101 บทที่ ๔ ปราบมหาโจร ดว้ ยอทิ ธฤิ ทธิ์ อกุ ขติ ตะขัคคะมะติหัตถะสุทารุณนั ตัง ธาวันติโยชะนะปะถงั คลุ มิ าละวันตัง อทิ ธีภิสงั ขะตะมะโน ชิตะวา มุนนิ โท ตันเตชะสา ภะวะตเุ ต ชะยะมงั คะลานิ คาแปล โจรองคุลิมาล (โจรฆ่าคนเอานวิ้ ทาพวงมาลัยแสนดุรา้ ย) ถือดาบเงื้องา่ วิ่งไล่ฆ่า พระพทุ ธองค์สิน้ ระยะทาง ๓ โยชน์ พระจอมมุณี ทรงบนั ดาลอทิ ธิฤทธิท์ างใจเอาชนะไดร้ าบ คาบ ด้วยเดชแหง่ ชยั ชนะนั้น ขอชยั มงคลจงมแี ก่ท่าน บทท่ี ๕ ปราบหญงิ แพศยา ดว้ ยสนั ตธิ รรม กัตวานะ กัฎฐะมุทะรงั อวิ ะ คัพภินยี า จิญจายะ ทฏุ ฐะวะจะนัง ชะนะกายะมชั เฌ สันเตนะ โสมะวิธินา ชติ ะวา มุนนิ โท ตนั เตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมงั คะลานิ
102 คาแปล นางจิญจมาณวกิ า (สาวิกาพวกนิครนถ)์ เอาไม้กลมๆ มา ผกู ท้อง ทาอาการ ประหนงึ่ ว่ามีครรภ์ ใส่รา้ ยพระพุทะเจา้ ทา่ มกลางฝงู ชน พระจอมมุนีทรงเอาชนะได้ ดว้ ยวธิ ีสงบ ระงับพระหฤทัยอันงดงาม ดว้ ยเดชแห่งชยั ชนะนน้ั ขอชัย มงคลจงมแี กท่ า่ น บทท่ี ๖ ปราบเจา้ ลทั ธิ ดว้ ยปญั ญา สจั จัง วิหายะ มะติสจั จะกะวาทะเกตุง วาทาภิโรปิตะมะนงั อะติอันธะภูตัง ปญั ญาปะทปี ะชะลโิ ต ชติ ะวา มุนนิ โท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมงั คะลานิ คาแปล สจั จกนิครนถ์ผถู้ อื ตวั ว่าฉลาด เปน็ นกั โตว้ าทะช้นั ยอด สละ เสยี ซงึ่ สจั จะ ต้ังใจมาได้วาทะหักล้างพระพทุ ธองค์ เปน็ คนมดื บอดยิง่ นัก พระจอมมุนีผู้สวา่ งจ้าด้วย “แสงปญั ญา” ทรงเอาชนะได้ ด้วยเดชแหง่ ชยั ชนะน้ัน ขอชยั มงคลจงมีแก่ท่าน บทที่ ๗ ปราบพญานาคจอมพาล ดว้ ยฤทธส์ิ ฤู้ ทธ์ิ นันโทปะนนั ทะภชุ ะคัง วพิ ธุ ัง มะหิทธิง ปตุ เตนะ เถระภุชะเคนะ ทะมาปะยนั โต
103 อิทธูปะเทสะวธิ ินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ คาแปล พญานาค ช่ือนันโทปนันทะ ผ้มู คี วามรู้ผิด มีฤทธิ์มาก พระจอมมุนี ทรงมี พุทธบัญชาใหพ้ ระโมคคลั ลานะพุทธ โอรสไปปราบ ด้วยวิธแี สดงฤทธท์ิ เ่ี หนือกวา่ ดว้ ยเดชแห่งชยั ชนะน้ัน ขอชัยมงคล จงมีแกท่ า่ น บทท่ี ๘ ปราบพกาพรหม ดว้ ยญาณ ทคุ คาหะทฏิ ฐิภุชะเคนะ สุทัฏฐะหัตถงั พรหั มัง วสิ ุทธิชุติมิทธิพะกาภธิ านงั ญาณาคะเทนะ วธิ นิ า ชติ ะวา มุนนิ โท ตันเตชะสา ภะวะตเุ ต ชะยะมงั คะลานิ คาแปล พรหมช่ือพะกา ผูม้ ีฤทธ์ิ เห็นผดิ คิดวา่ ตนเปน็ ผู้ร่งุ เรืองดว้ ย คณุ อนั บรสิ ุทธิ์ ยึดมั่นในความเห็นผดิ ดุจมีมือถกู อสรพษิ ขบเอา เพราะมีจติ ทค่ี ดิ ถอื เอาความเหน็ ผิด พระองค์จงึ ทรงใชว้ ิธีวางยา คอื ทรงแสดงเทศนาใหถ้ กู ใจ
104 บทสง่ ทา้ ย เอตาปิ พุทธะชะยะมังคะละอฏั ฐะคาถา โย วาจะโน ทินะทเิ น สะระเต มะตันที หิตวานะเนกะวิวธิ านิ จปุ ัททะวานิ โมกขงั สุขงั อะธคิ ะเมยยะ นะโร สะปัญโญ ฯ คาแปล คนมปี ญั ญาสวดพุทธชัยมงคล คาถาทงั้ ๘ นี้เป็นประจา โดยไมเ่ กยี จครา้ น พึงขจดั อุปทั วันตรายทัง้ หลายได้ บรรลุ ถึงซึง่ พระนิพพานอนั เปน็ สขุ ------------------------------------------------- --------------------------------
105
Search
Read the Text Version
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
