BLOOM เบ่งบาน เติบโต สูญสิ้น

กีฬาสวี นั นนั้ ทงั้ พอ่ และแมต่ ่างลางานเพ่อื มาดกู ารแขง่ ขนั ลกู สาวโดยเฉพาะการแข่งขนั กีฬาสปี ระจาโรงเรยี นอนบุ าลหา้ แห่งถกู จดั ขึน้ บนพืน้ ท่ีสนามล่วู ิ่งประจาอาเภอพืน้ ท่ีสนามเต็มไปดว้ ยเด็ก เลก็ ท่ีต่างมีผปู้ กครองคอยจบั มือไวข้ า้ งกาย ญาจาไดว้ ่าหวั ใจส่นั ระรวั ต่ืนเตน้ ดีใจยามท่ีไดพ้ บเจอกบั เพ่ือนต่างโรงเรียนท่ีมารอแข่งทงั้ มารอเป็นกองเชียรเ์ ธอจามนั ได้ วา่ ตวั เองว่งิ ไปมาท่วั พืน้ ท่ีรอบสนามแข่ง “ญาอย่าวิ่งเด๋ียวก็ลม้ ” แม่ปรามเธอเกรงกลวั ว่าลกู จะลม้ ลงพืน้ สิน้ เสียงดผุ เู้ ป็นแม่ไม่นานสิ่งท่ีคาดการไวก้ ็ไม่ไกลไปจาก ความจริงเพราะเธอนนั้ ดนั วิ่งลม้ เข่ากระแทกเขา้ กบั พืน้ บริเวณท่ี เป็นคอนกรตี ญาจาไดว้ า่ ตอนนนั้ เขารอ้ งไหอ้ อกมาทนั ทีดว้ ยความ เจ็บเสียงรอ้ งไหด้ งั ไปท่วั บรเิ วณ ผเู้ ป็นพ่อรีบวิ่งไปอมุ้ ลกู สาวลกุ ขึน้ จากพืน้ กม้ ลงปัดเข่าทงั้ สองท่ีเปรอะเปื้อนไปด้วยดินเข่าถลอกซิบไปด้วยเลือดสีแดง เลก็ นอ้ ย พอ่ กอดปลอบเธอ “ชวู้ ไม่รอ้ งๆ หายๆ เพีย้ ง!” ~ 50 ~

“ไหนญาเจ็บตรงไหน” “ฮกึ ฮือ เจ็บ ๆ” ถามไถ่ลกู สาวว่าเจ็บปวดตรงไหนไหมผูเ้ ป็นพ่อกลับได้ แค่เสียงร้องไห้สะอึกสะอืน้ กลับมาแทนและดูเหมือนว่าการ แข่งขนั กีฬาของเธอคงตอ้ งจบลงเท่านี้ เม่ือคณุ ครูประจาชนั้ บอก ว่าเธอไม่จาเป็นตอ้ งลงแข่งหากมีการบาดเจบ็ เพ่ือความปลอดภยั ของนกั เรยี น แตญ่ าในวยั เดก็ ยงั รอ้ งไหง้ อแงเพ่ือจะลงแขง่ ตอ่ ทงั้ ๆ ท่ีเขา่ สองขา้ งมีแผลถลอก พ่อแม่พยายามอธิบายต่อเธอว่าหากลงแข่งจะส่งผลให้ แผลเธอปรขิ ยายเพ่ิมมากกว่าเดิม เธอกลบั กระทืบเทา้ ไม่ฟังในสิง่ ท่พี อ่ แมก่ าลงั อธิบาย เอย่ กลา่ วบอกพอ่ แมว่ า่ ตวั เองนนั้ สามารถวงิ่ แข่งไดม้ ือเล็กชีแ้ ผลหนั ไปบอกคณุ ครูว่าเธอนนั้ ไม่เจ็บแผลสกั นิด ผลสุดท้ายพ่อแม่และคุณครูต้องยกธงขาวให้กับความดือ้ รั้น เดก็ หญิงฐิตชิ ญา ปี๊ด ! เสียงนกหวีดเป่าบอกสญั ญาณใหเ้ รม่ิ ว่ิงเด็กหญิงฐิติชญา ส่งตวั วิ่งเป็นไมผ้ ลดั แรกเทา้ เล็กว่ิงออกตัวอย่างสุดกาลงั สายตา ~ 51 ~

เรียวเพ่งมองไปไมผ้ ลดั ท่ีสอง ซ่ึงมีเพ่ือนสาวผมสนั้ ยืนมือรอรบั ไม้ ตอ่ จากเธอ มือเล็กกาไมผ้ ลดั ในมือแน่นจนชืน้ เหง่ือ ญาพยายามว่ิง สดุ แรงเพ่ือจะสง่ ไมต้ ่อใหเ้ พ่ือนใหเ้ รว็ ท่ีสดุ แต่เหมือนพยายามเรง่ ฝีเทา้ มากเทา่ ใดก็ดเู หมือนจะว่ิงชา้ ลง ในขณะท่ีไมผ้ ลดั แรกทีมต่างโรงเรียนว่ิงแซงไปแลว้ สองไม้ ตวั เธอในวยั เด็กเรม่ิ ใจเสียเทา้ เล็กเรม่ิ ผ่อนแรงลงเหมือนจะรบั รูว้ า่ ตัวเองต้องแพ้ แต่แล้วเสียงร้องเชียร์ของพ่อแม่ก็วิ่งเข้าโสต ประสาท “นอ้ งญาสู้ ๆ นอ้ งญาสู้ ๆ สเู้ ขาลกู ” “สเู้ ขาลกู สาวพอ่ !” หวั ใจท่ีห่อเห่ียวเร่ิมมีพลงั เทา้ เล็กสปีดฝีเทา้ เร็วขึน้ ย่ืนไม้ ผลดั สง่ ตอ่ ใหเ้ พ่อื นไดส้ าเรจ็ เสียงรอ้ งเฮดีใจของเหลา่ บรรดากองเชียรฝ์ ่ังโรงเรียนเธอ ดงั ขึน้ ดว้ ยความดีใจพ่อว่ิงมาอมุ้ ญาท่ีสนามกอดเธอไวห้ มนุ ตวั ไป ซา้ ยทีขวาที ~ 52 ~

“ลกู สาวพอ่ เก่งท่ีสดุ !” จนผู้เป็ นแม่ต้องว่ิงมาเอ็ดพ่อว่ามีการแข่งขันอยู่ให้ ออกมาจากนอกสนามวันนั้นผลการแข่งขันสรุปออกมาว่าทีม ว่ิงผลดั ของญาวิ่งเขา้ เสน้ ชยั ลาดบั ท่สี ่ี ถึงแมว้ ่าทีมของเธอไม่ไดต้ ิดหน่ึงในสามแต่วันนั้นกลับ เป็นวนั ท่ีเธอมีความสขุ มากเพยี งเพราะไดร้ างวลั เป็นขนมปิ๊บกลบั บา้ นไป เม่ือญาโตขึน้ ความทรงจาในช่วงวัยเร่ิมโตย่ิงเขา้ มาเพิ่ม มากขึน้ ช่วงประถมศึกษาปี ท่ีหกเป็นช่วงท่ีตัวญานั้นเป็นนัก จินตนาการสงู เธอคิดวา่ งนั้ “แม่ ๆ ญาจะเป็นคุณหมอ” เธอกระซิบบอกแม่ในขณะ น่งั รอรบั ยาทโี่ รงพยาบาลกบั แม่ในยามทญี่ าไม่สบาย แม่ยิม้ ตอบ เธอไปเบาบาง “พอ่ ญาอยากเป็นหมอฟัน” ญาพูดขึน้ ในวนั ทพี่ อ่ ของเธอ พาเธอไปอดุ ฟัน ~ 53 ~

“นา้ ชยั คอยดูนะญาจะเป็นนกั บนิ อวกาศ” ญากล่าวบอก นา้ ชยั ทกี่ าลงั สอนเธอผบั จรวด ความช่างคิดช่างฝันส่งผลใหพ้ ่อแม่ส่งเธอไปเรียนพิเศษ ทุกวันเสารอ์ าทิตยแ์ ละเพ่ือเตรียมตัวสอบเขา้ เรียนต่อมธั ยมตน้ โรงเรยี นดงั ประจาจงั หวดั ญาจาไดว้ ่าช่วงนนั้ เธอตงั้ ใจท่ีจะไปเรียนพิเศษทุกวนั รอ คอยเวลาเขา้ คลาสเรียนติวคณิต วิทย์ เป็นวิชาหลัก แต่การรอ คอยสาหรบั ตัวญาในช่วงนั้นเขาเพียงแค่สนุกกับการไดไ้ ปเจอ เพ่ือนท่ีอยทู่ ่ีเรียนพิเศษมากกวา่ รอคอยท่ีจะไดเ้ รยี น แต่เม่ือถึงเวลาตั้งใจเธอก็ตั้งใจติวเป็ นอย่างดีแต่หั วใจ ของเธอตอนนนั้ กระวนกระวายอยากใหเ้ ลิกติวเสร็จไว ๆ ทกุ ครงั้ เพียงเพ่ือเธอจะไดเ้ ดินไปซือ้ นา้ ป่ันเจา้ ประจากับเพ่ือน หรือได้ น่งั เลน่ โซห่ นา้ สถาบนั กวดวิชาเพ่ือรอแม่มารบั กลบั บา้ นเ ช่วงวัยประถมญาคน้ พบว่าการไดเ้ ล่นโซ่กับเพ่ือนหลัง เลิกเรียนพิเศษน่นั คือความสขุ เล็ก ๆ ท่ีเด็กหญิงฐิติชญาชอบมนั ท่สี ดุ ~ 54 ~

ดอกลิลลีส่ ีเหลอื ง ~ 55 ~

ลลิ ลสี่ เี หลอื ง สดใส รา่ เรงิ ... “ญาต่นื ไดแ้ ลว้ !” เชา้ ตรูข่ องวนั เสารใ์ นวยั อายสุ ิบหา้ ปีญาเร่มิ ตน้ ดว้ ยเสียง ปลกุ จากผเู้ ป็นแม่ท่ีตะโกนล่นั บา้ นสะดงุ้ ต่ืนดว้ ยเสียงของแม่พลิก ตวั ไปมาบนท่ีนอนท่ียบั ยยู่ ่ี บง่ บอกถึงการใชง้ าน ตาท่ีสะลมึ สะลือ เรม่ิ หลบั ลงอีกครงั้ ดว้ ยความงว่ ง “ปัง ๆ ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูหอ้ งนอนดังขึน้ อย่างระรวั ญาสะดงุ้ ต่ืน อีกหนยกมือสองขา้ งปิดหูเสียงเคาะประตูดังดว้ ยความราคาญ สง่ เสยี งจปิ๊ ากท่ีบอกถึงความหงดุ หงดิ “ปัง ๆ ๆ ๆ” “ไดย้ ินแลว้ แม่!” ญาตะโกนขานรบั แม่อย่างจาใจหากไม่ขานรบั เสียงเคาะ ประตจู ากผเู้ ป็นแม่ก็คงไม่หยดุ ลงเสียทีมือบางควา้ หยิบมือถือบน หัวเตียงมาดูเลขแปดจากจอมือถือบ่งบอกเวลาญาถอนหายใจ ~ 56 ~

ดว้ ยความเบ่ือหน่าย เชา้ วนั เสารถ์ ูกพรากการนอนไปจากผูเ้ ป็น แม่เสยี แลว้ “วนั นีป้ ระกาศผลสอบ” เสียงแม่ตะโกนเขา้ มาอีกครงั้ ญาเดง้ ตวั จากท่ีนอนทนั ที หลงั จบเสียงเรียกเธอพอจะเขา้ ใจของการปลุกในเวลาเชา้ แปด โมงของผเู้ ป็นแม่แลว้ แหละ ว่ิงตึงตังออกจากหอ้ งนอนหลงั ควา้ ผา้ เช็ดตัวไดเ้ หมือน เชา้ วนั เสารจ์ ะทาใหญ้ าต่ืนเตน้ เป็นพิเศษเพราะเป็นวนั ประกาศ ผลสอบเขา้ ศกึ ษาตอ่ ชนั้ มธั ยมศกึ ษาปีท่สี ่เี หมอื นท่ีแม่เธอบอก หลังจากอาบน้าได้ไม่นานญาก็พาตัวเองออกจาก ห้องนอนเดินไปห้องครัวเพ่ือหาอะไรทานอย่างทุกวันแม่คอย ทาอาหารไวร้ อญา สิ่งแรกท่ีเธอเห็นคือหลังของแม่ท่ีมีเชือกปมของผา้ กัน เปื้อนผูกไว้ทีหลังผมยาวถูกมัดรวบไว้ลวก ๆ นั้นมีเส้นผมท่ี หลุดลุ่ยลงมาตามแนวระหว่างคอแผ่นหลังของแม่ท่ีหันหน้า ทางานตรงเคานเ์ ตอรใ์ นหอ้ งครวั เป็นสง่ิ ท่ีเธอคนุ้ เคย ~ 57 ~

“ขา้ วผดั รีบกิน” แมห่ นั มาชีจ้ านขา้ วท่ีวางตรงโตะ๊ อาหาร “เกา้ โมงใหพ้ ่อไปส่งโรงเรียนนะดูผลสอบเสร็จแลว้ กลบั เองพอ่ จะไดไ้ ปทางานท่ีบรษิ ัทเลย” ญาพยักหนา้ แทนการตอบกลบั ดึงเกา้ อีแ้ ลว้ น่ังลงทาน ขา้ วผดั ฝีมือแม่รสชาติการทาอาหารของแม่ก็เป็นส่ิงเดิม ๆ ท่ีเธอ เคยชินไม่ไดร้ ูส้ กึ วา่ อรอ่ ยหรอื รสชาติเลิศเลอเป็นพเิ ศษนกั “แม่วา่ ญาจะสอบติดไหม” เธอถามแม่ “ไม่ตดิ ก็เขา้ ท่ีอ่นื ” แม่ตอบไม่ตรงคาถามของญาอย่เู สมอมกั จะเป็นสิ่งท่ีเธอ ไดร้ บั จากแม่อยู่บ่อยครงั้ เธอรูส้ ึกโชคดีหน่อย ๆ ท่ีพ่อแม่ไม่ไดม้ ี ปัญหาในเรื่องเรียนของญาจะว่าญาเกิดมาในครอบครวั ท่ีพร้อม จะประคองตวั เธอใหต้ ลอดรอดฝ่ังโดยท่ีเธอไม่ตอ้ งรูส้ กึ เหน่ือยลา้ หรอื ลาบาก แม่เขาเป็นแม่บา้ นทางานอยู่ท่ีบา้ นโดยไม่ตอ้ งออกไป ทางานมีแค่เพียงพ่อท่ีหาเงินเขา้ บา้ นทางครอบครวั ญาก็มีเงินใช้ ~ 58 ~

อย่างเพียงพอโดยไม่ขดั สน แต่สาหรบั แม่การเป็นแม่บา้ นทางาน อยบู่ า้ นเป็นส่งิ ท่ีแม่พอใจท่ีจะเป็นไหมเขาไมเ่ คยถาม “อยากเขา้ โรงเรยี นนี”้ ญาตอบแมด่ ว้ ยเสียงท่ีหนกั แน่น “แสดงว่าญาก็ต้องสอบติด” แม่เดินมาลูบหัวเธอดว้ ย ความรกั ใครม่ อบรอยยมิ้ หวานใหล้ กู สาวที่กาลงั เคีย้ วขา้ วเต็มปาก ญายิม้ ใหแ้ ม่พรอ้ มยกั คิวยยี วน บง่ บอกถงึ ความม่นั ใจ นิว้ ชีเ้ รยี วกาลงั ไลห่ าช่อื บนกระดาษรายช่ือบนหนา้ บอรด์ ตดิ ประกาศไหลข่ วาถกู พลาดดว้ ยแขนของเพ่อื นซที้ ่สี งู กวา่ ญาตงั้ หา้ เซนอย่างเจนสองคสู่ ายตาไลม่ องหารายช่อื เพ่อื นและเธอ ลาดบั ทเี่ กา้ สบิ เกา้ นางสาวฐิตชิ ญา ลาดบั ทหี่ น่งึ รอ้ ยนางสาวเจนจริ า “กรดี๊ ๆ ๆ ๆ” ~ 59 ~

ญาและเจนตา่ งเปล่งเสียงรอ้ งกรีด๊ ออกมาดว้ ยความดีใจ ก ร ะ โ ด ด ก อ ด กัน โ ด ย ไ ม่ แ ค ร ์ส า ย ต า ข อ ง ผู้ป ก ค ร อ ง ห รื อ เ ห ล่ า นกั เรยี นท่ียืนดรู ายช่ือบรเิ วณนนั้ ทั้งมีคนท่ีเสียใจต่อผลประกาศรายช่ือเข้าศึกษาต่อท่ี พลาดโอกาสเขา้ โรงเรียนแนวหนา้ ของจังหวัดต่างจากญาและ เพ่ือนท่ีดใี จตอ่ การประกาศผลในครงั้ นี้ “กูไม่นึกว่าตัวเองจะสอบติดเลยว่ะ” เจนกล่าวต่อญา ขณะเดนิ ทอดน่องอย่รู มิ ฟตุ บาททางเดนิ ไปปา้ ยรถเมล์ “โอ๊ย มึงเก่งจะตายกูบอกแลว้ ว่ามึงจะติดแน่นอน” ญา ตบไปบนไหลเ่ พ่อื นเบา ๆ “แต่อนั ดบั มงึ สงู กวา่ กอู กี ” “เหอะ แคอ่ นั ดบั เดยี วเอง อนั ดบั เดยี วเจน!” ญาพูดพรอ้ มยกนิว้ ชีข้ ึน้ มาใหเ้ จนดูพรอ้ มทาตาเหลือก และย่ืนนิว้ ไปตรงหนา้ เพ่ือนซี”้ “ฮ่า ๆ” ญาและเจนตา่ งหวั เราะกนั ออกกบั บทสนทนานนั้ ~ 60 ~

และช่วงวัยธยมศึกษาตอนปลายความทรงจาในวัยท่ี ส ด ใ ส มัน เ ร่ิม ขึ้น ตั้ง แ ต่ต อ น นั้น ค ว า ม ท ร ง จ า ใ น วัย ส ด ใ ส เ ป็ น ชว่ งหนง่ึ ท่ีญามีความทรงจาท่ีดเี ก็บไวม้ ากมาย การต่ืนแต่เชา้ วนั แรกของวนั เปิดเทอมญาต่ืนเชา้ กว่าทุก วนั เพียงเพราะตอ้ งการรบี ไปโรงเรยี นจองท่ีน่งั หนา้ หอ้ งเพ่อื จะน่งั คู่ กบั เพ่อื นซอี้ ย่างเจน แน่นอนสองเทอมแรกของมอส่ีเธอกบั เจนครองตาแหน่ง น่งั หนา้ หอ้ งโดยไม่มีคนมาแย่งชิงแถมเป็นค่หู เู ด็กเก่งประจาหอ้ ง อีกตา่ งหาก หรอื แมแ้ ตค่ วามทรงจาชว่ งมอหา้ การเดินออ้ มตกึ เพ่ือเดิน ผ่านหอ้ งคนท่ีแอบชอบก็เป็นความทรงจาวยั สดใสท่ีญาจามนั ได้ อย่เู สมอ “เจนไม่เอาเดินไปฝ่ังนนู้ กเู ขนิ ” “เขินอะไรนอ้ งเขาไม่รูห้ รอกว่ามึงชอบเร็ว ๆ เดินมาทาง ตกึ หา้ ” เจนดึงแขนญาสดุ กาลงั ญาก็ฉดุ แขนตนเองไวส้ ดุ กาลงั ไม่ ต่างกนั ~ 61 ~

ความเขินตตี ืน้ ขึน้ มาในหวั ใจสง่ ผลใหห้ วั ใจญาเตน้ ตกึ ตกั ไม่เป็นจงั หวะยามนกึ ถึงเวลาเดนิ ผ่านหอ้ งมอส่ที บั เกา้ “เจนมงึ ” เสียงสงู ปรีด๊ เรียกช่ือเพ่ือนซีย้ ามเทา้ เร่มิ เดินเขา้ ใกลห้ อ้ งเรียนมอส่ี ซ่งึ มีเป้าหมายสาคญั คือหอ้ งเรียนรุน่ นอ้ งคนท่ี เพ่อื นแอบชอบ “ทาตวั น่ิง ๆ เด๋ียวโป๊ ะเนียน ๆ” เจนหนั มาส่งั เพ่ือนพรอ้ ม จดั เสอื้ จดั ผมใหเ้ พ่อื นตน “ญามงึ กลนั้ ยิม้ แลว้ จมกู มงึ บานวะ่ ” เจนหลดุ หวั เราะยาม มองหน้าเพ่ือนซีจ้ นโดนลูกตบจากญาลงไปบนไหล่ซา้ ยทีหน่ึง โทษฐานลอ้ เธอ รองเท้านักเรียนคู่สวยเหยียบลงบนพื้นอาคารอย่าง เช่ืองชา้ ยามเดินผ่านหอ้ งเรียนมอส่ีสายตาเบ่ียงมองหาเปา้ หมาย เทา้ ท่ีคอยเหยยี บนพืน้ ลดความเรว็ ตอ่ การเดินลงใหช้ า้ กวา่ ทกุ ครงั้ นักเรียนชายผมสีดาตดั ผมรองทรงใส่เสือ้ นกั เรียนสีขาว กางเกงดาน่งั หลงั หอ้ งมือจบั กีตา้ รด์ ีดรอ้ งเพลงเล่นกบั กล่มุ เพ่ือน สายค่ตู าสวยนนั้ หยลี งยามยมิ้ หวั เราะรอ้ งเพลงเสียงรอ้ งเพลงแผว่ เบาลอ่ งลอยออกจากนอกหอ้ งพอท่ีจะทาใหญ้ าไดย้ ินเสยี งนนั้ ~ 62 ~

“เธอเป็นแฟนฉนั แลว้ รูต้ วั บา้ งไหมแลว้ เมอื่ ไรหนอฉนั จะ ไดเ้ ป็นแฟนของเธอ” เพลงแอบรกั สดุ ฮิตของพ่ีหน่มุ กะลาถกู รอ้ งโดยชายท่ีเขา แอบชอบเสียงทุม้ ท่ีเปล่งเสียงรอ้ งไม่จริงจงั นกั แต่ติดตรงึ ผ่านใบ หญู าไม่จางหาย เขาชอบเพลงนนั้ พอ ๆ กบั ชอบเด็กชายคนนนั้ หวั ใจเตน้ ตึกตกั ขวยเขินเพลงไม่ไดถ้ กู รอ้ งจีบเพ่ือญาแต่ทาไมความคิดเจา้ กรรมถึงเพอ้ พกนกึ ถึงยามโดนจีบจากเขาคนนนั้ กนั นะ “ญามงึ หบุ ยมิ้ ทีไดไ้ หมกหู ลอน” “ก็มนั เขนิ อา่ ” “ถา้ การท่ีกูพามึงเดินออ้ มผ่านหนา้ หอ้ งนนั้ แลว้ ทาใหม้ ึง เป็นงีน้ ะกูไม่พาไปดีกว่า” เจนส่ายหัวใหเ้ พ่ือนยามน่ังทานขา้ ว ดว้ ยกนั ท่ีโรงอาหารแตญ่ ากลบั มวั แต่ยมิ้ ไม่หบุ เสียที ญาทาใหเ้ จนชกั จะหลอนคนมคี วามรกั มนั เพอ้ ไดข้ นาดนี้ เชียวหรือ นนั้ คือสง่ิ ท่ีเจนคดิ ~ 63 ~

เขาม่ันใจว่าช่วงวัยสดใสการเดินผ่านหนา้ หอ้ งคนท่ีแอบ ชอบคงเป็นส่ิงท่ีใคร ๆ ก็ตอ้ งเคยทาเดินผ่านเพียงเพ่ือจะไดเ้ ห็น หนา้ เขาไม่ก่ีวินาที หรือแมแ้ ต่การยอมเดินออ้ มตึกเพ่ือผ่านหอ้ ง คนท่ีชอบเสียเวลาเม่ือยขานิดหน่อย แต่มนั คงคมุ้ กับการไดเ้ ห็น เขาในมมุ หอ้ ง สาหรบั ญาในช่วงมอหา้ เป็นช่วงวยั วา้ ว่นุ ในหวั ใจการรอ ใหผ้ ่านชว่ งวนั หยดุ เสารอ์ าทติ ยไ์ ปเรว็ ๆ เพ่อื รอไปโรงเรยี นแลว้ พบ ชายหนุ่มท่ีเธอชอบแอบมองสกั นิดช่วงเขา้ แถวตอนเชา้ เดินผ่าน หอ้ งเรียนชายหน่มุ บ่อย ๆ ขอแค่ไดเ้ ห็นน่นั เป็นส่ิงท่ีญามีความสขุ ตลอดทงั้ เทอมแรกของมอหา้ ยามกลับบ้านญามักจะเปิ ดเพลงรักล่ันห้องนอนอยู่ บ่อยครงั้ เพลงท่ีมกั จะเปิดเป็นประจาก็คงหนีไม่พน้ เพลงเธอเป็น แฟนฉนั แลว้ ของพ่ีหน่มุ กะลาท่ีเผลอไดย้ ินชายหน่มุ คนท่ีแอบชอบ รอ้ งในหอ้ งเรียนวันนัน้ ถึงเพลงจะถูกปล่อยผ่านมาหลายปี แต่ สาหรบั ญาแลว้ มนั ไม่เก่าเลยมนั ยงั คงเป็นเพลงแอบชอบหวาน ๆ เพลงหน่งึ ท่ีเขาชอบมนั ท่ีสดุ “ญามีความรกั หรอลกู ” ~ 64 ~

พ่อถามเขาขณะท่ีเราสามคนพ่อแม่น่ังทานขา้ วบนโต๊ะ อาหารญาท่ีกาลงั เคีย้ วขา้ วรีบยกนา้ มาด่ืมดว้ ยอาการตกใจต่อ คาถาม “บา้ ความรกั ไรกนั พอ่ ” เธอเข่ียขา้ วในจานไปมา “ตอบเสียงสงู เชียว” แม่แซวพรอ้ มสง่ ยิม้ หยอกลอ้ “พ่อเห็นเปิดเพลงรกั ทุกวนั ก็นึกว่ามีแฟนหรือไปชอบใคร เขา” “เปิดฟังเฉย ๆ แบบเพลงมนั เพราะไงพ่อ” ญาตอบพ่อไป อย่างงนั้ แต่ขาใตโ้ ต๊ะอาหารกลบั กระดิกส่นั ไปมาดว้ ยความเขิน อายนีเ้ ขาเผลอแสดงออกเหมือนคนมีความรกั มากเกินไปหรอื “แต่ชอบใครก็บอกไปเลยนะลกู พอ่ เชียร”์ พอ่ พดู ยกกาปั้น ขนึ้ มาพรอ้ มยกั ควิ้ ใหเ้ ขาหนง่ึ ที “พอ่ เขาเซียนเรือ่ งนีต้ อนสมัยเรยี น” แม่บอกกบั เธอพรอ้ ม ตกั อาหารใสจ่ านพอ่ “จรงิ หรอแม่” เธอถามแมด่ ว้ ยใบหนา้ จรงิ จงั ~ 65 ~

“จริงสิจ๊ะตอนมัธยมพ่อเขานีข้ ยันจีบขยันบอกชอบแม่ เป็นประจา” “พอ่ จีบแม่ยงั ไง” เธอถามแมด่ ว้ ยความใครร่ ู้ การไดย้ ินเรื่องสมยั จีบกนั ของพ่อแม่เป็นส่ิงท่ีญาชอบอยู่ เสมอเหมือนไดย้ อ้ นเห็นถึงความรกั แรกแยม้ ในวยั หนุ่มสาวของ พอ่ แมเ่ ธอไดฟ้ ังทีไรแอบเขินกบั ส่ิงท่ีพอ่ แมเ่ ลา่ ทกุ ที “แมอ่ ย่าไปบอกลกู สิ” พอ่ ปรามแม่ “พ่อน่ะจีบแม่ดว้ ยการเดินผ่านห้องเรียนแม่ทุกวันเดิน ผ่านห้องแล้วก็มองแม่ตอนแรกก็เข้าใจไดน้ ะว่ายังไงพวกเด็ก นกั เรียนคงมีเรียนแถวหอ้ งขา้ ง ๆ อาจจะเดินผ่านปกติ แต่พ่อเรา เล่นเดินผ่านทุกวันเดินผ่านแลว้ ก็มองมาท่ีแม่คนโดนมองเขาก็ รูอ้ ย่แู ลว้ ไหมวา่ โดนมอง” แมพ่ ดู ถึงความหลงั พรอ้ มสา่ ยหวั “เอา้ ก็คนมนั ชอบมนั อยากเหน็ หนา้ แมท่ กุ วนั ไงจะ้ ” พอ่ บอกตอ่ แม่ “แต่มนั ไม่เนียนเพ่ือนลอ้ แม่ทงั้ หอ้ งว่าพ่อชอบแม่เพราะ ความไม่เนยี นของพอ่ ” ~ 66 ~

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ” แม่และพ่อต่างหัวเราะถึงความหลังแสน หวานด้วยกันต่างจากญาท่ีได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ยามฟังถึงอดีต ความหลงั ของพอ่ และแม่ จนเกิดคาถามกบั ตวั เองนตี้ วั เธอเหมือนพอ่ ไดข้ ณะนีเ้ ชยี ว หรือและการท่ีเธอเดินผ่านหอ้ งของชายหนุ่มท่ีชอบในทุก ๆ วัน เพ่ือแอบมองเธอจะโดนจับไดเ้ หมือนท่ีแม่จับไดว้ ่าพ่อชอบแม่ หรอื ไม่ “ญาจะรกั ใครชอบใครในวยั นีพ้ ่อกบั แม่ไม่วา่ หรอกนะวยั ไหนก็มีความรกั ท่ีสวยงามไดน้ ะลกู ” พ่อพูดต่อเธอในขณะท่ีเรา สองคนช่วยแม่เก็บโตะ๊ อาหารท่ีทานเสรจ็ “วัยท่ีสดใสอาจเป็นช่วงวยั ท่ีเราไดพ้ บเจอรกั ท่ีดีเหมือน พ่อและแม่ไง” พ่อพูดอีกครงั้ ทิง้ ทา้ ยก่อนปล่อยใหเ้ ขายืนเช็ดโต๊ะ คนเดยี ว รอยยมิ้ สวยผดุ ขนึ้ บนใบหนา้ ญา วนั นนั้ เธอจาคาพดู ของผเู้ ป็นพ่อไดอ้ ย่เู สมอเขาจามนั ได้ จนมีแรงฮึบและรวบรวมความกลา้ บอกรกั ชายหนุ่มท่ีแอบชอบ ในช่วงวาเลนไทน์ช็อคแลตในกล่องรูปหัวใจกับการด์ ท่ีบรรจง เขียนความในใจท่ีลน้ เออ่ ~ 67 ~

ส่งมอบใหช้ ายหน่มุ รุ่นนอ้ งคนนนั้ ใจกลางโรงอาหารแม้ จะโดนปฏิเสธดว้ ยหวั ใจท่ีแตกสลายครงั้ แรกในวยั อายเุ พยี งแค่สิบ เจ็ด แต่กลบั เป็นความทรงจาในหัวญาท่ีมีต่อเร่ืองราวความรกั ในช่วงนนั้ เธอมองมนั เป็นความรกั ท่ีบรสิ ทุ ธิ์และสดใสอยเู่ สมอ แอบชอบเดนิ ผา่ นหอ้ งเรยี นหวงั เพยี งเหน็ หนา้ รอ้ ยเรยี งความในใจบนแผน่ กระดาษสขี าวสง่ มอบแด่ชายหนมุ่ ที่ หมายปอง ~ 68 ~

ดอกลิลลสี่ สี ้ม ~ 69 ~

ลลิ ลสี่ สี ม้ อสิ ระ… “จากวนั นี้ จะมเี รา เราและนาย จดจาไวต้ ลอดไป ไม่ทงิ้ กนั หากมเี ราจะมนี ายรว่ มทางไม่มไี หวหวน่ั คอื เพอื่ นกนั เพอื่ นตายตลอดไป” เสียงรอ้ งเพลงจากนักรอ้ งประจาวงดนตรีโรงเรียนดัง กระห่ึมไปท่วั หอประชุมคละเคลา้ ไปดว้ ยเสียงแหกปากรอ้ งเพลง ของนกั เรยี นมธั ยมศกึ ษาปีท่หี กเทอมสดุ ทา้ ยตา่ งกอดคอรอ้ งเพลง เราและนายด้วยความเศร้าโศกท่ีต้องจากลากันไปเรียนต่อ มหาวทิ ยาลยั “เจนมากูขอเขียนเสือ้ นักเรียนมึงหน่อยดิ” ญาเอ่ยขึน้ ทา่ มกลางความวนุ่ วายในหอประชมุ “ไม่เอากยู งั ตอ้ งใชเ้ สอื้ นกั เรยี น” “แคต่ วั เดยี วเองเขียนเพ่ือเป็นธรรมเนียมไงเก็บไวด้ ”ู “แม่กบู อกเก็บเสอื้ ไวใ้ หน้ อ้ งใสต่ ่อ” เจนบอกตอ่ เธอ ~ 70 ~

“อ่า งนั้ ไม่เป็นไรมึงมาเขียนเสือ้ ใหก้ สู ิดา้ นหลงั เลยกเู ก็บ พืน้ ท่ีไวใ้ หม้ งึ เป็นพิเศษ” เธอสง่ ยิม้ ใหเ้ จนพรอ้ มย่นื ปากกาหมกึ ซมึ สนี า้ เงินให้ ปากกาหมึกซึมถูกขีดเขียนลงหลังเสือ้ นักเรียนสีขาว หัวปากกาตวัดไปมาญาไม่อาจรูไ้ ด้ว่าเจนเขียนอะไรใหจ้ ากท่ี สัมผัสการเขียนบนหลังเสือ้ ความยาวประโยคไม่มากกว่าสอง บรรทัดใหญ้ าเดาเจนคงเขียนด่าหรือแกลง้ เธอตามภาษาเพ่ือน สนิทอย่างแนน่ อน “เขียนเสร็จแหละ” ดา้ มปากกาสีนา้ เงินถูกส่งคืนผูเ้ ป็น เจา้ ของ “เขียนไรใหก้ ”ู “กลบั ไปอา่ นท่ีบา้ นดิ” “แอบบอกรกั กปู ่าว” “แหวะ !” “ฮ่า ๆ” ญาหวั เราะต่อท่าทางเหม็นเบ่ือของเจนสุดทา้ ย เราสองคนก็ตา่ งหลดุ หวั เราะมนั ออกมาทงั้ คู่ ~ 71 ~

เจนอ้าแขนออกเพ่ือขอกอดเธอ ญาโผเข้ากอดเพ่ือน ตรงหนา้ แน่นเธอรูด้ ีนีไ้ ม่ใช่กอดสดุ ทา้ ยของการเป็นเพ่ือนเราสอง คนต่างเขา้ ใจดีหลงั จากนีเ้ ราย่อมมที ศิ ทางของการเดินทาง “โชคดีนะญาขอใหม้ งึ สอบตดิ ตามท่ีหวงั ไวน้ ะ” “เหมอื นกนั นะเวย้ ” เราตา่ งอวยพรแด่กนั ขอใหม้ ึงมีความสขุ พบเจอแต่ส่ิงทีด่ ีเป็นมึงในแบบทีม่ ึงอยากจะ เป็นขอบคณุ สาหรบั ทกุ อย่าง รกั (เจน) ปากกาหมึกซึมสีนา้ เงินลายมือตวัดแสดงขอ้ ความบน หลงั เสือ้ นักเรียนสีขาวท่ีเพ่ือนสนิทอย่างเจนเขียนใหญ้ าบนหลงั เสือ้ นกั เรียนเธออ่านมนั ดว้ ยรอยยิม้ ประโยคสนั้ ๆ ไม่ยาวมากนกั แตม่ ีความหมายตอ่ ญาเหลอื เกิน เขาว่ากนั ว่าช่วงวยั ท่ีตวั เราจะเป็นอิสระในชีวิตมากท่ีสดุ คือช่วงวยั มหาลยั การเดินทางไกลห่างบา้ นเก็บกระเป๋ าเสือ้ ผา้ ไป ~ 72 ~

เรยี นไกลบา้ นใหไ้ ดม้ ากท่ีสดุ นัน้ เป็นความคิดของเด็กมธั ยมศกึ ษา ตอนปลายญากเ็ ป็นหน่งึ ในความคิดพวกนนั้ เธอยงั จาไดใ้ นวนั ท่ีไดต้ งั้ เป้าหมายของการเขา้ ศึกษาต่อ ในรวั้ มหาลยั สักแห่งขอแค่เธอไดอ้ อกจากบา้ นตงั้ แต่ตอนไหนไม่ ยกั รูค้ วามคิดท่ีว่าจะไดโ้ ลดแล่นเป็นอิสระจากการควบคมุ ของผู้ เป็นพอ่ เป็นแม่เขา้ มายงั ความคดิ ช่วงมอหกญาเลยตัง้ ม่ันขะมักเขมน้ ในการอ่านหนังสือ สอบเขา้ อย่เู ป็นพิเศษเปา้ หมายชยั ชนะของเด็กมอหกอย่างญาคือ การว่ิงเขา้ เสน้ ชยั ไปยงั มหาลยั ท่ีมีช่ือเสียงในเขตกรุงเทพเป็นพืน้ ท่ี เสน้ ชยั ท่ีเดก็ ต่างจงั หวดั ฐานะชนชนั้ กลางอย่างเธอขีดมนั เอาไว้ ผิดแผนจากเจนเพ่ือนสนิทท่ีไม่อาจว่ิงเขา้ เสน้ ชยั ไปทาง เดียวกับเขาไดเ้ พียงเพราะปัจจัยทางครอบครวั ท่ีไม่สามารถเอือ้ ใหเ้ จนเลือกจะสอบเขา้ มหาวิทยาลยั ตามท่ีใจตนใฝ่ฝันไดม้ ากนัก ญาพ่งึ เขา้ ใจไดว้ า่ การทใี่ ครคนหน่งึ จะไดร้ บั อิสระไปตาม ความฝันมกั มตี น้ ทนุ อยู่สูงเสมอ ~ 73 ~

\"พวกเราชน!!!\" จบเสียงแกว้ เหลา้ ทงั้ หมดส่ีแกว้ ถูกชูชน กนั จนทาใหเ้ หลา้ ในแกว้ หกไหลลงมาตามแรงชน \"หน่ึงปีมีสามรอ้ ยหกสิบหา้ วันคุณญาเหยียบรา้ นเหลา้ เพียงหนง่ึ หน\" เพ่ือนตวั ขาวพดู พรอ้ มทาหนา้ โอเวอรแ์ อคติง้ ใส่เจา้ ของ ช่ือท่ีถูกเอ่ยถึงบีและจ๋าท่ีน่ังอยู่ก็ต่างพากันยิม้ แซวใส่ญาตาม ประโยคดงั กลา่ ว \"มายมงึ อย่าเวอร\"์ ญาพดู พรอ้ มทาหนา้ เหมน็ เบือ่ ใสเ่ พ่อื น ญาไม่เขา้ ใจมากเท่าไหรเ่ พียงแค่กา้ วเทา้ เหยียบเขา้ รา้ น เหลา้ ทาไมมนั ถึงกลายเป็นเรื่องท่ีกลมุ่ แก๊งเพ่ือนพากนั รอ้ งโห่ดใี จ กนั มากนกั \"กูพูดไม่จริงตรงไหนพวกกูชวนมาก็ปฏิเสธพวกกูตลอด เน่ียถ้าไม่ใช่เป็นเพราะวันเกิดมึงก็คงไม่มา\" บีพูดออกมายาว เหยยี ด เหมอื นวา่ การท่ีเขาปฏิเสธคาเชญิ ชวนในการมารา้ นเหลา้ มนั เป็นสิ่งที่อดึ อดั ในใจท่ีเก็บไวม้ านาน ~ 74 ~

\"ใชบ่ มี นั พดู ถกู \" จ๋าพดู เอ่ยเสรมิ \"โอ๊ย กกู ็มาแลว้ น่ีไงมงึ จะตดั พอ้ ทาเพ่อื กอู ตุ สา่ หย์ อมเป็น เด็กไมด่ ไี มย่ อมกลบั บา้ นมาฉลองวนั เกิดกบั พวกมงึ เลยนะ\" ญาพดู พรอ้ มเบ่ียงตวั ไปเกาะแขนบีและทาหนา้ ออดออ้ น ใสต่ ามภาษาคนท่ีติดสกนิ ชพิ สาหรบั ญาแลว้ วนั เกิดในทกุ ๆ ปีเขามกั จะจดั งานง่าย ๆ ท่ีบา้ นมีพ่อแม่บางปีก็มีชวนพวกกล่มุ เพ่ือนมาบา้ งแต่ยกเวน้ สอง ปีท่ีผ่านมา ตงั้ แต่สอบติดมหาวิทยาลยั เขตกรุงเทพตามใจหวงั ไว้ ตวั ญาก็ไม่ไดก้ ลบั บา้ นเหมือนแต่ก่อน ดว้ ยปัจจัยการเดินทางหรือแม้แต่ความรูส้ ึกท่ีเธอมกั จะ เลอื กอยกู่ บั เพ่อื นมหาลยั มากกวา่ จะเลือกกลบั บา้ นเธอมีความสขุ กับการได้ทาตามใจตัวเองได้ลองทาอะไรใหม่ ๆ โดยไม่ได้มี สายตาพอ่ แมม่ าคอยมองเหมอื นดงั้ เดิม หลงั เลิกคลาสตอนปีหน่ึงญาจะโทรหาพ่อแม่ทกุ ครงั้ ยาม เรียนเสร็จเป็นเพราะช่วงแรกของการไปเรียนไกลบา้ นตวั เธอโหย หาเสียงรกั ใคร่ของพ่อแม่ท่ีแต่ก่อนเธอมกั จะไดย้ ินเสียงของพวก ท่านเสมออยา่ งเธอเคยชิน ~ 75 ~

ผ่านไปไดไ้ ม่นานญาเร่ิมมีเพ่ือนการเปล่ียนแปลงในชีวิต ก็เร่ิมเปล่ียนไปตามช่วงวัยของเธอความจาในวัยนั้นญาเร่ิมมี เพ่ือนใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย บี จ๋า และมาย พวกเขามักจะ มองญาว่าเนิรด์ เป็นเด็กดีเช่ือฟังพ่อแม่อย่ใู นล่ใู นทางไม่แตะตอ้ ง เก่ียวอบายมขุ ไม่ใช่ว่าเธอนั้นเป็นเด็กดีญาแค่ไม่ชอบบรรยากาศรา้ น เหลา้ ท่ีมกั เต็มไปดว้ ยผคู้ นและตัวญาเองก็ไม่ชอบด่ืมเหลา้ ท่ีบอก ว่าไม่ชอบเพราะตวั ญาเองเคยแอบลองซือ้ มาน่งั ด่ืมเองคนเดยี วดู แลว้ ตา่ งหาก ความอยากรูอ้ ยากเห็นของญามันมีมากขึน้ ทุกวันญา สงสยั วา่ ทาไมเพ่ือนเขาถึงชอบด่ืมของมนึ เมากนั นกั ตวั ญาอยากรู้ ว่ามนั จะอร่อยสกั แค่ไหนและใช่รสชาติมนั โคตรจะแย่สาหรบั ญา เลยแหละ แต่แลว้ ยงั ไงหรือตวั ญาในวยั มหาลยั ก็ยงั จะเลือกท่ีจะได้ ใชช้ ีวิตท่ีสนกุ ไปกบั เพ่ือนมากกว่าท่ีจะมารูส้ กึ ว่าการด่ืมมนั แย่พอ ในช่วงหน่ึงญาพ่ึงเขา้ ใจไดว้ ่าการด่ืมเหลา้ กับเพ่ือนฝูงทาใหญ้ า ~ 76 ~

ผ่อนคล้ายต่อการเรียนท่ีหนักอึง้ มาตลอดทั้งอาทิตย์นั้นได้ ปลดปลอ่ ย หากถามว่าพ่อแม่รบั รูไ้ หมว่าลูกสาวคนนีเ้ ร่ิมกลายเป็น สาวนกั ด่ืมประจารา้ นใกลร้ วั้ มหาวิทยาลยั แน่นอนว่ากลบั บา้ นไป ญาก็ยงั เป็นลกู สาวที่นา่ รกั ของพอ่ แม่อย่เู สมอ ติ๊ง! เสียงส่นั แจง้ เตือนขอ้ ความเขา้ จากแอปพลิเคชนั สี เขียวจากมือถือภายใตก้ างเกงขาสนั้ มือเรยี ววางแกว้ เหลา้ ท่ีมีนา้ สี นา้ ตาลออ่ นลงมอื ลว้ งหยบิ มอื ถือขนึ้ มา พอ่ : นอนยงั ลกู (21.01 น.) ญา : ยงั เพ่งิ อาบนา้ เสรจ็ พอ่ : โทรไปไมร่ บั พอ่ นกึ วา่ นอนแลว้ ญา : อาบนา้ เลยไม่ไดย้ ินอา่ ญาโกหกผเู้ ป็นพอ่ เขาไดย้ นิ ตา่ งหากแตเ่ ขาเลอื กท่ีจะไมร่ บั พอ่ : สขุ สนั ตว์ นั เกดิ นะลกู พอ่ กบั แม่คดิ ถึงญาเสมอ ขอ้ ความไมไ่ ดถ้ กู เปิดอ่านจากลกู สาว ~ 77 ~

“ญากแู ท็กรูปมงึ ในเฟซบกุ ไปกดถกู ใจดว่ นเลย” มายท่ีน่งั อย่เู กา้ อีข้ า้ ง ๆ สะกดิ เรยี ก “เด๋ยี วกกู ดให”้ “ไปกดตอนนีเ้ ลย” “เออ ๆ” ญาพยกั หนา้ ตอบรบั มือเรียวหยิบมือถือขึน้ มาอีกครงั้ เธอทาตามท่ีเพ่ือนตน บอกมืออีกขา้ งยกแกว้ เหลา้ เขา้ ปากตาเรียวเบิกกวา้ งยามเหน็ แจง้ เตือนรูปท่ีเพ่ือนแทก็ มา รูปท่ีเธอกอดคอเพ่ือนพรอ้ มชแู กว้ เหลา้ แกม้ ขา้ งขวาโดน หอมจากเพ่ือนสาวอย่างบีท่ีน่าตกใจการแจง้ เตือนมีคนกดถูกใจ หน่ึงในนั้นคือช่ือพ่อญาการแจ้งเตือนบ่งบอกนาทีท่ีกดถูกใจ ระยะเวลานนั้ เป็นเวลาไลเ่ ล่ยี กบั ท่เี ธอคยุ กบั ผเู้ ป็นพอ่ นา้ ลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคอความรูส้ ึกในหัวตีกัน พ่อทกั มาเพ่ือจบั ผิดงนั้ หรือ ญาตงั้ คาถามกบั ตวั เอง แต่แลว้ ยงั ไง ในเม่ือพอ่ ไม่ถามเธอก็ไม่จาเป็นจะตอ้ งอธิบายในเม่ือพ่อรับรูต้ าม ภาพท่ีเห็นก็แสดงว่าพ่อเข้าใจได้โดยท่ีเธอไม่ต้องมาน่ังบอก ~ 78 ~

ตวั ญาน่นั โตพอท่ีจะทาอะไรไดโ้ ดยไม่ตอ้ งขอ เธอคิดมนั แบบนนั้ ในวยั ท่ีอิสระครอบงา ~ 79 ~

ดอกลิลลสี่ ีมว่ ง ~ 80 ~

ลลิ ลสี่ มี ่วง ความหวงั ความสาเรจ็ เคารพ... “ญาทาสว่ นนีใ้ หพ้ ่หี น่อยนะตอนเยน็ พ่มี ีธรุ ะ” เอกสารกอง ยกั ษถ์ กู วางลงตรงหนา้ โต๊ะคอมทางานประจาตวั ญา “ไดค้ ่ะ” ญายมิ้ รบั “ขอบใจจ้ะ” มือของหัวหนา้ ประจาทีมการตลาดตบลง บนไหลซ่ า้ ยเบา ๆ ก่อนเดนิ จากไป “เฮ้อ” ลมหายใจร้อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ปลดปลอ่ ยความรูส้ กึ ตกคา้ งขา้ งในออกไป มือขา้ งซา้ ยกาปากกาในมือแน่นค่อย ๆ คลายแรงออก ดวงตาสวยจอ้ งมองจอคอมท่ีเปิดสไลดแ์ ผนงานคา้ งไว้ ตอ้ งอดทนเขา้ ไว้ ญาบอกตวั เองเสมอตงั้ แตเ่ รยี นจบมหาวิทยาลยั เกือบส่ปี ี เธอไดเ้ ขา้ มาทางานในบริษัทเอเจนซ่ีแห่งหน่ึงฝ่ ายการตลาดญา เป็นรุน่ นอ้ งท่ีนา่ รกั และเกง่ ของทีมอย่เู สมอทกุ คนบอกเธอแบบนนั้ “โหย้ ญานา่ รกั จงั ชว่ ยพตี่ ลอดเลย” ~ 81 ~

“ญาทางานเร็วมากทางานออกมาดีอีกดว้ ยไงก็ช่วยพดี่ ู ตรงนหี้ นอ่ ยนะ” “ญาวนั นเี้ ขา้ ประชมุ แทนพหี่ นอ่ ยพตี่ อ้ งไปรบั ลูก” ระยะเวลาเกือบส่ีปีเป็นคาพดู ท่ีญาเคยชินเวลาไดย้ ินตวั เธอมกั จะตอบกลบั ไปว่าไดเ้ สมอครงั้ แรกท่ีขอใหช้ ่วยญาช่วยดว้ ย ความเต็มใจเพียงเพราะแคเ่ ขา้ ใจดวี า่ ตวั เองเป็นพนกั งานใหม่ของ ทีมมอี ะไรตอ้ งเรยี นรูต้ อ่ พ่ีในท่ีทางานอย่เู สมอ ความทะเยอทะยานท่ีมีอย่เู ป่ียมลน้ ผลกั ดนั ใหญ้ าพรอ้ ม จะรบั ความรูแ้ กค่ นในท่ีทางานอย่ตู ลอดเวลา จากท่ีอยากเรียนรูน้ านวันเขาเหมือนกลายเป็นตัวแบก ของทีมทุกคนขอให้ญาทาเพียงแค่ญาเป็นน้องท่ีดีนอ้ งท่ีน่ารกั นอ้ งคนเก่งท่ีพรอ้ มช่วยพ่ีในทีมเสมอเหมือนทุกคนหลงลืมไปว่า เราทกุ คนลว้ นเป็นพนกั งานเหมือนกนั ไม่ใชแ่ ค่ตวั ญาคนเดียว ในใจของญาหนักอึง้ แน่นอนญาไม่สามารถบอกกล่าว อะไรไดเ้ ธอทางานในบรษิ ัทมาเกือบส่ปี ี แตก่ ็ยงั เป็นชนชนั้ แรงงาน เด็กของบรษิ ัทเสมอ ~ 82 ~

ญาเรียนรูแ้ ละเขา้ ใจว่าต่อใหเ้ ราตงั้ ใจทางานใหม้ นั มาก ต่อให้เรามีความสามารถเยอะแค่ไหนมันไม่พอต่อการทางาน หากเก่งแต่ไม่มีปากท่ีเอาไวพ้ ดู หว่านลอ้ มไม่มีมือท่ีหยิบย่ืนแบก หนา้ ช่วยคนอ่นื ตวั เธอก็ไมส่ ามารถยืนหยดั ในท่ีทางานได้ จากเด็กสาวคนหน่ึงมีความเป็นตวั เองสูงพอไดเ้ ติบโต ในช่วงวยั ทีต่ อ้ งกา้ วขาทางานดูแลตนเองมนั บีบคนั้ ใหญ้ านนั้ ตวั เลก็ ลง ฝีปากกลา้ ท่ีมกั แยง้ ในสิ่งท่ีเห็นว่าผิด แต่พอเติบโตขึน้ มา สักหน่อยญาพ่ึงเข้าใจว่าญาไม่สามารถเป็ นญาในแบบท่ีญา ตอ้ งการไดม้ ากนกั “ญาทาไมยงั ไมก่ ลบั จะหกโมงเย็นแลว้ นะ” เจตเพ่ือนชาย แผนกไอทีทกั เขาขนึ้ ระหวา่ งหอ้ งเช่อื มแผนก “เคลียรเ์ อกสารอย่”ู บอกกลา่ วดว้ ยรอยยิม้ “เจตจะกลบั แลว้ หรอ” “เรากลบั ออกไปนานแลว้ ลืมของไวท้ ่ีบรษิ ัทเลยเขา้ มาเอา แตแ่ กทาไมยงั ไมก่ ลบั เลยเวลาเลกิ งานมาช่วั โมงกวา่ แลว้ นะ” ~ 83 ~

น่นั สินะตวั เธอก็ควรจะไดก้ ลบั หอ้ งไปพกั ผ่อนอย่างท่ีควร จะเป็นไมใ่ ช่หรอ ญาทาไดแ้ คย่ มิ้ ออกมาเบา ๆ “อยากทางานใหเ้ สรจ็ นะ่ ” “งานแกหรอื งานใคร” เจตถามเธอดว้ ยใบหนา้ จรงิ จงั “จรงิ ๆ แกไม่ตอ้ งทางานใหพ้ วกพ่ีก็ไดน้ ะเวย้ บอกไปดิว่า ไม่สะดวก” หากพดู ไดเ้ หมือนเจตญาก็คงพดู มนั ออกไปแลว้ เจต มกั พดู อะไรท่ีทาเหมือนวา่ ง่ายอย่เู สมอ “เราทาไดเ้ น่ียจะเสรจ็ แลว้ ” “งนั้ รอเป็นเพ่ือนใหเ้ วลาหา้ นาทีทางาน” พูดเสร็จก็ลาก เกา้ อีบ้ รเิ วณนนั้ มาน่งั ขา้ งญา “อะไรของเจตทาไมไม่กลบั ไปพกั ” “ไม่ รอไปสง่ ญา” “ถามเรายงั ” “ไม่สะดวกใจหรอ” “เกรงใจ” ~ 84 ~

“กบั เราไม่ตอ้ งเกรงใจหรอกเราเต็มใจ” พดู พรอ้ มยกั ไหล่ นิดหน่อยส่งยิม้ มุมปากแววตาคมจอ้ งมองมาท่ีเธอญาส่ายหัว เลก็ นอ้ ยใหเ้ จต แสนดเี กนิ ไปแลว้ “ญาชอบดอกไมอ้ ะไร” เจตถามญาขึน้ ทาลายความเงียบ ระหวา่ งน่งั บนรถยนตร์ อติดไฟแดงโดยมเี จตเป็นคนขบั “อืม ลิลล่มี งั้ ” “ทาไมตอ้ งลิลล่ี” “สงสยั นกึ ถึงแมเ่ ลยตอบลลิ ล่ญี ายิม้ ยามหวนคิดถึงแม่” “แม่ชอบหรอ” “ใช่ตอนแรกเราจะได้ช่ือลิลล่ีแต่พ่ออยากให้ช่ือญา มากกวา่ ” “ญาท่ีโดนตดั ออกมาจากฐิตชิ ญาใช่ไหม” ~ 85 ~

เจตถามเธอขณะสายตาจอ้ งมองสญั ญาณไฟญาแปลก ใจนดิ หนอ่ ยสาหรบั คาถามเจต “ใช่ ถามทาไมปกติไม่มีใครมาถามเรา” “อยากคยุ ดว้ ย” เจตหนั มายิม้ ใหญ้ าเป็นจงั หวะเดยี วกนั ท่ี สญั ญาณไฟเปลย่ี นเป็นสีเขียว เจตหันไปทาหนา้ ท่ีขับรถต่อไม่งั้นญาคงแย่กับรอยยิม้ สดใสของเจต “แม่ญาชอบลลิ ล่สี อี ะไร” เจตถามขนึ้ อีกครงั้ “ไมร่ ูไ้ มเ่ คยถามมนั มีเยอะสีหรอ” “ใชแ่ ละเราวา่ ญากเ็ หมือนลลิ ล่ที กุ สี” “ยงั ไง” ญาเลกิ ควิ้ ถาม “ก็ลิลล่ีมนั มีความหมายไม่งนั้ แม่ญาคงไม่คดิ อยากตงั้ ช่อื นีใ้ ห”้ “ความหมายหรอ” ญาถามพรอ้ มหนั ไปมองเสีย้ วหนา้ ท่ี กาลงั ตงั้ ใจขบั รถ ~ 86 ~

“เรามองญาวนั แรกตงั้ แต่เขา้ บริษัทมาเลยรูป้ ะขอโทษท่ี เสยี มารยาทแตม่ องเพราะคิดวา่ เป็นคนท่ีสดใสดีแกยมิ้ ตลอดเวลา แกมีความแรงกลา้ ในการทางานรูไ้ หมพ่แี ผนกเรายงั ชมแกใหพ้ วก เราฟังอยบู่ อ่ ยครงั้ ” “ช่ือญามักวนอยู่ในหัวเราตลอดแกม่ันใจในงานตัวเอง เวลาทาเสมอ และแกมกั ซ่ือตรงจนเผลอพลาดใหใ้ ครเอาเปรียบ อยู่บ่อยครงั้ แต่พอเวลาผ่านแกก็เปล่ียนไปต่อใหร้ อยยิม้ ยังมีแต่ แววตาแกไม่ยมิ้ เลย” รถจอดลงท่ีไฟแดงอีกครงั้ หลังจบประโยคบอกเล่ายาว เหยียดของเจต ญาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และผ่อนลมเบาออกมา “แกเหมือนดอกลิลล่ีท่ีไม่มีสีไหนท่ีเหมาะกับแกพิเศษ หรอกมนั เหมือนปะปนกนั ไปถา้ ใหเ้ ปรียบก็คงเป็นช่อดอกลิลล่ีโต ๆ ช่อหน่ึงท่ีมีทงั้ สีขาว สีเหลือง สีสม้ และสีม่วงแต่ก็คงสวยเสมอ แมจ้ ะอยใู่ นชอ่ เราคดิ วา่ งนั้ ” ญากาลงั รูส้ กึ ประหม่าเธอสบั สนไม่อาจเขา้ ใจส่ิงท่ีเจตพูด ไดม้ ากนกั ~ 87 ~

ในความทรงจาญาท่ีจาไดเ้ จตก็ยงั เป็นคนท่ีมอบพลงั งาน บวกใหเ้ ขาเสมอเป็นคนคอยใหก้ าลงั ใจเป็นท่ีพกั พิงท่ีดีใหต้ วั ญา อยบู่ อ่ ยครงั้ ญารูถ้ ึงบางอย่างของความรูส้ กึ ท่ีชายหน่มุ อย่างเจตมีตอ่ เธอแต่ตัวญาก็ขีดเสน้ ในความสัมพันธ์ของเราสองคนไวไ้ ดแ้ ค่ เพ่ือน วั ย ง า น เ ธ อ เ ห น่ื อ ย ล้ า เ กิ น พ อ ท่ี จ ะ มี ใ ค ร สั ก ค น ใ น ความสัมพันธ์ญาไม่อาจแบ่งพื้นท่ีส่วนใดส่วนหน่ึงให้เจตได้ จดุ มงุ่ หมายชวี ิตญาในวยั นเี ขามองเหน็ แค่พ่อแม่เทา่ นนั้ วันนั้นรถยนต์ท่ีว่ืงบนถนนเต็มไปดว้ ยการจราจรติดขัด บทสนทนาจบลงดว้ ยความสมั พนั ธใ์ นนามแคเ่ พ่ือน กลบั หอ้ งมาโทรศพั ทม์ ือถือส่นั ไปดว้ ยเสียงเรียกเขา้ ของผู้ เป็นพ่อญากดรบั สายของพ่อเหมือนทุก ๆ วนั อย่างเคยประโยค สนทนาเป็นบทสนทนาท่วั ไปพ่อมกั จะถามญาว่ากินขา้ วยงั กลบั ถึงท่ีพกั หรือยงั ทางานเป็นอย่างไรบา้ ง และญาก็มกั จะตอบวา่ กิน ขา้ วอยเู่ สมอ ~ 88 ~

แมแ้ ต่ยงั ไม่กินขา้ วญาก็เลือกท่ีจะตอบว่ากินอย่ทู ุกครงั้ ไปหรือแมแ้ ตค่ าว่าเหน่ือยญาก็ไม่เคยจะเอือ้ นเอย่ บอกพอ่ หรือแม่ พอ่ มกั จะโทรหาเขามากกวา่ แม่ แต่ทุกครงั้ ท่ีพ่อโทรมาญาก็คยุ กบั แม่อย่เู สมอแต่แปลกมี วันหน่ึงแม่โทรหาญาถามไถ่วนั เวลากลับบา้ นแม่บอกญาว่าแม่ คิดถึงเหลือเกินญาทาไดแ้ ค่หวั เราะส่ง ๆ ใหแ้ ม่เพ่ืออดกลนั้ นา้ ตา ไมใ่ หไ้ หลความคิดถงึ ของญามนั กเ็ ออ่ ลน้ ไม่ตา่ งจากผเู้ ป็นแม่ ช่วงเวลาในวยั ทางานญาคงดาเนินไปเหมือนทกุ วนั อยา่ ง เคย ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนอกจากรอคอยวนั เวลาหยดุ ราชการเพ่ือ รอกลบั บา้ นไปหาพ่อแม่สองเทา้ เดินทอดน่องไปตามถนนริมทาง ช่วงเชา้ ของวนั ผคู้ นต่างออกมาใชเ้ วลาทางานกนั แออดั เธอบนพึมพร่ายามเห็นฟุตบาทประเทศไทยหากเดินไม่ ระวงั สกั นิดญาคงมีโอกาสไดร้ บั บาดเจ็บแน่นอนก่ีปีประเทศก็ไม่ เคยพฒั นามองดไู ดจ้ ากฟตุ บาท ญาเดินไปเรื่อยมีจุดม่งุ หมายไปขึน้ วินมอไซตอ์ ย่างทุก วนั เธอผ่านรา้ นขายดอกไมเ้ หมือนประจาอย่างเคยขาหยดุ ชะงกั เม่ือเห็นช่อดอกลิลล่สี ีสวยวางขายในตะกรา้ หนา้ รา้ น ~ 89 ~

“ลิลล่ชี อ่ หนง่ึ คะ่ ” “สไี หนดคี ะคณุ ลกู คา้ ” “เอาทกุ สรี วมชอ่ หน่งึ ไดไ้ หมคะ” “ไดค้ ะ่ รอสกั ครูน่ ะคะ” ดอกลิลล่ีช่อสวยก็อยู่ในมือญาสูดดมเอากลิ่นดอกไม้ กล่ินหอมอ่อน ๆ รูส้ ึกสดช่ืนทาใหเ้ ชา้ ของญาผ่อนคลา้ ยมองช่อ ดอกไมพ้ ลางนกึ ถึงผเู้ ป็นแม่ดีไม่นอ้ ยหากไดว้ างไวต้ รงโต๊ะทางาน และถ่ายรูปสง่ ใหแ้ มด่ แู ทนความคิดถงึ แม่ก็คงจะแปลกใจไม่นอ้ ยถา้ ไดด้ ูรูปท่ีญาส่งไปรอ้ ยวัน พนั ปีไม่เคยนึกถึงดอกไมอ้ ย่างลิลล่แี ตเ่ หตใุ ดนกึ ถึงแม่เพียงเพราะ ดอกลิลล่ี ความคิดถึงมนั คงลน้ เกินไปคนเรายามมองสิ่งท่ีใครคน หนง่ึ ชอบก็มกั จะนกึ ถึงมนั เป็นแบบนีส้ ินะ รูปถ่ายลิลล่ีจากช่อดอกไมบ้ นโต๊ะทางานถกู สง่ ไปในแชท ผเู้ ป็นแม่ตงั้ แตเ่ ชา้ ญา : รูปภาพ ~ 90 ~

ญา : เหน็ ดอกลลิ ลเี่ ลยนกึ ถงึ แม่ คดิ ถงึ แมจ่ งั ญา : เสารน์ จี้ ะกลบั บา้ นนะญาแลกวนั หยดุ ไดแ้ ลว้ ขอ้ ความญาถกู เปิดอา่ นแต่เธอไม่ไดร้ บั การตอบกลบั จาก แม่ญาเก็บมือถือลง วันนีต้ ัง้ แต่เชา้ พ่อก็ยังไม่โทรหาเธอเลยสัก สายญาคิดวา่ วนั นีเ้ ธอคงถกู ลมื จากผเู้ ป็นพอ่ เป็นแม่เสียแลว้ เข็มนาฬิกาบนผนังท่ีทางานบ่งบอกเวลาส่ีโมงคร่ึงอีก สามสิบนาทีญาก็จะเลิกงานแลว้ วันนีญ้ าอยากกลับหอ้ งพักให้ อ ย่ า ง เ ร็ว ไ ว เ ธ อ รู ้สึก เ ห น่ื อ ย ล้า ค ง จ ะ ดี ถ้า ไ ด้พัก ส า ย ต า น่ ั ง พิ ม เอกสารไม่นานเสียงโทรศัพทท์ ่ีวางไวก้ ็แผดเสียงดังล่ันหนา้ จอ โทรศพั ทโ์ ชวช์ ่ือของผเู้ ป็นพอ่ “ฮโหล พอ่ ทาไมโทรมาเวลานีย้ งั ไม่เลกิ งานเลย” “ญากลบั วนั นีเ้ ลยไดไ้ หมลกู ” “รูว้ ่าคิดถึงแต่อดใจไวก้ ่อนนะอีกสามวนั เจอกนั ” ญาพดู กบั พ่อเสียงใสยามนึกถึงช่วงเวลากลบั บา้ นนึกถึงอาหารท่ีแม่ทา รอตอ้ นรบั เธอแคน่ ีก้ ม็ ีความสขุ แลว้ ~ 91 ~

“ญาแม่เสียแลว้ นะ” เสียงพ่อส่นั เครือยามเอ่ยบอกหวั ใจ ของญาเหมอื นแตกสลาย “แมไ่ ปตลาดแลว้ ประสบอบุ ตั เิ หตรุ ถบรรทกุ ชน” มือถือชืน้ เหง่ือการหายใจติดขดั ยามฟังเสียงพ่อบอกเลา่ มา่ นตาเรม่ิ เออ่ คลอดว้ ยนา้ สีใส “คนขับบอกว่าแม่มัวแต่จับโทรศัพทข์ า้ มถนนไม่ไดด้ ูรถ เขารีบโทรหาโรงพยาบาลทนั ทีหลงั จากชนแต่มนั ไม่ทนั แม่เขาไม่ อย่แู ลว้ นะญามีแค่พอ่ นะลกู อกึ ฮกึ ” เสียงกลั้นสะอืน้ จากปลายสายบ่งบอกถึงความเสียใจ ญาน่ิงฟังเสยี งรอ้ งไหจ้ ากผเู้ ป็นพอ่ หวั ใจเธอบีบรดั แนน่ “พอ่ รอญานะญาจะกลบั วนั นี”้ นิว้ เรียวกดวางสายสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดผ่อนลม หายใจรอ้ นออกมายกมือขึน้ มาทบุ หนา้ อกท่ีจกุ แน่น แรง ๆ สามท่ี ขบั ไลค่ วามรูส้ กึ หนกั หนว่ งในอกของเธอออกไป บอกตวั เองวา่ อยา่ เพิง่ รอ้ งกดมนั ลงไปไวส้ ดุ ใจหายใจเขา้ ลกึ ๆ เต็มปอดทงั้ สองขา้ งจนรูส้ กึ ชปลอ่ ยความรูส้ กึ ทงั้ มวลออกมา ~ 92 ~

แผ่วเบาและตงั้ สติ ขาสองขา้ งลกุ ขึน้ เดินไปหาหวั หนา้ ฝ่ายแผนก ญาขอวางงานทกุ ส่ิงเพ่ือไปเป็นท่ีพกั พงิ ใหผ้ เู้ ป็นพอ่ ยกมือขึน้ เคาะหอ้ งหวั หนา้ ก่อนไดย้ ินเสียงอนญุ าตใหเ้ ขา้ ไป “นอ้ งญามีไรจะ้ มาหาพ่ีเร่ืองงานหรอว่าจะไปหาเราพอดี เลย” หวั หนา้ กลา่ วทกั พรอ้ มยกกาแฟขึน้ ด่ืมญาเดินไปหาหวั หนา้ ตรงหนา้ โตะ๊ ทางานยิม้ บางเบาใหห้ วั หนา้ “จะมาขอลางานไดไ้ หมคะ” “ลาไปไหนชว่ งนีค้ นท่ีบรษิ ัทไม่พอจดั การนะ” “กลบั บา้ นพอดีคณุ แม่ท่านเสยี ” “อยุ้ เสียใจดว้ ยนะนอ้ งญายงั ไงก็ลาไดอ้ ย่แู ลว้ แต่พ่ีใหไ้ ด้ ไมเ่ กินสามวนั นะ” “ถ้าญาจะลาวันไหนรีบไหมเหลือเวลาเลิกงานสามสิบ กว่านาทีถา้ จะลาอย่าลืมเคลียรง์ านของวนั นีม้ าใหพ้ ่ีก่อนไดไ้ หม ลกู คา้ เพิ่งทกั มาเรง่ นีเ้ อง” ~ 93 ~

ญามองหน้าคนท่ีมีฐานะ ว่าเป็ นหัวหน้างานจ้องมอง ใบหน้าท่ีเร่ิมแก่ลงวันแรกจนถึงวันนีค้ นท่ีมีหน้าท่ีดูแลลูกน้อง อย่างหล่อนภายนอกดูดีวางตัวน่าเคารพนับถือญาเห็นหวั หนา้ ครงั้ แรกยอมรบั วา่ อยากเป็นด่งั หวั หนา้ สกั วนั หนง่ึ คนท่ีใครพรอ้ มจะยกย่องคนท่ีพนักงานในท่ีทางานต่าง ชมเชยใหฟ้ ังว่าเก่งแทจ้ ริงแลว้ มนั ก็แค่เปลือกพวกนนั้ ก็แค่พดู เพ่ือ มีตัวตน กระเสือกกระสนมีท่ียืนในบริษัท แต่ญาพ่ึงเขา้ ใจไดว้ ่า ตลอดระยะเวลาเกือบส่ีปีในบรษิ ัทแหง่ นีก้ ารมีหวั หนา้ แผนกอยา่ ง หลอ่ นนนั้ เหมือนเป็นฝันรา้ ย คนท่ีหนา้ อย่างหลงั อย่างมีปากไวพ้ ดู หวานปนเปรีย้ วแต่ ไม่เคยมีความเห็นอกเห็นใจแก่ผูอ้ ่ืนถือตนอยู่สูงกว่าคนอ่ืนกด ผอู้ ่ืนใหร้ ูส้ กึ ดอ้ ยและตอ้ งเจียมตวั การมีอานาจสงู กวา่ คนในบรษิ ัท มันทาให้ความเห็นอกเห็นใจแก่เพ่ือนร่วมงานไม่มีในจิต ใจได้ ขนาดนีเ้ ชียวหรือ “วา่ ไงคะนอ้ งญา” หวั หนา้ เรยี กญา “งานหรอคะเด๋ียวสง่ เมลใ์ หค้ ะ่ ” ญาพดู เสรจ็ ก็หนั หลงั เดิน ผลกั ประตูออกไปยงั โต๊ะทางานกามือแน่นดว้ ยความคับแคน้ ใจ ~ 94 ~

มุ่งหนา้ ไปท่ีโต๊ะตัวเองท่ีมีงานในคอมพิวเตอรง์ านท่ีส่งั มาญามี ความรบั ผิดชอบมากพอท่ีจะทาเสร็จส่งต่อเวลา แต่งานท่ีไดร้ บั มักจะไม่ใช่ในส่วนของเธอของแถมจากงานของพวกแก่ ๆ ใน บรษิ ัทท่ีมกั โยนมาใหญ้ าชว่ ยอย่เู สมอ มือเรียวน่งั ลงเกา้ อีจ้ บั เมาทเ์ ปิดไฟลง์ านทงั้ หมดกดเมาท์ คลิกขวาและเล่ือนหาคาว่า Delete มือเรยี วไม่ลงั เลท่ีจะกดมนั ทิง้ ญากดเขา้ ไฟลข์ ยะอีกครงั้ ลบไฟลใ์ นนนั้ ทงั้ หมด เพ่ือความแน่ใจวา่ ใครในบรษิ ัทจะไม่สามารถกงู้ านคืนได้ และรวบกระเป๋ าข้างเก็บของใช้จาเป็นของตัวเองบนโต๊ะใส่ กระเป๋ าทงั้ หมดวนั นีจ้ ะเป็นวนั สดุ ทา้ ยท่ีเขาจะเป็นพนกั งานท่ีน่ีไม่ มีอะไรจะตอ้ งลงั เลท่ีจะออกจากบรษิ ัทนีเ้ ลยสกั นดิ ญากา้ วเดินไปหอ้ งหวั หนา้ อกี ครงั้ ผลกั ประตเู ขา้ ไปโดยไม่ มีการขออนญุ าตหวั หนา้ หนั มามองเขาอย่างตกใจท่ีญาทาตวั เสีย มารยาท แต่แลว้ ยงั ไงเม่ือเธอหาไดแ้ ครญ์ าเดินไปหาหลอ่ นพรอ้ ม ถอดปา้ ยหอ้ ยคอออกและโยนใสโ่ ต๊ะทางานหวั หนา้ “อะไรของเธอ” หลอ่ นถามไม่สบอารมณน์ กั ~ 95 ~

“คืนป้ายพนักงานท่ีบอกว่าลาไม่เกินสามวันขอโทษนะ พอดที าใหไ้ ม่ไดส้ ว่ นงานท่ีตอ้ งขายใหล้ กู คา้ กท็ าเอาแลว้ กนั เพราะ ไมม่ ีใหข้ อบใจมากท่ีทาใหญ้ าไม่ลงั เลท่ีจะลาออก” “หมายความวา่ ไง” “ก็ตามท่ีไดย้ นิ หรอื ไม่ไดย้ นิ คะ” “ไม่ได้ด่ังใจก็ทาตัวแบบนีห้ รอญาฉันเป็นพ่ีเธอนะหัด เคารพกันบา้ งอยู่ ๆ ก็มาลาออกแบบนีค้ วามรบั ผิดชอบอยู่ไหน กนั ” หลอ่ นพดู ดว้ ยนา้ เสยี ติดโมโห” “รอให้แม่คุณเสียแลว้ กันนะถึงค่อยมาสอนฉันก่อนจะ สอนลกู นอ้ งก็หดั ทาตวั ใหเ้ ป็นแบบอย่างเสียบา้ งเด็กมนั จะไดไ้ ม่ ถอนหงอกเอา” “น่ีแก!” “หยดุ ! ยงั พดู ไมจ่ บอย่าแทรก !” ญาชีห้ นา้ เธอ “บริษัทมันถ่วงก็เพราะมีหัวหนา้ งานแบบคุณอยากให้ คนอ่ืนเคารพแตท่ าตวั บา้ อานาจชีน้ ิว้ ส่งั งานลกู นอ้ งอย่างเดยี ว แต่ ตวั เองไม่เคยจบั งานแบบนีอ้ ยา่ มาทางานเลยดกี วา่ นอกจากทาตวั ~ 96 ~

ปากหวานพดู ดีต่อหนา้ ลบั หลงั อย่างก็ไม่มีอะไรดีแลว้ อีกอย่างนะ ตวั คณุ ก็แก่แลว้ หดั เห็นอกเหน็ ใจคนอ่นื บา้ งพอตายไปคนอ่ืนจะได้ รูส้ กึ เสียใจไมใ่ ชด่ ีใจ” “อญี า!” หลอ่ นลกุ ขึน้ พรอ้ มชีห้ นา้ ญาเหมือนคาพดู เหลา่ นนั้ จะทิ่ม แทงหล่อนไปหน่อยถึงไดย้ ืนดิน้ ชีห้ นา้ ญาทาหนา้ ตาพะงาบๆหา คาดา่ ไม่ออก “เออ มีไรก็อีญานีแ้ หละสานึกบุญคุณงานอีญาท่ีหล่อน ไดห้ นา้ ดว้ ยแลว้ กนั เหอะ!” ญาพูดเสร็จก็เดินออกไปทันทีขากา้ วเดินออกจากหอ้ ง กา้ วเดนิ ไปโตะ๊ ตวั เองอีกครงั้ หยิบช่อลิลล่ีเม่ือยามเชา้ ท่ีซือ้ มากอด ไวใ้ นอกรบี กา้ วเทา้ ออกจากบรษิ ัทอย่างเรง่ รบี ไม่มีเวลาพอท่ีจะเสียใหก้ ับบริษัทแบบนีอ้ ีกแลว้ ญาไป โดยไม่ร่าลาเพราะไม่มีใครพอใหร้ ูส้ กึ ขอบคณุ เท่าไหรน่ กั นอกจาก เจตก็ไม่มีใครอ่นื ~ 97 ~

สองมือไขกญุ แจหอ้ งพกั ตนเองกา้ วเขา้ หอ้ งนอนปิดประตู ทรุดเข่าลงพืน้ ปล่อยโฮมวลนา้ ตาไหลออกมาอาบสองแกม้ แขน โอบกอดช่อดอกลลิ ล่ไี วห้ นา้ อก ญาส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอืน้ น้าตาท่ีพยายามกลั้น เอาไวต้ ัง้ แต่วางสายจากพ่อถูกปล่อยออกมาอย่างไม่ขาดสาย เสยี งรอ้ งไหด้ งั ไปท่วั บรเิ วณหอ้ ง หวั ใจของฐิตชิ ญาแตกสลายอยา่ งสมบรู ณ์ ลงทา้ ยลิลลห่ี ลากสเี ห่ยี วเฉาดบั ลง ฐิติชญา ~ 98 ~

สายตาสวยไล่อ่านบันทึกของตัวเองในแต่ละช่วงวัยท่ี เติบโตจนถึงหนา้ สดุ ทา้ ยเหตุการณห์ ลังจากสองปีท่ีแม่เสียก็ไม่ อาจกลบั มาเขียนบนั ทกึ ไดเ้ หมอื นเดมิ ยามกดปากกาลงหนา้ หนงั สือความเจ็บปวดมกั จะพงุ่ เขา้ มาชนอกอยบู่ อ่ ยครงั้ สมดุ บนั ทกึ เลม่ ใหม่เปิดออกหมกึ ดาจากปากกาดา้ มสีดา ถกู จรดลงสมดุ อกี ครงั้ สวสั ดี วนั นนั้ ตวั ญาหรือฉันไม่สามารถปล่อยตวั เองเศรา้ ไดน้ านฉันรีบเก็บกระเป๋ าเสือ้ ผา้ จองเครื่องบินใหไ้ ดไ้ ฟลเ์ ร็วท่ีสดุ เพ่ือไปบา้ นท่ฉี นั เคยอย่ใู นใจอยากถึงบา้ นใหเ้ รว็ ท่สี ดุ สิ่งแรกท่ีฉันทายามถึงบา้ นคือการโอบกอดผเู้ ป็นพ่อและ เป็นชายท่ีรกั ของแม่ใหแ้ น่นท่ีสดุ ฉนั แตกสลายเพียงใดพ่อของฉัน ก็คงแตกสลายอยา่ งไมม่ ีสนิ้ สดุ ~ 99 ~