ดวงอาทิตย์ของทานตะวัน

ดวง อาทิตย์ ของ ทาน ตะวัน นามปากกา : TPW22

Chapter 1 ทานตะวัน หญิงสาวที่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพ เพื่อเข้า มาศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย ในตอนเช้าของวันอาทิตย์ ทานตะวันได้ไปเดินซื้ิอข้าวของเครื่องใช้ในห้างสรรพสินค้า แห่งหนึ่งเพื่อที่จะเตรียมของเข้าหอ เธอเดินไปสักพักก็ไป สะดุดตากับตุ๊กตาตัวหนึ่ง เธอกำลังจะเดินเข้าไปหยิบมัน แต่ก็ ดันไปเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอจึงรีบกล่าวขอโทษและรีบ เดินออกจากร้านไป จากนั้นเธอก็กลับไปที่หอ เพื่อจัดของต่างๆ ตกดึกทานตะวันก็กินข้าว อาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวเข้านอน เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าของวันจันทร์ เป็นการบอกว่า ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า ทานตะวันรีบตื่นนอนแล้วไปอาบ น้ำแต่งตัวทันที วันนี้ทานตะวันต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพราะวันนี้ เป็นวันปฐมนิเทศนักศีกษาใหม่ของปีการศึกษานี้ พอเธอถึง มหาวิทยาลัย ก็มีรุ่นพี่จากคณะออกมารับและพาเธอไปเขียน ป้ายชื่อ หลังจากนั้นทานตะวันก็ไปนั่งรอในห้องเพื่อรอการเริ่ม ของกิจกรรมในวันนี้ ทานตะวันนั่งอยู่คนเดียว เธอมองไปรอบๆ ห้องก็เห็นว่าทุกคนเริ่มทยอยเข้ามากันแล้ว เธอรู้สึกคุ้นหน้า ผู้ชายคนนั้นแปลกๆ จึงนึกได้ว่าเป็นคนที่เธอเดินชนในห้าง สรรพสินค้าวันนั้น บังเอิญจริงๆ

Chapter 2 กิจกรรมการปฐมนิเทศเสร็จสิ้นไป ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับ แต่ยัยไหมเพื่อนใหม่ของทานตะวัน ชวนไปกินข้าวที่ห้างเธอจึง ตอบตกลงไป เพราะขืนกลับห้องตอนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่ดี พอถึง ห้าง ทานตะวันและยัยไหมเลือกที่จะไปกินชาบูกัน พอกินเสร็จก็ แยกย้ายกันกลับ ณ มหาวิทยาลัย วันเปิดภาคเรียนของนักศึกษา ทานตะวันมาถึง มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า เห็นยัยไหมยืนรออยู่กับผู้ชายคนนั้น คนที่ เธอเดินชนที่ห้าง เธอจึงรีบเดินไปหายัยไหมกลัวว่ายัยไหมจะรอ นาน ระหว่างเดินไปทานตะวันลังเลในใจว่าจะถามเรื่องผู้ชายคนนั้น ที่เธอยืนคุยด้วยดีไหม แต่พอเดินมาถึงผู้ชายคนนั้นก็เดินออกไป พอดี “ยัยไหม แกรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรอ” ทานตะวันจึงตัดสินใจถาม “รู้จักสิ พี่ชายเราเองแหละ ชื่ออาทิตย์ เป็นไงหล่อปะ” ยัยไหม ตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “อ๋อ...ก็ไม่แย่นะ เราว่ารีบไปเรียนเถอะ” ทานตะวันตอบแล้ว เปลี่ยนเรื่องทันที

Chapter 3 ตลอดทางที่เดินไปยังห้องเรียน ยัยไหมเล่าเรื่องพี่ชายของ ตนเองให้ฟังอยู่นาน เธอเล่าว่า “อาทิตย์ก่อนที่พี่ชายของฉันไป เดินห้าง ก็มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งเดินมาชน แถมพี่ชายฉันยังบอก อีกนะว่าผู้หญิงคนนั้นน่ารักมาก คือแบบฉันไม่เคยเห็นพี่ชายฉัน ชมใครว่าน่ารักมาก่อนอะ ผู้หญิงคนนั้นต้องน่ารักมากแน่ๆเลย” ในขณะที่ยัยไหมเล่าอยู่นั้น อยู่ๆทานตะวันก็แก้มแดงขึ้นมาซะงั้น “นี่แก เป็นไรเปล่าเนี่ย ทำไมหน้าแดง” “เปล่า ซะหน่อย แกนั่นแหละรีบเดินเลย อาจารย์เข้าคลาสแล้ว” ในช่วงพักกลางวัน ทานตะวันกับยัยไหมก็ลงมากินข้าวที่ใต้ตึก คณะ เป็นช่วงที่คนเยอะมากๆจนไม่มีโต๊ะว่างเลย ยัยไหมเหลือบ ไปเห็นพี่ชายของตนเองกับเพื่อนๆนั่งอยู่ จึงขอเข้าไปนั่งด้วย “พี่อาทิตย์ ไหมขอนั่งด้วยได้ปะ” ยัยไหมถามพี่อาทิตย์ “นั่งสิ พี่ก็จะกินเสร็จแล้ว…แล้วนี่ทานตะวันใช่ไหม เห็นไหมเล่า ให้ฟังว่าได้เพื่อนใหม่ตอนวันปฐมนิเทศนักศึกษา” “เอ่อ…ใช่ค่ะ” ทานตะวันตอบไปโดยไม่สบตากับพี่อาทิตย์ “แล้วนี่พี่อาทิตย์มีเรียนอีกไหม” ยัยไหมถาม “ไม่มีแล้ว ช่วงบ่ายอาจารย์ยกคลาส ว่าจะกลับบ้านเลย”

“อ๋อ…น่าอิจฉาพี่อาทิตย์จัง ไหมยังมีเรียนอยู่เลย” ยัยไหมพูด พร้อมกับทำหน้าเศร้า “ปี1 ก็แบบนี้แหละ เรียนหนัก กิจกรรมเยอะ แต่สนุกนะน้อง” เพื่อนของพี่อาทิตย์พูดขึ้น “งั้นพี่กลับก่อนนะ ตั้งใจเรียนล่ะ” ประโยคแรกพี่อาทิตย์บอกยัย ไหม แต่ประโยคที่สองกลับมองมาที่เขา จนทานตะวันทำตัวไม่ถูก เอาซะเลย แถมหัวใจยังเต้นแรงผิดปกติเอามากๆ ฮื่ออออ เขาไม่ อยากหลงตัวเองนะ แต่พี่อาทิตย์มองมาที่เขาจริงๆ หลังจากนั้นในทุกวัน ทานตะวันและยัยไหมก็จะมานั่งกินข้าว ใต้ตึกคณะ บางครั้งก็จะมีพี่อาทิตย์และเพื่อนๆของเขา มานั่งด้วย บ้าง จนเหมือนบอดี้การ์ดยังไงอย่างนั้น

Chapter 4 3 เดือนผ่านไป พอพี่อาทิตย์กับทานตะวันเจอกันบ่อยมากขึ้น จนทั้งสองเริ่มจะชอบกัน พี่อาทิตย์ไม่รีรอจึงเริ่มจีบทานตะวัน โดย ไปหลอกถามข้อมูลจากยัยไหมว่าทานตะวันชอบกินอะไรไม่ชอบกิน อะไร หลังจากได้ข้อมูลมา พี่อาทิตย์ก็เริ่มซื้อขนมไปให้ บ้างก็ไป นั่งรอหน้าคลาสเรียน จนยัยไหมเริ่มจะรำคาญ ก็เพราะยัยไหมเอง นั่นแหละทำตัวเป็นแม่สื่อ ให้เขากับพี่อาทิตย์ ก็ต้องทนๆไป “ยัยไหม พี่อาทิตย์มาชวนฉันไปเที่ยวอะ ฉันควรไปดีปะ” “อันนี้อวดหรือต้องการคำแนะนำ” ยัยไหมพูดพร้อมกับมองบน “เปล่าอวดซะหน่อย หรือแกจะไปด้วย” “ฉันไม่ไปหรอก แกไปเถอะ ฉันไม่อยากไปเป็นกางขวางคอของ แกกับพี่อาทิตย์” “โอเคๆ ก็แล้วแต่แก แต่ถ้าอยากไปก็ตามละกัน ที่เอเชียทีคนะ” “จ้ะ” ยัยไหมตอบ นาฬิกาปลุกบอกว่าเวลานี้เป็นเวลา 15:00 น. ทานตะวันตั้ง นาฬิกาปลุกไว้ กลัวว่าจะลืมเวลา ทานตะวันรีบไปอาบน้ำแต่งตัว ทันที วันนี้ทานตะวันเลือกใส่ชุดเดรสสีขาวเพราะเขาอยากไปถ่าย รูปด้วย ไม่นานนักเสียงจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

S : “พี่ถึงแล้วนะ รออยู่ด้านล่าง ตรงล็อบบี้นะ” T : “โอเคค่ะ เดี๋ยวทานตะวันรีบลงไป” ทานตะวันรีบหยิบกระเป๋า ล็อกห้อง แล้วรีบลงไปข้างล่างทันที พอ ลิฟต์เคลื่อนที่ลงมายันชั้นล่าง ทานตะวันก็เห็นพี่อาทิตย์ที่อยู่ในชุด เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ วันนี้พี่อาทิตย์ดูดีมากเลยนะ “รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันพระอาทิตย์ตก” พี่อาทิตย์พูดพร้อมกับ ยืนมือมา เหมือนขออนุญาตขอจับมือเขา ทานตะวันจึงยืนมือไป พร้อมพยักหน้า ทั้งสองใช้เวลาเดินทางกว่า40นาที กว่าจะถึงที่หมาย พอถึงที่หมายแล้วทั้งคู่ก็เดินจับมือกันไปยังฝั่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา พี่ อาทิตย์พูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปสักพักหนึ่ง “ทานตะวัน เป็นแฟนกันนะ” พี่อาทิตย์ มองหน้าทานตะวันที่นิ่งอึ้ง ไปชั่วขณะ “ค่ะ” เพียงแค่คำตอบสั้นๆ ก็มีความหมายมากสำหรับเขาทั้งสอง พี่อาทิตย์ให้ทานตะวันหลับตา แล้วพี่อาทิตย์ก็ล่วงเอาของที่กระเป๋า กางเกงของตัวเอง จากนั้นก็บอกทานตะวันลืมตา ของที่อยู่ตรงหน้า ทานตะวันคือสร้อยที่มีรูปดวงอาทิตย์กับต้นทานตะวัน พี่อาทิตย์สวม สร้อยให้เขา และค่อยๆเลื่อนรีมฝีปากมาจูบทานตะวัน ท่ามกลาง พระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า -End-

“ทานตะวันที่ไม่เคยมองใคร นอกจากดวงอาทิตย์”