นิทานกระต่าย

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีกระต่ายกับเจ้านกเป็นเพื่อนกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาเนิ่นนาน นิสัยของกระต่ายนั้น ช่างขี้โวยวายเหลือเกิน ส่วนเจ้านกนิสัยต่างกับกระต่าย อย่าสิ้นเชิง เจ้านกมีนิสัยที่ใจเย็นมากๆ

วันหนึ่งกระต่ายอยากจะไปเล่นดัมเบลใต้ต้นไม้จึงเดินหา

กระต่ายจึงพูดกับตัวเองว่า “เห้อออ ในห้องก็ไม่มี”

อ๊ากกกก ฉันเอาดัมเบลไปวางไว้ไหน /

“อ๋อ!! นึกออกแล้ว อยู่ห้องในนั่งเล่น ขี้ลืมจริงๆเลยเรา” หลังจากนั้นกระต่าย ก็เดินออกไปข้างนอก

หวัดดีกระต่าย ทำไมทำหน้าตาหงุดหงิดนักล่ะ กระต่ายได้บังเอิญเจอกับเจ้านกใจเย็นและได้ทักทายกัน หวัดดีเจ้านก ก็ฉันนะสิลืมว่าวางดัมเบลไว้ไหนเลยหงุดหงิดนิดหน่อย

มาพร้อม!!!

ฮะ…ฮึบ ทำไมมันหนักจังโว้ยยย

ไม่ไหวๆๆๆหนักชะมัด พอแล้วกลับบ้านดีกว่า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า จงแหกตาก่อนแหกปากก่อนเสมอ