BLOOM เบ่งบาน เติบโต สูญสิ้น

ฉันและพ่อกอดกนั รอ้ งไหน้ า้ ตาฉันไหลเลอะเสือ้ เชิต้ สีดา ของพ่ออย่างเปียกชืน้ พ่อกระซิบข้างหูฉันในยามโอบกอดพร่า บอกรกั ฉนั นบั ครงั้ ไมถ่ ว้ น จากวันนั้นการจากไปของแม่ดว้ ยอุบัติเหตุเหมือนเป็น ตราบาปในใจยามรบั รูว้ ่าแม่มวั แต่กดมือถือท่ีไดร้ บั ขอ้ ความจาก ลกู สาวที่แสนคดิ ถงึ ทาใหเ้ ผอเรอสง่ ผลใหเ้ กิดอบุ ตั เิ หตเุ ศรา้ สลด ทกุ คนในครอบครวั ตา่ งบอกฉนั วา่ มนั คืออบุ ตั ิเหตไุ ม่มีใคร อยากให้เกิดไม่มีใครผิด แต่ฉันกลับไม่ปล่อยวางเฝ้าถามกับ ตวั เองว่าถา้ วนั นนั้ ฉันไม่คิดถึงแม่เกินไปก็คงไม่ไดส้ ่งขอ้ ความถึง แมอ่ บุ ตั เิ หตกุ ็คงไม่เกดิ การเติบโตเป็นผใู้ หญ่ของฉันช่างเจ็บปวดเหลือเกินการท่ี แมจ่ ากไปถือวา่ เป็นบทเรียนของการเตบิ โตอย่างงนั้ หรอื ใ น บ า ง ค รั้ง ฉั น เ ค ย คิ ด อ ย า ก ห า ย ไ ป จ า ก โ ล ก ใ บ นี ้ก า ร หายไปมนั คงจะรูส้ กึ ดขี นึ้ ไหมนะฉนั เฝา้ ถามตวั เอง แต่ชีวิตของฉันหรือญาก็ตอ้ งเติบโตและเดินต่อถึงแมจ้ ะ เจ็บปวดแต่ฉันก็ยงั ไดร้ บั การโอบกอดจากผเู้ ป็นพ่อไม่ห่างมีเพ่ือน สองคนอย่างเจนและเจตท่ีอยเู่ คยี งพวกเขาตา่ งปลอบประโลมฉนั ~ 100 ~

ผู้ค น ร อ บ ข้า ง ก็ ต่ า ง พูด ว่ า เ ว ล า เ ห มื อ น ย า มัน ค ง ย า ก สาหรบั ฉนั ท่ีจะเช่ือวา่ จรงิ ในบางครงั้ ท่ีฉนั จะมีความสขุ ฉนั ก็มกั จะ กลวั ตวั เองกลบั ไปเจบ็ ปวดอกี ครงั้ กลัวเหลือเกินว่าสักวันความสุขจะถูกพรากออกไปอีก การเตบิ โตของฉนั เพ่มิ ความหวงั ในชวี ติ มากมาย หวงั ใหต้ วั เองมคี วามสขุ หวงั ใหต้ วั เองไมเ่ จ็บปวด หวงั ใหต้ วั เองประสบความสาเรจ็ ต่อการเตบิ โต และหวงั ใหค้ นรอบขา้ งฉนั นนั้ มคี วามสขุ สุดทา้ ย....ฉัน “ฐิติชญา” ด่ังความหมายช่ือท่ีว่าผูร้ ูแ้ ห่ง ผืนชีวิตพ่ึงเขา้ ใจต่อการเรียนรูท้ ่ีจะมีชีวิตต่อไป เขา้ ใจต่อความ ผิดหวงั ตอ่ ความเสยี ใจในชวี ติ ~ 101 ~

เหมือนดอกลิลล่ีหลากสีท่ีถูกปลูกในทุ่งกว้างรอคอย แสงแดด ลมฝน ป๋ ยุ ดนิ รอการผลดิ อกเติบโตในพืน้ ดิน คิดถึงแม่เสมอ ดอกลลิ ลกี่ ลบั มาเตบิ โตอกี ครงั้ บนั ทกึ ความหลงั วนั ที่ 14/11/xx ลงทา้ ยฐิตชิ ญา ~ 102 ~

I bloom just for you ~ 103 ~

ดอกทวิ ลปิ ~ 104 ~

\"ขอโทษนะดเี ราพอกนั แคน่ ีเ้ ถอะ\" ''พอกันแค่นี้คืออะไรหรอ\" แสนดีรู้ความหมายของ ประโยคดีแตก่ ็ยงั ตงั้ คาถามออกไปเพยี งขอแคไ่ ดป้ ลอบสว่ นลกึ ใน หวั ใจของตวั เองวา่ สงิ่ ท่ีไดย้ ินนนั้ ไมใ่ ช่อย่างท่ีคิด ''เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับดีแล้ว'' ผู้ชายตรงหน้าผมสี นา้ ตาลเขม้ เอย่ บอกตอ่ แสนดี ''เลิกกนั นะดีพดู ดิพีท'' เขาพดู มนั ออกไปเม่ือคนตรงหนา้ เอย่ ประโยคสวยหรูหมดรกั นนั้ ออกมา ''แค่พดู ว่าเลิกกนั นะแสนดีมนั ยากมากเลยหรอพีทคือเอา จริง ๆ ไม่ตอ้ งใจรา้ ยขนาดนนั้ ก็ไดท้ ่ีมายืนบอกว่าไม่มีความรูส้ ึก แบบใหก้ นั แลว้ ..ไม่มีกไ็ มต่ อ้ งพดู เราไมอ่ ยากรบั รูแ้ ค่บอกมาวา่ เลิก กนั เรากเ็ ขา้ ใจแแลว้ ฮกึ \" คาประชดประชนั ยืดยาวออกจากปาก สง่ คาพดู สดุ ทา้ ย ท่ีตรี วนความเสียใจในอกออกมาเป็นเสยี งสะอนื้ ''เหอะ ไอเ้ หีย้ พที มงึ มนั เฮงซวย! '' ~ 105 ~

เสียงใสของแสนดีตะโกนดงั ล่นั รถกระบะคนั ใหญ่ดงั จน ไดย้ นิ เลด็ ลอดเขา้ ไปตวั รถทาใหช้ ายสองคนกบั หญิงสาวหน่งึ คนท่ี น่งั อยขู่ า้ งหนา้ ตวั รถหนั ออกมามองตน้ เสยี งเป็นตาเดียวกนั แสนดีหาไดร้ บั รูเ้ พราะเธอก็ต่างจมลงหว้ งความคิดชาใจ เหลา่ นนั้ มอื บางก็ยกกระป๋ องเบยี รเ์ ขา้ ปาก น่งั ทา้ ยกระบะลม้ ตีหนา้ ขา้ งทางเต็มไปดว้ ยป่ าเขา ดีฉิบ หายบวิ้ กูดฉี บิ หาย ''มึง ๆ คิดว่าเขาไหวมยั้ วะ'' เจมรบั หนา้ ท่ีขบั รถเอ่ยถาม เพ่ือนสองคนพรอ้ มหันมองกระจกหลงั ท่ีฉายภาพผู้หญิงตัวเล็ก กระดกกระป๋ องเบยี รอ์ ย่หู ลงั รถพวกเขาสามคน ''กคู ิดว่าไม่ไหว'' ตา้ น่งั เบาะหลงั ตอบพรอ้ มย่ืนหนา้ แทรก โซนกลางระหวา่ งคนขบั ไม่วายหนั ไปบน่ เพ่ือน ''ไอเ้ หีย้ ฝนก็ใจดีจงั ใหจ้ อดรบั ใครขนึ้ มาก็ไม่รู'้ ' ตา้ บน่ '' เอา้ \" ~ 106 ~

\"ใจดีเกินไป\" เจมออกปากติเตียนเพ่ือนแต่หางตาก็พลนั มองกระจกขา้ งรถ ยอ้ นกลบั ไปเม่ือหกช่วั โมงก่อนพวกเขาสามคน เจม ตา้ และฝนบ่งึ รถกระบะคนั ใหญ่จากกรุงเทพเพ่ือเดนิ ทางไปจดุ หมาย ปลายทางท่ีเชียงใหม่ พวกเขาสามคนตา่ งวางแผนกนั หอบเสอื้ ผา้ แพคเปข้ นึ้ เขา ตามสไตลช์ ายโสดสองหญิงโสดหน่ึงเพ่ือหวังหนีงานไปใชช้ ีวิต ขา้ มปีบนดอย การไปเท่ียวในครงั้ นีพ้ วกเขาตัง้ ใจไปเท่ียวใชช้ ีวิตเฮฮา เพ่ือหาความสขุ ใหก้ ับตวั เองในวยั อายุคร่งึ หา้ สิบปีและคิดว่าอีก ไม่ก่ีปีขา้ งหนา้ เขาสามคนคงไม่ไดอ้ อกมาใชช้ ีวิตแบบนีด้ ว้ ยกัน อย่างแนน่ อน ในขณะท่ีรถว่ิงเข้าเขตพืน้ ท่ีปกคลุมไปดว้ ยภูเขาป่ าไม้ เจม ตา้ และฝน ต่างพูดคุยถึงเร่ืองราวการใชช้ ีวิตในวัยทางาน แลกเปล่ยี นกนั และกนั สายตาสวยของฝนทอดมองชมวิวขา้ งทางสีเขียวและ สายตาเหลือบเห็นคนตวั เล็กพรอ้ มเป้ใบใหญ่ดา้ นหลงั ท่ีฝนคิดวา่ ~ 107 ~

ช่างดไู มเ่ ขา้ กบั ผหู้ ญิงตวั เลก็ เสยี เลยเกรงวา่ มนั จะทาใหค้ น คนนนั้ หนา้ คว่าเพราะกระเป๋ าใบนนั้ กไ็ ด้ \"เจมฉะลอ้ รถหน่อย เขาเหมือนจะโบกมอื ใหเ้ ราหยดุ \" \"ทาไมเขามาคนเดยี ววะฝน\" \"แลว้ กจู ะรูก้ บั มงึ หรอตา้ \" เจมเหยียบเบรกผ่อนแรงรถเม่ือรถเร่ิมเขา้ ใกลค้ นแปลก หนา้ มากขึน้ รถหยุดจอดลงพรอ้ มร่างเล็กหญิงแปลกหนา้ ว่ิงมา ขา้ งประตูรถฝ่ังฝนพรอ้ มกม้ หนา้ ส่งยิม้ ผ่านกระจกมืดทึบท่ีกนั ไว้ รอยยิ้มแสนหวานดึงดูดให้พวกเขาสามคนลอบมองสารวจ ใบหนา้ นนั้ อยา่ งเสยี มารยาท สายตาคมของใครคนหน่ึงหยุดลงแววตาใสท่ีคิดว่าช่าง หม่นหมองสวนทางกับรอยยิม้ แสนหวานมือหญิงแปลกหน้า ยกขนึ้ เคาะกระจกรถเพ่อื ขออนญุ าตใหเ้ ปิด ฝนกดกระจกรถลง ไม่มกี ระจกมดื ทบึ ปิดบงั พวกเขาเหน็ ใบหนา้ ผูห้ ญิงตรงหนา้ ชดั เจน ~ 108 ~

ใจชวนเตน้ ตกึ ตกั \"ขอโทษนะคะ เราขอตดิ กระบะไปดว้ ยไดม้ ยั้ พอดีรถท่ีเรา ตอ้ งการขนึ้ ไม่ผา่ นมาสกั ที'' เธอตรงหนา้ เอือ้ นเอ่ยจะเสียมารยาทอีกหรือเปลา่ ถา้ พวก เขาสามคนจะคิดวา่ เสียงคนตรงหนา้ น่าฟังดีทางดา้ นเจม ตา้ ตา่ ง มองหนา้ กันเม่ือหญิงแปลกหนา้ เอ่ยประโยคขอความช่วยเหลือ เพ่ือลงความเห็นว่าจะใหห้ ญิงแปลกหนา้ ตวั เล็กติดรถพวกเขาไป ดว้ ยไดห้ รอื เปลา่ ''ไดส้ ิ\" และใช่ไอเ้ หีย้ ฝนสาวน่ารกั ประจากลมุ่ ตดั สินใจไป ก่อนพวกเขาสองคนแลว้ เจมและตา้ มองหนา้ กนั เลิ่กล่กั คนอย่างไอฝ้ นอา่ นะ คนแบบมนั นนั้ หรอทบี่ อกวา่ ไดส้ ิ เจมคดิ ในหวั \"ขอบคณุ นะ'' แสนดตี อบรบั ดว้ ยรอยยิม้ ในวนั ท่ีแสนดคี ดิ วา่ ชวี ติ มนั เฮงซวยก็ยงั เจอคนใจดอี ยู่ ''ขนึ้ รถมาน่งั ดว้ ยกนั สิ'' ตา้ สง่ ยิม้ เชญิ ~ 109 ~

''ไมเ่ ป็นไรเราขอน่งั หลงั แลว้ กนั พอดีอยากชมวิว'' ตา้ พยกั หนา้ รบั เม่ือคาเชญิ ชวนถกู ปฏเิ สธ ''งนั้ เราขออนญุ าตขนึ้ หลงั รถนะ\" แสนดีสง่ ยิม้ กวา้ ง พรอ้ ม หนั หลงั เดินเพ่ือขนึ้ หลงั กระบะ แตก่ ็ตอ้ งหยดุ ชะงกั ''ใหเ้ ราน่งั เป็นเพ่ือนมยั้ '' ฝนถามหญิงสาว เจมและตา้ มองหนา้ กนั อีกครงั้ หลงั จากเพ่ือนส่งประโยค คาถามออกไป แสนดีทอดมองหนา้ ผูห้ ญิงผมดาปล่อยผมลอนใส่แว่น สายตาท่ีแสนดีคิดว่าแว่นทรงนี้ก็ดูเข้ากับผู้หญิงตรงหน้าดี เหมือนกันถา้ เธอใส่แว่นแบบนีจ้ ะดูน่ามองเหมือนเธอคนนีไ้ หม แสนดพี ลางคิด ''ไม่เป็ นไรเราน่ังคนเดียวได้ขอบคุณนะ'' เป็นความ บงั เอิญท่ีพวกเขาสามคนไดร้ บั ผูห้ ญิงตวั เลก็ ใหอ้ อกเดินทางไปกบั พวกเขา ~ 110 ~

''กจู ะจอดแวะพกั รถตรงรา้ นคา้ ตรงน่นั นะ'' มือเจมชีไ้ ปยงั รา้ นคา้ ขา้ งหนา้ รถกระบะหกั เลยี้ วเขาบรเิ วณท่ีจอด ''คนหลังรถเอาไงเขาจะลงไหนมึงไปถามดิฝนผู้หญิง ดว้ ยกนั น่ะ'' ตา้ หนั ไปส่งั เพ่ือนพรอ้ มปลดสายนิรภยั ไปดว้ ย ฝนก้าวลงรถยืดเสน้ ยืดสายก่อนเดินไปหาหญิงแปลก หนา้ หลงั รถสายตาเหลือบมองมือท่ียงั กากระป๋ องเบียรแ์ ละคาด ว่าน่าจะเป็นกระป๋ องท่ีสามดจู ากกระป๋ องท่ีถกู ทิง้ เป็นซากไวห้ ลงั รถ ''ไหวมยั้ '' ''ไหว ๆ แต่ขอโทษนะท่ีกินแลว้ ไม่ไดข้ ออนุญาต'' แสนดี กลา่ วขอโทษอยา่ งรูส้ กึ ผิดออกไป ก็แน่นอนว่าผิดอยู่แลว้ ขอติดรถเขามายงั มาทาตวั ไม่มี มารยาทน่งั แดกเบยี รบ์ นรถคนอ่นื เขา ''ไมเ่ ป็นไร'' ฝนเอย่ พรอ้ มสง่ ยิม้ บางตอบไป ''แลว้ เธอจะลงไหนละ\" ~ 111 ~

ฝนมองคนเบือ้ งหนา้ ท่ีทาสีหนา้ คดิ หนกั รมิ ฝีปากบางเมม้ เขา้ หากันอย่างตงั้ ความคิดเหมือนกับว่าคาถามของฝนมนั ตอบ ยากอยา่ งงนั้ ''เห้ย ฝนกูกับไอ้เจมเดินไปเข้าห้องน้านะ '' เสียงต้า ตะโกนแทรกขึน้ มาอีกฝ่ังของท่ีจอดรถฝนและแสนดหี นั ไปตามทิศ เสยี งเรยี ก ฝนพยกั หนา้ ตอบกลบั เพ่อื น พรอ้ มไดร้ บั สายตากวนตนี จากเจม ไอค้ วายเจม ฝนไดแ้ ตด่ า่ กลบั ไปในใจ ''ฝน'' เจ้าของช่ือหันกลับไปตามเสียงใสท่ีเรียกช่ือตน ออกมา \"ส่วนเราช่ือแสนดีนะ'' รอยยิม้ หวานถูกเผยออก เม่ือคน ตรงหนา้ แนะนาตวั \"ออ่ .....อา่ แสนดี\" ~ 112 ~

พดู ออกไปก็พลางเกาจมกู ดว้ ยอาการประหม่ายอมรบั วา่ ฝนทาตวั ไม่ถูกจะว่ายงั ไงดีอาการแบบนีท้ ่ีกาลงั เกิดขึน้ กบั ตวั เขา มนั เคยเกดิ ขนึ้ เม่ือสองปีท่แี ลว้ ยอมรบั วา่ นานเวลาเจอใครใหม่ ๆ \"แลว้ เพ่ือนฝนอกี สองคนช่อื ไรหรอ\" \"คนตวั สงู ช่ือเจมอีกคนช่ือตา้ \" แสนดีพยกั หนา้ ตามเสียง ฝนท่เี อย่ บอกกนั \"ท่ีฝนถามว่าเราจะไปลงท่ีไหน ถา้ เราบอกว่าขอไปดว้ ย กบั พวกฝนจะเป็นอะไรหรอื เปลา่ \" ฝนจอ้ งหนา้ เธอเหมือนพลางนึกคิดสายตาท่ีมองแสนดี ผา่ นกรอบแวน่ สายตาน่งิ จนแสนดเี กิดอาการประหม่า ผหู้ ญิงคนนมี้ องเขาดว้ ยความรูส้ กึ อะไรอยูน่ ะ และแสนดพี อจะเขา้ ใจยอมรบั วา่ ตวั เธอทาใจท่ีจะกลา้ ถามออกไปอยนู่ านอยู่ ๆ ใครก็ไมร่ ูม้ าขออาศยั ไปดว้ ยสงสยั คง ลาบากใจสาหรบั ฝนนา่ ดู ~ 113 ~

แน่นอนถา้ ฝนปฏิเสธเธอออกมาแสนดีก็ไม่รูส้ ึกโกรธใคร จะโกรธลงในเม่ือพวกเขาทงั้ สามคนใจดีรบั แสนดีขึน้ รถมาก็มาก พอแลว้ ''ถา้ ฝนลาบากใจกไ็ ม่เป็นไรนะ\" เงียบอย่นู านก็เป็นแสนดี พดู ปฏิเสธออกไปแทนฝนยิม้ ใหเ้ ธอ ''แสนดีเด๋ียวเรามานะ\" พดู จบฝนก็หนั หลงั เดินไปทิศทาง เดียวกนั ท่ีเจมและตา้ เดินไปทิง้ ใหแ้ สนดีทาหนา้ งงอย่หู ลงั กระบะ คนเดยี ว \"อะไรของเขาวะ'' เม่ือถูกทิง้ ใหอ้ ยู่คนเดียวแสนดีก็พลนั ปล่อยใหค้ วามคิด ในหวั ทางานผ่านไปสามเดือนหลงั จากเลิกรากนั ทาไมยงั รูส้ ึกว่า เกิดขนึ้ เม่ือวาน ความคดิ ในหวั ของแสนดี ความรูส้ ึกหม่นในใจของแสนดียงั ล่องลอยในความรูส้ กึ เหมอื นวา่ บางครงั้ จะหายไปแตพ่ ออย่คู นเดียวความรูส้ กึ ในใจก็วบู กลบั เขา้ มา ~ 114 ~

ตัวเขาเหน่ือยท่ีจะตอ้ งนึกถึงน่ันทาให้แสนดีเลือกเก็บ กระเป๋ าหวงั เดินทางไปไหนสกั ท่ีหนีจากผคู้ นรูจ้ กั ท่ีเอาแต่ถามว่า แสนดีโอเคไหมท่ีเอาแต่บอกกลา่ วใหเ้ ขาลมื ตลอดสามเดือนคาพูดพวกนั้นย่ิงตอกยา้ ความรูส้ ึกให้ แสนดีจดจากบั ความผดิ หวงั และความเจบ็ ปวดจากการเลกิ รา แสนดีรู้ว่าพวกเขาเหล่านั้นต่างหวังดี แต่แล้วยังไง สดุ ทา้ ยก็ยงั เป็นเขาอย่ดู ที ่ียงั เสยี ใจเสมอ แสนดีแบกกระเป๋ าเดินทางตั้งใจไปคนเดียวอย่างไม่มี จุดหมายไรก้ ารติดต่อจากเพ่ือนฝูงตัดขาดจากคนรูจ้ ักเพ่ือออก เดนิ ทางพบเจอผคู้ นท่ีไมร่ ูจ้ กั แสนดีปล่อยใหต้ ัวเองจมไปกับความคิดอยู่นานและก็ หลดุ ออกจากความคดิ เม่ือผชู้ ายสองคนกบั หญิงสาวหน่งึ คนท่ีเธอ ขออาศยั รถมาดว้ ยเดินเขา้ มาในมา่ นสายตา พวกเขาทงั้ สามตา่ งยิม้ ใหแ้ สนดดี ว้ ยรอยยมิ้ ท่ีเป็นมิตร \" เอาไวก้ ินระหวา่ งทาง\" แสนดีเลกิ ควิ้ ดว้ ยความสงสยั เม่ือ เจมย่ืนถงุ ขนมปังและนมมาให้ ~ 115 ~

\"ใหเ้ ราหรอ'' เจมพยกั หนา้ ตอบรบั แสนดีย่ืนรบั ถุงนนั้ มา ดว้ ยรอยยมิ้ \"ยินท่ีไดร้ ูจ้ กั นะแสนดี\" เป็นตา้ ท่ีเอ่ยออกมาเป็นอีกครงั้ ท่ี แสนดยี มิ้ ตอบออกไป \"'พรอ้ มเดินทางไปกับพวกเราใช่ไหม\" ฝนท่ียืนเงียบอยู่ นานถามแสนดีขึน้ มาหลงั จากท่ีแสนดีไดย้ ินประโยคคาถามนัน้ ความรูส้ กึ ท่ีดใี จก็โลดแลน่ เขา้ มา ''พวกเธอใหเ้ ราไปดว้ ยหรอ! \" \"เหย้ ๆ แสนดรี ะวงั ! \" เจมรอ้ งตะโกนออกมาอย่างตกใจ เม่ือความดีใจของแสนดีกระโดดลกุ ขึน้ ถามฝนโดยไม่ทนั ไดต้ ัง้ ตัวทาใหร้ ่างกายท่ีน่ังทา้ ยกระบะหลังอยู่นานเกิดขาอ่อน ขึน้ มาบวกกบั กระเป๋ าเป้ใบใหญ่ท่ีพายบนไหล่เล็กถ่วงนา้ หนกั จน แสนดหี นา้ คะมาไปขา้ งหนา้ เจมท่ีเห็นรีบกา้ วขาเขา้ หาคนตรงหนา้ ย่ืนมือสอดเขา้ เอว บางของแสนดีรบั ตวั ไวไ้ ดอ้ ย่างท่วงทีส่วนมือเล็กของแสนดีกอด ~ 116 ~

หมบั เขา้ ลาคอเจมดว้ ยความตกใจแสนดีกม้ มองใบหนา้ เจมอยตู่ ่า กวา่ สายตา ปากบางสีสวยเมม้ เขา้ อย่างประหม่าอาการแขนเล็กท่ี กอดคอเจมเผลอกระชับเขา้ อย่างลืมตวั ไม่ต่างจากเจมท่ีกระชบั กอดเอวบางของแสนดีใหเ้ ขา้ หาตวั เองใหม้ ากขนึ้ \"เฮอ้ ระวงั หนอ่ ย\" เสียงฝนบอกเตอื นขนึ้ และเขา้ มาช่วย \" เอ่อ ขอบคณุ นะ \" แสนดีเปล่งเสียงเบาพรอ้ มยิม้ แหง้ แก้ เกอ้ ลมรอ้ นรดใบหนา้ ฝนท่ีเขา้ มาชว่ ย โอเค กล่ินเบียร์ฟ้งุ ออกจากลมรอ้ นสรุปเซลม้ เพราะมึน แอลกอฮอลส์ นิ ะ ฝนพลางคดิ แขนของฝนท่ีเข้ามาช่วยเจมอีกแรงกระชับเอวบางให้ แน่นขึน้ ตดั สินใจอมุ้ คนตวั เล็กลงจากกระบะแสนดีทาหนา้ เลิ่กล่กั แตก่ ็ปลอ่ ยผา่ นใหฝ้ นอมุ้ ลงมายนื บนพืน้ ดว้ ยกนั แตโ่ ดยดี \"ถ้าจะไปด้วยกันแสนดีต้องไปน่ ังข้างในตัวรถนะ\" เจม บอกเธอ \"อืม โอเค\" แสนยมิ้ ใหพ้ วกเขาสามคน ~ 117 ~

ทางด้านต้าต่างมองเหตุการณ์ทั้งหมดท่ีเกิดขึ้นใน สายตาตา้ หนั หนา้ หนีไปดา้ นขา้ งและหลดุ ยมิ้ ดว้ ยแววตากรุม้ กรม่ิ \"แสนดีเราก็รูจ้ กั กนั มาเจ็ดวนั แลว้ \" เสียงตา้ เอย่ ถามกลาง วงแคมป์ ปิ้งท่ีดา้ นหนา้ มีกองไฟจดุ ช่วยบรรเทาอากาศหนาวยาม ค่าคืนบนดอยพดู เสรจ็ กย็ กกระป๋ องเบียรจ์ บิ \"อา่ หะ\" แสนดีขานรบั คาถาม ช่วงเวลานบั จากวนั แรกท่ีไดเ้ จอพวกเขาสามคนต่างใจดี ต่อแสนดีตงั้ แต่วนั แรกจนผ่านมาวนั นีก้ ็เขา้ วนั ท่ีเจ็ดท่ีไดเ้ ดินทาง ไปเท่ียวสถานท่ีต่าง ๆ กบั สามคนนี้ ทกุ คนมกั ชวนเธอพดู คยุ โดยท่ี แ ส น ดี ไ ม่ ไ ด้รู ้สึก อึ ด อัด ใ จ พ ว ก เ ข า ส า ม ค น มัก จ ะ ท า ใ ห้แ ส น ดี หวั เราะเสมอ สว่ นใครคนหน่งึ กม็ กั ทาใหท้ อ้ งเลก็ ๆ ของแสนดปี ่ันป่ วน \"งนั้ แสนดมี ีแฟนยงั \" แคก่ ๆ แคก่ ~ 118 ~

เบียรท์ ่ีกาลงั ไหลลงลาคอสวยกระเด็นออกทางปากทนั ที เม่ือฝนไดย้ นิ คาถามจากปากตา้ \"อ๋ี เหีย้ ฝนหนา้ กู\" เจมท่ีโดนลูกหลงจากนา้ ลายของคน ตรงขา้ มรบี เช็ดหนา้ ตวั เองดว้ ยความขยะแขยง ทางฝนก็ก้มหน้าก้มตาเช็ดเบียร์ตามบริเวณใบหน้า ตนเองท่ีเลอะไม่ต่างกนั ฝนหลงั เยียดตรงทนั ทีเม่ือมีสมั ผสั อ่นุ จาก มือบางส่งมาจากคนท่ีน่ังขา้ ง ๆ มือเล็กลูบหลังใหห้ วังว่าฝนจะ เลกิ สาลกั \"ไหวป่ าวฝน'' \"อืม ไหว\" ตอบรบั พลางมองหนา้ หวานท่ีปลายจมกู แดง จากอากาศหนาวแสนดยี ิม้ หวานใหเ้ ธอและลดมือท่ีลบู หลงั ใหก้ นั ออกไป คนขา้ งกายก็หนั ไปตอบคาถามท่ีคา้ งไวต้ ่อ \"ตา้ ถามทาไมหรอจะจีบเราเปลา่ เน่ีย\" พดู ไปก็หวั เราะจน ตาหยี ทกุ การกระทาตกอยใู่ นสายตาพวกเขาสามคน \"งนั้ แสดงวา่ โสดด\"ิ ~ 119 ~

นา้ เสียงคาพดู ออ้ ลอ้ ของตา้ เขา้ หฝู นจนอดใจกรอกตาขึน้ ไม่ได้ ทงั้ ๆ ท่ีก็รูก้ นั หมดแก๊งวา่ เขาหนีรกั มา ตา้ มนั ยงั จะสาระแน ถามอยไู่ ด้ \"กโ็ สดมาสามเดอื นแลว้ นะไม่มีใครเขา้ มาเลย\" \"ประโยคดา้ นหลังนีโ้ ปรโมทไหมครบั \" เจมส่งเสียงแซว แสนดแี ตก่ ลบั สง่ สายตากรุม่ กรม่ิ ใหพ้ วกเขาสองคน \"ไมไ่ ดโ้ ปรโมทสกั หน่อยเราพดู ไปงนั้ แหละเรารูว้ า่ เราไม่ใช่ สเปคตา้ และเจม\" \"ก็..ไมร่ ูส้ ิอาจจะมใี ครสกั คนในนีช้ อบก็ได\"้ ตา้ พดู “เราไม่เหมาะตอ่ ความรกั หรอก” แสนดีตอบไปอย่างแผ่ว เบากม้ หนา้ กม้ ตาจิบเบยี รต์ ่อ จบคาพูดของแสนดีทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ยอมรบั วา่ ดา้ นคนฟังอยา่ งฝนก็ทาตวั ไม่ถกู ไมร่ ูท้ าไม เอาจริง ๆ พวกเขาสามคนก็ชอบแสนดีตงั้ แต่ครงั้ แรกท่ี มองเห็นแค่คิดว่าเป็ นผู้หญิงเดินบนถนนคนเดียวมันอันตราย พวกเขาสามคนเลยช่วยเธอ ~ 120 ~

พอไดร้ ูจ้ ักแสนดียอมรบั ว่าแสนดีนนั้ น่าคน้ หาเวลาแวว ตาใครคนหน่ึงเผลอมองเธอทีไรรูส้ ึกเหมือนมีแรงดึงดูดใหม้ อง หากไม่คิดเขา้ ขา้ งมากเกินไปแสนดีก็เผลอมองพวกเขาในสามนี้ อย่บู อ่ ยครงั้ \"เด๋ียวเรามานะ\" พูดเสร็จแสนดีท่ีน่ังข้างฝนก็ลุกเดิน ออกไปทนั ที \"พวกมงึ ถามเหีย้ ไรกนั \" \"ก็ช่วยมงึ ไงตามเขาไปดิ\" \"เหีย้ เถอะแสนดจี ะอดึ อดั \" \"มึงก็งีต้ ลอดเจ็ดวนั มองกันไปมองกนั มาคิดอะไรเอยไม่ ชอบกนั เลยวา่ งนั้ \" หน่งึ ในสามคนเอย่ ขนึ้ ไม่มีใครตอบอะไรหลังจากประโยคนั้นจบมือเรียวก็ยก กระป๋ องเบียรพ์ รอ้ มปลอ่ ยความคดิ ในหวั ใหล้ อ่ งลอย \"มงึ อยา่ คดิ เยอะปลอ่ ยหวั ใจเน่า ๆ สองปีท่มี งึ ไม่ไดใ้ ชง้ าน ไดท้ างานบา้ งเหอะกไู ม่รูน้ ะวา่ มงึ คิดอะไรอย่ผู ่านมาสองปีมึงแม่ง ~ 121 ~

ไม่เคยใหโ้ อกาสตวั เองเลยลองหน่อยแหว้ มาพวกกูก็ยังโสดเป็น เพ่อื นนะเวย้ \" เผลอหลุดยิม้ จากคาพูดเห่ย ๆ นั้นของเพ่ือนอดส่ายหัว ใหก้ บั พวกมนั ไม่ไดด้ นั หลงั กนั เก่งท่ีหน่ึงแต่พอลม้ มาก็ยงั ดีท่ีช่วย พยงุ กนั เสมอ หลงั จากขอตวั ออกมาแสนดีเดินห่างจากท่ีตงั้ แคมป์ มา ไกลพอสมควรปล่อยตวั เองน่งั ลงบนโคดหินใหญ่ทอดสายตาชม วิวยามค่าคืนบนดอยสงู มือบางลบู แขนตวั เองยามท่ีลมหนาวพดั ผ่าน น่งั คิดทบทวนสิ่งตา่ ง ๆ ท่ีผ่านมาทงั้ ปีแสนดคี ิดวา่ มนั ชา่ ง หนกั หนาเหลือเกินเป็นปีท่ีขโมยรอยยิม้ เขาไปขโมยช่วงเวลาการ ใชช้ ีวิตเขาใหห้ ายออกไป ไม่ไดย้ ิม้ เท่าท่ีเคยยิม้ มีแฟนก็เหมือนไม่มีคิดว่าจะไดผ้ ่าน ปีใหมไ่ ปดว้ ยกนั กด็ นั โดนบอกเลิกกอ่ นสดุ ๆ ไปเลยปีนี้ ~ 122 ~

ก่อนจะสิน้ ปีก็ยงั มีอะไรดี ๆ เขา้ มาอะไรดี ๆ คงเป็นเรื่อง บังเอิญท่ีได้มาเจอเจม ต้าและฝน ช่วงเวลาเจ็ดวันท่ีได้ร่วม เดินทางไปดว้ ยกันเธอแทบไม่ไดน้ ึกถึงอะไรดว้ ยซา้ ทุกช่วงเวลา ของการเดนิ ทางมกั มีรอยยิม้ เสียงหวั เราะประดบั รอบตวั แสนดีอยู่ เสมอ และการท่ีแสนดีไดร้ ูจ้ กั เพ่ือนใหม่ในการเดินทางเธอรูส้ กึ วา่ มนั พิเศษเพ่ือนผหู้ ญิงแบบฝนไม่ชอบพดู เหมือนเจมและตา้ แต่ ฝนไม่ไดท้ าใหแ้ สนดีรูส้ ึกอึดอัดเพราะฝนมักแสดงออกผ่านการ กระทาต่อเธอ ตงั้ แต่วนั แรกท่ีย่ืนมือมาช่วยแสนดีไวย้ ามท่ีตวั แสน ดีจะลม้ ลงตกรถและฝนมกั ถามประโยคอะไรเดิม ๆ ซา้ ๆ กบั แสน ดี \"แสนดหี วิ ไหม\" \"เรายงั ไมห่ วิ \" \"แสนดหี วิ หรอื ยงั \" \"ยงั อ่มิ อยูเ่ ลยฝน\" \"กนิ ขนมปังไหมเรามนี ะในกระเป๋ า\" ~ 123 ~

\"ขอบใจนะฝน\" ใสใ่ จเขาเร่ืองเล็ก ๆ นอ้ ย ๆ ท่เี ขามกั มองผ่าน \"แสนดแี ขนเป็นแผลอะไร\" สายตาสวยจอ้ งมองแผลเขา \"ตรงแขนนีห้ รอลวดหนามตรงกนั้ อทุ ยานเก่ียว\" \"ไมเ่ จบ็ หรอทาไมไมท่ าแผล\" \"แผลนิดเดียวเอง'' \"มานีม้ า\" ฝนดึงแขนและบอกใหน้ ่ังลงเกา้ อีพ้ ักระหว่าง ทางเดินขึน้ อุทยานฝนหยิบขวดนา้ ในกระเป๋ าและพลาสเตอร์ ออกมา \"ลา้ งแผลกอ่ นแสบนิดนะดี\" \"อือ\" นา้ จากขวดถูกเทล้างแผลให้แสนดีอย่างเบามือ เหมอื นกลวั วา่ มนั จะทาใหเ้ ธอเจ็บนอ้ ยลงหากฝนเทมนั ชา้ ๆ \"มาตดิ ปลาสเตอรใ์ ห\"้ ~ 124 ~

\"ออื \" ปลาสเตอรล์ ายหมถี กู บรรจงติดอย่างแผว่ เบาทกุ การกระทาตกอย่ใู นสายตาของแสนดี หรอื แมแ้ ตช่ ่วงเวลาท่ีเราสองคนตอ้ งแชรเ์ ตน็ ทน์ อน รว่ มกนั ฝนกย็ งั ใจดีใสใ่ จเขาทงั้ ท่ีเขาเป็นใครก็ไม่รู้ \"แสนดีหนาวหรอเอาผา้ หม่ อกี ผืนมยั้ \" \"ไมเ่ ป็นไรผืนเดยี วก็พอไม่หนาวเทา่ ไหร\"่ \"แตแ่ สนดีนอนส่นั \" สายตาสวยมองเขาเหมือนแสนดี กาลงั ทาอะไรผิด \"ไม่อยากแยง่ ฝน\" \"ไมไ่ ดแ้ ย่งเรามีอกี ผืนในเปจ้ ะไปเอาใหไ้ ง\" พดู จบก็รูดซปิ ออกไปเอาผา้ หม่ ใหเ้ ขาทนั ที หรอื จะเป็นการท่ีเขาขอความชว่ ยเหลอื จากเรอื่ งเลก็ ๆ ฝนก็ไมเ่ คยจะปฏิเสธเขา \"ฝนหลบั ยงั \" นวิ้ เรยี วของแสนดสี ะกิดคนท่นี อนอยู่ \"อือ แสนดมี ีไร\" ~ 125 ~

\"ปวดฉ่ี พาไปฉ่ีหน่อยไดไ้ หมขา้ งนอกมดื น่ากลวั \" \"ออื ไปสิ\" \"แสนดีสองวนั ท่ีนอนเตน็ ทก์ นั มาออกมาฉ่ียงั ไง\" ฝนถาม ขนึ้ หลงั จากเดินออกมาจากหอ้ งนา้ \"ก็ไมฉ่ ่ีกลนั้ เอา แหะ ๆ\" เขาตอบพรอ้ มยมิ้ แหง้ \"ทีหลงั ปวดก็ปลกุ กนั เลยนะโตแลว้ หา้ มกลนั้ ฉ่ี\" ทกุ อยา่ ง ท่ีฝนทาใหเ้ ธอรูส้ กึ โชคดที ่ีไดพ้ บเจอฝน เจ็ดวนั ท่ีผ่านมาแสนดีไม่ไดน้ ึกถึงช่วงเวลาเจ็บปวดการ มาเท่ียวมนั ทาใหแ้ สนดีไม่นึกถึงความเสียใจและการไดพ้ บพวก เขาสามคนนัน้ เป็นการเยียวยาจิตใจเธอใหไ้ ดร้ ูส้ ึกดีอีกครงั้ และ หวั ใจของแสนดีก็ทางานผิดปกตกิ บั ใครสกั คนในกลมุ่ เพ่ือนใหม่ ใจเตน้ ยามไดใ้ กลห้ ว่นั ไหวยามไดส้ บตา เพีย้ ๆ ! มือเลก็ ตบลงหนา้ ตวั เองเพ่ือดงึ ความคิดตวั เอง ~ 126 ~

แสนดีเจ็ดวนั เองนะเวย้ ! ใจง่ายไปแลว้ ใครเขาชอบกัน ภายในเจด็ วนั ! สตแิ สนดสี ติ ! \"แสนดี\" \"เหีย้ !!\" ไหลเ่ ลก็ สะดงุ้ เขา้ หากนั ดว้ ยความตกใจ \"ตกใจนะเวย้ !\" \"ฮ่า ๆ ฮา่ โทษ ๆ ไมน่ กึ วา่ จะตกใจแรง\" หัวเราะให้แสนดีจนตาหยีแสนดีมองคนตรงหน้าด้วย ความรูส้ กึ หลากหลายแสนดเี คยบอกไปยงั นะวา่ คน ๆ นีม้ ีเสนห่ ์ \"ขอน่ังด้วยได้ไหม\" แสนดีพยักหน้าและขยับออกนิด หนอ่ ยพอใหม้ ีท่นี ่งั \"ทาไมหนีมาน่งั คนเดยี ว\" \"มีเรื่องใหค้ ิด\" \"เรื่องท่ีว่าเก่ียวกับเขาคนนนั้ ไหม\" แสนดีเหลือบสายตา มองคนขา้ งกายท่ีทอดสายตามองไปววิ เบอื้ งหนา้ ยามถามแสนดี ~ 127 ~

\"ไมห่ รอกไม่พอมีพืน้ ท่ีใหน้ กึ ถึงแลว้ แหละ\" \"ดแี ลว้ \" พดู พรอ้ มหนั มามองแสนดี \"แลว้ ยงั ไงหรอ\" แสนดีเอ่ยถามคนขา้ ง ๆ สายตาสองคสู่ อดประสานยามไดช้ ิดใกลห้ วั ใจของแสนดี เตน้ ไม่เป็นจงั หวะไมต่ า่ งจากคนตรงหนา้ \"ก็ชอบ\" เสียงแสนดีพดู แผ่วเบายามตอบออกไปใบหนา้ อีกคนก็หนั มามองคนท่ีเพิง่ จะบอกชอบไป \"เราก็ชอบแสนด\"ี ตอบออกไปใจพลางเตน้ ไม่เป็นจงั หวะ \"หะ เด๋ยี วนะฝน” แสนดที าหนา้ งง \"เธอชอบหรอชอบแบบไหน\" “ตลกหนา้ แสนดจี งั ” “กต็ กใจคดิ ไมถ่ งึ ไง” “การท่ีผูห้ ญิงรูส้ ึกชอบหรือสนใจใครแบบพิเศษมันเป็น เรื่องแปลกหรอแสนด”ี ~ 128 ~

“เราคบผหู้ ญิงก็สามารถคบผชู้ ายไดเ้ หมือนกนั เรายงั โดน คนรอบขา้ งบอกวา่ เราเป็นผหู้ ญิงกลบั ใจเลย” “เรารูส้ ึกก็คือรูส้ ึกในแบบท่ีอยากพฒั นามนั ไม่แปลกนะ อย่าเอาเร่อื งเพศมาตีค่าวา่ แปลกมาสนใจเร่ืองท่ีวา่ เราชอบแสนดี ดกี วา่ ” แสนดหี ลดุ ยมิ้ เม่อื ฟังคาพดู ของฝน “ออื้ รูแ้ ลว้ วา่ ชอบ” “งนั้ แสนดีจะจีบเราหรือใหเ้ ราจีบแสนดี” ฝนพดู พลางสง่ สายตากรุม้ กรม่ิ ใหค้ นตวั เลก็ “เราอยากจีบฝนและก็อยากโดนฝนจีบเหมือนกัน” เรา ตา่ งหลดุ ยมิ้ ใหแ้ ก่กนั การเดินทางของแสนดีดว้ ยหัวใจท่ีบอบชา้ แสนดีไดร้ บั การบรรเทาจากสายฝนในระหว่างการเดินทางผูค้ นต่างบอกว่า สายฝนมกั นาพาความหม่นหมองมาให้ แต่แลว้ สาหรบั แสนดสี าย ฝนชว่ ยเขา้ มาชโลมชาระลา้ งรอยคราบเสียใจใหแ้ สนดีเหือดหาย ~ 129 ~

“กว่าจะนัดกันครบแก๊ง” ตา้ พูดขึน้ หลังจากเดินเขา้ มา ภายในรา้ นอาหารชว่ งมือ้ ค่า วันนีแ้ สนดีนัดฝน เจมและตา้ มาทานขา้ วในวัยทางาน แน่นอนการนดั เจอกนั เป็นสิ่งท่ียาก แต่ก็ดีไม่นอ้ ยหากมีเวลาว่าง ใหพ้ วกเราไดน้ ดั เจอกนั พดู คยุ แลกเปล่ียนชีวิตของตวั เองในแตล่ ะ ช่วงเราทงั้ ส่ีคนน่ังทานอาหารดว้ ยกันพดู คุยถึงสารทุกขส์ ุกดิบท่ี เจอ ตา้ และเจมก็ยงั เป็นคนช่างพดู ช่างคยุ เสมอตงั้ แต่วนั แรก ท่ีรูจ้ ักแสนดีรูส้ ึกโชคดีท่ีไดเ้ จอพวกเขาเหมือนท่ีเธอโชคดีท่ีไดร้ กั กบั ฝน “ตา้ เจม เรามีอะไรใหด้ ว้ ย” ตา้ และเจมหนั มามองแสนดี ท่ีน่งั ขา้ งฝนดว้ ยความสงสยั “อะไรหรอ” เจมถาม แสนดีกม้ ลงไปหยิบดอกไมท้ ่ีใส่ไวใ้ นถุงกระดาษขึน้ มา หยิบย่ืนชอ่ ดอกไมเ้ ลก็ ๆ ใหท้ งั้ ตา้ และเจม “รบั ไปสเิ ราให”้ ~ 130 ~

“เขินนะเน่ีย” ตา้ เอย่ ทงั้ เจมและตา้ ย่นื มือมารบั ช่อดอกไมส้ ีเหลอื งจากมือแสน ดี ตา้ ทาหนา้ โอเวอรย์ ามไดร้ บั ดอกไมจ้ ากมอื แสนดจี นฝนท่ีน่งั ขา้ ง แสนดยี กเทา้ ถีบขาตา้ ไปทีหน่งึ “ดอกอะไร” เจมถามดว้ ยความสงสยั “ดอกทวิ ลปิ สีเหลอื งสวยไหม” “สวยมาก” ตา้ บอกเธอ “มนั มคี วามหมายนะ” แสนดกี ลา่ ว แสนดีเลือกดอกทิวลิปสีเหลืองใหเ้ จมและตา้ ตวั เธอตงั้ ใจ เลือกเพราะตัง้ ใจอยากจะใหไ้ ม่ไดใ้ หเ้ พียงเพราะมันสวยแสนดี รูส้ ึกขอบคณุ เจมและตา้ อยู่เสมอท่ีเขา้ ใจในความรกั ของเธอและ ฝน แสนดีไม่เคยได้รับความรู้สึกแตกแยกของความรัก ระหว่างผูห้ ญิงท่ีรกั ผูห้ ญิงดว้ ยกันเจมและตา้ ไม่เคยทาใหแ้ สนดี รูส้ กึ ไม่ดี ~ 131 ~

เจมและตา้ ไม่เคยตัง้ คาถามต่อความรกั ของเราทงั้ สอง ว่ารกั กันไดย้ ังไงชอบกันไดอ้ ย่างไรไม่เคยแมจ้ ะเอ่ยถามสกั ครงั้ เขาทงั้ สองทาใหแ้ สนดีรูส้ ึกโดยไม่ตอ้ งมีคาพดู ท่ีบอกว่าเขา้ ใจใน ความรกั ของแสนดีและฝน “ทิวลิปสีเหลืองมอบให้เพ่ือนแด่มิตรภาพ ความไวใ้ จ ความสดใส บ่งบอกว่าเราสนุกสนานมีความสุขทุกครงั้ ท่ีไดเ้ จอ เจมและตา้ ยนิ ดที ่ีไดร้ ูจ้ กั นะ” เจมและตา้ ตา่ งสง่ ยิม้ ใหแ้ สนดีดว้ ยความเอ็นดพู วกเขาทงั้ สองยงั รูส้ ึกอิจฉาฝนทุกครงั้ ท่ีไดค้ นรกั ท่ีน่าคน้ หาไวข้ า้ งกายแสน ดีนะ่ พิเศษและยงิ่ พิเศษเม่ืออยเู่ คยี งขา้ งเพ่ือนของเขาทงั้ สอง เขาสองคนยงั จาไดแ้ ววตาเพ่อื นอยา่ งฝนท่ีจอ้ งมองแสนดี ตั้งแต่แรกเห็น เพราะเป็ นเพ่ือนกันทาไมจะดูเพ่ือนไม่ออกเจม และตา้ ตา่ งรูว้ า่ เพ่ือนเขาชอบแสนดีกอ่ น “โหย้ ซง่ึ ใจ” ตา้ พดู พรอ้ มทาท่าทางปาดนา้ ตา “ขอบใจนะแสนดี” เจมสง่ ยิม้ ใหแ้ สนดี ~ 132 ~

“แลว้ ของฝนไม่มีหรอ” ฝนหนั มาทาหนา้ ออ้ นแสนดีท่ีน่งั อย่ขู า้ ง ๆ แสนดีสา่ ยหวั และกม้ หยิบชอ่ ดอกไมอ้ ีกช่อใหฝ้ น ช่อดอกทิวลิปขนาดไม่ใหญ่มากแต่รวบรวมดอกทิวลิป หลากหลายสีไวใ้ นหน่งึ ชอ่ “โห้ย ไรกันครับเน่ียของไอ้ฝนได้ใหญ่กว่าพวกผมอีก ครบั ” เจมสง่ เสียงแซวพรอ้ มทาหนา้ ทาตาลอ้ แสนดี “ทิวลิปสีขาวความรกั ท่ีบริสทุ ธิ์ รกั ไม่หวงั สิ่งใด ทิวลิปสี ชมพูความสดใสความคิดถึง สีแดงซ่ือสตั ยแ์ ละม่นั คงฝนเป็นทิว ลิปทกุ สีท่ีเรากลา่ วมา ขอบคณุ สายฝนท่ีเขา้ มาชโลมดอกไมใ้ นใจ เรา” “ขอบคุณแสนดีเหมือนกัน” ฝนสวมกอดคนรกั ตรงหนา้ ดว้ ยความรกั ท่ีมีแสนดีก็ยงั เป็นคนรกั ท่ีแสนดตี อ่ ฝนเสมอ เจมและตา้ ต่างมองหนา้ กนั ยามเห็นภาพความรกั บาดตา บาดใจจนตอ้ งหนั มาตบไหลป่ ลอบกนั ตามภาษาชายโสด ~ 133 ~

บทส่งทา้ ยผู้เขียน วรรณกรรมเร่ืองสนั้ 4 เรื่องก็ดำเนินมำถึงบทส่งทำ้ ย ฉัน พรกนก สมสีดำ นิสิตปี 4 จำกมหำวิทยำลัยมหำสำรคำม ผูท้ ่ี ไม่ไดม้ ีควำมฝันในชีวิตมำกนกั กำรดิน้ รนมีชีวิตหรือลมหำยใจใน กำรยืนหยดั ชีวิตในประเทศนีไ้ ดใ้ นทกุ ๆ วนั แค่นีก้ ็มำกเกินพอท่ี จะตอ้ งไปนกึ ถึงควำมฝัน ระหว่ำงกำรเขียนวรรณกรรมเร่ืองสั้นเล่มนีม้ ีเร่ืองรำว มำกมำยเกินขึน้ ในชีวิต ตอ้ งยอมรบั เลยว่ำนีเ้ ป็นครงั้ แรกของกำร เขียนหนงั สอื อย่ำงเป็นจรงิ เป็นจงั ตลอดระยะเวลำท่ีเขียนงำนเลม่ นี้ ฉนั มีควำมวติ กกงั วลอย่ำงมำก เกรงกลวั ท่ีจะส่ืออะไรออกไปให้ ผู้รับสำรเข้ำใจผิด กลัวว่ำผู้รับสำรอำจจะไม่เข้ำใจในสิ่งท่ีฉัน ส่ือสำรออกไป แต่สดุ ทำ้ ยหนงั สือเล่มนีก้ ็ดำเนินเรื่องจนมำถึงบท สดุ ทำ้ ยในท่ีสดุ ต่อมำฉันในฐำนะผูเ้ ขียนอยำกกล่ำวขอบคุณผูท้ ่ีมีส่วน เก่ียวขอ้ งทำใหว้ รรณกรรมเร่ืองนีส้ ำเรจ็ ลง คนแรกท่ีจะขอบคณุ คอื ตวั ฉนั เองขอบคณุ ท่ีพยำยำมอย่ำงหนกั ตอ่ งำนชนิ้ นี้ ฉนั เขำ้ ใจวำ่ เธอพยำยำมตอ่ มนั มำกแคไ่ หน อย่ำ

เสียใจ อยำ่ หมดหวงั อยำ่ ลมื ท่ีจะชมตวั เองและขอบคณุ ตวั เองให้ มำกขนึ้ ละ ต่อมำคือพอ่ แม่ พ่ีสำวและครอบครวั คนท่ีคอยกรอกหทู กุ วนั ว่ำ “เด๋ียวก็เรียนจบแลว้ อีกนิดเดียว” อำจดเู หมือนคำดหวงั แต่ ก็จะพยำยำมเติบโตใหไ้ ดภ้ มู ใิ จ ขอบคณุ เพ่ือนขำ้ งกำยท่ีคอยเป็นกำลงั สำคญั ในชีวิตอยู่ บ่อยครงั้ ใหค้ ำปรกึ ษำแนะนำและชมกนั และกนั อย่เู สมอ กำรท่ีมี เพ่อื นเป็นพลงั บวกในชวี ิตเป็นสง่ิ ท่ีมีคณุ ค่ำแลว้ หำกจะไม่ขอบคุณพวกเขำเหล่ำนีก้ ็คงจะไม่ได้ บุคคล สำคญั ท่ีทำใหพ้ ลงั งำนใจของฉันมีมำกขึน้ นอ้ งแฮชำน หน่มุ นอ้ ย จำกวง NCT ผทู้ ่ีเป็นด่งั ฟูลซนั ท่ีคอยมอบพลงั งำน รอยยิม้ ควำม น่ำรกั สดใส สง่ ตรงมำใหแ้ ฟนคลบั อย่ำงฉนั ต่อมำน้องซอนอู หนุ่มน้อยน่ำรักท่ีมีรอยยิม้ สดใส วง ENHYPEN ผู้เปรียบเหมือน ด่ังแสงอำทิตยท์ ่ีเข้ำมำดึงฉันใหม้ ี พลงั งำนควำมสขุ ในช่วงอ่อนลำ้ กำรท่ีไดฟ้ ังเพลงและดคู ลิปพวก เขำผ่ำนหนำ้ จอมือถือนบั วำ่ เป็นยำวเิ ศษ

บคุ คลสดุ ทำ้ ยท่ีไมก่ ลำ่ วขอบคณุ เลยไม่ได้ นนั้ คืออำจำรย์ ท่ปี รกึ ษำอำจำรยส์ รุ วี ลั ย์ บตุ รชำนนท์ ท่ีคอยตำมงำนฉนั ใหส้ ง่ งำน อย่บู อ่ ยครงั้ “อยา่ ลมื สง่ งานอาจารยน์ ะคะ” อำจำรยค์ อยให้คำแนะนำและกำลังใจต่อนิสิตผู้นีอ้ ยู่ เสมอ หำกขำดคำแนะนำอำจำรยห์ รือควำมรูท้ ่ีอำจำรยม์ อบให้ ผลงำนวรรณกรรมเล่มนีค้ งไม่สำมำรถออกมำเป็นรูปเป็นร่ำงได้ ขอขอบคณุ ค่ะ พรกนก สมสดี ำ ผเู้ ขียน

ขอขอบคุณข้อมลู อ้างอิง ขอ้ มูลความรู้เร่ือง Maladaptive perfectionism - จำกเพจเกำ้ อนี้ กั จติ ทำง Facebook - Thematter(www.thematter.co/science-tech/the- blurred-line-between-perfectionism-and- ocd/24704) ข้อมูลความรู้ความหมายดอกไมจ้ าก - Fruitnflora (www.fruitnflora.com/meaning-of-flower/) - Peonyfuneral (www.peonyfuneral.com) - Sanook (www.sanook.com/horoscope/79513/) - Floraisonflower (www.floraisonflowers.com/blogs/flower-- knowledge/meaning-of-tulips) - Kayabaparts

(www.kayabaparts.ru/th/znachenie-tyulpanov- tyulpan-simvol-gollandii/) ข้อมูลความเห็นจากกระทู้พันทิปเรื่องสะใภ้จีน ลูกสาวคน จนี และแนวคดิ ขนบธรรมเนียม - https://pantip.com/topic/40557168 - https://pantip.com/topic/40457768 - https://pantip.com/topic/39807485