นิทาน หมูชอบช่วยเหลือ กับความเดือดร้อนที่ตัวเองต้องเจอ

คำนำ นิทานส่งเสริมคุณธรรม เร่ืองผจญภยั ของนายหมนู ้อย เป็ น นิทานท่จี ดั ทาขนึ้ เพ่อื ความสนุกสนาน เพ่ือส่งเสริมให้ผู้อ่านรู้จัก หน้าท่ี ท่ตี ัวเองต้องปฏบิ ตั ิ ไม่ละเลยหน้าท่ขี องตนเอง ผู้จดั ทาหวงั เป็ นอย่างย่งิ ว่าหนังสอื นิทานส่งเสริมคุณธรรม เร่ือง ผจญภยั ของนายหมนู ้อย เล่มนีค้ งเป็ นประโยชน์ต่อผู้อ่านและเดก็ เป็ นอย่างย่งิ มณีรัตน์ คะลา ผู้จดั ทา 1

กาลครัง้ หน่ึงนานมาแล้วมีหนูน้อยตวั หน่ึงเป็ นหมูน้อยท่ชี อบช่วยเหลือผู้อ่นื อยู่ เสมอ วนั หน่ึงหมูน้อยตัวนีก้ าลังเดนิ ทางไปหาครอบครัวของเขายงั ป่ าอกี ฝ่ังหน่ึง ซ่งึ ครอบครัวของเขาบอกว่าจะมงี านวันเกดิ ของพ่อให้รีบมาภายในวันนีเ้ ท่านัน้ แต่ระหว่างทางนัน้ หนูน้อยกไ็ ด้เจอกับสัตว์ตวั อ่ืนมากมายเช่น ยีราฟ เสือ สงิ โต กวาง ม้าลาย ลงิ และช้าง พวกเขาต้องการความช่วยเหลือจากหมูน้อยตัวนี้ 2

ยรี าฟ: ช่วยฉันด้วย มใี ครอยู่แถวนีไ้ หม ระหว่างนัน้ เจ้าหมกู ไ็ ด้ยนิ เสยี งจงึ รีบเข้าไปช่วย ลูกหม:ู เจ้าเป็ นอะไรเจ้ายีราฟ ยีราฟ: ก่งิ ไม้ท่มิ เท้าฉัน ฉันเอาออกไม่ได้เจ้าช่วยฉันหน่อยได้ไหม ลกู หม:ู ได้ๆ เจ้ารออยู่ตรงนีแ้ ปปนึงนะ ลูกหมูกไ็ ด้ไปหาส่งิ ต่างๆมาช่วยเจ้ายรี าฟจนสาเร็จ ยีราฟ: ขอบใจมากๆนะ ถ้าไม่ได้เจ้าฉันคงแย่ ลูกหมรู ับคาขอบใจแล้วเดนิ ไปต่อ 3

ลกู หมูได้เดนิ ไปได้สกั พักหน่ึงกพ็ บเจอกับเจ้าเสอื ท่นี อนปวดท้องอย่างหนัก ทนั ใดนัน้ เจ้าหมูกร็ ีบเข้าไปถามทนั ทวี ่า ลกู หม:ู เจ้าเสอื เจ้าเป็ นอะไร เสอื : ข้าปวดท้องมาก ไม่รู้ว่าข้าไปกนิ อะไรมา ในใจของลูกหมูกก็ ลวั ว่าเจ้าเสอื จะมาหลอกกนิ เราหรือเปล่า แต่ลูกหมกู เ็ ลอื กท่ี จะช่วยเจ้าเสืออย่างเตม็ ท่ี เสือ: ช่วยข้าด้วย ข้าปวดท้อง ลูกหม:ู ได้ๆ เด๋ยี วฉันไปหาสมุนไพรมาต้มให้เจ้ากนิ นะ หลังจากลกู หมตู ้มสมุนไพรให้เจ้าเสือกนิ แล้วเจ้าเสือกร็ ู้สกึ ดีขึน้ เสอื : ขอบใจมากนะ ข้ารู้สกึ ดขี นึ้ มากๆเลย ลกู หมูรับคาขอบใจและเดนิ ไปต่อ 4

ลูกหมูเดนิ ไปเล่นไปอย่างสนุกสนานแล้วกไ็ ด้พบเจอกับสงิ โต กวาง และม้าลาย พวกเขากาลงั เล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่ทนั ใดนัน้ เจ้ากวางกไ็ ด้ว่งิ ไปชนต้นไม้ ซ่งึ ทาให้เขาของเจ้ากวางได้รับบาดเจบ็ กวาง: โอ๊ย! ช่วยฉันด้วย ฉันเจบ็ จังเลย เจ้าหมเู ลยรีบว่งิ เข้าไปช่วยอย่างเร็วไว ลูกหม:ู เจ้าเป็ นอะไรมากไหม เห้ย! เจ้ามีเลือดออกด้วย เจ้ากวางร้องไห้และขอให้เจ้าหมชู ่วย ลกู หม:ู เจ้ารอข้าอย่ตู รงนีน้ ะ เด๋ียวข้าไปหาสมุนไพรมารักษาแผลของเจ้าเอง เจ้าสงิ โตและเจ้าม้าลายกโ็ อ๋เพ่ือนแล้วอยู่กบั เพ่อื นไม่ห่างเพ่ือรอให้เจ้าหมู กลบั มาช่วยเพ่ือนของเขา ผ่านไปสกั พักเจ้าหมูกร็ ีบว่งิ มาด้วยความเร็วเพ่ือท่จี ะ ช่วยเจ้ากวาง 5

สงิ โต: ข้าคดิ ว่าเจ้าจะไม่มาช่วยเพ่ือนข้าซะแล้ว ม้าลาย: ใช่ๆ ข้าขอบใจเจ้ามากเลยนะท่เี จ้ากลบั มาช่วยเพ่อื นของข้า ลกู หมู: ข้าจะไม่กลบั มาช่วยได้ยงั ไงล่ะ ข้าสัญญาแล้วไงว่าถ้าจะ กลบั มาช่วยเจ้ากวาง พอพดู จบเจ้าหมูกร็ ีบทาสมุนไพรเพ่ือรักษาแผลให้เจ้ากวางทนั ที ลูกหมู: อะ เรียบร้อยแล้วอกี 2-3 วนั กจ็ ะหายเป็ นปกตแิ ล้วนะ เจ้ากวางดใี จและบอกขอบคุณเจ้าหมูอย่างสุดกาลัง เจ้าหมรู ับคา ขอบคุณและบอกลาเพ่ือนๆ แล้วเดนิ ไปต่อ 6

ในระหว่างนัน้ เจ้าหมูเหน่ือยและง่วงมาก จงึ นอนพักใต้ต้นไม้ ใหญ่แล้วเผลอหลับไป ลูกหมสู ะดุ้งต่นื เห้ย!น่ีมันใกล้ค่าแล้วเรายงั ไปไม่ถงึ ไหนเลย เราจะโดนแม่ดุไหมเน่ีย พอพดู กบั ตัวเองจบกร็ ีบลุกแล้วเดนิ ไปอย่างรวดเร็วเพ่ือท่จี ะไปได้ไกลก่อนค่า 7

ในระหว่างนัน้ ฟ้ าเร่ิมมืดมากแล้ว แต่กเ็ หน็ เจ้าลงิ กบั เจ้าช้างน่ังร้องไห้จงึ เข้าไป ถามว่าพวกเจ้าเป็ นอะไรกนั ทาไมถงึ มาน่ังร้องไห้อยู่ตรงนี้ ช้าง: พวกข้าหลงทาง ข้าหาทางออกไม่เจอ ลูกหมู: แล้วพวกเจ้าจะไปไหนล่ะ เด๋ียวข้าไปส่ง ลงิ : ข้าจะไปอีกฝ่ังนึงของป่ าท่อี ย่ไู ม่ไกลจากตรงนี้ แต่ข้าไม่รู้ว่าต้องไปฝ่ังไหน ลกู หมู: เจ้าไปป่ าเดียวกับข้าเลย ไปพร้อมกันกับข้าเลยไหม เจ้าช้างกับเจ้าลงิ พูดพร้อมกนั เลยว่า “ไปส”ิ ข้าขอไปกับเจ้าด้วยนะ ลูกหมู: งัน้ เราไปกันเลย พอเดนิ ทางไปได้พักใหญ่กค็ ่ามากแล้ว ซ่งึ มองไม่เหน็ ทาง 8

ช้าง: เราหยุดพักตรงนีก้ ่อนดไี หม พรุ่งนีเ้ ช้าค่อยเร่ิมเดนิ ทางใหม่ ลงิ : ใช่ๆ เราเหน่ือยมากเลย ลูกหมกู ไ็ ม่ได้คดิ อะไรเพราะตวั เองกเ็ หน่ือยมากเช่นกัน จากนัน้ ทงั้ สามกห็ ลับจนถงึ เช้า ลูกหมสู ะดุ้งต่ืนและเรียกเจ้าช้างกบั เจ้าลงิ เดนิ ทางต่อ ทงั้ สามกค็ ุยกนั อย่างสนุกสนานแล้วเดนิ ไปต่อเร่ือยๆ 9

ลงิ : เย้ๆ เราถงึ ป่ าอกี ฝ่ังนึงแล้ว ทงั้ สามกด็ ใี จ เจ้าลงิ กับเจ้าช้าง: งัน้ เราแยกกันตรงนีเ้ ลยนะ ขอบใจมากท่ี พาพวกเรามาด้วย ลกู หมู: ไม่เป็ นไรเลย เราเป็ นเพ่ือนกนั ไม่ใช่หรอ เจ้าลงิ กบั เจ้าช้างกเ็ ข้ามากอดและเดนิ จากไป ลูกหมู เดนิ ทางอีกพกั หน่ึงกถ็ งึ บ้านแล้ว พอไปถงึ 10

ลกู หมู: หนูมาแล้ว แต่ทนั ใดนัน้ งานปาร์ตไี้ ด้จบลงแล้วแม่ของ ลกู หมูกไ็ ด้ด่าและว่าเยอะมาก ลูกหมูจงึ ได้ รู้ว่าการช่วยเหลอื เป็ นส่งิ ท่ดี แี ต่เรากไ็ ม่ควร ละเลยหน้าท่ี ท่เี ราต้องทา 11

12

14