บทความ เรื่อง เจาะเวลาหาเจ้าชายน้อย

โครงกำร “อำ่ นเสริมเพิ่มสุข” ทกุ ตวั อกั ษรทผี่ ่ำนตำ สูก่ ำรแสดงทศั นำผ่ำนงำนเขยี น บทนำ เจ้าชายน้อยเป็นวรรณกรรมท่ีได้รับความนิยมมาต้ังแต่ยุคอดีตจนถึงปัจจุบัน โดยได้รับการแปลจากภาษาฝร่ังเศส เป็นภาษาอื่นกว่า 270 ภาษาทั่วโลก เช่น ภาษาอังกฤษ(The Little Prince), ภาษาญ่ีปุ่น(星の王子さま), ภาษาสเปน (El principito), ภาษาอิตาลี(Il piccolo principe), ภาษาจีน(小王子), ภาษาลาว(ທ້ າວນ້ ອຍ), ภาษาเช็ก(Malý Princ) รวมถึงประเทศไทย โดยถูกประพันธ์ข้ึนจากนักเขียนชาวฝร่ังเศสชื่อว่า อองตวน เดอ แซงเตกซู เปรี มีเน้ือหากล่าวถึงการผจญภัย ของเจา้ ชายน้อย โดยเล่าเรื่องผา่ นมมุ มองของนักบนิ ทีต่ อ้ งพบเจอกบั บคุ คลที่มีบุคลกิ อุปนิสัย ทแ่ี ตกตา่ งกนั ออกไปอยา่ งสิน้ เชิง เช่น เจ้าชายนอ้ ย ชายหลงตน พระราชา ดอกกหุ ลาบและนักภูมศิ าสตร์ ผ้เู ขยี นจงึ เล็งเหน็ วา่ มคี วามนา่ สนใจและมีความคล้ายคลึงกันกับ ตัวละครในวรรณคดีไทย ซ่ึงวรรณคดีไทยมีคุณค่าต่อสังคมไทยในด้านต่าง ๆ เช่น คุณค่าด้านวรรณศิลป์ คือ ความสละสลวยของ ภาษากวี ซ่ึงส่งผลต่ออารมณ์ของผู้อ่าน หรือกล่าวได้ว่า ทาให้ผู้อ่านเกิดความสะเทือนอารมณ์ เพราะตัวอักษร ให้ความรู้สึกกินใจ ผู้อ่าน จนเกิดจินตนาการตามบทประพันธ์ และมีความรู้สึกร่วมในท่ีสุด คุณค่าทางเน้ือหา คือ สาระท่ีผู้อ่านได้รับ จะเป็นความรู้ หรือข้อคิดก็ได้ คุณค่าด้านสังคม เพราะวรรณกรรมต่าง ๆ เป็นเคร่ืองสะท้อนความเป็นไปทางสังคม วรรณกรรมที่ดี จึงต้องช่วย จรรโลงสงั คมได้ โดยสร้างความเข้าใจอนั ดีระหวา่ งผคู้ นในสังคมเดยี วกนั เพ่อื ให้เกิดความสงบสุข การนาไปปรบั ใช้ชีวติ ประจาวนั คือ ผู้อา่ นสามารถนาความรู้ แนวคิด หรอื คาสอนต่าง ๆ จากวรรณกรรม ไปปรับใช้ในการดาเนินชีวิตไดจ้ ริงจึงนามาเปรยี บเทียบเพื่อให้ เหน็ ลักษณะนสิ ัยของตวั ละครได้ชัดเจนยิง่ ขน้ึ โดยท่กี ลา่ วมาขา้ งต้นนีจ้ ะกล่าวถึงความคลา้ ยคลงึ ของอุปนิสยั ของตวั ละครท่ีมีความเด่นชัดในด้านบุคลิกภาพของตัวละคร โดยใช้การเปรยี บเทยี บตามลกั ษณะนิสัยของแต่ละตัวละครเป็นเกณฑใ์ นการเลอื กและวิเคราะหโ์ ดยมีบทประพันธ์ และเนื้อเรอ่ื งเพื่อ สื่อถึงลักษณะพิเศษของตัวละครในวรรณกรรมและวรรณคดไี ทย โดยมีหัวข้อที่น่าสนใจดังนี้ เจ้าชายน้อยกับสุดสาคร ชายหลงตน ยส่ี ิบมือ พระราชาสามล ดอกกหุ ลาบกับจนิ ตะหราวาตี และนักภูมศิ าสตร์กบั รกั แท้ท่ีต้องพสิ ูจน์ 1

โครงกำร “อำ่ นเสรมิ เพ่ิมสขุ ” ทกุ ตวั อกั ษรทผี่ ่ำนตำ ส่กู ำรแสดงทัศนำผ่ำนงำนเขียน เนอ้ื หำ “แกะกนิ พุ่มไม้จรงิ หรอื เปล่า” (อารยิ า ไพฑูรย์, 2556, หนา้ 11) 1. เจำ้ ชำยน้อยกบั สดุ สำคร “ดอกไม้มีหนามไวท้ ําไม” 1.1 เจ้าชายน้อย เปน็ ตัวละครหลกั ของ (อารยิ า ไพฑรู ย์, 2556, หนา้ 15) เรื่อง เจ้าชายน้อย แสดงให้เห็นเด่นชัดโดย “พระองคร์ จู้ ักฉันไดอ้ ยา่ งไร ในเมอื่ เขาไมเ่ คยเหน็ ฉนั มาก่อน” (อารยิ า ไพฑรู ย์, 2556, หนา้ 23) ชื่อเรื่องอยู่แล้ว เจ้าชายน้อยนั้นเป็นบุคคลที่มี “ถา้ จะใหห้ มวกตกลงมาจะต้องทําอย่างไร” ความเป็นมนุษย์ครบถ้วนหลากหลายมิติกว่าตัว (อารยิ า ไพฑูรย์, 2556, หน้า 27) ละครอ่ืน ๆ ภายในเร่ืองเดียวกัน แต่ก็ยังมีนิสัย จากคาถามท่ียกมาส่วนหน่ึงจากคาถามมากมายของเจ้าชาย น้อยน้ันก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่า เจ้าชายน้อยเป็นเด็กท่ีมีลักษณะ หรือบุคลิกที่เด่นชัดเฉพาะตัวท่ียังส่ือให้ผู้อ่าน ภาพท่ี 1 เจ้าชายนอ้ ย นสิ ยั ข้ีสงสยั และใครร่ ูอ้ ยตู่ ลอดเวลา ตีความตามไปได้ดงั น้ี 1) เจา้ ชายน้อยมีความเป็นเด็กจินตนาการสงู โดยสังเกตได้จากการพบกันคร้ังแรกของนักบินและเจ้าชาย น้อยซง่ึ เจ้าชายนอ้ ยขอใหเ้ ขาวาดแกะให้แต่ก็ไมพ่ อใจซักทีเพราะเขาคิด 1.2 สุดสาคร เป็นตัวละคร ตามเสมอว่าแกะตัวน้ันเป็นอย่างไรตามความคิดและจินตนาการของ ในเรื่องพระอภัยมณี โดยสุดสาคร เขา เปน็ ลูกของพระอภัยมณกี บั นางเงือก “ไมเ่ อา แกะตวั น้ีป่วยหนกั นี่นาเอาแกะตวั ใหม่ดีกว่า” ผมวาด ที่ช่วยเหลือพระอภัยมณีหนีมายัง ใหม่ เพ่ือนผมหัวเราะเบา ๆ อย่างสภุ าพ เกาะแกว้ พสิ ดาร สุดสาครเกดิ ทีเ่ กาะ “ดูให้ดสี ิ...ไม่ใชแ่ กะสักหน่อย มันเป็นแพะต่างหาก ก็มันมีเขา แ ก้ ว พิ ส ด า ร แ ล ะ เ ติ บ โ ต อยู่ กับ ภาพท่ี 2 สดุ สาคร พระฤๅษี เมื่อโตขึ้นสุดสาครจึงออก ด้วยหนิ” ผมวาดอีกตัว แต่เขากป็ ฏิเสธเหมือนครง้ั กอ่ น “ตัวนี้แก่เกินไป ผมอยากได้แกะท่ีจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน” ตามหาพอ่ โดยมมี า้ นิลมังกรเปน็ พาหนะ โดยสุดสาครมอี ุปนสิ ัยดังนี้ ฉะน้ันเม่ือหมดความอดทน และผมยังต้องซ่อมเคร่ืองบิน ให้เสร็จ 1) มีความเป็นเด็ก โดยเรว็ ผมกเ็ ลยวาดสง่ ๆ ไปแลว้ ย่ืนให้เขา โดยสังเกตได้จากอุปนิสัยของสุดสาครท่ีรักในการเล่นสนุก “น่ีคือกรงนะ แกะท่ีเธออยากได้อยู่ข้างใน” แต่ผมก็ต้อง กบั จินตนาการและความเปน็ เดก็ ของเขาอยู่เสมอดงั นี้ ประหลาดใจอีกคร้งั เมอื่ เห็นใบหน้าเด็กทอประกายสดใสขน้ึ มาทันที ๏ อยูว่ ันหนงึ่ ถึงเวลาสิทธาเฒ่า สาํ รวมเข้านง่ั ฌานกุมารหนี “ดีจัง นี่ละทีผ่ มอยากได้ คณุ ว่ามนั กินจไุ หม” ลงเล่นน้ําปลํ้าปลาในวารี แล้วขนึ้ ข่ีขับขวางไปกลางชล “ทําไมล่ะ” พอพบม้าหน้าเหมือนมงั กรร้าย แต่กบี กายนัน้ เปน็ ม้าน่าฉงน “ก็บ้านผมหลงั เลก็ นิดเดยี วเอง...” หางเหมือนอย่างหางนาคปากคํารน กายพิกลกํายําดดู าํ นิล “คงไม่หรอก ฉันให้แกะตัวเล็กไปน่ีนา” เขาชะโงกหน้า กมุ าราถาโถมเข้าโจมจบั มังกรรบั รบประจญั ไม่ผันผนิ ไปตดิ รปู เขา้ คาบคอหน่อกษตั รยิ ์จะกดั กิน กมุ ารดิ้นโดดข้ึนน่งั หลังอาชา “แต่ก็ไม่เล็กเกินไปหรอก ดูสิ...เขากําลังหลับอยู่ด้วย” ม้าสะบัดพลัดหลุดยังยดุ หาง ดกู ลงิ้ กลางเกลียวคลน่ื ลนื่ ถลา เรอื่ งราวทง้ั หมดทเ่ี ลา่ มาคือสาเหตุท่ที าํ ให้ผมได้รจู้ กั เจา้ ชายนอ้ ย.. ตลบเลีย้ วเรยี วแรงแผลงศกั ดา เสียงชลาเลอื่ นล่นั สนั่นดงั (อารยิ า ไพฑรู ย์, 2556, หนา้ 6) จนค่าํ พลบรบรุดไมห่ ยุดหยอ่ น สดุ สาครภาวนาคาถาขลัง 2) เจา้ ชายนอ้ ยเป็นคนขสี้ งสยั ถงึ สินธพขบขยา้ํ ด้วยกําลงั ไมเ่ ข้าหนังแนน่ เหนยี วคงเข้ียวงา โดยเจ้าชายน้อยด้วยความเป็นเด็กจึงมินิสัยขี้สงสัยและชอบ แตม่ ืดมวั กลบั ปไู่ ม่อยู่รบ แฉลบหลบข้นึ ตล่งิ วง่ิ ถลา ถามคาถามอยู่ตลอดเวลาเพ่ือดับความอยากรู้และความสงสัยของเขา ถึงโยคีดใี จไหวว้ นั ทา บอกเจ้าตาตามจริงทกุ สง่ิ อนั เอง โดยเราจะเห็นคาถามของเจา้ ชายนอ้ ยตลอดทัง้ เรอ่ื งราว ไปเที่ยวเล่นเหน็ อ้ายอะไรมริ ู้ ดาํ ท้งั ตัวหัวหูมันดูขนั “นน่ั คอื อะไร” ข้าเข้าจบั กลับขบต้องรบกนั แตก่ ลางวันจนเดยี๋ วนฉี้ นั หนีมา ฯ (อารยิ า ไพฑรู ย์, 2556, หนา้ 7) (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน์) 2

โครงกำร “อำ่ นเสริมเพม่ิ สุข” ทกุ ตัวอกั ษรทผ่ี ่ำนตำ ส่กู ำรแสดงทัศนำผ่ำนงำนเขยี น 2) มีความข้สี งสัย 1.3 ความคล้ายคลงึ ของตวั ละครเจ้าชายนอ้ ยกับสุดสาคร สุดสาครเป็นตัวละครท่ีมีความเป็นเด็กจึงมีความไร้เดียงสา ลักษณะนิสยั มคี วามเป็นเด็ก ข้สี งสยั และมักมีคาถามมาให้ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่เสมอเพ่ือคลายความสงสัย ตัวละคร  และความไม่รู้ สุดสาครจงึ มักต้ังคาถามกบั ผู้เปน็ แม่ หรือแม้แต่พระโยคี เจา้ ชายน้อย  สุดสาคร เองกต็ าม ๏ หนอ่ นรนิ ทรย์ ินคดพี ระชเี ล่า กําสรดเศรา้ โศกานา่ สงสาร คิดถงึ พ่อทอ้ ใจอาลยั ลาน พระพลดั บ้านเมืองมาเอกากาย จึ ง ก ล่ า ว ไ ด้ ว่ า ตั ว ล ะ ค ร เ จ้ า ช า ย น้ อ ย แ ล ะ สุ ด ส า ค ร น้ั น มี ความคล้ายและเหมือนกันโดยเฉพาะความเป็นเด็กท่ีชอบผจญภยั และ ไปสําเภาเล่าจะดีหรอื มีเหตุ แสนสมเพชภวู ไนยนกึ ใจหาย หาสิ่งใหม่ ๆ เพ่ือตอบคาถามของตนเองอยู่เสมอ และในความเป็นเด็ก ของทั้งสองคนจึงนาเจ้าชายน้อยและสุดสาครมาเชื่อมโยงกันผ่านนสิ ัย เป็นลูกท่านทง้ิ บิดากน็ า่ อาย ถงึ เป็นตายฉนั จะลาเจา้ ตาตาม ตัวละคร พระบิดรอยตู่ าํ บลแห่งหนไหน คงจะไปตามเสดจ็ ไปเข็ดขาม แตโ่ ปรดเกลา้ เล่าแถลงให้แจง้ ความ จะใหต้ ามตั้งจิตไปทิศใด ฯ (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน์) ๏ สุดสาครอ่อนศกั ด์ิไม่หนกั หนว่ ง ถูกลมลวงเลา่ แจง้ แถลงไข ที่ความรคู้ รสู อนแต่กอ่ นไร ราํ พันให้แจ้งจติ ไม่ปดิ บงั แตแ่ กก้ รดบทนย้ี งั มิรู้ จะขออยศู่ กึ ษาวชิ าขลงั เหมอื นลูกเตา้ เจา้ ประคุณการณุ ัง จงชว่ ยสง่ั สอนใหไ้ ด้ไคลคลา ฯ (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน)์ ซ่ึงจากบทประพันธ์ท้ังสองบทแสดงให้เห็นว่าสุดสาครมีความ สงสัยใคร่รู้อาจไม่เชิงเด็กคนอื่นแต่ความใคร่รู้ในวิชาน้ันก็เป็นหนึ่งใน บคุ ลกิ ที่มีในตัวสดุ สาคร แงน้ ๆ 3

โครงกำร “อำ่ นเสรมิ เพ่ิมสขุ ” ทุกตัวอักษรทผ่ี ่ำนตำ สกู่ ำรแสดงทศั นำผ่ำนงำนเขยี น 2. ชำยหลงตนยสี่ บิ มือ 2.2 ทศกัณฐ์ เป็นจอมอสรู เจา้ กรงุ ลงกา 2.1 ชายหลงตน เป็นชายท่ีเจ้าชาย ผู้ยิ่งใหญ่มีสิบเศียรยี่สิบกร และมีนิสัยหยิง่ ทะนง น้อยพบในดาวที่สองของการเดินทางโดยมี นิสัยหลงตนเองเป็นอย่างมากและมักชื่นชอบ ในศกั ดิ์ศรไี ม่ยอมใครสิ่งใดไมถ่ ูกใจตนกจ็ ะเก็บมา ให้ผู้อ่ืนชื่นชมตนอยู่ตลอดเวลาเห็นได้ชัดเจน จากบทสนทนาของเจ้าชายน้อยกับชายหลง เคืองแค้นและมีความมัวเมาในกิเลสยิ่งกว่าผู้ใด ตนเองและท่าทางท่ีชายหลงตนอยากให้ ภาพท่ี 3 ชายหลงตน เ จ้ า ช า ย น้ อ ย ย อ ม รั บ ต น ว่ า ต น เ อ ง ดี ท่ี สุ ด ทศกัณฐ์มีอุปนิสัยที่มีความหย่ิงทะนงในศักด์ิศรี แม้ว่าดาวดวงนจี้ ะมเี ขาแตเ่ พยี งผเู้ ดียว ของตนเองมาอย่างช้านาน ตั้งแต่สมัยครั้งยัง ภาพที่ 4 ทศกณั ฐ์ “อา อา...มีคนที่ชื่นชมฉันเดินทางมาเยี่ยมฉันอีกแล้ว” เป็นนนทกยักษ์ล้างเท้าตนี เขาไกรลาสโดยมนั นัน้ คนหลงตัวเองร้องข้ึนแต่ไกลทันทีท่ีเห็นเจ้าชายน้อย เขามักจะคิดว่า คนอ่ืนชื่นชมนับถอื เขาทั้งสนิ้ หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรแี ละหลงมัวเมาในคาเยินยออย่างโงหัวไม่ข้ึนถึงข้นั “อรณุ สวสั ด์ิ” เจ้าชายนอ้ ยทกั “คณุ สวมหมวกแปลกจงั ” หลงในอุบายจนทาให้ตนถึงคราวตาย ถึงจะตายไปกลับมาเกิดในร่าง “มันมีไว้สําหรับถอดเวลาโค้งคํานับ เม่ือมีคนโห่ร้องต้อนรับ ฉันน่ะ แต่โชคไม่ดีท่ีไม่ค่อยมีคนผ่านมาทางน้ีกันเลย” คนหลงตัวเอง ของพญายักษ์ทศกัณฐ์นิสัยความหยิ่งทะนงและความหลงมัวเมาในคา อธิบาย “อา อยา่ งไรนะ” เจ้าชายนอ้ ยไม่ค่อยจะเขา้ ใจ สรรเสริญก็ยังมิคลายจนเป็นเหตุให้หนุมานสามารถวางอุบายเข้าใกล้ “ตบมอื ก่อนสิ เอามอื ข้างหนง่ึ มาชนกบั อกี ขา้ งอยา่ งไรละ่ ” เจ้าชายน้อยทําตาม คนหลงตวั เองโค้งอยา่ งสวยงาม พรอ้ มกับ ตวั ทศกัณฐ์ไดเ้ ชน่ กนั (ทตั พล โชติทวน, 2556, ออนไลน์) เปดิ หมวกขนึ้ “สนุกกว่าตอนไปเยี่ยมพระราชาอีก” เจ้าชายน้อยนึกในใจ เม่อื น้นั ท้าวทศกัณฐ์ชาญสมร แล้วกต็ บมืออกี คนหลงตวั เองโค้งคํานบั พร้อมกบั เปดิ หมวกเหมือนเดิม ห้านาทผี า่ นไป เจา้ ชายนอ้ ยเรมิ่ เบอ่ื กับการเลน่ ซ้ําซาก ครน้ั เหน็ หนุมานฤทธริ อน เขจรอยู่กลางเมฆา “ถ้าจะให้หมวกตกลงมาจะต้องทําอย่างไร” เขาถาม แต่คน หลงตวั เองไมไ่ ด้ยิน เขาจะไดย้ ินเฉพาะคาํ ชมเท่านนั้ ไม่รู้ในกลขุนกระบ่ี อสุรแี สนโสมนัสสา “เธอช่นื ชมฉนั มากเลยใช่ไหม” เขาถามเจา้ ชายน้อย “ชื่นชมหมายความวา่ อยา่ งไร” ด่ังไดส้ วรรคช์ ัน้ ฟ้า สาํ รวลสรวลรา่ สาํ ราญใจ “ช่ืนชมก็หมายความว่า เธอยอมรับว่าฉันหล่อที่สุด แต่งตัวดี ทสี่ ุด รวยท่สี ุด และฉลาดที่สุดบนดาวดวงนี้” ส้นิ ทง้ั สิบปากกระดากล้นิ เมอื งแมนแดนดินกห็ วาดไหว (อาริยา ไพฑูรย์, 2556, หนา้ 27) ตบหัตถส์ นั่นครน่ั ไป เรง่ ใหข้ ับหมู่โยธา ฯ (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน์) 2.3 ความคลา้ ยคลงึ ของตัวละครชายหลงตนกบั ทศกัณฐ์ ตวั ละคร ลกั ษณะนสิ ยั หลงตัวเอง ชายหลงตน ทศกณั ฐ์   จึงกล่าวได้ว่าท้ังตัวละครชายหลงตนและทศกัณฐ์กันมีความ หลงมัวเมาในคาสรรเสริญเยินยอเป็นอย่างมากถึงข้ันใครพูดไม่เข้าหู หรือพูดไม่ดกี ับตนก็ทาเป็นไมไ่ ดย้ ินทาเป็นโมโห แสดงความน่ารังเกยี จ ออกมาต่อบุคคลผ้นู ้ัน หากกล่าวว่าทศกัณฐ์เป็นชายหลงตนในร่างของ ยกั ษ์ย่สี บิ มือ ก็คงไมผ่ ิดอะไร ฉนั หลอ่ ท่สี ดุ 4

3. พระรำชำสำมล โครงกำร “อำ่ นเสรมิ เพิ่มสุข” ทุกตวั อักษรทผ่ี ำ่ นตำ สู่กำรแสดงทศั นำผ่ำนงำนเขียน 3.1 พระราชา เป็นพระราชา 3.2 ท้าวสามล เป็นบิดาของรจนา ผูโ้ ดดเดีย่ วทีอ่ ยใู่ นดาวดวงแรก ที่ นางเอกในวรรณคดีเรื่อง สังข์ทอง โดยนิสัย เจ้าชายน้อยได้มาพบเจอ ซ่ึงมีลักษณะ ของท้าวสามลมีดังน้ี นิสยั ดังน้ี 1) ชอบใช้อานาจ ภาพที่ 6 ท้าวสามล 1) ชอบใช้อานาจ ภาพที่ 5 พระราชา คดิ พลางทางสั่งเสนาใน กจู ะใหแ้ ต่งต้ังสังเวย “อมื ...อมื ...ถ้าอย่างน้ันฉันขอส่งั ใหเ้ ธอหาว” พรงุ่ น้ีหาปลามาคนละรอ้ ย ทัง้ อ้ายเงาะขค้ี รอกจงบอกมัน (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 66) จงรบี ไปบอกบรรดาลกู เขย ตามเคยบวงสรวงเทวญั “ถ้าอย่างน้ันละก็ ฉันอนุญาตให้เจ้าหาวได้ ฉันไม่ได้เห็นคน ใครไดน้ ้อยจะฆ่าใหอ้ าสญั มไิ ดป้ ลามาทนั จะบรรไลย หาวมานานแล้ว การหาวนับว่าเป็นของแปลกสําหรับฉัน เอ้า! (วชิรญาณ, 2556, ออนไลน์) หาวเขา้ สิ นเ่ี ป็นคาํ สงั่ นะ” 2) ไม่ฟังความคิดเหน็ ของคนอ่นื (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 66) มาจะกล่าวบทไป ถึงท้าวสามลเรอื งศรี 2) ไมฟ่ งั ความคดิ เหน็ ของคนอ่ืน เสวยราชสมบตั ิสวสั ดี ในบุรีสามลพระนคร “อย่าไปนะ” พระราชากล่าว แต่เจ้าชายน้อยไม่อยากก่อ อนั องคเ์ อกอรรคชายา ช่ือมณฑาเทวีศรสี มร ความเจ็บชํ้านํ้าใจให้พระราชา ดังนั้นเม่ือเขาเตรียมตัวพร้อมสรรพจึง มีธดิ านารรี ่วมอทุ ร ทัง้ เจด็ นามกรต่างกนั กลา่ วข้ึนว่า นอ้ งนชุ สดุ ท้องช่ือรจนา โสภาเพียงนางในสวรรค์ “ ถ้ า ห า ก พ ร ะ อ ง ค์ ต้ อ ง ก า ร ใ ห้ ค น น บ น อ บ ต่ อ พ ร ะ อ ง ค์ พร่งั พร้อมพระสนมกาํ นลั เปนศขุ ทุกนริ นั ตรว์ นั คืน อย่างเคร่งครัด พระองค์ต้องส่ังอย่างสมเหตุผล พระองค์ อาจจะส่ังให้ ทา้ วคดิ รําพงึ ถึงเวยี งไชย นานไปจะเปนของเขาอ่นื หม่อมฉันไปเสียเดย๋ี วนเี้ ลย ดเู หมอื นว่าสภาพการณก์ ็อํานวยอยูด่ ว้ ย...” เห็นจะไมจ่ ริ ังยง่ั ยนื ด้วยลกู เตา้ แตพ่ ืน้ เปนธิดา พระราชาไม่ตรัสว่ากระไร เจ้าชายน้อยลงั เลใจในขัน้ แรก และแลว้ กเ็ รมิ่ จําจะคดิ ปลูกฝงั เสียยงั แล้ว ให้ลกู แกว้ มีค่เู สนหา ออกเดนิ ทางพลางถอนใจ ถา้ เขยคนใดดมี บี ญุ ญา จะยกภารามอบใหค้ รอบครอง “ฉันให้เจ้าเป็นเอกอัครราชทูตของฉันนะ” พระราชายัง (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน)์ ตะโกนบอก พระองค์มที ่าทางวางอาํ นาจ 3.3 ความคล้ายคลงึ ของตวั ละครพระราชากับท้าวสามล (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 66) 3) ชอบโอ้อวด ลกั ษณะนสิ ยั ชอบใช้ ไม่ฟงั ความคดิ เห็น ชอบ “พระองค.์ ..ปกครองอะไรพระเจา้ ขา้ ?” ตวั ละคร อานาจ ของคนอื่น โอ้อวด “ทกุ สงิ่ แหละ” พระราชารบั สง่ั ตอบอย่างสะดวกดาย พระราชา   ท้าวสามล  “ปกครองทุกส่ิง?” พระราชาโบกพระหัตถไ์ ปยังรอบ ๆ ดวงดาวของ พระองค์ และดวงดาวดวงอืน่ ๆ โดยท่วั “ท้ังหมดนี่เลยรึ?” เจา้ ชายน้อยถาม “ทั้งหมดน่แี หละ..” พระราชาตอบ จึงกล่าวได้ว่า ท้ังพระราชาและท้าวสามล เป็นคนที่ชอบใช้ อานาจและไม่ชอบฟังความคิดเห็นผู้อื่น ซ่ึงสะท้อนให้เห็นถึงลักษณะ (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556,หน้า 66) นิสัยตามธรรมชาติท่ีพบได้ในบุคคลท่ีเป็นหัวหน้าหรือบุคคลที่มีฐานะ ร่ารวย ฉันขอส่งั 5 ใหเ้ ธอหาว

โครงกำร “อำ่ นเสริมเพ่ิมสขุ ” ทุกตัวอกั ษรทผ่ี ่ำนตำ ส่กู ำรแสดงทัศนำผำ่ นงำนเขยี น 4. ดอกกหุ ลำบกบั จนิ ตะหรำวำตี 4.2 จินตะหราวาตี เป็นราชธิดาของ ระตูหมันหยากับประไหมสุหรีซ่ึงเป็นญาติทาง 4.1 ดอกกุหลาบ เป็นดอกไม้ท่ีมีความ ฝ่ายประไหมสุหรีเมืองกุเรปัน และประไหมสุหรี งดงามเพียงดอกเดียวบนดาว B612 ของ เมืองดาหา เป็นหน่ึงในมเหสีของอิเหนาและ เจ้าชายน้อย และเป็นดอกกุหลาบที่มีลักษณะ ลักษณะนสิ ยั ของนางมีดังต่อไปนี้ นสิ ยั ดังนี้ ภาพที่ 8 จนิ ตะหราวาตี 1) รกั สวยรักงาม มมี ารยาหญิง “อา! ฉันยังตื่นไม่สนิทดีเลย…ฉันต้อง ภาพที่ 7 ดอกกหุ ลาบ 1) มีมารยาหญงิ จรติ กริ ยิ าทา่ ทางเขินอายแบบผหู้ ญิงทัว่ ไป ขอโทษด้วยนะ…ฉันยังไม่ได้หวีผมให้เรียบร้อย เมอ่ื นน้ั ระเด่นจนิ ตะหรามารศรี ผมเผา้ กย็ งั ย่งุ เหยงิ อยู่…” ดาํ เนินเดินเคียงพระภูมี ทาํ ทว่ งทีอายเอยี งเมยี งเมนิ (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 52-53) “เธอสวยอะไรเชน่ น้ี!” แลสบหลบเนตรเชษฐา กัลยายิ่งระทวยขวยเขิน “จริงไหมล่ะจ๊ะ” ดอกไม้ตอบอย่างนุ่มนวล “และฉันก็เกิดมา พร้อมกับดวงอาทิตย์ขน้ึ …” ใหอ้ ดสูจติ คดิ สะเทนิ พลางเดนิ ก้มพักตรท์ ักษณิ (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 53) (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน์) 2) ต้องการการดูแลเอาใจใส่ “ฉันคิดว่าถงึ เวลาอาหารเช้าแล้วสนิ ะ” ดอกไม้กลา่ วขนึ้ ตอ่ มา 2) การกระทาสวนทางกับความรู้สึก แม้จะรู้สึกชอบใจ ในไมช่ ้า “คณุ จะกรุณาคดิ ถึงฉันบา้ งสกั หน่อย” แต่กลับทาทา่ ทางไม่พอใจ (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 53) “ในตอนเย็นเธอจะต้องหาอะไรมาคลุมฉันนะ บนโลกของเธอ ครนั้ อ่านเสร็จสิ้นอกั ษร ชอบพระทยั ในกลอนทว่ี อนวา่ อากาศหนาวจังเลย” แตเ่ ลห่ ก์ ลสตรมี มี ารยา ทาํ โกรธาทง้ิ ประหนันเสยี ทันใด (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 55) 3) ออ่ นไหวกับสิง่ เล็ก ๆ น้อย ๆ (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน์) “ฉันไม่กลัวเสือแม้แต่นิดเดียว แต่ว่าฉันกลัวลม เธอไม่มีม่าน กนั ลมหรอกรึ?” และแม้จะรู้สึกไม่พอใจแต่ก็เก็บความรู้สึกไม่พอใจไว้ภายใต้ (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 55) รอยยิ้ม 4) ปากไม่ตรงกบั ใจเขา้ ใจยาก “อย่ามัวชักช้าร่ําไรอยเู่ ลย น่ารําคาญออก ในเมื่อเธอตดั สนิ ใจ ฟงั พระเชษฐาพาที เทวยี ้ิมพลางทางตอบไป จะไปแล้วก็ไปเสีย” ทั้งน้ีเพราะหล่อนไม่อยากให้เขาเห็นว่าหล่อน รอ้ งไห้ ช่างเป็นดอกไมท้ ่ีเย่อหย่ิงอะไรเช่นน้ี อย่าพักกลา่ วกลบเกล่อื นเอือ้ นอํา วา่ แสร้งทาํ จําจิตพศิ มัย (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 62) (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน์) 5) ขงี้ อน ข้นี อ้ ยใจ “ลากอ่ น” เขากล่าวขึ้นกับดอกไม้ แตห่ ลอนมไิ ดต้ อบ 3) เป็นคนใจกว้าง แม้สามีจะมหี ญงิ อื่นกไ็ ม่ขัดขวางแมจ้ ะรู้สกึ “ลาก่อน” เขากลา่ วซาํ้ ดอกไม้กระแอมไอ แตม่ ิใช่เพราะเจ้าหล่อนเปน็ หวัดหรอก หึงหวงก็ตาม (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 60-61) เมือ่ นั้น ระเด่นจนิ ตะหรามารศรี ฟังพระเชษฐาพาที นางชลีกรสนองพระวาจา พระอยา่ กนิ แหนงแคลงใจ น้องมไิ ด้เคยี ดข้ึงหงึ สา สงสารสาวสวรรค์กลั ยา เรง่ ให้ไปรับมายงั ธานี นางไกลบิตเุ รศมารดร พลัดพรากจากนครกรงุ ศรี เห็นแต่พระผ่านเกล้าเท่าน้ี ควรหรอื ภมู มี าทิ้งไว้ ฯ 4) ใจดี มนี า้ ใจ ห่วงใยผอู้ ่ืน (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน์) เมื่อนน้ั ได้ฟงั ท้ังสองทรามวยั จินตะหราวาตีศรใี ส จงึ ประทานภษู าผา้ ทรง ใหม้ ีใจกรณุ าปรานี ทั้งเคร่ืองถมเครอ่ื งทองของดดี ี ธํามรงคน์ พรตั นจ์ ํารสั ศรี อนั เคร่อื งทรงสําหรบั พระกมุ าร ให้สองเทวีดว้ ยเมตตา แล้วกลา่ วสนุ ทรวาจา ก็บรรจงประทานขนษิ ฐา ชวนสองสุดายาใจ 6

เจ้าอย่ากลับไปประเสบนั อยู่ในวังด้วยกันใกล้ใกล้ โครงกำร “อ่ำนเสรมิ เพมิ่ สขุ ” ทุกตวั อักษรทผ่ี ำ่ นตำ สกู่ ำรแสดงทัศนำผ่ำนงำนเขียน แมน้ มที กุ ข์โศกโรคภยั พ่ีน้ีจะได้ไปมา ฯ 4.3 ความคล้ายคลึงของตัวละครดอกกุหลาบกับจินตะหรา วาตี (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน์) ลกั ษณะนสิ ยั 5) มีนิสัยขี้น้อยอกน้อยใจตามประสาผู้หญิง ในตอนที่อิเหนา ตวั ละคร จะไปออกรบแล้วมีความรู้สึกน้อยอกน้อยใจว่าตนเองไม่เหมาะสมกับ ้ตองการการเอาใจใส่ ่ออนไหว อิเหนาเท่ากับบษุ บา ีมมารยาห ิญง ด้วยระเดน่ บุษบาโฉมตรู ควรคู่ภริ มยส์ มสอง ขี้งอน ไม่ตา่ํ ศักดิ์รปู ชั่วเหมือนตวั นอ้ ง ท้ังพวกพ้องสุริยว์ งศพ์ งศ์พนั ธ์ุ ปากไม่ตรงกับใจ ีม ้นาใจ ใจก ้วาง (วชิรญาณ, 2564, ออนไลน์) ดอกกหุ ลาบ      ท้งั ยังรู้สกึ คับแค้นอกคับแค้นใจท่ีอิเหนาผดิ สัญญา จนิ ตะหราวาตี  เพราะชาติชายเชน่ น้ไี ม่มสี ัตย์ สารพัดไม่เอาคําได้ มขิ อพบขอเหน็ สบื ไป แต่รอยกอ็ ย่าใหร้ ว่ มกนั จึงกล่าวได้ว่า ทั้งดอกกุหลาบและจินตะหราวาตี มีท้ังมารยา หญิงท่ีเป็นเสน่ห์ที่น่าดึงดูด เจ้าแง่แสนงอนน้อยใจเก่งแล้วยังปาก (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน์) ไม่ตรงกับใจอีกต่างหาก ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงลักษณะนิสัยตาม ธรรมชาติที่พบได้ในผู้หญิง แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมหรือสถานท่ี และไมย่ อมใจออ่ นใหอ้ ภัยอเิ หนาง่าย ๆ ทแ่ี ตกต่างกันกต็ าม พระขยับเข้าใกลแ้ ล้วไขวค่ ว้า อ้มุ องค์กลั ยาข้ึนบนตกั นางสะบัดปัดกรแล้วค้อนควกั ผกู คิว้ นว่ิ พักตร์ไม่พาที (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน)์ เม่อื นน้ั นางจินตะหราวาตศี รใี ส แค้นขัดปัดกรภวู ไนย อรไทลงจากรถสวุ รรณ อิเหนาเข้าประคองนงลกั ษณ์ นางพลกิ ผลักคอ้ นใหแ้ ลว้ ผนิ ผัน (วชริ ญาณ, 2564, ออนไลน)์ พอพบบุษบากล็ มื ขา้ เสยี ส้ิน 7

โครงกำร “อ่ำนเสริมเพิ่มสุข” ทกุ ตวั อักษรทผ่ี ่ำนตำ สกู่ ำรแสดงทศั นำผ่ำนงำนเขียน 5. นักภูมิศำสตรก์ บั รักแทท้ ีต่ อ้ งพิสจู น์ 5.2 พระราม เป็นพระนารายณ์ 5.1 นกั ภูมศิ าสตร์ อวตาร(แบ่งภาค)ลงมา ถือกาเนิดเป็นพระ เป็นนักภูมิศาสตร์ท่ีรู้จัก ราชโอรสของท้าวทศรถกับนางเกาสุริยา แต่แผนที่ แต่ไม่เคยเดินทางไป เพ่ือจะปราบทศกัณฐ์ พระรามมีพระอนุชา สารวจจริง อาศัยอยู่บนดาวดวงท่ี ต่างพระมารดา 3 พระองค์ คือ พระพรต หกใหญ่กว่าดาวดวงท่ีห้าประมาณ ภาพที่ 9 นกั ภมู ศิ าสตร์ พระลกั ษมณ์ และพระสัตรตุ ซึง่ ต่างก็มคี วาม สิบเท่าและเป็นนักภูมิศาสตร์ท่ีมี รักใคร่กันอย่างมาก พระมเหสีของพระราม ภาพที่ 10 พระราม ลกั ษณะนิสยั ดังนี้ คือนางสีดา พระรามมีกายสีเขียว สามารถ 1) ไม่เชอื่ สงิ่ ใดงา่ ย ๆ ตอ้ งมีหลกั ฐานมายนื ยัน ปรากฏร่างเป็นพระนารายณ์มีส่ีกรได้ อาวุธประจาพระองค์ คือ ศร “ไม่ได้หรอก มันยุ่งยากมาก แต่เราจะเรียกร้องให้นักสํารวจ ซ่ึงเป็นอาวุธวิเศษ ท่ีได้ประทานมาจากพระอิศวร ลักษณะนิสัยของ นําหลักฐานมาแสดงประกอบด้วย เป็นต้นว่า ถ้าเป็นการค้นพบภูเขา พระรามคือ ลูกโต เราก็ขอใหเ้ ขานําหนิ กอ้ นโตมาแสดงด้วย” 1) เช่อื คนยาก ตอ้ งร้เู ห็นด้วยตนเอง (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 95) ขา้ ขอพิสจู น์เพลงิ ถวาย เบื้องบาทพระนารายณร์ งั สรรค์ 2) พึง่ พาคนอน่ื ไม่ลงมือปฏิบัตดิ ว้ ยตนเอง ต่อหน้าฝงู เทพเทวญั กับพวกพลขันธว์ านร “จริงอยู่ แต่ทว่าฉันไม่ใช่นักสํารวจ ฉันขาดนักสํารวจ และด้วยอานุภาพความดีอันหาที่ติไม่ได้ของนางสดี า ผลของ นักภูมิศาสตร์ไม่มาคอยน่ังนับเมือง แม่นํ้า ภูเขา ทะเล มหาสมุทร การลยุ ไฟจงึ หรือทะเลทรายหรอก เขาสําคัญเกินกว่าท่ีจะมาเดินเล่นได้ เขาจะไม่ เดชะความสัตย์ท่ีซ่ือตรง จะร้อนเบ้อื งบาทบงสกุ์ ็หาไม่ ออกไปนอกที่ทํางานของเขา แต่จะต้อนรับนักสํารวจ เขาไต่ถามนัก มีประทมุ ทพิ มาศอาํ ไพ เกิดขึน้ ในกลางเพลงิ กาล สาํ รวจ เขาจดบนั ทึกความทรงจาํ ของนักสํารวจ” ขยายแยม้ ผกาเกสร ขจายจรรืน่ รสหอมหวาน (แซงแตกซเู ปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 94) รับรองบาทบงสุ์ทรงธาร ทกุ ย่างบทมาลยเ์ ทวี 3) สนใจแตเ่ ร่ืองของตนเอง ด้วยความสัตย์จริงในความบริสุทธิ์ของนางสีดา ทาให้เกิด “เธอบรรยายใหฟ้ ังซวิ า่ โลกของเธอเป็นเชน่ ไร” อัศจรรย์มีดอกบัวทิพย์มารองรับทุกย่างก้าวของนางสีดาตลอดการ (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หน้า 94) ลุยไฟ “ฉันมดี อกไมด้ อกหน่ึงดว้ ย” (เธยี รดนัย วิเทศพงษ,์ 2561, ออนไลน์) “เราไม่จดบันทึกเร่อื งดอกไม้” นักภมู ิศาสตร์ว่า 2) เป็นผู้ชายที่มรี ักมั่นคงและมอี ารมณ์อ่อนไหว ดงั จะเห็นได้ (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 96) จากตอนท่ีนางเบญจกายแปลงเป็นนางสีดาลอยน้ามา “แต่ภูเขาไฟที่ดับแล้วก็อาจคุกรุ่นขึ้นอีกนะ”เจ้าชายนอ้ ยขดั ยอดเอยยอดมิ่ง เป็นความในใจจรงิ ทกุ สง่ิ สรรพ์ “อะไรคอื ความหมายของ ไม่จีรังยัง่ ยืน?” หวงั สวาทมาดหมายไม่วายวนั จะรบั ขวัญนัยนามาธานี “การท่ีภูเขาไฟจะดับหรือจะคุกรุ่นนั้นมีความเหมือนกัน ท่ีผูกใจจึงไปดลจิตเจา้ ให้โฉมนงเยาว์มาถงึ ทน่ี ี่ สาหรบั เรา สิ่งสาคัญอยู่ท่ีตัวภเู ขา ซง่ึ ไมเ่ ปลย่ี นแปลง” ขอเชิญดวงดอกฟา้ สมุ าลี อยเู่ ป็นศรีนคเรศนิเวศนว์ งั “แต่ ไม่จีรังยั่งยืน หมายความว่ากระไร?” เจ้าชายน้อย เจา้ จงดูปราสาทราชฐาน ท้ังตึกกวา้ นมากมายหลายหลัง ถามซา้ คลงั เงนิ คลงั ทองสบิ สองพระคลัง ทรพั ยส์ นิ ม่งั คงั่ เรามากมี (แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ, 2556, หนา้ 96-97) ขอเชิญโฉมเฉลาเปน็ เจา้ ของ ครอบครองสารพัดสมบตั พิ ี่ จงผนิ ผนั พักตรามาขา้ งนี้ พูดจาพาทีกับพ่ียา ควรหรอื ทําสะเทนิ เมนิ เฉย ไม่เหน็ เลยวา่ รกั เจ้าหนกั หนา มาหยดุ อย่นู ่ไี ยไคลคลา ไปน่งั แท่นแวน่ ฟ้าเถดิ เทวี 8

พระรามมีความรู้สกึ เสียใจ พยายามให้นางสีดาแปลงนั้นฟนื้ โครงกำร “อ่ำนเสรมิ เพม่ิ สขุ ” ทุกตวั อักษรทผี่ ำ่ นตำ สู่กำรแสดงทัศนำผ่ำนงำนเขียน คืนสติข้ึนมาพูดคุยกับตนแต่ก็สุดปัญญา ซึ่งทาให้ทราบถึงอารมณ์ท่ี พระรามมีต่อนางสีดาอย่างซาบซึ้ง นอกจากนั้นยังสื่อให้เห็นภาพว่า บทสรปุ พระรามประคองนางสีดามาแนบตักและพูดกับนางด้วยความเสียใจ และอาลัยยง่ิ นัก บทความนี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบตัวละครใน วรรณคดไี ทยทีม่ ีนสิ ัยคล้ายตัวละครในเจ้าชายนอ้ ย ผลการศึกษาพบว่า (เธียรดนัย วเิ ทศพงษ,์ 2561, ออนไลน)์ ตัวละครเจ้าชายน้อยและสุดสาครน้ันมีความคล้ายและเหมือนกัน โดยเฉพาะความเป็นเด็กท่ีชอบผจญภัยและหาส่ิงใหม่ ๆ เพ่ือตอบ 5.3 ความคลา้ ยคลึงของตวั ละครนกั ภูมิศาสตร์กับพระราม คาถามของตนเองอยเู่ สมอ ชายหลงตนและทศกณั ฐ์ มีความหลงมวั เมา ในคาสรรเสริญเยินยอเป็นอย่างมากถึงขั้นใครพูดไม่เข้าหูหรือพูดไม่ดี ลักษณะนสิ ัย กับตนก็ทาเป็นไม่ได้ยินทาเป็นโมโห แสดงความน่ารังเกียจออกมาสู่ บุคคลผู้นั้น หากกล่าวว่าทศกัณฐ์เป็นชายหลงตนในร่างของยักษ์ยี่สิบ ตวั ละคร มือก็คงไม่ผิดอะไร พระราชาและท้าวสามล เป็นคนที่ชอบใช้อานาจ ไม่เ ่ืชอ ิ่สงใด ่งาย ๆ และไมช่ อบฟังความคิดเห็นผู้อื่น ซ่งึ สะทอ้ นใหเ้ ห็นถงึ ลักษณะนสิ ัยตาม จนก ่วาจะเห็น ้ดวยตนเอง ธรรมชาติที่พบได้ในบุคคลท่ีเป็นหัวหน้าหรือบุคคลที่มีฐานะร่ารวย ดอกกุหลาบและจนิ ตะหราวาตี มีทั้งมารยาหญงิ ท่ีเป็นเสน่ห์ทนี่ า่ ดงึ ดดู พ่ึงพาคนอื่น ไม่ลง เจ้าแง่แสนงอนน้อยใจเก่งแล้วยังปากไม่ตรงกับใจอีกต่างหาก ืมอป ิฏบั ิตด้วยตนเอง ซ่ึงสะทอ้ นให้เหน็ ถงึ ลกั ษณะนิสยั ตามธรรมชาติทพ่ี บได้ในผ้หู ญิง แม้จะ สนใจแต่เร่ืองของตนเอง อยใู่ นสภาพแวดลอ้ มหรอื สถานทท่ี ่แี ตกต่างกันก็ตาม นักภูมิศาสตรแ์ ละ พระราม มีนิสัยเช่อื คนยาก ต้องร้เู หน็ ด้วยตนเองและไม่เช่อื ส่งิ ใดง่าย ๆ มีรักมั่นคง ถ้าไม่มีหลักฐานมายืนยันให้แน่ชัดเสียก่อน ซ่ึงแสดงให้เห็นถึงลักษณะ อารมณ์อ่อนไหว นิสัยที่น่ายกมาใช้ในชีวิตประจาวนั ซึ่งตรงกับสุภาษิตที่ว่า “สิบปากว่า ไม่เท่าตาเหน็ ” ซงึ่ ลกั ษณะนิสัยของตวั ละครดังท่ีกล่าวมานแ้ี สดงใหเ้ หน็ นักภมู ิศาสตร์   ว่าลักษณะนิสัยของบุคคลท้ังในทวีปยุโรปและทวีปเอเชียมีลักษณะ พระราม   นสิ ัยท่คี ลา้ ยคลึงกันหลายนิสัย ซึง่ เป็นลกั ษณะนสิ ัยท่ีเปน็ ธรรมชาติของ มนุษยท์ ่ีมใี นตวั บุคคลแต่ละคน ไมว่ ่าจะเปน็ ยุคสมัยใดกต็ าม สว่ น จึงกล่าวได้ว่าท้ังตัวละครนักภูมิศาสตร์และพระราม มีนิสัย ลักษณะนิสัยที่กล่าวมาน้ีจะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ด้วย เชื่อคนยาก ต้องรู้เห็นด้วยตนเองและไม่เชื่อสิ่งใดง่าย ๆ ถ้าไม่มี เหตุผลน้ีทาให้ทั้งวรรณกรรมเจ้าชายน้อยและวรรณคดไี ทยไดร้ ับความ หลักฐานมายืนยันให้แน่ชัดเสียก่อน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงลักษณะนิสัยที่ นิยมอย่างแพร่หลาย แม้จะเป็นวรรณกรรมท่ีถูกแต่งขึ้นมาเป็นเวลา น่ายกมาใช้ในชีวิตประจาวัน ซึ่งตรงกับสุภาษิตท่ีว่า “สิบปากว่าไม่เทา่ หลายปี แต่ผคู้ นกย็ ังให้ความสนใจมาจนถงึ ปัจจุบนั เพราะเป็นผลงานที่ ตาเหน็ ” มคี ุณคา่ ทง้ั ทางดา้ นอารมณ์ จิตใจและให้ความบนั เทงิ แกผ่ ู้อ่าน พิสูจน์ ความบรสิ ุทธิ์ ของเจ้าสิ 9

บรรณำนกุ รม โครงกำร “อำ่ นเสรมิ เพ่มิ สขุ ” ทกุ ตวั อักษรทผี่ ่ำนตำ ส่กู ำรแสดงทศั นำผ่ำนงำนเขยี น ทัตพล โชติทวน. (2556). ทศกัณฐ์. คน้ เมื่อ 2 กนั ยายน _______. (2564).บทละครเร่อื งรามเกียรติ์ สมุดไทยเลม่ ท่ี 2564, จาก https://www.pantown.com/ ๗๘. ค้นเมือ่ 2 กันยายน 2564 จาก https://vaji rayana.org/ ปราณี รตั นะ. (ม.ป.ป.). วเิ คราะห์ตัวละคร เร่อื ง สงั ขท์ อง. คน้ เมอ่ื 2 กันยายน 2564, จาก https://sites. _______. (2564).บทละครเรอ่ื งรามเกยี รติ์ สมุดไทยเล่มที่ google.com/a/nonedu2.go.th/sungthong/wik ๙๐. คน้ เม่ือ 2 กันยายน 2564, จาก https://vaji heraah-taw-lakhr rayana.org/ ปลายฟา้ . (2564). ปลาบ่ทู อง. ค้นเมื่อ 2 กันยายน 2564, วชิรญาณ. (2564). บทละคร เรือ่ ง สังขท์ อง เล่มท่ี๒. ค้น จาก https://www.gotoknow.org/posts/ เมอ่ื 19 กันยายน 2564, จากhttps://vajiraya 238552 na.org/บทละคร-เรอ่ื ง-สงั ข์ทอง/เลม่ ท่ี-๒ พุทธยอดฟา้ จุฬาโลก พระบาทสมเดจ็ . (2540). บทละคร _______. (2564). บทละคร เรอื่ ง สังข์ทอง เล่มที่๓. คนั เมอื่ 2 เรื่องรามเกยี รติ์. พมิ พ์คร้ังท่ี 9 กรุงเทพมหานคร: กันยายน 2564, จาก https://vajirayana. กรมศิลปากร org/บทละคร-เรือ่ ง-สงั ขท์ อง/เลม่ ท-ี่ 3 พูนศักดิ์ สักกทตั ติยกลุ . (2564). ตัวละครหลักในเร่ือง _______. (2564). บทละคร เรอื่ ง สังขท์ อง เลม่ ท่ี๖. คันเมอ่ื 19 กนั ยายน 2564, จาก https://vajiraya รามเกยี รติ.์ ค้นเมอ่ื 11 กันยายน 2564, จาก na.org/บทละคร-เรอ่ื ง-สงั ขท์ อง/เล่มท่ี-๖ https://www.trueplookpanya.com/learning/ วชริ ญาณ. (2564). พระอภัยมณี ตอนที่ ๒๔ กาเนิดสุด detail/17721 สาคร. สบื คน้ เม่ือ 2 กันยายน 2564, จาก https://vajirayana.org/ รว่ มอนรุ ักษ์วรรณคดไี ทยและภาษาไทย. (2559). คุณรู้จัก อาริยา ไพฑรู ย.์ (๒๕๕๖). เจา้ ชายน้อย. สืบคน้ เมือ่ 2 นาง \"จนิ ตะหราวาตี\" มากแค่ไหน. คน้ เมื่อ 29 กนั ยายน 2564, จาก file:///C:/Users/acer/ สงิ หาคม 2564, จากhttps://m.facebook.com Downloads/เจ้าชายนอ้ ย /855157854516758/photos/a.855477251 แซงแตกซูเปรี อองตวน เดอ. (2556). เจ้าชายนอ้ ย [Le 151485/1353999811299224/?type=3 Petit Prince] (อาพรรณ โอตระกลู แปล). เชยี งใหม่: จินด์. (ตน้ ฉบับพมิ พป์ ี ค.ศ. 1943). วชริ ญาณ. (2564). บทละคร เรื่อง อิเหนา เล่มที่๒. คน้ เมอื่ 1 กนั ยายน 2564, จาก https://vajirayana.org/ บรรณำธกิ ำร รองบรรณำธกิ ำร บทละคร-เรอ่ื ง-อิเหนา/เล่มท-่ี 2 ธนำกร จำรินทร์ ฑิฆัมพร เข็มทอง _______. (2564). บทละคร เรื่อง อเิ หนา เล่มที่๓. คน้ เม่ือ ฝำ่ ยศลิ ป์ พิสจู นอ์ กั ษร 1 กันยายน 2564, จาก https://vajirayana.org/ จักรกฤษณ์ ดวงจักร์ ฑิฆมั พร เข็มทอง บทละคร-เร่อื ง-อเิ หนา/เล่มท-ี่ 3 หน่งึ ฤทัย มที อง หน่งึ ฤทยั มที อง _______. (2564). บทละคร เรอ่ื ง อเิ หนา เลม่ ท่ี๗. ค้นเมื่อ 1 กนั ยายน 2564, จาก https://vajirayana.org/ ฑฆิ มั พร หนึง่ ฤทยั บทละคร-เรื่อง-อเิ หนา/เลม่ ท-ี่ 7 จกั รกฤษณ์ ธนากร _______. (2564). บทละคร เรอื่ ง อิเหนา เลม่ ที่๑๐. ค้นเม่อื 1 กันยายน 2564, จาก https://vajirayana. org/บทละคร-เรอ่ื ง-อิเหนา/เลม่ ท-่ี 10 _______. (2564). บทละคร เรอ่ื ง อิเหนา เลม่ ท่ี๓๕. ค้นเมื่อ 1 กันยายน 2564, จาก https://vajirayana. org/บทละคร-เรื่อง-อิเหนา/เล่มท-่ี 35 10