ตัวอย่างเรื่องสั้น 1

เราไม่ไดร้ ักกนั แล้วหรอ ?

“เราไม่ได้รักกันแล้วหรอ?” เปน็ คาถามทีฉ่ ันถามเขา กอ่ นที่เขาจะเดินออกจากห้องน้ีไปเม่ือไม่กีน่ าทีทีแ่ ล้ว 1 เขาตอบฉันด้วยใบหน้าอันเศร้าหมองว่า “รัก ผมยังรักคุณอยู่ แต่....คุณก็รู้ดี อยู่แล้วว่า...” ก่อนที่เขา จะกม้ หน้าแลว้ กา้ วขาเดินจากห้องนีไ้ ป พรอ้ มทิง้ การด์ เชิญเข้าร่วมงานแต่งงานของเขาเอาไว้ ในซองมีกระดาษ ช้ินเล็ก ๆ เขียนด้วยลายมืออันแสนคุ้นตาว่า “ถ้าลาบากใจ ไม่ต้องไปก็ได้นะ ไม่ว่ายังไงผมรักก็คุณเสมอ” ฉันปิดซองแล้วพยายามคิดทบทวนอยู่นานว่า เพราะเหตุใดกันคู่รักที่รักกันมากอย่างฉัน และเขา ถึงแต่งงาน ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไม่ได้ ทาไมพ่อแม่ของเขาถึงต้องหาคู่ชีวิตให้ และทาไมถึงไม่เป็นฉันที่ได้ไปยืนเคียงข้างเขา... ฉันคิดทบทวนคร้ังแล้วคร้ังเล่า แต่กลับหาคาตอบไม่ได้เสียที จนต้องจมอยู่กับความเศร้าเสียใจที่ต้องสูญเสีย เขาไปอยา่ งเชน่ ตอนน้.ี .. วันน้ีเม่ือห้าปีที่แล้ว เป็นวันที่เราสองคนได้พบกัน... ฉันยังจาได้ดีเสมอถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ก็ตาม ในวนั น้ันเป็นวนั ที่ฟ้าคร้มึ เหมอื นฝนกาลงั จะตก ฉนั มาทางานตามปกติในบริษัทที่ใหญ่โต และแสนวุ่นวาย เหมือนทุกวนั ทีผ่ า่ นมา ผู้คนยังคงเข้า ๆ ออก ๆ อยู่รอบ ๆ โต๊ะทางานของฉัน อันที่จริงฉันไม่ได้ชอบนักกับการที่ ใครมาเดินผ่านโตะ๊ ทางานของฉันบอ่ ย ๆ แตจ่ ะทายงั ไงได้ฉันมันก็แค่พนักงานตาแหนง่ เล็ก ๆ คนหน่ึงในตอนน้ัน หากเทียบกับตอนน้ีคงไม่มีใครกล้าเดิน เข้ามาวุ่นวายกับฉันเป็นแน่ วันน้ันฉันน่ังทางานอย่างเร่งรีบ เพราะฉัน มนี ดั ไปเที่ยวกับเพ่ือน จึงต้องรีบทางานให้เสร็จ เพ่ือที่จะได้กลับให้เรว็ ที่สุด แต่แล้วก็มีสิ่งหน่ึงทาให้ความเร่งรีบ เบ้ืองหนา้ ของฉันหยุดชะงักในทันที เม่ือหัวหนา้ แผนกบุคคลเดินเข้ามา พร้อมกล่าวว่า “ทุกคน วันนี้มีนักศึกษา จะมาฝึกงาน ยังไงช่วยดูแลนอ้ งเขาหนอ่ ยนะครบั เดี๋ยวแนะนาตัวใหพ้ วกพ่ี ๆ เขาไดร้ จู้ กั หน่อยนะ”

สิ้นเสียงเด็กหนุ่มคนหน่ึงก็ก้าวออกมา เด็กหนุ่มคนน้ันคือ เขา ฉันมองดูเขาอย่างไม่อาจละสายตาได้ 2 สมองของฉันเหมือนหยุดส่ังการไปชั่วขณะ ฉันไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ที่อยู่รอบตัวฉัน รู้แต่เพียงว่าเขาคือ คนทฉ่ี ันปรารถนาถงึ แม้จะเปน็ ครัง้ แรกที่ได้พบกนั กต็ าม หลังจากวันน้ันสติ และจิตใจของฉันก็หลุดลอยไป ฉันไม่เป็นอันทางานเท่าใดนัก ได้แต่แอบมองเขาว่า เขาทาอะไรอยู่ ฉันอยากที่จะเข้าไปพูดคุยทาความรู้จัก แต่ฉันก็กลัวว่าเขาจะไม่ต้องการทาความรู้จัก กับพนักงานตาแหน่งเล็ก ๆ อย่างฉัน ฉันจึงทาได้เพียงแค่น่ังรอคอยวันเวลาที่เราสองคนจะได้รู้จักกัน อย่างทรมานใจ แล้ววันนั้นก็มาถึง... ในวันน้ันเขาเดินเข้ามาหาฉันที่โต๊ะทางานในตอนเช้าพร้อมกล่าวว่า “สวัสดีครับ งานยุ่งไหม ให้ผมช่วยนะครับ” ฉันรู้สึกดีใจจนอยากจะตะโกนออกมา แต่กลับทาได้เพียงยิ้ม แล้วพยักหน้าตอบรับเบา ๆ เพียงเท่าน้ัน หลังจากน้ันความสัมพันธ์ของเราสองคน ก็พัฒนาข้ึนเร่ือย ๆ เขาเข้ามาทักทายฉันในทุกเช้าด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใสชวนฝัน มีบ้างที่เราได้ออกไปกินข้าว ดูหนัง และไปรับ ไปส่งกัน จนสุดท้ายฉันก็กล้าที่จะบอกความในใจกับเขา และเราก็ตกลงคบหาดูใจกัน ... กระท่ังวันน้ี วันทีท่ ุกอยา่ งกาลังจะจบส้นิ ลง การที่ได้พบกับเขาน้ันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเลยก็ว่าได้... คงไม่ผิดถ้าหากฉันจะบอกใคร ๆ ว่า เขาคือ โชคดีของฉัน หลังจากที่รู้จักกันได้ไม่นาน หัวหน้าของฉันก็ถูกจับได้ว่ายักยอกเงินของบริษัท จึงต้องชดใช้สิ่งที่ก่อข้ึน ฉันเป็นพนกั งานเพียงคนเดียวในแผนกที่ไมไ่ ด้มีส่วนรเู้ ห็นในเหตุการณ์ครงั้ นน้ั จึงได้รับ ตาแหน่งหัวหน้าแผนกโดยไม่คาดคิดมาก่อน เหตุเพราะฝ่ายบริหารคิดว่า ฉันมีประสบการณ์ในการทางาน มาพอสมควรแลว้ และอกี อยา่ งทางบรษิ ัทก็ไมม่ ีนโยบายจา้ งพนกั งานใหมใ่ นตอนนี้ เน่อื งจากปัญหาทางการเงิน

ฉันจึงทางานโดยมีเขาเป็นผู้ช่วยเพียงคนเดียว เหตุการณ์น้ีทาให้เราใกล้ชิดกันมากข้ึน แล้วโชคชะตาก็เข้าข้าง 3 เราอีกคร้ัง เพราะต่อมาไม่นานทางบริษัทได้รับงานช้ินใหญ่ ที่เม่ือทาสาเร็จจะได้กาไรมหาศาลมันทาให้การเงิน ของทางบริษัทดีข้ึน ประจวบเหมาะกับที่แผนกของฉันมีพนักงานเพียงไม่กี่คน ทางบริษัทจึงดึงตัวเขาเอาไว้ หากเขาเรียนจบเม่ือใดให้เข้ามาทางานในบริษัทได้เลยทันที เราสองต่างดีใจจนทาอะไรไม่ถูก เม่ือรู้ข่าว โชคชะตาช่างเป็นใจให้ความรักของเราเตบิ โต และงอดงามเสยี จรงิ ๆ แตม่ าในวนั นี้เหตุการณ์มันกลับกันราวกับ ภาพฝนั อนั แสนเลือนลาง... ความรักของเราทั้งคู่ยังคงดาเนินต่อไป หลังจากที่เขาเข้ามาทางานในฐานะพนักงานคนหน่ึง เราสองคน ก็มีเวลาให้กันมากข้ึน จนสุดท้ายเราตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของฉันโดยบอกกับที่บ้านว่า เขาอยู่กับเพ่ือน เพ่ือจะได้ประหยัดเวลาในการเดินทาง เราสองเหมือนคู่แต่งงานใหม่ แต่กลับไม่ได้แต่งงานกัน จนกระทั่งถึงวันน้ี... เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พ่อแม่ของเขาจะหวง ต่างกับฉัน ที่ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ต้ังแต่เด็ก คนที่รกั และเลี้ยงดูฉันมามียายเพียงคนเดียว แต่ท่านกลับจากฉันไปท้ังที่ฉัน ยังไม่ได้ทาสิ่งใดเพ่ือท่านเลย... ฉันจึงไม่ค่อยเข้าใจนักว่า ทาไมพ่อแม่ของเขาถึงต้องวุ่นวายกับชีวิตของเขา มากนัก ท้ังเร่ืองการเป็นอยู่ และการทางาน ว่าเขาอยู่กับใคร กินอะไรแล้วหรือยัง มีแฟนหรือยัง ทางาน เป็นอย่างไร และอีกมากมาย บางครั้งการกระทาของพวกท่านก็ทาให้ฉันราคาญใจ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกเกลียด พวกท่านเลย ถึงแม้ว่าจะเคยพบพวกท่านไม่กี่ครั้ง แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าพวกท่านใจดี และน่ารัก ... กระทง่ั วนั ทีเ่ ขาเดนิ เข้ามาบอกฉนั พรอ้ มสีหน้าอนั เศรา้ หมองว่า แม่ของเขาได้จบั เขาหม้นั กับหญิงสาวคนหนึ่ง

ในตอนแรกฉันคิดว่าเขาโกหก ฉันจึงหัวเราะ แต่กลับเหมือนคนที่หลอกตัวเอง เพราะจริง ๆ แล้วในส่วนลึก 4 ของจิตใจฉันรู้อยู่แล้วว่า มันคือ ความจริง ทุกสิ่งทุกอย่างฉายผ่านสีหน้าอันเศร้าหมองของเขาอย่างชัดเจน วันนั้นเป็นวันที่ฉันรู้สึกเกลียดพ่อแม่ของเขากับการกระทาของท่าน เกลียดเขาที่ไม่พยายามขัดขืนพ่อแม่ เกลียดพ่อแมข่ องฉันทีท่ าให้ ฉนั เกิดมา และเกลียดพ่อแม่ของหญิงสาวคนนน้ั ทีส่ รา้ งเธอมาให้แยง่ เขาไปจากฉนั หลังจากวันน้ันฉันครุ่นคิดถึงสาเหตุที่เราแต่งงานกันไม่ได้อยู่นาน อาจเป็นเพราะฉันอายุมากกว่าเขา หรืออาจเพราะฐานะทางสังคมของฉันที่สู้เธอคนน้ันไม่ได้ อาจเป็นไปได้ว่า ฉันไม่ได้มาจากครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่ของเขาจึงไม่ยอมรับฉัน หรืออาจจะเป็นที่ความแตกต่างของเราทั้งหมดที่ฉันยังนึกไม่ถึง ทาให้พ่อแม่ ของเขามองข้ามฉันไป ฉันได้แต่น่ังคร่าครวญเสียใจ ตั้งแต่วันที่เขาหมั้นกับหญิงสาวคนน้ัน จนวันน้ีวันสุดท้าย ที่เขาจะยังไม่เป็นของใคร กอ่ นถึงรงุ่ เชา้ ที่เขาจะจากฉนั ไปแล้วเป็นของคนอืน่ ... เพ่ือนของฉันมักบอกฉันเสมอว่าฉันชอบหลอกตัวเอง แต่คร้ังน้ีมันเกินกว่าที่ฉันจะหลอกตัวเอง ให้ทนไหวแล้วจริง ๆ ว่าฉันไม่เจ็บปวด ไม่เสียใจ และหากขาดเขาไปแล้วชีวิตฉันจะสามารถดาเนินต่อไปได้ ฉันไมต่ ้องการให้เขาไปเป็นของใคร และฉันก็จะเป็นของเขาเพียงคนเดียว แต่หากเขามีความสุข หรือสบายใจ ฉันก็ควรจะต้องปล่อยเข้าไป... ฉันควรทาอย่างนั้นใช่ไหม... เพราะฉะน้ันในวันพรุ่งน้ีฉันคงจะต้องไปร่วม แสดงความยนิ ดีกับเขาด้วยเสียแล้ว ไมว่ า่ อย่างไรกค็ งต้องไป... ฉันแต่งตัวอย่างเต็มที่ เพ่ือไปร่วมแสดงความยินดีกับเขา และไม่ลืมของขวัญช้ินสาคัญที่จะเอาไปร่วม แสดงความยินดีด้วย หากพวกเขาเห็นจะตอ้ งตกใจอย่างแนน่ อนกับของขวญั ช้นิ นี้

เม่ือถึงที่หมายฉันเดินเข้าไปในงานอย่างสงบที่สุด เก็บความเศร้าหมองไว้ในใจ พยายามแต่งแต้มใบหน้า 5 ด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่ามันจะสร้างข้ึนมาได้อย่างยากเย็นในเวลาน้ีก็ตาม ฉันเห็นเขายืนอยู่หน้างานตอนรับแขก อยู่ ฉันสบตากับเขาแล้วพูดเบา ๆ ว่า “มีความสุขมาก ๆ นะ” เขาได้แต่ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย แล้วมองตามฉัน เดินผ่านประตูไปยังโต๊ะที่เขาจัดไว้ให้หน้าสุดติดเวที ที่บ้านของเขาให้ฉันเป็นแขกคนสาคัญของงาน เพราะฉันเป็นท้ังหัวหน้า และคนที่คอยดูแลเขา ขณะน้ีรอบกายฉันมีแต่ความสุข เพลงรัก และเสียงหัวเราะ ทุกสิ่งรอบกายทาให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยก... ฉันไม่ควรเข้ามาที่น่ีเลย แต่ไม่ได้ฉันบอกตัวเองไว้แล้วว่า คร้ังน้ีเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้ทาเพ่ือเขาในฐานะคนรัก งานเลี้ยงยังคงดาเนินต่อไปจนถึงช่วงที่ให้คู่บ่าวสาว ออกมาแนะนาตัว เม่ือฉันเห็นเขายืนคู่กับเจ้าสาวของเขา ฉันได้แต่คิดว่าทาไมที่ตรงนั้นไม่เป็นที่ของฉัน มันช่างเจ็บปวดเกินทานทน แต่ในเม่ือเป็นคร้ังสุดท้ายแล้วฉันต้องอดทนให้ได้ กระทั่งทั้งคู่ก้าวออกมา ตัดเค้กแต่งงาน เขาเดินจูงมือหลอนออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมหยิบดาบข้ึนเพ่ือตัดเค้ก ภาพนั้นราวกับ ภาพในนิทานทีเ่ จ้าชาย และเจา้ หญิงไดแ้ ตง่ งานกนั พร้อมอย่คู รองคู่กันไปตลอดกาล มนั อบอวลไปด้วยความสุข แต่กลับฉีกกระฉาก และทุบทาลายจิตใจของฉันแหลกสลาย ฉันลุกข้ึนแล้วมองไปที่เขาทุกคนในงานต่างตกใจ คาพูดที่ใจฉันปรารถนาที่สุดหลุดออกจากปากฉัน “ฉันจะไม่ยอมเสียคุณไป...” เม่ือพูดจบของขวัญช้ินสาคัญ ก็ถูกหยิบข้ึนจากกระเป๋า มันถูกข้ึนลาเพ่ือเตรียมพร้อมใช้งาน.... ปัง! แด่ชายผู้เป็นที่รักของฉัน และฉัน ก็ไม่พร้อมจะเสียเขาให้กับใคร ปัง! แด่หญิงสาวที่ฉันไม่รู้จัก แต่ฉันกลับเกลียดเธอสุดหัวใจ ปัง! แด่ตัวฉัน ผู้โง่เง่าทีไ่ ม่สามารถมีชีวิตอยไู่ ดห้ ากไมม่ ีเขา...

ข่าวเช้าวันใหม่ “สวัสดีค่ะ ข่าวแรกวันน้ีมาที่ข่าววิวาห์เลือดกลางกรุง ลูกชายเจ้าของโรงเรียนช่ือดัง 6 กับลูกสาวนักการเมืองท้องถิ่น ถูกยิงดับสยองโดยคู่ขาเก่าของฝ่ายชายที่หลังก่อเหตุก็ยิงตัวตายตาม กลางงานแต่งงาน ณ โรงแรมหรูกลางกรุงเม่ือคืนที่ผ่านมา เหตุการณ์น้ี เป็นเหตุการณ์สะเทือนขวัญ เหตุเพราะ พ่อแม่ของบ่าวสาว ไม่เคยรู้มาก่อนว่า เจ้าบ่าวน้ันรักเพศเดียวกัน และคบหาอยู่กับคู่ขา ซึ่งเปน็ เจา้ นายของตวั เองอยู่ จึงเกิดเหตกุ ารณ์น่าเศรา้ ใจนี้ขึ้น....” สุดท้ายแล้วฉันก็ยงั คงหลอกตวั เองว่าเขาจะเป็นของฉันตลอดไป...