครเลย เจตนห์ ลบั ตาสดู กลนิ่ ดอกแกว้ ชอ่ เลก็ ทเ่ี ขาวางไวใ้ หห้ ลอ่ น สรารนิ ชอบ ดอกแก้ว หล่อนเคยเล่าให้ฟังว่าโสภิตาผู้เป็นพ่ีสาวชอบดอกกุหลาบเหมือน ผู้หญงิ ส่วนมาก แตส่ า� หรบั หลอ่ นกหุ ลาบเปน็ ตวั แทนของความหอมทแี่ ฝงไว้ ดว้ ยอันตรายและความเจ็บปวด ผดิ กับดอกแก้วที่ดอมดมไดโ้ ดยไมต่ ้องหวน่ั จะถกู หนามทิ่มแทงให้เจ็บปวด ‘พี่ตามีรสนยิ มทนั สมยั เสมอค่ะ สว่ นรนิ รสนยิ มพ้ืนๆ พ่อเคยบอกว่า สมาชิกในครอบครัวเรามีหลายรสชาติ พี่ตาเปร้ียวเหมือนมะนาว ส่วนริน หวานเหมือนน�้าตาล พ่ีตาได้ยินแบบน้ันก็รีบค้านว่า ส่วนพ่อก็เค็มเหมือน เกลอื เพราะพ่องกทสี่ ุดในบา้ น’ ชายหนมุ่ หลดุ ยมิ้ เมื่อนกึ ถึงสหี น้าสขุ ใจของคนเลา่ เขาเคยถามว่าเหตุ ใดสรารนิ จึงไม่คอ่ ยยอมพูด หลอ่ นน่ิงไปนานครู่ใหญ่ กอ่ นจะเริม่ ปรปิ ากเลา่ ‘แม่ไม่ให้รินพูด…รินเคยบอกพ่อว่าเห็นแม่อยู่กับคนงานชายในร้าน แล้วพอ่ กบั แม่กท็ ะเลาะกนั แม่โกรธมาก พอร้วู ่ารนิ เป็นคนบอกเรือ่ งนกี้ บั พ่อ แม่ก็บอกว่าเกลียดริน แม่จะหนีไปไม่กลับมาอีก แม่เกลียดเด็กพูดมาก แม่ เกลียดเสียงของริน…เกลียดรนิ …’ น�้าตาหยดลงอาบสองแก้มของสาวน้อยทว่าไร้เสยี งสะอืน้ ค�าพูดของ แมย่ ังคงดังก้องติดหไู มว่ ่าเวลาจะผา่ นไปนานกี่ปี เจตน์สงสารหลอ่ นจบั ใจ รู้ ดีว่าความรู้สึกยามถูกเชือดเฉือนด้วยสายตาชิงชังจากคนในครอบครัวน้ัน ทรมานเพยี งใด เขาทา� ไดเ้ พยี งรวบรา่ งสนั่ เทามาไวใ้ นออ้ มแขน และตง้ั แตน่ นั้ 12

ศตรศั ม์ิ ก็ไม่เคยคิดจะถามเรือ่ งมารดาของหล่อนอีกเลย วนั ทสี่ รารนิ เสยี ชวี ติ เขาพยายามสง่ ขอ้ ความผา่ นโทรศพั ทม์ อื ถอื ไปหา หลอ่ น แตเ่ มอ่ื ไมม่ กี ารตอบกลบั จงึ แวะไปดลู ะแวกบา้ นหลอ่ น เหน็ คนงานใน บา้ นสวมชดุ ขาวดา� กนั หมดกเ็ กดิ เอะใจ จงึ ลองโทรศพั ทเ์ ขา้ เบอรบ์ า้ น ใครสกั คนรบั สายแลว้ ตอบทง้ั ทยี่ งั สะอน้ื ไหป้ ม่ิ จะขาดใจวา่ สรารนิ ตายแลว้ …จากนน้ั สายก็ถูกตดั ท้ิง และไมว่ า่ จะพยายามติดต่ออย่างไรกไ็ ม่สา� เรจ็ โสภติ ากดี กนั เขาทกุ ทาง ไมย่ อมแมก้ ระทง่ั ใหเ้ ขาไปไหวศ้ พแฟนสาว แมน่ น่ั ไลเ่ ขาออกจาก งานศพท่มี แี ขกเหร่ือหลายร้อยคนเหมอื นหมเู หมอื นหมา หล่อนรักนอ้ งทสี่ ุด…แต่ก็ใจดา� และเลอื ดเยน็ เหลอื เกิน! สามปีท่ีผ่านมาน้ีเจตน์จมอยู่กับความเช่ือเดียว คือสรารินฆ่าตัวตาย เพราะทนรบั แรงกดดนั จากพส่ี าวทเ่ี ปน็ เหมอื นนางมารรา้ ยไมไ่ หว…โสภติ าคอื ฆาตกรท่ีปลดิ ชีวิตน้องสาวตวั เองไดโ้ ดยไม่ถกู กฎหมายเอาผดิ ! เสยี งโทรศพั ทม์ อื ถอื ดงั ขน้ึ ปลกุ ชายหนมุ่ ออกจากภวงั ค์ เขาเหลยี วมอง รอบกายพบว่ามีคนอ่ืนมาไหว้อัฐิของญาติผู้ล่วงลับอีกสามสี่คน จึงตัดสินใจ เดินเลี่ยงไปคยุ โทรศพั ทท์ างอ่ืน เนอ่ื งจากเรื่องทจี่ ะคุยกับปลายสายค่อนข้าง เป็นความลับ ผ่านไปราวย่ีสิบนาทีจึงเดินย้อนกลับมาท่ีช่องเก็บอัฐิของ สรารนิ อกี คร้ัง ตัง้ ใจจะบอกลาหลอ่ น หากสายตากลับสะดุดกับจ�านวนธปู ท่ี ปักอยู่ตรงนั้น มีธูปส่ีดอก…พร้อมดอกแก้วท่ีเพ่ิมมาอีกหนึ่งช่อ…ใหญ่กว่าช่อที่เขา น�ามาวางไวก้ อ่ นหน้า เจตน์กวาดสายตามองหาเจ้าของธูปดอกท่ีส่ีและช่อดอกแก้วลึกลับ อย่างรวดเรว็ ทวา่ พบเพียงความว่างเปลา่ …ไมม่ ใี ครอยตู่ รงนนั้ อีกแล้ว ไมม่ แี มแ้ ต่คนเดยี ว… โสภติ าแวะสง่ โภคนิ ทบี่ า้ นกอ่ นจะมงุ่ หนา้ ไปยงั อณั ธา� รงวดู้ แลนด์ บริษทั คา้ ไมท้ ่ีบิดาของหล่อนสรา้ งมาด้วยนา�้ พกั น�้าแรง จากรา้ นเล็กๆ พ้นื ท่ี 13

จำกศัตรู ส่หู วั ใจ แค่สามคูหาริมถนนแถวชานเมือง ขยับขยายจนกลายเป็นหน่ึงในบริษัทรับ ซอ้ื ไมแ้ ปรรปู ยกั ษใ์ หญเ่ พอื่ สง่ ออกไปขายยงั ตา่ งประเทศโดยเฉพาะตลาดแถว อเมรกิ า ทงั้ ยงั ไดส้ มั ปทานตดั ไมใ้ นรฐั ฉานประเทศพมา่ มโี รงเลอ่ื ยและแปรรปู ไม้กระจายอยู่ตามด่านต่างๆ แถบชายแดนเหนือ และคนงานเรือนพัน ปจั จบุ นั มีหุ้นสว่ นอีกสามราย ซึง่ สองในสามคือเพอื่ นสนิทของโภคินท่เี ตบิ โต อยใู่ นตา่ งจังหวดั ดว้ ยกนั และมาฝา่ ฟันจนได้ดิบไดด้ ใี นกรุงเทพฯ หากเทียบผลก�าไรของอัณธ�ารงวู้ดแลนด์กับยักษ์ใหญ่ผู้ส่งออกและ เจา้ ของสัมปทานรายอ่ืนแลว้ ยังจัดว่าอยูใ่ นระดบั ปานกลาง เนื่องจากโภคนิ ต้องการด�าเนินธุรกิจอย่างโปร่งใส ไม่พึงจะเป็นพ่อเล้ียงผู้ยิ่งใหญ่ในสายตา ของใคร เขาไมต่ อ้ งการใหม้ กี ารลกั ลอบนา� เขา้ ไมเ้ ถอ่ื นและไมน้ งุ่ โสรง่ 1 เขา้ มา แม้หลายครั้งจะมีช่องโหว่ให้สามารถท�าได้เพราะคนในเครื่องแบบเป็นใจ ก็ตาม โสภติ าสง่ ยมิ้ ทกั ทายพนกั งานทกุ คนอยา่ งเปน็ กนั เอง หากยงั แฝงทที า่ ไว้ตัว เป็นท่ีรู้กันในบริษัทว่าลูกสาวคนโตของท่านประธานอ่อนหวานไม่ได้ ครึ่งของน้องสาว และสรารินก็ใจร้อนเจ้าอารมณ์ไม่ได้เศษเสี้ยวของผู้เป็นพี่ หากพวกหลอ่ นกร็ กั ใคร่กลมเกลยี วกนั ดี โภคนิ เปน็ พ่อท่ีประสบความส�าเรจ็ ในการเล้ยี งลูกสาวมาตลอด…จนกระท่งั วันทีส่ รารนิ ฆา่ ตวั ตาย สายตาชืน่ ชม ของคนรอบขา้ งก็เหมือนจะเปลยี่ นไป พวกเขามองเห็นแค่พอ่ ทล่ี ม้ เหลวคนหน่งึ … นี่ถ้าคนพวกนี้รู้สาเหตุการตายที่แท้จริงของสราริน คงจะเอาไปพูด นนิ ทาลบั หลงั กนั สนกุ ปาก มนษุ ยก์ เ็ ปน็ แบบนเ้ี อง ตอ่ หนา้ เอย่ ปากแสดงความ เหน็ อกเหน็ ใจตา่ งๆ นานา แตใ่ นอกี ดา้ นหนงึ่ กลบั รอคอยทจี่ ะเหน็ คนอน่ื พลาด พล้ัง รู้สึกดีอยู่ลึกๆ ทมี่ ีเร่อื งใหว้ ิพากษ์วจิ ารณ์ ความทุกขข์ องคนอ่นื เป็นเรอ่ื ง 1 ไมท้ ่ีลกั ลอบตดั ในประเทศไทยอยา่ งผิดกฎหมาย สง่ ออกไปประเทศเพ่อื นบา้ น แล้วน�า กลบั เข้ามาจา� หน่ายในประเทศไทยอยา่ งถกู กฎหมาย 14

ศตรัศม์ิ เลก็ น้อยเหมือนฝุน่ ผงไร้ค่า แต่ปญั หาของตวั เองนั้นใหญค่ ับโลก! หญิงสาวทิ้งแผ่นหลังพิงก�าแพงลิฟต์ส�าหรับผู้บริหารอย่างคนไร้ เรีย่ วแรง อาศัยความเงียบและความวา่ งเปลา่ ในกล่องสเ่ี หลีย่ มแคบๆ เป็นท่ี สา� หรบั ถอนหายใจเอาความออ่ นลา้ ทง้ิ ไป หลอ่ นเปน็ ลกู สาวคนโตของพอ่ เปน็ พส่ี าวทีน่ ้องสาวหวังพง่ึ พิง หล่อนจงึ ไม่อาจแสดงความออ่ นแอออกมาใหใ้ คร เห็นได้ ตอนน้ีพ่อเหลือหล่อนเป็นทายาทแค่คนเดียว จึงต้องแบกรับภาระ หนา้ ทแ่ี ละความหวงั มากมายจากผเู้ ป็นพ่อ หลงั จากสรารนิ ตาย สขุ ภาพรา่ งกายและจติ ใจของบดิ ากย็ า�่ แยจ่ นตอ้ ง วางมือจากธรุ กจิ เปน็ การถาวร ด�ารงต�าแหน่งประธานบริษทั แตเ่ พียงในนาม โดยมีหล่อนคอยเป็นเรี่ยวแรงให้ ทว่าโสภิตาไม่เคยอิดออดท่ีจะท�าเพ่ือพ่อ ชีวิตหล่อนมีพ่อและน้องเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ตรงกันข้าม…หญิงสาวไม่เคย สนใจเลยว่าแม่บังเกิดเกล้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร พ่อไม่เคยปริปากเล่า และโสภติ าก็ไมเ่ คยคิดแมแ้ ตจ่ ะถามให้ระคายใจ ภาพทีแ่ ม่ถอื กระเปา๋ เสื้อผ้า วง่ิ ลนลานขนึ้ รถหนไี ปกบั คนงานชายในรา้ นกลางดกึ เมอ่ื เกอื บยส่ี บิ ปกี อ่ นนน้ั เลือนรางตามกาลเวลา แต่ความรวดร้าวกลับยังฝังแน่นในใจของคนเป็นลูก ไมเ่ คยจาง ‘ยีนในตัวของเราสองคนไม่สมดุล พ่ีได้ด้านมืด อาฆาตมาดร้าย พยาบาท รินได้ด้านดี ให้อภัยทกุ อย่าง…คนเราทา� ตัวแขง็ กระด้างมากเกนิ ไป กไ็ มไ่ ด้ เพราะจะถกู มองวา่ เปน็ คนไมม่ หี วั ใจ …แตก่ น็ น่ั แหละ ถา้ ทา� ดมี ากเกนิ ไป คนอน่ื ก็อาจจะมองวา่ เราไรค้ วามรสู้ ึก โกรธใครไมเ่ ปน็ ’ ‘จา� ไว้นะริน เราทา� ให้คนอ่นื มองว่าเราเปน็ คนออ่ นโยนได้ แตจ่ ะยอม ให้พวกนั้นมองว่าเราเป็นคนอ่อนแอไม่ได้เป็นอันขาด มนุษย์ร้อยพ่อพันแม่ เราไมม่ ที างรหู้ รอกวา่ ใครทห่ี าจงั หวะทา� รา้ ยเราอย.ู่ ..รนิ อยา่ ไดค้ ดิ วา่ ความรกั จะชนะทกุ อย่างได้ เพราะในโลกน้ีไม่มีอะไรที่เอาชนะสันดานดิบของมนุษย์ ได้หรอก...ย่งิ รักใครกย็ ่ิงตอ้ งระวงั ใหม้ าก มคี นพลาดเพราะค�าว่ารักมานกั ต่อ นักแล้ว ถา้ รกั ใครก็ตอ้ งเผ่ือใจไว้ ตอ้ งควบคมุ ความรสู้ ึกใหไ้ ด้ อย่าให้ความรัก 15

จำกศตั รู สู่หัวใจ กลายเป็นมดี ทค่ี นอื่นจะฉวยมาใชฆ้ า่ เราได้...อย่าประมาทเชยี วนะริน’ โสภิตานึกถึงค�าพูดท่ีตนเคยบอกน้องสาว ตอนนั้นสรารินฟังแล้วย้ิม น้อยๆ ตามวิสัยของพวกมองโลกในแง่ดี แต่หากเป็นตอนน้ีน้องสาวอาจยิ้ม ไม่ออก เพราะเชื่อแล้วว่าการท�าดีมากเกินไป คนรอบข้างมักจะมองไม่เห็น หวั ใจของเรา แมก้ ระทง่ั ชายอนั เปน็ ทร่ี กั สรารนิ ใหโ้ อกาสเขาทกุ อยา่ ง รกั โดย ปราศจากอคตแิ ละไมส่ นใจคา� ครหาหรอื สายตาคนในสงั คม ไมแ่ ยแสวา่ ผชู้ าย คนน้ันจะเพ่ิงกา้ วเท้าออกจากคกุ ด้วยข้อหาร้ายแรงอย่างการฆ่าคนตาย! ดวงหน้าสวยท่ีแต่งแต้มเคร่ืองส�าอางสีสันจัดจ้านกระตุกวาบเม่ือนึก ไปถงึ ตน้ เหตแุ หง่ ความสญู เสยี ของครอบครวั ใบหนา้ คมคายของเจตนย์ งั แจม่ ชดั ในความทรงจา� ทกุ ตวั อกั ษรในสมดุ บนั ทกึ ทสี่ รารนิ เขยี นไวร้ าวกบั ถกู สลกั ลงบนหวั ใจของคนเปน็ พ.่ี ..ตลอดเวลาทผ่ี า่ นมาไมม่ วี นั ไหนเลยทโี่ สภติ าจะลมื ใส่ปุ๋ยรดน�้าให้ต้นไม้แห่งความเกลียดชัง ย่ิงนานวันต้นไม้น้ันย่ิงหย่ังรากลึก เกาะกินหัวใจ แม้รู้ว่าการบ่มเพาะความชิงชังจะก่อให้เกิดโทษมหันต์แก่ตัว เอง ทวา่ โสภิตาไมอ่ าจหักห้ามความรูส้ ึกไดเ้ ลย เจตน์...หล่อนอยากจะฆ่าเขาให้ตายด้วยมือของตวั เอง! ผชู้ ายคนนน้ั ตดิ คกุ เพราะยงิ คนอนื่ ตาย ทวา่ วธิ ที เี่ ขาใชป้ ลดิ ชพี นอ้ งสาว ของหลอ่ นเลอื ดเยน็ กวา่ น้นั หลายเทา่ และไมม่ ขี อ้ กฎหมายใดจะเอาผดิ ได้! ถ้าชาตินี้มีโอกาสได้เจอกันอีกคร้ัง หล่อนสาบานว่าจะท�าทุกวิถีทาง เพื่อบดขย้เี ขาใหจ้ มดิน! สงิ่ หนึง่ ที่โสภติ าไมร่ กู้ ค็ ือ...หลอ่ นตา่ งหากท่ีก�าลงั จะถูกลา่ ! 16

1 ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ อย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจพาร่างเล็กมุ่งหน้าไปยัง ห้องท�างาน หากจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องส�าคัญต้องคุยกับกรีฑา ผู้นั่งเก้าอ้ี กรรมการผจู้ ดั การ รายนเี้ ปน็ หนุ้ สว่ นเลก็ ๆ แตข่ นึ้ มามบี ทบาทสา� คญั ในบรษิ ทั ได้เพราะเป็นเพื่อนสนิทของพ่อหล่อน ใกล้ชิดคุ้นเคยกันถึงข้ันเข้านอกออก ในที่บา้ นอัณธา� รงไดเ้ สมอื นสมาชกิ คนหนึ่งของครอบครวั พ่อไว้ใจ ‘ลุงกรีฑา’ มาก…หากหล่อนมองว่ามันมากเกินขอบเขตใน บางครั้ง เน่ืองจากระยะหลังๆ กรีฑาเริ่มหมดทีท่าเกรงอกเกรงใจ พูดหรือ ตัดสินใจท�าอะไรลงไปโดยไม่ปรึกษาหารือกันก่อน กระนั้นโสภิตากลับพูด อะไรมากไม่ได้เพราะอย่างไรเสียก็ยังต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่ ความรู้ในเร่ือง ธุรกิจของหล่อนแน่นหนาในช้ันเรียน ทว่าช้ันเชิงในทางปฏิบัติบนโลกธุรกิจ จริงๆ ยังนบั ว่าออ่ นด้อยเมอ่ื เทียบกับขงิ แก่อย่างกรฑี า มหี ลายเรอ่ื งท่หี ลอ่ น 17

จำกศัตรู สหู่ วั ใจ ยังตอ้ งขอคา� ปรกึ ษาจากเขาอยู่ “ลุงกรีฑาอยูห่ รอื เปลา่ ?” หลอ่ นถามเลขานุการสาวท่ีนงั่ คุยโทรศัพท์ ในเวลางานอย่างออกรสออกชาติอยู่หน้าห้อง น้�าเสียงและใบหน้าเรียบเฉย ของโสภิตามีอา� นาจบางอยา่ งท่ีท�าให้คนมองลนลานวางสาย โสภิตาลอบถอนใจ…บางครั้งการวางตัวของลูกน้องก็สะท้อนให้เห็น ถงึ นสิ ยั และวนิ ยั ของผบู้ งั คบั บญั ชาไดเ้ ปน็ อยา่ งดี ถา้ เจา้ นายเครง่ ครดั ลกู นอ้ ง คงไมก่ ล้าท�าตัวตามสบายเหมอื นอยบู่ ้านแบบนห้ี รอก! “อยคู่ ่ะอย่”ู โสภิตามองคนท่ีละล่�าละลักตอบ ก่อนจะผลักประตูไม้บานใหญ่ ตรงหนา้ เขา้ ไป ทโี่ ตะ๊ ทา� งานไมม่ รี า่ งของกรฑี านง่ั อยู่ หากมเี สยี งคยุ ดงั มาจาก ดา้ นหลงั ชนั้ เอกสารสงู ลวิ่ หลอ่ นสาวเทา้ เดนิ เขา้ ไปหาดว้ ยคดิ วา่ เขานา่ จะอยู่ อกี ฟากหนงึ่ ของหอ้ ง และเพราะพนื้ ปพู รมทา� ใหเ้ จา้ ของหอ้ งไมท่ นั ไดย้ นิ เสยี ง ฝีเทา้ ของคนมาใหม่ จึงพูดธรุ ะกับปลายสายตอ่ ดว้ ยเสียงดงั ฟังชดั “ไม้พะยูงเถื่อนจากภาคอีสานนา่ จะมาถึงชว่ งกลางเดอื นหน้า สว่ นท่ี เข้ามาจากพม่ารอบน้ีลอตใหญ่กว่าปกติเพราะมีไม้สักทองที่ลอบตัดจาก จงั หวดั ตากสง่ ออกไปแปรรปู รวมอยดู่ ว้ ย…อมื …ไมพ้ ะยงู นา่ จะสกั แปดหรอื สบิ ล้าน แต่ถ้าส่งออกไปขายต่างประเทศได้มูลค่ามันก็จะยิ่งเพ่ิม มากแค่ไหน คณุ ก็ลองเอาสิบคูณแล้วกนั ” โสภติ าชะงกั เทา้ ทนั ทเี มอื่ ไดย้ นิ คา� พดู ของอกี ฝา่ ย การทม่ี เี สยี งของเขา เพยี งคนเดียวในห้องบง่ ช้ีวา่ นีเ่ ป็นการสนทนาผ่านโทรศพั ท์ “ไมห่ รอก โภคินกบั ลูกสาวไม่ได้ระแคะระคายอะไร…แตถ่ ้าเรื่องบาน ปลายรบั รองวา่ สาวมาไมถ่ งึ เราแนๆ่ ฉนั มลี กู นอ้ งมอื ดคี อยเกบ็ กวาดให…้ อมื … เรอ่ื งคา่ ขนสง่ รอบนกี้ ใ็ ชเ้ งนิ ของบรษิ ทั เหมอื นเคย อณั ธา� รงมเี งนิ ตงั้ ไมร่ กู้ ร่ี อ้ ย กพ่ี ันลา้ น ยกั ยอกออกมาแค่นีไ้ มก่ ระเทอื นขนหน้าแข้งหรอก” ร่างเพรียวค่อยๆ ขยับถอยหลังเม่ือมองลอดช่องระหว่างแฟ้มบนช้ัน แลว้ เหน็ วา่ กรฑี ากา� ลงั จะเดนิ กลบั มาทโ่ี ตะ๊ หลอ่ นลว่ิ ไปทปี่ ระตหู อ้ ง เปดิ และ 18

ศตรศั ม์ิ ปดิ อยา่ งเบามอื เลขานกุ ารสาวมองโสภติ าเดนิ ดมุ่ ไปจากตรงนนั้ แลว้ บน่ พมึ พา� “เดนิ ส่ายตดู หนา้ ซดี เป็นไกต่ ้มเชียว!” ลับร่างของโสภิตาประตูห้องท�างานก็เปิดออกอีกคร้ัง ร่างท้วมของ กรฑี ากา้ วออกมาดว้ ยความกระฉบั กระเฉง สหี นา้ อม่ิ เอมใจของเจา้ นายทา� ให้ เลขาฯ สาวกลา้ ท่จี ะยน่ื หน้าข้ามโต๊ะทา� งานเขา้ ไปถามใกลๆ้ “ขัดใจกับคุณโสภิตาหรือคะท่าน เมื่อก้ีเห็นเธอเดินหน้าบึ้งออกมา เชยี ว” กรฑี าหน้าเสีย หุบย้มิ ฉบั “โสภิตามาท่ีน่ีเหรอ?” “อ้าว ท่านยังไม่ได้พบเธอหรอกหรือคะ เธอเข้าไปในห้องของท่าน สักครแู่ ลว้ เพิ่งจะกลับออกมาเมอ่ื ก้ีนเ้ี องคะ่ ” ใบหนา้ ของชายวยั หา้ สบิ ปลายๆ ซดี เผอื ดลงอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั ในเวลาไม่ กอี่ ดึ ใจ ลูกกระเดอื กเคล่อื นขึน้ ลงอยา่ งเชื่องช้าและติดขดั นยั น์ตาหลกุ หลิก เมื่อตระหนักว่าความเดือดร้อนก�าลังจะเข้ามาถึงตัว…แม่น่ันต้องได้ยินส่ิงที่ เขาพูดแนๆ่ ถงึ จะไมม่ หี ลกั ฐานใดสาวมาถงึ ตวั เขาได้ แตโ่ สภติ าจะเปน็ ตวั มารคอย ขดั ขวางหนทางตกั ตวงผลประโยชนใ์ นวนั ขา้ งหนา้ กรฑี ารดู้ วี า่ เขาตอ้ งจดั การ กบั เรอ่ื งนี้โดยเร็วที่สดุ ก่อนความเสียหายมหาศาลจะตามมา…ไม่ต้องใชเ้ วลา คิดนานนกั เขากร็ ู้วา่ จะแกป้ ญั หาน้ีไดอ้ ย่างไร ชีวติ ลูกสาวเพื่อนเทียบไม่ไดก้ บั เงนิ หลายรอ้ ยล้านท่ลี อยอยูแ่ ค่เอือ้ ม! โสภติ าเหยยี บเบรกจนมดิ เมอ่ื รถของหลอ่ นซงึ่ แลน่ มาดว้ ยความ เรว็ สงู อยหู่ า่ งจากทา้ ยรถพว่ งคนั ใหญไ่ มถ่ งึ สบิ เมตร สตทิ ก่ี ระเจดิ กระเจงิ ทา� ให้ เสียสมาธิในการขบั รถ จนท้ายที่สดุ ตอ้ งตัดสนิ ใจจอดเทียบข้างทาง มอื เรียว สน่ั เทาขณะหยบิ โทรศพั ทม์ อื ถอื ขน้ึ มา หลอ่ นตอ่ สายไปหาบดิ าทบี่ า้ น แตแ่ ลว้ ก็เปล่ียนใจรีบกดตัดสายท้ิง…ถ้าบอกเรื่องที่กรีฑาจะยักยอกเงินบริษัทและ 19

จำกศัตรู สูห่ วั ใจ ลกั ลอบค้าไม้เถือ่ นทัง้ ทย่ี งั ไมม่ ีหลักฐานมดั ตวั คนผดิ พอ่ คงไม่เชื่ออยูด่ ี คนต่อมาท่ีโสภิตานึกถึงคือคู่หมั้นหนุ่ม นับตั้งแต่หล่อนกลับมาจาก เมืองนอก รวินคือเพื่อนสนิทคนเดียวท่ีไว้ใจได้ หล่อนกับเขาคบหาดูใจกัน นานกว่าสามปีโดยพัฒนาจากความเป็นเพ่ือนที่พบและรู้จักกันโดยบังเอิญ เม่ือคร้ังหล่อนไปเท่ียวแถวภาคเหนือ ชายหนุ่มเพียรโทรศัพท์หาและสร้าง ความประทับใจ ใช้ความดีเสมอต้นเสมอปลายเอาชนะใจหล่อนได้ในที่สุด โสภติ าตกลงรับหมนั้ เขาเม่อื ปลายปที ีแ่ ลว้ โดยจัดงานหมั้นเลก็ ๆ เชิญเฉพาะ ผ้ใู หญ่ท่ีเคารพและเพอ่ื นฝงู ทีส่ นทิ รวนิ อยากแตง่ งานกบั หลอ่ นใจแทบขาด แตโ่ สภติ าขอประวงิ เวลาออก ไปอีกสักพักโดยก�าหนดคร่าวๆ ไว้ที่กลางปีหน้า การตายของสรารินท�าให้ ครอบครวั ของหลอ่ นยงั ไมพ่ รอ้ มจะคดิ เรอ่ื งงานมงคลใหญโ่ ต เวลาสามปอี าจ ยาวนานมากพอที่จะเยียวยาความรู้สึกโศกเศร้าจากการสูญเสีย ทว่าไม่ใช่ สา� หรบั กรณขี องสรารนิ ไมม่ พี อ่ แมค่ นไหนทที่ า� ใจยอมรบั การฆา่ ตวั ตายอนั ไร้ สาเหตขุ องลกู ได้ ซง่ึ รวนิ ยอมเขา้ ใจโดยดแี ละไมเ่ คยเรง่ เรา้ อะไรใหโ้ สภติ าตอ้ ง อึดอัดใจ…เขาเป็นคนเดียวท่ีรักหล่อนโดยไม่มีเง่ือนไขและพร้อมจะอยู่เคียง ข้างทกุ เวลา หลอ่ นต่อสายไปหาเขา นานครู่ใหญก่ ว่าปลายสายจะกดรับ นา�้ เสียง ที่ผ่านเข้าหูมาน้ันช่วยให้หล่อนสงบลงได้อย่างประหลาด รวินเป็นคนสุขุม มาแตไ่ หนแตไ่ ร เขารู้จักควบคมุ อารมณ์ ฉลาดและเตม็ เปีย่ มไปด้วยเหตผุ ล “มาหาตาหนอ่ ยไดไ้ หมคะวนิ …ตามเี รอื่ งอยากปรกึ ษาคณุ …เดยี๋ วนเี้ ลย นะคะ…” น้�าเสียงวิงวอนของแฟนสาวท�าให้รวินรีบร้อนออกจากบริษัทของ ตนเอง โสภติ าไมใ่ ชค่ นทจ่ี ะแสดงความออ่ นแอใหใ้ ครเหน็ เรอื่ งขอความชว่ ย เหลอื จากคนอนื่ ยง่ิ ไมม่ ที างใหญ่ หากแตต่ อนนหี้ ลอ่ นคงตอ้ งการเขามากจรงิ ๆ ดีแล้วทห่ี ลอ่ นยังนึกถึงเขา… 20

ศตรศั ม์ิ “ท่านเรยี กดิฉันมาพบ มีเรอื่ งอะไรหรือคะ?” หญิงสาวรา่ งผอม บางในชุดเคร่ืองแบบพนักงานฝ่ายบัญชีเอ่ยถาม ขณะวางแฟ้มเอกสาร สองสามอันท่ีหอบเข้ามาเพื่อบังหน้าไม่ให้เพ่ือนร่วมงานคนอ่ืนสงสัยลงบน โตะ๊ ของกรฑี า สหี นา้ กระวนกระวายใจของเขาบง่ บอกวา่ กา� ลงั เจอปญั หาใหญ่ และคงน่งั ไมต่ ิดท่ีจนกว่าจะหาทางรับมอื กบั มนั ได้ “มคี นรคู้ วามลบั ของเราแลว้ ฉนั อยากใหเ้ ธอหามอื ปนื ทไ่ี วใ้ จไดส้ กั คน” “จะเกบ็ ใครหรือคะ?” “โสภิตา” “จา� เปน็ ขนาดนน้ั เลยหรอื คะทา่ น?” หลอ่ นขยบั เดนิ เขา้ ไปใกลเ้ ขาโดย อตั โนมตั ิ คา� ถามนน้ั ทา� ใหค้ นทห่ี งดุ หงดิ เปน็ ทนุ เดมิ อยแู่ ลว้ ยง่ิ เดอื ดดาล ยอ้ น ถามเสยี งกระด้าง “เธอเป็นลูกนอ้ งหรือเจ้านายฉันกนั แน่อรวรรณ?” “ขอโทษค่ะท่าน ดิฉันไม่ได้ต้ังใจจะขัดค�าส่ัง เพียงแต่คิดว่าถ้าเรา จัดการคุณโสภิตาตอนนี้ เรื่องมันจะไม่จบแค่ตรงเธอตาย คุณโภคินต้องสืบ สาวจนถึงทสี่ ดุ แนๆ่ ” “แล้วเธอมีทางอ่ืนท่ีดีกว่านี้หรือไง?” อรวรรณก้มหน้าอ้�าอ้ึง ไม่มีวิธี อ่นื ใดจะเสนอขึ้นมาหักล้างความคดิ ของอีกฝา่ ย “ถา้ กลวั ว่าจะถกู สาวมาถงึ ตัว เธอก็แคจ่ า้ งงานต่อไปหลายๆ ทอด…ว่าไงล่ะ ถา้ เธอไมก่ ลา้ พอ ฉนั จะได้ หาคนอนื่ มาชว่ ยจัดการเร่อื งน้ีแทน” หญิงสาวน่ิงเงียบไปนานพักใหญ่โดยมีสายตาจากคนเป็นนายจับจ้อง มาไม่คลาด “ตกลงคะ่ ดิฉันจะจัดการเร่อื งนเ้ี อง” “ต้องเรว็ ทส่ี ดุ นะ!” รวนิ ใชเ้ วลาเคาะกระจกรถของคหู่ มนั้ สาวอยนู่ านกวา่ คนทน่ี ง่ั เหมอ่ อยดู่ ้านในจะรู้สึกตัวและยอมปลดล็อกให้เขาเปิดประตูแทรกตัวเข้ามาน่ังท่ี 21

จำกศัตรู สูห่ ัวใจ เบาะข้างคนขับ หล่อนติดเคร่ืองยนต์ไว้ตลอดเวลาท่ีรอเขา รถยังจอดอยู่ ที่เดมิ เหมือนสามสบิ นาทกี ่อนหนา้ ชายหนมุ่ มองอาการของคนขา้ งตวั อยา่ งไมค่ อ่ ยสบายใจนกั เขาหนั ไป หาหลอ่ นพลางรวบมอื เรยี วมากมุ ไวอ้ ยา่ งปลอบประโลม โสภิตาดงึ สายตาท่ี เหม่อลอยกลบั มามองคนรัก “ทา� ยงั ไงดีคะวิน?” “ใจเยน็ ก่อน แลว้ คอ่ ยๆ เลา่ ให้ผมฟงั วา่ เกิดอะไรขน้ึ ” โสภติ าพยายามทา� ตามคา� แนะนา� สดู ลมหายใจเขา้ ใหล้ กึ ทส่ี ดุ แลว้ คอ่ ย ผ่อนออกมาอย่างเชื่องช้า…ในหัวหนักอ้งึ หากรา่ งกายส่วนอื่นกลับเบาโหวง เหมือนตัวเองเป็นแค่เศษผงลอยอยู่ในอากาศรอบกาย หล่อนบอกไม่ถูกว่า ตอนนรี้ สู้ กึ ยงั ไง ทง้ั โกรธทก่ี รฑี าหกั หลงั ครอบครวั หลอ่ นไดล้ งคอ และกลวั วา่ ผลประโยชนม์ หาศาลจะนา� มาซง่ึ ปมขดั แยง้ ทบี่ านปลายและการนองเลอื ด... ลางสังหรณบ์ อกหล่อนว่าเร่ืองนจี้ ะไม่จบลงง่ายๆ แน่ “ตาแอบไดย้ นิ ลงุ กรฑี าวางแผนคา้ ไมเ้ ถอื่ นคะ่ คดิ วา่ เขาคงทา� มาหลาย ครัง้ แลว้ แตพ่ ่อกับตาไม่ระแคะระคาย” สีหน้าของรวินบ่งบอกถึงความตกใจและประหลาดใจ คิ้วหนาขมวด มุ่นครุ่นคิด “คณุ แนใ่ จนะวา่ ไม่ไดฟ้ งั ผดิ ” “แน่ใจคะ่ ตาไดย้ นิ เต็มสองหู ไมอ่ ยากเชือ่ เลยว่าเขาจะท�าแบบน้ีกบั พวกเราได้ลงคอ…ตาอยากแจ้งต�ารวจค่ะวิน” หล่อนเอ่ยด้วยความว้าวุ่น โสภิตาผู้เย่อหยิ่งหายตัวไปเหลือเพียงหญิงสาวร่างเล็กน่ังคุดคู้เหงื่อซึม กระวนกระวายท�าอะไรไม่ถูก หล่อนรู้ว่าการท�าธุรกิจนั้นเต็มไปด้วยปัญหา หลากหลายรปู แบบ แตเ่ รอ่ื งนีอ้ ยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของหลอ่ น “ฟังผมนะจ๊ะตา…เราต้องหาหลักฐานท่ีมัดตัวคนผิดได้แน่นหนาพอ ก่อนแล้วค่อยแจ้งต�ารวจ คนระดับนั้นถ้าคิดจะโกงใคร คงไม่ปล่อยให้เรื่อง สาวมาถงึ ตวั เองไดง้ ่ายๆ หรอก และถา้ จะเลน่ งานเขาให้อยหู่ มัดกต็ ้องเลอื ก 22

ศตรัศม์ิ ต�ารวจทีเ่ ช่ือมอื ไดด้ ว้ ย สมยั นีเ้ งนิ เปน็ กลไกสา� คัญในการขบั เคลื่อนทุกสง่ิ ซ้อื ไดท้ กุ อยา่ ง แมแ้ ตค่ วามถกู ตอ้ งหรอื ชวี ติ คน...จะทา� อะไรคณุ ตอ้ งรอบคอบให้ มากนะ” “แต่ตากลวั ว่าเราจะชา้ กวา่ เขา ตา...ตากลวั วา่ เขาจะใช้วิธีรุนแรงเลน่ งานพวกเรา ล�าพังตัวตาเองไม่เท่าไร แต่พ่อ...” คา� พูดที่เหลือถกู ความหว่นั กลวั กลืนหายไป รา่ งของหญิงสาวสะทา้ นไหว “ผมจะชว่ ยอกี แรง ทส่ี า� คญั คอื คณุ ตอ้ งไมเ่ ผลอแสดงพริ ธุ หรอื กระโตก กระตาก ท�าเหมอื นไม่รไู้ ม่เหน็ อะไร ปลอ่ ยใหเ้ ขาโกงไปอีกสกั คร้ัง เพ่อื ทค่ี ุณ กับพ่อจะได้ไม่ตกอยู่ในอันตราย…จุดอ่อนของคุณคือคุณพ่อ และผมเช่ือว่า นายกรีฑารู้จุดอ่อนของคุณเป็นอย่างดี เพราะฉะน้ันคุณจะเอาชีวิตท่านมา เสี่ยงไมไ่ ด้เดด็ ขาด...เราจะจดั การคนโกงเม่อื เราพรอ้ มจรงิ ๆ เท่านน้ั ” ผลประโยชนไ์ มเ่ ขา้ ใครออกใคร ถา้ ทะเลอ่ ทะลา่ ไปขดั ขวางหลอ่ นอาจ จะถกู เล่นงานได้ ลา� พงั ตัวเองเจ็บหรอื ตายนั้นไม่เทา่ ไร แตถ่ า้ เกดิ อะไรขนึ้ กับ พ่อ หล่อนคงมชี วี ิตอยู่ในโลกนี้ต่อไปไม่ได้ “ขอบคุณมากนะคะวนิ ที่เตอื นสติตา” รวนิ ยม้ิ นอ้ ยๆ กอ่ นจะรงั้ ศรี ษะทยุ ของหลอ่ นเขา้ มาซบไหล่ มอื หนาลบู ตน้ แขนเรยี วเบาๆ แทนคา� ปลอบใจ โสภติ าถอนลมหายใจออกชา้ ๆ ปดิ เปลอื ก ตาลง…ความรูส้ กึ อ่นุ ใจเออ่ ท้นยามอยู่ชิดใกลช้ ายอันเป็นท่ีรกั ริน…ถา้ วญิ ญาณของนอ้ งมีอยู่จรงิ ช่วยคมุ้ ครองพอ่ ของเราดว้ ยนะ… เจตนน์ งั่ ชนั เขา่ ทง้ั สองขา้ งอยทู่ พี่ นื้ ภายในหอ้ งพกั ของอะพารต์ เมนต์ แหง่ หนงึ่ แผน่ หลงั กวา้ งทพ่ี งิ ผนงั หอ้ งอยนู่ น้ั หนกั อง้ึ ราวกบั แผน่ ปนู จะรองรบั นา�้ หนกั ไวไ้ มไ่ หว ตน้ แขนขา้ งหนงึ่ วางพาดไวบ้ นหวั เขา่ ขณะทมี่ อื หนาแกะซอง สีน้�าตาลออกดูสิ่งท่ีอยู่ข้างใน แม้หน้าซองจะไม่มีชื่อผู้ส่งและผู้รับ หากชาย หนมุ่ รดู้ วี า่ ใครสง่ มนั มา เขาลว้ งหยบิ รปู ถา่ ยขนาดโปสตก์ ารด์ สามสใ่ี บออกมา จากซอง ก่อนน่งิ อ้งึ ไปครู่ใหญ่เม่ือมองเห็นรูปเหย่ือสาว 23

จำกศตั รู สูห่ ัวใจ เขาเปน็ นกั กฬี ายงิ ปนื มานานหลายปกี อ่ นจะมเี รอื่ งววิ าทกบั เพอ่ื นรว่ ม วงการจนเกิดการดวลปนื กนั ผลคือฝ่ายน้ันตายคาทีต่ งั้ แต่นัดแรก สว่ นเจตน์ ได้รับบาดเจ็บท่ีต้นแขน…ชายหนุ่มพยายามบอกต�ารวจว่าน่ันคือการยิงเพ่ือ ปอ้ งกนั ตวั เขายงิ เพยี งนดั เดยี วเทา่ นนั้ ไมไ่ ดเ้ จตนาจะฆา่ แกงกนั ใหต้ าย แตค่ น ทอ่ี ยใู่ นเหตกุ ารณก์ วา่ ครงึ่ คอ่ นเปน็ พวกพอ้ งของผตู้ าย ทกุ คนใหก้ ารไปในทาง เดยี วกนั วา่ เจตนเ์ ปน็ ฝา่ ยกอ่ เหตวุ วิ าท และชกั ปนื ขนึ้ สาดกระสนุ ใสผ่ ตู้ ายกอ่ น เจตน์มีทนายความท่ีเก่ง และสามารถช่วยให้เขาประกันตัวออกมา สู้คดีต่อได้…หากความหวังของชายหนุ่มต้องพังพินาศลงเม่ือทนายความคน ดงั กลา่ วไมย่ อมมาขึน้ ศาล อนาคตบนเสน้ ทางการเปน็ นกั กฬี าของเขาดบั วบู ลงทง้ั ทก่ี า� ลงั จะกา้ ว เข้าสกู่ ารเป็นตัวจรงิ ของทีมชาติ เขาถกู ครอบครัวลอยแพ ไม่มีใครอยากเอา ช่อื เสียงของวงศ์ตระกลู มาเสย่ี งกบั ฆาตกรท่ีถูกมองเปน็ เดนสังคม ชวี ิตเจ็ดปี ในกรงขังท�าให้เขากลายเปน็ คนแข็งกระด้าง มองเหน็ ความโหดร้ายของโลก นี้ในทกุ รูปแบบผ่านเพอ่ื นรว่ มคุก วนั ทพ่ี น้ โทษเขาไดร้ บั เพยี งเชค็ เงนิ สดสามลา้ นบาทจากพอ่ บงั เกดิ เกลา้ แลกกบั การไมต่ อ้ งกลบั ไปเหยยี บทบ่ี า้ นใหญ้ าตโิ กโหตกิ าตอ้ งอบั อายอกี …แค่ เศษเงินจากพ่อ แต่ส�าหรับเจตน์มันมากพอจะใช้ตั้งต้นชีวิตใหม่ด้วยอาชีพ สุจริตได้ เขารับมันไว้…และลาออกจากการเป็นลูกชายคนรองของครอบครัว นน้ั จะมีชีวติ ของคนข้ีคุกสักกีค่ นท่ถี ูกตคี า่ เปน็ เงนิ จา� นวนมากขนาดนั้น! ชวี ติ หลงั ออกจากกรงขงั ดจุ ฟา้ หลงั ฝนแสนสดใส เขาเปดิ รา้ นตดั เสอ้ื ผา้ บรุ ษุ และสตรซี งึ่ ชว่ งนนั้ เปน็ ธรุ กจิ ทท่ี า� กา� ไรไดเ้ รว็ และมอี ตั ราการเตบิ โตสงู มี ช่างฝีมือดีในร้านถึงสามคน แต่ละวันมีลูกค้าหน้าเก่าหน้าใหม่แวะเวียนเข้า มาใช้บริการอยู่เสมอ ส่วนตัวเขาเองกเ็ รียนรูง้ านทางดา้ นนีไ้ ปดว้ ย กิจการ ทุกอย่างไปได้ดี เจตน์ได้รู้จักกับสรารินซึ่งมักจะมาใช้บริการที่ร้านของเขา 24

ศตรศั ม์ิ เสมอ หากช่วงแรกๆ ความสัมพันธ์ของท้ังสองอยู่บนพ้ืนฐานของพ่อค้ากับ ลกู คา้ พชี่ ายกบั นอ้ งสาว…เขาไมแ่ นใ่ จวา่ มนั เปลย่ี นเปน็ ความรกั เชงิ หนมุ่ สาว ต้ังแต่เมอื่ ไร รู้เพยี งสรารนิ เปน็ ผหู้ ญงิ ท่ีเขาอยากปกป้องดแู ลและทะนุถนอม ไว้ หล่อนฟื้นฟูหัวใจท่ีแห้งผากเพราะขาดความรักหล่อเลี้ยงให้กลับมา ชุ่มชื่นอีกคร้ัง กระทั่งวันหนึ่งเจ้าของตึกแถวสามคูหาที่เขาเช่ามาขอทวงตึกคืนทั้งท่ี เหลอื เวลาอกี หา้ ปตี ามสญั ญาเชา่ อา้ งวา่ มคี นตอ้ งการซอื้ ทตี่ รงนเ้ี พอื่ ทา� ธรุ กจิ เจตนไ์ ม่ยอมทา� ตามเพราะทุกอย่างก�าลังไปได้สวย รอหมดสญั ญาแลว้ ถึงจะ ยอมย้ายออกไป โดยพร้อมจะไปต่อสู้กันในศาลหากเจ้าของที่ยังดึงดันจะ ฉีกสัญญาทิ้งโดยที่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายท�าผิดสัญญาก่อน ทว่าไม่ทันไรเรื่องไม่ คาดฝันกเ็ กดิ ขนึ้ รา้ นของเขาถกู วางเพลงิ เผาเรยี บ สญั ญาเชา่ ตกึ และทรพั ยส์ นิ ขา้ วของ ท้ังหลายมอดไหม้ไปกับกองไฟ คนงานในร้านเสียชีวิตหน่ึงคน ส่วนอีกสอง คนไดร้ บั บาดเจบ็ แม้ทา้ ยทีส่ ดุ จะจับตัวมือวางเพลงิ ได้ แต่กไ็ ม่อาจสบื สาวไป ถงึ ตน้ ตอตวั บงการทแี่ ทจ้ รงิ เหตกุ ารณค์ รงั้ นนั้ ทา� ใหเ้ จตนเ์ กอื บสนิ้ เนอ้ื ประดา ตัว เมื่อหกั เงนิ ทช่ี ดใช้ใหแ้ ก่ครอบครัวของคนงานทเ่ี สียชวี ิต รวมถงึ ค่ารกั ษา พยาบาลคนเจบ็ ทงั้ สองจนหายดี เขาเหลอื เงนิ ตดิ ในบญั ชธี นาคารอยไู่ มถ่ งึ หา้ แสน…อาจดเู หมอื นมากพอทจี่ ะตง้ั ตน้ ใหมไ่ ด้ แตม่ นั ดนู อ้ ยนดิ เมอ่ื เปรยี บเทยี บ กบั เงินต้นหลักลา้ นท่ีใช้ลงทุนและต้องสูญสลายไปในกองเพลงิ ชีวิตหลังจากนั้นอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่านานพักใหญ่ ชายหนุ่ม บอกตัวเองว่าเขายังโชคดีท่ีมีสรารินคอยให้ก�าลังใจ เจตน์ได้มีโอกาสพบกับ โสภิตาซ่ึงเพ่ิงเดินทางกลับจากต่างประเทศ และรู้ว่าความรักของเขากับ สรารนิ เรม่ิ จะมอี ปุ สรรค โสภติ าหวงนอ้ งสาวทา� ตวั ราวกบั เปน็ แมบ่ งั เกดิ เกลา้ เสียเอง หล่อนตามสืบจนรูท้ กุ เรื่องเกี่ยวกบั ตวั เขา และรบั ไม่ไดเ้ มื่อรู้ว่าเจตน์ เคยก่อคดีอุกฉกรรจ์จนติดคุกมาแล้วหลายปี หน�าซ้�ายังล้มเหลวในการท�า 25

จำกศัตรู สูห่ วั ใจ ธุรกจิ ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าจนแทบเหลอื แตต่ ัว โสภิตาเหมือนนางมารร้ายที่คอยคุกคามชีวิตเขา หล่อนเลือดเย็นถึง ขนั้ สง่ั คนใหม้ ารมุ ทา� รา้ ยเขาจนเจบ็ ปางตาย แตไ่ หนแตไ่ รเจตนไ์ มเ่ คยยอมแพ้ และไม่สนใจค�าดูถูกถากถางจากโสภิตา ทว่าคนเรามักจะมีจุดหน่ึงที่อ่ิมตัว และมองเห็นทุกส่ิงในมุมที่แตกต่างออกไปจากเดิม หูตาสว่างเล็งเห็นความ เป็นจริงมากกว่าความฝันลมๆ แล้งๆ…เจตน์ตัดสินใจไปจากสราริน ไม่ใช่ เพราะกลวั ถกู ทา� รา้ ยอกี แตอ่ ยากปลอ่ ยใหห้ ญงิ สาวไดเ้ จอคนทค่ี คู่ วร มคี วาม รกั ท่รี าบร่ืนมากกว่านี้ จะพูดว่าเขาไม่ศรัทธาในรักแท้ก็ได้ รักค�าเดียวไม่อาจเยียวยาทุก ปญั หาไดเ้ สมอไป ตราบใดทค่ี นเรายงั ยดึ ถอื เงนิ ทอง ความมหี นา้ มตี าในสงั คม ช่อื เสียง เกียรติยศ และปจั จยั นอกกายอกี หลายอย่างเปน็ สรณะ…เขาไมเ่ ช่อื ว่าคนเราจะยอมแลกได้แม้กระท่ังชีวิตเพื่อความรัก ในเมื่อพื้นฐานทาง ครอบครวั ไม่เคยสอนเขาให้เช่อื ในความรู้สึกอันเป็นนามธรรมนั้น ทว่ายังไม่ทันหาโอกาสพูดคุยกับสรารินให้ชัดเจนเรื่องการลดระดับ ความสมั พนั ธ์ เขากไ็ ดข้ า่ ววา่ หลอ่ นฆา่ ตวั ตาย และโสภติ ากไ็ มย่ อมเปดิ โอกาส ใหเ้ ขาเข้าไปใกลศ้ พของสรารินเลยแมส้ ักครง้ั ! เจตน์ใช้ชีวิตแบบลองผิดลองถูกอีกหลายครั้ง หากผลลัพธ์ยังคงล้ม เหลวอยู่เนืองๆ ท้ายที่สุดก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะดิ้นรน เม่ือไม่กี่วันมาน้ีเขา ตัดสินใจหันเหทิศทางเดินของตัวเองเข้าสู่วงการนักฆ่าโดยการชักชวนของ ‘ทนู ’ อดตี นกั กฬี ายงิ ปนื รนุ่ พที่ เ่ี จอกนั โดยบงั เอญิ ในผบั แหง่ หนง่ึ เมอื่ หลายคนื ก่อน…ไม่ใช่เร่ืองเหนือจริงที่นักกีฬายิงปืนสักคนจะผันตัวมาเป็นมือปืนยาม ชีวติ พบจดุ พลิกผนั ซ�้าซากจนหวั ใจดา้ นชา และนี่คืองานแรกของเขาที่ทูนรับงานจากผู้จ้างวานแล้วส่งต่อมาให้ ชนิดรวดเร็วทันใจ…หากมันกลับท�าให้รู้สึกต้ือตัน เส้นทางที่เป็นอริกับ กฎหมายนด้ี ทู า่ วา่ คงสะดดุ ตง้ั แตแ่ รกเรมิ่ เมอื่ ผหู้ ญงิ ทอ่ี ยใู่ นรปู ถา่ ยคอื โสภติ า อณั ธา� รง พสี่ าวของสราริน 26

ศตรัศม์ิ ใครจะคดิ วา่ เสน้ ทางชวี ติ ของคนสองคนทฉ่ี กี แยกออกจากกนั จะโคจร กลับมาบรรจบอีกคร้ังราวกับชะตากรรมได้จัดวางต�าแหน่งทุกอย่างไว้ล่วง หนา้ หมดแลว้ โสภติ า…หล่อนคือเหยอ่ื รายแรกทเ่ี ขาตอ้ งฆา่ ! 27

2 รวินจูงมือแฟนสาวเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรมหรูเพื่อกิน มื้อเท่ียงด้วยกัน ผ่านมาหลายวันแล้วนับต้ังแต่โสภิตาบังเอิญล่วงรู้แผนการ ของกรฑี า การทา� งานในแตล่ ะวนั ของหญงิ สาวมเี พยี งความอดึ อดั ใจ หนา้ กาก แห่งรอยยิ้มยามอยู่ท่ามกลางผู้ร่วมงานถูกถอดออกวางเม่ือมาอยู่ต่อหน้า ค่หู มั้นหนมุ่ …เหลอื เพียงโสภติ าผู้แบกโลกเอาไว้ท้ังใบเทา่ นัน้ ความเครียดได้ กลนื กินประกายแหง่ ชวี ิตชวี าในดวงตาคูส่ วยของหล่อนจนหมดส้ิน ชายหนุ่มเล่ือนเก้าอ้ีให้แฟนสาวนั่ง จัดแจงส่ังอาหารเผ่ืออย่างรู้ใจ ปล่อยให้โสภิตาได้จัดระเบียบความคิดของตัวเองโดยไม่ขัดจังหวะ หาก สุดทา้ ยกอ็ ดไม่ได้ท่จี ะเอื้อมไปกุมมือของหล่อนไวเ้ บาๆ อยา่ งปลอบประโลม “ตอนนีผ้ มใหค้ นตามประกบอีกฝ่ายอยู่ อย่างนอ้ ยจะได้รู้วา่ แตล่ ะวัน เขาไปพบใครบา้ ง อาจมีสักคนในจา� นวนนนั้ ทใี่ ห้เบาะแสอะไรแก่เราได”้ “แล้วคุณพอจะร้จู ักต�ารวจมอื สะอาดสักคนไหมคะวิน ทางเดยี วท่ีจะ 28

ศตรัศมิ์ หยดุ ลุงกรีฑาไดค้ อื ต้องทลายแก๊งค้าไมเ้ ถื่อน จบั พวกมนั ตอนทก่ี า� ลงั ล�าเลียง ของกลาง ต�ารวจน่าจะติดตามความเคลื่อนไหวของพวกมันได้ถนัดกว่าเรา นะคะ” รวินพยักหนา้ รบั เบาๆ “ผมจะลองถามพวกเพื่อนๆ ดูว่ามีต�ารวจคนไหนที่เราพอจะไว้เนื้อ เชื่อใจได้บ้าง แต่ระหว่างน้ีคงต้องจับตาดูพฤติกรรมกันไปก่อน…บอกตรงๆ ว่าผมไมไ่ ว้ใจ ถา้ เขาระแคะระคายวา่ คุณร้แู ผนการของเขา คณุ อาจจะตกอยู่ ในอนั ตราย” โสภติ าเข้าใจความหว่ งใยของเขาเป็นอยา่ งดี หากกรฑี าไหวตัวเมอื่ ไร คงจ้างใครสกั คนมาเกบ็ กวาดหลอ่ นเปน็ แน่ อาหารท่ีส่ังถูกยกมาเสิร์ฟอย่างต่อเน่ืองจนครบ หล่อนละเลียดกิน ไมก่ ีค่ �าก็รวบชอ้ นอิม่ ความกงั วลสง่ ผลกระทบใหร้ ะบบตา่ งๆ ในรา่ งกายรวน ไปหมด “อิ่มไวจังเลยตา” รวินท้วงอย่างไม่จริงจังนัก เพราะเข้าใจว่าใน สถานการณ์แบบนี้เป็นใครก็คงฝืดคอเตม็ ทน น่ียงั จัดว่าดขี ึ้นกวา่ สองวันแรก ทโ่ี สภติ าไม่ยอมแตะตอ้ งข้าวปลาอาหารเลย “ไมค่ อ่ ยหิวน่ะคะ่ ” “เออนตี่ า คราวกอ่ นผมไปงานเลย้ี งสง่ เพอ่ื นทจี่ ะไปเรยี นตอ่ เมอื งนอก เจอเพ่ือนเก่าคนหน่ึงตอนนี้เป็นเวดดิงแพลนเนอร์ รับวางแผนงานแต่งงาน แบบครบวงจรเชยี วละ พอมนั รวู้ า่ ผมกา� ลงั จะแตง่ งานกเ็ ลยใหบ้ ตั รกา� นลั ของ ร้านมา มันบอกว่าถ้าตาจะไปใช้บริการสปาหรือเสริมความงามเพ่ือเตรียม เป็นเจ้าสาว ก็ไปได้เลยทุกเมื่อ…สิทธิพิเศษส�าหรับคู่หม้ันของผมโดยเฉพาะ เลยนะ ผมเปน็ เพื่อนมนั แท้ๆ แถมก�าลงั จะเปน็ เจ้าบา่ ว มนั ยงั ไมใ่ หเ้ ลย” ชายหนุ่มพยายามเปล่ียนเร่ืองหมายฉุดหล่อนออกจากความทุกข์ใจ หากโสภิตากลับน่ังนิ่งมองกระดาษแผ่นบางแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยมูลค่าและ นา้� จติ นา�้ ใจ อยากจะเออื้ มมอื ไปรบั เมอ่ื รวนิ สง่ มนั มาให้ แตส่ ดุ ทา้ ยกส็ า่ ยหนา้ 29

จำกศตั รู สูห่ ัวใจ “ขอบคุณนะคะวิน ฝากขอบคณุ เพ่อื นคุณด้วยส�าหรับน้�าใจ แต่วา่ … ถ้ายังจัดการเรื่องของลงุ กรีฑาไม่ได้ ตาคงไมม่ แี ก่ใจคดิ เรือ่ งอน่ื ” “ผมรู้…เราเล่ือนงานแต่งงานออกไปก่อนก็ได้ จนกว่าทุกอย่างจะ เรียบร้อย” เขาเอ่ยอย่างเข้าใจความรู้สึกของหล่อน โสภิตายิ้มเศร้า กุมมือ เขาตอบ “ขอโทษนะคะวิน แลว้ ก็ขอบคณุ ที่เขา้ ใจตา” “ไมเ่ ปน็ ไรจะ้ เราจะชว่ ยกนั แกป้ ญั หานก้ี อ่ น แลว้ คอ่ ยคยุ เรอื่ งแตง่ งาน ทีหลัง อย่าลืมสิว่าผมรอตามาได้ตั้งเกือบสามปีแล้วนะ ให้รอต่อท้ังชีวิตก็ ทา� ได…้ สว่ นบตั รนผ่ี มจะเกบ็ เอาไวใ้ หต้ านะ” หลอ่ นยมิ้ ใหเ้ ขาดว้ ยความซาบซง้ึ ใจ ชายหนุ่มสอดบตั รทรงสเ่ี หล่ยี มผืนผ้าลงในซองจดหมายสีขาวดังเดิม แลว้ ใส่มันลงในกระเปา๋ ด้านในของสูท “ตาขอไปเขา้ หอ้ งน้า� กอ่ นนะคะ” “ใหผ้ มเดินไปเปน็ เพื่อนดกี วา่ ท่าทางคณุ ไม่ค่อยดเี ลย” เขาลกุ ขนึ้ ยนื แล้วครง่ึ ตวั แต่หล่อนร้องปราม “ไมต่ ้องหรอกค่ะ คณุ ทานขา้ วต่อเถอะ ตาไม่เป็นไรจริงๆ” รวินมองตามไปจนร่างเล็กของแฟนสาวลับสายตาแล้วจึงถอนหายใจ ออกมา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวคลุมด้วยแจ็กเกตสีด�า สวมกางเกงยนี สนี า�้ เงนิ เขม้ ยนื มองเงาสะทอ้ นตวั เองในกระจกหอ้ งนา้� ชาย มอื หนาดึงปีกหมวกแก๊ปท�าจากหนังสีด�าให้ลงมาต�่าอีกนิดเพ่ืออ�าพรางใบหน้า ครึ่งบน ก่อนจะออกมายืนพิงก�าแพงด้านนอกซ่ึงเป็นทางท่ีลูกค้าทุกคนของ โรงแรมแห่งน้ีจะต้องผา่ นเขา้ ออกหากประสงคจ์ ะเข้าห้องน้�า ไม่ถึงสองนาทีหลังจากน้ันร่างเล็กของเป้าหมายก็เดินออกมาจาก ห้องน�้าหญิง หากไม่ทันไรหล่อนก็รีบยกมือข้ึนกุมปากแล้วหันหลังว่ิงกลับ เข้าไปในห้องนา้� เจตนเ์ ดาไดว้ า่ หลอ่ นคงอยากอาเจยี น 30

ศตรศั ม์ิ แพ้ท้องหรือไง? เขาอดทนรออย่างใจเย็นจนหล่อนออกมาจากห้องน้�าอีกครั้ง ร่าง เพรียวเดินผ่านหน้าเขาไป ใบหน้าสวยซีดเซียวไร้สีเลือด ท่าเดินโงนเงนบ่ง บอกถงึ ความออ่ นแรงของสองขา เจตน์เดนิ ประกบหลังตามหล่อนไปเรื่อยๆ กอ่ นจะฉวยโอกาสตอนทีผ่ คู้ นบางตาเข้าประชดิ ตัวเปา้ หมาย “อยา่ ส่งเสียง…” ร่างเลก็ กระตกุ วาบเมื่อเขากระซบิ เสยี งเยน็ ข้างใบหู วตั ถบุ างอยา่ งจอ่ อยทู่ บ่ี น้ั เอวของหลอ่ น แมม้ องไมเ่ หน็ หากสมั ผสั ทผี่ า่ นเสอ้ื ผา้ เขา้ มายงั ผิวหนังทา� ใหเ้ ดาได้ว่าน่ันคือปืน “ต้องการอะไร” หล่อนถามกลบั น�้าเสยี งแผว่ อยา่ งคนทใ่ี กล้จะหมด แรงเตม็ ที มหิ นา� ซา�้ ยงั เผลอทง้ิ แผน่ หลงั ลงไปพงิ แผงอกกวา้ งของชายหนมุ่ อกี ต่างหาก เจตนม์ องอาการไม่มนั่ คงของหลอ่ น ตัดสนิ ใจดันร่างนั้นใหเ้ ดินออก ไปยงั ลานจอดรถ เขาลว้ งกญุ แจรถในกระเปา๋ กางเกง แทบตง้ั ตวั ไมท่ นั เมอื่ จๆู่ รา่ งของคนขา้ งหนา้ กท็ รดุ ฮวบลงไป มอื หนาทงั้ สองประคองเอวบางไวไ้ ดอ้ ยา่ ง หวุดหวดิ กอ่ นที่หล่อนจะลงไปกองอย่กู ับพนื้ เจตน์รู้ว่าโสภิตาไม่ได้เป็นลมล้มพับเพราะเขา แต่เป็นเพราะความ ออ่ นเพลยี ทสี่ งั่ สมมากอ่ นหนา้ นต้ี า่ งหาก จากการสงั เกตหลอ่ นแทบไมไ่ ดแ้ ตะ อาหารบนโตะ๊ เลย จะกนิ บา้ งกต็ ามมารยาทเพราะไมอ่ ยากใหผ้ ชู้ ายหนา้ หลอ่ ทน่ี ง่ั รว่ มโตะ๊ เปน็ กงั วล…และเมอื่ กหี้ ลอ่ นกค็ งสา� รอกอาหารไมก่ ค่ี า� นน้ั ออกมา จนหมดแล้ว ชายหนมุ่ ประคองรา่ งเลก็ ไวด้ ว้ ยแขนขา้ งหนงึ่ ขณะเปดิ รถซงึ่ จอดไวใ้ น มุมท่ีค่อนข้างลับตาคนและไม่มีกล้องวงจรปิดส่องถึง โสภิตานอนตะแคง ไมไ่ ดส้ ตอิ ยู่ท่เี บาะด้านหลังของรถยนตค์ ันสดี า� กลางเกา่ กลางใหม่ เจตนถ์ อด หมวกออกแล้วโยนไว้ท่ีเบาะข้างตัว มือหนาข้างหนึ่งเสยผมให้กลับเข้าทรง อย่างลวกๆ ร้ือหาสิ่งทีต่ อ้ งการจากใตแ้ ผน่ ยางทพ่ี ืน้ รถดา้ นหลังครหู่ นึง่ กอ่ น จะเดนิ ออ้ มไปหนา้ รถ จดั แจงเปล่ียนปา้ ยทะเบียนเสียใหมท่ ง้ั หนา้ หลัง เสร็จ สรรพแล้วจงึ ขบั รถออกจากโรงแรมอยา่ งไม่รีบไม่รอ้ น 31

จำกศัตรู สหู่ ัวใจ เขาเอย้ี วตัวไปมองหล่อนแวบหน่งึ กอ่ นจะหันกลบั มายิม้ กับตัวเอง อยากรู้นักว่านางมารร้ายจะเป็นลมไปอีกรอบหรือเปล่าถ้าฟื้นขึ้นมา แลว้ เจอหนา้ เขา!? โสภติ าขยบั ตวั ไปมาอยหู่ ลายครงั้ กอ่ นจะปรอื ตาขน้ึ ควิ้ เรยี วสวย ยงั ขมวดไมค่ ลายเปน็ ผลมาจากความหมกมนุ่ ภายใน หลอ่ นพยายามตง้ั สตจิ น มั่นใจวา่ พื้นทแี่ ผ่นหลงั ของตนสัมผสั อยูค่ อื เตยี งนอนนมุ่ ดวงตาคู่สวยไลม่ อง จากเพดานห้องต่�าลงเร่ือยๆ จนมาหยุดที่ร่างของใครอีกคนซ่ึงก�าลังน่ังอ่าน หนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอ้ีข้างเตียง สัญชาตญาณส่ังให้ลุกข้ึนน่ังทันที แม้ไม่รู้ วา่ อกี ฝา่ ยเปน็ ใครเพราะหนงั สอื พมิ พท์ ก่ี างอยบู่ ดบงั ใบหนา้ ของเขาเอาไว้ แต่ ขนึ้ ชอ่ื วา่ เป็นคนแปลกหนา้ แถมยังเปน็ ผ้ชู ายกไ็ ว้ใจไม่ได้ทั้งน้ัน! การรบี ลกุ พรวดพราดทา� ใหอ้ าการหนา้ มดื จโู่ จมเขา้ ใสอ่ กี ครงั้ กระนน้ั โสภติ ากแ็ ขง็ ใจ บงั คบั รา่ งกายไมใ่ หล้ ม้ หงายลงไปอกี ครง้ั สมองหลอ่ นทา� งาน อยา่ งรวดเรว็ นกึ ยอ้ นไปถงึ ภาพสดุ ทา้ ยในความทรงจา� …หลอ่ นถกู ประกบจาก ทางด้านหลังโดยผู้ชายคนหน่ึงซ่ึงหล่อนไม่เห็นหน้า และยังไม่ทันได้โต้ตอบ กบั ฝ่ายนน้ั แบบเป็นเรือ่ งเปน็ ราวสตทิ ม่ี กี ็ดบั วูบลงเสยี กอ่ น เม่ือเห็นร่างของคนที่นั่งอยู่ยังนิ่งสงบราวรูปปั้น โสภิตาจึงตัดสินใจ รวบรวมเรยี่ วแรงท้ังหมดทม่ี กี ้าวลงจากเตยี ง ว่ิงไปท่ีประตหู ้องเพ่อื จะพบว่า มแี มก่ ญุ แจขนาดใหญล่ อ็ กอยู่ หลอ่ นหนั ขวบั ไปมองอกี ฝา่ ย ถอยกรดู จนแผน่ หลังชดิ บานประตู อยา่ งน้อยนก่ี ็เปน็ ระยะห่างท่ปี ลอดภัยทส่ี ดุ ที่พอจะหาได้ ในเวลาน้ี แผ่นหลังและทรงผมของเขาคุน้ ตายิง่ นัก หลอ่ นลืมตวั เพ่งมองรา่ งนน้ั เขม็งแต่ไมก่ ลา้ เขา้ ใกล้ กระท่งั คนทนี่ ่งั อยลู่ ดหนังสือพมิ พ์ในมอื ลง ลุกขึ้นยืน แลว้ หนั มาเผชญิ หน้า วนิ าทีนั้นโลกของโสภติ าราวกับระเบิดออกเปน็ เสี่ยงๆ “นายเจตน์?” หล่อนเรียกช่ือเขาอย่างไม่เต็มเสียง ภาวนาให้ตัวเอง 32

ศตรศั ม์ิ ตาฝาดไป “คนเรายิ่งเกลียดอะไรกย็ ิ่งจ�าไดแ้ มน่ นะวา่ มั้ย” เขาเอย่ ด้วยรอยยิ้มท่ี ยากจะแปลความหมาย สาวเท้าเขา้ ไปหาหลอ่ นอยา่ งใจเย็น โสภิตาคิดผดิ ท่ี ยนื หลงั ตดิ ประตูแบบนนั้ เพราะเทา่ กับปิดโอกาสหนีของตวั เอง “นายจับฉนั มาท�าไม?” เหน็ สายตาของหล่อนแล้วชายหนุ่มถึงกับระเบิดเสยี งหวั เราะล่นั “อย่าหว่ งไปเลย คุณไม่ใชส่ เปกผมหรอก แค่เจอสนั ดานปากของคณุ เขา้ ไปผมก็หมดอารมณ์จะคดิ ลามกด้วยแลว้ ” โสภติ าหนา้ แดงกา�่ ดว้ ยความอบั อาย ทเ่ี คยมองวา่ เขาเลวรา้ ยกย็ งิ่ ปกั ใจ เชื่อมากข้ึน ผู้ชายคนนี้พูดกับผู้หญิงที่คร้ังหนึ่งเคยเป็นพ่ีสาวของคนรักด้วย ค�าพูดจาบจ้วงหยาบคายไร้มารยาท เขาไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษหลงเหลือ อยู่ในตัวเลยแม้แตน่ ิดเดียว! ไมส่ !ิ ไม่ใชว่ า่ ไมม่ เี หลอื แต่เขาไมเ่ คยมีความเปน็ สุภาพบุรษุ มาตั้งแต่ แรกแลว้ ตา่ งหาก! “นายมันไม่ใช่ลูกผชู้ าย!” “ดูท่าค�าว่าลูกผู้ชายในนิยามของคุณ คงจะหมายถึงคนที่แต่งตัวโก้ พูดจาหวานเล่ียน เอาอกเอาใจเก่ง เหมือนกับนาย…หมอนั่นช่ืออะไรนะ… รวนิ ใชไ่ หม?” เขาแกล้งนกึ ไมค่ ่อยออก โสภติ าเบิกตากว้าง “นายรจู้ กั ชอ่ื แฟนฉนั ไดย้ งั ไง นนี่ ายจบั ตาดพู วกฉนั มาตลอดงน้ั เหรอ?” “เปล่า ผมแค่บังเอิญจ�าเขาได้…หลายปีก่อนผมพาสรารินไปกินข้าว แล้วคุณกับคู่หม้ันรูปหล่อของคุณก็ตามไปลากรินกลับบ้าน…จ�าได้หรือเปล่า ถ้ายังจ�าไม่ได้ ผมจะช่วยใบ้เพ่ิมให้…วันน้ันเป็นวันที่ผมถูกซ้อมปางตายแล้ว ลากไปทิ้งไว้ในพงหญ้าเหมอื นหมาข้างถนนตัวหนงึ่ ” เขาสาวเท้าเดินเข้าไปจนเกือบประชิดร่างหล่อน โสภิตาอาศัยความ ตัวเล็กก้มหลบแล้วว่ิงลอดใต้วงแขนแข็งแรงไปอีกด้านหน่ึงของห้อง ซึ่งน่ัน เปน็ เพราะเจตนย์ อมใหค้ วามรว่ มมอื ลองเขาคดิ จะรวบตวั ไวจ้ รงิ ๆ หลอ่ นไมม่ ี 33

จำกศัตรู สูห่ วั ใจ ทางหลดุ ไปไดแ้ น่ โสภติ าหนั ไปมองโตะ๊ เครอ่ื งแปง้ ทม่ี ขี องใชผ้ ชู้ ายวางอยไู่ มก่ ชี่ นิ้ หนงึ่ ใน นั้นมีปืนส้ันกระบอกหนึ่งรวมอยู่ด้วย มือเล็กเหมือนมือเด็กทั้งสองข้างคว้า อาวธุ ขน้ึ มากระชับไว้แนน่ จอ่ ปลายกระบอกปนื ไปยงั รา่ งสูงของคนท่ยี นื อยู่ ตรงขา้ มหา่ งกนั ไม่นอ้ ยกวา่ หกเจ็ดเมตร “อย่าเขา้ มานะ!” ดูเอาเถอะ...แค่ถือปืนให้นิ่งหล่อนยังท�าไม่ได้เลย ประสาอะไรกับจะ ลนั่ ไกให้ตรงเปา้ เจตน์แสร้งยกสองมือขึ้นท�าท่ายอมแพ้ รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากข้าง หนงึ่ คลา้ ยเยาะหยนั หากโสภติ าไมม่ เี วลามาคดิ เลก็ คดิ นอ้ ย พยายามมองโลก ในแง่ดีหรือเรียกอีกอย่างว่าหลอกตัวเอง ประกาศให้เขารู้ว่าหล่อนคือฝ่าย เป็นต่อ…แม้ชวี ิตท่ผี ่านมาจะไม่เคยจับปืนจรงิ แบบนีเ้ ลยก็ตาม! “นายจบั ตวั ฉนั มาเพอื่ แกแ้ คน้ งนั้ เหรอ นายแคน้ ทฉี่ นั ขดั ขวางไมใ่ หน้ าย คบกับยายริน คงเกลียดท่ีฉันท�าลายแผนกระโจนลงถังข้าวสารของนายจน พังไม่มีชิ้นดีใช่ไหม นายมันก็แค่ลูกที่ถูกพ่อแม่ลอยแพเท่าน้ันเอง!” หล่อน ตะเบ็งเสยี งใส่ สองมอื ท่ถี อื ปืนนน้ั ไมส่ จู้ ะมั่นคง เพราะแผดเสียงพดู ทหี นง่ึ มือ กเ็ ขยอ้ื นตามรา่ งกายสว่ นอน่ื ไปดว้ ย แลว้ สกั พกั กม็ านกึ เสยี ใจทพี่ ดู จใี้ จดา� เขา ไปแบบนน้ั เกิดเจตนโ์ กรธข้นึ มา มีหวังหล่อนเหลอื แต่ซากแน่! หากเจตนก์ ลบั ยนื นงิ่ มองหลอ่ นดว้ ยความประหลาดใจ…นกึ วา่ โสภติ า จะรเู้ สยี อกี วา่ ถกู จบั ตวั มาดว้ ยเหตผุ ลใด ทอี ดตี ของคนอน่ื ละรแู้ จง้ แทงตลอด แตเ่ รือ่ งของตวั เองกลับสอบตก เงาหวั จะหายอยรู่ อมรอ่ ยังไมร่ ตู้ ัวอีก ดเี หมอื นกนั ปลอ่ ยใหห้ ลอ่ นเขา้ ใจวา่ นเี่ ปน็ เรอื่ งความแคน้ สว่ นตวั ของ เขา อยากรูน้ กั ว่าจะออกฤทธ์ิเดชยงั ไงตอ่ ร่างสูงสาวเท้าเดินเข้าไปหาโดยไม่ตอบโต้ข้อวิเคราะห์ของหล่อน โสภติ าเบอื นหนา้ หนแี ล้วหลับตาป๋ี มือท่ีถอื ปนื ส่ันหนกั ขึน้ จนยากจะควบคมุ หากปากยังขฟู่ ่อ 34

ศตรัศมิ์ “ถา้ เข้ามาอีกก้าวเดียวฉันระเบิดหัวนายแน!่ ” ปากขจู่ ะระเบิดหวั แต่ปากกระบอกปนื กลับชีล้ งพนื้ ดูเหมือนทุกอย่างรอบตัวจะหยุดเคลื่อนไหวเม่ือสิ้นเสียงของหล่อน หญงิ สาวค่อยๆ ลมื ตาข้นึ …เพอ่ื จะพบใบหนา้ คมคายของเจตนอ์ ยูช่ ดิ แค่คบื ! แก๊ก! แก๊ก! แก๊ก! หล่อนล่ันไกยิงไปท่ีหน้าอกซ้ายของเขาอยู่หลายคร้ังจนมั่นใจว่าปืนที่ อยู่ในมือไม่มีลูกกระสุน…หากสายไปเสียแล้วท่ีจะหนี หล่อนไม่มีทางช่ิงไป จากตรงน้ีได้ทัน ดวงตาคมกริบที่มองมาเตือนให้รู้ว่าอย่าคิดแม้แต่จะขัดขืน หากไม่อยากเจบ็ ตวั “ใหต้ ายเถอะ! จะฆา่ กนั จรงิ ๆ เหรอเนย่ี จะกปี่ ผี า่ นไปจติ ใจกย็ งั อ�ามหติ ไมเ่ ปลี่ยนเลยนะโสภิตา” เจตนไ์ ลส่ ายตามองคนทย่ี นื ตวั ลบี อยา่ งนกึ ขนั นนี่ ะ่ หรอื ผหู้ ญงิ ปากเกง่ ที่เคยปรามาสเขาด้วยถ้อยค�าเสียดแทงใจต่างๆ นานา หล่อนคือนางพญา โสภิตาท่ใี ครตอ่ ใครใหค้ วามกร่ิงเกรงแน่หรอื ? การทใี่ ครสกั คนลนั่ ไกปนื ออกไป ไมไ่ ด้บ่งช้ีถึงความกลา้ หาญ แตบ่ อก ถงึ ระดบั ความกลวั ที่มีมากจนบีบคนั้ ให้คนคนน้นั ท�าได้ทกุ อย่างแมก้ ระท่งั ฆา่ คน เขาชูแม็กกาซีนใส่กระสนุ ข้ึนมาอวด ถามอยา่ งลอ้ เลยี น “เห็นหรือยังว่าชีวิตคนเราไม่ได้อยู่ไกลจากค�าว่าฆาตกรอย่างท่ีคุณ คิด…ถ้าเมอื่ กมี้ กี ระสนุ อยใู่ นปืนกระบอกนนั้ คุณกจ็ ะกลายเป็นพวกเดียวกบั ผม เปน็ ฆาตกรท่นี ่ารงั เกียจ” มอื หนาขา้ งหนึ่งแตะล�าคอน่ิงเกร็งของหลอ่ น เบาๆ คล้ายจะเยา้ หยอก หากคนถกู กระทา� ไม่เลน่ ด้วย เค้นเสียงโตก้ ลับ “เอามือสกปรกของนายออกไปจากตัวฉันเดย๋ี วน”ี้ เขาสบตาหลอ่ นอยา่ งทา้ ทาย กอ่ นจะลดมอื ลงไปยอื้ ปนื คนื มา ใสแ่ มก็ ท่ีบรรจกุ ระสนุ ไว้เต็มพิกัด เหน็บปืนไวท้ ่ีเอวแล้วถอยหลงั ออกห่าง ยังมีเวลา แกลง้ ใหห้ ลอ่ นประสาทเสียอกี นานจนกว่าเขาจะหาทางออกให้แกเ่ รื่องน้ไี ด้ 35

จำกศัตรู สู่หวั ใจ “ผมจะไปขา้ งนอก อยา่ เอะอะโวยวายไปละ่ …เพอ่ื นรว่ มอะพารต์ เมนต์ น้ไี มเ่ หมือนคนทั่วไปหรอกนะ” หล่อนเชิดหนา้ ใส่เขา รอจนกระทัง่ รา่ งสูงเดนิ ออกจากหอ้ งไปแล้วจึง คว้าของใช้บนโต๊ะเคร่ืองแป้งเขวี้ยงใส่บานประตูด้วยความเจ็บใจ…ออกไป จากทนี่ ไี่ ดเ้ ม่อื ไร หลอ่ นจะลากคอเจตน์กลับเขา้ คุกอีกครงั้ คอยดกู ็แล้วกัน! โสภติ าแทบหมดเรย่ี วแรงเมอื่ พบวา่ กระเปา๋ และทรพั ยส์ นิ ทกุ อยา่ ง ของหล่อนถกู พรากไป ดีไมด่ ปี ่านน้เี จตน์อาจเอาเงินทองไปถลงุ จนหมดแล้ว หล่อนใช้เวลาที่ได้อยู่ตามล�าพังหมดไปกับการส�ารวจรอบห้องพักและ หาทางหนีทีไล่ พิจารณาในเรื่องพื้นท่ี หอ้ งนจ้ี ดั ว่ากว้างขวางน่าอยู่ กะดว้ ย สายตานา่ จะราวแปดสบิ ตารางเมตร สามารถเปลย่ี นใหเ้ ปน็ โฮมออฟฟศิ หรอื เซฟเฮาสห์ รโู ดยกนั้ เปน็ หอ้ งนอนสองหอ้ งแถมเหลอื พน้ื ทใ่ี ชส้ อยสบายๆ ทวา่ ในความจริงเป็นเพียงห้องโล่งกว้าง ไม่มีห้องนอนเป็นสัดส่วน มีแค่ห้องน้�า และพ้ืนท่ีส�าหรับท�าครัว เฟอร์นิเจอร์น้อยช้ินทว่าเพียงพอต่อความจ�าเป็น ได้แก่ เตยี งนอนขนาดหา้ ฟตุ เครอื่ งปรบั อากาศกบั พดั ลมเพดาน ชุดรบั แขก ขนาดสองคนนงั่ โทรทศั น์ ตเู้ ย็น โต๊ะเครอื่ งแปง้ และตเู้ สื้อผ้า อะพารต์ เมนตร์ ะดบั นแี้ มภ้ ายในจะไมไ่ ดห้ รหู รา แตด่ จู ากพนื้ ทใี่ ชส้ อย บวกกบั สงิ่ อ�านวยความสะดวก คา่ เชา่ ตอ่ เดอื นนา่ จะเกอื บหมน่ื ไหนจะคา่ น้�า ค่าไฟอีก…คนส้ินเน้ือประดาตัวอย่างเจตน์จะเอาเงินจ�านวนนั้นมาจากไหน หรือวา่ หาเหยอ่ื รายใหม่ตอ่ จากสรารินได้แลว้ กไ็ ม่รู!้ หญงิ สาวเหลอื บเหน็ โทรศพั ทเ์ ครอื่ งหนง่ึ ตงั้ อยทู่ โ่ี ตะ๊ ขา้ งหวั เตยี งจงึ รบี ถลาเข้าไปหาด้วยความดีใจ หากเพียงไม่นานรอยย้ิมที่ผุดพราวท่ัวใบหน้าก็ เลอื นหาย…ไมม่ สี ายโทรศัพท์! รา่ งเลก็ วง่ิ แจน้ ไปทปี่ ระตรู ะเบยี ง หากทนั ทที เี่ ปดิ ออกไปกแ็ ทบเซเมอ่ื ลมกระโชกพดั กรเู ขา้ ใสจ่ นผมเผา้ กระเซงิ พอกม้ ลงมองผา่ นราวระเบยี งลงไป ยงั ลานจอดรถข้างล่างเขา่ ทง้ั สองกอ็ อ่ นปวกเปยี ก หอ้ งนีอ้ ยู่บนชนั้ ห้าซงึ่ เป็น 36

ศตรศั มิ์ ชน้ั บนสุด และพน้ื ที่กว้างขวางของหอ้ งกท็ า� ให้ระเบยี งของแต่ละหอ้ งอยหู่ ่าง กันพอสมควร ป่วยการท่จี ะรอ้ งขอความช่วยเหลือจากใคร “ใครกไ็ ดช้ ว่ ยดว้ ยคะ่ !” หลอ่ นยอ้ นกลบั ไปทบุ ประตหู นา้ หอ้ งไมย่ งั้ หวงั ใหเ้ พอ่ื นรว่ มอะพารต์ เมนตท์ เ่ี ดนิ ผา่ นไปมาไดย้ นิ เสยี งรอ้ งและยน่ื มอื เขา้ ชว่ ย เหลือ หากสิ่งที่ได้รับกลับมาเม่ือเวลาผ่านไปราวห้านาทีคือเสียงทุบประตู ตอกกลับจากคนขา้ งนอกพร้อมคา� ขู่ “หุบปากซะทีนังบ้า อยากกนิ ลกู ตะก่ัวหรอื ไง!?” โสภติ าผงะถอยห่าง จากประตูโดยอัตโนมัติเม่ือเห็นชายวัยกลางคนหน้าตาน่ากลัวผ่านทางช่อง ตาแมว คิดไม่ถงึ วา่ ในสถานทีแ่ บบน้จี ะมีพวกป่าเถื่อนมาอาศยั อยู่ เขา้ ใจแลว้ วา่ ท�าไมเจตน์ถึงเตอื นวา่ ห้ามส่งเสยี งเอะอะ หล่อนเดนิ โซเซกลับไปท้ิงตัวลง น่ังที่เตยี ง ถอนหายใจอย่างเหน่อื ยออ่ น…อปุ กรณ์ทจ่ี ะทา� ใหห้ ลอ่ นรบั รคู้ วาม เป็นไปของโลกภายนอกไดม้ เี พยี งโทรทศั นเ์ ครอ่ื งเดยี วเท่านั้น! สพุ งษม์ องหนา้ เพอ่ื นสนทิ ทเ่ี ดนิ หวิ้ ถงุ ขา้ วของพะรงุ พะรงั เขา้ มาใน อะพาร์ตเมนต์ หันกลับไปดูนาฬิกาบนผนังด้านหลังพบว่าเป็นเวลาทุ่มเศษ พนิ จิ ดูแลว้ เห็นว่าเจตน์มสี หี นา้ เคร่งขรึมผดิ ปกติ จึงชูมือขน้ึ ทกั ทายก่อนเอ่ย แซวเสยี งแจ้ว “หวยกนิ เหรอวะ?” “ไมเ่ ล่นหวยวะ่ ” คนถกู ทกั โต้กลบั ด้วยรอยยิ้ม ถอื โอกาสวางถุงในมือ ลงพักไว้ท่พี นื้ “มีอะไรผดิ ปกติบ้างไหม?” “ถา้ หมายถงึ ยายคณุ หนทู แ่ี กหว้ิ มาดว้ ยเมอื่ บา่ ยละก็ มเี พอ่ื นบา้ นหอ้ ง ขา้ งๆ โทรศัพท์ลงมาแจง้ วา่ คุณเธออาละวาดทบุ ประตแู หกปากเสียงดงั …แต่ รสู้ ึกจะเงยี บไปพักใหญแ่ ลว้ นะ คงจะโดนตอบโต้ดุเดือดไมแ่ พ้กนั ” เจตนพ์ ยกั หนา้ รบั รู้ ยมิ้ เยาะเมอื่ นกึ ถงึ สภาพกลวั หงอของโสภติ า หาก ปากกลับชวนเปลี่ยนเร่อื ง “คา่ เชา่ หอ้ ง บวกคา่ นา�้ ไฟของเดอื นน”้ี เขาสง่ เงนิ ใหส้ พุ งษ์ ฝา่ ยนนั้ รบั 37

จำกศตั รู สูห่ ัวใจ ไปแล้วโยนใส่ลิ้นชักโดยไม่คิดแม้แต่จะนับ เป็นอันรู้กันว่าอะพาร์ตเมนต์ แหง่ น้ที า� ก�าไรไดน้ อ้ ยเทา่ ไรยง่ิ ดี! เจตนก์ บั สพุ งษร์ จู้ กั กนั ตงั้ แตส่ มยั ยงั เรยี นมธั ยม กอ่ นจะแยกยา้ ยกนั ไป เมื่อเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย กลับมาเจอกันอีกคร้ังช่วงที่เจตน์พ้นโทษ และมาเปดิ รา้ นตดั เยบ็ เสอ้ื ผา้ พวกเขาไปมาหาสกู่ นั เสมอ ความคนุ้ เคยในอดตี ที่ขาดตอนไปสามารถต่อติดกันได้รวดเร็วจนน่าทึ่ง สุพงษ์รู้สึกถูกจริตกับ เจตน์ จึงทมุ่ ทุกสง่ิ ทุกอยา่ งโดยไมเ่ กย่ี ง เปน็ ทั้งเพื่อนกนิ และเพอื่ นตายใหก้ ัน สพุ งษเ์ กิดในตระกลู ผูด้ เี ก่า บรรพบรุ ุษมสี มบัตพิ ัสถานตกทอดมาไมร่ ู้ เทา่ ไรตอ่ เทา่ ไรทง้ั เงนิ และอสงั หารมิ ทรพั ย์ ทวา่ เขากลบั มคี วามฝนั ของตวั เอง ทช่ี ัดเจน คืออยากเปิดรา้ นอาหารเล็กๆ ใชช้ วี ิตสนกุ ไปวนั ๆ ตามประสาหนุ่ม โสดท่ีไม่ต้องการผูกมัดตัวเองไว้กับค�าว่า ‘ลูก-เมีย’ แต่เพราะทางบ้านมี กจิ การใหต้ อ้ งดแู ลรบั ผดิ ชอบเยอะ สพุ งษจ์ งึ จา� ตอ้ งแบง่ เบาภาระเหลา่ นน้ั มา ไว้ในมือ เขาถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปเปิดร้านอาหาร ด้วยเหตุผลท่ีบุพการีท้ังสอง อ้างว่า ‘ร้านแบบน้นั กระจอกเกินไป’ ลา� พังกิจการที่มอี ยเู่ ดมิ กม็ ากและใหญ่ โตเกินพออยแู่ ลว้ แมจ้ ะไมเ่ หน็ ดว้ ยกบั บดิ ามารดา แตค่ วามทเ่ี ปน็ ลกู ชายคนโตสพุ งษจ์ งึ ไม่อยากขัดความประสงคข์ องผใู้ หก้ �าเนิด เขาดูแลกจิ การภัตตาคารระดบั ห้า ดาวสามแหง่ รสี อรต์ อกี สองแหง่ มหิ น�าซา�้ ยงั พว่ งอะพาร์ตเมนตแ์ หง่ นซี้ ง่ึ เดมิ อยใู่ นความดูแลของน้องสาวคนสดุ ทอ้ งจอมขี้เกยี จมาด้วยอีกหนึ่ง แน่นอน ว่าทางเดยี วท่จี ะปลกี ตวั ไปท�าในสิง่ ท่ีตวั เองใฝ่ฝนั ได้ คือการทา� ให้พอ่ แม่เห็น วา่ เขาไม่มคี วามสามารถพอจะบรหิ ารกิจการใหญๆ่ ของตระกลู ‘กูไม่ได้อยากแกล้งท�าให้กิจการเจ๊งหรอกนะ แต่มันท�าไม่ไหวจริงๆ น่ันแหละ ป๊าคงคิดว่ากูกินน�้ามันเครื่องแทนข้าวถึงได้ใช้งานเหมือนลูกเป็น ควายเหล็กขนาดนั้น’ ครัง้ หน่งึ สพุ งษ์เคยสารภาพความในใจให้เจตน์ฟังกลางวงเหล้า ขณะ กา� ลังเมาไดท้ ี่ 38

ศตรัศม์ิ ‘พอปา๊ เหน็ วา่ กบู รหิ ารรสี อรต์ ของเขาจนเกอื บเจง๊ เขากเ็ ลยเปลย่ี นใจ ใหก้ ดู แู ลแคภ่ ตั ตาคาร แลว้ กกู ท็ า� ไอภ้ ตั ตาคารพวกนนั้ ขาดทนุ ยอ่ ยยบั ลดแลก แจกแถมสดุ ชวี ติ สงั่ ปลาแถมปู สงั่ หมแู ถมลอ็ บสเตอร์ ลกู คา้ แหม่ าแนน่ เอยี้ ด ทุกวัน บางคนถึงกับบอกว่ามากินท่ีน่ีราคาถูกเหมือนได้เปล่า… ไม่อยากจะ อวดวา่ ชว่ งนนั้ กจิ การรา้ นบฟุ เฟต่ ห์ มยู า่ งเกาหลที เี่ ปดิ แถวๆ ภตั ตาคารกซู บเซา ไปพกั นึงเลยนะเว้ย’ เจตน์หัวเราะร่วนตอนท่ีได้ฟัง แต่คิดว่าบุพการีของสุพงษ์คงไม่ขัน ด้วย…เหมือนคนเราจะหนีเวรกรรมไม่พ้น เพราะถึงจะสลัดรีสอร์ตกับ ภัตตาคารออกไปจากชีวิตได้ อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้กลับยังติดหนึบสุพงษ์ เหมอื นเงาตามตัว เพราะนอ้ งสาวคนเลก็ ตวั ดีดันเปิดก้นบนิ ไปเรียนดนตรีถงึ เมอื งนอก ฝากฝังภาระไวใ้ ห้ ‘เฮยี ’ แบกรับอย่างเสยี มิได้ สพุ งษเ์ หน็ วา่ มนั ไมใ่ ช่ธุรกิจใหญ่โตอะไรนกั หนาจึงพยายามทกุ วิถีทางให้อะพาร์ตเมนต์แหง่ นี้ ขาดทนุ ทงั้ ใหเ้ ชา่ ในราคาถกู กแ็ ลว้ ไมค่ ดิ คา่ มดั จา� เฟอรน์ เิ จอรก์ แ็ ลว้ แตก่ จิ การ กลับยังอยู่รอดได้ อาจเพราะค่าใช้จ่ายในการดูแลไม่ได้มากมายเหมือนการ บริหารรีสอร์ตและโรงแรมซ่ึงมีลูกค้าหมุนเวียนเข้ามาพักไม่ซ�้าหน้า ต้องใช้ ทรพั ยากรทกุ อยา่ งทงั้ ก�าลงั คนและก�าลงั เงนิ สว่ นอะพารต์ เมนตน์ คี้ นเชา่ โดย มากมกั จะอยรู่ ะยะยาว เปน็ ทอ่ี ยอู่ าศยั ถาวรไมใ่ ชส่ ถานทพ่ี กั ผอ่ นชว่ั คราว สงิ่ อ�านวยความสะดวกและบริการไมต่ ้องเลิศหรู ค่าใชจ้ ่ายจงึ ไม่มากมาย แถม ยังอุตส่าห์เจอคนเช่ามีน�้าใจจ่ายค่าเช่ากันตรงตามเวลาเป๊ะ ราวกับจะกล่ัน แกลง้ ใหท้ นี่ ี่ยังคงทา� กา� ไรต่อไป ‘ไมร่ ทู้ า� ไมกเู จอแตค่ นเชา่ ดๆี …ทจ่ี รงิ มคี นสนใจจะขอซอ้ื อะพารต์ เมนต์ นี้นะ แล้วกูกเ็ ต็มใจขายจนแทบอยากจะยกใหฟ้ รี นอ้ งสาวกยู ิง่ แล้วใหญ่ มนั บอกวา่ ใหร้ บี มดั มอื ขายไปเลยถกู ๆ แตป่ า๊ นะ่ สไิ มย่ อมขายทา่ เดยี ว บอกวา่ ถา้ ขาดทุนคอ่ ยคดิ ขาย ป๊าคงรู้วา่ ทา� อะพาร์ตเมนต์มนั เหมอื นเสือนอนกนิ มแี ต่ คนื ทนุ หนนุ กา� ไร กกู พ็ ยายามจะทา� ใหม้ นั ขาดทนุ แตไ่ มส่ า� เรจ็ เสยี ที ตกึ หา้ ชนั้ จา้ งแมบ่ า้ นเกือบสิบคน จนวันๆ ตอ้ งแย่งงานกันทา� ไหนจะ รปภ. อีกห้าคน 39

จำกศัตรู สู่หวั ใจ เยอะกว่า รปภ. ทีย่ นื หน้าหา้ งใหญๆ่ ซะอกี บางคนแอบไปน่ังหลบั ในเวลา งานกูกท็ �าเป็นไมเ่ หน็ ซะ ถอื วา่ ชว่ ยๆ กัน กูช่วยให้เขามเี งนิ เลย้ี งปากท้อง เขา ช่วยให้กูขาดทุนไวๆ …น่ีถึงขนาดยอมให้คนเช่าไม่เลือกหน้า ร้อนเงินกูก็ให้ อยไู่ ปเลยฟรๆี มเี มอื่ ไรคอ่ ยมาจา่ ย บางรายทา� ตวั ลบั ๆ ลอ่ ๆ เหมอื นพวกผรู้ า้ ย มาหาทกี่ บดาน กก็ ะวา่ จะไมท่ วงคา่ เชา่ ถา้ มนั จะเบย้ี วกป็ ลอ่ ยไป กลวั ไปทวง แล้วมันยิงสวน ไม่อยากตายก่อนเวลาอันควร…ท่ีไหนได้ คุณผู้ร้ายดันจ่าย ค่าเช่าตามกา� หนดทกุ เดือน…มจี รรยาบรรณสูงจนกเู สียความรสู้ ึก’ ‘ใหโ้ จรเช่าทั้งท่ีรู้ ไมก่ ลวั เดือดรอ้ นหรือไง?’ เจตนเ์ คยถามด้วยความ เป็นหว่ ง หากอกี ฝ่ายกลบั หัวเราะกา๊ ก ‘ก็ถ้าต�ารวจตามมาเจอ กูก็ต้องบอกว่าไม่รู้เรื่องสิวะ กูเป็นเจ้าของ อะพาร์ตเมนต์ ต�ารวจเขาเข้าใจว่าคงไม่มีปัญญามาสกรีนประวัติคนเช่าทุก รายหรอก ดเี สยี อกี …ใหม้ นั วนุ่ วายมากๆ พวกคนเชา่ ทอี่ ยยู่ งคงกระพนั มนั จะ ไดย้ า้ ยออกกนั ไปซะใหห้ มด แลว้ ปา๊ กจ็ ะไดร้ เู้ สยี ทวี า่ กไู มเ่ หมาะกบั งานบรหิ าร พวกน’ี้ ‘ไลอ่ อกไปหรอื ไม่ใหเ้ ชา่ ต้ังแตแ่ รกกส็ ิ้นเร่อื งถา้ อยากใหเ้ จง๊ ไวนัก’ ‘ไมใ่ หเ้ ชา่ ไมไ่ ดห้ รอก ปา๊ กรู ทู้ นั นะ่ สิ แถมสง่ ยายแกฝ่ า่ ยบญั ชมี านงั่ เฝา้ กูเช้ายันเย็น ส่วนเร่ืองไล่คนเช่าออกกูเคยลองมาแล้ว…มีห้องนึงอยู่ชั้นสาม มันบอกว่าจะยอมย้ายออกไปก็ได้ แต่เสือกแกล้งถลกชายเสื้อให้กูเห็นด้าม ปนื ทเี่ หนบ็ ไวต้ รงเอว กเู ลยวา่ อนญุ าตใหม้ นั อยยู่ นั ลกู ของเหลนคลอดออกมา เลยแลว้ กัน เหมาไปเลยแพ็กเกจเจด็ ช่วั โคตร’ ‘เลยไม่กล้าไลใ่ ครอกี ?’ ‘แหงสิ กไู ม่อยากเป็นผเี ฝ้าทีน่ ี่ แคเ่ ปน็ คนเฝา้ กกู ็ทุรนทุรายจะตายอยู่ แล้ว วันๆ ได้แต่น่ังอยู่ในออฟฟิศกับยายแก่น่ัน กูขยับปุ๊บ คุณยายก็ยกหู โทรศัพท์รายงานป๊ากูป๊ับ รวดเรว็ ฉบั ไวเหมือนใชบ้ รกิ ารคอลเซน็ เตอร์…นถ่ี า้ เกิดกูถูกรถชนตาย มึงก็ไม่ต้องแปลกใจหรอกถ้าป๊ากูจะรู้เร่ืองก่อนหนึ่งเก้า หนงึ่ หรอื ร่วมกตัญญู’ 40

ศตรศั ม์ิ เจตน์คุยกับเพ่ือนต่ออีกครู่หนึ่งจึงกลับขึ้นห้อง ป่านน้ีท้องของ แมค่ นปากเก่งคงร้องจ๊อกๆ ดีไมด่ ีคงอาละวาดจนห้องเละเทะเพราะโมโหหิว เขาก้มลงหยบิ ถุงทีพ่ ืน้ สพุ งษม์ องเพอ่ื นนงิ่ ก่อนตดั สินใจเอย่ ถาม “ไอ้เจตน์ ถึงฉันจะเป็นลูกนอกคอก แต่ก็ต้องออกงานสังคมอยู่บ้าง ฉนั พอจะจา� ไดน้ ะวา่ ผหู้ ญงิ คนนนั้ เปน็ ลกู ผดู้ มี ตี ระกลู แกลกั พาตวั เธอมาทา� ไม วะ?” “จะสนใจท�าไม ถึงยังไงท่ีนี่ก็ยินดีต้อนรับคนทุกอาชีพไม่ใช่เหรอ?” เจตนย์ ้อนถามยม้ิ ๆ สว่ นคนฟงั ทา� เสยี งบางอย่างในลา� คอดว้ ยความหงุดหงดิ “ก็ใช่…แต่คนพวกน้ันไม่ใช่เพ่ือนกูนี่หว่า กูห่วงมึงหรอกถึงได้ถาม... และทกี่ ไู มห่ า้ ม เพราะกรู วู้ า่ มงึ เปน็ คนด.ี ..ดอี ยา่ งทไี่ มม่ วี นั จะทา� ความเลวโดย ตงั้ ใจไดเ้ ลย” ความจริงจงั ท�าใหส้ รรพนามเรยี กขานเปลย่ี นตาม “มคี นจ้างใหฉ้ นั เก็บผู้หญิงคนนน้ั ” เจตนต์ อบตามตรง สพุ งษเ์ บิกตา กวา้ งด้วยความตกใจ “ฉิบหายละ นไ่ี ปๆ มาๆ เพือ่ นกูก็เป็นมือปืนกบั เขาด้วยเหรอ?” “ยังไม่ได้เป็นในทางปฏิบัติหรอก ดันเจอแม่นั่นเป็นเหยื่อรายแรก ซะก่อน” “พดู แบบนี้แปลว่าไม่อยากฆา่ เธอละสิทา่ เสยี ดายหรือไง?” “เปล่า…โสภิตาเป็นพี่สาวของสรารินแฟนเก่าฉัน” สีหน้าของเจตน์ ขรมึ ลงยามพาดพงิ ถงึ คนรกั ผลู้ ว่ งลบั สพุ งษเ์ องกต็ กใจไมน่ อ้ ย มองเพอ่ื นอยา่ ง เขา้ ใจเพราะเคยไดย้ นิ เรอื่ งของสรารนิ มาบา้ ง แมไ้ มม่ ากนกั กพ็ อจะสรปุ ไดว้ า่ เจตน์รักอดตี แฟนสาวมากขนาดไหน “ในเม่ือรู้ว่าเขาเป็นพี่สาวของคุณริน แล้วท�าไมไม่ปฏิเสธไปแต่แรก ละ่ วะ รับงานนที้ า� ไม?” “ก็เพราะเขาเป็นพ่ีสาวของรินน่ันแหละฉันถึงต้องรับงานนี้ ถ้าฉัน ไมท่ �า โสภิตากต็ ้องถกู คนอนื่ ฆ่าอยู่ด”ี สุพงษ์ยกมือขึ้นกุมขมับ ชักมองเห็นปัญหาใหญ่ แต่คิดไปคิดมาก็ดี 41

จำกศตั รู สู่หวั ใจ เหมือนกัน…โสภิตาคืออุปสรรคส�าคัญ มีหล่อนเป็นตัวถ่วงแบบนี้อาจท�าให้ เจตน์มเี วลาไตร่ตรองมากขนึ้ และเปลย่ี นใจเลอื กเดนิ ทางที่ถูกไดท้ ันก่อนจะ ถล�าลกึ ท�าส่งิ ผดิ หว่ งแตว่ า่ …วงการนไ้ี มค่ อ่ ยมที างออกไวส้ า� หรบั คนทกี่ า้ วเทา้ เขา้ ไปแลว้ “แล้วนี่จะเอายังไงต่อ ถ้าคนจ้างเขารู้ว่ามึงเก็บแม่โสภิตาอะไรน่ันไว้ ตอ้ งเดือดรอ้ นกันหมดแน”่ เจตน์ไม่มีค�าตอบส�าหรับค�าถามข้อนี้จึงท�าได้เพียงน่ิงเงียบ เขาเองก็ ยังไม่รู้ว่าควรจะท�ายังไงต่อไป ใจหน่งึ สงสัยว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าโสภิตา หาก อีกใจเตือนว่าไมค่ วรเข้าไปยุ่งเกี่ยว เพราะล�าพงั ปญั หาทร่ี อใหแ้ กอ้ ยูต่ รงหนา้ ก็หนกั หนาพอแลว้ ! ภายในหอ้ งพกั มเี พยี งความเงยี บงนั และมดื มดิ เมอื่ เจตนเ์ ปดิ ประตู เขา้ มา มอื หนาควานหาสวติ ชไ์ ฟอยา่ งเรง่ ดว่ นเพราะกลวั จะเปน็ อบุ ายของแม่ ผหู้ ญงิ ปากจดั ในหอ้ ง ความสวา่ งท�าใหเ้ ขาเหน็ รา่ งของโสภติ านงั่ อยทู่ ห่ี นา้ โตะ๊ เครื่องแป้ง หล่อนมองเขาผ่านทางกระจกเงาแทนการหันมาเผชิญหน้า โดยตรง ชายหนมุ่ สบตาคนสน้ิ ฤทธแิ์ วบหนงึ่ กอ่ นจะวางถงุ ในมอื ลงแลว้ จดั แจง ลอ็ กกุญแจหอ้ งใหเ้ รียบรอ้ ยตามเดิม “หวิ หรอื เปลา่ ?” เขาถามพลางนา� ของทซ่ี อื้ มาออกจากถงุ จดั เขา้ ทเ่ี ขา้ ทางให้เรียบร้อย จากน้ันก็ลงมือเทกับข้าวสองสามอย่างและข้าวสวยร้อนๆ พนู จานสา� หรบั ตวั เองและโสภติ า คนทน่ี ง่ั ตวั แขง็ ทอื่ เรมิ่ ขยบั เลก็ นอ้ ยเมอ่ื กลน่ิ หอมหวนลอยมาเตะจมูก สภาพจิตใจท�าให้ไม่รูส้ กึ อยากกินอะไร หากระบบ ต่างๆ ในร่างกายกา� ลงั เรียกรอ้ งสทิ ธทิ์ พ่ี วกมันพึงได้รับ หล่อนยกมือขึ้นทาบท้อง บ้าจริง…ท�าไมต้องมาส่งเสียงประท้วงใน สถานการณแ์ บบน้ดี ้วยนะ! โสภติ าคอ่ ยๆ ชะเงอ้ คอลอบมองเขาผา่ นกระจก เหน็ เจตนท์ ง้ิ ตวั ลงนง่ั กับพ้ืน เบ้ืองหน้าเขามีส�ารับกับข้าวที่ต้ังอยู่บนโต๊ะญ่ีปุ่นทรงส่ีเหลี่ยมขนาด 42

ศตรัศมิ์ กลาง ชายหนมุ่ ทา� ทา่ ไมส่ นใจ หยบิ ชอ้ นไดก้ ต็ กั อาหารใสจ่ านขา้ ว สง่ เขา้ ปาก เคี้ยวตยุ้ ดนู ่าอร่อยยิ่งนกั “หิวก็ลงมานั่งกินซะ อย่าเต๊ะท่าเล่นตัว” เขาพูดขณะเทข้าวสวยใส่ จานตัวเองเพิม่ ยงั มีพ้ืนทว่ี ่างสา� หรับอาหารตรงหนา้ อกี กว่าคร่ึงกระเพาะ หากจนแลว้ จนรอดหญงิ สาวกย็ งั นง่ั หนา้ บางชคู อดจุ นางพญาทบี่ รโิ ภค ศักดศิ์ รีแทนขา้ ว สายตาหลอ่ นจอ้ งเขม็งทเ่ี งาสะท้อนของตัวเองราวกับก�าลัง บงั คบั จติ ใจใหต้ ง้ั ม่นั …อิม่ หนอ…อ่มิ หนอ… แลว้ มันอิ่มหรอื ? “ท่ีจริงนี่ไม่ใช่เวลามาเล่นบทจองหองเลยนะ ถ้าคุณไม่กิน จะเอา เรย่ี วแรงท่ไี หนไวห้ นผี มล่ะ” เขาพูดกลัว้ เสยี งเคี้ยว สุดท้ายหล่อนก็ตัดสินใจลุกข้ึนยืน เดินเข้าไปท้ิงตัวลงนั่งประจ�าจาน ข้าวของตนเอง ตักกับข้าวใส่จานข้าวจนครบทุกรายการในปริมาณที่พอใจ จากน้นั ก็ย้ายตัวเองกลับไปน่งั กินทห่ี น้าโต๊ะเครอื่ งแปง้ ขืนนงั่ จ้องหนา้ เจตน์ อะไรทเ่ี ขา้ ปากไปคงไดส้ า� รอกออกมาหมด! “คุณนเ่ี ปน็ ผูด้ จี ริงหรือเปลา่ ?” เจตน์ถามขนึ้ ลอยๆ หน้านิ่งไร้อารมณ์ ใดๆ คนฟงั กระตกุ หลังตรงไหลผ่ งึ่ ออกทันท…ี หมอนวี่ ่าหลอ่ นไม่มมี ารยาท! “กระเป๋าของฉันที่นายยึดไปมีทั้งเงินทั้งของที่จะแปรเป็นเงินได้…ฉัน ยังต้องขอบคณุ หรอื ทา� ตวั มีมารยาทกบั คนที่จบั ตัวฉนั มา แลว้ เอาเงินของฉนั ไปซื้อขา้ วของพวกน้นั อกี เหรอ!?” เจตนแ์ ทบสา� ลกั ขา้ ว เขานิว่ หน้า รอฟงั เพราะเหน็ หลอ่ นท�าท่าจะพูด ต่อ “ทา่ ทางจะปอกลอกผูห้ ญิงจนเคยตวั !” ชายหนมุ่ วางชอ้ น เปลย่ี นเปน็ นง่ั เทา้ คางวางขอ้ ศอกไวบ้ นโตะ๊ ตรงหนา้ ชกั สนใจมมุ มองของหลอ่ นทมี่ ตี อ่ ตวั เขา…นอกจากจะดถู กู กนั วา่ เปน็ พวกไมม่ ี อนาคตแลว้ หลอ่ นยงั กลา่ วหาวา่ เขาทา� ตวั เปน็ แมลงปกี ทองสมองเพชรเกาะ เพศแมก่ ินอีกดว้ ย แม่คนนมี้ องเขาเลวได้แบบไรข้ ีดจ�ากัดจริงๆ! 43

จำกศัตรู ส่หู ัวใจ เลวแบบอินฟนิ ิต…้ี ก็เก๋ดีแฮะ “คงมีเหย่ือรายใหม่ต่อจากยายรินน้องสาวฉันแล้วใช่ไหม น่าสงสาร ผ้หู ญงิ พวกนัน้ ทตี่ ้องมาจมปลักอยกู่ บั คนเลวๆ อยา่ งนาย” ‘คนเลว-เลว’ หัวเราะหึในล�าคอ ชินเสียแล้วกับการท�าบุญคนไม่ข้ึน ช่วงท่ีเขาต้องเข้าไปรับโทษในคุกท�าให้ปลงตกได้เยอะทีเดียว ขนาดเพ่ือนที่ เคยมนี า�้ ใจใหค้ วามชว่ ยเหลอื กนั มาตงั้ แตย่ งั เปน็ แคน่ กั กฬี ายงิ ปนื มอื สมคั รเลน่ จนเกือบจะเรียกว่าเป็นเพ่ือนตาย สุดท้ายก็ยังให้การป้ายสีเขาในชั้นศาล เพราะถูกเงินปกึ หนาจากครอบครวั ของผู้ตายฟาดลงจงั ๆ กลางกบาลจนลน้ิ พลิก พูดถูกให้กลายเปน็ ผดิ และผดิ ใหก้ ลายเป็นถูกได้อย่างหนา้ ดา้ นๆ นั่นขนาดเพ่ือนที่กอดคอฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันนานหลายปี… ประสาอะไรกบั โสภติ าคนน้ีเลา่ “พดู จบหรอื ยงั ?” เขาถามหลังจากเหน็ หลอ่ นนง่ิ เงียบไป “ถ้าพดู จบ แล้วก็กนิ ให้เสร็จ อ่มิ แลว้ เกบ็ จานชามพวกนี้ไปลา้ งให้หมดดว้ ย” “อยา่ มาใชฉ้ นั นะ!” หลอ่ นลกุ ขนึ้ ยนื หนั กลบั มาเผชญิ หนา้ กบั เขาอยา่ ง ไม่เกรงกลัว “แล้วอย่าคิดว่าจะมีปัญญาท�าอะไรฉันได้ ฉันหายตัวมาแบบน้ี พ่อกับคู่หมั้นของฉันจะต้องออกตามหา ถ้าเรื่องถึงต�ารวจเมื่อไรนายหมด อนาคตแน่!” เสยี งเล็กๆ ที่พน่ คา� ข่ใู สท่ �าให้เจตนอ์ ารมณ์ดีขึน้ มาเล็กนอ้ ย ทั้ง ตลกและสมเพชในความงี่เง่าของหล่อน เขายกแก้วน้�าขึ้นด่ืมจนหมด ก่อน เอย่ “อนาคต” เขายกั ไหล่ “ช่างเปน็ ค�าท่ไี กลตวั ผมจรงิ ๆ เลยวา่ ไหม?” “ฉันจะเหยียบนายใหจ้ มดนิ ตกตา่� ยง่ิ กว่าเกา่ !” “อยา่ ดแี ตป่ าก…ถา้ ผมถกู ลากคอเขา้ คกุ แลว้ คดิ เหรอวา่ คณุ จะรอด?” รอยยมิ้ และคา� พดู ทแ่ี ฝงนยั นนั้ ทา� ใหโ้ สภติ าระงบั ความคดิ ทจี่ ะโตก้ ลบั คว้ิ เรยี ว ขมวดมุ่น “พูดเร่อื งอะไรของนาย?” เจตน์ไมต่ อบ เขาผวิ ปากหวอื แลว้ เดินผา่ นรา่ งเล็กไปยงั ระเบยี ง ออก 44

ศตรัศมิ์ ไปปูเตียงผ้าใบนั่งรับสายลมยามค่�าคืน สองแขนล�่าสอดประสานกันใต้ ท้ายทอย ดวงตาคมมองท้องฟ้าท่ีระยิบระยับด้วยแสงดาว…หากไม่เจาะจง มองแค่เพยี งดวงใดดวงหน่ึง เขาไม่เคยมองว่าแสงสว่างจุดเล็กๆ เหล่าน้ันสวย…ดาวดูสวยและมี คุณค่าก็ต่อเม่ือมาประดับเรียงรายกันอยู่บนฟ้ามืดสนิท…คร้ังหนึ่งเจตน์เคย คดิ วา่ ตวั เองเปน็ ดาว สรารนิ เปน็ ทอ้ งฟา้ ทท่ี า� ใหด้ าวรสู้ กึ มคี ณุ คา่ ในตวั เอง หาก แตต่ อนนี้เขากลายเปน็ สะเก็ดไฟเลก็ ๆ ทรี่ ว่ งหล่นลงจากฟา้ …เป็นแคด่ าวตก เพราะไม่มผี นื ฟา้ ใหอ้ ิงอาศยั อีกตอ่ ไป ชายหนุ่มปิดเปลือกตาลง ถอนหายใจหนักหน่วงเม่ือได้ยินเสียงจาน แตกโพลง้ เพลง้ …คดิ ภาพไมอ่ อกเลยจริงๆ ว่าแมค่ นในหอ้ งผ่านช่วงชีวิตของ การเป็นนักเรียนนอกมาแบบไหน แค่ล้างจานสี่ห้าใบยังไม่มีปัญญาท�าให้ ส�าเร็จเลย ไม่สิ…อันที่จริงเขาว่าหล่อนจงใจโยนมันลงพ้ืนด้วยความโมโหเสีย มากกว่า ยี่ห้อโสภิตาทา� เรื่องรุนแรงไร้สติแบบนน้ั ไดส้ บายอยูแ่ ลว้ ! พูดถึงโสภิตา…เรื่องของหล่อนยังเป็นปัญหาหนักอกท่ีสุดของเขาใน เวลาน้ี ดูเหมือนหล่อนไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีคนปองร้ายถึงข้ันหมายเอาชีวิต มิ หนา� ซา้� ยงั ทา� ใหเ้ ขาตอ้ งตดิ อยใู่ นรา่ งแหนไี้ ปดว้ ยอยา่ งไมม่ ที างเลอื ก...คดิ แลว้ พาให้ร้สู กึ เซ็ง ไมร่ ู้เขาทา� กรรมมาดว้ ยอะไร จะท�าอาชีพไหนถึงได้มมี ารคอย ขดั ขวางอยรู่ า่� ไป ใครวา่ ความดที า� ยาก ความชว่ั ทา� งา่ ย คา� พดู นคี้ งไมจ่ รงิ เสมอ ไป เพราะเขาพิสูจน์แล้ววา่ จะทา� ดีหรอื ทา� ชว่ั ก็ยากเยน็ เข็ญใจพอกนั ถ้าเพียงแต่โสภิตาไม่ใช่พี่สาวท่ีสรารินรักและเทิดทูน ป่านน้ีเขาอาจ จะท�างานชิ้นแรกส�าเร็จไปแล้วก็ได้ ความเกลียดชังที่เขามีต่อหล่อนเป็นทุน เดิมคงเป็นแรงผลักดันให้เขาลั่นไกส่งลูกตะก่ัวเข้าตัดขั้วหัวใจหล่อนได้ง่าย เหมือนปอกกล้วย หญิงสาวยืนขบกรามแน่นอยู่ท่ีอ่างล้างจาน เพลิงโทสะลุกโชนอยู่ ภายในจนต้องหาทางระบายออกก่อนท่ีจะอกแตกตาย ดวงตาคู่สวยกวาด 45

จำกศตั รู สูห่ ัวใจ มองไปรอบๆ สา� รวจหามีดผาหนา้ ไม้หรอื อุปกรณท์ ่พี อจะใช้ประโยชนไ์ ด้แต่ ไม่พบ เจตน์ไม่ทิ้งอะไรท่ีจะสามารถดัดแปลงเป็นอาวุธไว้เลย เขารอบคอบ และชั่วร้ายกว่าที่หล่อนคิดไว้หลายเท่านัก หล่อนเหลือบมองจานกระเบื้อง ใบสุดท้ายทีย่ งั วางอยตู่ รงหน้าในสภาพสมบรู ณ์ อารมณ์ชว่ั วูบท�าให้หยิบมัน เขว้ียงออกไปท่ีระเบยี งสดุ แรงแขน ชนิดท่ีวา่ ถ้าโดนหวั ของเป้าหมาย เขาคง ลงไปนอนหงายเลือดอาบเปน็ แน่ ทว่าชะตาของเจตน์ยังไม่ถึงฆาต จานเจ้ากรรมชนเข้ากับขอบประตู ระเบียงก่อนจะถึงตัวเขา กลายเป็นเศษกระเบื้องร่วงกราวลงสู่พื้น…มือปืน หนมุ่ ยังคงนอนน่งิ หนุนแขนทงั้ สองขา้ ง กระดกิ เท้าเบาๆ อย่างสบายอารมณ์ สง่ิ ที่เขาตอบโต้กลบั เป็นเพยี งเสยี งพดู สดุ จะราบเรียบ “เก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย แล้วอย่าคิดจะใช้เศษกระเบ้ืองพวกนั้น เป็นอาวุธเล่นงานผม เพราะคุณเข้าถึงตัวผมช้ากว่าที่ลูกปืนของผมไปถึงตัว คุณแน่ๆ” โภคนิ ยงั คงนง่ั กระสบั กระสา่ ยอยภู่ ายในบา้ น ชะเงอ้ มองออกไป ด้านนอกว่าเมื่อไรลูกสาวจะกลับมา แม้เป็นเวลาแค่สามทุ่มซึ่งไม่ถือว่าดึก ส�าหรบั โสภิตา แตว่ นั นไ้ี มเ่ หมอื นทกุ วนั …เมอ่ื ชว่ งบ่ายรวินโทรศพั ท์มาทบ่ี ้าน ถามถงึ หลอ่ นโดยเลา่ ใหโ้ ภคนิ ฟงั วา่ จๆู่ หลอ่ นกห็ ายตวั ไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอยหลงั ลุกไปเข้าห้องน้�าระหว่างการกินม้ือเท่ียงท่ีโรงแรม ลองติดต่อเข้าโทรศัพท์ มอื ถอื กไ็ มม่ ีคนรบั สาย และคร้งั ลา่ สดุ ดเู หมอื นปลายทางจะปดิ เคร่อื งไปเลย “ใจเยน็ ๆ กอ่ นเถอะคะ่ คณุ บางทลี กู อาจจะมธี รุ ะดว่ น” สภุ ทั ราปลอบ สามที งั้ ที่สีหน้าตนเองก็เตม็ ไปดว้ ยแววกงั วลไมต่ ่างกัน ทงั้ สองนงั่ กมุ มอื กนั อยอู่ ยา่ งนนั้ กระทงั่ ราวสท่ี มุ่ กม็ เี สยี งรถแลน่ เขา้ มา จอดหน้าบ้าน สองสามีภรรยาลกุ พรวดขึ้นจากโซฟา หากสีหนา้ เบิกบานน้ัน เลือนหายอย่างรวดเร็วเมื่อตระหนักว่ารถสปอร์ตสีด�าเงาวับคันนั้นเป็นของ วา่ ทลี่ กู เขย รวนิ คงเปน็ หว่ งโสภติ ามากจงึ มาคอยดใู หเ้ หน็ กบั ตาวา่ หลอ่ นกลบั 46

ศตรศั ม์ิ มาอยา่ งปลอดภยั แลว้ หรอื ยงั ชายหนมุ่ ยกมอื ไหวผ้ ใู้ หญท่ ง้ั สอง หนา้ เจอ่ื นไปเมอื่ รวู้ า่ จนปา่ นนยี้ งั ไมม่ ี แมแ้ ตก่ ารติดต่อจากหญิงสาว โสภิตาเป็นคนรักครอบครัวและมีความรบั ผิด ชอบ หลอ่ นทา� ทกุ อยา่ งเพ่อื ความสขุ สบายของพ่อและน้องสาวเสมอมา อยา่ วา่ แตส่ รา้ งปญั หาใหห้ นกั ใจเลย แมแ้ ตท่ า� ใหค้ นทบี่ า้ นเปน็ กงั วลเพยี งเลก็ นอ้ ย ก็ยงั ไม่เคย การหายตวั ไปของหล่อนครงั้ นีจ้ ึงมีพริ ธุ อยา่ งมาก “ถา้ พรงุ่ นเี้ ชา้ ยงั ตดิ ตอ่ ยายตาไมไ่ ดฉ้ นั จะไปแจง้ ตา� รวจ” โภคนิ พดู ขน้ึ ในท่ีสุด การหายตัวไปในลักษณะที่ผิดปกติมากขนาดน้ีไม่ต้องรอถึงยี่สิบสี่ ช่ัวโมงก็สามารถแจ้งความได้แล้ว เขาพอจะมีเพ่ือนพ้องในวงการต�ารวจอยู่ บา้ ง ขอความชว่ ยเหลอื จากหลายฝา่ ยอาจจะไดเ้ บาะแสอะไรเรว็ ขนึ้ หากเกดิ เหตรุ ้ายข้นึ กบั ลูกสาวจะได้ช่วยไดท้ ันการณ์ “ผมลองโทรศัพท์ถามเพื่อนๆ ของตา ก็ไม่มีใครตอบได้เลยว่าตาไป ไหน” ชายหนมุ่ ถอนหายใจ โสภิตามเี พ่อื นสนทิ ค่อนขา้ งนอ้ ย ดังนนั้ เขาจึงใช้ เวลาไมน่ านนกั ในการตดิ ตอ่ คนเหลา่ น้นั “หนูตามีปัญหากับใครหรือมีศัตรูที่ไหนบ้างหรือเปล่า?” ค�าถามนี้ สภุ ัทราเป็นคนพูด แวบหนึ่งท่ีรวินคิดว่ากรีฑาอาจมีส่วนเก่ียวข้องกับการหายตัวไปของ โสภติ า ความกระวนกระวายใจกอ่ ตวั ขนึ้ อยา่ งฉบั พลนั กระนนั้ กย็ งั ไมร่ จู้ ะเรมิ่ ต้นพูดอย่างไร จึงได้แต่ซ่อนอาการ และบ่ายเบ่ียงต่อค�าถามของว่าที่พ่อตา แม่ยาย “ทา� ใจใหส้ บายเถอะครบั คณุ พอ่ คณุ แม่ ผมเชอ่ื วา่ ตาจะตอ้ งปลอดภยั ... ตาเป็นคนเข้มแข็ง เธอจะตอ้ งไม่เป็นอะไรครับ” 47

3 ช่วงเวลาท่ีมีปัญหามากท่ีสุดส�าหรับโสภิตามาถึงอย่างรวดเร็ว หลอ่ นเหลอื บมองนาฬกิ าปลกุ เรอื นเลก็ บนโตะ๊ ขา้ งหวั เตยี ง…หา้ ทมุ่ เขา้ ไปแลว้ แต่ยังจัดที่ทางให้ตัวเองไม่ได้ ร่างกายเรียกร้องว่าอ่อนเพลียและต้องการ พกั ผอ่ นเอาแรง แตใ่ นสถานการณแ์ บบนต้ี อ่ ใหง้ ว่ งแคไ่ หนหลอ่ นกย็ นิ ดจี ะฝนื สงั ขารถา่ งตาเปน็ นกฮกู …ไมม่ ใี ครดแู ลหลอ่ นไดด้ เี ทา่ ตวั เอง คดิ ไดแ้ บบนแ้ี ลว้ จึงนั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ท่ีมุมห้องด้านหน่ึง เปลือกตาเจ้ากรรมหนักอ้ึง จวน จะปิดอยู่รอมร่อ แต่หล่อนจะหลับได้ยังไงในเมื่อรู้แก่ใจว่าคนท่ีอยู่ทางนู้นไม่มีทาง ข่มตาหลับลงได้ ป่านน้ีพ่อคงก�าลังเป็นห่วงหล่อนจนไม่เป็นอันกินอันนอน เพราะแต่ไหนแต่ไรหล่อนไม่เคยหายเงียบไปโดยไม่บอกล่วงหน้า ไหนจะ รวินอีก หล่อนหายตัวมาจากโรงแรมโดยไร้ร่องรอยแบบนี้ พวกเขาคงออก ตามหากนั จ้าละหวัน่ แล้ว 48

ศตรศั ม์ิ เจตน์มองคนสิ้นฤทธิ์ท่ีท�าหน้าเศร้าน้�าตาคลอแล้วอยากจะปลอบใจ แต่ทา� ไม่ได้ มองหนา้ โสภิตาทไี รเขาคอยแตจ่ ะนกึ ถงึ ค�าพูดร้ายๆ ทห่ี ล่อนเคย สาดใส่อย่างไม่ยัง้ ปาก รวมถึงการกระทา� ทคี่ อยขัดขวางความรักระหว่างเขา กบั สรารินโดยยกเอาค�าว่าหวังดแี ละความเปน็ พี่สาวขน้ึ มาอา้ ง เรอ่ื งเลวรา้ ยทส่ี ดุ เรอ่ื งหนงึ่ ทห่ี ลอ่ นเคยทา� เอาไวก้ บั เขายงั ตดิ ตรงึ อยใู่ น ความทรงจ�าไม่เคยเลือน...วันน้ันเจตน์พาสรารินไปกินข้าว โสภิตาควงแฟน หนุ่มบุกไปถึงร้านอาหาร ไปถึงก็ไม่พูดพร่�าท�าเพลง ใช้ก�าลังลากตัวสราริน ออกมาจากรา้ น มหิ น�าซา้� ยงั ใหค้ นดกั รอท�ารา้ ยรา่ งกายเขาหลงั ออกจากรา้ น อาหาร…ผหู้ ญงิ คนนเ้ี ลอื ดเยน็ และทา� ไดท้ กุ อยา่ งเพอื่ ตอบสนองความตอ้ งการ ของตวั เอง! “นายจะเอาข้าวของในกระเป๋าฉันไปทั้งหมดก็ได้ แต่ขอโทรศัพท์ มอื ถอื ฉนั คืน ฉนั จะโทร.กลบั ไปหาพอ่ ” หล่อนเร่ิมพูดข้นึ อีกครง้ั แม้จะชิงชงั ในตวั เขาเพยี งใดกย็ งั ตอ้ งกลนั้ ใจปน้ั นา�้ เสยี งใหอ้ อ่ นเขา้ ไว้ ไมม่ ปี ระโยชนท์ จ่ี ะ ท�าให้เขาโมโหในเวลาท่หี ลอ่ นตกเปน็ ฝา่ ยเสยี เปรยี บอยา่ งน้ี “นน่ั เรยี กวา่ คา� ขอรอ้ งหรอื เปลา่ ?” คนทน่ี ง่ั อยตู่ รงขอบเตยี งยอ้ นถาม หนา้ น่ิง น่ันไม่ใช่ค�าขอร้อง….หล่อนอยากจะโต้แบบนั้นใจแทบขาด หากส่ิงท่ี ท�าไดใ้ นความเปน็ จรงิ คอื การพยกั หน้ารับ “ใช่ ฉนั ขอร้อง” “คิดว่ามันดูน่าสงสารมากพอจะท�าให้ผมเห็นใจคุณได้หรือยัง?” คน พูดหัวเราะหึในล�าคอเมื่อเห็นหล่อนขึงตามองกลับมา แถมก�าหมัดเสียแน่น จนมือไม้สัน่ “คุณขบฟันดงั มาก ฟงั แล้วปวดแก้วหูตุบๆ” “นายตอ้ งการอะไรกนั แน!่ ? จบั ตวั ฉนั มาไว้แบบนี้ท�าไม!?” “ผมตอ้ งการเงนิ ” ขอ้ นเ้ี ขาไมไ่ ดโ้ กหก คนทา� งานไมว่ า่ จะอาชพี ผดิ หรอื ถูกกฎหมายกต็ ้องหวังได้เงินมาเล้ยี งปากทอ้ งกันทง้ั น้นั 49

จำกศตั รู สหู่ วั ใจ “เทา่ ไร?” “พ่อคุณจะยอมจ่ายเท่าไรล่ะเพ่ือแลกกับชีวิตของลูกสาวคนเดียวที่ เหลอื ” “แก…” “ผมรวู้ า่ ผมเลว ด่าค�าอ่นื บ้างกไ็ ดน้ ะ” “แกทา� ใหย้ ายรนิ ตอ้ งตายแลว้ ยงั มหี นา้ มาทา� รา้ ยฉนั กบั พอ่ อกี ทา� ไม… เจ็บใจมากนักเหรอท่ีพลาดจากถังข้าวสาร หนูสกปรกโสมมอย่างแกถึงต้อง ตามจองล้างจองผลาญพวกเรา ฉันนา่ จะส่ังใหค้ นฆ่าแกซะตง้ั แต่วนั ทยี่ ายรนิ ตาย ไมน่ า่ ปลอ่ ยไวเ้ ลย เพราะแกคนเดยี วทกุ อยา่ งถงึ ไดเ้ ปน็ แบบน!ี้ ” หยดนา้� แห่งความค่ังแค้นที่ส่ังสมมานานสามปีไหลออกจากสองตาของหญิงสาว ทุกค�าทพี่ ดู ลว้ นถกู กดเกบ็ เอาไวใ้ นใจ ไม่เคยปรปิ ากเอย่ ใหใ้ ครฟังโดยเฉพาะ ผเู้ ปน็ บดิ า โภคนิ ไมเ่ คยรวู้ า่ ลกู สาวคนเลก็ ตายในสภาพใด พอเขากบั สภุ ทั รากลบั จากต่างประเทศก็พบว่างานศพของสรารนิ ถูกจัดข้นึ สองคนื แล้ว “เพราะแก…นอ้ งฉันถงึ ต้องตายในสภาพแบบนั้น!” เจตน์ชะงักเมื่อได้ยินสิ่งท่ีเหย่ือสาวพูด รู้สึกหนักอ้ึงไปท้ังร่างเพียง เพราะค�ากล่าวหาลอยๆ น่ัน…เขาน่ะหรือคือคนที่ท�าให้สรารินต้องตาย โสภิตากล้าพูดได้เต็มปากขนาดนี้เชียวหรือว่าหล่อนเองไม่มีส่วนผิด ไม่ได้ บบี ค้นั จนน้องสาวตอ้ งหาทางออกใหช้ วี ิตด้วยการคิดส้นั ! เม่ือต่างก็นึกโทษว่าเป็นความผิดของอีกฝ่าย ร่องรอยของความ บาดหมางในอดตี จงึ เดน่ ชดั ขน้ึ มาอกี ครง้ั และไมเ่ หน็ หนทางทจ่ี ะประสานรอย แยกได้ “ฉันเหน็ แกว่ ญิ ญาณของนอ้ งถึงไดป้ ล่อยคนเลวๆ อย่างแกไป แล้วไง ละ่ …สดุ ทา้ ยแกก็แว้งกัดพวกเราอีกจนได้” “จะบอกว่าตวั เองมบี ญุ คุณง้นั ส?ิ ” “ฉันไม่เคยคิดจะท�าบุญกับคนอย่างแกหรอก! ฉันท�าเพื่อน้องฉัน 50

ศตรศั มิ์ เทา่ นนั้ ถ้าไมเ่ พราะยายรินป่านนี้แกคงไมไ่ ดล้ อยหน้าอยบู่ นโลกใบน้ีแลว้ ” “นถี่ า้ ผมไมร่ จู้ กั สนั ดานคณุ มากอ่ น ผมคงจะคดิ วา่ คณุ เปน็ พส่ี าวทแี่ สน ดี เขา้ อกเขา้ ใจนอ้ งสาว…แตน่ า่ เสยี ดายทผ่ี มรเู้ ชน่ เหน็ ชาตคิ ณุ หมดทกุ อยา่ ง… บอกตามตรงนะ ผมนกึ ภาพไม่ออกเลยว่าผู้หญงิ ทส่ี ั่งใหล้ ูกน้องมารุมกระทบื คนอืน่ จนเจ็บปางตาย ทา� เรอ่ื งร้ายๆ สารพัดสารเพ จะเป็นพ่สี าวทแี่ สนโอบ อ้อมอารไี ด้ยงั ไง” หากนี่คือเกมฟื้นฝอยปมขัดแย้งในอดีตขึ้นมาฟาดฟันกัน เจตน์ก็ตี เสมอโสภิตาได้ส�าเร็จ เพราะถึงคราวที่หล่อนจะต้องรู้สึกหนักอ้ึงทั้งร่างบ้าง แล้วกบั ขอ้ กล่าวหาของเขา หญงิ สาวค้านทนั ควนั ท้ังทส่ี มองยังเบลอ “ฉนั ไมเ่ คยส่งคนไปท�าร้ายนายนะ” “รอู้ ะไรไหม นีไ่ ม่ใช่คา� พูดเอาตวั รอดทีไ่ ด้ผลเลย” “แตฉ่ ันไม่ไดท้ า� จรงิ ๆ!” หญงิ สาวยนื กรานปฏเิ สธเสยี งแขง็ หากเจตน์ ลกั พาตวั หลอ่ นมาเพราะแคน้ ทถี่ กู รมุ ทา� รา้ ยจากคนบางกลมุ่ การอธบิ ายความ จรงิ ใหเ้ ขาฟังกค็ อื ทางออกเดยี วทจี่ ะยตุ ปิ ญั หาในเวลานี้ หลอ่ นจะยอมใหเ้ ขา ทา� เรอ่ื งบ้าๆ เพียงเพราะความเข้าใจผิดไม่ไดเ้ ด็ดขาด! “ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ ถ้านายแค้นฉันเพราะเรื่องน้ี บอกได้เลยว่านาย ก�าลังเขา้ ใจผดิ กา� ลังเล่นงานคนผดิ !” เจตนห์ รต่ี ามองคนทแ่ี กต้ า่ งใหต้ วั เองจนลนิ้ แทบจะพนั กนั เขาลกุ จาก เตยี งเดนิ ไปทงิ้ ตวั ลงนงั่ ยองตรงหนา้ หลอ่ น โสภติ ากอดเขา่ แนน่ กวา่ เดมิ ทา� ตวั ลบี จนแทบจะกลืนเขา้ ไปกับผนงั ด้านหลงั “ก็อาจใช่…ผมอาจจะเลน่ งานคนผิด” “ถา้ งัน้ เราน่าจะคุยกันดๆี ได้” “คุณพูดประโยคน้ีช้าไปหลายปีเลยนะโสภิตา ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ… ก็คงจะเปน็ วา่ ทสี่ ามีของคุณ” เขาแสรง้ ยิม้ หวาน หากดวงตาคมทีจ่ ดจอ้ งมา ด้วยหลากหลายอารมณ์ท�าให้หล่อนหายใจติดขัดรู้สึกเหมือนก�าลังถูกมีดจี้ อยู่ที่คอ “วันนัน้ ท่รี ้านอาหาร หมอนนั่ ก็ไปกับคณุ ด้วย” 51

จำกศตั รู สู่หวั ใจ “วนิ ไม่มที างทา� แบบนั้น เขาเป็นคนดี แล้วกไ็ มเ่ คยทา� รา้ ยใคร” “อ๋อเหรอ…อิจฉาจริง นายรวินคนนี้ต้องท�าเวรท�ากรรมสักก่ีชาตินะ กวา่ จะไดเ้ กดิ มาเปน็ แฟนผหู้ ญงิ อยา่ งคณุ ถา้ ผมบอกวา่ ผมกเ็ ปน็ คนดี และไม่ เคยท�ารา้ ยใครก่อน คุณจะเช่ือทผ่ี มพดู ไหมล่ะ?” หล่อนไม่ตอบ…และแววตาก็ฟ้องออกมาชัดเจนว่าไม่เช่ือ เจตน์ย้ิม หวานเลยี่ นขนึ้ อกี นดิ ยน่ื หนา้ เขา้ ไปขา้ งหจู นโสภติ าตอ้ งรบี เอย้ี วตวั หลบ กอ่ น เอย่ ชดั ถ้อยชัดคา� “คา� ตอบเราเหมอื นกนั คณุ โสภติ า…เพราะผมเองกจ็ ะไมม่ วี นั เชอ่ื คา� พดู ของนางมารร้ายอย่างคุณเปน็ อันขาด!” เจตนท์ งิ้ ตวั ลงนอนแลว้ หลบั ไปอยา่ งรวดเรว็ ดว้ ยความออ่ นเพลยี ปลอ่ ยใหห้ ญิงสาวน่งั คดุ คกู้ ระวนกระวายใจอยเู่ พยี งล�าพงั ในความมดื หลอ่ น มองรา่ งสงู คอ่ นขา้ งเพรยี วทน่ี อนหงายอยบู่ นเตยี ง ลมหายใจของเขาแผว่ เบา และสม่�าเสมอ ความคิดช่ัวแล่นท�าให้อยากเอาหมอนปิดหน้าอุดจมูกเขาให้ ตาย แต่ร้วู า่ ในทางปฏิบัตนิ ่นั ไม่ใชเ่ รื่องงา่ ย มนั ทา้ ทายลกู ตะกัว่ ของเขามาก เกินไป โสภิตาล้มพับผล็อยหลับอยู่ที่พ้ืนต้ังแต่เมื่อไรไม่รู้ ต่ืนข้ึนมาอีกทีก็ได้ กล่ินอาหารเช้าหอมฉุยลอยมาเตะจมูก สายลมเย็นสบายยามเช้าพัดผ่าน ประตูระเบียงเข้ามาทักทายผิวหน้าผิวกาย เจตน์มองคนท่ีงัวเงียลุกขึ้นมา หัวฟูแล้วต้องรีบกล้ันย้ิมขัน เบือนหน้าหนีไปทางอ่ืน ผู้หญิงต่อให้สวยและ สง่างามแค่ไหน แต่เวลาต่ืนนอนก็มีสภาพเหมือนศพที่ถูกขุดข้ึนมาจากหลุม ทงั้ นน้ั ‘เมื่อหกนาฬิกาของวันน้ีนายโภคิน อัณธ�ารง นักธุรกิจช่ือดังเจ้าของ บริษัทอณั ธา� รงวู้ดแลนด์ผูค้ า้ ไมแ้ ปรรปู รายใหญ่ พร้อมดว้ ยภรรยาไดเ้ ข้าแจง้ ความกับเจ้าหน้าท่ีต�ารวจเร่ืองการหายตัวไปอย่างลึกลับของนางสาวโสภิตา อณั ธา� รง ลูกสาวคนโต โดยทัง้ สองไดเ้ ดนิ ทางไปยงั สถานีตา� รวจ...’ 52

ศตรัศมิ์ เสยี งผปู้ ระกาศขา่ วจากโทรทศั นท์ า� ใหค้ นเพงิ่ ตน่ื ไรเ้ รย่ี วแรงขยบั เขยอื้ น หลอ่ นไดแ้ ตน่ ง่ั นง่ิ มองภาพของบดิ ากบั แมเ่ ลย้ี งทเี่ ดนิ หนา้ เซยี วลงมาจากสถานี ตา� รวจโดยมนี กั ขา่ วหลายคนตามประกบตดิ …ผชู้ ายแกค่ นหนงึ่ ทด่ี า� เนนิ ธรุ กจิ อย่างถูกกฎหมายและศีลธรรมมากว่าสามสิบปี บัดนี้ก�าลังตามหาลูกสาว คนโตซงึ่ เป็นทายาทคนเดียวทยี่ ังหลงเหลอื อยู่ พ่อ… เสียงหัวใจของหลอ่ นรา่� รอ้ งหาชายอันเปน็ ท่รี ักดว้ ยความปวดรา้ ว “นายตอ้ งการเงนิ เท่าไรกบ็ อกมาเลย ฉนั ใหน้ ายได้มากเท่าที่ต้องการ นะนายเจตน์” หล่อนพูดกับคนที่ก�าลังเทกับข้าวจากกระทะใส่จาน หาก ดวงตาแดงกา�่ ยงั จดจ้องอยทู่ ีภ่ าพเคลือ่ นไหวบนหน้าจอโทรทศั น์ “เรอ่ื งถึงตา� รวจแลว้ ผมคงปล่อยคุณไปไม่ได้” เขาตอบหนา้ ตาเฉย “ขอรอ้ งละ ปลอ่ ยฉนั ไปเถอะ ถอื วา่ เหน็ แกย่ ายรนิ …พอ่ เสยี ยายรนิ ไป คนหนง่ึ แล้ว ถ้าไมม่ ฉี ันอกี สกั คนกค็ งไม่เหลือใครอีก แม่เลยี้ งฉันกเ็ จบ็ ออดๆ แอดๆ พวกเขาขาดฉันไมไ่ ด”้ น่ันไม่ใช่การเล่นละครเพ่ือเอาตัวรอด เจตน์เช่ือว่าหญิงสาวรู้สึกเช่น นน้ั จรงิ ๆ แตเ่ ขาจะทา� อะไรได้ ในเมอื่ ไมว่ า่ จะกกั ตวั หลอ่ นไว้ หรอื คนื อสิ รภาพ ให้ กล็ ้วนนา� มาซึง่ ผลเสยี ท้ังสองทาง…ชายหนมุ่ ถอนหายใจ เพ่ิงจะสลดั ค�าวา่ ‘เอายงั ไงด’ี ออกจากหวั ไดส้ า� เรจ็ เมอ่ื เชา้ มดื ไมท่ นั ไรมนั กย็ อ้ นกลบั มาอกี แลว้ “ผมยงั ปลอ่ ยคุณไปตอนน้ไี ม่ได้” “ท�าไม?” “ไม่ต้องรเู้ หตผุ ล” “นายไม่มเี หตผุ ลจะบอกฉนั ตา่ งหาก คอยดนู ะ ถ้าพ่อเปน็ อะไรไปอีก คน ฉนั จะลากคอนายเข้าคกุ ให้ได้ นายจะตอ้ งชดใช้อยา่ งสาสมฐานที่พราก ครอบครัวของฉนั ไป!” ค�าพูดของโสภิตาท�าให้เจตน์นึกขึ้นได้ ถ้ามีคนต้องการท�าร้ายหล่อน แล้วโภคินล่ะ…เขาเป็นหนึ่งในเป้าหมายท่ีจะต้องถูกเก็บกวาดด้วยหรือเปล่า 53

จำกศตั รู สู่หวั ใจ สองพอ่ ลกู กมุ บังเหยี นธุรกจิ ขนาดใหญ่ ซึ่งดูเหมอื นจะใหญ่เกินกา� ลังคนสอง คนไปแลว้ มหิ นา� ซา้� โสภติ ายงั เปน็ แคผ่ หู้ ญงิ ตวั เลก็ ๆ ถา้ มใี ครสกั คนคดิ จะตลบ หลงั คนทตี่ กอย่ใู นอันตรายก็ไม่ได้มีแคห่ ญงิ สาวเพยี งคนเดยี ว! “ศตั รขู องคณุ คอื ใคร?” ชายหนุ่มถามขน้ึ ในทส่ี ุด หากอกี ฝ่ายกลบั ท�า หนา้ เหมอื นอยากจะรอ้ งไห้ หลอ่ นไมเ่ ขา้ ใจเจตนาทแี่ ฝงมากบั คา� ถามของเขา และไมม่ แี กใ่ จจะตคี วามด้วย “พูดบา้ อะไรของนายอีก!” “นกึ ให้ดๆี โสภิตา คณุ มีศัตรทู ไ่ี หนหรือเปล่านอกจากผม…ใครสกั คน ท่ีขัดแย้งกับคุณด้วยเร่ืองบางเร่ืองท่ีสามารถสร้างแรงจูงใจให้เล่นงานกันถึง ชวี ติ ได”้ โสภิตาน่ิวหน้า หล่อนสบตาคนถามแล้วพบว่าเขาไม่ได้ต้องการยวน โทสะกนั เหมอื นครงั้ อน่ื ๆ สหี นา้ ของเจตนเ์ ครยี ดขงึ กา� ลงั รอคอยคา� ตอบอยา่ ง ใจจดใจจอ่ หญงิ สาวหลบุ ตาลงมองมอื ของตนเอง กลอกตาชา้ ๆ อยา่ งครนุ่ คดิ “มี…” น้�าเสียงนั้นสั่นเทาและแผ่วเบาจนเกือบกลืนไปกับเสียงลมท่ี พัดเข้ามาทางประตรู ะเบยี ง “ใคร?” “จะรู้ไปท�าไม? เร่อื งนม้ี ันไมเ่ กีย่ วกับนาย” เจตนม์ องคนทเ่ี อานสิ ยั ชา่ งซกั มาใชผ้ ดิ เวลาแลว้ อยากจะจบั หลอ่ นมาตี สักที “มีคนจา้ งผมใหฆ้ า่ คุณ…ทนี ยี้ งั จะพูดอกี ไหมว่าไม่เกย่ี วกบั ผม” โสภิตาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงย่ิงกว่าตอนท่ีฟื้นข้ึนมาแล้วรู้ว่าถูก เจตน์จบั ตัวมาหลายเท่า “บอกได้หรือยังว่าใครท่ีขัดแย้งถึงข้ันคิดจะฆ่าคุณ” เขาถามย�้าเมื่อ เห็นหญิงสาวเอาแต่นิ่งอ้ึง โสภิตาสบตาคนถาม มีแววหวาดหวั่นในดวงตา คู่น้ัน มันท่วมทน้ จนไมอ่ าจซกุ ซ่อน กรีฑา...ศัตรูคนเดียวของหล่อนก็คือกรีฑา มีความเป็นไปได้ว่า 54

ศตรัศม์ิ เลขานุการหน้าห้องอาจรายงานเร่ืองท่ีหล่อนถือวิสาสะเข้าไปในห้องท�างาน ของเขาคราวกอ่ นแลว้ พรวดพราดกลับออกมา กรีฑารตู้ วั แล้ววา่ หลอ่ นแอบ ไดย้ นิ บทสนทนาผา่ นสายโทรศัพทข์ องเขากบั พรรคพวกในวันนั้น! “ลุงกรฑี า…” “เขาเป็นญาติของคุณง้ันเหรอ?” ชายหนุ่มถามอย่างไม่คอ่ ยแนใ่ จนกั เท่าที่รู้ครอบครัวนี้ไม่มีญาติโกโหติกาที่ไหนนอกจากสุภัทราผู้เป็นภรรยา คนใหม่ของโภคิน แต่ได้ยินโสภิตาเรียกฝ่ายนั้นว่าลุงเลยคิดว่าอาจจะเป็น ญาติหา่ งๆ “เขาเป็นเพ่ือนรักของพ่อ แต่สิ่งท่ีเขาก�าลังท�า…มันสวนทางกับส่ิงที่ เพ่ือนรักควรจะทา� ” เจตน์พยกั หนา้ รบั รู้ พอจะเดาออกวา่ เปน็ เร่อื งของการหกั หลงั ช่วงชิง ผลประโยชนก์ นั กรณแี บบนเี้ กดิ ขน้ึ ไดใ้ นสงั คมทกุ ชนชนั้ ตงั้ แตห่ นว่ ยเลก็ ทส่ี ดุ ที่เรียกว่าครอบครัวจนกระทั่งถึงภายในองค์กรขนาดใหญ่ คนเป็นพี่น้อง ยงั ฆา่ กนั ตายเพราะตกลงเรื่องผลประโยชนไ์ ม่ลงตวั ประสาอะไรกบั คนอื่น “ถา้ งน้ั พอ่ คุณก็ตกอย่ใู นอนั ตรายดว้ ยเหมือนกนั ” “แตฉ่ นั ไมไ่ ด้บอกพอ่ เร่อื งทลี่ ุงกรีฑาคิดจะเล่นไม่ซ่อื ” “นน่ั ไมส่ า� คญั เพราะนายกรฑี าไมร่ หู้ รอกวา่ คณุ บอกพอ่ หรอื ไมไ่ ดบ้ อก ถ้าผมเป็นเขาก็คงจะจัดการคุณสองพ่อลูกให้เรียบร้อยเพื่อความสบายใจ… บางทีเขาอาจจะจ้างคนอ่ืนเก็บพ่อคุณ หรือไม่ก็ก�าลังรอจังหวะท่ีจะท�าให้ พอ่ คุณจากโลกนีไ้ ปโดยไมม่ ใี ครสงสยั ถึงสาเหตกุ ารตาย” สองคนสบตากนั น่ิงลืมความบาดหมางในใจที่มีไปจนหมดสนิ้ โสภิตา ตวั สนั่ จนเจตนส์ งั เกตเหน็ ได้ เขาอยากพดู อะไรสกั คา� เพอ่ื เปน็ กา� ลงั ใจแกห่ ลอ่ น แตร่ ูว้ า่ ไม่อาจช่วยให้โสภติ าร้สู กึ ดขี นึ้ ได้ ร่างของคนท้ังคู่สะดุ้งสุดแรงเมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เจตน์ส่ง สายตาเป็นเชิงเตือนให้หล่อนคอยอยู่เงียบๆ และอาจเพราะโสภิตาก�าลัง รวบรวมสติคดิ ถงึ เร่ืองบดิ าจงึ ยอมให้ความรว่ มมอื แตโ่ ดยดี 55