ຄັາໍ່ ວນັ ນັ້ນີ ນາງຮູ້ສກວ່າຂົນຊ່ົັວຂອງນາງທຸກເສ້ີັນ ແລະ ເລອື ດຂອງນາງທກເມັດຟົດເດືອດຂ້ີນມາ ໃຈຂອງ ນາງຕໍາເຂົ້ີາບາດຖີ ແລະ ສຽງຫາຍໃຈບໍ່ັປົກກະຕິ. ລົດເຕົ່ັານ້ອຍຂອງເຂົາຄ່ອຍໆເຄື່ັອນໄປ. ຕາເວັນກໍຕົກດິນແລ້ວ ແລະ ພວກເຂົາຍັງພາກັນຢຸດຢືນຊະນິດຕິດແນບກັນຢ່າງບໍັ່ຍອມລາຄີງອອກຈາກກັນເລີຍ. ນາງເວົ້ີາກັບຕົນເອງວ່າ “ໝດົ ໝົດບາດນີ້. ກເູ ສຍບາດນ້ີ. ພອ້ ມກນັ ນີັ້ນ ນາງກມໍ ີຄວາມຮູ້ສກສະເໜ່ຫາ ແລະ ປາຖະໜາໃນອ້ອມກອດຂອງ ເຂົາທປ່ີັ ່ຽມລົ້ີນ ໄປດ້ວຍຄວາມສຸກໃຈ. ຮມີ ປາກຂອງເຂົາຊອກຫາກນັ ສະໜິດຕິດຈອດກັນ ແລະ ຜິກຈາກກັນເພ່ັືອຈະພົບ ກັນຕ່ໍທັ ັນທີ. ປາວໜຸ່ມບກ່ັໍ າ້ ພານາງຂນ້ີ ເມອື ສງົ່ັ ເຖິງເຮອື ນ ເຂົາປ່ອຍໃຫນ້ າງມນງງົ ຢູຕ່ ນີ ຂັີນ້ ໄດຜູ້ດຽວ. ເວລານນ້ີັ , ໂປນເປ ໂຣແນນໄດຄ້ ອຍນາງຢ່ຫູ ້ອງນອ້ ຍຫົວຂ້ັີນໄດທັີ່ປາສະຈາກແສງສະຫວາ່ ງ. ເຂົາເອົາມືແຕະແຂນຂອງນາງເບົາໆ ຮູ້ສກວ່າຮ້ອນວຸດຜູ້ເໝອື ນດັ່ງຄົນເປັນໄຂ້. ພ້ອມທັງເວົ້ີາກັບນາງດວ້ ຍ ຖອ້ ຍຄໍາທາໍ ນອງຮກັ ອັນແສນຈະອ່ອນຫວານ. ນາງກຽ່ ບຟງັ ຢາ່ ງບໍັ່ເວາ້ີົ ຈາຫຍັງເລຍີ , ຄດິ ເອົາວາ່ ເຂົາແມນ່ ຜູ້ອ່ືນັ ຕັີ້ງຫາກ ທັ່ີ ເວ້ົີາກບັ ນາງ ແລະ ແມ່ນຄງີ ເຂາົ ຜນູ້ ີ້ນັ ທັີ່ມາສໍາພັດກບັ ເນີື້ອກາຍຂອງນາງ ໃນຕາຂອງນາງ ນາງມອງເຫັນແຕ່ໜ້າເຂົາ ຜູ້ນັີ້ນ ແລະ ໃນວິນຍານຂອງນາງ ນາງກໍຈໍແຕ່ໜ້າຂອງເຂົາຜູ້ນັີ້ນໂດຍລືມເສຍວ່າ ໃນໂລກນີ້ຍັງມີບຸກຄົນອືັ່ນອີກຜູ້ ໜັ່ງ. ແຕ່ພໍເມືັ່ອນາງໄດຍ້ ິນສຽງແຜ່ວເບົາທີດ່ັ ັງມາເຂົີ້າຫູສາມຄໍາວ່າ “ຂ້ອຍຮັກເຈົ້ີາ” ນາງກໍຕືັ່ນຍົກຂ້ີນທັນທີ. ມັນບັໍ່ ແມ່ນເຂາົ ຜູ້ ນັ້ີນແລ້ວເດ ມັນແມ່ນຜູ້ອືັ່ນທີັ່ມາຫອມມືອັນຂາວນວນຂອງນາງ. ມັນແມ່ນຜູ້ອືັ່ນທີັ່ມາຫອມແກ້ມ ແລະ ກອດຮດັ ເລຄົ ີງ ອນັ ຮຽວງາມຂອງນາງຈົນເຮດັ ໃຫ້ນາງກະຫາຍກະຫອບລມື ເນືອ້ີ ລມື ຕວົ . ເມ່ອືັ ນາງຊວາດຮ້ເູ ມອ່ືັ ຄງີ ຂນ້ີ ມາ ນາງກສໍ ່ງັົ ສຽງຮ້ອງໄຫຂນ້ີ ດ້ວຍຄວາມຢາ້ ນກວົ . “ຮ້ອຍເອກຈອມໂຫດ” ນ່ັງຂເຸ ຄົາລງົ ຕັໍໜ່ າ້ ນາງ ຂອບໃຈນາໍ ນາງ ແລະ ຫອມມວຍຜົມສີຄໍາເຫືອ້ີ ມຂອງນາງ. ນາງແຜດສຽງຂີ້ນທນັ ໄດວ່າ: “ອອກໄປ...ຈັ່ົງອອກໄປ\".ແຕໃ່ ນເມື່ັອເຂາົ ບໍັ່ສາມາດເຂົ້ີາໃຈໄດ້ວ່າມີຫຍັງເກີດ ຂີ້ນເຂົາກໍເລີຍທັນໄດ ເອົາມືໂຊມຮ່າງຄີງຂອງນາງໄວ້. ນາງຝືດໂຕອອກພ້ອມທັງກັດແຂ້ວເວີົ້ານໍາສຽງອັນເຈັບແຄນ້ ອອກມາວ່າ: “ເຈາົີ້ ມນັ ຊົ່ວັ ຊາ້ ...ຂອ້ ຍຊງັ ນໍ້ີາໜາ້ ເຈ້າົີ ....ເຈາ້ົີ ລວ່ ງເກນີ ຂ້ອຍ...ຈົ່ັງໜອີ້ ອກໄປ”. ຊາຍຄົນນ້ີັນມນື ງງົ ຮບີ ວາງມືທນັ ທີຈັບເອົາໝວກ ແລະ ກໍຮີບອອກໄປ. ເຊົີ້າມື້ີໃໝມ່ ານາງໄດ້ກັບຄືນມາທີ່ັວານເດີຊເິ ຣ. ຜູ້ເປັນຜົວຕື່ັນເມ່ັືອເຫັນຜູ້ເປັນເມຍຫົວດືບີ້ ໍ່ັຟງັ ຄວາມ. ແຕ່ ນາງກໍເວ້າີົ ກບັ ຜົວວາ່ : “ຂ້ອຍບໍັສ່ າມາດຈະມຊີ ວີ ິດຢໄູ່ ກຈາກເຈາີົ້ ໄດ້”. ກິລິຍາທ່າທາງໄດ້ມີຄວາມປ່ຽນແປງໄປຫາຍໃນກະໂຕຂອງຜູ້ເປັນເມຍສິໜ້າບໍັ່ສົດຊືັ່ນແຈ່ມໃສເລີຍ. ແຕ່ ເມັ່ອື ຜູ້ ເປັນຜົວຖາມເຖງິ ສາເຫດນາງກເໍ ລຍີ ຕອບວາ່ : “ບມັໍ່ ີຫຍງັ , ມແີ ຕ່ຄວາມຝນັ ຫວານທ່ັນໍ ີັ້ນໃນຊີວິດ\". “ແກະບອກງ່າຍ” ໄດ້ເດີນທາງມາຫານາງໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີໃໝ່ ນາງກໍໄດ້ໃຫ້ຄວາມຕ້ອນຮັບເຂົີ້າດ້ວຍ ຄວາມ ສດົ ຊືນັ່ ແຈ່ມໃສ, ຄບື ັມ່ໍ ີຫຍັງເກີດຂນີ້ ເລີຍ, ເພາະນາງຮູ້ແກໃ່ ຈຂອງຕົນເອງແລ້ວວ່ານາງບັໄ່ໍ ດ້ຮັກເຂົາອີຫີ ມັນ ແມ່ນຄວາມ ຮັກໃນຄວາມເພີຝ້ ັນຊື່ໆັ ເຊງ່ິັ ໃນທສ່ີັ ດຸ ເປໂຣແນນ ກໍໄດມ້ າປຸກພະວົງໃຫ້ນາງໄດຊ້ ວາດຕ່ນືັ ກະທນັ ຫັນ. ແຕ່ວ່າຊາຍໜຸ່ມຜູ້ນັີ້ນຕີ, ທີັ່ຍັງຮັກ ແລະ ບູຊາເຂົາຢູ່ ຕ້ອງໃຊ້ຄໍາຄິດໜັກເມືັ່ອເວລາກັບຄືນ “ແມ່ຍິງນີ້ ປະຫາດ ແລະ ສບັ ສນົ ຫາຍ ທງັ ບສ່ັໍ າມາດອະທິບາຍໄດເ້ ລຍີ \". 49
ພາກທີ 2 ວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກດິ ບົດທີ 1 ສະເໜສີ ະພາບລວມຂອງປະເທດອງັ ກດິ 1. ປະເທດອັງກິດໂດຍສັງເຂບ (ຮບູ ທີ 16 ສະໂຕນເຮນໃນວວິ ເຊຍ ສາ້ ງຂນ້ີ ເມອືັ່ 2.500 ປກີ ອ່ ນຄ.ສ) ປະເທດອັງກິດ ມີຊື່ັເຕັມວ່າ ສະຫະລາຊະອານາຈັກບຣິດເທນໃຫຍ່ ແລະ ໄອແລນເໜືອ (United Kingdom of Great Britain and Northern Iriland) ຫື ທີ່ັຄົນຮູ້ຈັກທົັ່ວໄປໃນຊືັ່ ສະຫະລາຊະອານາຈັກ (United Kingdom) ແລະ ບຣິດເທນ (Britain). ປະເທດອັງກິດເປັນປະເທດທີ່ັປົກຄອງດ້ວຍລະບອບລາຊາທິ ປະໄຕພາຍໃຕ້ລັດຖະທໍາມະນູນ ໂດຍມີລະບົບລັດຖະສະພາ ມີນະຄອນຫວງມີຊື່ັວ່າ ລອນດອນ (London), ກະສັດຜູ້ປົກຄອງອງັ ກິດໃນປະຈຸບັນແມ່ນຣາ ຊິນີນາດອາຣີັ່ຊາເບັດທີ 2, ພາສາທີັ່ໃຊ້ໃນທາງລາຊະການແມ່ນພາສາ ອັງກິດ (English). ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ປະກອບດ້ວຍ 4 ປະເທດຄື: ປະເທດອັງກິດ, ສະກ໊ອດແລນ, ເວວ ແລະ ໄອແລນ ແຕ່ 3 ປະເທດນອກຈາກອັງກິດ ແມ່ນ ໄດ້ຮັບອໍານາດບໍລິຫານປະເທດຂອງຕົນທແັີ່ ຕກຕ່າງກັນ ຕາມເງັືອ່ ນໄຂຂອງລາຊະອານາຈກັ . ປະເທດອັງກິດມີຊືັ່ເຕັມວ່າ king of England, ນະຄອນຫວງ ລອນດອນ London, ພາສາທາງການ ພາສາ ອັງກິດຄໍາຂວັນ God and my right, ເພງຊາດ (God Save the Queen), ທີັ່ຕັ້ີງຂອງປະເທດອັງກິດ ໃນ ທະວີບເອີຣົບ, ເມືອງຫວງ ລອນດອນ London, ພາສາທາງການ ພາສາອັງກິດ, ການປົກຄອງ ລາຊາທິປະໄຕພາຍ ໃຕ້ລັດຖະ ທໍາມະນູນ, ເຈົີ້າຊີວິດ ສົມເດັດພະລາຊີນີ ນາຄໍລີ ຊາເບັດທີ 2, ຂີ້ນຄອງລາດ 6.2.2495, ເກີດ 21.4.2469 (90), ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເທເຣຊາ ເມັຍ Theresa Mary May, ດໍາລົງຕໍາແໜ່ງ 13.7.2559, ເກີດ 1.10.1956, ຕະກຸນເງິນ ປອນສະເຕລິງ. 50
( ຮບູ ທີ 18 ແຜນທປີັ່ ະເທດອງັ ກດິ ) ( ຮບູ ທີ 19 ແຜນທກີ່ັ ານປກົ ຄອງອງັ ກດິ ) ໃນອະດີດຕະການ ອັງກິດ ເປັນຈກັ ກະພດັ ທັີມ່ ຄີ ວາມຈະເລີນຮງຸ່ ເຮືອງທີ່ສັ ຸດຂອງໂລກ ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ໃນ ໄລຍະທ້າຍສະຕະວັດທີ 19 ຫາຕົ້ີນສະຕະວັດທີ 20 ໃນສະໄໝນັ້ີນ, ຈັກກະພັດອັງກິດມີອໍານາດຄອບຄຸມ ເນືີ້ອທີ່ັໃນໜັ່ງ ສ່ວນສີ່ັຂອງໂລກ ແລະ ເປັນຈັກກກະພັດທີັ່ໃຫຍ່ທີ່ັສຸດຂອງໂລກ, ອິດທິພົນຂອງອັງກິດຍັງພົບເຫນັ ໄດ້ຈາກຄວາມແຜ່ ຫາຍຂອງພາສາ, ວັດທະນະທໍາ ແລະ ກົດໝາຍໃນບັນດາປະເທດທີັ່ເປັນອະດີດອານານິຄົມ ອັງກດິ . 51
(ຮູບທີ 18 ທງຸ ຊາດອັງກິດ) (ຮບູ ທີ 19 ກາຊາດສັນຍາລກັ ແຜ່ນດນິ ) ສະຫະລາຊະອານາຈັກອງັ ກິດ ເປັນປະເທດອຸດສາຫະກໍາອັນດບັ ທາໍ ອິດຂອງໂລກ ແລະ ເປນັ ປະເທດມະຫາ ອາໍ ນາດ ໂລກໃນໄລຍະທ້າຍສະຕະວດັ ທີ 19 ຫາຕົ້ນີ ສະຕະວດັ ທີ 20. ໃນປະຈບຸ ັນ ອງັ ກິດ ເປັນປະເທດທັ່ພີ ດັ ທະນາ ແລ້ວ ມີ ເສດຖະກິດໃຫຍ່ເປັນອັນດັບທີ 7 ຂອງໂລກ ແລະ ຍັງຖືກກ່າວຂານວ່າເປັນມະຫາອໍານາດໂລກ, ເປັນ ປະເທດທຍ່ັີ ັງງມີ ອດິ ທິພນົ ທາງເສດຖະກດິ , ວດັ ທະນະທາໍ , ການທະຫານ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ການເມອື ງລະຫວ່າງ ປະເທດ ເຊິັງ່ ອັງກິດຖກື ຮບັ ຮອງວາ່ ເປນັ ລັດແຫ່ງອາວຸດນວິ ເຄລຍ ແລະ ມີລາຍຈ່າຍທາງການທະຫານເປນັ ອັນດັບ 4 ຂອງໂລກ. ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ເປນັ ສະມາຊກິ ຖາວອນຂອງ “ຄະນະມົນຕີ ຄວາມໝນ້ີັ ຄົງແຫງ່ ສະຫະປະຊາຊາດ” ນບັ ຕີ້ັງແຕ່ສະໄໝເຂາົີ້ ປະຊມັ້ີງທໍາອິດໃນປີ 1946 ແລະ ຍັງເປັນ ສະມາຊກິ “ສະຫະພາບເອຣົບ\" ແລະ ອົງກອນກອ່ ນໜ້າເຊ່ັນ “ສະມາຄົມປະຊາຊາດເອີຣົບ” ຕັີ້ງແຕ່ປີ 1973. ນອກຈາກນ້ີ ຍັງເປັນສະມາຊິກ “ເຄືອຈກັ ກະພົບແຫງ່ ຊາດສະພາເອຣີ ົບ” “G7” “G8” “G20” “ນາໂຕ” “ອງົ ກອນ ເພື່ອັ ຄວາມຮວ່ ມມືທາງເສດຖະກິດ ແລະ ການ ພດັ ທະນາ (OECD)” ແລະ “ອົງ ກອນການຄ້າໂລກ\" (ຮບູ ທີ 20 ພະລາຊນິ ອີ ລິ ຊີ າເບດັ ທີ 2) 2. ສະພາບທາງດ້ານພມູ ສາດ-ເສດຖະກດິ 2.1 ລັກສະນະພູມສັນຖານ ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດຕ້ັງີ ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກສຽງເ ໜືອຂອງທະວບົ ເອີຣົບ ມີເນືອ້ີ ທັີ່ (ທີເັ່ ປັນແຜ່ນດນິ ) 243.610 ກມ, ພົນລະເມືອງປີ ພສ 2551 : 51.446.000 ຄົນ, ພົນລະເມືອງປີ (2016) 54.786,300 ພືີ້ນທີ່ັພູມສັນຖານຂອງປະເທດອັງກິດ ປະກອບດ້ວຍເກາະບຣິດເທນໃຫຍ່ໄປຈົນຮອດພາກຕາເວັນຕົກ ສຽງເໜືອຂອງເກາະໄອ ແລນ ແລະກວມເອົາໝູ່ເກາະໜ້ອຍໃຫຍ່ ອີກຫາຍເກາະມີຊາຍແດນຕິດກັບປະເທດ ແລະ ທະເລຄື: ທາງບົກ, ທິດເໜືອ ຕິດກັບປະເທດສະກ໊ອດແລນ ແລະ ທາງທິດຕາເວັນຕົກ ຕິດກັບປະເທດເວວ. ສ່ວນທາງທະເລ ທິດຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອ ຕິດກັບທະເລໄອແລນ, ທິດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ຕິດກັບທະເລເຄນ ຕິກ, ທດິ ຕາເວນັ ອອກຕິດກັບທະເລເໜືອ ແລະ ມຊີ ່ອງແຄບອັງກິດ (ຮບູ ທີ 21 ນາຍກົ ລດັ ຖະມນົ ຕີ ເທເຣຊາ ເມຍັ Theresa Mary May, ດາໍ ລງົ ຕາໍ ແໜງ່ 13.7.2559, ເກດີ 1.10. 1956) 52
(ຮບູ ທີ 22 ທະເລຄາຣາບຽນ ທະເລທສ່ີັ ວຍງາມ ແລະ ສນູ ກາງການເງນິ ທສັີ່ າໍ ຄນັ ຂອງອງັ ກດິ ) ເປັນຊາຍແດນຂັ້ີນກາງລະຫວາ່ ງປະເທດອັງກິດກັບຊາຍຝນັ່ ທາງພາກເໜືອຂອງປະເທດຝຣັ່ງ. ຕາມສະຖິຕິ ປີ 1993 ພູມສັນຖານຂອງອັງກິດໄດ້ຖືກຈັດແບ່ງຄື: ເນືີ້ອທີ່ັປ່າ ກວມເອົາ 10%, ເນື້ີອທີ່ັທີັ່ເປັນທົັ່ງຫຍ້າລ້ຽງສັດ ກວມ ເອົາ 46% ແລະ ເນີືອ້ ທ່ີັທາງການກະເສດກວມເອົາ 25%. ການກໍາໜົດຈຸດເສ້ີັນແວງທໍາອິດຂອງອັງກິດແມ່ນ ເສນີັ້ ແວງ ທີ່ັພາດຜາ່ ນ “ຫຊໍ ົມດາວແຫງ່ ກຸງລອນດອນ The Royal Greenich\" ທັີ່ເມອື ງ Greenwich. ລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ຕັ້ີງຢູ່ລະຫວ່າງເສັ້ີນຂະໜານທີ 49 ຫາ 61°N ແລະ ເສັີ້ນແວງທີ່ັ 9W ຫາ 2°E. ເສັີ້ນ ຊາຍແດນທາງບົກດ້ານໄອແລນເໜືອ ຍາວ 360 ກມ, ທາງຊາຍຝັ່ງເກາະບຣິດເທນໃຫຍ່ ຍາວ 17820 ກມ ເປັນ ເສັ້ີນທາງເຊືັ່ອມຕໍ່ັໄປສູ່ທະວີບເອີຣົບຜາ່ ນອມຸ ົງລອດຊ່ອງແຄບຍາວ 50 ກມ ເຊິັ່ງເປັນອຸມົງໃຕ້ນ້ີໍາທີັ່ຍາວທີັ່ສດຸ ໃນໂລກ (ອມຸ ງົ ໃຕ້ນ້າີໍ ຍາວ 38 ກມ ). (ຮບູ ທີ 23 ແຜນທັພີ່ ູມສັນຖານ ແລະ ແຜນທັ່ທີ າງທະເລ) ໃນບັນດາ 4 ປະເທດຄື: ປະເທດອັງກິດ, ສະກ໊ອດແລນ, ເວວ ແລະ ໄອແລນ ທີັ່ປະກອບເປັນລາຊະ ອານາຈັກອັງກິດ ນີ້ ປະເທດອັງກິດເປັນປະເທດທີມັ່ ີເນືີ້ອທີັ່ກວມເອົາເຊ່ິັງຫາຍຂອງລາຊະອານາຈັກ, ມີເນືີ້ອທີັກ່ ວມ 53
ເອົາ 130.395 ກມ?. ເນືີ້ອທີ່ັສ່ວນໃຫຍ່ເປັນທົ່ັງພຽງ ແລະ ພູເຂົາທາງຕາເວັນຕົກສຽງຂອງເສັ້ີນ Tees-Exe (ເປັນ ເສີັ້ນທແ່ັີ ກຍ່ າວຈາກຕາເວັນ ອອກສຽງເໜອື ມາຮອດຕາເວັນຕກົ ສຽໃຕ້) ກວມເອົາສາຍພູ ເບຣນ (Cumbrian) ໃນ ເຂດເມືອງເລກ (Lake District), ເດິເພນນິນິສ (The Pennines) ແລະ ຜູ້ຜາຫີນປູນອ່ອນໃນເຂດເມືອງຟິກ (Peak District), ເມືອງເອັກຊ ມໍ (Exmoor) ແລະ ເມືອງດາດມໍ (Dartmoor) ກວມໄປຮອດແມ່ນໍີ້າສາຍຫັກ ແລະ ບໍລິເວນປາກແມ່ນໍີ້າເທມ, ແມ່ນໍ້ີາ ຊີເວີນ (Severn) ແລະ ແມ່ນໍ້ີາເດິເບີ (The Humber). ພູທີັ່ສູງທີັ່ສຸດໃນ ອງັ ກດິ ແມນ່ ພູ ສະເຄບເຟລ ໄປີ (Scafell Pike) ສູງ 978 ແມດັ ພແູ ຫງ່ ນ້ຢີ ່ໃູ ນເຂດເມືອງເລກ (Lake District). ແມ່ນໍີ້າທີ່ັສໍາຄັນ ໄດ້ແກ່: ແມ່ນໍ້ີາ ຊີເວີນ (Severn), ເທມ(Thames), ຮ່າເບີ (The Humber), ຕີ (Tees), ຫີນ (Tyne), ທະວີດ (Tweed), ເອວອນ (Avon), ເອກຊ (Exe) ແລະ ແມນ່ ີ້າໍ ເມີຊີ (Mersey). 2.2 ລກັ ສະນະພມູ ອາກາດ ອງັ ກດິ ນອນຢູໃ່ ນເຂດພມູ ອາກາດໜາວ, ມີລະດູທງັ ໝົດ 4 ລະດູຄື: o ລະດຝູ ົນ o ລະດຮູ ອ້ ນ o ລະດໃູ ບໄມ້ລນ່ັົ o ລະດໜູ າວ ມີປະລິມານນໍ້ີາຝົນອຸດົມສົມບູນຕະຫອດປີ, ອຸນຫະພູມມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຕາມແຕ່ລະລະດູການ ອຸນຫະ ພມູ ຕ່ັໍາສຸດ -11 (17) ສູງສດຸ 35 (95), ມີລມົ ມໍລະສຸມພັດຈາກທິດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ ນາໍ ເອົາມວນອາກາດ ເຢັນ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊນືັ່ ມາຈາກມະຫາສະໝຸດອັກລັງຕກິ . ແຕ່ວາ່ ເຂດພາກຕາເວັນອອກສ່ວນໃຫຍ່ຈະຖືກກໍາບັງ ຈາກລົມນເີ້ ນັື່ອງຈາກເປນັ ເຂດພູມສັນຖານສູງ ແລະ ປະລິມານນ້າໍີ ຝົນສ່ວນຫາຍຕົກທ່ົວັ ພາກຕາເວັນຕົກ ຈ່ັິງເຮັດໃຫ້ ພາກຕາເວັນ ອອກເປນັ ເຂດແຫ້ງແລງ້ . ພູມອາກາດອົບອນຸ່ ເກດີ ຂນີ້ ຈາກການ Gulf Stream ໃນມະຫາສະໝຸດອັດ ລັງຕິກ, ນໍາ ອາກາດອົບອຸ່ນມາສູ່ພາກຕາເວນັ ອອກສຽງໃຕ້ ທີັ່ຢູ່ໃກ້ກັບແຜ່ນດິນໃຫຍທ່ ະວີບເອີຣົບ, ອາກາດເຢັນທີັ່ ສດຸ ແມ່ນຢູ່ທາງ ພາກເໜອື ມຫີ ມິ ະຕກົ ຕະຫອດປີ ໂດຍສະເພາະເຂດພູມສນັ ຖານສງູ . (ຮບູ ທີ 24 ແຜນທສີ່ັ ະແດງແຫງັ່ ນາີ້ໍ ) 2.3 ດ້ານເສດຖະກິດ ໃນຕົ້ີນສະຕະວັດທີ 17 ປະເທດອັງກິດໄກ້ມເີ ງືັອ່ ນໄຂພຽງພໍທັີ່ຈະຂະຫຍາຍເສດຖະກິດທນນິຍົມໄວກ່ວາ ບນັ ດາ ປະເທດອນ່ັື ໆໃນເອຣີ ົບຕາເວນັ ຕກົ . ຫາຍຂະແໜງການເສດຖະກິດຂອງອງັ ກິດໃນເວລານີ້ັນຢືນຢູ່ອັນດັບໜ່ັງ ຂອງ ທະວີບ ເອີຣົບ; ບັນດາໂຮງງານອຸດສາຫະກໍາໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງໄວວາ ໂດຍສະເພາະອຸດສາຫະກໍາຜະລິດ ແຜ່ນແພດ້ວຍຂນົ ສັດ. ຕົວເມືອງຫາຍແຫ່ງໄດ້ກາຍເປັນສນູ ກາງທາງດ້ານການຄາ້ ທີ່ັມີລະບບົ ຄົມມະນາຄມົ ຕິດຕ່ັໄໍ ປ ມາຢາ່ ງສະດວກສະບາຍ. ການກໍາເນີດໂຮງງານຫັດຖະກໍາ ແລະ ການຂະຫຍາຍເນື້ີອທີັ່ປູກຝັງເພືັ່ອດໍາເນີນການຜະລິດຕາມແບບ ເສດຖະກິດທນນິຍົມ. ຂະແໜງການຜະລິດທີັ່ນາຍທນອັງກິດໄດ້ລົງທນຫາຍ ແລະ ນໍາໜ້າໝູ່ຄືຂະແໜງການ ຕໍັ່າແຜ່ນແພ ທຜັ່ີ ະລິດຈາກຂນົ ສັດ. ເຊິງັ່ ເຮັດໃຫລ້ າຄາຂົນແກະໃນທ້ອງຕະຫາດສູງຂ້ີນ, ຈນົ ກໃ່ໍັ ຫເ້ ກີດຄວາມວຸນ້ ວາຍ 54
ໃນປະເທດ ອງັ ກດິ ຍ້ອນວ່າເຈີ້ົາທັ່ີດິນ ແລະ ຂນຸ ນາງຕ່າງກພໍ າກນັ ລ້ອມຮ້ົີວຍດດິນຢ່າງເປັນຂະບວນ, ດ້ວຍການຫັນ ເອົາຕອນດນິ ມາ ເປນັ ທ່ງັົ ປູກຫຍາ້ ເພ່ອັື ລຽ້ ງແກະ, ມາດໍາເນີນທລຸ ະກິດຕາມແບບທນນຍິ ົມ. ເວົີາ້ ລວມແລວ້ ໃນໄລຍະຕນີົ້ ຂອງສະຕະວັດທີ 17, ເສດຖະກດິ ທນນຍິ ມົ ຂອງອງັ ກດິ ໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວເຮັດ ໃຫ້ ພວກ ເຈ້ີົາທນ ແລະ ພຄ່ໍັ າ້ ນັບມນີື້ ັບມີຄວາມເຂັ້ມີ ແຂງທາງດາ້ ນເສດຖະກິດ, ເສດຖະກິດຂອງອັງກິດຍັງຄົງຢູ່ໃນ ເກນທັ່ດີ ີ ເຖິງ ແມນ່ ວ່າຈະປະເຊີນກັບຄວາມທາ້ ທາຍຫາຍຮູບແບບທັງລາຄານາ້ໍີ ມັນທ່ີັຍັງຄົງຂີ້ນສູງຢ່າງຕັ່ໍເນ່ັືອງ ເຮັດ ໃຫອ້ ັດຕາການ ຈະເລນີ ເຕີບໂຕໜອ້ ຍກວ່າທ່ີັຄາດໄວ້ ຫື ປະມານ 1.75% ເຊງ່ັິ ຕໍັາ່ ທສ່ີັ ຸດໃນຮອບ 13 ປີ ແລະ ການ ສ່ັົງອອກສິນຄາ້ ຂອງ ອັງກດິ ຫຼຸດລງົ ເຮັດໃຫ້ການຈະເລນີ ເຕບີ ໂຕເສດຖະກິດຂອງອັງກດິ ລະຫວ່າງ 2-2.5%. ໃນນັ້ີນ ອັດຕາເງິນເຟີ້ດັດສະນີ ລາຄາຜູ້ບໍລິໂພກ (CPI) ຫຼຸດລົງເຫືອ 2% ໂດຍມີສາເຫດມາຈາກພາກສ່ວນຂົນສົ່ັງຄ່າບັດ ໂດຍສານ ຖ້ຽວບນິ ລະຫວາ່ ງ ປະເທດໃນລະດູທອງທ່ຽວມີລາຄາຕ່ໍັາກວ່າປກີ ່ອນ. ລາຄານ້ໍີາມັນກາຊວນ ແລະ ແອັດ ຊັງ ຫຼຸດລົງເປັນ 3 ເດືອນຕິດຕໍັ່ກັນ ໂດຍສະເລ່ຍໃນ ປີ 2005 ອັດຕາເງິນເຟີ້ຢູ່ລະຫວ່າງ 2.1% ເຊິ່ັງຖືວ່າສູງທີັ່ສຸດ ຕັີ້ງແຕ່ ປີ 1997 (ອັດຕາເງິນເຟີ້ ມີເຖິງ 1.3%). ການຈ້າງງານເພີ່ັມຂີ້ນ 300,000 ຄົນ ຫື ສະເລ່ຍ 6000 ຄົນ ຕັໍ່ ອາທິດລວມການຈ້າງງານທັງໝົດ 2,880,000 ຄົນ ເຊິ່ັງສູງທີ່ັສຸດເປັນຜົນມາຈາກການກໍານົດມາດຕາການແກ້ໄຂ ບັນຫາເຍົາວະຊົນ ແລະ ການວ່າງງານໄລຍະຍາວ (LongTerm Unemployment) ອັງກິດມີການຫວ່າງງານຕ່ັໍາ ກວາ່ 5% ຕ່ັໍາກວ່າຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມນັ ແລະ ສະຫະລັດ ອາເມລິກາ. ອັງກດິ ຂາດດນຸ 10,200 ລາ້ ນປອນ ໃນມາດຕາ ທີ III ຂອງ ປີ 2005 ຈາກ 1.400 ລ້ານປອນ 3.4% ຂອງ GDP ເຊິ່ັງຖືວ່າຂາດດຸນສຸງສຸດຕັີ້ງແຕ່ ປີ 2000 ເປັນ ຜົນເນື່ັອງມາຈາກການຈ່າຍຄ່າປະກັນໄພຈາກເຮືອຣິເດນ Katrina ແລະ ເປັນການປັບໂຄງສ້າງບໍລິສັດນໍີ້າມັນຍັກ ໃຫຍ່ເຊິັງ່ ມຜີ ນົ ກະທບົ ຕໍັ່ການໝນູ ວຽນຂອງເງິນທນ. (ຮບູ ທີ 26 The City of London is the financial capital of the world, ນະຄອນຫວງລອນດອນ) ໃນການຄ້າ ຄາດວ່າການສົັ່ງອອກສິນຄ້າ ແລະ ບໍລິການຂອງອັງກິດໃນ ປີ 2005 ຈະເພີັ່ມຂີ້ນ 4.75% ຕ່ັໍ ກວ່າທີັ່ເຄີຍຄາດໄວ້. ງົບປະມານໃນເດືອນຕຸລາ ປີ ດັ່ງກ່າວ ອັງກິດຂາດດູນການຄ້າ ແລະ ບໍລິການລວມ 4,500 ລາ້ ນ ປອນ ແລະ ຂາດດນຸ ການຄາ້ ສິນຄ້າ 6,000 ລາ້ ນປອນ. 55
( ຮູບທີ 26 ສະຖານີຂຸດເຈາະນ້ໍາີ ມນັ ໃຕ້ທະເລ ໃນທະເລເໜອື ) (ຮູບທີ 27 Queen Elizabeth Hospital Birmingham, an NHS hospital, ໂຮງໝໍຂອງພະລາຊນິ ີອິລຊີ າເບດັ ທີ 2 ຢເູ່ ບຣີ ິງແຮມ ) 3. ສະພາບທາງດາ້ ນປະຫວດັ ສາດ ໃນສະຕະສັດທີ I ກອ່ ນຄ.ສ ພອ້ ມກນັ ການຊຸດໂຊມຂອງລະບອບຂາ້ ທາດເກຣັກ. ເມືອ່ັ ຄວາມສີວິໄລຂອງ ເກຣັກໄດ້ສຽງສຸດລົງ, ຄວາມສີວິໄລໃໝ່ກໍເກີດຂີ້ນ ນັີ້ນກໍັ່ຄືຄວາມສີວິໄລຂອງຈັກກະພົບໂຮແມັງ. ຈັກກະພົບໂຣ ແມງັ ໄດ້ ຂະຫຍາຍຕົວຈນົ ຮອດສະຕະວັຫທີ V ຄືປະມານປີ ຄ.ສ 475 ຈິງ່ັ ຄອ່ ຍຊຸດໂຊມລງົ . ຈາກນັ້ີນ ລະບອບສັງຄົມຢູ່ເອີຣົບກໍມກີ ານຫັນປ່ຽນໃໝ່ ແລະ ມີການເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວໃນບາງດາ້ ນ ເພາະ ມັນແມ່ນໄລຍະຊຸດໂຊມຂອງລະບອບຂ້າທາດ ແລະ ການດໍາເນີນຂອງລະບອບສັກດີນາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ 56
ເມືັ່ອທຽບ ກັບການຂະຫຍາຍຕົວຄາວກ່ອນ ເພິັ່ນຈິັ່ງເອີນໄລຍະນີ້ວ່າ ສະໄໝບູຮານກາງ ເຊິັ່ງແກ່ຍາວເຖິງ 10 ສະຕະວດັ ຄື ນບັ ແຕ່ ສະຕະວັດທີັ່ V ຫາຕົ້ນີ ສະຕະວດັ ທີ XV. (ຮູບທີ 28 ພາບວາດສົງຄາມນອງເລອື ດຂອງອັງກິດ ປີ 1792-1815) ສະຫັກຖານການຕັ້ີງຖິ່ັນຖານຂອງກຸ່ມຊົນໃນດິນແດນລາຊະອານາຈັກປາກົດຂີ້ນຕັີ້ງແຕ່ເມືັ່ອ 30.000 ກ່ອນ.ຈົນຮອດປີ ຄ.ສ 47 ເຊິັ່ງໄລຍະແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຣແມັງ ເຂົ້ີາຄອບຄອງພາກໃຕຂ້ ອງລາຊະອານາຈັກເປນັ ເວລາ 400 ປີ ໃນເວລາຕມໍັ່ າ ເຈີມານກິ ແອງໂກລແຊກຊອນ ໄດເ້ ຂ້ົາີ ຮຸກຮານພ້ນີື ທັີ່ດ່ັງກາ່ ວ ແລວ້ ສ້າງຕັີ້ງເປັນລາຊະ ອານາຈັກອັງກິດ ໃນສະຕະວັດທີ 10. ໃນຂະນະດຽວກັນ ຊາວເກລລິກທີັ່ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງສະຫະ ລາຊະອານາຈັກ ຮວ່ ມ ກບັ ຊາວຝິກ ກຕ່ັໍ ງັ້ີ ອານາຈກັ ແຫງ່ ສະກອ໊ ດແລນຂນ້ີ ໃນສະຕະວດັ ທີ 9. ໃນປີ 1066 ຝຣັ່ງໄດ້ເຂາົີ້ ຍດຄອງດິນແດນສ່ວນໜັ່ງຂອງອັງກິດ ເຊັິ່ງຖວື ່າ ໄລຍະນ້ເີ ປັນການນໍາເອົາລະບົບ ສັກ ດີນາ ແລະ ວັດທະນະທາໍ ໃນຮູບແບບຝຣັ່ງໄປສູ່ບັນດາປະເທດໃນແຖບນີັ້ນ. ຕໍ່ັມາ ກະສດັ ອງັ ກິດໃນຍກຸ ກາງ ກັ່ໍ ສາມາດ ຍດດິນແດນສ່ວນນັີ້ນຄືນໄດ້ສໍາເລັດ ແຕ່ຕໍ່ັຈາກນັ້ີນ ກໍເກີດສົງຄາມຍາດດິນແດນກັນຢາ່ ງຕ່ໍັເນືັ່ອງລະຫວ່າງ ອັງກດິ ກບັ ຝ ຣັ່ງເຊັງິ່ ແກ່ຍາວມາເປນັ ສະຕະວັດ ດັງ່ ທັີ່ເອນີ້ ວາ່ “ສງົ ຄາມ 100 ປີ”. (ຮູບທີ 29 ແຜນທີດ່ັ ິນແດນຂອງສະຫະລາຊະອານາຈັກໃນປີ 1897) 57
ໃນໄລຍະການເລີ່ັມຕນ້ີົ ແຫ່ງຍຸກສະໄໝແຫູ່ງການພດັ ທະນາ ໃນເອີຣບົ ໄດ້ເກີດຄວາມຂດັ ແຍງ້ ທາງສາສະໜາ ທັ່ີ ເກີດຈາກ “ການປະຕິຮູບ” ແລະການເຂົ້ີາມາມີບົດບາດຂອງສາສະໜາຄຣິສຕຽນ ນິກາຍໂປເຕສແຕນໃນແຕູ່ລະ ປະເທດ ເຮັດໃຫເ້ ກີດການຍດຄອງອິດສະຫະພາບ ແລະ ຫຼຸດບົດບາດຂອງຂຸນນາງກາໂຕລິດແຫງູ່ ໄອແລນເໜືອ ຈົນ ຕອ້ ງຂີ້ນກັບ ໂປເຈສແຈນໃນເວລາຕ່ໍັມາ. ໃນຂະນະນ້ີັນ ປະເທດເວວ ໄດລ້ ວມເຂີັົາ້ ກບັ ອານາຈກັ ອງັ ກິດຢ່າງຖາວອນ ສູ່ວນໄອແລນ ຖືກບັນຍັດໃຫ້ເປັນອານາຈັກເອກະລາດ ຄຽງຄູ່ກັບການຮວມຕົວກັບອັງກິດ. ປີ 1603 ລາຊະ ອານາຈັກອັງກິດ, ສະກ໊ອດແລນ ແລະ ໄອແລນ ໄດ້ຮວມຕົວເຂີົ້າກັນ ເມືີ່ັອກະສັດເຈມທີັ່ 6 ແຫ່ງສະກ໊ອດແລນ ໄດທ້ າໍ ການຍາ້ ຍພະລາຊະວັງຈາກເອດິນເບີກໄປຍັງກງຸ ລອນດອນ. ກາງສະຕະວດັ ທີ 17 ໃນດດິ ນ ແດນອັງກິດຍັງຄົງ ເກີດສົງຄາມຢາ່ ງຕໍ່ັເນືີັ່ອງ (ລວມທັງສົງຄາມກາງເມືອງ) ອັນນໍາໄປສູ່ການລົບລ້າງລະບອບລາຊາທິປະ ໄຕໄລຍະສີ້ັນ ຂອງເຄືອຈັກກະພົບອັງກິດ ສະກ໊ອດແລນ ແລະ ໄອແລນ. ມາເຖິງປີ 1707 ໄດ້ມີພະລາຊະບັນຍດັ ສະຫະ ພາບວ່າ ດວ້ ຍລະບອບການປກົ ແຫ່ງລາຊະອານາຈກັ ໃຫ້ປກົ ຄອງດວ້ ຍລະບອບລາຊາທິປະໄຕພາຍໃຕລ້ ັດຖະທາໍ ມະນູນ. (ຮບູ ທີ 30 ອາຄານສີຊາຍຂະໜາດໃຫຍ່ໃນການອອກແບບສະຖາປັດຕະຍະກາເຄທກິ ແຄມແມ່ນີໍາ້ ສນີ ີໍ້າຕານ ແລະ ຂົວຂາ້ ມນໍ້ີາ. ອາຄານມຫີ ໍຄອຍຂະໜາດໃຫຍູຫ່ າຍແຫງູ່ ລວມທັງມຫີ ໂໍ ມງຂະໜາດໃຫຍູ່, ພະລາຊະວັງ Westminster ແລະ ທັີ່ນັ່ງຂອງລັດຖະສະພາ ) ໃນສະຕະວັດທີ 18 ລດຖະບານອັງກິດພະຍາຍາມລົ້ີມລ້າງ \"ສະພາໂປເຕສແຕັນແຫູ່ງຮັນໂນເວີ” ແລ້ວຟ້ີືນ ຟູສະພາກາໂຕລິກແຫູ່ງສະຈວດ” ແຕູ່ບໍ່ັປະສົບຜົນສໍາເລັດ. ໃນກາງສະຕະວັດທີ 18 ເມ່ືັອປີ 1801 ສະຫະລາຊະ ອານາຈກັ ໄດ້ ຖກື ປະກາດຊັ່ືຢ່າງເປັນທາງການ ພອ້ ມກບັ ການປະກາດກົດສະຫະພາບ (ຮູບທີ 31 ອາຄານໃນຫໍລັດຖະສະພາ) 58
ຕີ້ົນສະຕະວັດທີ 19 ການປະຕິວັດອຸດສາຫະກາໍ ໄດ້ກາໍ ເນີດຂີ້ນ ນໍາໂດຍອງັ ກດິ ທີັເ່ ລີັ່ມຈະປ່ຽນແປງປະເທດ ເຊິີັ່ງ ນໍາໄປສູ່ການປ່ຽນແປງອໍານາດທາງການເມືອງຈາກເຈົ້ີາຂອງທີັ່ດິນອະນຸລັກນິຍົມ ໄປສູ່ນັກອຸດສາຫະກໍາໃໝູ່ (ນາຍທນ). ປີ 1832 ລດັ ຖະສະພາຜູ່ານກດົ ໝາຍປະຕິຮູບຄ້ີງັ ໃຫຍູ່ ເຊັ່ີງິ ມກີ ານຖາູ່ ຍໂອນອໍານາກຈາກຊນົ ຊ້ີັນຂຸນນາງ ໄປສ່ຊູ ນົ ຊ້ນີັ ກາງ ພາຍຫັງທຝ່ີັ ຣັ່ງປະລາໄຊໃນການປະຕິວັດ ແລະ ສງົ ຄາມນາໂປເລອງົ (1712-1830) ສະຫະລາຊະ ອານາຈັກ ກາຍເປັນທ່າແຮງທາງດ້ານທ່າເຮືອ ແລະ ເປັນຈັກກະພັດທີ່ັສໍາຄັນໃນສະຕະວັດທີ 19 (ທີັ່ມີລອນດອນ ເປນັ ເມືອງທັີໃ່ ຫຍ່ ທ່ີັສດຸ ໃນໂລກໃນປະມານປີ 1830). ອັງກິດໄດ້ເຂ້ີົາຮ່ວມສງົ ກບັ ຝຣັ່ງ, ລັດເຊຍ, ເຢຍລະມນັ ແລະ ສະຫະລດັ ອາເມລກິ າໃນສົງຄາມໂລກຄ້ີັງທີ 1 (1914-1918). ຕ່ັໍມາ ສະຫະລາຊະອານາຈກັ ອງັ ກິດໄດ້ເຂີ້ົາສູ່ສົງຄາມ ໂລກຄີ້ັງທີ 2 ໂດຍການປະກາດສົງຄາມກັບເຢຍ ລະມັນ ປີ 1939 ແລະ ເປັນຝ່າຍຊະນະສົງຄາມ ກາຍເປັນໜີ່ັງໃນ ສາມຈກັ ກະພັດຜູ້ຍິັີ່ງໃຫຍູ່ຂອງໂລກ ທີັ່ເຂ້ົີາຮ່ວມປະຊມຸ ວາງແຜນໂລກຫັງສົງຄາມ ເປັນຜູຮ້ ູ່ວມລງົ ນາມປະກາດຂອງ ສະຫະປະຊາຊາດ ເປນັ ໜ່ີງັ ໃນຫ້າຂອງສະມາຊິກຄະນະ ມນົ ຕີຄວາມໝັີ້ນຄົງແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ ( ຮບູ ທີ 32 ສົນທິສັນຍາສະຫະພາບນໍາໄປສູ່ສະຫະລາຊະອານາຈັກດຽວທ່ີັຄອບຄອງ ບຣດິ ເທນໃຫຍ່ທັງໝົດ ) ເມັ່ອື ໄໝບູຮານກາງໄດສ້ ີ້ິນສຸດລົງ ແລະ ສະໄໝໃໝກ່ ໄໍ ດເ້ ກີດຂີ້ນຄື ສະໄໝພັດທະນາຄືນ ເຊິ່ັງແມ່ນໄລຍະ ທີ່ັມີ ການຂະຫຍາຍຕົວແຮງພໍສົມຄວນທາງດ້ານພມູ ສາດ, ເສດຖະກິດ ຕະຫລອດຮອດແນວຄິດ ປັດຊະຍາ ແລະ ວັນນະຄະດີ ສິລະປະກໍາ. ໃນສະໄໝອາດີດ ,ອັງກິດເປັນປະເທດທີ່ັເຮືອງອໍານາດ ແລະ ເຂັີ້ມແຂງທີ່ັສຸດຄືມີອານາ ນິຄມົ ຢທູ່ ັົວ່ ໂລກຈນັ ມີ ຄາໍ ເວ້າີົ ທ່ີັເລືອ່ັ ງລືວາ່ “ ອັງກິດ ບັ່ມໍ ີຍາມຕາເວັນຕົກດິນ \". ເຖິງວ່າອັງກິດຈະບໍ່ັຄືຄາວກ່ອນ ແຕ່ກໍັ່ຖືວ່າເປັນປະເທດທີັ່ມີບົດບາດພໍສົມຄວນ ໃນເອີຣົບກໍ່ັຄື ໃນເວທີ ສາກົນ. ອາດເວົ້ີາໄດ້ວາ່ ມູນຍັງມໍລະດກົ ທາງດ້ານແນວຄິດ, ການປົກຄອງ ຕະຫລອດຮອດວັນນະຄະດີສິລະປະກາໍ ຂອງອັງກດິ ຍງັ ຝັງເລກິ ຢູ່ໃນຫລາຍໆ ປະເທດ ທັີ່ເຄີຍເປັນອານານຄິ ມົ ມາກອ່ ນ. ສະໄໝ ວິກຕໍເຣີຍ ຄືໄລຍະເວລາຕັ້ີງແຕ່ ຄ.ສ 1873-1900 ເຊັ່ນຍຸກແຫ່ງຄວາມກ້າວໜ້າ ຄວາມໜັີ້ນຄົງ ແລະ ສະລບັ ຊັບຊ້ອນ. ໃນດ້ານການເມືອງປະເທດອັງກດິ ໄດ້ກາ້ ວໄປສູ່ປະຊາທປິ ະໄຕທີັ່ສມົ ບູນຫາຍຂ້ີນ ສິັ່ງສໍາຄັນທີັ່ ຊວ່ ຍໃຫ້ ເປັນໄປດ່ງັ ນີ້ ໄດ້ແກ່ຂະບວນການທໄ່ັີ ດຮ້ ັບສໍາມະນາ The Charrists ພວກນີ້ໄດ້ພະຍາຍາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ ລັດຖະບານ ອັງກິດປັບປງຸ ແນວທາງປະຕິບັດຕາມຫກັ 6 ປະການຄື: - ໃຫ້ຜຊູ້ າຍໜັ່ງຄນົ ມສີ ິດອອກສຽງເລືອກຕີ້ັງ. - ໃຫໃ້ ຊ້ວທິ ີອອກສຽງໂດຍຄະແນນລັບ. - ໃຫ້ມີການປະສມົ ລັດຖະສະພາລະໜັງ່ ສະໄໝ. - ໃຫ້ຍົກເລີກຂໍີ້ບັງຄັບວ່າດ້ວຍປະລິມານຂອງຊັບສິນໃນການກໍານົດຄຸນສົມບັດສູ່ການສະມັກເລືອກຕັ້ີງເປັນ ສະມາຊກິ ລັດຖະສະພາ. - ໃຫ້ຈາ່ ຍເງີນເດອື ນສະມາຊິກລັດຖະສະພາ. 59
- ໃຫກ້ ໍານົດເຂດເລືອກຕີັງ້ ໂດຍໃນແຕ່ລະເຂດມີຈໍານວນເທົ່ັາກັນ. ໃນດ້ານສງັ ຄມົ ການຂະຫຍາຍຕົວທາງອດຸ ສາຫະກໍາເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນອົບພະຍົກອອກຈາກຊົນນະບົດເຂ້ົີາສູ່ຕົວ ເມືອງ ເຂີ້າົ ເຮດັ ວຽກເປັນກໍາມະກອນຕາມໂຮງງານອດຸ ສາຫະກໍາ ກ່ໃັໍ ຫເ້ ກດີ ມບີ ນັ ຫາດາ້ ນທ່ັີຢູ່ອາໃສແອອດັ ໃນໃຈກາງ ເມອື ງບນັ ຫາດັງ່ ກາ່ ວມານີ້ ມກີ ານຜດິ ຖຽງກັນການແກ້ໄຂຄວນດໍາເນນີ ໄປແນວໃດທສີັ່ າໍ ຄັນມຢີ ູ່ 3 ແນວທາງຄື: - ແນວທາງເສລີປະຕບິ ັດຂອງ ອາດາມສະມດິ . - ແນວທາງການຍດປະໂຫຍດຂອງຄົນສ່ວນຫາຍເປັນຫັກຂອງ ເຈີເຮມັ ມີເບິນທາມ. - ແນວທາງການເຮດັ ວຽກຂອງຄນົ ສ່ວນຫາຍແມ່ນເພອ່ືັ ຫວງັ ເງິນທອງເຖິງ ໂທມາສຄາຣໂຢວ ເປນັ ຜູ້ສະເໝີ. 4. ສະພາບວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກິດ ອງັ ກິດ ນອກຈາກເປນັ ປະເທດມະຫາອາໍ ນາດໂລກແລ້ວ ຍງັ ເປນັ ປະເທດທັີອ່ ດຸ ມົ ໄປດ້ວຍວັນນະຄະດີ ສລິ ະ ປະກໍາອັນ ເປັນຕົ້ີນແບບຂອງໂລກຕັງີ້ ແຕ່ສະໄໝບູຮານມາຈົນເຖິງປະຈຸບນັ . ວັນນະຄະດີອັງກິດມີບົດບາດຕ່ັໍບັນດາ ປະຊາຊາດ ແລະ ມີຊກັ່ື ອ້ ງໂລກແມ່ນນັບຕັງ້ີ ແຕ່ສະຕະວັດທີ 7 ເຖິງປະຈຸບນັ ເຊງັ່ິ ແບ່ງອອກເປັນຫາຍຍກຸ ເຊັ່ນ: - ວນັ ນະຄະດີອັງກດິ ຍຸກປີ ຄ.ສ 658-1.100 - ວັນນະຄະດີອັງກດິ ຍກຸ ກາງ ປີ ຄ.ສ 1.100-1.500 - ວນັ ນະຄະດອີ ັງກິດຍຸກສະຕະວດັ ທີ 19 - ວນັ ນະຄະດີອັງກດິ ແຕ່ປີ ຄ.ສ 1.901 ເຖງິ ວັນນະຄະດີສະໄໝໃໝ່ ແລະ ວັນນະຄະດໃີ ນຍກຸ ສະຕະວັດ20. ນກັ ປະພນັ ທ່ີັມຜີ ນົ ງານດີເດັ່ນ ແລະ ມຊີ ສ່ັື ຽງເປນັ ຈາໍ ນວນຫວງຫາຍເຊັ່ນ: ວນິ ລຽມ ເຊັກສເປຍ, ຊາກ ດິກ ທີເກັນ... ວັນນະຄະດີທີ່ັຂຽນຂ້ີນ ມີທັງປະເພດເທບນິຍາຍ, ນະວະນິຍາຍ, ບົດກະວີ, ບົດລະຄອນ... ເນື້ີອໃນ ວັນນະຄະດີສ່ວນໃຫຍ່ສ່ອງແສງເຖິງສະພາບເສດຖະກິດ, ສັງຄົມ, ພ້ອມນັ້ີນ ຍັງສ່ອງແສງຢ່າງເລິກເຊິັ່ງເຖິງ ວັດທະນະທໍາ ໂດຍສະ ເພາະແມ່ນຄວາມສະຫຽວສະຫາດໃນການຂຽນພນັ ລະນາກ່ຽວກັບມາລະຍາດຂອງແຕ່ລະ ຊນ້ັີ ຄົນ, ຊັ້ີນຮຽນ. ມຄີ ວາມ ໂດດເດັນ່ ດາ້ ນການເນັີ້ນເລອ່ືັ ງລກັ ສະນະການປະພັນ ແລະ ລກັ ສະນະຂອງຕົວລະຄອນ. ວັນນະຄະດີອັງກິດ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫນັ ແນວຄິດໃນຫາຍແງຫ່ າຍມຸມເຊັນ່ : - ແງມ່ ູມດ້ານຄວາມບນັ ເທງີ ຜອ່ ນຄາຍອາລົມ ຜາ່ ນພາສາ ແລະ ການເຄ່ອັື ນໄຫວຂອງຕົວລະຄອນ. - ແງ່ມມຸ ທີັ່ໃຫຄ້ ວາມຮູ້, ຄວາມຄດິ , ຄວາມເຂ້າົີ ໃຈ ທແ່ີັ ປກໃໝ່ ແລະ ເລິກເຊ່ັິງ - ແງມ່ ມຸ ທ່ັີສະທ້ອນໃຫເ້ ຫນັ ລັກສະນະຂອງວັດທະນະທໍາອັງກິດຢ່າງກວາ້ ງຂວາງ ແລະ ເລິກເຊງ່ິັ . - ແງ່ມຸມຊ່ວຍເພມີ່ັ ພູນປະບົບການຮຽນຮູ້ ແລະ ການດໍາລົງຊວີ ດິ ຜາ່ ນຕົວລະຄອນ ແລະ ເຫດການໃນເລັ່ືອງ. ນອກຈາກນັ້ີນ ວັນນະຄະດີອັງກິດຍັງປະກອບດ້ວຍຄຸນຄາ່ ທາງດາ້ ນຈິດໃຈ ແລະ ເປັນຕົີ້ນແບບທີັ່ຍອດຍງິ ດາ້ ນ ລັກສະນະຂອງການປະພນັ ເຊິັ່ງສາມາດເອນີ້ ໄດວ້ າ່ ເປັນວນັ ນະຄະດີຕນ້ົີ ແບບຂອງໂລກທຸກຍກຸ ທຸກສະໄໝ. (ຮບູ ທີ 35 ບນັ ດາວັນນະກໍາທພ່ັີ ້ີົນເດັ່ນ) 60
ບດົ ທີ 2 ສະພາບວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກດິ 1. ສະໄໝພດັ ທະນາຄືນ ວັນນະຄະດີອັງກິດໃນສະໄໝພັດທະນາຄນື ແມນ່ ວັນນະຄະດີທມັີ່ ີຄວາມໂດດເດ່ັນ ແລະ ເປັນຕົວແທນໃຫ້ ແກ່ ບັນດາວັນນະຄະດີຂອງປະເທດຕາເວນັ ຕົກ. ໃນນີ້ ລະຄອນໄດ້ກາຍເປັນຮູບແບບປະດິດແຕງ່ ທີັ່ພ້ີົນເດັ່ນ ໂດຍ ສະເພາະ ແມນ່ ລະຄອນໂສກ, ໃນໄລຍະນີັ້ນ ອງັ ກດິ ໄດມ້ ີຫາຍນັກປະພັນນັກກະວີ ແຕ່ຜູທ້ ່ມັີ ີຊືັ່ສຽງດັງກ້ອງໄປທັ່ົວ ປະເທດ ກຄໍ ື ທັ່ວົ ເອີຣົບແມນ່ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ເຊິງັ່ ແມນ່ ນກັ ປະພນັ ອງັ ກດິ ຜູຍ້ ງິ ໃຫຍ່ ທັ່ມີ ຜີ ນົ ງານການປະດິດ ແຕ່ງຢາ່ ງ ຫວງຫາຍ ແລະ ຍັງເປັນອະມະຕະມາເຖິງປະຈບຸ ັນ. ພາຍໃຕລ້ າສະການຂອງລາຊິນເີ ອລີຊາເບັດ I (Queen Elixabeth) ປະເທດອັງກດິ ຮຸງ່ ເຮອື ງເຫືອງເຫືີ້ອມ ແລະ ການເຄືັ່ອນໄຫວວັນນະຄະດີສິລະປະກໍາ ກໍໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈົດຈໍັ່ ຈາກລາຊິນີທີ່ັຊຸກຍູ້ສົ່ງັ ເສີມການ ປະດິດແຕ່ງ ແລະການສະແດງ ບໍ່ັວ່າການສະແດງລະຄອນກໍຄືການສະແດງອືັ່ນໆ ເຮັດໃຫ້ວັນນະຄະດີອັງກິດ ຂະຫຍາຍຕົວຢາ່ ງແຮງ ຈນົ ກາຍເປນັ ມໍລະດົກໂລກທາງດາ້ ນວນັ ນະຄະດີສລິ ະປະກາໍ ໃນໄລຍະຕໍ່ັມາ. ວັນນະຄະດີທ່ີັດີເດ່ັນ ແລະ ເປັນຕົວແທນກວ່າໝູ່ໃນສະໄໝພັດທະນາຄືນນີ້ ແມ່ນວັນນະຄະດີອັງກິດ ເຊັິ່ງ ແມ່ນ ນັກປະພັນວິນລຽມເຊັກສະເປຍ ເປັນຜູ້ຖືຄັນທຸງນໍາໜ້າ. ສະໄໝພັດທະນາຄືນແກ່ຍາວເຖິງ 2 ສະຕະວັດ (XV-XVI) ຈິງ່ັ ສນິີ້ ສຸດລງົ . ໃນດາ້ ນວັນນະຄະດີຂອງປະເທດອັງກດິ ໄດ້ມີການປຽ່ ນແປງດັ່ງຕ່ໄໍັ ປນີ້: - ນັກປະພັນເລີ່ມັ ຂຽນເພ່ອັື ຜູອ້ າ່ ນທົວ່ັ ໆໄປ. - ນກັ ປະພັນມກັ ຈະເປັນຄົນເວາົີ້ ເກັງ່ ທສ່ັີ າມາດຢນູ່ ໄໍ ດ້. - ເອກະສານມີຫາຍຂນ້ີ ແລະ ຈັດໜ້າໃໝຂ່ ນ້ີ ກັບລົດນຍິ ມົ ຂອງຊນົ ຊີັນ້ . - ມນີ ກັ ປະພັນຍິງທ່ີັມີຄວາມສາມາດຫາຍຄນົ ເຊນ່ັ : ກອກ ອີເລດີ . - ເນອ້ີື ໃນວັນນະກມໍ ັກຈະເປັນສ່ວນປະສົມລະຫວາ່ ງ ໂຣແມນຕິກ ແລະ ລິລດິ . - ນັກປະພນັ ມັກຈະສອນສິນລະທາໍ ໃຫແ້ ກຜ່ ູ້ອາ່ ນພ້ອມກບັ ການໃຫ້ຄວາມບນັ ເທງິ . ບົດກະວີໃນຍຸກນີແ້ ມນ່ ສອງແສງເຖິງຄວາມທກຸ ຄວາມສຸກຂອງມວນມະນຸດຢາ່ ງຫວງຫາຍ ນັກປະພັນ ອີລີ ຊາ ເບດ, ບາແຣັດ, ໂບນິງ ໄດ້ພັນລະນາຄວມທຸກຍາກຂອງເດັກທີ່ັເຮັດວຽກງານເປັນກໍາມະກອນຢູ່ຕາມໂຮງຈັກ ໂຮງງານ ອຸດສາຫະກໍາໄວ້ໃນກະວີນພິ ົນ “ເດັກນ້ອຍຮ້ອງໄຫ້” ລອດ ເທິນນີເຊິນ, ເຈົ້ີາຊີວດິ ຊາກເລີ ແລະ ວິນລຽມ ມຣໍ ສິ ກໍລ້ວນ ແຕ່ສນົ ໃຈກັບບນັ ຫາສັງຄົມອັງກດິ ໃນສະໄໝນນັີ້ . ບົດຄວາມໃນຍກຸ ນ້ມີ ລີ ັກສະນະເປນັ ປະເພນີ ແລະ ເອາົ ຈງິ ເອາົ ຈັງຂອງນກັ ຂຽນ ບດົ ຄວາມມີ 2 ສາຍຄື: - ເຊອ່ັື ວາ່ ວທິ ະຍາສາດ ແລະ ເຄ່ືັອງຈກັ ຈະພາໃຫຊ້ າດໄປສູຄ່ ວາມຈະເລີນ. - ເຊັ່ອື ວາ່ ວທິ ະຍາສາດ ແລະ ເຄອັ່ື ງຈັກຈະພາໃຫຊ້ າດໄປສຄູ່ ວາມວວິ ດັ ທະນາການ. ນະວະນິຍາຍເປັນວັນນະກໍາຂະແໜງໜັ່ງທີັ່ຈະເລີນກວ່າໝູ່ໃນຍຸກນ້ີ ເພາະຄົນໃນສັງຄົມນິຍົມອ່ານນະວະ ນຍິ າຍ ຫາຍທ່ັສີ ດຸ ນະວະນິຍາຍທມ່ີັ ໂີ ຄງເລ່ັືອງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫນັ ການຂາດຄວາມສາໍ ພັນ ໄດແ້ ກ່ເລອືັ່ ງ Pickwick Papers ຂອງຊາກ ດກິ ເກັນ. ໃນດ້ານກະວີນິພົນໄດ້ແກ່ “ໂຄ້ງມ້ວນໃໝ່” ຂອງ ລອດ ເທິນນີ້ເຊິນ, ໂຣເບີດ ໂບນິງ, ອີລີຊາເບດ, ບາ ແຣທັ ໂບນງິ . ໃນດ້ານບດົ ຄວາມໄດ້ແກ ັ່ Diana of crossway ຂອງ ກອກ ເມຍີ ຕດິ , ຣິດແນບເພດ. ໃນດ້ານລະຄອນໄດແ້ ກເ່ ລືັ່ອງ Importance of Being Earest ຂອງ ໂອກາ ວິລ. ໃນສະໄໝລດັ ທສິ ັດຈະທັດມີນັກປະພັນທ່ມີັ ຊີ ືັ່ສຽງໂດງ່ ດັງຄື: ຊາກ ດິກເກນັ ບດົ ປະພັນຂອງທາ່ ນມີ ເລື່ັອງ ໂອລີເວີ ທະວິສ, ນີໂຄລາສ ນິກເກັນບີ, ດີໂອລຄຽວຣິໂອຊິຕີຊອຟ, ເດວິດ ຄອບເປີຟີລ, ບົກເຣົາ, ເລື່ັອງຂອງສອງ ນະຄອນ, ຄວາມຄາດຫວັງອນັ ຍັິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ບດົ ປະພັນທີັ່ຍງັ ບຈໍ່ັ ບົ ເລອ່ືັ ງ “ຄວາມລກລບັ ຂອງ ເອດວນິ ຄຣດູ ”. 65
2. ນກັ ປະພນັ ດເີ ດັນ່ ວນິ ລຽມ ເຊັກສະເປຍ ( William Shakespeare ) ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ແມນ່ ນກັ ປະພັນທັີ່ຍ່ັງິ ໃຫຍ່ ຜໜູ້ ັງ່ື ຂອງປະເທດ ອງັ ກດິ ກຄໍ ືຂອງໂລກ ທ່ານເປັນຜູ້ ຖືຄນັ ທຸງ ນາໍ ໜາ້ ໃນການປະດິດແຕ່ງວັນນະຄະດີສະໄໝພັດທະນາຄືນຂອງ ອງັ ກດິ ທາ່ ນມຄີ ວາມສາມາດດ້ານການ ປະພນັ ຫາຍຮູບແບບ ເຊນ່ັ ນະວະນຍິ າຍ, ກະວີ, ລະຄອນ ທາ່ ນປະພນັ ທັງບົດລະຄອນ ຕະຫກົ ໄດແ້ ກ່ເລື່ັອງ ພໍັ່ຄ້າ ເມືອງວານິດ, ລະຄອນໂສກໄດ້ແກ່ເລືັ່ອງ: ຮໍາແລັດ, ລະຄອນໂສກນາດຕະກໍາຮັກ ໄດ້ແກ່ເລື່ັອງໂຣມີ ໂອ-ຈຸລຽດ. ນອກນນ້ີັ , ທ່ານຍັງມີຜົນງານການປະດິດແຕງ່ ອນັື່ ໆ ອກີ ເປັນຈໍານວນຫວງຫາຍ. (ຮບູ ທີ 35 ນກັ ປະພັນ ວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ) 3. ປະຫວດັ ຫຍີ້ໍ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ເກີດທ່ັີເມືອງ ສະຕຮານຟອດ ອັບພອນ ອາວອນ (Stratford-upon-Avon ) ໃນ ປີ 1564, ບິດາ ຂອງທາ່ ນຊ່ັືວ່າ ຈອນ ເຊັກສະເປຍ (John Shakespeare) ເຊງ່ັິ ມີອາຊີບເປັນຄົນຂາ້ ສັດ ແຕ່ຕ່ັໍມາກ່ໍັ ປ່ຽນອາຊີບ ມາດເປັນພຄັ່ໍ າ້ ທີັມ່ ີຜົນສາໍ ເລັດພສໍ ມົ ຄວນ, ແມ່ຊວັ່ື າ່ ນາງ ແມຮີ ອາເດນັ (Mary Arden). (ຮບູ ທີ 36 ບາ້ ນເກດີ ຂອງວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ) ທາ່ ນ ວນິ ລຽມໄດ້ຮັບການສກສາຂັນີ້ ຕ້ົີນທັ່ບີ ້ານເກີດເມອື ງນອນຂອງຕົນ ແລະພ່ັຂໍ ອງທ່ານໄດ້ 18 ປີ ກໍໄດ້ ສ້າງຄອບຄົວກັບ ນາງ ແອນ ຮາດຕາເວ (Anne Hathaway) ເຊິັ່ງແມນ່ ລກູ ສາວຊາວນາ ແລະ ມອີ າຍຸລັື່ນວິນລຽມ 8 ປ.ີ ຕັ່ໍ ມາກ່ມັໍ ບີ ດຸ ຮ່ວມກັນ 3 ຄົນ, ຜທູ້ າໍ ອິດແມນ່ ລກູ ສາວ. ພໍມາຮອດປີ 1585 ພັນລະຍາກ່ໍັໄດ້ເກີດລູກຝາແຝດ ຕ່າງເພດ ( ຕມັ່ໍ າ 1596 ແຝດຜູຊ້ າຍກໍໄດ້ເສຍຊວີ ິດອນັ ໄດນ້ ໍາເອົາຄວາມໂສກເສາົ້ີ ໂສກາມາສຄູ່ ອບຄວົ ຫາຍທ່ັີສຸດ) 66
ພໍມາຮອດປີ 1592, ຊື່ັສຽງຮຽງນາມຂອງ ທ່ານ ວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ ເຊ່ິງັ ເປນັ ທໂ່ີັ ດງດັງໃນທົັ່ວ ປະເທດ ແລະ ທ່ານເອງກໍໄັ່ ດກ້ ້າວໜາ້ ໄປຢ່າງບ່ໍັຢຸດຢັີ້ງ. ກິດຈະ ການວຽກງານປະດິດແຕ່ງຂອງທາ່ ນ ກ້າວເຂົ້ີາສູ່ ລະດັບ ສຸດຍອດ ປີ 1596 ແລະ ທ່ານໄດ້ຖືກຈັດເຂົ້ີາ ໃນຖັນ ແຖວແນວໜ້າ ຂອງບັນດານັກປະພັນລະດັບ ສຸດຍອດ ທີ່ັຢູ່ໃນຄວາມອຸປະຖໍາຄໍ້ີາຊູ ຈາກວົງກະສັດ ອັນມີລາຊີນີ ເອລີຊາເບັດ ເປັນຜູ້ນໍາສູງສຸດ. ຖືໄດ້ວ່າ ທ່ານ ວນິ ລຽມ ໄດຮ້ ບັ ຜົນສໍາເລັດອັນຍິ່ັງໃຫຍ່ ທັງທາງ ດາ້ ນການປະພນັ ແລະ ທາງດ້ານເສດຖະກິດຄອບຄົວ. ທ່ານໄດ້ຖືຫຸ້ນສ່ວນໂຮງລະຄອນສອງແຫ່ງທີັ່ມີຊືັ່ສຽງ ຂອງອັງກິດໃນຕອນນັີນ້ . (ຮບູ ທີ 37 ກາສນັ ຍາລກັ ປະຈໍາຕະກຸນຂອງວນິ ລຽມ ເຊກັ ສເປຍ) (ຮູບທີ 38 ໂຮງລະຄອນຫັງສ້າງຂນ້ີ ໃໝໃ່ ນລອນດອນ) ທ່ານຍັງເປັນຍງັ ນກັ ທຸລະກິດທີັ່ປະສົບຜົນສາໍ ເລັດ ແລະ ວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ ໄດ້ດາໍ ລົງຊວີ ດິ ຢ່າງສະດວກ ສະບາຍ ໃນເມອື ງຈນົ ເຖິງມສືີ້ ິີ້ນຊີວິດຄື ເດືອນ 5 ປີ 1616. ສບົ ຂອງທາ່ ນໄດ້ຖືກຝງັ ໄວ້ ທັ່ີໂບດແຫງ່ ໜັງ່ ແລະ ປະຈຸ ບັນນີ້ທີັ່ແຫ່ງນັ້ີນກໍມີອະນຸສາວະລີຂອງທ່ານຕັີ້ງຢຸ່ເພື່ັອລະນກເຖິງຄວາມຍິ່ັງໃຫຍ່ຂອງທ່ານໃນວົງການປະດິດແຕ່ງ ວັນນະຄະດີ. (ຮບູ ທີ 40 ຫຼຸມຝງັ ສບົ ແລະ ອະນຸສາວະລີຂອງ ວນິ ລຽມ ເຊັກສະເປຍ) 67
4. ພາລະກດິ ການປະດິດແຕ່ງ ຜົນງານຂອງທ່ານແມ່ນມີຢ່າງຫວງຫາຍ ບດົ ລະຄອນສ່ວນໃຫຍແ່ ມ່ນໂສກອະນາດຕະກາໍ ເຊງັ່ິ ແມ່ນມູນມັງ ອັນລໍີ້າຄ່າ ໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກຈໍານວນ 38 ບົດ ຜົນງານເລືັ່ອງທໍາອິດແມ່ນ \"ພະເຈົ້ີາຊາທີ 3\" ໃນນັ້ີນບົດລະຄອນທີ່ັ ດີເດັ່ນ ແລະ ມີຊືັ່ ສຽງກວ່າໝູ່ແມ່ນເລືອັ່ ງ \"ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດ, ລາຊາເລຍ, ແມັກເບັດ, ຮໍາແລັດ, ໂອແຕັນໂລ, ແອນໂທນີ ແລະ ນາງ ຄຣິໂອພັດຕຣາ”. ສ່ວນທີັ່ເປັນບົດເລືັ່ອງກໍມີເລືັ່ອງ ລະດູໜາວ, ເຈົີ້າຊີວິດຮັງຮີ VIII ແລະ ເລັ່ືອງອ່ນືັ ໆ. ສ່ວນບດົ ລະຄອນ ຕະຫົກກມໍ ີ ພຄ່ັໍ ້າເມືອງເວນິດ, ລາງຝັນໃນລະດູຮອ້ ນ, ຄນື ທີ 12 ແລະ ເລື່ັອງອ່ັືນໆ. ນອກນັີ້ນຍັງມີກະວີນິພົນແບບ “ຊອນເນັດ” 154 ເລືັ່ອງ, ກະວີນິພົນຍາວ 2 ເລືັ່ອງຄື: ພະເຈົ້ີາເຮັນລີທີ 4 ແລະ ທີ 5 (1590). (ຮບູ ທີ 40 ໜ້າປົກໜງັ ສື ຊອນເນດັ ພມິ ໃນປີ 1609 ) ໃນລະຫວາງຊ່ວງຟື້ີນຟູ ລາຊະວົງ ຊ່ວງທົດສະວັດ 1660 ແລະ ປາຍ ສະຕະວັດທີ 17 ແນວຄິດແບບຄາສຊິກ ນັກ ວິຈານໃນຍຸກນັ້ີນສ່ວນຫາຍມັກ ຈັດລະດັບງານຂອງ ເຊັກສະ ເປຍ ຕໍັ່າກວ່າ ຈອນ ເຟສເຊີ ແລະ ເບນ ໂຈນສັນ , ໂທມັສ ໄຣ ເມີ ວິພາກວິຈານເຊິ່ັງຕໍານິກັບການທີ່ັ ເຊັກສະເປຍນໍາເອົາເລືັ່ອງ ຕະຫົກ ມາປົນເປກັບງານໂສກ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ຈອນ ໄດຣ ເດນ ແລະ ນກັ ວຈິ ານອີກຄນົ ໜງ່ັ ໃຫ້ຄາ່ ແກງານຂອງເຊກັ ສະເປຍ ຢ່າງສູງ ເຂົາເວົີາ້ ເຖິງ ໂຈນສັນວ່າ ” ຂ້ອຍນັບຖືເຈົີ້າ ແຕ່ຂ້ອຍຮັກ ເຊກັ ສະເປຍ\", ຄໍາວິຈານຂອງ ໄຣ ເມີ ມີອິດທພິ ົນເປັນເວລາຫາຍ ທົດສະວັດ ຈົນຮອດສະຕະວັດທີ 18 ນັກ ວິຈານຈິ່ັງເລີ່ັມກ່າວ ຂວັນເຖິງຖ້ອຍຄໍາອັນງົດງາມຂອງເຊັກ ສະເປຍ ແລະ ຍອມຮັບ ເຖິງອັດສະລິຍະພາບໃນທາງອັກສອນຂອງທ່ານ ງານຂຽນທາງ ວິຊາການຫາຍຢ່າງ ລວມເຖງິ ງານທີັ່ໂດດເດັ່ນ ເຊັ່ນງານຂຽນຂອງ ຊາມູເອລ ຈອນສນັ ໃນປີ 1765 ແລະ ເອດມອນ ມາໂລນ ໃນປີ 1790 ສະແດງໃຫເ້ ຫັນເຖິງ ຄວາມນິຍົມຍົກຍ້ອງ ທີ່ັເພີ່ັມ ພູນຂ້ີນເລື້ີອຍໆ ເມືັ່ອເຖິງຊ່ວງປີ 1800 ທ່ານໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນກະວີເອກແຫ່ງ ຊາດ ຕະຫອດ ສະຕະວັດທີ 18 ແລະ 19 ຊື່ັສຽງຂອງວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ກໍັ່ໂດ່ງດັງກວ້າງໄກທຽບ ກັບບັນດານັກ ຂຽນຊື່ັດັງ ທາ່ ນອັື່ນໆ ເຊັ່ນ: ວິກຕໍັ່ ຣຸຍໂກ ແລະ ທາ່ ນອືັນ່ ໆ. 68
ບົດທີ 3 ລະຄອນໂສກ ໂຣມໂີ ອ ແລະ ຈລຸ ຽດ 1. ເລືອັ່ ງໂດຍຫຍີ້ໍ (Romeo and juliet) ແປໂດຍ: ອາລນຸ ສີລດັ ຕະນະກນຸ . ຮຽບຮຽງຄືນໃໝ່ໂດຍ: ອາທິດອຸໄທ ຈະຕຸພອນໄຊ. ຢູ່ ເມືອງເວໂຣນາທີ່ັປະເທດອີຕາລີ, ໄດ້ມີສອງຕະກຸນໃຫຍ່ ຄື ຕະກຸນມົງຕກັ (Montague) ແລະ ຕະກຸນກາປຍຸ ເລດັ (capulet) ທັງສອງຕະກຸນມີການຜິດຖຽງກັນ, ເປັນປໍລະປັກ ກັນນັບມື້ີນັບ ແຮງຂ້ີນ, ຕະຫອດຮອດຄົນຮັບໃຊ້ຂອງສອງ ຕະກຸນກໍ່ັກຽດສັງ ກນັ . ເມ່ອືັ ພບົ ພກ້ໍີ ນັ ຢບູ່ ອ່ ນໃດກໍັຜ່ ິດຖຽງກັນ ຕອຍຕກີ ັນ. ເລ່ອັື ງນ້ແີ ມ່ນໄດ້ກາ່ ວເຖິງຄວາມຮັກອະມະຕະຂອງໂຮເມ ໂອ (ລູກຊາຍຂອງຕະກຸນມົງຕັກ) ກັບຈຸລຽດ (ລູກສາວຂອງ ຕະກຸນກາປຸຍເລດັ ). ວັນໜ່ັງຊໍາຊັນ (Samson) ແລະ ກຣີກໍຣີ (Gregory) ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກາປຸຍເລັດໄດ້ໄປພົບກັບອາຟຣານ (Afran) ແລະ ບານທາຊາ (Balthasar) ຄນົ ຮັບໃຊຂ້ ອງມົງຕກັ ແລະ ໄດ້ຕ່ສໍັ ກູ້ ັນ. ເວລາຕ່ໍັສູ້ກນັ ນັ້ີນ, ເປັນໂວລໂີ ອ (Benvolio) ເພັອື່ ນຂອງໂຣເມໂອ ທີ່ັມັກຄວາມສະຫງົບກໍເຂົີ້າຫ້າມແຕ່ ກໍຊ້າເກີນໄປ, ໄຫບານ (Tybalt) ຜູ້ເລືອດຮ້ອນຂອງຕະກຸນກາປຸຍເລັດກໍມາ ຮອດ, ສຽງຮ້ອງຖົກຖຽງກັນຮຸນແຮງຂືີ້ນ. ເຈົ້ີາໜ້າທີ່ັກໍມາຫຸ້ມລ້ອມເຖົ້ີາກາປຸຍເລັດ ແລະ ເມຍກໍ່ັມາ, ເຖົີ້າມົງຕັກ ແລະ ເມຍກໍມາການຖກົ ຖຽງກັນໄດຂ້ ີນ້ ສູ່ລະດບັ ສງູ ສດຸ . ພໍດີເຈີ້າົ ຊີວິດແອສຄາລາສ (Escalus) ກໄໍ ດ້ມາຢືນຢູ່ຕໍັ່ໜ້ າພວກເຂົີ້າດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ເວົ້ີາວ່າ: ພວກ ເຈາີ້ົ ແມນ່ ຄົນພວກເຈີ້ົາບັ່ໍແມ່ນສັດປ່າ. ການຜິດຖຽງກັນຂອງ ພວກເຈົ້ີາໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຖະໜນົ ຟົດຟືີ້ນນັີນ້ ຢູເ່ ລ້ີືອຍໆ. ຟັງ ດຽວນີ້ ! ຖ້າພວກເຈົີາ້ ຫາກເຮັດໃຫ້ມີບັນຫາໃນທ້ອງ ຖະໜົນອີກ, ພວກເຈົີ້າຈະຕ້ອງຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍດ້ວຍຊີວິດ, ທຸກ ຄົນຕ້ອງໜີຈາກບ່ອນນີໄປດຽວນ້ີ. ມົງຕັກ ແລະ ເມຍ ແລະ ເປນັ ໂວລໂີ ອໜີນາໍ ຫງັ ໝູ່. ໂຣເມໂອຢໃູ່ ສ? ເມຍອຸທານຂີື້ນ. ຂ້ອຍດີໃຈຫາຍທີໂັ່ ຣເມໂອບັ່ໍໄດ້ຮວ່ ມໃນການຕອຍຕີກນັ ເທອ່ັື ນ້ີ. ເບັນໂວ ລໂີ ອ ເວາົ້ີ ວາ່ : ແຕ່ເຊີາົ້ ໆພຸ້ນ, ຂ້ອຍບ່ັສໍ າມາດນອນໄດ້, ດັ່ງນ້ນີັ ຈັ່ິງໄດ້ຍາ່ ງເຂາ້ົີ ໄປໃນປາ່ ໄມ້ຢູ່ໃນເບີ້ືອງຕາເວັນຕົກຂອງ ເມອື ງ ແລະ ໄດ້ເຫັນໂຣເມໂອຢູ່ລາໍ ພັງພຽງຄນົ ດຽວ. ຈາກນີນ້ັ ຂ້ອຍກຍໍ າ່ ງເຂີ້ົາໄປຫາລາວແຕ່ວາ່ ລາວເຫັນຂ້ອຍລາວກໍ ເອົາໂຕເຂົາ້ີ ໄປລີຢ້ ູ່ໃນປາ່ , ຂ້ອຍກໍ່ເັ ລີຍບ່ັໍໄດ້ຕິດຕາມຊາ້ໍີ . ມງົ ຕັກກເໍ ວາີົ້ ວາ່ : ໂຣເມໂອຖກື ພບົ ແຕ່ໃນຍາມເຊາີົ້ ຫາຍເທ່ັືອຢູ່ ແລະ ກໍໄຫລ້ າໍ ພັງຢຜູ່ ດູ້ ຽວ. ເມືອ່ັ ຕາເວັນຂີ້ນ ສງູ ແລວ້ ກໍເຂາີົ້ ຫອ້ ງນອນອັດປປະຕູຕະຫອດວັນ. ຂ້ອຍກໍ່ັຄິດວ່າຢາ້ ນມບີ ັນຫາໃດໜ່ັງ. ພໍດີໂຣເມໂອຍາ່ ງມາເບັນໂວລໂີ ອເຫນັ ກ່ອນ ແລະ ເວົ້ີາວ່າ: ກະຣຸນາຫົບຫກີ ໄປ ແລະ ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມ ຄົີ້ນຄວາ້ ວ່າບັນຫາຂອງດລາວແມນ່ ຫຍງັ ? ຈາກນັ້ີນເປັນໂວລີໂອກໍເຂົາີ້ ຫາໂຣເມໂອແຕ່ລາວບໍ່ັຖາມຫຍງັ ຫລາຍກ່ອນທີລັ່ າວຈະຮູ້ຄວາມຈງິ . ໂຣເມໂອ ເວາ້ີົ ວ່າ: ຂອ້ ຍຮັກໂຣຊາລີນຜູ້ສວຍງາມ, ແຕ່ລາວບໍັ່ຮກັ ຂອ້ ຍ. ເປັນໂວລີໂອກໍພະຍາາຍາມເວົີ້າລົມຈົນສຸດຄວາມສາມາດເພື່ັອຊ່ວຍໂຣເມໂອ, ແຕ່ກໍບໍ່ັມີຜົນຄືເປັນໂວລີໂອ ໄດເ້ ວົາ້ີ : ລມື ນາງສາ.....ຢາຄິດເຖິງອີກ.....ເບັນໂວລີໂອເວີົ້າ; ເຈົີ້າບັສໍ່ າມາດທີ່ັຈະມາສອນຂ້ອຍໃຫ້ລືມນາງໄດ້ດອກ ....ໂຣເມໂອ ເວົ້ີາ. ເປັນໂວລີໂອ: ເຈີົ້າຄວນຈະປອ່ ຍຕາເຈົີາ້ ເພອື່ັ ເບິ່ັງອ້ອມຂ້າງຢ່າງອິດສະຫະຕັ່ມື ລອງເບ່ິັງ! ຊອກເບັິງ່ ສາວງາມຜູ້ ອ່ນັື ແດ ່ັ! 69
ໂຣເມໂອ: ພວກເຂົາກພັໍ່ ຽງແຕສ່ ະແດງຕັໍ່ຂອ້ ຍວາ່ ພວກເຂົາງາມພຽງໃດ, ສ່ວນໂຣຊາລນິ ຊໍ້ີາພດັ ລມື ພວກເຂົາ ເຫ່ັົານ້ັນີ ອກີ . ຂະນະດຽວກນັ ຢ່ຖູ ະໜົນແຫ່ງໜ່ັງໃນເມືອງເວໂຣນາ, ປາຣກີ າໍ ລງັ ເວົີ້າກບັ ກາປຸຍເດວ່າ: ທ່ານຈະວ່າແນວໃດ ຕໍັ່ ກັບຄວາມປາຖະນາຂອງຂາ້ ພະເຈົາ້ີ ທຢ່ີັ າກແຕ່ງງານກັບລູກຈຸລຽດ ກາປຸຍເລັດວົ້ີາວ່າ: ນາງຍັງນ້ອຍຫາຍ; ລໍໄປອີກຈັກສອງສາມປີເບິ່ັງຈົນກວ່າວ່າພວກເຮົາຄິດວ່າລາວຈະພໍ ແຕ່ງງານໄດ້ແລ້ວ. ລາວແມ່ນລູກສາວຄົນດຽວຂອງຂ້ອຍແຕເ່ ຈົີ້າກໍຈະເວ້ົີາລມົ ກບັ ລາວໄດ້ ແລະ ເບິ່ັງວ່າເຈ້ີົາຈະເອາົ ຊະນະໃຈນາງ ໄດ້ຫືບ່ໍັ. ມືີ້ແລງນີ້ຂ້ອຍຈະຈັດງານກິນລ້ຽງຂອ້ ຍເຄຍີ ຈັດມາຫາຍປແີ ລວ້ ໃນເວລາດຽວກນັ ນ້ີ, ເພືັ່ອນ ສະຫາຍຂອງຂ້ອຍ ທງັ ໝດົ ກໍຈະມາຮ່ວມ. ເຈ້ີາົ ກເໍ ຊິນມາຄືກັນເດີຈລຽດກັ່ຈໍ ະຢທູ່ ນ່ັີ ີັນ້ . ຈາກນັີ້ນມາກາປຍຸ ເລດັ ກເໍ ອີ້ນຄນົ ໃຊ້ ແລະ ກໍບອກວາ່ : ໃຫ້ໄປທ່ວັົ ເມອື ງເວໂຣນາ ແລະ ພບົ ທກຸ ຄນົ ທ່ີັມີຊືັ່ຢູ່ ໃນເຈຍນີ້ດ ເຊີນພວກເຂົາເຈົີ້າມາຮັບປະທານອາຫານແລງຢູ່ເຮືອນຂອງຂ້ອຍ.ຄົນໃຊ້ຄິດ: ມັນກໍ່ັສ້າງຄວາມຫຍຸ້ງ ຫຍາກໃຫຂ້ ້ອຍສົມຄວນເພາະຂອ້ ຍບ່ັສໍ າມາດອ່ານໜັງສືໄດ້. ພໍດເີ ບນັ ໂວລີໂອ ແລະ ໂຣເມໂອມາຕາມທາງ. ກະຣຸນາເຖິດທ່ານ, ທ່ານສາມາດອ່ານໄດ້ບັ່ໍ? ຄົນໃຊ້ຖາມ. ພ້ອມນັ້ີນກໍຍື່ັນລາຍຊື່ັໃຫ້ໂຣເມໂອ. ໂຣເມໂອ ອາ່ ນໃຫ້ລາວຟັງແລ້ວຖາມວາ່ ພວກເຂົາເຈ້າີົ ໄປພົບກນັ ຢູ່ໃສ ? ຢູອ່ າຫານແລງທີັ່ບ້ານຂອງທາ່ ນກາປຸຍເລັດ. ນີມ້ ັນເປນັ ໂອກາດດີຊ່ັງຂ້ອຍຕ້ອງການສາໍ ລັບເຈົ້ີາ, ພາໄປທັີ່ນັີ້ນ ແລະ ຈັດໂຣຊາລິນຂອງເຈົີ້າໄປປະຊັນກັບສາວງາມອືັ່ນໆເບິັ່ງ. ດຽວນີ້ນາງງາມທີັ່ສຸດສໍາລັບເຈົີ້າເພາະວ່າເຈີົ້າໄດ້ພົບ ສາວອນືັ່ ບໍ່ັ ຫາຍ. ໂຣເມໂອ: ຂອ້ ຍຈະໄປ ແລະ ຈະເບັ່ິງພຽງແຕໂ່ ຣຊາລນິ ຄົນດຽວ. ກາ່ ວເຖິງຈຸລຽດຢກູ່ ັບແມ່ຕະຫອດເຖງິ ນາງນົມ ແລະ ແມລ່ ້ຽງນາງມາແຕນ່ ້ອຍ. ແມ່ນມົ : ເຈີ້ົາເປັນເດັກນອ້ ຍທສ່ີັ ວຍງາມທີ່ັສດຸ ຊັ່ງຂ້ອຍເຄີຍລຽ້ ງມາ, ຖາ້ ວາ່ ຂ້ອຍໄດ້ມີ ຊີວດິ ເຫັນເຈ້ົີາໄດ້ເຂີ້ົາ ພທິ ແີ ຕ່ງງານຂ້ອຍກັໍ່ຈະສົມປາຖະໜາທກຸ ຢາ່ ງທຂ່ັີ ້ອຍຫວັງໄວ້. ແມ່: ບັນຫານີນ້ັ ແມນ່ ສ່ິງັ ທີ່ັຂອ້ ຍຈະເວາ້ີົ ນາໍ ນາງ. ນ້ລີ ູກຈລຸ ຽດ ! ເຈາີ້ົ ຮູ້ສກແນວໃດກ່ຽວກບັ ການແຕງ່ ງານ ? ຈລຸ ຽດ: ລູກບ່ໄໍັ ດ້ຄດິ ຍງັ ຫາຍກຽ່ ວກກກັບເລັອື່ ງນີ້. ແມ່: ຍງິ ສາວທໜີັ່ ຸມ່ ນ້ອຍກວາ່ ເຈົາ້ີ ມຫີ າຍຢເູ່ ວໂຣນາ, ດຽວນີກ້ ໄໍ ດກ້ າຍເປັນແມຄ່ ນົ ແລະ ເປັນສຸພາບສະຕທີ ັ່ມີ ີໜ້າທັ່ີ ສໍາລບັ ຫາຍໄຄົນແລ້ວ. ແມຈ່ ະບອກລູກດຽວນ້ີເຄົາຄົບປາລີກໍຫວັງຊະນະຄວາມຮັກຂອງເຈົາີ້ . ແມ່ນົມ: ລາວເປັນລູກຜູ້ຊາຍເກືອບວ່າເປັນຊາຍທີ່ັສົມບູນທຸກຢາ່ ງ. ລາວປຽບເໝອື ນດອກໄມ້ຂອງພວກຜູ້ ຊາຍ ທງັ ໝດົ ໃນເວໂຣນາ. ແມ່: ລູກຈະເຫັນເພິ່ັນໃນຄໍັ່າຄືນນີ້ໃນງານກິນລ້ຽງຂອງພວກເຮົາ. ເພິ່ັນຕ້ອງການຍາກໄດ້ເມຍ. ລາວ ຕອ້ ງການພຽງຕວົ ເຈີົາ້ ເທົັ່ານີນັ້ ຈິັ່ງຈະເຮັດໃຫ້ລາວສົມບູນທຸກຢາ່ ງ. ຕກົ ມາຕອນແລງໂຣເມໂອ ແລະ ເບັນໂວລີໂອໄປ ງານລ້ຽງໂດຍການສວມໜາ້ ກາກ (ງານແຟນຊີ). ທ່ັບີ າ້ ນໄດຍ້ ນິ ສຽງເວົີ້າຂອງໂຣເມໂອໃນງານລ້ຽງໝໍຈິງັ່ ເວ້ົີາວາ່ : ຂອ້ ຍ ຮສູ້ ຽງນີ້ັນ, ມັນແມນ່ ຄົນມງົ ຕກັ ມນັ ກມໍ າທີັ່ ນແ້ີ ນວໃດ ? ມນັ ຮ້ອງບອກຄົນໃຊ້ໃຫ້ໄປເອົາດາບຂອງມນັ ມາໃຫຂ້ ້ອຍ. ກາປຍຸ ເລັດ: ມຫີ ຍັງເກີດຂ້ີນບໍ່ັ ? ທັີບ່ ານ: ຊາວໜ່ມຸ ຜູ້ນີ້ັນແມນ່ ສດັ ຕູຂອງພວກເຮາົ , ມນັ ແມ່ນຄົນຂອງມົງຕັກ. ກາປຸຍເລດັ : ບັ່ໜໍ ຸມ່ ໂຣເມໂອຫນັ ບັ່ໍ ? ທີບ່ັ ານ: ແມ່ນແລວ້ ກາປຸຍເລດັ : ປ່ອຍລາວໄວຫ້ ້ນັີ ລະ. ຊາວເມືອງເວໂຣນາເວ້າົີ ວ່າລາວເປັນຊາວໜຸ່ທັ່ີດີ, ລາວປະພດຕົວເໝືອນ ສຸພາບ ບຸລຸດທີັ່ດີຢ່າໄດ້ສງັ ເກດລາວຫຍັງອີກ ແລະ ຢ່າມີຄວາມໃຈຮ້າຍ. ໃຈຮ້າຍຈະເຮັດໃຫ້ງານລ້ຽງບໍ່ັເປນັ ມົງຄນຸ ເລີຍ. 70
ກ່າວເຖິງໂຣເມໂອ, ເໝືອນມີສິ່ັງມະຫັດສະຈັນໄດ້ເກດີ ຂືີນ້ ກບັ ລາວ. ລາວໄດ້ພົບຍິງທີ່ັໜ້າຮກັ ອ່ອນຫວານ ແລະເບີກບານມ່ວນຊືັ່ນເຊິ່ັງເຮັດໃຫ້ລາວບໍ່ັຄິດເຫັນໂຣຊາລິນພໍໜ້ອຍເລີຍ. ມາຮອດນີ້ຖືວ່າໂຣເມໂອໄດ້ພົບກັບ ຄວາມຮກັ ອນັ ເລິກເຊິ່ັງແທ້. ໂຣເມໂອ: ຂ້ອຍບັພໍ່ ຽງແຕ່ຈັບມຂື ອງເຈ້ີົາເທັົ່ານັ້ີນ, ແຕສ່ ົບຂອງຂ້ອຍມັນກໍໄດ້ກຽມທ່ັີຈະມອບຮອຍຈູບຮັກ ແກເ່ ຈ້າີົ . ຈລຸ ຽດກໍຮູ້ສກເກດີ ຄວາຮັກຕໍໂັ່ ຣເມໂອເຊັ່ນກັນຈິັງ່ ຝາກຮອຍຈູບແກ່ກນັ . ທນັ ໃດນັີ້ນແມ່ນົມກໍມາບອກວ່າ: ແມ່ຂອງເຈ້ີາົ ມີບາງບນັ ຫາຢາກເວາ້ີົ ກບັ ເຈີ້ົາ. ແມຂ່ ອງລາວແມນ່ ຜໃູ້ ດ? ໂຣເມໂອຖາມ? ແມ່ຂແອງລາວກແໍ ມ່ນເຈີ້າົ ຍິງຂອງເຮືອນລງັ ນີ້ຈັງ່ ໃດລະ, ແມ່ນົມຕອບ. ຄໍາເວົາີ້ ນີ້ເປັນສ່ິັງທ່ີັໜາ້ ຢ້ານກົວສໍາລັບໂຮເມໂອ, ຈາກນີ້ັນທຸກຄນົ ກໍທະຍອຍອອກໄປ; ໂຣເມໂອກ່ໍັອອກໄປ ຈລຸ ຽດກແ່ັໍ ນມນາໍ ລັງ. ຈຸລຽດແມ່ນົມມານີ້ດ ! ສຸພາບບຸລຸດນັີ້ນແມ່ນໃຜ? ຜູ້ທີ່ັບັໍ່ເຕັນນໍາຫີ້ັນນາ! ໄປຖາມຊື່ັຂອງລາວດຸ ! ແມ່ນົມ ກບັ ມາແລ້ວບອກວ່າ: ຊ່ັຂື ອງລາວແມ່ນໂຣເມໂອ, ແມ່ນຄນົ ຂອງມົງຕກັ , ຊ່ງັ ເປນັ ລກຸ ສັດຕູເຈາີ້ົ ຄືນນ້ີັນເອງ. ຂະນະທັ່ີ ເພືັ່ອນຂອງໂຣເມໂອກາດລັງຊອກຫາໂຣເມໂອໄດ້ໄປຢືນຢູ່ລຸ່ມປ່ອງຢ້ຽມທີ່ັມີແສງໄຟລອດອອກມາຈາກຫ້ອງຂອງ ຈລຸ ຽດ. ໂຣເມໂອ: ມັນແມນ່ ຈຸລຽດແລວ້ ! ໂອ...ມນັ ແມ່ນຄນົ ຮັກກຂອງຂ້ອຍ, ລາວກາໍ ລັງເວາ້ີົ ກບັ ເຮາົ , ນາງກໍາລັງ ແຫງນເບິັ່ງໝ່ດູ າວສາຍຕາຂອງນາງຢ່ເູ ທງ ສະຫວນັ ຄືຈະແຈ້ງສະຫວ່າງຊ່ັງອາດເຮັດໃຫຝ້ ູງນກົ ໄດ້ ຮ້ອງ ແລະ ຄິດວ່າ ແມ່ນຍາມກາງເວັນ. ຈຸລຽດຊັ່ງຢູ່ປ່ອງຢຽ້ ມນ້ັີນກໍ່ັເອົາມືຄາໍ ແກ້ມຕາລອຍ ຢູ່, ນາງຄິດເຫັນໂຣເມໂອ.ນາງບໍ່ັຮູ້ວ່າໂຣເມໂອຢູ່ທີ່ັນນີ້ັ ..ໂອ..ໂຣເມໂອ ! ໂຣເມໂອ ! ເປນັ ຫຍັງເຈີ້າົ ຈິັ່ງເປນັ ໂຣ ເມໂອ? ປຽ່ ນຊເ່ືັ ຈາ້ົີ ສາ, ຫື ວາ່ ຖາ້ ເຈ້ົີາບສັໍ່ າມາດປ່ຽນ, ຂ້ອຍຄື ຈະບ່ັໍເປນັ ຄົນຂອງກາປຸຍເລັດອີຕໄໍ່ັ ປອີກ. ມັນ ເປນັ ພຽງຊັ່ຂື ອງເຈາ້ົີ ເທົ່າັ ນນັ້ີ ທ່ີັເປນັ ສດັ ຕູຂອງຂ້ອຍ. ໂຣເມໂອ: ເອີ້ນອ້າຍຫວະທີັ່ຮກັ , ນັ້ີນຈະເປັນຊື່ັຂອງອ້າຍ ແລະ ຈາກນີ້ອ້າຍຈະບໍັ່ແມ່ນໂຣເມໂອອີກແລ້ວ. ອ້າຍຊງັ ຊັື່ ຂອງອາ້ ຍເພາະວາ່ ມັນເປນັ ສດັ ຕຂູ ອງນອ້ ງ. ຈຸລຽດ: ອ້າຍມາທັີ່ນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ກາໍ ແພງສງູ ຂະນາດເລີຍ! ໂຣເມໂອ: ກໍາແພງຫນີ ບັ່ສໍ າມາດກດີ ຮັກຂອງອາ້ ຍໄດ້. ຈຸລຽດ: ຖ້າວ່າຜູ້ໃດຜູ້ໜງ່ັ ມາເຫັນອ້າຍ, ພວກເຂົາກໍຈະຂ້າອາ້ ຍໄດ້. ໂຣເມໂອ: ຊີວິດຂອງອ້າຍບ່ັໍ? ຈະສີິ້ນ ສຸດດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງຂອງພວກເຂາົ ເຈາີົ້ ກໍ່ຍັ ັງດກີ ວ່າອາ້ ຍຈະໜໂີ ດຍມຊີ ີວດິ ແຕບ່ ໍັ່ສະຈາກຄວາມຂອງນ້ອງ. ຈຸລຽດ: ອ້າຍຮກັ ນ້ອງບໍ່ັ? ນອ້ ງຮູສ້ ກດີວ່າອ້າຍຕອບນ້ອງວາ່ : ເຈ້າົີ ແຕ່ວ່າຖ້າອາ້ ຍວ່າສາບານໄດ້ອາ້ ຍກໍອາດຈະຍັງບັ່ໍຈິັງ່ ໃຈຄເື ກົັ່າ ໂຣເມໂອ: ຍອດຍງິ ເອຍີ ! ອ້າຍຂໍສາບານຕັ່ໍດວງຈັນຊງ່ັ ອົບອ້ອມດ້ວຍສິເງິນ ແລະ ກໍາລັງລອຍຢູ່ຈອມຂອງ ຕ້ນີົ ໄມ້ ນີັນ້ . ຈູລຽດ: ໂອ ! ຢ່າໄດ້ສາບານຕໍ່ັພະຈັນເລີຍ, ມັນປ່ຽນໄດ້ທຸກໆເດືອນ, ຄວາມຮັກຂອງຮັກຂອງອ້າຍກໍັ່ຈະ ປຽ່ ນແປງໄປແບບນ້ັນີ ລະຕີ ! ໂຣເມໂອ: ຊນີ້ັ ! ຊໃິ ຫອ້ າ້ ຍສາບານຕັຫ່ໍ ຍັງອີກ? ຈລຸ ຽດ: ບ່ໍັຕ້ອງສາບານດອກ. ຈລູ ຽດເຂາ້ີົ ໄປໃນຫ້ອງຕມໍັ່ າກ່ໍັອອກປອ່ ງຢຽ້ ມອກີ . ຈຸລຽດ:ໂຣເມໂອທີ່ັຮັກ ! ຖ້າອ້າຍປາຖະໜາຢາກແຕ່ງງານກັບນ້ອງ, ມືີ້ອື່ັນໃຫ້ອ້າຍສົງຄໍາຕອບໃຫ້ນ້ອງ. ນ້ອງຈະ ສົງຜູ້ໃດຜູ້ໜັ່ງໄປຮັບເອົາຄໍາຕອບຈາກອ້າຍ. ໃຫ້ອ້າຍບອກວ່າອ້າຍຈະແຕ່ງງານກັບນ້ອງຢູ່ໃສ? ເວລາໃດ? ແລະ ນ້ອງກໍຈະຈັດຫວ່າງທຸກສິ່ັງທີັ່ນ້ອງມີນັ້ີນລົງບົນຕີນຂອງອ້າຍແລ້ວຈະຕິດຕາມອ້າຍໄປທົັ່ວທຸກມຸມໂລກ . ແມ່ນົມຮ້ອງມາອີກ. ຈຸລຽດ:ລຸກຈະໄປດຽວນ້ີ,ແລ້ວຈຸລຽດກໍເຂົີ້າໄປໃນຫ້ອງ ແລະ ກໍກັບມາອີກ. ຈຸລຽດ: ໂຣເມ ໂອ. ສຸດທີັ່ຮັກຂອງນອ້ ງ.ອາ້ ຍສງັ່ົ ຂາ່ ວໃຫນ້ ້ອງມີ້ອື ືນ່ັ ຈັກໂມງ? 71
ຈຸລຽດ: ນ້ອງບໍ່ັສາມາດຢູ່ໄດ້ອີກມັນເກືອບຮອດຍາມເຊ້ົີາ ແລ້ວນ້ອງຈະປ່ອຍອ້າຍໄປ. ແຕ່ມັນຄບໍ່ັຄືຈະເກີນໄປກ່ວາ ເດັກນ້ອຍ ຄົນໜງັື່ ເຊິ່ັງປ່ອຍນົກຂອງລາວໃຫ້ບິນອອກໄປຈາກໝູ່ ແລະ ເວລານນ້ີັ ກໍ ມດັ ດວ້ ຍເຊືອກໄມ້ເພອ່ັື ດງມນັ ມາ ອີກ. ໂຣເມໂອ: ອ້າຍປາຖະໜາທີ່ັຈະເປັນນົກຂອງນ້ອງ. ລາກ່ອນ ນອນຫັບຝັນດີ. ຄຸນພໍ່ັລໍເລັນຢູ່ຫ້ອງນ້ອຍແຫ່ງໜ່ັງເຊິ່ັງຄືກັນກັບໂບດໃນມືເີ້ ຊາົ້ີ ນັີ້ນ, ເພ່ນັິ ກໍາລງັ ໄປເກັບເອາົ ຕົນ້ີ ໄມ້ມາເຮດັ ຢາເພອ່ັື ປົວຄນົ ເຈບັ ໃຫ້ດີ ຫື ວ່າໃຫ້ຄົນທີັ່ເມືັ່ອຍ ຫື ເຈັບນີັ້ນໃຫ້ດີ ແລະ ນອນຫັບໄດ້. ຕອນນັ້ີນກໍ ຍັງເຊົ້ີາເຕີບຢູ່ຄຸນພໍັ່ກໍ່ັຮູ້ສກ ປະຫາດໃຈທີ່ັໄດ້ເຫນັ ໂຣເມໂອແລ່ນມາຫາ ລາວ. ຄຸນພ:ໍ່ັ ເຈົ້າີ ລກຸ ເດິກແທ້, ເຈາີົ້ ບ່ໍັສາມາດນອນໄດ້ຍ່ອນເຈາີົ້ ຄິດຮອດໂຣຊາລິນແມ່ນບ່ັໍ? ໂຣເມໂອ: ໂຣຊາລິນຫວະ ! ບັໍ່ ! ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລືມຊື່ັຂອງນາງແລ້ວ ແລະ ກໍ່ັລືມສິັ່ງທີັ່ບໍັ່ເປັນສຸກໄປໝົດ. ຂ້ານ້ອຍຈະ ໄດ້ເວ້ີາົ ໃຫທ້ າ່ ນຟັງຢາ່ ງຈະແຈ້ງວາ່ ຂ້ານອ້ ຍຮັກລູກສາວຜສູ້ ວຍງາມຂອງກາປຸຍເລັດ ຜຮູ້ ັ່ງມີ ແລະ ນາງກໍັ່ ຮັກຂ້ານ້ອຍຄື ກັນ. ກະຣຸນາແຕ່ງງານໃຫ້ພວກເຮົາມ້ືີນີ້ເທາະ ! ຢ່າໄດ້ເວົ້ີາຄໍາທີັ່ບໍັ່ມ່ວນຕໍ່ັຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ຈຸລຽດຮັກ ຂ້ານ້ອຍ. ໂຣຊາລນິ ບັ່ໍ ໄດຮ້ ກັ ຂາ້ ນ້ອຍຂໃໍ ຫທ້ ່ານຈງັົ່ ແຕງ່ ງານໃຫພ້ ວກເຮົາໃນມ້ືີນີເ້ ຖດີ . ຄຸນພັໍ່: ໂຣຊາລິນກໍຮູ້ວ່າເຈົີ້ານັີ້ນບໍ່ັທັນມີຮັກຢ່າງແທ້ຈິງ. ແຕ່ວ່າເຮົາຈະແຕ່ງງານໃຫ້ພວກເຈົີ້າ ແລະການ ແຕ່ງງານນີ້ ອາດຈະປ່ຽນຄວາມກຽດຊັງລະຫວ່າງສອງຄອບຄົວຂອງເຈີ້ົາໃຫກ້ າຍເປັນຄວາມຮັກແພງກນັ ຕໍ່ກັ ັນໄດ້ກ ເວລານີ້ໂຣເມໂອເປັນຜູ້ເບກີ ຍານທີສ່ັ ຸດ. ລາວຢູ່ກັບເພືັ່ອແມກກຸຍຊີໂອ (Mercutio) ແລະ ເບັນໂວລິໂອ ແມ່ລ້ຽງກ່ັໍ ໄດ້ມາບອ່ ນເຂາົ ທັ່ພີ ວກເຂາົ ກາໍ ລງັ ສນົ ທະນາ. ແຜນການໄດ້ຖກື ຈດັ ຂ້ີນຢ່າງໄວວາສໍາລບັ ການແຕງ່ ງານ. ໂຣເມໂອ: ບອກຈຸລຽດແຕ່ວ່າໃຫ້ຫາທາງເຮັດແນວໃດ ທີັ່ຈະສາມາດໄປຢູ່ກັບຄຸນພໍ່ັລໍເລັນໃນຕອນທ່ຽງ ມືີ້ນ້ີ. ທ່ານຈະແຕ່ງງານໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ຫ້ອງຂອງລາວ ແລະ ນີ້ແມ່ນຄົນຂອງລູກ, ບານທາຊາຈະພົບພາຍໃນ 1 ຊົ່ັວໂມງຢູ່ຫັງ ໂບດ. ລາວຈະເອົາຂັ້ີນໄດເຊືອກໄປໃຫ້ແມ່ເພື່ັອວ່າລຸກຈະໄດ້ປີນຂ້ີນໃນຫ້ອງຂອງຈຸລຽດໃນມື້ີແລງ. ລາກອນ. ! ຈ່ົງັ ນາໍ ເອາົ ຄວາມຮັກທສ່ັີ ຸດຂອງລກູ ໄປໃຫຍ້ ອດຍງິ ຂອງແມ່. “ແມ່ໃຫ້ສັນຍາ” ຈລຸ ຽດໄດລ້ ຖໍ າ້ ແມ່ກັບມາ. ໃນທັ່ສີ ຸດແມລ່ ຽ້ ງກ່ໍກັ ບັ ມາເຖງິ . \"ໂອ ! ມານີ້ແລ້ວ ! ແມ່ລ້ຽງສດຸ ທີຮັ່ ັກ ! ຂ່າວວ່າແນວໃດ? ແມ່ໄດ້ພົບລາວບໍັ່? ລາວເວົ້ີາແນວໃດກຽ່ ວກັບ ການແຕ່ງງານຂອງພວກເຮົາ?.\" ແມ່ນມົ : ເຈ້າົີ ຈະສາມາດໄປ ແລະ ໄຫວ້ພະສດູ ມົນກບັ ຄນຸ ພ່ລັໍ ໍເລັນໃນມ້ບືີ ໍ່ັ? \"ເຈີົ້າ” ຈຸລຽດຕອບ. ແມນ່ ົມ: “ຄັນຊນີ້ັ ກໄໍ ປດຽວນີເ້ ລຍໄປທັີ່ຫອ້ ງຂອງພໍ່ັລໍເລັນ. ໂຣເມໂອໄດລ້ ໍຖາ້ ລຸກຢູ່ທັ່ີນັ້ີນເພືັ່ອເອົາເຈົ້ີາເປັນ ເມຍ. ເອີ ! ດຽວນີແ້ ມ່ຕອ້ ງໄປນາໍ ເອົາຂີັນ້ ໄດເຊັິ່ງຄົນຮັກຂອງລຸກຈະສາມາດຂີ້ນມາໃນຫອ້ ງຂອງລກູ ໃນຄືນນີ້.” \"ແມ່ລຽ້ ງທັແ່ີ ສນຮກັ \". ຈຸລຽດເວາີ້ົ . ທຽ່ ງມນີື້ ີ້, ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດໄດ້ແຕ່ງງານກັນ ໂດຍຄຸນພ່ໍັລໍເລັ່ນແຕງ່ ໃຫ້. ຈາກນີ້ນັ ມາບດໜ່ັງເບນໂວລີ ໂອ ແລະ ແມກກຸຍຊີໂອກໍາລັງເວົ້ີາກັນ. ແມກກຸຍຊໂອກໍາລັງເວ້ີົາກັນ. ແມກກຸຍລິໂອຊວນ “ພວກເຮົາໄປກັນເທາະ ພວກກາ ປຍຸ ເລດັ ກໍາລງັ ຢູ່ບອ່ ນໃດບອ່ ນໜ່ັງໃກໆ້ ນ້ີ, ຖາ້ ພວກເຮົາໄດ້ເຈກິ ບັ ເຂາົ ຂ້ອຍຢ້ານຈະມກີ ານຕອຍຕີກັນ.” ໃນທັນໃດແມກກຸຍຊີໂອ ແລະ ທບິ ານໄດ້ເຈິກນັ ທັ່ີຖະໜົນ. ໂຣເມໂອກຢໍ ູ່ທັ່ນີ ້ນັີ . ໂຣເມໂອພະຍາຍາມຫ້າມ ການຜິດຖຽງກັນຂອງສອງຄົນແຕ່ກໍບໍ່ັສາມາດຫ້າມໄດ້. ແມກກຸຍຊີໂອບໍັ່ມັກໂຣເມໂອທີ່ັມີຈິດໃຈດີແບບແປກ ປະຫາດຕ່ັໍ ທບິ ານ. ການຕ່ໍັສໄູ້ ດເ້ ກດີ ຂ້ນີ . ຄວາມຫວັງຄັີ້ງສຸດທາ້ ຍ, ໂຣເມໂອໄດເ້ ຂີ້າົ ຫ້າມກພໍ ດໍ ບີ ງັ ໜ້າແມກກຸຍຊີໂອ, ດາບຂອງທິ ບານໄດ້ລອດແຂນໂຣເມໂອເຂ້ີົາແທງແມກກຍຸ ຊໂີ ອ, ບານແລນ່ ໜີ. “ຂ້ອຍຖືກເຈັບແລ້ວ” ແມກກຸຍຊີໂອຮ້ອງຂີ້ນ, “ຄວາມສາບແສງຈະມີແຕ່ສອງຄອບຄົວພວກເຈົີ້າສິັ່ງທີັ່ ຂ້ອຍລົບ ກວນກມໍ ແີ ກສ່ ອງຄອບຄວົ ພວກເຈີາ້ົ ”. 72
“ຄນົ ໃຊຂ້ ້ອຍຢໃູ່ ສ? ໄປ ! ໄປ ! ນໍາເອາົ ໝມໍ າ.”, ໂຣເມໂອເວົາີ້ . “ບໍັ່,ມັນບເໍັ່ ລກີ ປານນໍາ້ີສາ້ ງດອກ ແລະ ບັກໍ່ ້ວາງປານປະຕໂູ ບດດອກ ແຕ່ມັນກເໍ ປັນອັນຕະລາຍສົມຄວນ. ມ້ີືອັນື່ ຖາມຫາຂ້ອຍແດ່ ແລະເຈົາ້ີ ກໍຈະຕອ້ ງຊອກຫຼຸມຝງັ ສບົ ໄວ້ສາໍ ລບັ ຂ້ອຍ.ເປັນຫັຍງວິນຍານຜີ ສາດຈງັິ່ ເຮັດໃຫ້ເຈ້ົີາ ມາຢູ່ລະຫວ່ າງກາງພວກເຮາົ . ດາບລອດແຂນຂອງເຈີ້ົາ ຊ່ວຍຂ້ອຍເຂ້ີາົ ໄປໃນເຮອື ນແດ ຕ່ຈໍັ າກນີັ້ນມາບງໜງື່ັ , ເປນັ ໂວ ລໂີ ອກໍກບັ ມາ ແລະ ເວີົາ້ ວ່າ : ໂອ ! ໂຣເມໂອແມກກຸຍຊີໂອຜກູ້ ້າຫານນ້ນີັ ຕາຍແລ້ວ.” ທຸກສງັິ່ ທກຸ ຢ່າງເບງິ່ັ ວາ່ ມດື ມົນໄປໝົດຕັ່ໍໂຣເມໂອເພາະເມືອ່ັ ຕາຍໄປ ຜາ່ ນມາທບີັ່ ານຊັງລາວຫາຍ ກ່ວາ. ເຈົີ້າ ຊີວິດຈະໂກດຮ້າຍທີັ່ສຸດເມືັ່ອໄດ້ຍິນເລືັ່ອງການຕາຍຂອງແມກກຸຍຊີໂອ ແລະຂ່າວກໍຈະກະຈາຍຍ້ອນການຜິດຖຽງ ກັນ.” “ທີ່ັບານ ກັບມາ!ທີ່ັບານຍັງມີຊີວິດແຕ່ເພືັ່ອນແມກກຸຍຊີໂອຂອງຂ້ອຍໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວໂຮເມໂອຮ້ອງຂ້ີນ. ດຽວນ້ີ ຂອ້ ຍຈະບັໍງ່ ດງຕ້ໍີ ັ່ກໍ ານກະທາໍ ຂອງຂ້ອຍທັງໝດົ .” ຈາກນັີ້ນກກໍມີການຕ່ັໍສູກ້ ັນລະຫ່ວາງໂຣເມໂອກັບທິບານ, ໃນທີ່ັສຸດ ທີັ່ບານກໍັ່ລົ້ມີ ຟຸບລົງສິນີ້ ໃຈຕາຍ.” ໄປ ທະ ແມ !\" ເບນໂວລີໂອຮ້ອງຂ້ີນ.” ທຸກຄົນກໍາລັງມາ ເຈົ້ີາຊີວິດຈະສົັ່ງເຈົ້ີາໄປສູ່ຄວາມຕາຍໃນຂະນະທີັ່ໂຣເມໂອ ແລນ່ ໜດີ ວ້ ຍ ຄວາມອຸກໃຈ, ຄົນທງັ ຫາຍ, ເຈີ້າົ ຊວີ ິດ, ຄອບຄົວມງົ ຕກັ ແລະ ຄອບຄົວກາປຍຸ ເລດັ ກໍ່ັມາຮອດ. ແມ່ນໃຜເລັ່ີມຜດິ ຖຽງກັນນ້ີ ເຈົີ້າຊີວິດຖາມຂີ້ນໃນຂະນະທີ່ກັ າປຍຸ ເລດັ ຢືນຢູ່ຕໍັໜ່ ້າສົບຂອງທິບານຈາກນ້ັີນ ເບນ ໂວລໂີ ອກພໍ ະຍາຍາມອະທບິ າຍຕາມຄວາມຈງິ ...... “ຍ້ອນຂາ້ ທີບ່ັ ານ ໂຣເມໂອຕ້ອງຖກື ເນລະເທດ, ຖາ້ ວ່າຫາກພົບເຂົາຢທູ່ ີ່ນັ ີ້,ເວລານີ້ັນກໍແມນ່ ວິນາທີສຸດທ້າຍ ຂອງຊວີ ດິ ເຂາົ ... “ເຈາີົ້ ຊີວດິ ກ່າວ. ຈຸລຽດໄດຄ້ ອງຖ້າໃຫ້ຄໍັ່າຄນື ມາເຖງີ ໄວໆເພ່ອືັ ຈະນາໍ ເອົາໂຣເມໂອມາຫານາງ. “ຣາຕີການເອີຍ ເຈົີ້າສາທອ້ ນ ມາເຫດິ ໂຣເທໂອ ເຈົີ້າຄທື ວີ າໃນຍາມຣາຕີ ມາເທດິ ຣາຕທີ ັ່ີອອ່ ນໂຍນ ນາໍ ເອາົ ໂຣ ເມໂອມາໃຫ້ຂ້ອຍສາ ແລະ ເມືັ່ອເຂົາຈະຂາຍໄປຈົ່ັງໃຫ້ເຂົາເປັນໝູ່ດາວນ້ອຍໆ ແລະ ເຂົາເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າ ສະຫວັນສວຍສົດງົດງາມຈາກນ້ີັນໂລກທັ່ງໂລກກໍຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງຣາຕີນ້ີ,ລຽງມາແລ້ວ,ເອີແມ່!ມີຂ່າວ ຄາວແນວໃດ? ເປັນ ຫັຍງແມຈ່ ່ັງື ຮອ້ ງໄຫ້. ແມລ່ ້ຽງເຂົ້າີ ມາໃນຫອ້ ງພ້ອມດ້ວຍຂີັ້ນໄດເຊືອກ “ທັບີ່ ານຕາຍແລ້ວ!ໂຣມໂີ ອຂ້າເຂາົ ແລະຖກື ລະເທດ, ! ທີ ບານແມນ່ ເພັອື່ ທ່ັດີ ທີ ັສີ່ ຸດທັຂ່ີ ້ອຍເຄຍີ ມີມາ......\" “ຜົວຂອງຂອ້ ຍມຊີ ວີ ິດ ແລະ ທບິ ານຕາຍໄປ, ທບັີ່ ານຈະຂາ້ ຜົວຂອງຂອ້ ຍແຕ່ໂຣເມໂອຖກື ເນລະເທດ, ຄໍາ ເວ້າົີ ນັ້ີນກໝໍ າຍເຖີງການຕາຍຂອງຂ້ອຍ\"ຈຸລຽດເວົີ້າ. “ໄປຫອ້ ງຂອງເຈາົີ້ , ແມ່ຈະໄປຊອກຫາໂຣເມໂອມາອົບອຸ່ນລູກ, ແມ່ຮດູ້ ວີ ່າລາວຢູ່ໃສ?ລາວກາໍ ລັງລຊີ້ ອ້ ນຢູ່ເຮອື ນຂອງລເໍ ລັນ.\" “ໂອແມ່!ໄປຊອກຫາລາວສາ. ເອົາແຫວນນີ້ໄປໃຫ້ລາວດ້ວຍ ແລ້ວບອກລາວມາ ແລະ ມາສົັ່ງລາວເປັນ ຄີ້ງັ ສດຸ ທາ້ ຍ.\"ຈຸລຽດເວົີາ້ . ຝ່າຍຄຸນພໍັ່ລໍເລັນກໍກໍາລັງປອບໃຈໂຣເມໂອຢູ່.ເຈົ້ີາຊີວິດສາມາດນໍາເຈົີ້າສູ່ຄວາມຕາຍ, ແຕ່ວ່າພຽງແຕ່ຖືກ ເນລະເທດເທົ່ັານັ້ີນ ! ໂລກນີ້ຍັງກໍວາງໃຫຍ່ໄພສານ...”LOVE ມັນບໍ່ັມີໂລກໃດອີກແລ້ວສໍາຫັບຂະນ້ອຍ, ມີແຕ່ ບ່ອນນີ້ ເທົ່ັານນີັ້ ຊ່ງັ ມີຈຸລຽດຢູ່, ບອກຂາ້ ນ້ອຍແດດ່ ນຸ າງເປນັ ແນວໃດ ?,“ ໂຣເມໂອເວີ້າົ . \"ນາງບໍັ່ເວົີ້າຫຍັງດອກມີແຕ່ໃຫ້ກັບໃຫ້ເທົ່ັານັ້ີນ\", ຄຸນພໍ່ັເວົ້ີາ.ໂຣເມໂອອົດທົນຢູ່ບໍັ່ໄດ້ອີກແລ້ວ, ເຂົາຈະ ພະຍາຍາມຖອດມີດແຫມຂອງເຂົາ ແລະ ຈະສຽບແທງຫວົ ໃຈແຕຄ່ ຸນພລ່ັໍ ໍ ເລັນຫາ້ ມໄວ້ແທນ. \"ເຈ້ີົາແມນ່ ຄົນບໍ່ັ? ນີ້ໍາຕາຂອງເຈົີ້າຄືນ້ໍາີ ຕາຂອງຜູ້ຍິງ ແລະ ການກະທາໍ ອນັ ປ່າເຖ່ືອັ ນຂອງເຈາີ້ົ ຄືກນັ ກັບສັດປ່າ. ຖາ້ ເຈີ້ົາຂ້າຕນົ ເອງກໍ່ແັ ມ່ນເຈ້າີົ ຂາ້ ຜູ້ສາວຂອງເຈົ້ີາ, ຜູ້ຍິງຍງັ ມີຊວີ ິດກັ່ໍເພາະເຈາົ້ີ ຍັງມີຊີວດິ . ແມ່ນົມ ! ຈ່ັົງໄປຫາຄຸນຍິງ ຂອງເຈົີາ້ ແລ້ວບອກລາວວ່າໂຣເມໂອກາໍ ລງັ ມາຫານາງ.\" “ນ້ີ, ທ່ານ, ແຫວນທັ່ີນາງບອກຂາ້ ນອ້ ຍເອາົ ມາມອບໃຫໂ້ ຣເມໂອ.” ຣາຕີໄດ້ມາເຖິງ, ໂຣເມໂອກໍ່ັປີນຂ້ີນຂັີ້ນໃດເຊືອກເຂົ້ີາໄປໃນຫ້ອງຂອງຈຸລຽດ. ຄືນນີ້ຖືວ່າເປັນຄືນແປກ ປະຫາດ ສໍາ ຫັບຄູ່ແຕ່ງງານໃໝ່ໂຣເມໂອ-ຈຸລຽດ. ພວກເຂົາດີໃຈຫາຍ ແຕ່ກໍ່ັມີຄວາມຢ້ານກົວຫາຍ. ພໍຕົກຂ້ອນ ແຈງ້ ໂຣເມໂອຈໍາ ຕ້ອງໜີໄປ. “ອາ້ ຍຕ້ອງໜໄີ ປດຽວນີ້?\" 73
“ມນັ ບັໍທ່ ັນໃກຈ້ ະແຈ້ງເທັືອ່ \" ຈູລຽດເວ້ົີາ. \"ນ້ອງເບັງິ່ ພຸ້ນຕີທຮ່ັີ ັກ\" ໂຣເມໂອເວາົ້ີ “ແສງທອງກໍາລັງສອງແສງເມກເຝີອ້ື ຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກ ! ໝູ່ດາວ ກໍາລັງ ຈະຫາຍໄປ, ມື້ີໃໝ່ກໍາລັງຢືນລໍຖ້າຢູ່ເທິງຈອມພູເຂົານັ້ີນ. ອ້າຍຕ້ອງໄປດຽວນ້ີ ແລະ ມີຊີວິດ ຫື ວ່າຢູ່ ແລະ ຕາຍ” \"ຊັ້ີນລະອ້າຍໄປສາ\", ຈຸລຽດຕອບ.ຝ່າຍພໍັ່ແມ່ຂອງຈຸລຽດ ໄດ້ວາງແຜນໃຫ້ຈູລຽດ ແລະ ປາຣີແຕ່ງງານກັນ. ແມ່ຂອງຈລຸ ຽດໄດ້ເຂ້າີົ ມາໃນຫອ້ ງຂອງຈຸລຽດ. “ລູກຂອງແມ່ ໃນຕອນເຊົີ້າໆຂອງມື້ີວັນພະຫັດໜ້າ, ເຄົາປາຣີຈະໄດ້ເອົາລູກເປັນເຈົ້ີາສາວຂອງເພິ່ັນຢູ່ທ່ັີ ໂບດ ແຊນ-ປເີ ຕີ\". \"ເຂົາຈະບໍັສ່ າມາດເຮັດໄດ້ແນວນັນີ້ \", ຈຸລຽດເວົ້ີາ. \" ລູກຈະແຕ່ງງານກັບໂຣເມໂອຜູ້ຊັງ່ ລູກຮູ້ດວີ ່າພັ່ໍ - ແມ່ ຊງັ ເຂາົ .\"ພໍ່ັ ແລະ ແມ່ເຂາົີ້ ມາໃນຫອ້ ງ. ພັໍ່: “ແມ່ນຫຍັງກະ ! ລູກຍັງໃຫ້ຢູ່ແນວນີ້ຫວາ? ແມ່ຂອງເຈົ້ີາບໍ່ັໄດ້ບອກຫວາພວກເຮົາໄດ້ຕັດສິນໃຈ ແນວໃດ?”. ແມ: “ເຈ້າີົ , ໄດບ້ ອກແລ້ວ, ນາງຂອບໃຈ ແຕ່ວ່ານາງຈະບໍເ່ັ ຊັືອ່ ຟັງ\". ພັ່ໍ: “ຂ້ອຍຄືຈະບໍ່ັເຂົີ້າໃຈ ນາງບໍ່ັດີໃຈບໍ? ບໍັ່ຍິນດີບໍ? ມັນບໍັ່ຄິດບໍັ່ວ່າມັນຈະໄດ້ເປັນສຸກ ຍ້ອນພວກເຮົາໄດ້ ຊອກເອົາ ສຸພາບຊົນທີັ່ດເີ ພອ່ັື ເປັນຜວົ ຂອງມນັ !\". “ລູກບສ່ໍັ າມາດຍນິ ດີຊົມຊ່ືັນຕ່ໍັສັິ່ງລກູ ກຽດຊງັ !”, ຈລູ ຽດເວ້າີົ . ພ່ໍັ: “ໃນວັນພະຫັດໜ້າ ລູກຈະຕ້ອງໄປທີ່ັໂບດແຊນ-ປີເຕີ ກັບປາຣີ. ບໍັ່ດັ່ງນັ້ີນ, ພໍັ່ຈະເອົາເຈົີ້າໄປໂດຍໃຊ້ ກາໍ ລງັ . ໄປທໂີັ່ ບດໃນວັນພະຫດັ , ຫື ວ່າບໍ່ດັ ັງ່ ນັ້ນີ ກ່ໍບັ ່ໍັຕ້ອງມາໃຫເ້ ຫັນໜາ້ ກອຸ ີກຕໄ່ໍັ ປ. ບຕ່ໍັ ້ອງມາເຮອື ນອີກ. ມງອາດ ຖືກແຂວນຄໍ ແລະ ກຈັ່ໍ ະຕາຍຢ່ແູ ຄມທະໜົນ\" ແລ້ວເຖາົ້ີ ກາປູເລັດກໍອັ່ ອກໄປນອກ. “ບໍັມ່ ີຄວາມອດີ ູກູນາຈັກດີ້ບໍ?”. ຈຸລຽດເວ້າົີ “ໂອ ... ແມທ່ ແີ່ັ ສນຮກັ , ເລອື່ັ ນວັນແຕ່ງງານນີ້ໄປເປັນເດືອນ ຫອື າທດິ ໜັ່ງອີກບໍ່ັໄດບ້ ໍ?”. “ບ່ຕັໍ ້ອງເວ້ີົາຫຍັງກບັ ແມດ່ ອກ ເພາະວ່າແມ່ຈະບ່ໍັເວົ້າີ ຫຍັງອີກໄດ້”. ຈາກນັີ້ນ ຈຸລຽດກໍັ່ໄປຫາຄຸນພໍລ່ັ ໍເລັນທີັ່ໂບດ. ນາງຄິດ \"ຖ້າວ່າຄນຸ ພ່ັໍລເໍ ລນັ ບໍ່ັສາມາດຊ່ວຍເຫືອນາງ, ນາງກໍ່ັ ສາມາດນໍາເອົາຊວີ ິດຂອງນາງໄປສູ່ບ່ອນສດຸ ທ້າຍໄດ້”. ຝ່າຍປາຣກີ ໄ່ັໍ ປທັີຫ່ ອ້ ງຂອງພໍ່ລັ ເໍ ລັນເພັ່ືອຈັດພທິ ຕິ ງ່ ງານຂອງຕົນ ກັບຈລຸ ຽດ. “ວນັ ພະຫດັ ບໍທັ່ ່ານ? ເວລາຈໍ້ຫີ າຍ\", ຄຸນພເ່ັໍ ວ້າີົ . “ທາ່ ນກາປເູ ລັດກມໍ່ັ ຄີ ວາມປາດຖະນາແນວນ້ີັນ ແລະ ເຮົາກ່ຄັໍ ື ກນັ . ນາງຮ້ອງໃຫ້ຫາຍຍອ້ ນການຕາຍຂອງ ທ່ບັີ ານ. ພໍ່ັຂອງນາງປະສົງ ຢາກຮີບເຮັ່ງການແຕ່ງງານຂອງພວກເຮົາໃຫ້ໄວ້ ເພອ່ັື ຈະຢດຸ ຢີັ້ງນີາ້ໍ ຕາ ຂອງນາງ. ດັ່ງນັ້ີນ: ທ່ານກຄໍ່ັ ຈື ະຮູ້ໄດກ້ ່ຽວກັບການຮິບເຮັ່ງນີ້.\" ປາຣີເວີ້າົ . “ຂອ້ ຍກໍປາດຖະໜາ, ຂອ້ ຍບັ່ຮໍ ູເ້ ຫດຜົນວາ່ ເປັນຫຍງັ ມນັ ຈງິັ່ ຊັກຊ້າ ຫື ວາ່ ບັໍເ່ ກີດຂີນື້ ເລຍີ . ເບ່ິງັ ຕີທາ່ ນນາງ ມາຫີັນ້ ເດ !\". \"ຍອດຍິງ ! ເມຍຂອງອ້າຍ\", ປາຣີເວົ້ີາ “ເຈົີ້າຈະເປັນເມຍຂອງຂ້ອຍໃນວັນພະຫັດ” ແລະ ປາຣີຈາກທີັ່ນ້ນີັ ໄປ ແລະ ປອ່ ຍໃຫ້ນາງກບັ ຄນຸ ພລໍັ່ ໍເລນັ ຢູ່ຕາມລໍາພງັ . “ໂອ ! ປິດປະຕູໄວ້ເສຍ !” ນາງຮ້ອງ ແລ້ວຈາກນັ້ີນນາງກໍັ່ຮ້ອງໃຫ້. “ຂ້ານ້ອນສິ້ີນແລ້ວແຫ່ັງແຫ່ງຄວາມ ຫວັງ, ໝດົ ແລວ້ ການຊ່ວຍເຫືອ, ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍໄປ, ຖາ້ ທາ່ ນຫາກບຄັ່ໍ ດິ ຫາແຜນທ່ັຈີ ະຊວ່ ຍເຫືອຂ້ານອ້ ຍ\". \"ລໍກ່ອນ, ລກູ ສາວເອຍີ ! ພຍ່ໍັ ງັ ເຫັນຄວາມຫວັງຢູ່. ຖ້າຫາກເຈີົາ້ ຍັງຮສູ້ ກວ່າເຈ້ີົາສາມາດຂ້າຕົວຕາຍເພືັ່ອຈະ ບ່ໄັໍ ດ້ແຕງ່ ງານກບັ ປາຣີ. ດງ່ັ ນີັນ້ , ບາງເທືັອ່ ເຈາ້ີົ ອາດຈະບໍັ່ຢາ້ ນກວົ ຕໍກ່ັ ານທີັ່ເຮັດຄືຕາຍໄປຊວ່ົັ ໄລຍະໜ່ງັ ”. \"ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກສິງ່ັ ທຸກຢ່າງ, ຖ້າຫາກວ່າມັນເປນັ ການຊ່ວຍເຫືອຂ້ານ້ອຍ ໃຫ້ຫຍັງໄດ້ເຫືອຢູ່ ກັບ ຄວາມຮັກຂອງຂະນອ້ ຍ\", ຈລຸ ຽດເວາ້ີົ . “ຊັ້ີນ ! ເຈົ້ີາຈົ່ັງເມືອບ້ານ, ບອກເຂົາເຈົີ້າວ່າເຈົາ້ີ ຈະແຕ່ງງານກັບປາຣີ. ມືີ້ອື່ັນແມນ່ ວັນພດຸ , ເຈົີ້ານອນຢູ່ຄົນ ດຽວໃນຄໍ່ັາ ຄືນຂອງມື້ີອື່ັນ. ແມ່ລ້ຽງຂອງເຈົີ້າຈະບໍັ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຈົ້ີາ, ເວລາເຈົີ້າຢູ່ບ່ອນນອນເຈົ້ີາຈົ່ັງໃຊ້ຢານ້ີ, ຄວາມ ຮູ້ສກຽັ່ວງນອນຈະ ແລນ່ ທົວ່ັ ຮາ່ ງກາຍຂອງເຈ້ີາົ ແລ້ວຈະເບັ່ິງຄືຄົນຕາຍ ແລະ ເຈ້ົີາຈະຢ່ໃູ ນພາບນເ້ີ ປັນເວລາ 24 ຊົັ່ງ 74
ໂມງ. ຈາກນນ້ັີ ເຈົີ້າກໍ່ັຈະ ຕນືັ່ ຂ້ີນຢາ່ ງງາ່ ຍດາຍ. ເວລາທ່ີັປາຣມີ າຫາເຈີາ້ົ , ເຈ້າີົ ກຫັໍ່ ັບຕາຄືຄົນຕາຍ. ພວກເຂົາກ່ໍັຈະເອົາ ໄປໄວ້ທີ່ັບ່ອນມ້ຽນສົບຂອງ ຄອບຄົວເຈົ້ີາ. ຂ້ອຍຈະສົັ່ງຈົດໝາຍໄປຫາໂຣເມໂອ. ຂ້ອຍ ແລະ ລາວຈະໄປຢູ່ທີ່ັນັີ້ນ ເວລາທັເີ່ ຈີ້ົາບັໍ່ຮູ້ເມ່ືັອ ແລະ ຈາກນ້ີັນ, ພວກເຮາົ ກ່ັໍຈະເອາົ ເຈົ້ີາໄປທັີແ່ ມນ່ ຫວົ . ກໍາພທໍ ຈ່ັີ ະເຮດັ ສິ່ັງນໄ້ີ ດ້ບໍັລ່ ະ\". \"ເອົາຢາມາໃຫ້ຂາ້ ນອ້ ຍສາ ແລະ ຢາ່ ໄດເ້ ວາີົ້ ເຖິງຄວາມຢາ້ ນກວົ ຢ່າງໃດອກີ ”, ຈຸລຽດເວີາົ້ . “ຂ້ອຍຈະສັົ່ງຄນົ ໄປຫາໂຣເມໂອດຽວນີ້\". ຈລຸ ຽດເມອື ບາ້ ນ. ຄືນຕໍມັ່ ານາງດມື່ັ ນໍີ້າຢາ ແລະ ນອນຢູ່ທນີັ່ ້ີັນ. ການຈັດແຈງການແຕ່ງງານໄດ້ດໍາເນີນໄປຢ່າງໃຫຍ່ໂຕ ໃນຕອນເຊົ້ີາຂອງວັນພະຫັດແມ່ລ້ຽງຂອງຈຸລຽດກໍັ່ ໄດເ້ ຂົ້າີ ມາປກຸ ນາງ. ລາວຮອ້ ງຊັື່ນາງ, ເວີ້າົ ກບັ ນາງ ສຸດທາ້ ຍກ່ັໍຈບັ ໂຕນາງສັ່ນ. “ເຈົ້າີ ຍິງ ! ຊ່ວຍດ້ວຍ ! ໆ ! ເຈີົາ້ ຍງິ ຂອງຂອ້ ຍຕາຍແລວ້ !\". ພໍັ່ ແມ່ຂອງຈລຸ ຽດກໍັເ່ ຂີາ້ົ ມາ, ປາຣີກັ່ມໍ າ. ຄຸນພກໍັ່ ໍຢ່ັ ູ່ທີນັີ້ນ ແລະ ພະຢາຍາມອບົ ອຸ່ນພວກເຂາົ . ຄຸນພ:ໍັ່ “ສະຫວນັ ແລະ ພວກເຈ້ົາີ ທັງສອງໄດ້ມສີ ່ວນຕນ່ັໍ າງ. ພວກເຈົ້າີ ບໍັ່ສາມາດຈະຮກັ ສານາງ ໃຫ້ພ້ົີນຈາກ ຄວາມ ຕາຍໄດ້. ດຽວນີສ້ ະຫວນັ ໄດເ້ ອາົ ນາງໄປແລ້ວ. ນາງໄດ້ຢູເ່ ທິງເມກເນື້ອີ ໃນສະຫວນັ ແລ້ວ, ຈງ່ົັ ເຊັດນາີ້ໍ ຕາ ແລະ ເອາົ ນາງໄປ ໄວບ້ ອ່ ນເກບັ ສົບ” ແມ: \"ດອກໄມ້ຊຸມນ້ີ ແມ່ນສໍາຫລັບພິທີແຕ່ງງານຂອງເຈົີ້າແຕ່ກໍ່ັຈະຮັບໃຊ້ສໍາລັບພິທີຝັ່ງສົບຂອງເຈົີ້າ ”. ແລ້ວສົບ ຂອງຈຸລຽດກ່ໄໍັ ດ້ນາໍ ໄປໄວ້ ທບ່ັີ ອ່ ນເກັບສົບຂອງກາປູເລັດ. ຝ່າຍໂຣເມໂອກັໍ່ໄດ້ພົບຄົນໃຊຂ້ ອງຕນົ . “ທັຮີ່ ັກຂອງຂອ້ ຍເປັນແນວໃດ ? ລາວຍັງສະບາຍດບີ ັ່ໍ ?”. “ຮ່າງກາຍຂອງນາງໄດ້ນອນຫັບສະນິດຢູ່ທີ່ັບ່ອນເກັບສົບຂອງກາປູເລັດ . ດຽວນີ້ນາງກໍາລັງມີຊີວິດຢູ່ເທິງ ສະຫວນັ !\", ຄົນໃຊ້ຕອບ. ໂຣເມໂອ: “ເອາົ ມາ້ ມາໃຫຂ້ ້ອຍ ຂອ້ ຍຕ້ອງການຈາກທີນໄ້ີ ປໃນຄືນນີ້”. ບານທາຊາກໍັຄ່ ດິ ຢ້ານຕັນ່ໍ າຍຂອງຕົນ ທັ່ີ ກໍາລງັ ຈະໄປເຮັດສັິງ່ ໃດສ່ິງັ ໜ່ງັ . “ເຈາ້ີົ ບໍມ່ັ ີໜັງສຫື ຍງັ ຈາກຄຸນພ່ໍມັ າເຖງິ ຂ້ອຍບ່ັໍ?”, ໂຮເມໂອຖາມ “ບັໍ່” ບານທາຊາຕອບ. “ບໍເັ່ ປນັ ຫຍງັ , ໄປ ! ໄປ ! ໄປເອົາມາຊມຸ ນນັ້ີ ມາ”, ໂຣເມໂອເວ້ີົາ. ດຽວນີ້, ໂຣເມໂອປາດຖະໜາພຽງແຕ່ຈະໄປຂ້າຕົວຕາຍ ຮຽງ ຂ້າງສບົ ຂອງຈຸລຽດທ່ັີບ່ອນຝັງສົບ. ດັງ່ ນັນີ້ : ໂຣເມໂອ ຈິັ່ງໄດ້ຫາຄນົ ທັີ່ທຸກ ຍາ ກ ຄົ ນໜ ່ັ ງປະ ສົ ມ ຢາ ເ ບ ື ັ່ ອໃ ຫ້ .ຝ ່ າ ຍ ຄຸ ນພ ໍ ່ັ ລໍ ເ ລ ັ ່ ນກ ໍ ັ່ ໄດ້ ສົ ັ່ ງ ສ າ ນ ໄ ປ ແມ່ນທົວຫາໂຣເມໂອ, ແຕ່ຄົນໃຊ້ຂອງລໍເລັ່ນກໍ່ັໄປບໍ່ັຮອດເພາະການ ສັນຈອນໃນ ຄືນນນ້ັີ ຖືກປດົ . ຄຸນພ່ັໍ: “ນີ້ມັນອັນຕະລາຍທີັ່ສຸດ, ຈົ່ັງໄປໄວໆ, ໄປນໍາເອົາທ່ອນ ເຫັກອນັ ໜ່ງັ ມາ, ລໍເລັນຄດິ ວ່າ: “ໃນ 3 ຊັົວ່ ໂມງໜາ້ ນ້ີ ຈູລຽດຈະຕື່ັນຂ້ີນແລ້ວຕົນຈະເອົາຈຸລຽດມາເຊ່ັືອງໄວ້ທີ່ັຫອ້ ງ ນອນຂອງຕົນຈົນກວ່າໂຣເມໂອຈະມາເຖິງ\". ຝ່າຍປາຣີກໍັ່ຄືກັນ. ລາວ ກໍາລັງຈະໄປຫາສົບຂອງຈູລຽດ, ລາວໄດ້ບອກຄນໃຊ້ໃຫ້ລໍຖ້າລາວແລ້ວ ກໍ່ັໄປວາງດອກໄມ້ໃນບ່ອນຝັງສົບ. ໝໍໄດ້ຍິນສຽງໂຣເມໂອຢູ່ໃກ້ໆກັບ ບອ່ ນເກບັ ສົບ. ສ່ວນໂຣເມໂອກ່ໄັໍ ດ້ເອົາຈົດໝາຍໃຫ້ບານທາຊາໄປໃຫ້ພ່ັໍຂອງລາວ ແລະ ເອາົ ໄຟທັ່ບີ ານທາຊາຖືມາພ້ອມສ່ິັງ ທັຈ່ີ ະ ໄຂບ່ອນມ້ຽນສົບ ແລະ ບອກໃຫ້ບານທາຊາໜໄີ ປ, ແຕບ່ ານທາຊາຊາີ້ໍ ພດັ ລີ້ຢູ່ບອ່ ນໃກ້ໆນີັນ້ ເພືັ່ອເບັິ່ງໂຣເມໂອ ທັມ່ີ ີ ລັກສະນະແປກໆ, ແຕກ່ ່ໍັບໍັ່ຮູ້ວ່າລາວກໍາລງັ ຈະເຮດັ ຫຍັງ?. ໂຣເມໂອກມ່ໍັ າ້ ງບ່ອນເກບັ ສບົ ເຂ້ົີາໄປ. ຝາ່ ຍປາຣີໄດຍ້ ນິ ສຽງ “ມັນແມນ່ ໂຣເມໂອ, ມນັ ກບັ ມາເຮດັ ແນວທີຊ່ັ ົັ່ວຮາ້ ຍຕໍ່ັສົບຂອງຈຸລຽດບ່ັໍ ? ຈະຈບັ ມງ, ມງ ຕອ້ ງຕາຍ\". “ເອີ ! ເຮົາຕ້ອງຕາຍ ! ດັ່ງນັີນ້ ລະຈງ່ັິ ມາທ່ນັີ ້ີ ເຮາົ ມາທນ່ີັ ້ກີ ່ເັໍ ພ່ັອື ຂ້າຕົວຕາຍ \"ໂຣເມໂອເວ້າົີ ” ເຈ້າີົ ຈງັ່ົ ໜີໄປ ! ແລະ ກໍ່ັ ໃຫຮ້ ູ້ວ່າແມ່ນຄນົ ບ້າທີັ່ມີຄວາມຫວງັ ດທີ ີບ່ັ ອກໂຕໜໄີ ປ. 75
ແຕ່ປາຣີກໍ່ັໄດ້ກໍເັ່ ລື່ອັ ງຮງຂ້ີນຈິັ່ງໄດ້ຕໍສ່ັ ູ້ກັນ. ຄົນໃຊ້ຂອງປາຣີໄດ້ຍິນກໍັ່ໄປເອີ້ນເຈົີ້າໜ້າທ່ັີທີ່ັຍາມຢູ່ຕະຫອດ ຄືນ. ປາຣີລົີ້ມລົງ ໂອ ... ຂ້ອຍຈະຕາຍແລ້ວ, ເປີດຫ້ອງເກັບສົບດ້ວຍ ແລະ ວາງຂ້ອຍໄວ້ກັບຈຸລຽດ. ໂຣເມໂອກໍັ່ ສາມາດເຫັນຜູ້ທັ່ລີ າວຂາ້ ວາ່ ແມນ່ ໃຜ ແລວ້ ກເໍ່ັ ອົາສົບນັີ້ນວາງນອນໄວ້ໃນບ່ອນເກັບສບົ ຂ້າງຈລຸ ຽດ, ໂຣເມໂອ \"ຈຸລຽດ ທ່ັີ ຮັກ ! ເປັນຫຍັງນ້ອງຈິັ່ງງາມຢູ່ ? ແມ່ນຄວາມຕາຍບັ່ໍ ທີ່ັເອົາເຈົີ້າມາທັີ່ນີ້ເພືັ່ອເປັນຄນົ ຮັກຂອງເຂົາ? ຕາເອີຍ ! ຈ່ັົງ ເບິ່ັງນ້ອງ ເປັນເທື່ັອສຸດທ້າຍເສຍ, ແຂນເອີຍ ! ຈົັ່ງກອດນາງເປັນເທື່ັອສຸດດທ້າຍສາ ! ຈຸລຽດທີ່ັຮັກຂອງອ້າຍ !\", ແລ້ວໂຣເມໂອກ່ັໍ ດ່ັືມຢາພດິ . ຝ່າຍຄຸນພໍ່ັລໍເລັ່ນມາຕາມຫັງລາວເຫັນແສງໄຟຢໃູ່ ນບ່ອນເກັບສົບ ແລະ ເຫັນບານທາຊາ. ບານທາຊາ: “ເຈີາ້ົ ນາຍຂ້ອຍ, ໂຣເມໂອໄດ້ເຂາ້ົີ ໄປໃນບອ່ ນເກັບສບົ ປະມານເຄິັ່ງຊົັ່ວໂມງກວາ່ ແລ້ວ”. ສງ່ິັ ດ່ັງກ່າວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄນຸ ພ່ັໍຄດິ ຍາກທັີ່ຢາກໄດ້ຍິນ, ລາວເຂີົາ້ ໄປໃນບ່ອນເກັບສົບຜູ້ດຽວ ແລະ ໄດ້ເຫັນສົບ ໂຮເມໂອ-ປາຣີພ້ອມນ້ັນີ ຈລຸ ຽດກໍຕ່ັ ນັື່ ຂີນ້ ແລະ ເວີ້ົາວ່າ: \"ໂຣເມໂອຢໃູ່ ສ?\". “ນາງເອຍີ ! ອອກຈາກບອ່ ນເກບັ ສບົ ຄນົ ຕາຍດຽວນ້ີ. ກາໍ ລັງອນັ ໃຫຍຫ່ ວງກວາ່ ພວກເຮາົ ໄດເ້ ຮັດໃຫ້ແຜ່ນ ຂອງ ! ພວກເຮາົ ບມໍັ່ ີຜນົ ຫຍງັ ໝດົ . ໄປອອກ, ອອກໜີ. ຜວົ ຂອງເຈ້າົີ ຕາຍແລ້ວ ແລະ ປາຣີກໍຕັ່ າຍ. ຂ້ອຍຈະເອົາເຈ້ົີາ ໄປບອ່ ນທັ່ີ ປອດໄພ ໄປອອກໜຈີ າກນີ້ “ຂອ້ ຍຈະບໍໜັ່ ”ີ , ຈລຸ ຽດເວີົາ້ . ແລ້ວຄຸນພໍ່ັກໍ່ັໄດ້ອອກໄປ. ຈຸລຽດເບິັ່ງໂຣເມໂອ “ແມ່ນຫຍັງອັນນ້ີ ຈອກຢາເບັ່ືອຢູ່ໃນມືຂອງຄົນຮັກຂອງ ຂ້ອຍ, ຢາ ຜິດບໍ? ໂອ ໂຣເມໂອ, ອ້າຍດືັ່ມມັນໝົດແລ້ວ ແລະ ກໍ່ັບໍ່ັໄດ້ປະມັນແມ້ແຕ່ຍົດດຽວໄວ້ໃຫ້ນ້ອງ, ເພັື່ອ ຊ່ວຍເຫືອນອ້ ງສູ່ ເສ້ນັີ ທາງຂອງນອ້ ງ. ນ້ອງຈະຂຈໍ ົບສົບຂອງອາ້ ຍ, ບາງເທື່ັອຢາພດິ ອາດຄ້າງຢູ່ສົບນັີ້ນແລ້ວກໍ່ັຈະເຮັດ ໃຫນ້ ອ້ ງຕາຍໄປ”. ແລ້ວຈລຸ ຽດກໍັ່ຈູບໂຣເມໂອ.ຈາກນີັ້ນຜູ້ເຝົາີ້ ຍາມກໍ່ມັ າ, ຈລຸ ຽດບໍັມ່ ີເວລາອີກຕັ່ໍໄປ, ນາງຄວາ້ ເອົາມີດ ຂອງໂຣເມໂອແລວ້ ກແໍັ່ ທງໂຕຕາຍ. ບດໜັ່ງທຸກຄົນກໍ່ັມາ, ບານທາຊາກໍ່ັຍງັ ຖືກພົບເຫັນ ໂດຍລີ້ຢູ່ບ່ອນທີ່ັນາຍຂອງຕົນເອງຕາຍ. ຄຸນພໍ່ັຮ້ອງໃຫ້ ເວລາ ຢ່າງອອກມາເດີນໂບດ. ຈາກນັີ້ນເຈົີ້າຊີວິດແອສຄາລາສ ກໍ່ັມາ. “ແມ່ນຫຍັງເກດີ ຂ້ີນ? ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈິັ່ງຖກື ຮຽກເອນ້ີ ອອກມາຈາກການພັກຜ່ອນໃນຍາມເຊ້ົາີ ແບບນີ້ ?\". ກາປເູ ລດັ ແລະ ມງົ ຕກັ ກ່ມໍັ າເຖງິ . ນາງກາປູເລັດ: ຄົນຕາມຖະໜົນກັ່ໍຮ້ອງວ່າ: \"ໂຣເມໂອ\", ບາງຄົນກໍ່ັຮ້ອງວ່າ: “ຈຸລຽດ”, ບາງຄົນກໍ່ັຮ້ອງວ່າ: “ປາຣີ”. ພວກເຂົາກກໍ່ັ ໍາລງັ ມາບອ່ ນເກບັ ສົບນີ້. ຈາກນັ້ີນຫວົ ໜ້າຍາມກໍ່ບັ ອກຄນົ ທງັ ໝົດວາ່ : “ນີ້ ແມ່ນສບົ ຂອງປາຣີທ່ັີ ຖືກຂ້າ, ໂຣເມໂອທ່ີໄັ ຮວ້ ິນຍານ ແລະ ຈລຸ ຽດທີັ່ຂາ້ ຕວົ ຕາຍ. ນ້ີແມ່ນຄນຸ ພ່ັໍ ແລະ ນີແ້ ມນ່ ຄນົ ໃຊຂ້ ອງໂຣເມໂອຄືບານ ທາຊາ\".ມງົ ຕກັ ເວາີົ້ ວາ່ : “ໂອ ! ພະລາຊາ ເມຍຂອງຂະນ້ອຍໄດ້ຕາຍໄປໃນຄືນນຍີ້ ້ອນຄວາມ ເສຍໃຈທັ່ີການຖກື ເນລະເທດຂອງລກູ ຊາຍໄດ້ຂ້ານາງ\".ຈາກນັ້ີນ ເຈີົາ້ ຊວີ ດິ ໄດ້ຫນີ້ັ ໜ້າຫາຄນຸ ພໍັ່ \"ບອກຂ້ອຍ ເບິ່ັງ, ລໍເລັນ ! ເຈົີ້າຮູ້ຫຍງັ ກຽ່ ວກັບເລືັ່ອງນ້ີ?\" . ຄຸນພໍັ່ລໍເລັນເວົີາ້ ບໍັ່ຫາຍ, ໄດ້ເລົ່ັາເລືັ່ອງທີ່ໂັ ສກເສົ້ີານັີ້ນ ແລະ ລົງທ້າຍ ວາ່ : “ຖາ້ ບາງອນັ ໃນການກະທາໍ ນ້ີແມນ່ ເຮາົ ໄດ້ ເຮັດໄປ, ຈ່ງັົ ເອົາຊວີ ິດຂອງເຮາົ ທດົ ແທນໄປ”. ເຈົ້າີ ຊວີ ດິ : “ພວກເຮາົ ຮູ້ຢູ່ສະເໝີວ່າ: ການເປນັ ຄນົ ດີ...ຄົນຂອງໂຣດເມໂອເດ ! ມັນສາມາດເວີົ້າຫຍງັ ໄດອ້ ີກ ແດ່?”. ບານທາຊາຈິັງ່ ເວ້ີົາຕືັມ່ ຕັ່ໍບນັ ຫາທລີ່ັ າວໄດເ້ ຫນັ ແລະ ຄນົ ໃຊຂ້ ອງປາຣີກ່ເັໍ ລົັ່າຄືກນັ . “ກາປເູ ລດັ ; ມົງຕັກ” ເຈົ້າີ ຊີວິດກາ່ ວດ້ວຍຄວາມໂສກເສົີາ້ “ມາດຽວນີ້ພວກເຮົາຄືຊິໄດ້ຮູ້ໄດ້ເຫັນກັນແລ້ວ ວາ່ ແມ່ນ ຫຍງັ ເກດີ ຂ້ີນ ຍ້ອນເຈົ້ີາກຽດຊັງກັນ ແລະ ຍອ້ ນບັນຫານ້ີນັ , ຂ້ອຍຈງັິ່ ສູນເສຍຄອບຄົບຂອງຂ້ອຍໄປ\". ກາປູເລດັ : “ການແຕງ່ ງານຂອງລກູ ສາວຂ້ອຍກບັ ໂມໂອລູກຊາຍເຈີົ້າ ໄດຮ້ ່ວມສອງຄອບຄົວພວກເຮົາເຂີ້າົ ກັນອີກ ໃນ ທັ່ສີ ຸດ. ໂອ... ! ອາ້ ຍມົງຕັກ, ເດມືເຈາ້ີົ ມາຕີ\". ເຈົ້ີາຊີວິດຈິງກ່າວຂີ້ນອີກວ່າ: \"ຄວາມມືດມົນ ແລະ ເມກເຝືີ້ອໃນຕອນເຊົີ້າມືີ້ນີ້ໄດ້ນໍາເອົາຄວາມສະຫງົບ (ສັນຕິພາບ) ອນັ ໂສກເສາີ້ົ ມາແລວ້ ...\" 76
(ຮູບທີ 42 ໂສກນາດຕະກໍາລໍີ້າລກ ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດ) 2. ເນືີອ້ ໃນຄວາມໝາຍຂອງເລັືອ່ ງ ຜາ່ ນບດົ ເລືັອ່ ງ, ນກັ ປະພນັ ໄດ້ກາ່ ວປະນາມ ຮີດຄອງປະເພນທີ ເີັ່ ກ່ົາັ ແກ່ຫາ້ີ ຫັງຂອງລະບອບສກັ ດີນາ ທັ່ີຍາມ ໃດກໍ ກົດໜ່ວງທວງດງສິດເສລີພາບຂອງມວນມະນຸດ. ເວົີ້າໄດ້ວ່າການບັງຄົບລູກເຕົີ້າໃຫ້ປະຕິບັດຕາມເຈດຈໍານງົ ຂອງຜູ້ເປັນພໍັ່ ແມ່ ໂດຍສະເພາະການບັງຄັບໃຫ້ລູກເຕົ້ີາໃຫ້ແຕ່ງງານກັບຄົນທີ່ັລູກຕົນເອງບໍັ່ປາຖະໜານັີ້ນ ແມ່ນ ອັນຕະລາຍທີ່ັສດຸ . ຄວາມຮກັ ລະຫວາ່ ງໂຣມໂີ ອ ແລະ ຈລຸ ຽດແມນ່ ຄວາມຮກັ ທີ່ັສວຍງາມທ່ັີສຸດ ແລະ ອະມະຕະທັີ່ ສຸດ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍຖືກ ສະກັດກັ້ີນຍ້ອນແນວຄິດອັນຄັບແຄບຂອງສອງຕະກຸນເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັກທີັ່ແສນຫວານ ແລະດດູ ດ່ມືັ ຕອ້ ງປິດສາກລງົ ດ້ວຍເລອື ດ ແລະນໍ້ີາຕາ. ຕາໍ ນານຮັກອໍາມະຕະຂອງໂຮເມໂອ ແລະ ຈລຸ ຽດຈະຖືກເລົັ່າ ຂານກັນຕ່ໍັໄປໃຫ້ຊາວໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ ເໝອື ກັບຄວາມຮັກອະມະຕະລະຫວ່າງ ຂນຸ ລູ ແລະ ນາງອີ້ົວຂອງ ວັນນະຄະດີ ລາວເຮາົ . ບົດລະຄອນໂສກ “ໂຣມໂີ ອ ແລະ ຈລຸ ຽດ”ນອກກາ່ ວປະນາມໂຈມຕີແນວຄດິ ທີັ່ໂງ່ຈ້າຫ້ີາຫງັ ແລະ ຄັບແຄບ ເຫັນແກ່ໂຕແລ້ວ ເລືັ່ອງຍັງໄດ້ເປີດເສັີ້ນທາງໃຫ້ແກ່ແນວໃໝ່ແນວຄິດທີັ່ໄດ້ກ້າວໜ້າຄື ມັນໄດ້ຍົກສູງສິດເສລີພານ ຂອງ ມວນມະນຸດ ໃນການເຄືັ່ອນໄຫວຕ່າງໆຕະຫອດການຕັດສິນບັນຫາດ້ວຍຕົນເອງປາສະຈາກການໜຮີ ັດຈາກ ອິດທິພັນ ທາງນອກ. ຍຸກສະໄໝທີັ່ເທບພະເຈົີ້າຕັດສິນການກະທາໍ ຂອງມະນຸດໄດພ້ ົ້ີນສະໄໝໄປແລ້ວ. ມະນຸດເອງ ຈະເປນັ ຜຕູ້ ັດສນິ ໂຊກສະຕາຂອງຕນົ ເອງ. ເວີົາ້ ລວມແລວ້ ສດິ ທິຂອງມະນດຸ ແມ່ນບັ່ມໍ ີໃຜທ່ີັຈະລະເມີດໄດ້. ນແີ້ ລະຄື ແນວຄິດຕນ້ີົ ຕໍຂອງບດົ ລະຄອນໂສກອັນຍິງັ່ ໃຫຍ່ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ ”. 1.2 ເນີອື້ ໃນ ແລະ ຄຸນຄາ່ ຂອງເລ່ັືອງ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລຸ ຽດ” - ເນືີອ້ ໃນ ຜ່ານການອ່ານບົດເລື່ັອງ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດ” ນັກປະພັນໄດ້ກ່າວປະນາມຮີດຄອງປະເພນີທີັ່ເກົັ່າແກ່ ຫ້ີາຫັງ ຂອງລະບອບສັກດິນາທີັ່ຍາມໃດກໍກົດໜ່ວງທ່ວງດງສິດເສລີພາບຂອງມວນມະນຸດ. ອາດເວົ້ີາໄດ້ວ່າ ການ ບັງຄັບລູກເຕ້ີົາ ໃຫ້ປະຕິບັດໃຫ້ຕາມເຈດຈາໍ ນງົ ຂອງຜູ້ເປນັ ພໍ່ແັ ມ່ໂດຍສະເພາະແມ່ນການບັງຄັບໃຫລ້ ູກເຕົີ້າແຕ່ງງານ ກັບຄົນ ຫາກຍັງ ທໍາລາຍອະນາຄດົ ຂອງເຂົີາ້ ເຈົາ້ີ ອີກດ້ວຍ. ຄວາມຮັກລະຫວ່າງໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດແມ່ນຄວາມ ຮັກທີັ່ສວຍງາມທີ່ັສຸດ ແລະ ອະມະຕະທີ່ັສຸດແຕ່ສຸດທ້າຍກໍຖືກສະກັດກັີ້ນຍອນແນວຄິດອັນຄັບແຄບຂອງສອງ ຕະກຸນເຮັດໃຫ້ຄວາມຮກັ ທແັ່ີ ສນ ຫວານ ແລະ ດດູ ດ່ັືມຕອ້ ງປດິ ສາກລົງດວ້ ຍເລອື ດ ແລະ ນ້ີາໍ ຕາ. ຕາໍ ນານມຮັກຂອງ ໂຮເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດຈະຖກເລັ່າົ ຂານກັນຕໍໄ່ັ ປໃຫ້ຊາວໂລກໄດ້ຮັບຮເູ້ ໝືອນກບັ ຕໍໜານຮກັ ທ່ີັອະມະຕະລະຫວ່າງ ຂຸນລູ ແລະ ນາງອວົີ້ ຂອງວັນນະຄະດີ ລາວເຮາົ . ບົດລະຄອນໂສກ \" ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດ \" ນອກຈາກຈະກ່າວປະນາມໂຈມຕີແນວຄິດທີັ່ໂງ່ຈ້າຫີ້າຫັງ ແລະ ຄັບແຄບເຫນັ ແກຕ່ ົວແລ້ວ. ເລັອື່ ງນີ້ຍງັ ເປດີ ເສ້ີັນທາງໃຫແ້ ກ່ແນວຄິດ ໃໝ່ແນວຄິດທັີ່ກ້າວໜ້າຄືມັນໄດ້ຍົກສູງ ສິດ ເສລີພາບຂອງມວນມະນຸດໃນການເຄືັ່ອນໄຫວຕາ່ ງໆຕະຫອດການຕດັ ສິນບັນຫາດວ້ ຍຕົນເອງປະສາຈາກການ ໜບີ ຮັດ ຈາກອດິ ທິພນົ ທາງນອກ. ຍກຸ ສະໄໝທັ່ເີ ທບພະເຈ້ົີາຕັດສິນການກະທໍາຂອງມວນມະນຸດໄດ້ພີົ້ນສະໄໝໄປ 77
ແລ້ວ. ມະນຸດ ເອງຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນໂຊກຊະຕາຂອງຕົນເອງ. ເວົີ້າລວມແລ້ວສິດທິຂອງມະນຸດແມ່ນບໍ່ັມີໃຜຈະ ລະເມີດໄດ້. ນ້ແີ ລະຄື ແນວຄດິ ຕ້ີົນຕຂໍ ອງບົດລະຄອນໂສກອັນຍິັ່ງໃຫຍ່ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ” ຄນຸ ຄາ່ ຂອງເລ່ືອັ ງ. ເລືັອ່ ງນ້ີມີຄນຸ ຄ່າສະທ້ອນໃຫເ້ ຮົາຮເູ້ ຖງິ ສະພາບການດໍາລົງຊີວິດຂອງສງັ ຄມົ ຊາວອັງກິດໃນຍຸກສະໄໝນ້ັີນທີັ່ ຍັງ ມີແນວຄິດແບບຫາ້ີ ຫັງຈດິ ໃຈຄັບແຄບ, ຂົ່ັມຂູຄ່ ນົ ອນ່ືັ ແລະ ຍງັ ມີການແປງແຍກຊົນຊ້ນັີ ວັນນະ. ນອກຈາກນ້ີບົດ ເລືັ່ອງນີ້ ຍັງເປັນຕົວແບບ ຫື ແວ່ນແຍງໃຫ້ແກ່ຄົນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ສກສາຮຽນຮູ້ຄວາມເປັນມາຂອງສັງຄົມສະໄໝ ນັ້ີນແລ້ວໄປ ດັດແກ້ໃນຊີວິດຂອງຕົນ ແລະ ສັງຄົມໃຫ້ດີຂືີ້ນ. ດັ່ງນັ້ີນ, ບົດເລືັ່ອງນີ້ຈິັ່ງມີຄຸນຄ່າທາງດານຮູບການ ແລະ ເນີອື້ ໃນ ສ່ງັ ສອນຄົນໃນສັງຄມົ ໃຫ້ມີຄວາມຄດິ ແບບສາ້ ງສັນ, ເບ່ງິັ ກ້ວາງເຫນັ ໄກ ແລະ ນໍາເອົາໄປເປັນບົດຮຽນ ໃນອະນາຄົດ. 78
ບດົ ອາ່ ນເພມັີ່ ເລອັື່ ງ \" ພັໍຄ່ າ້ ເມອື ງເວນດິ \" ອງັ ໂຕນໂີ ອ (Antonio ) ແມນ່ ພ່ັໍຄາ້ ຜູໜ້ ງັ່ື ທີັ່ມຊີ ່ັືສຽງຢເູ່ ມອື ງເວນິດ. ລາວແມ່ນພຄັ່ໍ າ້ ທັ່ີມມີ ະນດຸ ສະທາໍ ແລະ ໄວ້ໃຈຜູ້ໜ່ັງື ທັີຊ່ ັ່ື ບດັ ຊານີໂອ (Bassanio). ບດັ ຊານີໂອໃນເມັື່ອ ກອ່ ນກັ່ມໍ ເີ ງິນຫາຍສມົ ຄວນ, ແຕ່ດຽວນີ້ກັໍ່ມີຄວາມ ຂາດເຂີນ. ລາວໄດຕົກຫຼຸມຮັກກັບຍິງຄົນໜື່ັງຊັື່ ປໍເຈຍ (Portia ). ບັດຊານິ ໂອຈັ່ງໄປຂໍຢືມເງິນນໍາອັງໂຕນີໂອຈໍາ ນວນ 3.000 ດູກາ (ducat) ແມ່ນເງິນຕາຂອງເມືອງເວນິດໃນສະໄໝນັ້ີນ ເພື່ັອຈະ ໄປຂໍແຕ່ງງານກັບນາງ ປໍເຈຍຢູ່ ເມືອງແບນມົງ (Belmont ) ຢູ່ ໃກກ້ ັບເມອື ງເວນິດ. ພັຂ່ໍ ອງນາງປເໍ ຈຍໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ ແລະ ຊັບສົມບັດທັງ ໝດົ ກັ່ເໍ ປນັ ຂອງນາງຄນົ ດຽວ. ສ່ວນອງັ ໂຕນໂີ ອໃນເວລານ້ີສາໍ ພັດ ບ່ໍັມີ ເງິນເຖິງ 3.000 ດູກາເພາະຂະບວນເຮືອພໍ່ັຄ້າຂອງລາວຍັງບ່ໍັ ທັນກັບ ມາແຕ່ຕ່າງປະເທດເທັ່ືອ. ດັ່ງນັ້ີນ, ອັງໂຕນີໂອຈັ່ງແນະນໍາໃຫ້ບດັ ຊານີ ໂອໄປຊອກຢືມນໍາຜູ້ອືັ່ນ, ແຕ່ຜູ້ນັ້ີນຈະຕ້ອງ ຮູ້ຈັກກັບອັງໂຕນີໂອດີ. ບດັ ຊານໂີ ອຈງ່ັິ ໄປຊອກຫາຊາຍພັຄ່ໍ າ້ ຄົນໜ່ງັື ຊື່ັ ໄຊລອັ ກ (Shyiock). ໄຊລັອກແມ່ນພໍ່ັຄ້າຜູ້ໜືັ່ງຢູ່ເມອື ງເວນດິ ທີັ່ເອົາເງິນໃຫ້ຜູ້ອນືັ່ ຢືມແຕ່ໄລ່ດອກເບ້ຍສູງ. ໄຊລັອກ ແລະ ອັງໂຕນີໂອ ເປັນສັດຕູກັນ ໝາຍຄວາມວ່າສອງຄົນນີ້ເຄຍີ ຜິດກັນແຕ່ຜູ້ອື່ັນບໍ່ັຮູ້ເລື່ັອງຂອງຄົນທັງ ສອງ. ເມືັ່ອບັດຊານີໂອ ໄປຖາມຢືມສາມພັນດູກາໃນນາມຂອງອງັ ໂຕນີໂອ ຕາມອັງໂຕນີໂອແນະນໍາ, ໄຊລັອກກໍັ່ບອກວ່າ ໃຫ້ໃຫ້ອັງ ໂຕນີໂອມາຢມື ເອງ. ອງັ ໂຕນີໂອຈິໄປຢືມກັບບັດຊານີໂອ, ໄຊລັອກກ່ໍັ ດີໃຈເພາະຄດິ ວ່າແມນ່ ໂອກາດທ່ັີຈະ ແກແ້ ຄນ້ ຕ່ໍອັ ັງໂຕນໂີ ອ, ຍອ້ ນອງັ ໂຕນິໂອເຄຍີ ເວົ້ີາສງັິ່ ທບັີ່ ັ່ໍດໃີ ຫ້ໄຊລອັ ກ. ເມືັ່ອອັງໂຕນີໂອໄປພົບກັບໄຊລອັ ກ, ໄຊລັອກກໍັ່ເວົ້ີາຂືີ້ນວາ່ : ທ່ານບໍ່ັມັກວິທຫີ າເງິນຂອງຂ້າພະເຈົ້າີ , ທ່ານຍ ເຄຍີ ເວົີ້າ ໃຫຂ້ າ້ ພະເຈ້ົີາແມ່ນໝາໂຕໜ່ງັື ... ແຕມ່ າດຽວນີ້ທ່ານມາຂໍຢືມເງິນໍາຂພ້ ະເຈາີົ້ , ຂ້າພະເຈ້ົີາຂໍຖາມທ່ານວ່າໂຕ ໝາກໍມ່ັ ເີ ງນິ ຢູ່ບໍ່ັ ?... ສົມຄວນບໍັ່ທັ່ໝີ າຄືຂາ້ ພະເຈາ້ົີ ຈະເອາເງິນ 3.000 ດູກໃຫທ້ ່ານປມ້ີ ?... ອັງໂຕນໂີ ອກ່ໍຕັ ອບວາ່ : \"ຂ້າພະເຈົີ້າກບໍ ໍ່ັປະຕິເສດ, ເຮົາເຄີຍເອີ້ນທ່ານແນວນັ້ີນແທ້ ແລະ ທ່ານກໍັແ່ ມ່ນແນວນັ້ີນແທ້. ບັດນີ້ຖ້າທາ່ ນ ຈະເອົາເງນິ ໃຫ້ ເຮົາຢມື ກບໍ ັ່ໍຢືມໃນຖານະໝູ່ເພື່ັອ, ຈົັ່ງໃຫຢ້ ືມໃນຖານະສດັ ຕູຂອງທ່ານ. ຖ້າເຮົາບັ່ສໍ າມາດໃຊແ້ ທນຄືນ ໃນກໍານດົ 3 ເດອື ນ, ທ່ານກໍສັ່ າມາດລງົ ໂທເຮາົ ຢາ່ ງສົມປາຖະໜາ... \" ໄຊລັອກກໍ່ັປັບທ່າທຂີ ອງຕົນໃຫ້ເປນັ ປົກກະຕິ ແລະ ເວົ້ີາແບບຍີ້ມແຍ້ມແຕ່ມີເລ່ລຽ່ ມ ແລະ ເວົີ້າຫ້ີນແກມ້ ອີັ່ຫີ ຕອໍັ່ ັງໂຕນີໂອວ່າ: \" ຖ້າທ່ານບໍ່ັສາມາດຍຈ່າຍຄືນໃຫ້ເຮົາພາຍໃນ 3 ເດືອນ ທ່ານຕ້ອງສັນຍາວ່າ ທາຈະຕ້ອງເອົາຊີ້ນສົດໆໃນ ຮ່າງກາຍຂອງ ທ່ານມອບໃຫ້ເຮົາໂດຍແມນ່ ເຮາົ ຈະປາດເອົາເອງ 1 ປອນ (0,454 kg )' ອັງໂຕນີໂອກໍັ່ຍີ້ມຫົວ ແລະ ຮັບເອົາຄໍາສັນຍານັ້ີນເພາະລາວຄິດວ່າພາຍໃນສອງເດືອນຂະບວນເຮືອສິນຄ້າ ຂອງລາວ ຕອ້ ງມາຮອດແນ່ນອນ, ສ່ວນບດັ ຊານໂີ ອໄດ້ເບັິ່ງທ່າທີຂອງໄຊລັອກແລ້ວ ກເັໍ່ ຫນັ ດີໃຫອ້ ັງໂຕນີໂອຢືມ ແຕ່ ອັງໂຕນໂີ ອກ່ໍັ ຕັດສິນໃຈຢືມເງິນນາໍ ໄຊລອັ ກ ແລະ ມອບໃຫກ້ ັບບດັ ຊານີໂອເພອັ່ື ຮັກ. ກ່າວເຖິງນາງ ປ່ເູ ຈຍ, ກອ່ ນທພ່ັີ ໍັ່ຂອງນາງຈະຕາຍ ເພນ່ີັ ໄດຊ້ ອກຫາວິທທີ າງເພັື່ອຈະຊອກຜົວທ່ີັດີໃຫ້ແກ່ລູກ ສາວ ຂອງຕນົ . ດງ່ັ ນັນີ້ ເພນີ່ັ ຈິ່ັງເຮດັ ກັບໄວ້ 3 ກບັ ຄກື ບັ ເງິນ, ກັບຄໍ ແລະ ກັບຂກີ້ ັ່ົວ. ຜທູ້ ັ່ີຈະເອາົ ນາງ ບເໍ່ັ ຈຍເປັນເມຍ ຈະຕອ້ ງ ໄດ້ເລອື ກເອົາກບັ ທ່ັຖີ ກຕ້ອງທສັີ່ ດຸ . 81
ຕໍ່ັມາມື້ີໜື່ັງ, ຂະນະທີັ່ນາງ ປູເຈຍ ແລະ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາງຊັື່ ເນຣິດຊາ (Nerissa) ກໍາລັງຄິດຫາຜູ້ຊາຍ ທັງຫາຍ ທີ່ັຈະມາຫາ, ຄົນໃຊ້ຜູ້ໜືັ່ງກໍັ່ມາບອກວ່າ. ມີເຈົີ້າຊາຍຜູ້ໜືັ່ງມາຈາກອາຟຣິກາເພື່ັອຈະຂໍແຕ່ງງານນໍານາງ ບັໍ່ ເຈຍ. ນາງ ປໍ ເຈຍຈ່ງິັ ເອົາກບັ ທັງ 3 ມາວາ່ ງໄວ້ຕ່ໜັໍ າ້ ຂອງເຈາ້ີົ ຊາຍອງົ ນນ້ີັ . ຢູ່ເຖງິ ກບັ ໄດ້ຂຽນວ່າ - ຢເູ່ ຖິງກບັ ຄໍາຂຽນວ່າ: \" ຊາຍໃດທເັ່ີ ລອື ກເອາົ ຂ້ອຍ ກໍຈະ ໄດຮ້ ັບສງິັ່ ທີຄັ່ ນົ ທງັ ຫາຍປາຖະໜາ \" - ຢເູ່ ຖງິ ກບັ ເງນິ ຂຽນວ່າ: \"ຊາຍໃດທັ່ີເລືອກເອາົ ຂ້ອຍ ກໍຈະ ໄດ້ ຈະໄດຮ້ ບັ \"ຮບັ ເທັົ່າທ່ີັລາວສົມຄວນ - ກັບຂີ້ກົັ່ວຂຽນວ່າ: \" ຊາຍໃດທີັ່ເລືອກເອົາຂ້ອຍ ກໍຈະ ຕ້ອງ ກຽມເສຍທຸກຢ່າງທີ່ັລາວມທີ ງັ ໝົດ \" ເຈົີ້າຊາຍຄົນນັ້ີນເບິັ່ງຢູ່ດົນເຕີບ ຈິັ່ງເອີ່ັຍປາກວ່າ: \" ຄົນທັງ ໝົດ ໂລກນີ້ເຂາົ ປາຖະໜາ ຢາກໄດແ້ ຕ່ຄໍາກຄໍ ືໝົດໂລກປາຖະໜາປ່ ເຈຍ ດ່ງັ ນ້ີນັ ເຮາົ ຂເໍ ລືອກເອາົ ກັບຄາໍ \" ແລວ້ ນາງ ປໍເຈຍກໍເອາົ ກນຸ ແຈ ໃຫ້ອົງຊາຍນັ້ີນໄຂເບິ່ັງກັບຄໍາ ແລະ ໄດ້ພົບເຫັນຫົວກະ ໂຫກຄົນ ຕ່າຍ ແລະ ເຈຍ້ ແຜ່ນໜັ່ືງຊງ່ັ ມີໂຕໜັງສືຂຽນວ່າ: \" ທຸກສັ່ິງທ່ີັມີແສງ ສີສວຍສົດງົດງາມນັ້ີນມັນບໍ່ັແມ່ນໝົດ \" ແລ້ວອົງຊາຍຄົນນັ້ີນກໍ່ັໜີ ໄປຢ່າງອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ຂັ້ີນຕໍ່ັມາກໍແມ່ນລາຊາມາຈາກເມືອງຝຣັ່ງ ໄດ້ມາເລືອກເອາົ ກບັ ເງິນ. ເມ່ອືັ ເປີດເບິັ່ງແລວ້ ກພໍ ບົ ກບັ ຮູບຫົວຄົນໂງ່ ຈ້າ ( ຜີບາ້ ) ແລະ ມີໂຕໜງັ ສືຂຽນຢເູ່ ຈຍ້ ວ່າ: \" ຂ້ອຍເປນັ ຄນົ ໂງ່ \" ຖັດຈາກນີັ້ນມາແມນ່ ໜຸ່ມບັດຊານໂີ ອພ້ອມກັບເພ່ັືອຂອງເຂາົ ຜູ້ໜືງ່ັ ມານໍາ. ຄວາມຈິງເຈຍ ແລະ ບັດຊານີໂອ ເຄີຍ ພົບກັນ ແລະ ເຄຍີ ມີຄວາມຮກັ ນໍາກນັ ມາແຕແ່ ລ້ວ ແຕ່ນາງກບໍ ສໍ່ັ າມາດບອກໃຫ້ບັດຊານີໂອເລືອກເອົາກັບໃໃດ ທຖັ່ີ ກື ຕ້ອງໄດ້. ນາງກບ່ໍ ອກໃຫບ້ ັດຊານໂີ ອຄິເບ່ິັງຄກັ ໆ ເຖງິ ສອງເດອື ນເສຍກ່ອນຈິເລອື ກເອົາກັບຕ່າງໆ ແຕ່ບັດຊານີ ໂອກໍຟ້າວ ດງັ່ ເລືອກກບັ ຕາ່ ງໆເຫົ່ັານ້ັນີ . ບັດຊານີໂອພິຈາລະນາເບິ່ງັ ກັບຄາໍ ແລະ ກັບເງິນ ແລ້ວເວົ້ີາຂືນ້ີ ວ່າ: \" ທັງສອງກັບນີ້, ເບິ່ັງທາງນອກເຫັນວ່າ ງາມ ແຕ່ ຕາມປົກກະຕແິ ລ້ວທທັ່ີ າງຂ້າງນອກມີສສີ ວຍງາມ ແຕເ່ ບັ່ິງຂາ້ ງໃນອາດຈະຂ້ີຮາ້ ຍ ຫື ສັງ່ິ ທັີຂ່ ີ້ຮາ້ ຍມນັ ຖືກປົກ ປດິ ດວ້ ຍ ຄວາມງາມ ຍ້ອນເຫດນັນ້ີ ເຮົາຈ່ິັງບັ່ເໍ ລືອກເອົາກັບເງິນ ແລະ ກັບຄາໍ . ບດັ ຊານໂີ ອເວີ້າົ ຕັ່ໍໄປວ່າ: \" ແລະ ກັບ ນເີ້ ຮັດດວ້ ຍ ຂີ້ກວ່ັົ ຮບູ ນອກຂອງມັນຂີ້ຮາ້ ຍແຕ່ເບ້ີອື ງໃນຂອງມນັ ອາດຈະສວຍງາມ... ດ່ັງນນ້ັີ ເຮາົ ຂໍເລືອກເອົາກັບນີ້”. ເມືອ່ັ ເປີດເບັ່ິງ ກັບຂີ້ກວ່ົັ ຈັິ່ງໄດພ້ ບົ ຮູບຂອງນາງເຈຍ ແລະ ພບົ ໜັງສືທີັ່ຂຽນເທິງເຈຍ້ ແຜ່ນໜັ່ງື ວາ່ : \" ຖ້າຫາກທ່ານໃດ ເພິ່ັງພໍໃຈຕໍ່ກັ ັບນີ້ , ທ່ານກໍັ່ຫັນໜາ້ ໄປຫາຍິງໃນດວງໃຈຂອງທ່ານ ແລະ ມອບຮອຍຈູບແກ່ນາງໄດ້... \" ບັດຊານີໂອ ຈິ່ັງໄດນາງປູ່ເຈຍເປັນ ເມຍ ແລະ ນາງຈິໄດ້ມອບແຫວນວົງໜືັ່ງໄວ້ກັບບັດຊານີໂອ ແລະ ເວົ້ີາວ່າ: \" ອ້າຍຈົ່ັງຮັບ ແຫວນວງົ ນີ້, ເມື່ັອແຫວນວງົ ນີ້ ເສຍໄປເມ່ືັອໃດເມ່ອັື ນ້ີັນຄວາມຮັກຂອງເຮາົ ກຈໍ ະສູນສຽ້ ງໄປ... \". ບດັ ຊານີໂອຕອບ ວາ່ \" ເມັື່ອໃດທີແັ່ ຫວນນີຫ້ າຍຈາກ ມຂື ອງອ້າຍ, ນັີ້ນກໝໍ າຍຄວາມວ່າຊີວິດຂອງອາ້ ຍກໍໝດົ ໄປຄກື ັນ.. \" ຂະນະທີ່ັທັງສອງຊືັ່ນຊົມຍິນດີຢູ່ນັນ້ີ , ນາງ ເນຣິດຊາກັບກຣາຈອີ າໂນ (Gratiano) ເຊິັ່ງແມ່ນໝູ່ ຫືຄົນຮັບ ໃຊ້ຂອງ ບດັ ຊານໂີ ອ ທັີມ່ ານາໍ ກນັ ກໍອອກມາສະເໜີຕໍ່ັນາຍຂອງຕົນວ່າ: ພວກເຮົາທງັ ສອງກກໍ ຽມຈະແຕ່ງງານກັນ. \" ເມອ່ືັ ທັງ 4 ມຄີ ວາມມວ່ ນຊືນັ່ ຢູນ່ ້ັີນ, ກ່ັໍມຄີ ົນ 3 ຄົນມາຈາກເມືອງເວນິດ ແລະ ຢນື ຈດົ ໝາຍຂອງອັງໂຕນີໂອມອບໃຫ້ ບດັ ຊານີໂອ... ເນືີ້ອໃນຈົດໝາຍຂຽນວ່າ: \" ເພືັ່ອນບັດຊານີໂອທີ່ັຮັກແພງ, ເຮືອສິຄ້າຂອງເຮົາທັງໝົດຖກຫົ່ັມ ດັ່ງນັ້ີນໃນ ປະຈຸດ ບັນນີ້ເຮົາຈິ່ງັ ບໍັ່ມີເງິນເພືອ່ັ ໃຊຈ່າຍໃຫ້ໄຊລອັ ກ ເຮົາຈະຕ້ອງເສຍຊີນ້ ສົດ 1 ປອນໃຫ້ໄຊລັອກ. ຖ້າຫາກເປັນ ແນວນນ້ີັ ມັນ ກໍເປນັ ໄປບໍັ່ໄດ້ທເ່ັີ ຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຄືເກົັາ່ . ດ່ັງນັ້ີນ ໃຫ້ເພັືອ່ ນຈງັ່ົ ລມື ກຽ່ ວກັບເງິນທັ່ີເພັ່ືອນເອົາມານໍາເຮົາ ນັີ້ນ, ແຕ່ສິ່ັງທີັ່ເຮົາ ປາຖະໜາທີັ່ສຸດໃນເວລານີ້ ກໍັ່ຄືເຮົາປາຖະໜາຢາກເຫັນໜ້າເພ່ັືອນເທືັ່ອສຸດທ້າຍກ່ອນທີ່ັເຮົາຈະ ຈາກເພ່ັືອນໄປ \". 82
ເມັືອ່ ໄດ້ຍິນດງັ່ ນ້ັີນ, ນາງ ປໍເຈຍຈິັ່ງບອກໃຫ້ບັດຊານີໂອຮີບຟ້າວ ເຂົີ້າພິທີແຕ່ງງານໂດຍໄວ, ແລ້ວຈິັ່ງໄປຫາອັງໂຕນີ ໂອ ( ຕາມກົດໝາຍ ຜົວເມຍຈະໄດ້ຊັບສົມບັດນໍາກັນ ກໍຕ້ອງຜ່ານພິທີແຕ່ງງານຢ່າງເປັນທາງ ການ ). ເມືັ່ອເສັດພິທີແລ້ວ , ນາງປໍເຈຍກໍເອົາເງິນຈໍານວນຫວງຫາຍ ມອບໃຫ້ບັດຊານີໂອເພື່ັອໄປໄຖ່ຖອນ ຫື ໃຊ້ໜີ້ແທນໃຫ້ອັງໂຕນີໂອ. ເມືັ່ອບັດຊານີໂອ ແລະ ກຣານີອາໂນຈາກເຮືອນໄປ, ປໍເຈຍ ແລະ ເນຣົດ ຊາກໍັ່ຄດຫາວິທີຈະຊ່ວຍອັງໂຕນີໂອ, ຈິ່ັງຮີບຟ້າວໄປເມືອງເວນິ ຕາມຫັງ ບັດຊານີໂອ ເພາະແຜ່ນຂອງລາວແມ່ນຈະໄປຂໍຢືມເຄືັ່ອງນຸ່ງຂອງຜູ້ ພິພາກສາ ຂອງເມືອງເວນິດ ( ຊືັ່ງແມ່ນເພືັ່ອຂອງນາງ )ແລ້ວນາງຈະຂໍໄປ ຕດັ ສິນເປນັ ຜພູ້ ິພາກສາແທນ. ກາ່ ວເຖິງໄຊລັອກ ໃນປັດຈຸບັນນ້ີລກູ ສາວຂອງລາວໄດ້ລັກໜີໄປ ກັບຜູ້ ຊາຍຊູ້ເຊິ່ັງເປັນເພ່ັືອນຂອງອັງໂຕນີໂອ ແລະ ລັກເງິນຂອງໄຊລັອກ ໄປນໍາຈາໍ ນວນຫວງຫາຍ. ສົມທບົ ກບັ ໄດ້ຍິນຂາ່ ວວ່າເຮືອຂອງອງັ ໂຕນີໂອ ຫັ່ົມ, ໝກໍ ໍ ຍງິ່ັ ມີຄວາມຄຽດແຄ້ນ ແລະ ດີໃຈພ້ອມກນັ ທ່ີັຈະໄດ້ແກ້ແຄ້ນ ອງັ ໂຕນໂີ ອໃຫ້ ສົມໃຈ. ອັງໂຕນີໂອໄດ້ຖກນໍາໂຕຂືີ້ນສານ ເພືັ່ອສອບສວນ ແລະ ຕັດສິນຄະດີ. ໃນຂະນະທີ່ັລໍຖ້າຜູ້ພິພພາກສາ, ທ່ານເຈີາົ້ ເມືອງ ແລະ ຜູ້ອນື່ັ ໆໄດ້ຮອ້ ງຂໃໍ ຫ້ ໄຊລັອກມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ເຫັນອົກເຫັນໃຈອັງໂຕນໂີ ອ ແຕ່ໄຊລອັ ກ ປະຕິເສດ. ບັດຊານີໂອຂໍຈ່າຍ 6.000 ດູກາ ຫືຫາຍກ່ວານນັ້ີ , ໄຊລອັ ກບ່ັໍ ຍອມຮບັ ເອົາ. ໝຢໍ ນື ຢນັ ຂເໍ ອາົ ແຕຊ່ ້ີນສົດ 1 ປອນ ຈາກຮ່າງກາຍຂອງອງັ ໂຕນີໂອ.ຕ່ໍັມາຄາວໜ່ັງ, ຄົນຜູ້ໜັ່ືງ ນຸ່ງເຄ່ອືັ ງຜູ້ຊ່ວຍຜ້ພູ ິພາກສາກເໍ ອົາຈົດໝາຍມາສ່ົັງໃຫ້ເມືອງຊ່ັງຈົດໝາຍນັ້ີນກບໍ ອກວາ່ ຜູ້ ພິພາກສາເພນ່ັີ ບ່ັໍສະບາຍເພີັ່ນ ໄດສົັ່ງຜູ້ພິພາກສາສໍາຮອງມາແທນ ແລະຜູ້ພິພາກສາສໍາຮອງນີ້ກໍມີມຄວາມສາມາດສູງຄືກັນ ກັບເພີ່ັນເອງ ແລະ ມີ ຄວາມສາມາດຕັດສິນໄດແທນເພີັ່ນ. ຈາກນັີ້ນນາງເຈຍໃນຊດຸ ຜູ້ພິພາກສາ ກໍກ້າວເຂົີ້າສູເ່ ວທສີ ານ, ບັດຊານີໂອກບໍ ໍຮັ່ ູ້ ໄດ້. ຈາກນັ້ີນນາງກໍ່ັໄດ້ເລີ່ັມພິທີຕັດສິນ. ນາງຂໍເບິັ່ງໃບສັນຍາກໍເຫັນວ່າໄຊລັອກ ຈະຕ້ອງໄດ້ປາດເອົາ ຊີ້ນ 1 ປອນ ຂອງອັງໂຕນີໂອ, ໄຊລັອກມີຄວາມພໍອກົ ພໍໃຈຕັໍຜ່ ້ພູ ພິ າກສາ ແລະ ຕັ່ໍມານາງກໍຂໍຮ້ອງໃຫໄ້ ຊລັອກເມດ ຕາປານນີຕ່ັໍອັງ ໂຕນໂີ ອ ແຕ່ໄຊລອັ ກປະຕິເສດ. ເມື່ັອຜູ້ພິພາກສາໄດ້ຖາມ ໄຊລັອກກ່າວໄດ້ກຽມມິດ, ຊິງຊັ່ງມາພ້ອມບໍ່ັ, ໄຊລັອກຕອບວ່າກຽມພ້ອມແລ້ວ ຜູ້ ພພິ າກສາຖາມໄປວາ່ ໄດກ້ ຽມແພດມາຫ້າມເລືອດຫືບັ່ໍ, ໄຊລັອກ ຕອບວ່າບໍ່ມັ ຢີ ູ່ໃນສັນຍາ. ໃນທັ່ີສຸດຜູ້ພິພາກສາ ຈັ່ງ ຖາມ ອັງໂຕນີໂອວ່າມີຫຍັງຈະເວີ້ົາເລີັ່ມຫືບ່ັໍ ອັງໂຕນີໂອກໍໄດ້ກ່າວອໍາລາ ບັດຊານີໂອເພ່ືັອນຮກັ ເປນັ ຄັ້ີງສຸດທາ້ ຍ ແລະ ບອກບດັ ຊານີໂອ ໄປບອກເຈຍວາ່ ເຂາີ້ົ ເປັນເພັອື່ ນຮັກກນັ ພຽງໃດ... ຈາກນ້ີັນຜພູ້ ພິ າກສາ ຈງັ່ິ ບອກໃຫ້ໄຊລັອກ ກຽມປາດເອົາຊີ້ນສດົ 1 ປອນ. ເມືອັ່ ໄຊລັອກຫຍບັ ເຂີົ້າໄປກຽມ ຈະປາດ ຊີນ້ ຈາກຮາ່ ງກາຍຂອງອັງໂອນີໂອ, ຜ້ພູ ິພາກສາກໍຢ້ໍາີ ຕັ່ືມອີກວ່າ \" ຕາມສັນຍາແມນ່ ອັງໂຕນີໂອຈະຕ້ອງເສຍ ຊີນ້ ສດົ 1 ປອນໃຫ້ທ່ານ ແຕ່ກໍບສ່ັໍ ັນຍາວ່າຈະເອາົ ເລອື ດໃຫ້ທາ່ ນແມ່ນແຕ່ໜັ່ງຢດ. ຖາ້ ທາ່ ນແຕະຕ້ອງເຖິງເລືອດນັີ້ນ ທາ່ ນກໍຈະເສຍ ຊັບສິນ ແລະ ເງິນຄໍາຕາມກົດໝາຍ \". ເມັອ່ື ໄດ້ຍນິ ແນວນັີ້ນ, ໄຊລັອກກປັໍ່ ຽ່ ນໃຈຈງ່ັ ຂເໍ ອົາເງິນ 3 ທບົ ບັດຊານີໂອພໍໃຈ ໃຫ້, ແຕ່ຜູ້ພິພາກສາຍັງກ້າວຕໍ່ັໄປວ່າ: \" ໄຊລັອກຈະບໍັ່ມີສິດຈະໄດ້ຮັບເອົາເງິນນັນ້ີ ໂດຍງ່າຍດາຍ, ສັິ່ງທີັ່ລາວຕ້ອງການກ່ ວາສ່ິງັ ອືນັ່ ໝົດແມ່ນຊນ້ີ ສດົ 1 ປອນ, ລາວສາມາດເອົາໄດເ້ ທັົ່ານ້ນີັ ບໍ່ັເກີນບ່ຫໍັ ຼຸດ ແລະ ບັມໍ່ ເີ ລອື ດ ຕິດ... \" ໄຊລັອກເຫນັ ທ່າທບໍ່ັດີຈິ່ັງຈະໜີອອກຈາກສານໄປ, ແຕ່ຜພູ້ ພິ າກສາຍັງກ້າວຕັໄໍ່ ປວ່າ \" ກົດໝາຍຂອງເມືອງ ເວນິດ ໄດບ້ ອກວ່າຖາ້ ຜູ້ໃດຜໜູ້ ັງ່ ຫາກພະຍາຍາມຂມົ່ັ ຂ່ແູ ຕະຕ້ອງເຖງິ ຊີວດິ ຂອງປະຊາຊົນຜູ້ໃດຜູ້ໜ່ັງຂອງເມືອງເວ ນິດ ວັດຖຸ ສິັ່ງຂອງທີ່ັລາວມີທັງໝດົ , ອີກເຄິັ່ງໜງັ່ ມອບໃຫລ້ ັດ ແລະ ອີກເຄີັ່ງໜ່ຕັ ້ອງມອບໃຫ້ຜູ້ທີ່ັຈະຖກເອົາຊີວິດ ນັີ້ນ... \" 83
ມາເຖງິ ເວລານີ້ສານໄດ້ຕັດສິນໃຫ້ ໄຊລອັ ກເສຍຊັບສິນໃຫ້ອັງໂຕນີໂອ ເຄິັງ່ ໜງັ່ ແລະ ເສຍເຂ້ີົາລັດເຄ່ັີງໜັ່ງ, ແຕອ່ ັງ ໂຕນີໂອບັ່ໍຮບັ ເອົາ ລາວຂມໍ ອບໃຫ້ລູກສາວຂອງໄຊລັອກ ແລະ ຊາຍຊູ້ຂອງນາງ. ໄຊລອັ ກ ຕອບວ່າ: \"ເງິນຂອງເຮົາ ຊບັ ສິນຂອງເຮົາ ກຄໍັ່ ກື ບັ ຊວີ ິດຂອງເຮົາເມືອທ່ານຍເອາົ ມນັ ໜີຈາກເຮົາໄປ ກໍຈົັ່ງ ເອົາຊີວິດຂອງເຮົາໄປນໍາດ້ວຍ \" ການຕັດສິນໄດ້ສິີ້ນສຸດລົງ. ເມືັ່ອທຸກຄົນອອກຈາກສານໄປ ອັງໂຕນີໂອ ກັບ ບັດຊານີໂອ ກຍໍ ງັ ຢາກເອາົ ເງິນ ແລະ ສງິັ່ ອືັ່ນອີກມອບໃຫ້ຜູພ້ ິພາກສາແຕ່ກໍ່ັຖກື ປະຕິເສດ. ສດຸ ທ້າຍ ຜູ້ພິພາກສາຈິ່ັງຂໍ ເອົາແຫວນຈາກມື ຂອງບດັ ຊານີໂອ. ບັດຊານໂີ ອກໍ່ໜັ າ້ ແດງ ແລະ ປະຕເິ ສດ, ໃນສຸດທາ້ ຍບັດຊານີໂອຂນີ ບ່ໄໍັ ດ້ ກໍຈັ່ງ ໄດມ້ ອບແຫວນວົງນ້ີັນ ໃຫຜ້ ້ພູ ິພາກສາ. ພອ້ ມກັນນນັ້ີ ຜຊູ້ ວ່ ຍຜພູ້ ພິ າກສາກຍໍ ັງຂໍເອົາແຫວນນໍ ກຣາຈ່ີັອາໂນ, ກຣານີ ອາໂນປະຕິເສດບັ່ໍໄດ້ຈັ່ງໄດ້ ມອບແຫວນໃຫ້ຜ້ຊູ ່ວຍຜູ້ພພິ າກສາ ຈາກນນັີ້ ນາງປເໍ ຈຍ ແລະ ນາງເນຣິດຊາກໍກັບຄືນສູ່ ເຮືອນກອ່ ນ. ບດັ ຊານໂີ ອ, ກຣາຈີອາໂນ ແລະ ອງັ ໂຕນໂີ ອກມໍ ້ງຸ ໜ້າສູ່ເຮືອນຂອງນາງ ເຈຍ. ເມື່ອັ ກັບຄນື ເມ່ັືອຮອດເຮືອນ ປູ່ເຈຍ ກຖໍ າມແຫວນທນີັ່ າງມອບໃຫ້ຜວົ ແລະ ເນຣດິ ຊາ ກຖໍ າມແຫວນທັນີ່ າງມອບໃຫຜ້ ົວເຊັ່ນດຽວ: ເມ່ັືອບໍ່ັເຫັນ ແຫວນ ແຕລ່ ະຄົນກໍທາໍ ທາ່ ຮາ້ ຍໃຫຜ້ ົວຢາ່ ງໃຫຍ່ , ຜູ້ເປນັ ຜົວກ່ໍັຮັບສາລະພາບຜິດ. ໃນທສ່ັີ ຸເຂາົ ເຈີາົ້ ກໍເລັາົ່ ຄວາມຈງິ ໃຫ້ ກນັ ຟັງ ແລະ ພ້ອມກນັ ມວ່ ນຊນັ່ື ເບກີ ບານໃຈ..... ກ. ເນີ້ືອໃນ ຝ່າຍເປນັ ທາໍ ຢດຖິມ້ີ ະນຸດສາໍ ພນັ ສວ່ ນອີກຝ່າຍໜງ່ັ ຢດຖືເອົາເງນິ ຄໍາເປນັ ສິງັ່ ສູງສຸດ. ໃນທສັ່ີ ດຸ ຝ່າຍເປັນທາໍ ໄດຮ້ ັບໄຊຊະນະ ອັນໄດ້ນາໍ ເອາົ ຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າມາສູຝ່ າ່ ຍອະທາໍ ຊງ່ັ ມີໄຊລັອກ ເປັນຕວົ ແທນ. ນາງ ປູເ່ ຈຍໄດປ້ ະກດົ ເປັນເພດຍິງທັີ່ສະຫາດສະຫຽວ ແລະ ຕດັ ສິນບັນຫາທກຸ ຢາ່ ງໄດ້ຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ ແລະ ສົມເຫດສົມຜົນ. ການເລືອກຄູ່ຄອງ, ການສະໜັບສະໜູນໃນມິດຕະພາບຕະຫອດຮອດການຕັດສິນຄະດີ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ ແມ່ນໄຫວພິບຂອງນາງທີັ່ແກ້ໄຂສະຖານະການ ທີ່ັຄັບຂັນໃຫ້ບັນລຸດ້ວຍຜົນສໍາເລັດອັນຈົນງາມ. ກງົ ກນັ ຂ້າມກັບຝ່າຍ ເປນັ ທາໍ , ໄຊລັອກໄດ້ປະກົດຕວົ ດວ້ ຍຄວາມໂຫດຮ້າຍປ່າເຖືັອ່ ນເຫນັ ເງິນຄໍາເປນັ ສ່ັງິ ສງູ ສຸດ ກ້າວ ໄປເຖງິ ນາບຂູຊ່ ວີ ິດຂອງ ຄນົ ອັນື່ ໂດຍໄຮຄ້ ວາມເມດຕາປານີ. ມດິ ຕະພາບກແໍ ມ່ນຫົວຂີ້ໜໍ ່ືັງ ທຜ່ັີ ້ແູ ຕ່ງໄດເ້ ອາົ ໃຈໃສ່ໂດຍຜາ່ ນຕວົ ລະຄອນສອງສ່ຽວ ອັງໂຕນີໂອ ແລະ ບັດ ຊານີໂອ. ການພົວພັນລະຫ່ວາງສອງສ່ຽວແມ່ນການພົວພັນອັນດີງາມຂອງມະນຸດນັີ້ນຄືມິດຕະພາບ ທີ່ັເຂັີ້ມແຂງ ແລະ ໄດຜ້ ່ານການທົດສອບໃນຫາຍໆດ້ານ. ການຊດົ ຊ່ວຍເພ່ັືອນໃນຍາມຄັບຂັນແມ່ນເພ່ັືອນທີັ່ແທ້ຈິງ ເພື່ັອນຮ່ວມ ອດຸ ົມການ ເພ່ອືັ ນທຕັີ່ ື່ັມເຕມີ ສັ່ິງທີັດ່ ໃີ ຫແ້ ກກ່ ນັ ແລະ ກັນ. ຂ. ຄຸນຄາ່ ຂອງເລືັອ່ ງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາມີມີນໍ້ີາໃຈມະນຸດສະທໍາບໍັ່ຄວນຢດຖືເອົາວັດຖຸເງິນຄໍາມາເປັນສິ່ັງທີັ່ສູງ ສຸດ, ຮູ້ຈັກ ບົດບາດຂອງແມ່ຍິງທີັ່ມີຄວາມສະຫຽວສະຫາດສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາໄດ້ຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ ແລະ ວ່ອງໄວ, ສ້າງ ໃຫ້ ພວກເຮົາມີຄວາມຮັກແພງກັນ, ພົວພັນມິດຕະພາບລະຫວ່າງໝູ່ເພື່ັອນດ້ວຍກັນ, ບໍັ່ຄວນເປັນຄົນທີັ່ມີແນວຄິດມກັ ໃຫຍ່ໄຝ່ສູງ, ຢ່າເປັນຄົນທີັ່ເຫັນແກ່ຕົວຄວນເປັນຄົນທີັ່ມີຄວາມເມດຕາປານີຊ່ວຍເຫືອໝູ່ເພືັ່ອນດ້ວຍກັນຢາມມີ ຄວາມຄບັ ຂັນ. 84
ບດົ ອາ່ ນເພມັີ່ ເລອັ່ື ງ “ຮາໍ ແລດັ ” ເລື່ັອງ “ຮໍາແລັດ” ເປັນບົດລະຄອນໂສກ ເຊິັ່ງນັກປະພັນ ວິນ ລ່ຽມເຊັກສະເປຍ ແຕ່ງຂີ້ນເມື່ັອປີ 1601. ບົດລະຄອນເລື່ັອງນີ້ເປັນ ເລື່ັອງທີັ່ດີເດັ່ນ ແລະ ມີຊືັ່ສຽງໂດ່ງດັງກວ່າໝູ ໃນ ບັນດາບົດລະຄອນ ຂອງທ່ານ. ເມືັ່ອພວກເອີຍຊື່ຂັ ອງເຊັກ ກົກເຄົ້າີ ເຫງົີ້າກໍຂອງເລ່ັືອງ ແມ່ນ ໄດ້ອີງໃສ່ເລືັ່ອງພືີ້ນເມືອງ ທີ່ັມີຊືັ່ວ່າ “ອາມແລັດ” ແຕ່ເມື່ັອທ່ານເຊັກສະ ເປຍເອົາມາ ແຕ່ງເປັນບົດລະຄອນໂສກເລືັ່ອງ ຮໍາເລັດ ແລ້ວທ່ານໄດ້ ປ່ຽນທັງກະທູ້, ໂຄງເລືັ່ອງ ແລະ ຕົວລະຄອນ. ການກະທໍາ ຂອງຕົວ ລະຄອນເອກໃນເລືັ່ອງ ເປັນການກະທາໍ ທັ່ີ ສູງສົັ່ງ ເຊິັ່ງສາມາດດງດູດຄວາມສົນໃຈ ຂອງຜູ້ຊມົ ແລະ ຜ້ອູ ່ານ ໄດເ້ ປນັ ຢ່າງດີ. ກ. ເນືອີ້ ໃນຂອງເລ່ອືັ ງ “ຮໍາແລັດ” - ເວົ້ີາເຖິງການຍາດຄອງບັນລັງ ຂນ້ີ ເປັນພະລາຊາ ຂອງໂຄໂລດີອດຸ - ເວ້ົີາເຖິງຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງ ຮາໍ ແລດ ທີັ່ມີຕ່ັໍ ໂຕໂລຕີອຸດ ເຊ່ັິງຜູ້ທັີເ່ ປັນຕ້ົີາເຫດເຮດັ ໃຫຄ້ ົນອືັ່ນຕ້ອງເສຍ ຊີວິດ. ນອກຈາກນີ້ບົດເລືອ່ັ ງຍັງມີເນື້ີອໃນສ່ອງແສງເຖິງ ການແຄ້ນທີັ່ບໍັ່ມີວັນສິ້ນີ ສຸດຄື: ລູກແກ້ແຄ້ນແທນພໍ່ັ, ອ້າຍ ແກແ້ ຄ້ນແທນໃຫ້ນອ້ ງສາວຕ່ໄໍັ ປ. ຂ. ລະຄອນໂສກ “ຮໍາເລດັ ” “( Hamlet ) ບົດເລັ່ອື ງ “ຮາໍ ເລັດ” “( Hamlet ) ໂດຍຫຍໍີ້ ແປໂດຍ ອາລຸນ ສລີ ດັ ຕະນະກຸນ ຮຽບຮຽງຄນື ໃຫມໂ່ ດຍ ອາທດິ ອໄຸ ທ ຈະຕພຸ ອນໄຊ ນາງເຢີຕຣູ ( Gertrude ) ແມ່ນພາລາຊີນີແຫ່ງປະເທດເດັ່ນມາກ. ພາຍຫັງພະລາຊາ (ຜູ້ເປັນຜົວ)ຕາຍໄປ ໄດ້ສອງເດືອນ, ນາງກໄັໍ່ ດຕ້ ກົ ລົງໃຈແຕງ່ ງານກັບອາວໂຄຣດີອຸດ ( Claudius ) ( ນອ້ ງຊາຍຂອງພະລາຊາ ), ໂຄຣດີ ອດຸ ເປັນຜູ້ຂາ້ ພະລາຊາເພອັື່ ຕົນຈະໄດ້ຂ້ີນເປັນລາຊາແທນເຈີົ້າຊາຍຮໍາແລດັ ເຊ່ັິງແມ່ນລູກຊາຍຂອງພະລາຊາ ແລະ ລາ ຊີນີ ເຢຕີ ຣດູ . ຮໍາແລັດເປັນລຸກທີັ່ມີຄວາມກະຕັດຍູຕໍັ່ພໍ່ັແມ່ຕົນຫາຍທີ່ັສຸດ,ດັ່ງນັ້ີນການຕາຍຂອງພໍັ່ຈິ່ັງໄດ້ນໍາເອົາຄວາມ ໂສກເສາ້ີົ ມາສູ່ຮາໍ ແລັດ. ເຈົ້າີ ຊາຍໄດກ້ າຍເປັນຄົນເບ່ັືອໜ່າຍຕໍັ່ໂລກ ແລະທຸກສິງ່ັ ທຸກຢ່າງທ່ັີເຄີຍກະທໍາມາ. ຮໍາແລັດ ຕອ້ ງຢຸດເຊົາ ໃນການອ່ານ, ການມ່ວນຊັນ່ື ລ້ນືີ ເລີງແບບໄວໜມຸ່ . ຮໍາແລດັ ໄດ້ແຕຄ່ ອຍຈົມັ່ ກບັ ໂຕເອງວາ່ “ແມ່ຄືວ່າມາ ຫົງລືມພໍັ່ເຮົາໄວ ແທ້, ທັີ້ງໆທບັ່ີ ໍ່ຫັ າກປະຕບິ ດັ ຕນົ ເປັນຜວົ ທີ່ັດຂີ ອງເມຍ ແລະ ກເໍ ປັນພ່ທັໍ ີ່ດັ ີຂອງເຮາົ ....” ມໜ້ີື ງືັ່ , ໂຄຣດິອດຸ ໄດຮ້ ຽກເສນາອາມາດ ແລະ ອງົ ກະລກັ ຜູ້ໃກ້ຊດິ ຕນົ ເຂາີົ້ ພົບ. ໂຄຮດີອດຸ ໄດ້ສະແດງຄວາມ ໂສກເສົີ້າສະຫົດໃຈຂອງການຈາກໄປຂອງພະລາຊາ. ຈາກນີນ້ັ ເຂົາພດັ ສະແດງຄວາມປິຕິຊົມຊ່ືັນຕ່ກັໍ ານແຕ່ງງານໃໝ່ ຂອງເຂົາ. ໂຄຣດີອດຸ ໄດ້ເວ້າົີ ຕ່ໍັາແລັດ: 85
“ນີ້! ຮໍາແລັດ, ປະຈຸບັນເຈົ້ີາກປໍ ຽນເໝອື ນລູກຊາຍຂອງເຮົາ, ແຕ່ເປັນຫຍັງເມກໝອກແຫງ່ ຄວາມໂສກເສາົີ້ ເສຍ ໃຈ ຈິັ່ງຍັງປົກຄຸມແນວຄິດຈິດໃຈຂອງເຈົີ້າຢູ່, ເປັນຫຍັງເຈົ້ີາຈິ່ັງບໍ່ັມີຄວາມມ່ວນຊື່ັນລື່ັນເລີງພໍຈັກໜ້ອຍ? ຢ່າ ເພາະຍາມ ໃຫຄ້ ິດຫຍງັ ຫາຍຈນົ ເກີນໄປ ກ່ຽວກບັ ການຕາຍຂອງພັເໍ່ ຈີ້າົ ນີ້ນັ .... ເຝຕີ ຣຸດເວ້າົີ ຕ່ັມື ວ່າ: “ລູກຂອງແມ່ຄງົ ຈະຮບັ ຮູ້ ແລະເຂົາີ້ ໃຈດີແລ້ວວາ່ ສດັ ສິັງ່ ທ່ີັມີຊີວິດຢູ່ໃນບົນໂລກນ້ີມັນ ຕ້ອງ ມມີ ື້ີຕາຍ ແລະ ດບັ ສນູ ໄປ. ເປັນຫຍງັ ເຈາີ້ົ ຈ່ິັງມຄີ ວາມໂສກເສາ້ົີ ຫງວມເຫງົາຢູ່?” ຜູ້ເປັນແມ່ຂອງຮໍາແລດັ ແລະ ໂຄຣດີອຸດບໍ່ັມີຄວາມສາມາດຈະເຮັດສິັງ່ ໃດໆເພືອັ່ ເຮັດໃຫ້ຮໍາແລດັ ມີຄວາມ ເບີກບານແຈມ່ ໃສໄດ້. ຮໍາແລັດຮູ້ສກເຈັບແຄ້ນແໜ້ນໃຈທ່ີັແມ່ໄດຕ້ ັດສນິ ໃຈແຕ່ງງານກັບຄົນທັ່ີໂຫດຮ້າຍສາມານຄື ອາວ ຂອງຕົນແລະຮໍາແລັດໄດ້ຮູ້ສກປະລາດໃຈວາ່ ເປັນແນວໃດແມ່ຂອງຕົນຈິງມຄີ ວາມສາມາດແຕ່ງງານກັບໂຄຣດີ ອດຸ ໄດ້ ຢາ່ ງໄວວາ ທ້ງີັ ໆທ່ັພີ ຕັໍ່ າຍໄປບ່ັໍທັນດົນປານໃດ. ຮາໍ ແລດັ ຄດິ ຜູ້ດຽວ່າ “ອາວມຄີ ວາມແຕກຕາ່ ງຈາກພັໍ່ຂອງເຮາົ ແບບໜາ້ ມືກັບຫັງມື:ອກົ ຂອງເຮົາຊິແຕກຕາຍ ຢູ່ ແລວ້ ,ເຮາົ ບັສໍ່ າມສບັນລະຍາຍເລອ່ືັ ງນ້ີສຸໃຜຟງັ ໄດ້.....” ມ້ໜືີ ງ່ືັ , ໂຮຣາຈໂີ ອ(Horajio)ເຊັ່ີງເປນັ ເພັ່ືອນໄດມ້ າຫາຮໍ່າັ ແລັດ ແລະເລາັົ່ ເລືັ່ອງທແີ່ັ ປກປະຫາດສແູ່ ລັດຟັງວ່າ “ໃນຕອນທ່ຽງຄົນທີຜັ່ າ່ ນທາໄດມ້ ີຄົນພົບເຫັນຜີພ່ັໍຂອງເຈົີ້າປະກົດໂຕຂີນ້ ຢູ່ເທິງກໍາແພງຂອງພະລາຊະວັງ.ຜີໄດ້ເລາະ ເບງີ່ັ ບໍ ລແິ ວນລາຊະວັງ ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທະຫານຢາ້ ນກວາ່ ຫາຍທ່ັີສຸດ. ຂອ້ ຍກໄໍ ກເ້ ຫນັ ຜນີ ນີ້ັ ໃນຊຸດລາຊະອົງກ່ອນ ໃນເວລາ ເພີ່ັນຈະອອກສູ່ສະໜາມຮົບ ຂ້ອຍພະຍາຍາມເວົ້ີາກັບຜີແຕ່ວ່າຜກີ ໍບໍ່ັຕອບຄວາມຂ້ອຍ. ມີຕອນໜືັ່ງຜີໄດ້ ເງີຍໜ້າຂນ້ີ ຊົງຄື ຈະເວົາີ້ ແຕ່ຊ້ໍາີ ພດັ ງຽບຄືເກັົ່າ...\" “ເຈາີ້ົ ເຫັນໜ້າຜເີ ບາະ?ຮໍາແລັດຖາມ\" “ເອີ! ພວກເຮົາເຫັນແທ້“ ໂຮຣາຈີໂອຕອບ”ເຫັນຄືວ່າຜມີ ທີ ່າທາງໂສກເສົ້າີ ຫາຍກວ່າຄວາມຄຽດແຄ້ນໃດ” “ຄນັ ຊນັ້ີ , ໃນຄນື ນເີ້ ຮົາຈະໄປພິສູດຄວາມຈິງ. “ຮໍາແລັດກ່າວ\"ບາງທີຜອີ າດຈະມາອກີ , ເຮາົ ຈະເວີົາ້ ກບັ ຜີ.ປະມານສິບ ເອັດ-ສິບສອງໂມງ ເຮາົ ຈະໄປພົບກັບເຈີົ້າຢ່ບູ ່ອນກາໍ ແພງນີັ້ນ ແລະຢ່າໄດ້ເວ້ົີາເລືັ່ອງນີ້ສໃູ່ ຜຟງັ ເດັດຂາດ\".ຈາກ ນ້ີັນໂຮ ຮາຈິໂອກໜໍ ີໄປ.ຮ່າໍັ ແລັດເວາົ້ີ ຜູ້ດຽວວ່າ:“ຜີພັໍ່ເຮົາ! ມັນຕອ້ ງມີບາງອັນທີັ່ບັ່ໍຄັກບໍັ່ແນ່, ການກະທໍາທີັ່ຜິດພາດບັ່ໍເປັນທໍາ ຍ່ອມບັ່ໍ ສາມສດປດິ ລບັ ໄວໄ້ ດ້.ເຮົາຈະພິສດູ ຄວາມເປັນຈິງໃນທຽ່ ງຄືນມ້ືນີ ີ້ເອງ. ເມື່ັອຮອດຕອນກາງຄືນ, ແລັດກໍໄດ້ໄປເຂົ້າີ ຮ່ວມກັບບັນດາທະຫານຍາມທີ່ັກໍາລັງເຂົ້ີາຍາມຕາມກາໍ ແພງນ້ນີັ ຮາໍ ແລດັ ໄດ້ພົບເຂາົ ເຈົີາ້ ຢູ່ບ່ອນທ່ີັຜູ້ເຄີຍມາປະກົດຕວົ . ຢູບ່ ອ່ ນນັ້ີນ ປະກົດມີຄວາມເຢືອກເຢນັ ພໍ່ັສົມຄວນ, ແຕ່ພວກ ເຂົາເຈ້າີົ ກຍໍ ັງສາມາດໄດຍ້ ິນສຽງຫວົ ແລະສຽງຮອ້ ງເພງຕາ່ ງໆມາຈາກໃນວງັ ,ໃນທນັ ໃດນ້ີນັ , ໂຮຣາຈໂີ ອກໍຮອ້ ງຂີ້ນ, ຜີ ໄດ້ມາປະກົດຕົວອີກແລ້ວ! ເມືັ່ອຫຽວເຫັນຜພີ ັໍ່,ຮໍັ່າແລັດກໍລືມຄວາມຢ້ານຢ່າງໄວວາ ແລະເວີົ້າຂີ້ນກັບຜີດ້ວຍຄວາມ ກາ້ ຫານວ່າ“ທາ່ ນຈະດີຫືຮ້າຍ, ເຮົາກໍຈະເວົ້າີ ກບັ ທ່ານ,ເບັ່ີງທ່ານແລ້ວປະກົດວ່າຄືກັບພັເ່ໍ ຮາົ ຫາຍທັີ່ສຸດເຊ່ິັງເຮົາຈະເອີ້ນ ຕາມ ຊືັ່ອັນແຈ້ງວ່າພໍພັ່ ະລາຊະຮໍາແລັດ. ຈົັ່ງບອກເຮົາແດ່ວ່າ ເປັນຫຍັງທ່ານຈິັ່ງມາຢູ່ບອ່ ນນີ້ ແລະທ່ານຄວນຈະໃຫ້ ເຮົາ ຊ່ວຍເຫືອທ່ານແນວໃດ? “ຜີຍກົ ມືຂີນ້ ແລະຊ້ມີ ມື າໃສຮ່ ໍັ່າແລັດ. ໂຮຣຈໂີ ອໄດເ້ ວ້ົີາອອກມາວ່າ: “ຜຕີ ້ອງການເວົ້ີາ ກບັ ເຈົ້ີາ ສອງຕໍ່ສັ ອງໄດ້ຫ້ີັນ\". ອົງຊາຍຢ່າໄປຫາມັນເດີ! “ທະຫານຍາມຜູ້ໜັື່ງເວາ້ີົ ຂີ້ນ”, ມັນອາດຈະເອົາເຈີ້ົາລົງພີ້ືນທະເລຫືບ່ໍັກໍຈະຈັບເຈົ້ີາ ໄປ ໄວ້ເທິງຜາສູງກໍອາດເປັນໄດ້. “ໂຮຣາຈີໂອ ຮ້ອງບອກ.ສ່ວນຮໍາແລັດບໍັ່ມີຄວາມຢ້ານກົວແຕ່ຢ່າງໃດ.ລາວໄດ້ ຕິດຕາມຜີໄປ. ໃນເມັືອ່ ຮໍາແລດັ ແລະຜີຢູ່ນາໍ ກັນສອງຕສ່ໍັ ອງ, ຜຈູ້ ່ງິັ ເອີຍປາກຂ້ີນວາ່ : “ເຮົານແີ້ ລະຄຟື ຂອງເຈົາີ້ ພໍ່ັຈໍາເປັນຕ້ອງ ຢ່າງ ເລາະໄປເລາະມາໃນຕອນກາງຄືນຈົນກວ່າການກະທໍາອັນໄດ້ຜິດພາດທີັ່ໄດ້ເກີດຂ້ີນເມື່ັອຄາວພໍ່ັຍັງມີຊີວິດນັ້ນີ ຖກື ແກໄ້ ຂ ໄປຢ່າງຮຽບຮອ້ ຍແລວ້ . ຟງັ ໃຫ້ດີເດີ! ແມ່ນໂຄດອີ ດຸ ເປນັ ຜູ້ຂາ້ ພໍັ່ຂອງລກູ . ມນັ ໄດຖ້ ອກຢາພິດໃສ່ຫູຂອງ ພັໍ່ ໃນຂະນະທີ່ັພ່ໍັ ກໍາລັງນອນ ຫັບຢູ່! ຍ້ອນແນວນັ້ີນພໍັ່ຈິ່ັງຕາຍ ມນຂ້ອອ້າຍຂອງມັນແລ້ວຍາດແຍ່ງເອົາທັງມົງກຸດ ແລະທັງລາຊິນີ! ໜີ້ກໍາ ດັ່ງກ່າວຈະຕ້ອງໄດ້ຖືຫໃຊ້ແທນຄືນ! ມັນຕ້ອງຕາຍ,ຕ້ອງກໍາຈັດມັນແຕ່ຢ່າໃຫ້ທໍາຮ້າຍແມ່ ຂອງລຸກເດີ!” ທຸກບັນຫາທີັ່ລູກໄດ້ສືກສາຄົີ້ນຄວ້າຈາກເອກະສານຕ່າງໆຜ່ານມານັ້ີນ, ລູກຈະລືມມັນທັງໝົດ “ ຮໍາ ແລດັ ກ່າວຕອບ.“ລູກຈະໄວ້ແຕ່ ສະເພາະຄໍາເວົາ້ີ ທລ່ັີ ູກສັນຍາໄວກັບພເັ່ໍ ທັົ່ານີນັ້ .” 86
ເມື່ອັ ເພືອັ່ ນທງັ ຫາຍໄດແ້ ລ່ນຂີ້ນມາຫາຮາ່ ແຮັດແລ້ວ ພວກເຂົາເຈົາ້ີ ຈ່ິັງພາກັນບອກ ຮາໍ ແລັດເລັ່ົາເລືັອ່ ງຕາ່ ງ ທ່ີັຜີໄດ້ເວີ້ົາ ນີ້ນັ ສູ່ພວກເຂາົ ຟັງ. ແຕ່ແລັດກໍບ່ໍັໄດເ້ ວີ້າົ ຫຍັງເລີຍ ແມ່ແຕເ່ ພ່ອັື ນຜູ້ສະໜດິ ສະໜົນກຕໍ າມ. “ພວກເຈົ້ີາທຸກຄົນຕ້ອງໃຫ້ສັນຍາກັບເຮົາວ່າພວກເຈົ້ີາຈະບໍັ່ເລົ່ັາເລື່ັອງທີັ່ໄດ້ເຫັ ນໃນຄືນນີ້ສູ່ຄົນອືັ່ນຟັງ ຢ່າງ ເດັດຂາດ”, ຮໍາແລັດໄດ້ກ່າວເຕືອນໝູຄ່ ູທັງໝົດ “ ແລະຖ້າວ່າເຮົາສະແດງທ່າທີອັນແປກໆ ພວກເຈົີ້າກໍຢ່າບອກໃຫ້ ໃຜຮູ້ ເຖິງສາເຫດຂອງມັນຢ່າງເດັດຂາດຄືກັນ.” ຮໍາແລັດມີຈຸດປະສົງບໍັ່ຢາກໃຫ້ໂຄດີອຸດ ຮູ້ພິລຸດຂອງຕົນຕໍັ່ປະກົດ ການທີັ່ ລາວກໍາລັງດໍາເນນີ ໄປ. ດ່ງັ ນັນ້ີ , ຮາໍ ແລັດຈມທີ າ່ ທີ ຫຕື ີັ້ງແກງ້ ເຮັດຄຄື ນົ ບ້າແມນ່ ແຕ່ນາງໂອເຟລອີ າ (Ophelia) ເຊິັ່ງແມນ່ ນາງສາວງາມຜູ້ໜງ່ັື ແລະກທໍ ງັ ແມນ່ ຜູ້ທຮ່ັີ າ່ໍັ ແລດັ ຮັກທສ່ີັ ຸດ ຮໍາແລດັ ກຍໍ ັງສະແດງທ່າທຄັີ່ ຄື ນົ ບ້ານໃສ່ນາງ. .. ພ່ັໍຂອງນາງ ໂອເຟລີອາ ຊວັ່ື າ່ ໂປໂລນອີ ດຸ (Polonius)ກໍແມ່ນເພືັ່ອນຜູ້ໜ່ັືງຂອງພະລາຊາ. ໂປໂລນີອຸດມີ ຄວາມໝັ້ີນ ໃຈວ່າຮໍາແລັດບໍ່ັມີຄວາມຮັກຕໍັ່ລູກສາວຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ ຈິັ່ງໄດ້ຫ້າມໃຫ້ໂອເຟລີອາບໍໃັ່ ຫ້ພົບກັບຮາໍ ແລັດໃນຂນັ້ີ ຕໍັ່ໄປ. ດັງ່ ນນີ້ັ , ໂອເຟລອີ າຈິງ່ັ ໄດ້ສົ່ັງຈົດໝາຍຕ່າງໆຄືນໃຫ້ແລັດ ແລະບອກວາ່ ນາງບ່ັປໍ າຖະໜາທ່ັີຈະເຫັນ ໜາ້ ຮາໍ ແລດັ ອກີ . ... ໂອເຟລີອາມີຄວາມໂສກເສົ້ີາເສຍໃຈທັີ່ສຸດ ແລະ ນາງກໍ່ັໄດ້ເລົັ່າເລືັ່ອງດັ່ງກ່າວໃຫ້ພໍຂ່ັ ອງນາງຟັງ. ຮອດ ເວລານ້ີ, ໂປໂລນອີ ດຸ ຈິັ່ງຄດິ ວາ່ ຮ່າແລັດມີຄວາມຮກັ ມກັ ຕໍັ່ນາງຢ່າງແທ້ຈງິ . ເຂົາເອງເຊອື່ັ ວ່າສາຍເຫດທັີ່ພາໃຫ້ຮໍາແລັດ ເປັນບາ້ ນນນີັ້ ຍ້ອນນາງໂອເຟລີອາ. ເຂົາຕດັ ສິນໃຈເຂາ້ີົ ໄປພບົ ພະລາຊາໃນທນັ ທີ. ເຮົາໄດຊ້ ອກຫາສາເຫດ ແລະເຫນັ ສາເຫດທ່ັີເຮດັ ໃຫ້ຮໍາັ່ ແລັດເປັນບ້ານແລ້ວ “ໂປໂລນອີ ດຸ ກ່າວບອກ ໂຄໂດີ ອຸດ. ແລ້ວ ໂປໂລນີອຸດໄດ້ຈົກເອົາຈົດໝາຍສະບັບໜັ່ງ ເຊິ່ັງແມ່ນຮໍາແລັດໄດ້ຂຽນຫາໂອເຟລີອານັີ້ນອອກມາອ່ານ ສພຸ ະລາຊາ ແລະ ພາລາຊີນຝີ ງັ . ໃນຈກົ ໝາຍນນ້ີັ ຮໍາແລັດໄດບອກໃຫໂ້ ອເຟລອີ າວ່ານາງບ່ັໍຄວນສົງໄສໃນຄວາມຮັກທ່ັີ ຕໍັ່າແລັດມຕີ ໍັ່ນາງ. ໂປໂລນີອຸດໄດ້ກ່າວອີກວ່າ:“ເຮົາໄດ້ບອກໃຫ້ໂອເຟລີອາບໍັ່ໃຫພ້ ົບກັບຮໍາແລັດອີກ ແລະບໍ່ັຕ້ອງຮັບ ເອາົ ຈົດໝາຍທ່ຮັີ ໍາແລດັ ສງັ່ົ ມາຫານາງອີກເດັດຂາດ.” ໂຄດິອາດບ່ໍັທັນເຊອັ່ື ເຕມັ ສ່ວນວ່າ, ຮໍາແລັດເປັນບ້ານຍ້ອນໂອເຟລີອາ, ເຂົາຕັດສິນໃຈທີັ່ຈະຫາໂອກາດເພັ່ືອ ເບງ່ັິ ການພບົ ກນັ ລະຫວ່າງຮໍາແລັດກບັ ໂອເຟລອີ າ ຮໍາແລດັ ຈະສະແດງຕົວແນວໃດແທ້. \"ຫັ້ີນເດ! ຮາໍ ແລັດມາພໍດີ. “ພະລາຊາຊີນີເວີົາ້ ຂ້ີນ. “ອາ! ຮໍາແລດັ “ໂປໂລນອີ ດຸ ທວ້ ງຂີ້ນ.\"ເຈີ້ົາຮ້ຈູ ກັ ຂ້ອຍບ່ັໍ?” “ໂອ! ແນນ່ ອນ. ເຮົາຮຈູ້ ັກເຈົາ້ີ ດີ. ເຈາ້ີົ ເປັນຄນົ ເຫັນແກ່ຕົວ. ຄົນທັ່ເີ ຫັນແກ່ຕົວລ້ວນແຕ່ແມ່ນຄົນດິບຄົນດີ ແລະຄນົ ຜດູ້ ີ ຊໍີາ້ ພັດມີໜອ້ ຍ:ໃນຈາໍ ນວນຄົນເປັນພັນເປັນໝນືັ່ ກໍບມັໍ່ ີຄົນຮູ້ຜູ້ດີພຽງຜໜູ້ ືັງ່ ຊໍ້າີ ດອກ\". “ ບັໃ່ໍ ດ ! ຂ້ອຍບໄ່ັໍ ດເ້ ຫັນແກ່ຕວົ ,\"ໂປໂລນອີ ດຸ ກ່າວຕອບ. “ ເຈົີາ້ ມີລູກສາວແມນ່ ບໍ່ັ ?” “ ແມນ່ ແລ້ວ, ຂອ້ ຍມແີ ທ້\" \" ເອາົ ໃຈໃສ່ນາງໃຫດ້ ີໆເດີ ຢ່າປອ່ ຍໃຫ້ນາງໄປຕາກແດດຕາກລົມຫາຍ”ຈາກນີັ້ນໂປໂລນອີ ຸດກັໍຟ່ ້າວໜີອອບ ໄປ. ໂອ! ພວກເຖ້ີົາແກໂ່ ງງ່ າ່ ວເຕົັ່າຕູນເອຍີ ! \"ແລດັ ເວ້ີົາຊໍີາ້ ອກີ . “ ມັນເປັນບ້າໜັກສົມຄວນແລ້ວ”. ໂປໂລນີອຸດເວົ້ີາຜູ້ດຽວ” ເຮົາກໍບໍັ່ທັນແຈບໃຈເທືັ່ອ, ເຮົາຕ້ອງຫາວິທີ ໃຫຮ້ ໍາແລດັ ໄປ ພບົ ກັບລກູ ສາວ ຂອງເຮາົ ອກີ ເທືອ່ັ ໃໝ່.\" ຕ່ໍມັ າ, ໂຄດີອດຸ ທບີ່ັ ໍທັ່ ນັ ຍອມເຊັອ່ື ຜ້ໃູ ດຈັກເທືັ່ອ, ໄດ້ສັງົ່ ເພັືອ່ ນເກົ່າັ ຂງຮໍາແລັດສອງຄົນໄປຫາຮໍາແລັດ. ໂຄດີ ອດຸ ຢາກໃຫ້ຊາຍໜຸມ່ ທັງສອງຊອກຮູ້ສາເຫດທີັເ່ ຮດັ ໃຫາ້ ແລດັ ປະພດຕົນແບບແປກປະຫາດນນັ້ີ . ເມັື່ອຮໍາແລດັ ຫຽວ,ເຫນັ ພວກເຂົາກາໍ ລັງມາຫາ,ຮໍາແລັດກັ່ຮໍ ູ້ສກແປກໃຈວ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາທັງສອງຈັິ່ງມາ ຢຽ້ ມຢາມຕນົ ເອງ. “ພວກເຈົ້ີາມາບ່ອນນີ້ເຮັດຫຍັງ? “ຮ່າແລັດຖາມ.” ແມ່ນໃຜສົັ່ງພວກເຈົ້ີາມາ “ຮໍາແລັດໄດ້ເວົີ້າຂ້ີນອີກວ່າ” ເຮົາ ໄດ້ສນູ ເສຍໄປເຊິ່ັງຄວາມປິຕິຊົມຊື່ັນ ແລະກບໍ ໍມັ່ ີຄວາມອາໄລໄຍດີຕັ່ກໍ ບັ ຄວາມຈົບງາມຂອງໂລກມະນຸດກໍຄືຜືນ 87
ແຜນ່ ຟາ້ ແຜນ່ ນ້ີອີກແລ້ວ. ມະນດຸ ເຮົານ້ີອາດເປັນສ່ິັງອັດສະຈນັ ແທ້ ສະຫາດສະຫຽວທັີ່ສດຸ ຈົບງາມທັີ່ສຸດ ແຕ່ຊໍ້ີາພັດ ບໍັ່ມີມະນດຸ ຜູ້ ໃດເຫນັ ອກົ ເຫັນໃຈເຮາົ ເລຍີ , ແມແ້ ຕ່ຜູ້ຢາຜຍູ້ ິງກ່ໍເັ ຊັ່ນດຽວກັນ.” “ ພວກເຂາົ ແມ່ນໃຜ, ນັກສະແດງພວກນີ້ແມນ່ ພວກໃດ?\" “ ພວກເຂົາແມນ່ ບນັ ດານກັ ສະແດງຈໍາພວກເກ່ັົາເຊ່ິັງເຈີົ້າເຄີຍມັກເບັ່ງີ ມກັ ຊົມມາແລ້ວ ເພືັ່ອຕອບ. ບິດໜ່ັືງຕໍ່ັ ມາ , ນັກສະແດງທັງຫາຍກມັ່ໍ າຮອດ, ຮາໍ ແລັດໄດ້ຮ້ສູ ກພໍອົກພໍໃຈກັບການສະແດງຂອງພວກນ້ີ, ຮໍາແລັດໄດ້ບອກໃຫ້ ນກັ ສະແດງຜໜູ້ ງ່ັື ເລ່ົັາເລ່ັືອງຫຍີເ້ໍ ລັອ່ື ງທ່ີັຈະສະແດງນີັ້ນໃຫ້ຟັງ ເຊັິງ່ ເປນັ ເລືັອ່ ງກຽ່ ວກັບການຕາຍຂອງລາຊາອົງ ກ່ອນ. ນັກສະແດງໄດ້ເລົັ່າເຖິງພະລາຊາອົງກອນນັ້ີນ ເຊິັ່ງຖືກຂ້າຕະກໍາ ແລະບ້ານເມືອງຖືຫຈຸດເຜົາແນວໃດ.ຕໍ່ັຈາກນັ້ີນກໍ ໄດ້ເລັ່າົ ເຖງິ ພະລາຊີນທີ ່ັີມຄີ ວາມໂສກເສົີ້າເສຍໃຈ ເຊັງ່ິ ໄດປ້ ລ່ນອ້ອມໄປອ້ອມມາຕາມລາຊະວັງ ໂດຍເອົາຜ້າປົກຄຸມ ແທນທີຈ່ັ ະແມນ່ ມົງກຸດ. ນກັ ສະແດງຜູ້ນ້ີນັ ໄດ້ເລັົ່າເລັ່ືອງໄດດ້ ີທີັ່ສຸດຈນົ ເຖິງຂີ້ັນນໍ້ີາຕາໄຫຊືມອອກມາ. ເມືັ່ອຮໍາແລັດ ໄດ້ ເຫນັ ນກັ ສະແດງລະຄອນໄຫ້, ລາວຮູ້ສກຢາກຮ້າຍໃສຕນົ ເອງ. “ນກັ ສະແດງລະຄອນຜູນ້ ້ີສາມາດໄຫໄ້ ດຍ້ ້ອນເຫັນອົກເຫັນໃຈພະລາຊີນຜີ ູ້ທີັ່ລາວບໍເ່ັ ຄີຍພົບເຫັນຈັກເທື່ັອ.” ຮໍາແລັດຄິດ“ແຕ່ເຮົາສໍາພັດບໍ່ັມີພກຕິກໍາໃດໆຕໍັ່ການຕາຍຂອງພໍັ່ເຮົາ.”ໃນທັນໃດ,ຮໍັ່າແລັດກໍຄິດອອກໄດ້ ແລະມີ ເຫດການ ອນັ ໜັື່ງຕ່ມືັ .“ເຮົາຈະບອກໃຫ້ນກັ ສະແດງເລັ່າົ ເລ່ັືອງຄ້າຍຄກື ານຕາຍຂອງພໍ່ັເຮາົ . ເຮາົ ຈະເຊ້ອືີ ເຊນີ ອາວໂຄດີ ອຸດໄປຊົມ ລະຄອນ ແລະຈະຕິດຕາມເບິ່ັງພດຕິກໍາຂອງອາວ, ການເຮດັ ແບບນີ້, ອາດເປນັ ການພິສູດໃຫ້ເຮົາຮູ້ໄດ້ວ່າ ແມ່ນໂຄດອີ ຸດ ເປນັ ຜ້ຂູ ້າພຂ່ັໍ ອງເຮົາ, ຈາກນັ້ນີ ເຮົາຈິັ່ງຈະແນ່ໃຈໄດ້ວາ່ ຜໄີ ດເ້ ວາົ້ີ ຄວາມຈງິ ແທ້.\" ຕອນຄໍັ່າຂອງມື້ີນັ້ີນ ຮໍາແລັດໄດ້ລົມກັບນັກສະແດງຈໍານວນໜືັ່ງກ່ຽວກັບວຽກງານຂອງພວກເຂົາເຈົີ້າ. ຮໍາ ແລັດ ຍັງໄດ້ພົບໂຮຣຈໂີ ອຕ່ມືັ ອກີ . ລາວໄດເ້ ວົາ້ີ ຕັ່ໍເພ່ັືອຂອງລາວວາ່ “ໃນໄລຍະການສະແດງລະຄອນພວມດໍາເນີນໄປ ນນ້ີັ , ຕອ້ ງ ຕິດຕາມຊງີ້ ຊອມໂຄດີອຸດໃຫ້ດໆີ , ແນມເບິງ່ັ ໃບໜາ້ ຂອງມັນໃຫ້ຄັກໆ.\" ໄລຍະທີັ່ນັກສະແດງທັງຫາຍກໍາລັງກຽມທີ່ັຈະສະແດງຢູ່ນັີ້ນ ແລັດກໍ່ັໄດ້ໄປນັ່ງຢູ່ຂ້າງຂອງນາງໂອເຟລີ ອາ. ສ່ວນໂຄດອີ າດຜູ້ທັ່ີບ່ັໍຮຫູ້ ຍັງໝົດກ່ຽວກັບແຜນການຂອງຮ່ໍັາແລັດນ້ັີນກ່ໍັໄປນ່ັງຄຽງຂ້າງຂອງພະລາຊີນີຕະຫອດເຖິງຜູ້ ສະໜດິ ສະໜມົ ແລະ ເສນາອາໍ ມາດທັງຫາຍ ຕໍມັ່ າການສະແດງກໄໍ ດເ້ ລັີ່ມຕີ້ົນ, ຕົີນ້ ລະຄອນພະລາຊີນີເຊັິ່ງສະແດງຢູ່ ໃນ ເລ່ືັອງໄດ້ເວີາ້ົ ກັບພະລາຊາວາ່ ນາງມຄີ ວາມຮັກຕັພໍ່ ະລາຊານີ້ັນມາກລນົ້ີ ພຽງໃດ. ນາງໃຫ້ສັນຍາວ່າຖ້າຫາກພະລາຊາໂຊກຍ້າຍຕາຍໄປເສຍກ່ອນນາງຈະບໍ່ັຍອມແຕ່ງງານອີກເດັດຂາດ. ນາງ ກາ່ ວ ວາ່ “ມີແຕ່ແມຍ່ ິງເທ່າັົ ນີນັ້ ທ່ີັຂ້າຜົວຂອງຕນົ ຍອ້ ນຜວົ ມີເມຍຫາຍຄນົ \". ຕມັ່ໍ າພະລາຊາໃນເລື່ອັ ງກໄັໍ່ ດ້ເຊືອບຫລັບ ຢູ່ໃນ ສວນອທຸ ິຍານ ແລວ້ ພະລາຊາກຖໍ ກື ຄາດຕະກາໍ ຈາກນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ. ເມື່ັອການສະແດງໄດ້ດໍາເນີນມາເຖິງຂັ້ີນຕອນນັີ້ນ ໂຄດີອຸດກໍ່ັຜຸດລຸກຂື້ີນຂ້ີນ ເຂົາບໍັ່ອາດສາມາດທົນເບີັ່ງ ການສະແດງຕໍັ່ໄປໄດອ້ ີກ ເພາະເຫດການດັ່ງກາ່ ວ ມັນຄ້າຍຄືກບັ ເຫດການເຊິງັ່ ເຂົາໄດ້ກະທໍາໄວ້ຕໍັອ່ ້າຍຂອງຕົນຜ່ານ ມາແລວ້ . “ມີຫຍງັ ເກີດຂນ້ີ ພະລາຊາ?\" ພະລາຊີນຖີ າມດ້ວຍຄວາມຕກົ ໃຈ. “ມີຫຍັງເກີດຂ້ີນບັໍ່?\" ໂປໂລນີອຸດ ອອກຄໍາສັ່ງຢຸດການສະແດງດຽວນີ້\". “ໄຕ້ໄຟ!ໆ”! ພະລາຊາຮ້ອງຂີ້ນ. “ອອກໜີໄປ! ອອກໜໄີ ປໝົດທຸກຄົນດຽວນ້ີ!\" ສະພາບການເປນັ ໄປແນວນ້ີັນ, ຮໍາແລັດຈ່ງິັ ມຄີ ວາມແນ່ໃຈໄດ້ວ່າ ຜໄີ ດ້ເວ້າົີ ຄວາມຈງິ . ມາຮອດເວລານີ້ລາວ ຈິັ່ງ ເຊ່ອັື ຢ່າງຕາຍໃຈວ່າ ແມນ່ ອາວເປນັ ຜູ້ຂາ້ ພັຢ່ໍ ່າງແນນ່ ອນ. ບັນຫາທັ່ຄີ ້າງຄາທງັ ໝດົ ຢ່ໃູ ນຕວົ ຮັ່າໍ ແລັດໃນເວລານີ້ກໍຄື ປະຕິບັດຕາມຄາໍ ສ່ັງຂອງຜູ້ເປັນຄ້ີັງສຸດທາ້ ຍ. ຫັງຈາກການສະແດງຜ່ານໄປບໍ່ພັ ໍເທົາັ່ ໃດ,ລາຊີນີໄປສັ່ງໃຫ້ເສນາຜູ້ໜືັ່ງໄປບອກໃຫ້ຮໍາແລກັ ມາພົບຢ່ທູ ັ່ຫີ ້ອງ ຂອງຕົນ. ໃນຂະນະທີັ່ຮໍາແລດຢ່າງມາຕາມທາງສູ່ຫ້ອງນອນຂອງແມ, ລາວກໍເຫັນໂຄດີອຸດນັ່ງຄເຸ ຂ່ັົາໄຫວ້ວອນເທບ ພະ ເຈາີົ້ ຢທູ່ ີັຫ່ ອ້ ງບຊູ າ ເບິງັ່ ແລວ້ ອາດຈະແມ່ນການຮັບສາລະພາບຜິດ ຕໍ່ັໜາ້ ເທບພະເຈາີົ້ ຕ່ໍັບາບກໍາທ່ັີຕົນເອງໄດ້ກະ ທໍາໃນ ໄລຍະທຜ່ັີ າ່ ນມາ. \"ມີຫຍັງເບາະແມ່? \"ຮໍາແລດັ ຖາມ. “ເຈາົີ້ ຊາ່ ງເຮດັ ໃຫພ້ ່ຂໍັ ອງເຈ້າີົ ໂກດຮ້າຍໂມໂຫຢາ່ ງຂະໜາດເລີຍ.” 88
“ພໍັ່ຂອງລູກຫລື: ? ໂຄດີອຸດບໍັ່ແມ່ນພໍຂັ່ ອງລູກ. ແມ່ນແມ່ຫັນ້ີ ລະທ່ັີກະທໍາຜດິ ອັນໃຫຍ່ຫວງຕ່ັໍພໍັຂ່ ອງລູກ” “ເຈົເາຫງົ ລືມແມແລວ້ ເບາະ?\" ພະລາຊນີ ຖີ າມ. “ບໍ່ັດອກ, ແມ່ແມ່ນພະລາຊີນີ, ແມ່ນເມຍຂອງອາວ ແລະແມ່ກໍ່ັແມ່ນແມ່ຂອງລູກ, ລູກບຊ່ປາຖະໜາຢາກ ໃຫມ້ ນັ ເປັນ ແນວນ້ີັນ ! ຢ່າ ! ຢາ່ ລູກ ! ນັ່ງລົງ, ໃນເມອື່ັ ລກູ ເວົ້າີ ກ່ຽວກບັ ເລັືອ່ ງທັງໝົດຂອງແມ່.” “ແມ່ນຫຍງັ ແນວນີ! ເຈ້ີົາຈະຂ້າແມ່ວາ ? ” ນາງໄຫຂ້ ີ້ນ, ແລ້ວພະລາຊີນີກຮໍ ້ອງວ່າ “ ຊ່ອຍແດ ່!ັ ຊ່ອຍແດ່! ” ໂປໂລນີອຸດ ພວມລີ້ຢູ່ໃນຜ້າກັ້ງີ ຂອງຫ້ອງພະລາຊີນີ ເຂົາໄດ້ຕົກລົງກັບໂຄດີອດຸ ວ່າ ເຂົາຈະມາຈອບລັກຟັງ ເລ່ັືອງ ຕ່າງໆ ທຕີ່ັ ່ັໍາແລັດຈະເວ້ີາົ ອອກມາ. ພະລາຊີນີກຮໍ ູ້ດວີ ່າ ໂປໂລນີອຸດລີຢ້ ໃູ່ ນບ່ອນນ້ີັນ. ເມອ່ືັ ໄດ້ຍິນສຽງແນວນັ້ີນ, ໂປໂລ ອຸດກໍຮອ້ ງອກີ ວ່າ:“ຊວ່ ຍແດ ັ່ ! ຊ່ວຍແດ ັ່ !” “ແມ່ນຫຍງັ ? ໂຕໜຫູ ວະ ? \"ຮາໍ ແລດັ ຮອ້ ງຂນ້ີ , ພ້ອມດຽວກນັ ນີັນ້ ຮາໍ ແລັດກັໍ່ຖອດດາບອອກມາແລ້ວແທງ ໄປບອ່ ນ ຜ້າກ້ງັີ ເໜງັ ຕີງນນີັ້ , ຮໍາແລດັ ຄດິ ວ່າ ແມນ່ ໂຄຕີອຸດມາລ້ຢີ ຫູ່ ີ້ນັ , ຮໍາແລດັ ໄດ້ຂ້າຄົນເສຍແລ້ວ, ເມືອ່ັ ຮໍາແລັດໄດ້ ຖອດດາບອອກມາຈາກຜ້າກງ້ີັ , ລາວຈິງ່ັ ໄດເ້ ຫນັ ວາ່ ລາວຂາ້ ໂປໂລນີອຸດ. “ໂອຍ !ແມນ່ ເຈີົາ້ ເຮດັ ຫຍັງແບບນີ້ ! ພະບາຊນີ ີຮອ້ ງໄຫຂ້ ້ີນ. “ເຮົາເຮັດຫຍັງຊັີ້ນຫວະ ! ແລັດຕອບ”. ແລະມັນຊົ່ັວໄປກວ່າຂ້ານພະລາຊາແລ້ວໄປແຕ່ງງານກັບນ້ອງພະ ລາຊາເບາະ ?” “ຈັ່ງໃດເຈີາ້ົ ຈ່ງັິ ກເໍ ວາ້ົີ ໃຫແ້ ມແ່ ນວນ້ີັນ ? \"ລາຊນີ ີຖາມ.ຕ່ັຈໍ າກນນ້ີັ ,ຮາໍ ແລັດໄດ້ຈກົ ເອົາຮູບອອກມາສອງແຜ່ນ, ແແຜນ່ ໜ່ງືັ ແມນ່ ຮູບພລໍັ່ າວ ແລະອີກແຜ່ນໜັ່ງື ແມ່ນຮບູ ຂອງໂຄຕີອດຸ . “ເບີັ່ງຮບູ ນີ້ ຫຽວເບີງ່ັ ຮູບນ້ີມັນແມ່ນສອງອາ້ ຍນ້ອງ. ຈງ່ັົ ເບິັງ່ ຄວາມສະຫງາ່ ງາມທັີ່ປະກົດອອກຢູ່ເທີງໃບໜ້າ ຂອງພ່ໍັເປນັ ອາວ ? ແມ່ນຫຍັງມາເຮດັ ໃຫ້ແມຟ່ ້າວຟັ່ງແຕ່ງງານກບັ ເຂົາ ? ນັີນ້ ແມ່ບັໍ່ສາມາດເອ້ີນມັນໄດ້ວ່າຄວາມຮັກ, ເພາະໄວເຮົາ ເບີັ່ງເພັີ່ນ ຄືກັນກັບເທບພະເຈ້ົີາ. ເຮັດແນວໃດແມ່ຈິ່ັງສາມາດຫົງລືມພໍັ່ໄປໄດ້ຢ່າງໄວວາ ແລະເກີດເພັິ່ງ ພໍໃຈກັບຜູ້ ອາຍຸກະສຽນຂອງແມ່ເລືອດກໍັ່ຄືວ່າມັນເຢືອກເຢັນພໍສົມຄວນແລ້ວ. ແມ່ນຫຍັງອີກທີັ່ມາເຮັດໃຫ້ແມຫ່ ູ ໜວກຕາບອດ ? ແມນ່ ຫຍັງມາເຮດັ ໃຫດ້ ວງຕາຂອງແມ່ ຂາດຄວາມຮູ້ສກື ແລະແມ່ນຫຍັງມາເຮດັ ໃຫ້ແມຕ່ ັດສິນໃຈ ໂດຍປາສະຈາກເຫດຜົນ ?” “ໂທ ! ຮໍາແລັດ, ຢາ່ ສເຸ ວ້ີົາຫຍງັ ອີກເລີຍ !\"ລາຊີນທີ ງັ ເວົີ້າທງັ ໄຫ້ “ເຮັດແນວໃດ ແມ່ຈິງມີຄວາມສາມາດຢູ່ກິນນໍາຄົນແນວນັ້ີນໄດ້, ກັບຄົນທີັ່ບໍັ່ມີຄຸນຄ່າເຖິງໜື່ັງສ່ວນສິບຫືໜື່ັງສ່ວນ ຮ້ອຍ ຂອງຜົວກົກຜົວເຄີ້າົ ຂອງແຟນ້ີນັ ” “ໃນຂະນະທີັ່ຮ່າແລດັ ພວມໃຈຮາ້ ຍເຖງິ ຂ້ນີັ ເຖິງຂີດຢູ່ນີນັ້ ,ຜີກໍໄດ້ປະກດົ ຕວົ ຢຕູ່ ໜ່ັໍ ້າຮໍາແລັດ. “ໂອ ! ຊວ່ ຍເຮົາແດເ່ ທາະ ! \" ຮາ່ ແລດັ ຮອ້ ງອອກມາອີກ, “ທາ່ ນມາບອກເຮົາບັ່ໍ? ຍ້ອນຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງ ເຮາົ ,ເຮາົ ໄດ້ຫງົ ລືມເຮດັ ສ່ັງິ ທັເີ່ ຮາົ ໄດສ້ ັນນາກບັ ທາ່ ນຊັີນ້ ບໍັ່ ? \" “ລາວເປັນບ້ານແທໆ້ ” ລາຊີນເີ ວົ້ີາກບັ ຕນົ ເອງ. “ຢາລືມຄໍາສັນຍາຂອງເຈີ້ົາກໍແລ້ວກັນ“ຜີເວົ້ີາຂ້ີນ” ແຕ່ກໍພະຍາຍາມເບິງ່ັ ແມ່ຂອງເຈົີ້າມີຄວາມຢ້ານກົວຫາຍ ພຽງໃດ. ຈົັງ່ ເວົີ້າກບັ ລາວ ແລະຊວ່ ຍເຫອື ລາວ.ຮາໍ ແລດັ !\" “ມີຫຍັງເກີດຂນ້ີ , ແມ່? ”ຮໍັາ່ ແລດັ ເວີາົ້ “ມຫີ ຍງັ ເກີດຂ້ນີ ກບັ ລກຸ ? “ລາຊີນີຖາມ.” ລູກຄຫື ຽວເບ່ງັິ ອັນໃດອັນໜັືງ່ ທັບີ່ ໍມ່ັ ີຕົນຕົວ ແລະກໍເວ້ີົາກັບມັນ. ໂອ! ລູກ ແມ່, ແມນ່ ລກູ ຫຽວເບ່ັິງຫຍງັ ເກາະ?\" “ເບີັ່ງເພນ່ັິ ! ໆ” \"ແມນ່ ລູກເວີົາ້ ກບັ ໃຜແທ້?” “ແມບ່ ່ໍັເຫຫນຫຍັງຫວະ ? ຢຫູ່ ນີັ້ ນາ ! ແມບ່ ັ່ໄໍ ດຍ້ ິນຫຍງັ ເບາະ?\" ຮໍາແລດັ ຖາມ. “ບໍ່ເັ ຫນັ ຫຍັງເລີຍ”. “ເບັິ່ງກ້ນີັ ແມ່ ! ເຫນັ ບາໍ ເພັີ່ນກໍາລັງຈະໜໄີ ປ.ເພ່ັນີ ແມ່ນພໍັ່ຂອງລູກ” 89
“ມັນບມ່ັໍ ຜີ ດິ ອກ. ລູກເຫັນມັນເພາະລູກເປນັ ບ້າເສຍສະຕິ\"ລາຊນີ ເວົາ້ີ . “ລູກບໍັ່ໄດ້ເສຍສະຕິດອກ ຜີພໍັ່ຂອງລູກມາບ່ອນນີ້,ເພາະວ່າແມ່ໄດ້ເຮັດສິັ່ງໃດສິ່ັງໜ່ັງລົງໄປ, ແມ່ເຈົ້ີາໄຫ້ວ ວອນເທບພະ ເຈົ້ີາ ເພື່ັອເພີັ່ນຈະອະໄພໂທດໃຫ້ແກ່ແມ່. ແມ່ຢ່າກັບຄືນໄປຫາພະລາຊາ ແລະກໍຢ່າກັບໄປເປັນ ເມຍຂອວມັນອີກຕໄ່ັໍ ປເດດັ ຂາດ.\" “ລູກເປນັ ບາ້ ແທໆ້ !” “ລຸກບໍັ່ໄດ້ເປັນບ້ານດອກແມ່ ! ແຕ່ວ່າແມ່ອາດຈະປ່ອຍໃຫ້ໂຄດີອຸດ ຄິດວ່າລູກເປັນບ້າແທ້ ແລະກໍຢ່າໄດ້ ບອກກັບໂຄດີອຸດຮູ້ກ່ຽວກັບສິັ່ງທີັ່ລຸກໄດ້ເວົ້ີານໍາແມ່ເມືັ່ອຜ່ານມານີ້ ສັນຍາກັບລູກແນວນັີ້ນລະ, ລູກໄປກ່ອນ,ນອນ ຫັບຝັນດີ.” ເມືັອ່ ໂຄດີອຸດມາເຫນັ ແມ່ຮາ່ ແລດັ , ລາວກຮໍັ່ ູ້ວ່າ ມນັ ມີສັິ່ງໃດສິ່ັງໜັ່ືງເກີດຂີນ້ . “ຮັາໍ່ ແລັດ ! ເປນັ ແນວໃດ?”ເຂ້ີົາຖາມຂີ້ນ. “ລາວເສຍສະຕິແຮງຫາຍ ບ່າຕາ່ ງຫຍັງກັບຄີນື້ ທະເລ ແລະລມົ ພາຍຸໃນຕອນທັີ່ມັນກະພົບກັນ” ລາຊີນີທັງໄຫທ້ ງັ ເວີົ້າ.“ ໃນ ເວລາທ່ລັີ າວໄດ້ຍິນສຽງສັ່ງິ ໃດສິັ່ງໜ່ືັງເໜັງຕິງຢູ່ໃນຫ້ອງນອນຂອງເຮົາ, ລາວໄດຮ້ ້ອງອອກມາດວ້ ຍຄວາມເມົາບ້າ ແລະ ດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງລາວວາ່ “ໂຕໜ!ຸ ໂຕໜຸ!” ແລະໄດ້ຂາ້ ໂປໂລນອີ ດຸ .\" ໂຄດີສຸດເວາ້ີົ ວ່າ“ ອົງຊາຍເປັນບ້ານມ້ີ ນັ ອັນຕະລາຍ. ພວກເຮາົ ຕ້ອງສງົ່ັ ລາວໄປປະເທດອັງກິດ” ໂຄດີອຸດໄດ້ ອອກຄໍາສັ່ງໃຫ້ແລັດ ໂດຍເວົ້ີາວ່າ:“ ເຮົາຈະສົ່ັງເຈົ້ີາໜີໄປຢູ່ປະເທດອັງກິດ. ເຮັດແນວນັີ້ນຈ່ັງຈະມຄີ ວາມ ປອດໄພ. ເມື່ັອໃດປະຊາຊນົ ຊາວເດັນມາກໄດ້ຮູ້ວາ່ ໂປໂລນີອຸກຕາຍໄປແນວໃດ ແລ້ວພວກເຂາົ ອາດຈະທໍາຮ້າຍ ແລະຂ້າ ເຈີົ້າ ຖມີ້ . ຕຽມຕວົ ໄວໆຊາເຮ້ືີອກາໍ ລັງລໍຖ້າຢູ່.\" ໂຄດີອດຸ ບໍໄັ່ ດ້ບອກໃຫ້ຮ່ໍັາແລັດຮູ້ດອກວາ່ ເຂົາເອງໄດຂ້ ຽນຈົດໝາຍສະບັບໜ່ັງສົງ່ັ ເຖິງເຈ້ົີາຊີວິດອັງກິດ.ເຂົາ ເອົາ ຈົດໝາຍສະບັບນັ້ີນມອບໃຫເ້ ພື່ັອນຂອງຮາໍ ແລັດ ທງັ ສອງຄນົ ເປັນຜູ້ຮັກສາໄວ້. ເນີ້ືອໃນຂອງຈົດໝາຍໄດ້ບອກ ວາ່ ຖ້າຮໍາ ແລດັ ໄດໄ້ ປເຖງິ ປະເທດອັງກດິ ເວລາໃດ, ກໍໃ່ັ ຫ້ເຈ້າົີ ຊວີ ິດອງັ ກິດຂ້າຮໍາແລດັ ຖິມີ້ ເສຍທນັ ທີ. ເມອືັ່ ຮໍາແລັດເດີນທາງໄປເຖິງທ່ານກາງທະເລ, ຮາໍ ແລັດກສໍ າໍ ນກໃຈໃຈວ່ສໂຄຕີອຸດຕ້ອງມແີ ຜນການໃດໜັ່ງ ທ່ບັີ ໍ່ດັ ີ ຕ່ໍຕັ ນົ ເອງຢາ່ ງແນ່ນອນ. ດັງ່ ນີັ້ນ, ລາວເອງຈັ່ງບໍໄ່ັ ດ້ວາງໃຈຕ່ັເໍ ພອືັ່ ນຮວ່ ມທາງສອງຄນົ ນັີ້ນ. ຕອນກາງຄືນຂອງມີ້ື ໜື່ັງ, ຮໍາ ແລັດໄດ້ລຸກຂືີ້ນມາ ແລະໄດ້ຊອກຫາໜັງສືທີ່ັເພ່ັືອນສອງຄົນໄດ້ຮັກສາໄວ້. ຮໍາແລັດລັດເປີດເບິ່ັງຈົດໝາຍ ແລະອ່ານທຸກ ຖ້ອຍຄໍາທີັ່ໂຄດີອຸດຂຽນຫາເຈົ້ີາຊີອິດອັງກິດ, ແລ້ວຈິັ່ງໄດ້ຮູ້ວ່າ ໂຄດີອຸດຫວັງປອງທໍາຮ້າຍຕົນ. ຮໍາ ແລດັ ໄດລ້ ບຊ່ືຕັ ົນແລວ້ ຂຽນຊືັ່ເພືັອ່ ນທງັ ສອງຄົນໃສແ່ ທນ. ໃນມື້ີຕໍ່ັມາ, ເຮືອກັບຮໍາແລັດໄດ້ພົບກັບໂຈນທະເລຈິ່ັງເກີດການຕໍັ່ສູ້ກັນ. ໃນຂະນະທີ່ັກໍາລັງຕໍ່ັສູ້ຢູ່ນັ້ີນຮໍາ ແລັດໄດ້ ໂດດເຂາີົ້ ໄປໃນເຮອື ຂອງໂຈນທະເລ, ພອ້ ມດຽວກນັ ນັີ້ນເຮືອທແ່ີັ ລັດກະໂດດຂນີ້ ມາກໍຖກື ລອຍໜີອອກໄປ ເມອື່ັ ໂຈນທະຫານຊາບວາ່ ຮໍາແລັດແມນ່ ເຈ້າົີ ຊາຍແຫ່ງເດັນມາກ, ພວກເຂາົ ຈງັ່ິ ປະພດຕີຕັ່ໍ. ພວກເຂົາໃຫ້ຕໍາ ແລັດ ສັນຍາຕໍັ່ພວກເຂົາວ່າ ເມື່ັອໃດຫາກຮໍາແລັດກັບຄືນເມືອເຖິງອານາຈັກຂອງຕົນ ຮໍາແລັດຕ້ອງເຮັດສິ່ັງໃດໜັ່ຝ ເພືັ່ອພວກ ເຂົາ. ຈາກນັ້ີນ, ພວກໂຈນສະຫັດໄດ້ນໍາຕົວແລັດມາເຖງິ ຝັ່ງເດັນມາກ ດ້ວຍຄວາມປອດໄພ. ຈາກບ່ອນ ນັີ້ນ, ຮໍາແລັດ ໄດ້ຂຽນໜັງສືສົ່ັງເຖິງເພັື່ອນຂອງລາວ ຄືໂຮຣາຈີໂອຈັ່ງໄດ້ເລົ່ັາເຫດການຕ່າງໆໃຫ້ໂຮຣາຈີໂອໄດ້ຊາບ ນາໍ . ຮໍາແລດັ ໄດ້ ຂຽນວ່າ: ເຮົາກໍາລັງຖືກປະຖີ້ມຢູແ່ ຄມທະເລໂດຍປາສະຈາກເງີນ ແລະເຄື່ັອງນຸ່ງຖື, ເຮົາຂໍພົບກັບເຈົີ້າໃນມືີ້ອື່ັນແລະ ຈະ ເລາັ່ົ ເລອັ່ື ງການກັບຄືນມາໃນປະເທດເດນັ ມາກຢ່າງແປກປະຫາດຂອງເຮົາສູ່ຟງັ .\" ມ້ີືຕໍ່ັມາ, ຂະນະທ່ີັຮາໍ ແລັດເດີນທາງກັບສູ່ພະລາຊາວັງ, ລາວໄດເ້ ຫັນຜເູ້ ຖ້ົີາສອງຄົນກໍາລັງຂຸດຂມຸ ຢູ່. ງນີ້ແມ່ນ ຂຸມຝັງ ສບົ ໃຜ? ຮໍາແລດັ ຖາມ, ແຕສ່ ອງເຖີາ້ົ ນັ້ນີ ພັດເວ້າີົ ໄປເລ່ັືອງອ່ືັນເຮັດໃຫ້ແລັດບ່ັໍສາມາດເຂີົາ້ ໃຈໄດ້. ດງັ່ ນນີ້ັ , ຮ່າ ແລັດຈ່ັງ ບັໍຮ່ ວູ້ າ່ ນີ້ນັ ແມນ່ ຫຼຸມຝັງສບົ ຂອງນາງໂອເຟລີອາ. ໂອເຟລອີ າໄດເ້ ສຍສະຕເິ ປັນບາ້ ປວ່ ງ ນັບແຕມ່ ້ືີຮໍາແລັດໄດ້ຂາ້ ພັໍຂ່ ອງຕົນເປັນຕົີ້ນມາ, ນາງບໍຄັ່ າດຄິດວາ່ ຊາຍທ່ັີ ນາງຮັກຈະສາມາດກະທໍາແບບນັີ້ນ. ຈາກນັ້ີນນາງກໍັ່ໄດ້ແຕ່ເລາະເກັບເອົາດອກໄມ້ແລ້ວກໍເອົາໄປຢາຍໃຫ້ຜູ້ຄົນຕາມ ທາງ ຫື ສະຖານທີຕັ່ າ່ ງໆ. ມື້ໜີ ັືງ່ ນາງຢາກເກັບດອກໄທຢູ່ປາຍງ່າຂອງມນັ ຊງັ່ ເດອອກໄປຫາຫວ້ ຍນ້ໍີາແຫ່ງໜ່ັງ. ຂະນະ ນາງໄດ້ໄຕ່ໄປງ່າໄມ້ນັ້ີນມັນກໍໄດ້ຫກັ ລົງຈ່ັງເຮັດໃຫ້ນາງໄດ້ຕົກລົງນ້ີໍາ. ເຄັື່ອງນງຸ່ ນາງໜກັ ເກີນໄປ ນາງຈ່ັງຈົມນີ້ໍາຕາຍ. ຂະບວນແຫ່ສບົ ຂອງນາງໂອເຟລີອາໄດ້ມຸງ່ ໜາ້ ເຂີ້າົ ມາສູ່ຫຸມຝງັ ສົບ. ຢູ່ຮ່ວມຂະບວນດັງ່ ກາ່ ວມທີ ັງພະລາຊນີ ີ້ 90
ຕະຫອດເຖງິ ເສນາອາມາດ, ພອ້ ມນັີນ້ ອາ້ ຍຂອງລາວຊວືັ່ າ່ ລາແອກັ ( Laerte )ກໄັ່ໍ ດມ້ າພອ້ ມ. ຮໍາແລັດບໍັ່ທັນຮູ້ເລືັ່ອງຫຍັງທັງໝົດ, ລາວເຫັນລາແອຢືນຢູ່ແຄມພູມ ແລະເວົີ້າເຖິງເລືັ່ອງຂອງໂອເຟລີອາ ຈາກ ນັີ້ນຮໍາແລັດກໍເຫັນພະລາຊີນີໂຍນຊໍັ່ດອກໄມ້ລົງໄປຫຼຸມຝັງສົບທັງເວົ້ີາຂີ້ນວ່າ:“ດອກໄມທັ່ີຫອມຫວນຈົັ່ງເປນັ ຂອງຍິງສາວ ທີັ່ໜ້າຮັກນີເ້ ທາະ, ຂ້ອຍມີຄວາມຫວັງວ່າເຈ້ົີາຊິໄດ້ເປັນຄູ່ຂອງຮາໍ ແລັດຂອງຂ້ອຍ,ຂອ້ ຍປາຖະໜາຢາກ ວາງຊໍັດ່ ອກໄມ້ນີລ້ ງົ ໃສ່ ບ່ອນນອນແຕງ່ ງານໃໝ່ຂອງເຈີາົ້ ຂອງບຢັໍ່ າຄິດວາງມນັ ລງົ ໃສ່ຫຼຸມຝັງສົບນເ້ີ ລີຍ.” “ຢາ່ ຟ້າວ ! ຢາ່ ຟາ້ ວຄວັດດນິ ຖມົ ເທອ່ັື ຂໃໍ ຫ້ເຮາົ ໄກອ້ ຸມ້ ກອດນອ້ ງສາວຂອງເຮົາເປັນເທືອັ່ ສຖດທາ້ ຍເສຍກ່ອນ” ລາແອັກຮ້ອງຂີ້ນ ຈາກນີັນ້ , ລາແອັກກໂໍ ດດເຂີາ້ົ ໃນຫຼຸມຝງັ ສົບທນັ ທີ. ຮໍາແລັດໄດ້ຍິນແລະໄດ້ເຫັນແນວນັີ້ນຈັ່ງໄດ້ແລ່ນເຂົີ້າໄປຫາແລະໂດດລົງຫຼຸມສົບໄດ້ຢືນຄຽງຂ້າງລາແອັ ກ ແລວ້ ຮອ້ ງຂນີ້ ວ່າ:“ເຮົາກຮໍ ກັ ໂອເຟລີອາຫາຍກວ່າອາ້ ນຂອງນາງຮັກນາງເປັນໝັ່ືນໆເທັື່ອ\". ທນັ ໃດລາແອັກໄດ້ເລ່ີັມຕີ ກບັ ຮົ ແລດັ . ລາແອກັ ໄດຮ້ ເູ້ ລັອື່ ງຈາກໂຄອຸດວາ່ ຮໍາແລັດເປນັ ຜູ້ຂ່າພ່ຂໍັ ອງເຂາົ . ບັນດາເສນາອາມາດທງັ ຫາຍທຢ່ີັ ືນຢູ່ໃກ້ ຫຼຸມຝັງ ສົບນັີ້ນ ໄດ້ພາກນັ ໂດດເຂ້ີົາຫາ້ ມຊາຍໜມຸ່ ທັງສອງ. ຝາ່ ຍແລດັ ຊໍ້ີາພດັ ບ່ັໍເຂາ້ີົ ໃຈເປັນຫຍັງລາແອກັ ຈື່ງັ ມີຄວາມ ຄຽດ ຂົມ່ັ ໃຫ້ຕົນເອງເຖິງພຽງນ້ີັນ. ລາວບໍທັ່ ນັ ຮວູ້ າ່ ໂຄອຸດເປັນຜ້ບູ ອກວ່າຮາັໍ່ ແລັດເປັນຜູ້ຂາ້ ໂປໂລນອີ ຸດ. ດ່ັງນີ້ັນ, ລາ ແອກັ ຈ່ງັ ຄຽດແຄ້ນແລະຢາກຂ້າຮາ່ໍັ ແລດັ ຖິີ້ມ. ພາຍຫັງຈາກຮໍາແລັດໜີອອກຈາກຫຼຸມຝງັ ສົບຂອງໂອເຟລີອາແລ້ວ, ໂຄດີອດຸ ຈງັ່ ໄດເ້ ວີ້ົາກັບລາແອັກກ່ຽວກັບ ແຜນການຂອງພວກເຂາົ ເພືັອ່ ຈະຂ້າແລດັ . ພວກເຂົາໄດ້ວາງແຜນຈັດການດາບ ລະຫວ່າງລາແອັກກັບຮໍາແລັດ ຕາມ ທໍາມະດາແລ້ວການສູ້ດາບກັນຜາ່ ນມາບໍ່ເັ ຄຍີ ມີຫຍັງອັນຕະລາຍ ເພາະວ່າຢູ່ປາຍດາບຂອງແຕ່ລະຄົນຈະມີປອກສຸບ ໄວ້, ແຕ່ໂຄດີອຸດພັດບອກໃຫ້ລາແອັກໃຊ້ດາບ ໂດຍບໍ່ັມີປອກສຸບທາງປາຍ, ເຮັດແນວນັີ້ນກໍເພື່ັອຂ້າຮໍາແລັດໂດຍ ເຈຕະນາ.ລາແອັກກໍປາຖະໜາຢາກເຮັດແນວນີ້ັນ ເພອ່ັື ຈະຂາ້ ແລັດໃຫໄ້ ດ້. ພອ້ ມນນັີ້ ຢູ່ປາຍດາບຂອງລາແອັກກໍຖືກ ທາ ດ້ວຍຢາພິດ. ໂຄດີອດຸ ໄດໃ້ ຫສ້ ັນຍາວ່າຖ້າຫາກລາແອກັ ບັ່ໍສາມາດແທງຫືເຮັດໃຫ້ແລັດມບີ າດແຜໄດ້ເຂາົ ກໍມີແຜນ ຈະ ເອົາຢາພດິ ໃຫ້ຮໍາແລັດດ່ມືັ . ຈາກນ້ີນັ ເສນາຂອງພະລາຊາໄດ້ມາບອກໃຫ້ຮໍາແລັດຮູ້ວາ່ ແລັດຕ້ອງໄດ້ສູ້ດາບກັບ ລາ ແອັກ. \"ລາແອັກຈະຊະນະເຈ້ີົາຢ່າງແນນ່ ອນ”. ໂຮຮາຈໂີ ອບອກຮາໍ ແລດັ \"ການສູ້ດາບທີຜັ່ າ່ ນມາແມນ່ ບັ່ມໍ ໃີ ຜສາມາດເໝົາຊະນະລາແອກັ ໄດ້ຈັກເທື່ອັ ”. “ເຮາົ ບຄັໍ່ ດິ ວາ່ ຈະເປັນແນວນ້ັີນດອກ \"ຮໍາແລດັ ຕອບ” ນບັ ແຕລ່ າແອັກໄດໄ້ ປຝຣັງ່ ຫາຍໆເທ່ືັອທີຜ່ັ ່ານມາ,ເຮົາ ເຄີຍໄດ້ ຊອ້ ມດາບມາຄືກັນ “ຮາໍ ແລັດຢໍ້ີາຕມັ່ື \" ແຕເ່ ຮາົ ຮູສ້ ກື ວາ່ ມັນມີເບ້ີືອງຫັງບາງອັນຂອງເຂົາຕ້ອງມີແຜນເທັື່ອທໍາ ຮາ້ ຍເຮາົ ຕາງຫາກ.” ຕ່ໍນັ ້ັນີ ມາ, ການສ້ດູ າບກໍໄດເ້ ລ່ີມັ ຂ້ນີ ,ເບືອີ້ ງຕ້ີົນມທີ າ່ ທີວາ່ ແລັດມີທາ່ ຊະນະລາແອກັ . ດງັ່ ນ້ັີນ, ໂຄດີອຸດຈ່ັງເຜ່ັົາ ຈອກຢາພິດມອບໃຫ້ຮໍາແລັດ,ແຕ່ແລັດຊໍີ້າພັດວາງຈອກນັີ້ນໄວ້ ແລະເວົ້ີາວ່າ: “ເຮົາຈະດື່ັມຕາມທີຫັງ ແຕ່ລາຊີນີ ຊໍີ້າພັດຢາກສະແດງໃຫ້ຮໍາແລັດເຫັນວ່າຕົນເອງມຄີ ວາມດອີ ົກດໃີ ຈເພັິ່ງພໍໃຈຕໍັ່ໄຊຊະນະຂອງລູກຊາຍ ດັ່ງນັີ້ນ, ນາງ ຟ້າວ ຍກົ ເອົາຈອກນັ້ນີ ມາຕັືມ່ . ຄາວໜື່ັງລາແອັກໄດ້ເຮັດໃຫ້ແລັດມີບາດແຜຈາກດາບທີອັ່ າບຢາພິດ ແລະ ການຕໍັ່ສູ້ຍັງດໍາເນີນຕໍັ່ໄປ ດ້ວຍ ຄວາມຜິດພາດໂດຍບັງເອີນທັງສອງຄົນໄດ້ເຮັດດາບຫຼຸດອອກຈາກມື, ຮໍາແລັດຄວາດາບຂອງລາແອັກໄດ້. ຈາກ ນັີ້ນຮາໍ ແລັດກໍສາມາດແທງລາແອັກໄດ້. ຕ່ໍັມາບ່ດໍັ ົນ ລາຊິນກີ ລໍ ົ້ມີ ຟບຸ ລງົ ພືີນ້ . “ພະລາຊີນເີ ປັນຫຍັງໄປ ! “ແລັດຖາມ”ມຫີ ຍງັ ເກດີ ຂີ້ນ?\" “ລາວຮ້ສູ ກື ບສັໍ່ ະບາຍເມື່ັອເຫນັ ເລອື ແໄຫອອກມາຈາກບາດແຜຂອງເຈົ້າີ \" ໂຄດອີ ດຸ ຕອບ. ກອ່ ນຈະສິນີ້ ໃຈລາຊີນີໄດ້ຮອ້ ງອອກມາວ່າ: “ນາ້ີໍ ດືັ່ມນນ້ີັ ! ແມນ່ ຢາພດິ !”ອດັ ປະຕູໃຫ້ໝດົ !” ຮໍາແລັດຮ້ອງ ຂນ້ີ . ບກິ ໜ່ັງື ລາແອັກລມີົ້ ຟຸບລົງ ຍອ້ ນລາວຖກື ແທງດວ້ ຍດາບ ທີອ່ັ າບດວ້ ຍຢາພິດ. “ບັໍ່ມຫີ ຍັງດອກທ່ີັສາມາດຊ່ວຍ ເອົາຊີວິດ ເຈົີ້າໄວໄດ້ ! ຮໍາແລັດເອີຍ ! \"ລາແອັກທັງເວົ້ີາທັງໄຫ້.\" ເຮົາໄດ້ແທາງເຈົາີ້ ດ້ວຍດາບທີອ່ັ າບຢາພິດ! ແລະ ເຮົາກຖໍ ືກແທງ ຊ່ວຍດາບນນັ້ີ ຄກື ນັ . ແມ່ຂອງເຈາ້ົີ ໄດດ້ ັືມ່ ຢາພິດແລວ້ . ແມນ່ ພະລາຊາຜູ້ດຽວເປັນຕົີ້ນເຫດ”. ຈາກນັີ້ນ, ຮໍາແລັດກໍໂດດເຂົ້ີາໄປຫາໂຄດີສຸດ. “ໃຫ້ມງຕາຍຍ້ອນຢາພິດຢູ່ປາຍຕາບຂອງກູນີ້ສາບັກຜເີ ວນ”, ຮໍາ ແລັດຮ້ອງຂ້ອີື ນທງັ ເອົາດາບແທງໂຄດສີ ຸດ. 91
“ມັນຖືກຕ້ອງແລ້ວທິລາຊາຄວນຈະຕາຍ \"ລາແອັກຄວນຄສງ.” ມັນໄດ້ປະສົມຢາພິດເພືັ່ອຂ້າມັນເອງ,ຮໍາ ແລັດ ເອຍີ , ຍົກໂທດໃຫ້ຂອ້ ຍດ້ວຍ. ມັນບແ່ັໍ ມ່ນເຈົ້າີ ທີ່ັເປັນສາຍເຫດແຫ່ງການຕາຍຂອງພ່ໍັຂແໍ ຍກໍຄືຂ້ອຍເອງ\". ຮໍາ ແລດັ ຮູສ້ ກ ວ່າຕົນເອງກຈໍ ະສິີນ້ ໃຈໄປໃນບໍັ່ດົນ. ລາວຈິງ່ັ ຫັນໜ້າໄປຫາໂຮຣາຈີໂອເພ່ືອັ ນຮັກ ແລະເວາ້ີົ ຄ່ອຍໆວາ່ : “ໂຮຣາຈີໂອ” ເພືັ່ອນຮັກ. ເຮົາກໍ“ຈະສິີ້ນໃຈໄປແລ້ວ,ເພືັ່ອນຈົ່ັງເລົ່ັາເລືັ່ອງໃຫ້ຊາວໂລກຟັງແຕ່ວ່າມີຫຍັງເກີດ ຂ້ີນ.” “ມນັ ຍັງມີຍາພິດເຫອື ຢູຈ່ ອກນີ້ບັໍ່? “ໂຮລາຈີໂອຮອ້ ງໄຫ້.\"ເຮາົ ກຢໍ າກຕາຍໃຫ້ມນັ ແລ້ວຄືກັນ.” “ໂຕຢາກິນມັນເລີຍ, ຖ້າຫາກໂຕຍັງຢູ່“ຮໍາແລດັ ທັງເວົີາ້ ທັງໄຫ້.“ເພືັ່ອນຕ້ອງມຊີ ີວິດສືບຕໍ່ັໄປອີກ ແລະກໍຈ່ັົງ ເລັ່າົ ການເປນັ ເພັອ່ື ນຂອງເຮົາສູ່ຊາວໂລກຟັງດ້ວຍ. ຈາຫນັີ້ນບັນດາປະຊາຊົນຈ່ັິງຮໄູ້ ດຄ້ ວາມເປນັ ຈິງ. ສ່ງັິ ທຍ່ີັ ງັ ຄົງເຫືອ ຢກູ່ ໍຄືຄວາມສະຫງບົ ສຸກ.” ຄ. ເນືີອ້ ໃນຄວາມໝາຍ ຮູບພາບຕົວລະຄອນແລັດໄດ້ປະກົດຂີ້ນຢ່າງເດັ່ນສະຫງ່າໃນຖານະທີ່ັເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ການຕໍ່ັສູ້ເພ່ັືອ ອິດສະຫະພາບ,ຄວາມຍຸດຕິທໍາ ແລະຄວາມກ້າວໜາ້ . ຄໍາເວົາີ້ ທ່ວັີ າ່ “ມຊີ ວີ ດິ ຫື ບມ່ັໍ ຊີ ວີ ດິ . ນີ້ນັ ແມ່ນບັນຫາ” ນີ້ແມ່ນ ຄໍາ ເວົີ້າທັີ່ມລີ ັກສະນະປັດສະຍາຢາ່ ງເລກິ ເຊ່ັິງ ແລະ ແຫມຄົມທີັສ່ ດຸ ໃນເລືອຝດັ່ງກ່າວ. ສໍາລັບປະເທດທັີ່ປາກພາສາ ອັງກິດຄໍາເວົີ້າທີັ່ວ່າ “To be or not to be\" (ທູບີອໍນັອດທູບີ) ໃຜໆກໍຮູ້ໄດ້ໂລດວ່າແມ່ນຄໍາເວົີ້າຂອງໃຜ. ຜ່ານຕົວ ລະຄອນຮໍາແລັດຄົນເຮົາຕ້ອງມີອຸດມົ ຄະຕິດ່ັງກ່າວກໍຕ້ອງມີການເສຍສະຫະທຸກສິັງ່ ທຸກຢາ່ ງແມ່ແຕ່ຊີວິດກຊສາມາດ ອຸທິດໄດ້ເພືັ່ອເປົ້ີາ ໝາຍອັນສູງສົ່ັງ, ການຕໍັ່ສູ້ຂອງຮໍາແລັດແມ່ນດຸເດອື ດຂ້ຽວຂາດລະອິດລະອ້ຽວຫາຍຮູບຫາຍສີຄື ຈາກໃນໂຕຫານອກ ໂຕ, ຈາກການຕເິ ຮັດເປນັ ບ້າກ້າວໄປສກູ່ ານຈັບອາວຸດລກຸ ຂ້ີນສູ້, ຈາກການຄົ້ນີ ຫາຫັກຖານໄປສູ່ ການປະເຊີນໜ້າໂດຍ ກົງ ແລະກ້າວໄປເຖິງການເອົາຊະນະໃນຂັີ້ນສຸດທ້າຍ. ຮໍາແລັດແມ່ນໄວໜຸ່ມແລະໄດ້ ເສຍສະຫະໄວໜຸ່ມຢາ່ ງຢາ່ ງສົມກຽດ ເພ່ັືອອຸດົມຄະຕິ. - ຜາ່ ນລະຄອນໄດຢ້ ່າງຈະແຈງ້ ຄື ສາຍເປນັ ທໍາສາຍກາງ ແລະ ສາຍອະທໍາ ສາຍເປນັ ທາໍ ສາຍກາງ ສາຍອະທາໍ ຮໍາແລັດ ເຢຕຣູ ໂຄດອີ ຸດ ໂຮຣຈີໂອ ລາແອກັ ໂປໂລນອີ ຸດ ໂອເຟລີອາ ຝ່າຍເປັນທໍາແລັດເປັນຕົວແທນ ແລະຝ່າຍອະທໍາມີໂຄດີອຸດຜູ້ເປັນອາວເປັນຕົວແທນ. ການໄດ້ໄຂຂ້ີໍ ຂັດ ແຍ່ງແມ່ນຈົບລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງໂຄດີອຸດ ແລະການເສຍສະຫະຂອງຮໍາແລັດ. ການສະນະຂອງຮໍາແລັດ ແມ່ນ ຍ່ັິງໃຫຍ່. ຄໍາຖາມ ແລະ ກິດຈະກາໍ 1.) ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ແມູ່ນ “ດວງດາວທີ່ັຮຸູ່ງແຈ້ງໃນທ້ອງຟ້າແຫູ່ງລະຄອນໂສກ” ນັກຮຽນເຫັນດນີ ໍາ ຄາໍ ເວີ້ົານ້ີບັໍ່? ໃຫເ້ ຫດຜົນ. 2.) ຈດັ ຕັ້ງີ ສນົ ທະນາເນ້ືີອໃນຄວາມໝາຍຂອງເລ່ັີອື ງ“ໂຮເມໂອ ແລະ ຈລຸ ຽດ” ແລະ ສົມທຽບກັບເລອັີື່ ງ“ຂຸນ ລຸ ນາງ ອີົ້ວ” ຂອງວັນນະຄະດລີ າວເຮາົ . 3.) ຈັດຕັ້ີງຫ້ອງອອກເປັນ 2 ກຸູ່ມ ແລ້ວໃຫ້ໂຕ້ວາທີກັນ ພາຍໃຕ້ຫົວຂໍ້ີທີັ່ວູ່າ: ເລືີ່ັອງ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈຸລຽດ” ສອນໃຫ້ ໝຸູ່ມສາວບໍ່ັມີທາງອອກແລວ້ ຫາທາງແກໄ້ ຂດ້ວຍການຂ້າຕົວເອງຕາຍ. ໃນກຸູ່ມໜືີງັ່ ໃຫ້ເປັນຝາ່ ຍ ເຫັນດແີ ລະ ອີກຝາ່ ຍ ໜັີ່ງື ໃຫເ້ ປນັ ຄດັ ຄາ້ ນ ແລະໃຫ້ເຫດຜົນ. ຊົມຮບູ ເງາົ ເລອືັີ່ ງ “ໂຣມໂີ ອ ແລະ ຈລູ ຽດ 92
ບດົ ທີ 4 ວັນນະຄະດສີ ະໄໝລດັ ທສິ ດັ ຈະທດັ 1. ກ່ຽວກບັ ວນັ ນະຄະດສີ ດັ ຈະທັດ ກ່ອນໜ້ານີ້ ການອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຄໍາວ່າ: “ລັດທິສັດຈະທັດ”ຍັງບໍັ່ທັນຈະແຈ້ງເທືັ່ອ ເພາະວ່າມີ ບາງຄາໍ ເຫນັ ໄດກ້ າ່ ວວ່າ \"ລດັ ທສິ ັດຈະທັດວຈິ ານ ແມ່ນທ່າອ່ຽງໜງ່ັ ທີເ່ັ ວີົ້າເຖິງແຕ່ຄວາມງາມເປັນພີື້ນຖານເທັົ່ານັ້ີນ\". ໃນທ່ັສີ ດຸ ນັກທດິ ສະດີວນັ ນະຄະດີ ໄດຄ້ ້ນົີ ຄວ້າ ແລະ ແບ່ງລດັ ທິສດັ ຈະທັດອອກເປນັ 3 ປະເພດໃຫຍຄ່ ື: - ລັດທິສັດຈະທັດ: ແມ່ນລັດທິວັນນະຄະດີທີັ່ສອງແສງຄວາມເປັນຈິງໃນສັງຄົມ ແຕ່ການສ່ອງແສງນັີ້ນບັໍ່ ໄດ້ເລືອກເຟນ້ັີ (ສອງແສງທງັ ຈຸດດີ ແລະ ຈຸດອອ່ ນ) - ລັດທິສັດຈະທັດວິຈານ: ແມ່ນລັດທິວັນນະຄະດີທີ່ັສ່ອງແສງຄວາມເປັນຈິງໃນສັງຄົມຄືກັນ ແຕ່ບັນຫາ ຕີນ້ົ ຕໍ ແລວ້ ແມ່ນຍກົ ບັນຫາ ແລະ ຂີໍ້ບົກຜອ່ ງມາຕາໍ ນິວິຈານ. - ລັດທິສັດຈະທັດສັງຄົມນິຍົມ: ແມ່ນລັດທິວັນນະຄະດີທີັ່ສ່ອງແສງຄວາມເປັນຈິງໃນສັງຄົມຄືກັນ ແຕ່ ນອກຈາກຈະຕາໍ ນວິ ິຈານແລ້ວ ມນັ ຍັງຊຊີ້ ອ່ ງທາງທັີເ່ ໝາະສົມ ເພືັອ່ ແກຈ້ ຸດບົກຜອ່ ງຕ່າງໆ. ລັກສະນະຂອງລັດທິສັດຈະທັດ ທີັ່ສະແດງອອກໃນບົດປະພັນຂອງຊາກດິກເກັນ. ສ່ວນຫາຍແລ້ວແມ່ນ ສອງ ແສງໃຫເ້ ຫນັ ກ່ຽວກັບຊີວິດການເປນັ ຢ່ຂູ ອງຊົນຊນັີ້ ກໍາມະກອນ ແລະ ຕໍານິວິຈານສິັ່ງທໂີ່ັ ຫດຮາ້ ຍປາ່ ເຖືັ່ອນຂອງ ສງັ ຄົມ ໃນສະໄໝນັີນ້ . ໃນຊ່ວງຕົ້ີນສະຕະວັດທີ 19-20 ເປັນຊ່ວງໄລຍະທີ່ັເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍສັບສົນທີ່ັສຸດໃນບັນດາປະເທດ ມະຫາອໍານາດໂລກ. ບັນຫາທີັ່ເກີດຂີ້ນຕົ້ີນຕໍແມ່ນບັນຫາສົງຄາມໂລກ, ສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະ ບັນຫາອືັ່ນໆ ເຊິັ່ງ ມັນໄດສ້ ົ່ັງ ຜນົ ສະທ້ອນເຖິງສະພາບວັນນະຄະດີ, ວດັ ທະນະທາໍ , ການເມືອງ, ເສດຖະກິດ....ຂອງອັງກິດ. ເນີ້ືອໃນ ວນັ ນະຄະດີສະໄ ໝນີ້ສວ່ ນໃຫຍ່ແມນ່ ສອງແສງບັນຫາສັງຄມົ ຢ່າງຈະແຈ້ງ ແລະ ເກດີ ມີກະແສວນັ ນະຄະດີໃໝ່ເກີດ ຂ້ີນນັີ້ນຄື ລັດທິສັດຈະ ທັດ ເຊິ່ັງເປັນລັດທິທີັ່ສ່ອງແສງເຖິງສະພາບຄວາມເປັນຈິງຂອງສັງຄົມຢ່າງຈະແຈ້ງ ນັບທັງ ເຫດການສໍາຄັນທ່ີັເກີດຂ້ີນໃນ ສັງຄົມ, ສະທ້ອນເຖິງບັນຫາການດໍາລົງຊີວິດຂອງແຕ່ລະຊັ້ີນຄົນ, ການພະເນຈອນ ຂອງເດັກກໍາພ້າ... ຜູ້ເປັນຕົວແທນໃຫ້ ແກ່ລັດທິສັດຈະທັດ ໄດ້ແກ ່ັ ນັກປະພັນ ຊາກ ດິກເກັນ (Charles Dickens) ເຊິ່ັງຜົນງານຂອງທ່ານລ້ວນແລ້ວແຕ່ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນສະພາບຕົງຈິງທີ່ັເກີດຂ້ີນກັບຄົນໃນສະໄໝນີ້ັນ ລວມທງັ ປະສບົ ການຊີວິດຂອງຕົວທາ່ ນເອງອກີ ດ້ວຍ. 93
ບດົ ທີ 5 ນກັ ປະພນັ ຊາກ ດກິ ເກນັ (Charles Dickens) 1. ປະຫວັດຫຍີ້ນໍ ກັ ປະພັນ ຊາກ ດິກເກນັ (Charles Dickens) (ຮູບທີ 42 ຊາກ ດກິ ເກນັ (Charles Dickens) ຊາກ ດີກເກັນ ເຊິ່ັງມີນາມປາກກາວ່າ ໂບສ (Boz) ເເປັນ ນັກ ປະພັນນັກຂຽນຂອງຊາວອັງກິດ ເກິດເມືັ່ອວັນທີ 7 ເດືອນ ກຸມພາ ປີ ພ.ສ. 1812 ເກິດທີ່ັເມືອງແລນພອສແຮມເຊີຍ ໃກ້ກັບ ຊາຍຝັງ່ ໃຕ້ໃກ້ ກບັ ປະເທດອງັ ກດິ , ເປັນລກູ ສະໝຽນຝາ່ ຍເງິນເດືອນ ຂອງກອງທັບ ເຮືອຊໍາລະເງິນ. ກໍາເນີດໃນຄອບຄົວຊົນຊັີ້ນກາງ ພ່ັໍ ເປັນຄົນທີ່ັມີຊີວິດ ຊີວາໃຈ ກວ້າງ, ໃນປີ 1814 ທ່ານໄດ້ຍ້າຍມາຢູ່ ລອນດອນແລ້ວຍາ້ ຍ ໄປຢູ່ເມອື ງແຊສແທມ ແລວ້ ທ່ານໄດ້ມີໂອກາດ ເຂົ້ີາໂຮງຮຽນ ແລະ ໄດ້ ເຮັດວຽກເປັນເດັກຮັບໃຊ້ໃນສໍານັກງານ ທະນາຍຄວາມຊັີ້ນສອງ ຮຽນ ຈົບແລ້ວ ຊາກ ຕິກເກັນ ຈິັ່ງໄດ້ເລັ່ີມ ເຮັດວຽກດ້ານສ່ັິງພມິ ເອກະສານ ແລະ ເປັນຜູ້ສືຂັ່ ່າວໃນລອນດອນ. ຕໍ ັ່ ມ າ ທ່ າ ນໄດ້ ພິ ມ ບົ ດຄວາ ມ ເ ປັ ນ ຈໍ າ ນວນຫ ວງຫ າ ຍ ໃ ນ ວາລະສານລາຍເດືອນນອກຈາກນ້ຍີ ັງມີເລັ່ືອງອັ່ນື ແລະ ບົດຄວາມລົງ ໃນໜັງສືພິມຕອນປາຍ, ໃນປີ 1836 ເຂົາໄດ້ຕີພີມເລືັ່ອງຍ່ອຍໂດຍ ໂບສ (Sketches by Boz) ແລະ ພິກວິກເປເປີ ແລະ ໃນປີດຽວກນັ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບແຄເທິລີນເຊິ່ັງເປັນລຸກຂອງໝູ່ ຊືັ່ ຈອດໂຮກາດສ ແລະ ມີລູກນໍາກນັ 1 ຄົນ ແຕ່ຫັງຈາກນັ້ີນກໍໄດ້ຢາຮ້າງກັນ. ຕໍັ່ມາ ຊາກ ຕິກເກັນ ໄດ້ເຮັດວຽກໜັກແຕ່ ເຊົີ້າຈົນຄັໍ່າ ຜະລິດງານວັນນະກໍາລວມທັງງານຂຽນເພື່ັອຕັ່ໍຕ້ານຄວາມຊ່ົັວຮາ້ ຍໃນສັງຄົມສະໄໝນັ້ີນອອກມາຍ່າງສະໝໍັ່າ ສະເໝີ ເປນັ ຈາໍ ນວນຫວງຫາຍ ແລະ ບັໍ່ເຄີຍສ່ງັົ ເລ່ັອື ງຊາ້ ກວ່າກໍານົດອກີ . ຊາກ ດີກເກັນ ໄດ້ເສຍຊີວິດເມື່ັອວັນທີ 9 ເດືອນ ມິຖຸນາ ປີ 1870 ລວມອາຍຸໄດ້ 58 ປີ ທ່ັີ Gad's Hill Place, Higham, Kent, ຂອງປະເທດອັງກິດ ໂດຍເສັ້ີນເລືອດອຸດຕັນໃນສະໝອງ ການຕາຍຂອງເຂົານັ້ນີ ເປັນສນູ ເສຍ ບຸກຄົນທີັ່ສໍາຄັນອີກໜືັ່ງຄົນ ໃນວົງການນັກຂຽນທີ່ັຍິ່ັງໃຫຍ່ທີັ່ສຸດຂອງອັງກິດ. (Carles Dickens) ເປັນນັກ ຂຽນທໄ່ັີ ດ້ ຮັບຄວາມນິຍົມຫາຍທ່ີັສດຸ ຂອງອງັ ກດິ . 2. ພາລະກດິ ການປະດິດແຕ່ງ ຊາກ ດິກເກັນ (Charles Dickens) ເລີັ່ມມີຜົນງານວັນນະກໍາແມ່ນການຂຽນໜັງສືພີມລາຍເດືອນໂດຍ ເລີັ່ມແຕ່ ເລື່ັອງ “ໂອລີເວີ ທະວິດ\" (ພ.ສ. 2380-2382), “ນີໂຄລາສ ນິກເກິນບ້ີ” (ພ.ສ. 2381-2382) ແລະ ເລືັ່ອງ “ໂອດ ດຽວລິໂອຊີຕີຊອບ” (1840-1841) ຫັງຈາກນັ້ີນ ຊາກ ດິກເກັນ (Charles Dickens) ໄດ້ໄປໃຊ້ ຊິວິດຢູ່ໃນ ຕ່າງປະເທດ ຜົນງານໃນໄລຍະຫັງຂອງທ່ານໄດ້ແກ່ ເດວິດ ຄອບເປີຟີລ (1849-1850), ບໍລິກເອົາສ (1855-1856), ເລືັ່ອງຂອງສອງຄົນ (1859), ຄວາມຄາດຫວັງອັນຍິັ່ງໃຫຍ່ (Great Expectation-1860-1861) ແລະ ບາງເລືັ່ອທີັ່ ຂຽນຍງັ ບັໍ່ທັນຈົບເລ່ັືອງ ຄວາມເລິກລັບຂອງເອດວິນດໍລຸດ (The Mystery of Edwin Drood- 1880) ຜົນງານທີັ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໄດ້ແກ່: “ລະຄອນຕະຫົກ” (1859), “ຮ້ານຂາຍເຄືັ່ອງທີັ່ເກົ່ັາແກ່” (ຄ.ສ. 1840-1848), “ໝາກກອກວິເສດ\" (1837-1818), “ນິໂຄລັດ ແລະ ນິກາສປີ” (1838-1839), “ບານາບີລັດ\" (1841), “ເພງຄິດສະມາດທີັ່ສະໜຸກສະໜານ\" (ຄ.ສ.1843-1844), “ເລື່ັອງເລົ່ັາສອງເມືອງ” (ຄ.ສ.1859), “ເດ ວິດເຝິກຕໍ່ັາຫວດ” (ຄ.ສ. 1849-1850), “ເວລາທີ່ັເຈັບປວດ\" (1854), ການລວມໝູ່ຂອງພວກເຮົາ (1864- 1865 ), “ເຮືອນເຢອື ກເຢັນ\" 1852-1853. 94
ສາໍ ມະນາເລອັ່ີື ງ “ລດັ ທສິ ດັ ຈະທດັ ໃນບດົ ປະພນັ ຂອງຊາກ ດກິ ເກນັ (Charles Dickens)” 1. ກຽູ່ ວກບັ ລັດທສິ ດັ ຈະທດັ . 2. ລກັ ສະນະຂອງລດັ ທິສດັ ຈະທດັ ທສີ່ັ ະແດງອອກໃນບດົ ປະພນັ ຂອງຊາກດກິ ເກນັ . ຕອບ: 95
ບດົ ທີ 6 ນະວະນຍິ າຍ ໂອລເິ ວີ ທວສິ (Oliver Twist) “ ເດກັ ຊາຍພະເນຈອນ” 1. ເລອ່ັື ງໂດຍຫຍີ້ໍ ນະວະນິຍາຍ “ໂອລິເວີ ທວິສ” ແມ່ນຜົນງານການປະດິດແຕ່ງຂອງທ່ານ ຊາກ ຕົກເກັນ ນັກຂຽນຊາວ ອັງກິດ ເຊງິ່ັ ຖກື ພມິ ອອກໃນປີ ຄ.ສ 1838, ແປເປນັ ພາສາລາວໂດຍ ກຫຸ າບສະຫວນັ . ໄດຖ້ ກື ພມິ ລງົ ໃນວາລະສານ ວັນນະສິນ ເມ່ືັອປີ ຄ.ສ 1992 ແລະ ໜັງສືພິມສຽງແຄນລາວປີ ຄ.ສ 1996 ເປນັ ນະວະນິຍາຍທັີ່ໜາ້ ອ່ານ, ມີຫາຍ ເຫດການທເ່ັີ ປນັ ຄະຕິ ແລະ ອຸທາຫອນສອນໃຈໃຫ້ແກເ່ ຍົາວະຊົນ ເພ່ືອັ ບໍ່ັໃຫຫ້ ົງຕົກເຂົ້ີາໄປໃນກມຸ່ ຄນົ ທີັ່ບ່ັໍດີ. ໂອລເິ ວີ ທວິສ ເປນັ ເດກັ ອານາຖາໃນຈາໍ ນວນຮ້ອຍໆຊີວິດທີັ່ຢູ່ຢ່າງທຸກທລໍ ະມານ, ເປາົັ່ ປ່ຽວດຽວດາຍພາຍ ໃນ ໂຮງລ້ຽງເດັກກໍ່າັ ພ້າ. ເຊິັ່ງ ໂອລີເວີ ທວິສ ໄດ້ຊັດເຊພະເນຈອນໄປຕາມຍະຖາກໍາ ເມືັ່ອອາຍຸຫາກໍໄດ້ 12 ປີເທົ່ັາ ນນ້ັີ , ຢູທ່ ັ່ີ ນະຄອນລອນດອນ ໂອລິເວີ ທວິສ ຖກື ບງັ ຄບັ ໃຫໃ້ ຊ້ຊີວິດຮ່ວມກບັ ພວກໂຈນລະກໍາ, ປຸ້ນຈີ້, ຂີ້ລັກງັດແງ້ ແລະ ຍັງຖືກ ບີບບັງຄັບ, ຂົ່ັມເຫັງຈາກຕາເຖົີ້າ ແຟກິນ ຫົວໜ້າແກ້ງໂຈນຢ່າງໂຫດຮ້າຍປ່າເຖືັ່ອນ. ແຕ່ດ້ວຍຫົວໃຈ ອັນບໍລິສຸດງົດງາມ ສຸດທ້າຍເດັກຊາຍພະເນຈອນຄົນນີ້ກໍໄດ້ລອດພົີ້ນຈາກພາຍຸຊີວິດ, ໄດ້ພົບຍາດຕິພີັ່ນ້ອງຂອງຕນົ ແລະ ພົບກບັ ອ້ອມແຂນ ອັນອບົ ອ່ນຸ ຂອງຄອບຄົວອກີ ຄີັ້ງໜັງ່ . (ຮູບທ4ີ 3 ໂອລິເວີ ທວິສ ຕອນຢໃູ່ ນໂຮງລຽ້ ງເດັກກໍັ່າພາ້ ) (ຮູບທີ 44 ໂອລເິ ວທີ ວສິ ຕອນຊດັ ເຊພະເນຈອນໄປລອນດອນ) 98
(ຮບູ ທີ45 ໂອລເິ ວີ ທວີສ ຕອນຖກື ບັງຄັບໃຫ້ໄປລັກປມີ້ື ແລວ້ ຖກື ໄລຈ່ ັບ) (ຮບູ ທີ 46 ໂອລເິ ວີ ທວິສ ຕອນໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫືອ ຈາກໂຣສ ແລະ ຍາແມ່ ເມໄລ) + ນະວະນິຍາຍ ໂອລີເວີ ທວສິ ມທີ ງັ ໝົດ 25 ຕອນຄື: ຕອນທີ 1 ໄວເດກັ ທີແສນເສ້ີາົ ຕອນທີ 2 ຮຽນຮ້ເູ ລືອ່ັ ງການຄາ້ ຕອນທີ 3 ແຟກິນ ແລະ ພວກເດກັ ນ້ອຍ ຕອນທີ 4 ລກັ ເຄັ່ືອງທ່ານບລາວໂລ ຕອນທີ 5 ການລັກພາໜີ ຕອນທີ 6 ຂ່າວຮ້າຍຈາກ ທ່ານບັເ່ໍ ບນີ້ ຕອນທີ 7 ການປນຸ້ ຕອນທີ 8 ຄວາມລັບຂອງຍິງໃກ້ຈະຕາຍ ຕອນທີ 9 ອຸບາຍຂອງ ແຟກິນ ແລະ ມັງ ຕອນທີ 10 ຂແໍ ຕ່ງດອງ ຕອນທີ 11 ໂອລເີ ວີ ລອດຊວີ ດິ ຕອນທີ 12 ຄວາມຮກັ ຕອນທີ 13 ການພົບໂດຍບັງເອີ້ນ ຕອນທີ 14 ຫັກຖານ ອນັ ສໍາຄັນ ຕອນທີ 15 ການພບົ ໂດຍບງັ ເອີນ ຕອນທີ 16 ທ່ານບຣາວໂລຮຄູ້ ວາມຈງິ ຕອນທີ 17 ສະມາສິກໃໝ່ ຂອງກຸມ່ ໂຈລະກໍາ ຕອນທີ 18 ໜຕີ້ ອດເຈີ ຖກື ຈັບ ຕອນທີ 19 ຜູ້ຖືກສົງໄສໃນກມຸ່ ຕອນທີ 10 ພົບກັນ ຕອນທ່ຽງຄືນ ຕອນທີ 21 ຄາດຕະກອນ ຕອນທີ 22 ມັງ ເລົັາ່ ເລອັື່ ງຂອງຕົນ ຕອນທີ 23 ຈດຸ ຈບົ ຂອງໄຊ ຕອນທີ 24 ກັບມາໄດ້ ຕອນທີ 25 ບດົ ມ້ວນທ້າຍ 99
ນະວະນິຍາຍ ໂອ ລເີ ວີ ທະວດິ (ຕອນທີ 1 ໄວເດກັ ທແີັ່ ສນເສາ້ົີ ) ຢໃູ່ ນເຮືອນລຽ້ ງເດກັ ກັໍາ່ ພາ້ ແຫ່ງໜງັ່ ໃນເມອື ງນ້ອຍໆ ບ່ໄໍັ ກຈາກລອນດອນ, ມີເດກັ ນອ້ ຍຜຊູ້ າຍເກດີ ມາ ແຕ່ ເປນັ ເມຍໄດເ້ ສຍຊີວິດຫັງຈາກຄອດ. ຜູ້ “ແມ່ຍງິ ສາວ ແລະ ງາມຢແູ່ ທ້ໆ ນາງແມ່ນໃຜກັນຫື?\" “ບໍ່ັຮູ້\" ນາງພະຍາບານຕອບ “ມີຄົນໄປພົບເວລານາງນອນຢູ່ຂ້າງຖະໜົນເມື່ັອຄືນວານ ຈັ່ງນໍາເອົານາງມາ ບອ່ ນນ້ີ.ນາງຄຊື ເິ ດນີ ທາງມາແຕໄ່ ກ,ທ ເບັິງ່ ຈາກເກີບທີຂ່ັ າດສອ້ ຍ ແຕກ່ ໍບ່ມໍັ ີໃຜຮ້ເູ ລີຍວ່າລາວມາແຕໃ່ ສ\" “ຕາມຂ້ອຍຄິດ ນາງຄົນນີຄ້ ືຊິບໍທັ່ ັນແຕ່ງງານ\" ນາຍໝຜໍ ູໜ້ ່ງັ ເວາ້ົີ “ເບິັງ່ ແມຢູ່ນວ້ິີ ມຂື ອງລາວກໍບ່ເັໍ ຫັນມີແຫວນແຕ່ງງານເລີຍ\" ດ້ວຍເຫດນັນີ້ ເອງ ນາຍໝໍຈ່ັິງ ມອບເດກັ ທເ່ັີ ກີດໃໝ່ນັນີ້ ໃຫ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ ການດແູ ລຂອງເຮືອນລຽ້ ງເດັກກໍັ່າພາ້ ຊ່ງັ ເວລາຕໍັມ່ າເດັກຊາຍຜູ້ນັີ້ນ ກໍຖືກຕີັ້ງ ຊວ່ັື ່າ ໂອ ລເີ ວີ ທະວິດ. ກ່ອນອາຍໄຸ ດ້ 1 ຂວບ ໂອ ລເີ ວີ ຖືກສງັ່ົ ໄປຍັງໂຮງຮຽນລຽ້ ງເດັກກ ່ັາພ້າອີກແຫງ່ ໜງັ່ . ເຂົາໃຊ້ຊີວິດຢູ່ບ່ອນ ນັີ້ນ ຈົນອາຍຸໄດ້ 8 ຂວບ ຮ່ວມກັບເດກັ ໆອີກ 25 ຄົນ. ເດັກເຫົັ່ານີ້ັນມີທີມ່ັ າແຕກຕ່າງກັນ. ບາງຄົນກໍເປັນເດກັ ທ່ັມີ ີ ປັນຫາ,ບາງຄົນບໍ່ັມີພໍ່ັແມ່ເບິ່ັງແຍງເຊັ່ນດຽວກັບໂອ ລີເວີ. ຍາແມ່ມານ ເປັນຜູ້ດູແລ ແລະ ຈັດການເລືັ່ອງຕ່າງໆໃນ ໂຮງຮຽນລຽ້ ງເດກັ ກໍັ່າພ້າແຫ່ງນ້ີ. ລາວໄດ້ຮບັ ເງິນຈາກທາງປົກຄອງເມືອງ ເພື່ອັ ນໍາມາຊີອ້ື າຫານການກິນໃຫ້ແກ່ພວກ ເດັກໆ ແຕ່ລາວກັບເອົາເງິນເຫົ່ັານັີ້ນເຂົ້ີາຖົງຕົນເອງຈົນ ກ້ຽງ. ມີຍາມດຽວທີັ່ລາວເອົາອົກເອົາໃຈໃສ່ເດັກນ້ອຍ. ອາບນາີໍ້ ອາບທາ່ ແລະ ໃຫ້ກນິ ອາຫານອມ່ີັ ຄືຕອນທີ່ມັ ີ ພະນກັ ງານຈາກໂບດປະຈໍາເມອື ງ ມາກວດກາເຮອື ນລຽ້ ງເດັກ ກ່າໍັ ພາ້ ແຫ່ງນີ້ເທັ່າົ ນນັ້ີ . ຕົວຢ່າງເຂົ້ີາມາກວດກາຕອນໂອ ລີເວີ ມີອາຍຸຄົບ 9 ປີ. ແຕ່ຮູບຮ່າງຈ່ອຍຜອມປານຂຽດຢ້າງ, ເຫືອງຫ້ີາ ແລະ ບໍ່ັມີເຫືັ່ອແຮງຍ້ອນອດຫິວ. ຜູ້ມາກວດຫາຄືທ່ານນໍາເປີ້ນໄດ້ເຂົ້ີາພົບຍາແມ່ມານ ທີ່ັເປັນຄົນຮ່າງອ້ວນພີໄວ ກາງຄນົ ມີ ອາລົມຮ້າຍຢູ່ພສໍ າໍັ່ ນ້ັນີ . \"ດຽວນ້ີ ໂອ ລເີ ວີ ອາຍຸໄດ້ 9 ປີ ແລ້ວແມ່ນຕິ?” “ຈາ້ ວ!\" “ເຈີ້າົ ຮູ້ບ່ັໍ ທາງເມືອງໄດ້ສະເໜີວາ່ ຈະມີລາງວັນຢ່າງງາມໃຫແ້ ກ່ຜູ້ທ່ີັສາມາດບອກຂາ່ ວຄາວຕ່າງໆກ່ຽວກັບພໍ່ັ ຫື ຍາດຕິພນ່ີັ ້ອງຂອງໂອ ລເີ ວີໄດ້. ແຕ່ເຮົາກບໍ ່ັຮໍ ຄູ້ ກື ນັ ວາ່ ມນັ ເປນັ ລູກຂອງໃຜ\" “ຄນັ ຊັີ້ນເດັກຄົນນ້ີັນໄດ້ຊືັ່ ໂອ ລເີ ວີ ທະວິດ ມາຈາກໃສ?\" “ຂ້ອຍເປັນຄົນຕີງ້ັ ຊໃ່ັື ຫ້ມັນເອງ\" ທາ່ ນບັາ່ໍ ເອີ້ນເວົາີ້ ຂີນ້ . “ພວກເຮົາມັກຊິຕັ້ີງຊື່ັໃຫ້ເດັກກໍ່ັາພ້າພວກນີ້ໂດຍລຽງຕາມຕົວອັກສອນ. ເດັກທີັ່ມາກ່ອນມັນໃຊ້ຊື່ັນໍາໜ້າ ດ້ວຍ ຕົວ \"ສ\" ສະດບັ ເບິນ. ສ່ວນເດກັ ຄົນນມີ້ າໃນອັນດບັ ຕົວ \"ທ\" ຂ້ອງຈ່ັງຕ້ີງັ ຊໃ່ືັ ຫວ້ ່າ: \"ທະວດິ \" “ເປນັ ຫຍງັ ທ່ານຈງ່ັ ຖາມຫາໂອ ລເີ ວີ ໃນມນືີ້ ລີ້ ະ?” “ກໍເພາະມັນມີອາຍຸຫາຍເກີນໄປທີັ່ຈະຢູ່ບ່ອນນີ້. ຂ້ອຍຈະໄດ້ນໍາໂຕມັນກັບຄືນໄປເຮືອນລ້ຽງເດັກກໍ່ັາພ້າ ບ່ອນຕອນມັນເກີດພ້ນຸ . ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ໂອ ລີເວີ ຈັ່ງໄດ້ຮັບເຂົ້ີາຈີັ່ປ່ຽງນ້ອຍໆປ່ຽງໜ່ັງ ໃສ່ເສືີ້ອໂຕຫົມໆ ພ້ອມດ້ວຍໝວກສີນ້ີໍາ ຕານໃສ່ຫົວ. ເຂົາຍ່າງນໍາທ່ານເອີ້ນໄປຍັງເຮືອນລ້ຽງເດັກແຫ່ງໃໝ່ ແລະ ກໍຢູ່ບ່ອນນັີນ້ ເອງທີ່ັໂອ ລີເວີຕ້ອງໄດ້ຢ່ພູ າຍ ໃຕ້ ການຄວບຄມຸ ຂອງຄະນະກໍາມະການໂຮງລຽ້ ງເດກັ ກັໍາ່ ພ້າເຖງິ 10 ຄົນ. “ໂຕຊືແັ່ ນວໃດນອ້ ຍ” ຫວົ ໜ້າຂອງກ່ມຸ ກ າມະການໜັງ່ ໃນ 10 ຮ້ອງຖາມ. “ໂອ ລີເວີ ທະວດິ !” “ກ່ອນອັນ່ື ໝດົ ໂຕຄົງຮໂູ້ ຕເອງດີວາ່ ໂຕເປັນພຽງເດັກກັາໍ່ ພ້າຜູ້ໜ່ງັ ເທົັາ່ ນັນ້ີ \" “ມັນໝາຍຄວາມວາ່ ແນວໃດທາ່ ນ?\" 100
“ການໝາຍຄວາມວ່າໂຕບ່ັໍມີພ່ໍັ ບມ່ໍັ ີແມ່ ແລະ ຢພູ່ າຍໃຕຄ້ ວາມດູແລຂອງພວກເຮາົ ຊີ້ັນລະບໍ\" ໂອ ລີເວີ ອົດ ກັ້ີນ ສຽງໄຫ້ໄວບ້ ໄັໍ່ ດກ້ ໍເ່ັ ລີຍຮ້ອງໄຫຊ້ ກໆຂີ້ນ. “ເຊົາຮອ້ ງໄຫ້ທະແມ໋” ຫວົ ໜາ້ ຄະນະຮ້ອງນາບໂອ ລີເວີ. “ໂຕຄວນຊສິ ວດມົນຂອບໃຈຕຄັໍ່ ົນດີໆ ຈາກໂບດ ຊັ່ງໄດ້ລ້ຽງດູກູນາໂຕຍັງຊິດີກວາ່ “ແຕ່ຂ້ອຍບ່ໍັຮສູ້ ວດມົນເລີຍ” “ບັກຫີ້າໂຕຄວນຊິຮູ້ການຄາ້ ທ່ັດີ ີຕາ່ ງຫາກ\" ຕະຫອດຄືນນີັນ້ ໂອ ລເີ ວີ ນອນຮ້ອງໄຫຮ້ ່າັໍ ໄຮກັບຕວົ ເອງຢູເ່ ທິງຕຽງແຄບໆ ແລະ ແຂງປານປຽ່ ງເຫກັ , ຕ່ືັນ ເຊົີ້າມາເຂົາກຮໍ ວ່ ມກິນເຂາ້ີົ ປາອາຫານພ້ອມກບັ ເດັກນ້ອຍຄົນອນ່ືັ ໆໃນໂຮງລຽ້ ງເດກັ ກພັ່ໍ ້າ. ນອກຈາກວາ່ ອາຫານຊິບ່ັໍມີ ລດົ ຊາດ ທ່ັເໍ ມັດງາຂາສີ້ນແລ້ວ ກໍຍງັ ມີໜ້ອຍອກີ ດ້ວຍ ມັນບ່ັສໍ າມາດຊ່ອຍບັນເທາົ ກະເພາະທັ່ີຫິວໂຫຍໄດ້ເລີຍ. ອາຫານບໍ່ັມີຫຍັງວິເສດ ນອກຈາກແກງນໍີ້າໃສໆ ສາມຄາບຕໍ່ັມີື້, ມີຜັກບົັ່ວຫົວຫອມໃສ່ນໍາພຽງອາທິດລະ ສອງ ເທັອ່ື , ສ່ວນວ່າຂະໜມົ ເຄັິ່ງກ່ອນນ້ີັນຈະມໂີ ອກາດໄດ້ແປະໃສລ່ ້ີນພຽງແຕ່ໃນວັນທິດເທ່ັົານີ້ັນ, ເບ່ງັິ ເດັກນ້ອຍໃຜ ກໍ່ັໃກ້ ອດຫິວຕາຍກັນທຸກຄົນ. ຈັ່ງຊັ້ີນ ເຂົາຈ່ັງພາກັນຄິດຫາເດັກຄົນໃດຄົນໜ່ັງ ທີ່ັຈະເປັນຜູ້ສາມາດໄປຂໍອາຫານ ເພັມ່ີ ໃນທັີ່ ສຸດ ພວກເຂາົ ກເັ່ໍ ລືອກເອົາໂອ ລີເວນີ ້ີັນເອງ. ໂອ ລີເວີ ຄອ່ ຍຍົກເອາົ ຈານເປ່າົັ ຈາກໜາ້ ໂຕະ, ແລວ້ ກຍໍ າ່ ງໄປຫາທ່ານໄລຊ້ິີນ ທີ່ັພວມຕກັ ຂອງກນິ ຢູ່. \"ໄດ້ໂປດກະລຸນາແດທ່ ້ອນທາ່ ນເອີຍ! ຂໍອາຫານອກີ ຕມັ່ື ແດຈ່ ັກໜ້ອຍໜ່ັງ” ໂອ ລີເວີເວ້ີາົ ດວ້ ຍສຽງອັນແຜ່ວ ເບົາແລະ ຫວັ່ນກວົ . “ໂຕເວາົ້ີ ຫຍັງເກາະກໍ?\" ທ່ານໄລກີນ້ົ ຮ້ອງຂ້ນີ ແບບບຢໍ່ັ າກເຊ່ັືອຫູໂຕເອງວ່າໄດ້ຍິນຄກັ . \"ຂອໍ າຫານເພມັີ່ ອກີ ແດ່!\" ທ່ານໄລກນົ ຟ້າວຮ້ອງສຽງດງັ ໄປບອກທາ່ ນບເໍັ່ ອີນ້ ທັນທີ. “ມັນເປັນຫຍັງຄືມາຊົັ່ວແທ້ລະ!\" ທ່ານເອີ້ນຮ້ອງມາໃສ່ “ຈັບເອົາມັນໄປໄວ້ໃນຫ້ອງພຸ້ນ ຈະສອນໃຫ້ມັນ ຮຈູ້ ັກການຮຽກຮ້ອງອາຫານເພມັີ່ ຈກັ ບາດ!” ຕອນເຊີາ້ົ ຂອງມີືຕ້ ມັໍ່ າ ກໍມປີ ະກາດຕິດຢ່ຕູ ໍໜ່ັ ້າໂຮງລ້ຽງເດກັ ວ່າຈະຂາຍເດັກນ້ອຍລາຄາ 5 ປອນໃຫກ້ ບັ ໃຜກໍ ໄດ້ ທີສ່ັ າມາດນໍາເອົາໂອ ລເີ ວີໄປສິດສອນໃຫຮ້ ຈູ້ ັກກບັ ການຄ້າການຂາຍແດຈ່ ກັ ໜ້ອຍ. ຕອນທີ 3 ແຟກນິ ແລະ ພວກເດກັ ນອ້ ຍ ໂອລີເວີ ເດີນທາງໄປກວ່າ 70 ໄມ ສມົ ບດັ ທຕ່ັີ ດິ ໂຕເຂົາມານໍາກໍມພີ ຽງເສີ້ືອຕວົ ດຽວ, ເກີບສອງຄູ່ ແລະ ເງິນ ຫຽນເພັນນີ້ໜັ່ງຫຽນ. ເຂົາມຸ່ງໜ້າສູນ່ ະຄອນຫວງລອນດອນ. ເຊື່ັອວ່າ ຄົງຈະບໍັ່ມີໃຜທັ່ີສາມາດຊອກຫາເຂົາພົບໃນ ເມືອງ ໃຫຍ່ໆແບບນີ້. ອາກາດໜາວເຢັນຈົນຕີນຂອງເຂາົ ທັງສອງເບືີ້ອງກະດ້າງ ແລະ ເຈັບປວດ. ແຕ່ແນວໃດໂອລີ ເວີ ກ່ໍຕັ ດັ ສິນ ໃຈໄປຕາຍເອາົ ດາບໜ້າ ເພາະເຂົາຕັດສນິ ໃຈຖິມີ້ ຊີວິດທ່ທີັ ົນທຸກທໍລະມານໄວ້ເບອ້ືີ ງຫັງແລວ້ . ໂອລີເວີ ອາໄສຂອໍ າຫານ ກນິ ຕາມບາ້ ນຕ່າງໆທີັເ່ ຂົາເດີນທາງຜ່ານ, ຍາມກາງຄືນກໍອາໄສນອນຢ່ຕູ າມຮາ້ ນເຟືອງຂອງຊາວນາ. ມາເຖິງວັນທີເຈັດຂອງການເດີນທາງ ໂອລີເວີກໍໄດ້ພົບກັບເດັກນ້ອຍທີ່ັມີອາຍຸໄລ່ເລ່ຍກັນກັບເຂົາຜູ້ໜ່ັງ, ເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ີນນຸ່ງເສື້ີອຜ້າ ແລະ ມີທ່າທາງປານກັບຜູ້ໃຫຍ່. ເຂົາມີຮ່າງເຕັຍ, ຂາສັ້ີນ ຕາເສືີ້ອງ, ເສືີ້ອຜ້າທີັ່ສວມ ເປີື້ອນ ສກົ ກະປກົ ທີສ່ັ ດຸ ໝວກທີໃ່ັ ສຢ່ ່ໃູ ນຫວົ ນັ້ີນກໍຂາດສ້ອຍເບັິ່ງບັໍ່ຄືຮູບຊົງໝວກເລີຍ. ຮູບຮາ່ ງຂອງເຂົາຈ່ອຍຜອມ , ເສອ້ີື ຄມຸ ທີເ່ັ ຂົາໃສ່ນີັ້ນຍາວລົງມາຈົນກອຍຫວົ ເຂາັ່ົ . “ວ່າຈັ່ງໃດເຮີ້ຍ!” ເດັກຄນົ ນ້ີັນຮ້ອງທກັ ທາຍກບັ ໂອລີເວີ. “ຊິໄປທາງໃດ?” “ເຮົາອິດເມ່ອືັ ຍ ແລະ ກໍຮສູ້ ກຫວົ ເຕັມທີ, ເຮາົ ເດີນທາງມາໄດເ້ ຈດັ ວັນແລວ້ ” ໂອລເີ ວີ ເວ້າີົ ຕອບ. “ຄນັ ຊີ້ນັ ກະເຂີາົ້ ມານກີ້ ່ອນຕິ ຈະຫາອາຫານສກູ່ ິນ ແຈ໋ກ ດກໍ ິນ ເປັນຄນົ ທ່ີຮັ ູ້ຈກັ ກັນ ຢ່ໃູ ນນາມຂອງອານຟູນ ດອດເຈີ, ເຂົາໄດ້ນາໍ ເອົາໝູປ່ີັນ ກັບ ເຂົີ້າຈ່ັີມາໃຫ້ ແລວ້ ພາໂອລເີ ວີໄປທ່ັີຮ້ານອາຫານເພັື່ອດືັມ່ ເບຍດວ້ ຍກນັ . ນັບວາ່ ເປນັ ຄາບເຂົີາ້ ທີັ່ວເິ ສດທັສີ່ ຸດເທັາ່ົ ທເີັ່ ຄີຍມມີ າໃນຊີວິດ ຂອງໂອລີເວີ. 101
“ຊໄິ ປລອນດອນວາ່ ຕີ້” ດອດເຈຖີ າມ “ແມນ່ ລະ! ໂອລເີ ວ້ຕີ ອບ. “ມີບອ່ ນພກັ ແລ້ວບໍ?” “ບມັ່ໍ ີເລຍີ ” “ເງິນເດ ມີບ່ໍັ?” “ບໍັ່ມ”ີ “ກະຄືກັບຕອນທີ່ັເຮົາມາລອນດອນເປັນຄັີ້ງທໍາອິດຫັີ້ນລະ, ຢູ່ນີ້ເຮົາຮູ້ສຸພາບບຸລຸດຄົນໜັ່ງ ເຂົາຈະຈັດຫາ ຫອ້ ງ ພັກ ແລະ ໃຫອ້ າຫານແກ່ໂຕລາ້ ໆ ຖາ້ ຫາກເຮາົ ແນະນໍາໂຕໃຫເ້ ຂາົ ” ຫັງຈາກນັີ້ນ ເດັກນ້ອຍທັງສອງກໍ່ັພາກັນເດີນທາງໄປຕາມເສັີ້ນທາງນ້ອຍໆ ທີ່ັເປືີ້ອນເປິ ເໝັນສະເອືອນຄື ບວກ ຄວາຍ, ໃນທັສ່ີ ດຸ ກໍມາເຖງິ ເຮືອນທີ່ັເກາົັ່ ແກຊ່ ຸດໂຊມຫັງໜງ່ັ . “ແຟກນິ ຢບູ່ ໍ່ັ?” ດອດເຈີ ຮ້ອງຖາມເຂາ້ົີ ໄປ “ມີເພ່ອືັ ນຄົນໃໝມ່ າອກີ ຜູ້ໜ່ງັ ” ຊາຍຊະລາໜ້າຕາອັບປະລັກ ໃນຊຸດເສື້ີອຄຸມຍາວພວມແຕ່ງກິນຢຸ່ຜົມຂອງເຂົາມີສີແດງ ໃບໜ້າບິດບ້ຽວ ເວລາ ຍ້ີິມແຮງເພີມັ່ ຄວາມຢາ້ ນກວົ ອີກຕື່ມັ ທີ່ໂັ ຕະຂາ້ ງເຕາົ ຝັງ ມເີ ດກັ ນອ້ ຍສັີຫ່ າ້ ຄົນ ນງ່ັ ຢູ່. ເດກັ ນ້ອຍເຫັ່ົານັ້ີນເບັ່ິງຊົງ ມອີ າຍຸແກ່ ກວາ່ ດອດເຈອີ ີກ, ພວກເຂາົ ພວມສບຸ ຢາ ແລະ ດືັ່ມເຫີາົ້ ກນັ ຢູ່. ສງິ່ັ ປະດບັ ໃນຫອ້ ງນ້ີກມໍ ພີ ຽງຮາວຫ້ອຍຜ້າ ຊັງ່ ມຜີ າ້ ເຊັດ ໜາ້ ຫາກສຫິ ອ້ ຍຢູ່ ແລະ ກະເປາ່ັົ ປ່ານເກັ່ົາໆສກົ ກະປກົ ໃຊ້ສໍາລັບນອນ. “ນີຄ້ ື ໂອລີເວີ ທະວດິ ” ດອດເຈຮີ ອ້ ງປະກາດຂ້ີນ.ແຟກິນ ເສືອກຕາມາເບັ່ງິ ໂອລເີ ວີ ທ່ັີຢືນງົງຢູ່ກັບທ່ີັແຟກິນ ຈົກເອົາວັດຖຸກັບໜັ່ງອອກມາ ຈາກລັບຂອບປະຕູມັນບັນຈຸໂມງໜ່ວຍທ່ີັສວຍງາມ, ສ້ອຍຄໍຄໍາ, ແຫວນ ແລະ ເພັດ ພອຍ. “ຂອງດໆີ ມີຄ່າເຫົາ່ັ ນ້ີ ເປນັ ຂອງເຮາົ ຄົນ ດຽວ!” ແຟກິນເວົາ້ີ ຂີນ້ ຢ່າງທະນົງໃຈ “ມັນເປັນຂອງທັີ່ເຫືອຢູ່ໃນໄວ ຊະລາຂອງເຮົາ. 2. ເນອືີ້ ໃນຄວາມໝາຍຂອງເລອ່ັື ງ “ໂອລເິ ວີ ທວສິ ” (Oliver Twist) “ເດກັ ຊາຍພະເນຈອນ\" - ເວາ້ີົ ເຖງິ ຊີວິດອັນແສນເສາີົ້ ທໍລະມານຂອງ ໂອລເິ ວີ ທວສິ ທີ່ຕັ ້ອງປະເຊນີ ໜ້າກັບຄວາມທກຸ ຍາກລາໍ ບາກ ເປົັ່າປ່ຽວ ດຽວດາຍມາແຕເ່ ກີດ ທັງຢູ່ໃຕ້ການບັງຄບັ ແລະ ກດົ ຂຂ່ີັ ດູ ຮດີ ອກີ ດ້ວຍ. - ເວົ້ີາເຖິງສະພາບບ້ານເມືອງຂອງອັງກິດໃນສະໄໝນັີ້ນທີ່ັມີຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍເຊິ່ັງຊຸມຊົນມີກຸ່ມຄົນທີ່ັບໍ່ັດີເປັນ ຄາດຕະກອນ, ຂລີ້ ັກງັດແງ້, ຂ້າຟນັ ລນັ ແທງ, ສາ້ ງຄວາມເດອື ດຮ້ອນ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍໃຫແ້ ກ່ສງັ ຄມົ ໂດຍຜ່ານ ຕວົ ລະຄອນ ແຟກົນ, ມງັ ... - ເວີົາ້ ເຖງິ ນໍ້າີ ໃຈມະນດຸ ສະທໍາຊ່ວຍເຫອື ເພ່ັືອນມະນດຸ ຜ້ທູ ່ີັຕົກທຸກໄດຍ້ າກ, ຂາດເຂີນທ່ພີັ ັກພາອາໄສ ແລະ ຜູ້ລຽ້ ງດູ. - ເວາ້ົີ ເຖງິ ຄວາມບລໍັ່ ິສຸດພຸດຜ່ອງຂອງເດກັ ຊາຍພະເນຈອນ ສດຸ ທ້າຍຈິັງ່ ສາມາດພນີົ້ ຈາກຊີວິດອນັ ທໍລະມານໄດ້. + ນະວະນິຍາຍ “ໂອລເິ ວີ ທວິສ” ມຄີ ຸນຄ່າຢາ່ ງຍິັ່ງຕກ່ໍັ ບັ ການດໍາລົງຊີວດິ ແລະ ການຢູ່ຮ່ວມກນັ ໃນສັງຄົມຄື: - ບດົ ເລອ່ືັ ງໄດເ້ ປນັ ຄະຕິສອນໄຈຄົນເຮົາເພັື່ອໃຫ້ປະພດຕົນໄປໃນທາງທັ່ີດີ, ບຄ່ໍັ ວນກດົ ໜ່ວງ, ຂູດຮີດ ແລະບັງຄັບ ຜູທ້ ຕ່ັີ ໍັາ່ ຕ້ອຍມາຮັບໃຊຕ້ ນົ ເປນັ ອນັ ຂາດ. - ເປັນແນວທາງການດໍາລົງຊີວິດເພ່ັືອໃຫ້ຄົນມຄີ ວາມອົດທົນ ແລະ ມຄີ ວາມບໍລສິ ດຸ ໃນການທາໍ ມາຫາກິນ - ສກສາ ໃຫ້ຄົນເຮົາມີຄວາມເມຕາກະລຸນາ, ຮກັ ຫອມ ແລະ ຊວ່ ຍເຫອື ຜ້ທູ ີຕັ່ ົກທກຸ ໄດ້ຍາກ. ໂດຍຜ່ານຕົວລະຄອນ ໂອລເິ ວີ ທວສີ . + ປຽບທຽບລັກສະນະການສອນແບບໃໝ່ ກບັ ຕົວລະຄອນ “ໂອລິເວີ ທວິສ\" (Oliver Twist) ນະວະນິຍາຍ “ໂອລິເວີ ທວິສ\" ເປັນນະວະນິຍາຍທີ່ັໜ້າອ່ານພໍສົມຄວນເຊິ່ັງມີຫາຍເຫດການທີ່ັເປັນຄະຕິ ສອນໃຈສາໍ ລັບເຍົາວະຊົນເພືັ່ອບໍ່ັໃຫ້ຫົງຕົກໄປໃນກຸ່ມຄົນທີັ່ບໍ່ັດີທີ່ັສວຍໃຊ້ຄົນອືັ່ນເປັນເຄືັ່ອງມືໃນການທໍາມາຫາກິນແບບ ບ່ໍັ ຖືກຕອ້ ງ, ເຮດັ ໃຫເ້ ສຍພາບພດົ ຄອບຄົວວົງຕະກຸນກາຍເປັນເດັກເກເລອັນຕະພານໃຜໆເຫັນກພໍ າກນັ ລັງກຽດ, ກຽດ ຊງັ ອີກດ້ວຍ. (ປືີ້ມ “ໂອລເີ ວີ ທະວດິ \" ເດັກຊາຍພະເນຈອນ ຂອງຊາກເລີ ດິກເກິນ, ແປໂດຍ ກຸຫາບສະຫວັນ, ຈັດພມິ ໂດຍສາໍ ນັກ ພມິ ວັນນະສິນ ປີ 2004). 102
ເລືັ່ອງ “ໂອລິເວີ ທວິສ” ເປັນເລື່ັອງທີ່ັເປັນທີ່ັເປັນຄະຕິເຕືອນໃຈໃຫ້ຄົນເຮົາຫາຍໆຢ່າງໂດຍສະເພາະແມນ່ ສອນໃຫ້ ເດກັ ເຍົາວະຊນົ ເພັືອ່ ບັໍ່ໃຫ້ເຊອ່ັື ຄົນງ່າຍ, ເພາະອາດຖືກຫອກໄປໃນທາງທບີ່ັ ັ່ດໍ ໄີ ດ້. ດງ່ັ ນີັນ້ , ໃນການສດິ ສອນ ເລື່ັອງ “ໂອລິ ເວີ ທວິສ\" ໂດຍການນໍາໃຊ້ລັກສະນະການສອນແບບໃໝ່ (ແບບແປງກຸ່ມເຮັດວຽກ) ນັ້ີນມັນເໝາະ ສມົ ທສີ່ັ ຸດເພືອ່ັ ສາ້ ງ ໃຫນ້ ັກຮຽນເກີດຄວາມເຂົາີ້ ໃຈ ແລະ ສາມາດປະຕິບັດຕົນໄປໃນທາງທັີ່ດໄີ ດ້. (ລກັ ສະນະການຮຽນຮູ້ ການເກັບກຽ່ ວປະສບົ ການໃນຊີວດິ ຂອງ “ໂອລເິ ວີ ທວສິ \") ໂອລິເວີ ທວິສ ແມ່ນໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງທລໍ ະມານ ເປົັ່າປ່ຽວດຽວດາຍພາຍໃນເຮືອນລຽ້ ງເດັກ ກໍ່ັາພ້າ ມີ ຄວາມຮູ້ ຫາຍໆດາ້ ນເຊັ່ນ ມຄີ ວາມອົດທົນໃນການຕ່ັໍສູ້ຊວີ ິດ, ມີປະສບົ ການໃນການຜາ່ ນຜາ່ ຄວາມທຸກຍາກລໍາບາກ, ເຖງິ ເພັນ່ິ ຈະ ຂາດທີັ່ພັກພາອາໄສ ແລະ ຜ້ລູ ້ຽງດູຄອຍສັ່ງສອນຕກັ ເຕືອນກໍຕາມແຕ່ເພ່ິັນກເໍ ປັນຄນົ ບໍລິສດຸ ພຸດຜ່ອງ, ມີ ຄວາມເຊື່ອັ ໝີັນ້ ຕົນເອງ ແລະ ສາມາດປະພດຕນົ ໄປໃນທາງທຖ່ັີ ກື ຕອ້ ງໄດ້. 103
ລະບົບ-ພາກຮຽນ ແຜນການສອນລາຍວິຊາ ຈາໍ ນວນຊ່ັົວໂມງ ຊັື່ວຊິ າ: ວນັ ນະຄະດເີ ອຣີ ບົ 1 ຫກັ ສູດສາ້ ງຄມູ ດັ ທະຍມົ ລະບົບ 12+4 ຄາ່ ໜ່ວຍກດິ ອະທບິ າຍຄ່າໜ່ວຍກິດ ລະຫດັ ວຊິ າ: 0907606 ຈດຸ ປະສົງ ລະບົບ 4 ປີ ພາກຮຽນ II ປີ 3 128 ຊ່ັົວໂມງ ເນືີອ້ ໃນຫຍີ້ໍ 4(2-2-4) ການດໍາເນີນການສອນ ວິຊານີ້ມີ 4 ໜ່ວຍກິດ ໃນນນັ້ີ 2 ຊົັ່ວໂມງບັນຍາຍຕໍັ່ 1 ອາທິດ ໃນ 16 ອາທດິ ເທ່ັົາກບັ ອາທດິ 1 2 ໜ່ວຍ ກດິ , 2 ຊ່ວັົ ໂມງພາກປະຕິບັດຕໍ່ັ 1 ອາທດິ ໃນ 16 ອາທິດ ເທາ່ົັ ກັບ 1 ໜ່ວຍ ກິດ ແລະ 4 ຊົ່ັວໂມງພາກ ສະໜາມຕ່ັໍ 1 ອາທິດ ເທົັ່າກັບ 1 ໜ່ວຍກິດ. ດັ່ງນັີ້ນ, ໃນ ອາທິດ 2 16 ອາທດິ ລວມມີ 128 ຊ່ົັວໂມງ. ເມື່ັອຮຽນວິຊານີ້ແລວ້ ນກັ ສກສາຈະສາມາດ: ອາທິດ 3 • ຈໍາແນກໄດ້ສະພາບທາງດ້ານພູມສາດ - ເສດຖະກິດ ແລະ ການປ່ຽນແປງ ສະພາບ ປະຫວັດສາດຂອງປະເທດຝຣ່ັງ ແລະ ປະເທດອັງກດິ . • ອະທິບາຍໄດ້ຮູບແບບການປະດິດແຕ່ງຂອງນັກປະພັນເອກຂອງຝຣັ່ ງ ແລະ ອງັ ກດິ ທ່ທັີື ົັ່ວໂລກ ຮບັ ຮ້ແູ ລະ ສັົ່ງຜົນສະທອ້ ນເຖງິ ວນັ ນະຄະດຂີ ອງລາວເຮາົ . • ຖອດເອົາຍອດກະທິແຫ່ງການປະດິດແຕ່ງຂອງບັນດານັກປະພັນໃນບົດປະພັນ ວັນນະຄະດີຕາ່ ງໆຂອງຝຣັ່ງ ແລະ ອັງກດິ . ສ ກສາເຖິງສະພາບລວມຂອງປະເທດຝຣ່ັ ງ ແລະ ປະເທດອັງກິດ, ສະພາບ ວນັ ນະຄະດີ, ນັກປະພັນ ແລະ ບັນດາບົດປະພນັ ທັີດ່ ີເດ່ັນ. ວິຊານີ້ຮຽນຢູ່ 16 ອາທິດ ການສິດສອນຈະສົມທົບກັບຫາຍໆວທິ ກີ ານ ແລະ ຕິດພັນ ກັບພາກປະຕິບັດຕົວຈິງ ໂດຍນໍາໃຊ້ຫູາຍວິທີປະສົມປະສານກັນເຊັ່ນ: ອະທິບາຍ, ຮຽນຮ່ວມກັນເປັນກຸ່ມສົມທຽບ, ສົນທະນາ, ອ່ານ ແລະ ສັງເກດການວິໄຈບດົ ແລະ ວິເຄາະບດົ . ພາກທີ I ວນັ ນະຄະດຝີ ຣງ່ັ ບົດທີ 1 ສະເໜສີ ະພາບລວມຂອງປະເທດຝຣງັ່ 5. ປະເທດຝຣ່ັງໂດຍສງັ ເຂບ 6. ສະພາບທາງດ້ານປະຫວັດສາດ ບດົ ທີ 2 ສະພາບວນັ ນະຄະດຝີ ຣງັ່ ໃນສດັ ຕະວດັ ທີ XVIII 1. ສະພາບປະຫວັດສາດ 2. ສະພາບວນັ ນະຄະດີ 3. ປະຫວັດຫຍ້ໍ ແລະ ພາລະກິດປະດດິ ແຕ່ງຂອງພັນປະພັນ ນັກປະພັນ ວິກຕໍ ຮຸຍ ໂກ (Victor Hugo) ບົດທີ 3 ນກັ ປະພນັ ວກິ ຕ ຮຍຸ ໂກ ( Victor Hugo ) 1. ລດັ ທເິ ພີນຈິດໃນສະໄໝວິກຕ ຮຸຍໂກ ( Victor Hugo) 2. ນະວະນິຍາຍ “ ບນັ ດາຄົນຈົນ ” 104
ອາທດິ 4 3. ວເິ ຄາະນະວະນຍິ າຍ “ ບັນດາຄນົ ຈົນ ” ຕອນ “ ບນັ ຫານາີໍ້ ທເັີ່ ມອື ງມງົ ແຟກໄມ ” ອາທດິ 5 ບົດທີ 4 ອາທດິ 6 ອາທດິ 7 ນະວະນຍິ າຍ “ ຊາຍຫງັ ຂົດ ” ອາທິດ 8 1. ນະວະນິຍາຍເລ ືັ່ອງ “ ຊາຍຫງັ ຂົດ ” ໂດຍຫຍໍ້ີ 2. ວພິ າກນະວະນຍິ າຍ “ ຊາຍຫັງຂົດ ” ອາທດິ 9 ບົດທີ 5 ອາທດິ 10 ນກັ ປະພນັ ໂຮໂນເຣ ເດິບານຊກັ ( Honore de Balza) 1. ປະຫວັດຫຍ້ີໍ ແລະ ພາລະກິດປະດິດແຕ່ງ ອາທິດ 11 1.1 ປະຫວດັ ຫຍໍີ້ຂອງນກັ ປະພັນ ໂຮໂນເຣ ເດີບານຊກັ ອາທິດ 12 1.2 ພາລະກດິ ປະດດິ ແຕ່ງ ອາທດິ 13 ບດົ ທີ 5 (ຕ)່ັໍ ນະວະນິຍາຍ “ ເອຊີ ີນກີ ຣງັ ເດ ” ( Eug໙nie Grandet ) 1. ເລືັ່ອງໂດຍຫຍ້ີໍ 2. ເນີ້ືອໃນຄວາມໝາຍ ບົດທີ 6 ນກັ ປະພນັ ກເີ ດິ ໂມປດັ ຊງັ 1. ປະຫວັດຫຍ້ີໍ ແລະ ພາລະກດິ ປະດິດແຕ່ງ 1.1 ປະຫວັດຫຍ້ີໍຂອງນັກປະພັນ ກີເດີ ໂມປດັ ຊງັ 1.2 ພາລະກດິ ປະດິດແຕງ່ ພາກທີ II ວນັ ນະຄະດີອງັ ກດິ ບົດທີ 1 ສະເໜສີ ະພາບລວມຂອງປະເທດອງັ ກດິ 1. ສະພາບທາງດາ້ ນພູມສາດ - ເສດຖະກິດ 2. ສະພາບທາງດ້ານປະຫວດັ ສາດ ບດົ ທີ 2 ສະພາບວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກດິ 1. ສະໄໝພັດທະນາຄືນ (Renaissance) 2. ນກັ ປະພນັ ດີເດັ່ນ William Shakespeare 2.1 ປະຫວັດຫຍ້ີໍ 2.2 ພາລະກິດປະດດິ ແຕງ່ ບດົ ທີ 3 ລະຄອນໂສກ “ ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດ ” 1. ເລືັ່ອງໂດຍຫຍີ້ໍ 2. ເນືີ້ອໃນຄວາມໝາຍຂອງເລື່ັອງ ເບັ່ງີ ຮບູ ເງາົ ເລອ່ັື ງ “ ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດ ” ບດົ ທີ 4 ວນັ ນະຄະດສີ ະໄໝລດັ ທສິ ດັ ຈະທດັ 1. ສະພາບປະຫວັດສາດ 2. ສະພາບວນັ ນະຄະດີ 105
ບດົ ທີ 5 ນກັ ປະພນັ ຊາກດກິ ເກນັ ອາທິດ 14 1. ປະຫວັດຫຍີໍ້ ແລະ ພາລະກດິ ປະດິດແຕ່ງ ອາທິດ 15 ອາທດິ 16 1.1 ປະຫວັດຫຍໍີ້ຂອງນກັ ປະພັນ ຊາກດກິ ເກນັ ການປະເມນີ 1.2 ພາລະກິດປະດດິ ແຕງ່ ເອກະສານອາ້ ງອີງ ສາໍ ມະນາເລອ່ືັ ງ “ ລດັ ທສິ ດັ ຈະທດັ ໃນບດົ ປະພັນຊາກ ດກິ ເກນັ ” ຜູ້ຂຽນ ບດົ ທີ 6 ນະວະນິຍາຍ “ Oliver Twist ” 1. ເລັ່ືອງໂດຍຫຍີ້ໍ 2. ເນ້ີືອໃນຄວາມໝາຍ • ຮວ່ ມຮຽນ 10% • ກດິ ຈະກໍາບກຸ ຄົນ/ກມຸ່ 30% • ການກວດກາກາງພາກ 20% • ສອບເສງັ ຈບົ ໜ່ວຍກດິ 40% 1. ປ້ີມແບບຮຽນວັນນະຄະດມີ .2, ພມິ ປີ 1997, ຮຽບຮຽງ ໂດຍ ທາ່ ນ ມີທອງ ສຸວັນ ວໄິ ຊ ພອ້ ມຄະນະ, ໜາ້ ທີ 177 - 181 2. ປີ້ມແບບຮຽນວັນນະຄະດີມ.6, ພິມປີ 2008, ຮຽບຮຽງ ໂດຍ ທ່ານ ອ່ອນແກ້ວ ນວນນະວົງ ພອ້ ມຄະນະ, ໜາ້ ທີ 120 - 128. 3. ປ້ືີມແບບຮຽນວັນນະຄະດີຕາ່ ງປະເທດ 2 ລະບບົ 11+3 ປີທີ2, ພມິ ປີ2009, ຮຽບ ຮຽງໂດຍ ທ່ານ ອນິ ປັນ ວັນນະສກຸ ພ້ອມຄະນະ, ໜາ້ ທີ 77- 91 4. ປ້ີມແບບຮຽນວັນນະຄະດີອງັ ກິດ ແລະ ວັນນະຄະດີຝຣັ່ງ, ຮຽບຮຽງໂດຍ ອາຈານ ໄພວນັ ພດັ ທໍາມະວົງ, ໜ້າທີ 28 - 49 5. ປມ້ີ ເລັື່ອງສັ້ີນ ກເີ ດໂິ ມປັດຊັງ ພິມປີ 1979, 6. ປ້ືີມ “ນາງ Cosette”, ສໍານັກພມິ ແລະ ຈໍາໜ່າຍປີ້ມແຫ່ງລດັ ສປປລາວ 7. ປ້ີມແບບຮຽນວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ 2, ລະບົບ 11+3 ປີທີ2, 59 60 ພິມ ປ1ີ 998, ໂຮງພິມປາກກາສກັ , ຮຽບຮຽງໂດຍ ອາຈານ ອາທິດ ອຸໄທ ຈະຕຸພອນໄຊ 8. ປີື້ມວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ II 11+3 ປີ II ໜ້າທີ 55-57 ພິມປີ2009 ຮຽບຮຽງ ໂດຍ ອາຈານ ອິນປັນ ວັນນະສຸກ ພອ້ ມດວ້ ຍຄະນະ. 238 9. ປີ້ມວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ II 11+3 ປີ II ໜ້າທີ58-62 ພິມປີ2009 ຮຽບຮຽງ ໂດຍ ອາຈານ ອນິ ປນັ ວນັ ນະສກຸ ພອ້ ມດວ້ ຍຄະນະ. 10. ປ້ີືມວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ II 11+3 ປີ II ໜ້າທີ 66-77 ພິມປີ 1998 ຮຽບ ຮຽງໂດຍ ອາຈານ ອາທິດອໄຸ ທ ຈະຕພຸ ອນໄຊ ພ້ອມຄະນະ. 11. ປ້ີມວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ II 11+3 ປີ II ໜ້າທີ 78-87 ພິມປີ 1998 ຮຽບ ຮຽງໂດຍ ອາຈານ ອາທດິ ອໄຸ ທ ຈະຕຸພອນໄຊ ພອ້ ມຄະນະ. ອາຈານ ພອນສະຫວັນ ກາກຽ້ ງຍົມ 020 2222 6226 ອາຈານ ມະນີວນັ ອິນທິລາດ 020 5544 5828 ອາຈານ ປະຢັດ ລັດຕະນາ 020 1815 0505 ອາຈານ ໂພໄຊ ເພດັ ຄໍາພູ 020 1621 1171 ອາຈານ ພມົ ມາ ສໍສມົ ມີ 020 1158 6816 106
Search
