ความฝัน โง่เขลา-กลลวงทางเลือกของชีวิต สู่เข็มทิศในโลกที่ดูชาญฉลาด-อุดมศึกษา-กัญชลิกา วงษ์วิลาศ

ความฝัน ความโง่เขลา : กลลวงทางเลอื กของชีวิต สเู่ ขม็ ทศิ ในโลกทดี่ ูชาญฉลาด กญั ชลกิ า วงษว์ ิลาศ (อดุ มศึกษา) “การประกวดเร่ืองสั้นรางวัลกนกพงศ์ สงสมพันธุ์” ครง้ั ท่ี ๗ ประจาปี ๒๕๖๔ จากจุดเร่ิมตน้ แห่งแรงศรทั ธา ในวงการวรรณกรรมอันกลา้ แกร่ง ไดป้ ลุกเรา้ คุณค่าของเสน้ ทางวรรณกรรมจากนักเขียน รุน่ ใหม่ ‘รางวัลกนกพงศ์ สงสมพนั ธุ’์ เกิดขนึ้ เพ่อื สบื ทอดเจตนารมณ์ อดุ มคติต่อวรรณกรรมของกนกพงศ์ สงสมพนั ธุ์ ผูท้ ่ีไดร้ บั ขนานนามว่า ‘นกั เขียนหนุ่มตลอดกาล’ ซ่ึงรางวลั กนกพงศ์ สงสมพนั ธ์ เปรียบด่งั เวที ของจดุ เร่มิ ตน้ การสรา้ งสรรคว์ รรณกรรมยุคใหม่ ท่ีไดร้ บั แรงบนั ดาลใจ ซ่งึ เราจะเห็นไดอ้ ย่างชดั เจนเช่นกนั ‘การประกวดเร่ืองสนั้ รางวลั กนกพงศ์ สงสมพันธุ’์ ไดเ้ ผยแพร่ผลงานท่ีผ่านการคดั เลือกร่วมกบั นิตยสารราหู อมจนั ทร์ จากการรวบรวมเรื่องสนั้ ท่ีผ่านการคดั เลือก ไดส้ ะทอ้ นมมุ มองของสงั คมจนกลายเป็นวรรณกรรม เร่ือง “ความฝัน โง่เขลา ในโลกอันชาญฉลาด” การเร่มิ ตน้ ท่ีกาลงั ลอ้ เลียนมนษุ ยแ์ ละโลกอนั ชาญฉลาด บนความฝันและความหวงั ไดถ้ ูกหลอมรวมผ่านสงั คม หากเสน้ ทางท่ีเราเลือกนนั้ ปรากฏอยู่บนเสน้ ขนาน และความฝันท่ีอยู่ท่ามกลางขอ้ ตกลงอย่างสนั ติ เราจะสามารถเดินไปขา้ งหนา้ ไดอ้ ย่างมีจุดหมาย แต่ทว่า เสน้ ขนานท่ีเราเลือกคือความโง่เขลานนั้ กลบั ถูกความโลภครอบงาจิตสานึก ความหายนะอาจเป็นสิ่งท่ีรอ อยู่เบือ้ งหน้า ความหม่นมัวและพิกลพิการทั้งด้านจิตใจและมายาท่ียอ้ นแยง้ สับสนั จนตกอยู่ในสภาพ “กลบั ไม่ได้ ไปไมถ่ งึ ” ใน “ความฝัน โง่เขลา ในโลกอันชาญฉลาด” ท่ีลอ้ เลียนโลกอันชาญฉลาดอย่างน่าขัน น่าชงั และน่าเจ็บปวด จากเร่อื งสนั้ ท่ชี นะการประกวดทงั้ หมด ๙ เรือ่ ง ไดแ้ ก่ ฉลามเสือ (โดย พงึ เนตร อติแพทย)์ , ใครรูจ้ กั หลอ่ นบา้ ง (โดย กว่าช่ืน บางคมบาง), ศพกติ ติมศกั ดิ์ (โดย ปารชิ าติ คมุ้ รกั ษา), เพลงสรรเสรญิ จาก ไสเ้ ดือนดิน (โดย พชั รพร ศภุ ผล), ลิงภูเขา (โดย วิภาส ศรีทอง), นกกระยางโง่ ๆ (โดย จเด็จ กาจรเดช), ทองดาโดดแห่งเทือกเขานา้ ตา (โดย ชยั ชยั มี), จงั หวะคืบคลานของสตั วเ์ ลือดอ่นุ (โดย บญั ชา อ่อนดี) และ บา้ นคนป่ วย (โดย พิณพิพัฒน ศรีทวี) ในประเด็นท่ีรวมเร่ืองส้ันเล่มนีไ้ ด้นาเสนอไวอ้ ย่างโดดเด่น และ สอดคลอ้ งกับช่ือหนังสืออย่างชัดเจน เพราะผูอ้ ่านจะเห็นไดท้ ั้งเสน้ ขนานระหว่างความฝันกับการสรา้ ง ขอ้ ตกลงอย่างสนั ติ เสน้ ขนานของทางเดนิ แห่งความโง่เขลา และมายาของโลกท่ดี ชู าญฉลาด ‘ความฝัน’ บนเสน้ ขนานแห่งความสุข เร่ืองสนั้ ท่ีถูกนาเสนอ บนเสน้ ทางแห่งความฝัน ผ่านมมุ มองการนาเสนอ ‘ลิงภูเขา’ โดย วิภาส ศรี ทอง เดิมทีชนเผ่าลิงภเู ขา ไดอ้ าศยั อย่บู นภูเขาในป่ าลกึ แต่ดว้ ยการพฒั นาของโลกไดก้ ลืนกินผืนป่ า จนทา ใหช้ นเผ่าลิงภูเขาตอ้ งอพยพยา้ ยถ่ินฐานเขา้ มายงั ในเมือง เหลือเพียงหนึ่งครอบครวั ท่ียังยึดม่นั ในวิถีชีวิต เดิมของตน พ่อผูม้ ีความฝันรกั ชาติกาเนิดไม่ยอมเปล่ียนผันตามโลกท่ีผันเปล่ียน ดังประโยคท่ีว่า “พ่อ กระเสอื กกระสนทจี่ ะยา้ ยถ่นิ ฐานลกึ เขา้ ไปในป่ าอกี คารบ ไมเ่ คยเหนด็ หนา่ ยกบั การถอยร่น” (หนา้ ๗๖)

นอกจากนยี้ งั มเี ร่ืองสนั้ ท่สี ะทอ้ นความฝันของเธอ หรือบา้ งก็เรยี กเขา ผา่ นเรอ่ื งสนั้ ‘เพลงสรรเสริญ จากไสเ้ ดือนดนิ ’ โดย พชั รพร ศภุ ผล เรื่องราวของเจนดา แต่นามท่ีผคู้ นตา่ งเรียก ‘เขาหรอื เธอ’ นนั้ เป็นสิง่ ท่ี เจนดาไมส่ ามารถตดั สินใจได้ เจนดาเป็นผพู้ ิเศษท่มี ี ‘ไอน่ี’ กบั ‘ไอน่นั ’ ประทบั ตดิ หว่างขา เขาเกลียดการถกู ยดั เยียดในสิ่งท่ีสงั คมต่างพยายามใหเ้ ขาเป็น เขาเพียงแค่ฝันอยากท่ีจะเป็นเจนดาเพยี งเท่านนั้ ดงั ประโยค ท่วี า่ “ผูค้ นถกเถยี งเรือ่ งนกี้ นั สามปีเศษ เจนดาก็เร่ิมรูค้ วามพวกเขาจึงปล่อยใหเ้ จนดาเลอื กมนั ดว้ ยตวั เองใน วนั ใดวนั หน่งึ แตเ่ วลาล่วงมาสบิ หา้ ปีแลว้ ก็ไม่มวี แี่ วววา่ เจนดาจะเป็นเขาหรือเธอ” (หนา้ ๗๐) จากเร่ืองสนั้ ทงั้ สองต่างสะทอ้ นมมุ มองของมนุษย์ ท่ีอาจมีความฝัน คอยล่อเลีย้ งประคบั ประคอง ชีวิต ใหส้ ามารถอยู่บนโลกใบนีอ้ ย่างมีสุข แต่ทว่าความฝันนั้นไม่เป็นเพียงส่วนประกอบเดียวของชีวิต เสน้ ทางไม่โรยดว้ ยกลีบกหุ ลาบฉันใด ความหวงั ท่ีอยากจะมีชีวิตย่อมไม่เป็นด่งั ปรารถนาฉนั นนั้ สิ่งท่ีแสดง ถึงความฝันเหลา่ นนั้ ไม่อาจดารงอย่ไู ดห้ ากปราศจากความเช่ือม่นั ศรทั ธาและความกลา้ กลา้ ท่ีจะตดั สินใจ ในสง่ิ ท่ถี กู ตอ้ ง แมส้ ่ิงรอบกายจะประเดประดงั สิง่ ย่วั ยใุ หเ้ ราเขวเอนตาม ภายใตโ้ ลกท่วี ิวฒั นาการไมห่ ยดุ สิน้ ในการเกิดบางสิ่ง กลบั ตอ้ งสญู สิน้ หลายสง่ิ มีเพียงความฝันเทา่ นนั้ เปรยี บกบั สายธารลอ่ เลีย้ งจิตใจใหห้ นกั แนน่ ในความหวงั อนั นอ้ ยนดิ ดงั ประโยคท่วี ่า “ฉนั ไม่กลา้ ขวาง เพราะมีสาเหตอุ ย่างอืน่ ทีฝ่ ังลึกในตวั พ่อ พ่อไม่ไดผ้ ูกพนั แนบสนิทกบั หมู่บา้ น ทงั้ รงั เกียจความงมงายของพวกเราดว้ ยซ้า มนั เป็นความแปลกแยกอนั ลึกซึ้ง ยากอธิบาย มนั หย่งั ลึกไปถึง กระดกู ดาของพอ่ การเสาะแสวงชวี ติ โดดเดยี่ วเปลยี่ วรา้ งเพอื่ ไม่ใหน้ ้ำเลีย้ งในตวั แหง้ ขอด” (หนา้ ๘๓) การยึดม่ันในชาติกาเนิดนั้นเป็นสิ่งท่ีควรภาคภูมิใจ และร่างกายท่ีผิดแผกมาตั้งแต่กาเนิดไม่ สามารถเปล่ียนแปลงได้ ฉะนนั้ ความหวงั แหง่ การมชี ีวิตอยู่ คงรบิ ร่ยี ากย่ิงกวา่ งมเข็มในมหาสมทุ ร แต่กลบั มี สิ่งท่สี ามารถเยยี วยาบาดแผลท่ีหย่งั ลกึ ลงไปในจิตใจของมนุษย์ น่นั คือ(ยอมรบั )การเป็นมนษุ ย์ ซง่ึ มนั น่าขนั ย่ิงท่ีสงั คมต่างติดเคร่ืองหมายใหก้ บั ผอู้ ่ืนเป็นตวั ประหลาด แต่แทท้ ่ีสดุ เขาคือมนุษยเ์ ช่นเดียวกบั เรา ภายใต้ เสน้ ขนานย่อมสรา้ งเสน้ ทางค่ตู รงขา้ มเสมอ หากสงั คมไม่ตีตราเคร่ืองหมายกากับชีวิต ปลอ่ ยใหอ้ ิสระแห่ง ความฝัน ตัวตนของเราได้ปรากฏ โลกท่ีดูชาญฉลาดใบนีก้ ็คงขับเคลื่อนไปดว้ ยหว้ งแห่งความฝัน และ ความหวงั ท่ีเป็นจรงิ ได้ มิใช่อยใู่ นโลกเสมอื นจรงิ เพยี งเทา่ นนั้ ดงั ประโยคท่วี า่ “ ถา้ เขาเป็นหญิงล่ะ หรือ ถา้ แทจ้ ริงเขาเป็นผูช้ ายล่ะ ผคู้ นถกเถียงเร่ืองนีก้ นั สามปีเศษ พวกเขาจึง ตกลงปลอ่ ยใหเ้ จนดาเลือกมนั ดว้ ยตวั เองในวนั ใดวนั หนึ่ง ควำมครึง่ กลำงไม่เป็นอะไรน่นั นา่ รงั เกียจ ความ เป็นทงั้ สองอยา่ งก็ย่งิ นา่ รงั เกียจ ท่สี ดุ วนั หนึง่ เจนดากโ็ พลง่ ไปว่า เรื่องของกู ร่ำงกำยกู, ผูค้ นบอกวา่ เจนดา สมควรตาย แม่ของเกริกบอกว่า ลูกฉันเป็ นคนดี ในหอ้ งบอกว่า เจนดานนั้ วิปริต แต่ไม่มีคำไหนพูดถึง ส่ิงทเี่ ขำถูกกระทำเลย” (หนา้ ๗๒-๗๔) จากประเด็นเนือ้ หาท่ียกตวั อย่างสะทอ้ น ‘ความฝัน’ ท่ีปรากฏอยู่บนเสน้ ขนานแห่งความสุข เป็น บทวรรณกรรม ท่ีฉายภาพจากตัวละครสาดแสงไปยงั สงั คมอนั ชาญฉลาดอย่างแทจ้ ริง สงั คมท่ีต่างตีตรา และคณุ ค่าแก่มนุษย์ ท่ีตอ้ งเลือกความฝันหรือชีวิตใหเ้ ป็นไปตามบริบทของสงั คมเป็นผกู้ าหนด ทงั้ ท่ีความ

เป็นจริง ผูใ้ ชช้ ีวิตน่ันคือมนุษยผ์ ูน้ ั้นมิใช่สังคมท่ีใครต่างกาหนด หากผูอ้ ่านไดม้ องเห็นถึงประเด็นนี้ เรา สามารถเลอื กเสน้ ขนานท่ปี รากฏบนความฝันของผคู้ นบนโลกใบนี้ และไม่ตดั สินคณุ ค่า หรือบีบบงั คบั ใหเ้ ขา หรอื เธอ เป็นในส่ิงท่สี งั คมตอ้ งการ ‘ความโง่เขลา’ หลงมวั เมาในมายาคติ เร่ืองสน้ั ท่ีถกู นาเสนอ ความโง่เขลา ท่ีคอยครอบงาจิตใจไดถ้ กู สะทอ้ นผ่าน ‘นกกระยางโง่ ๆ’ โดย จเด็ด กาจรเดช เรอ่ื งราวของทอ้ ปชายหนมุ่ วิศวะอนาคตไกล ท่ถี กู จบั พลดั จบั ผลตู อ้ งกลบั มาดแู ลสวนทุเรียน ท่ีต่างจังหวัด พรอ้ มการเป็นเกษตรกรมือใหม่ ท่ีศึกษาวิธีผ่านความสาเร็จของเพ่ือนในโลกออนไลน์ จน ทา้ ยท่ีสดุ เขาก็พบกบั ความลม้ เหลว แต่กลบั ประสบความสาเรจ็ ในโลก(เสมือน)จรงิ ดงั ประโยคท่ีว่า “ทอ้ ป ขำยมันทัง้ บ้ำนทัง้ สวน กระดูกพ่อในโกฏิโชคดีเก็บไวท้ ีว่ ดั ถา้ อยู่บนบา้ นตอ้ งถูกขายไปดว้ ยแน่ ทอ้ ปผูก เปลและตงั้ กลอ้ งถา่ ยรูปตวั เองนอนบนเปลโพสต์ทุกวัน มมุ เดมิ แตกต่างแค่เวลา” (หนา้ ๑๐๔) นอกจากนีค้ วามโง่เขลาท่ีถูกความโลภครอบงาจิตใจไดถ้ ูกสะทอ้ นผ่าน ‘ใครรู้จักหล่อนบ้าง’ โดย กว่าช่ืน บางคมบาง เรื่องราวของชายหนุ่มนักดนตรี ท่ีเร่มิ ตน้ สรา้ งครอบครวั กบั แฟนสาวพ่งึ ทอ้ งไดส้ ี่เดือน เพยี งแค่ค่าคืนเดียวท่หี ญิงสาวนิรนามปรากฏ ชายหน่มุ นกั ดนตรีต่างมวั เมาในกิเลสตนั หาของตน จนไดพ้ บ กบั จดุ จบสดุ แสนอนาถ ดงั ประโยคท่ีว่า “ครา้ นจะทาท่าปฏเิ สธแต่ไม่มีท่าทียอมรบั ไม่ทนั ไรกม็ ผี ูช้ ายเดนิ มา ทีโ่ ต๊ะ-นกั ดนตรีทีแ่ ฟนทอ้ งสเี่ ดือนคนนนั้ มนั กลบั มาจริง ๆ มนั บดั ซบอย่างทีห่ ล่อนว่า ไม่ทนั คาด ‘ปัง’ เสียง ปืนดงั ขนึ้ หนง่ึ นดั รา่ งหนง่ึ ทรุดลง ราวกบั ยมทูตจบั มือ” (หนา้ ๔๒-๔๖) จากเรอื่ งสนั้ ทงั้ สองต่างไดก้ ลา่ วถึงความโง่เขลา และถา้ หากเราจะตดั สินความโงเ่ ขลาของผใู้ ด โดย ไรส้ าเหตุ คงเป็นมนุษยท์ ่ีผิดแผกไปจากอารยธรรมแห่งโลกใบนี้ ทุกการกระทาท่ีแสดงผ่านละครชีวิต ลว้ น แลว้ แต่สะทอ้ นตน้ สายปลายเหตแุ หง่ การตดั สินใจ ดีช่วั นนั้ ผใู้ ดเป็นคนพิพากษา หากมิใช่เพียงสงั คมหรือ ท่ี สรา้ งบรรทดั ฐานขีดเสน้ ตายว่าผิดหรือถกู แต่ทว่าทกุ เสน้ ขนานย่อมมีผลกระทบของการกระทาท่ีต่างกนั ไป ในปัจจุบนั สงั คมร่วมสมัยท่ีมีชีวิตยึดโยงกบั วิถีของโลก(เสมือนจริง)ในยุคส่ือสงั คมออนไลน์ กลบั ตดั ขาด จากรากเหงา้ และรากฐานแหง่ การเติบโตไปสิน้ การตดั สินใจเพยี งแค่มองผ่านโลก(เสมือนจรงิ ) กลบั ถกู ตีแผ่ หยิบยกเชิดชจู ากสงั คมในโลก(เสมือนจริง) กลบั กนั ชีวิตในโลกความเป็นจริงกลบั ลม้ เหลว ผิดพลาด ลว้ น แตม่ ิเคยปรากฏในโลก(เสมือน)จรงิ แมแ้ ตน่ อ้ ย ดงั ประโยคท่วี า่ “สารทกุ เรียนฟ้งุ เป็นหมอกในแสงยามเชา้ ทอ้ ปถ่ายรูปแลว้ โพสต์เฟซบุ๊ก มีคนมากดหวั ใจหวั ใจสี่ รอ้ ยกว่า ตดั ภาพมาสู่ของจริง ทอ้ ปบอกขายที่ดินทงั้ สามสิบไร่, ทอ้ ปไล่ดูเพจพระสงั ข์ทองคะนองยาของ เพอื่ นในโซเชียลแลว้ ก็ไล่กดไลก์รวั ๆ ช่างดีเหลือแสน แค่ขุดบ่อไวป้ ลาก็แถกมาอยู่เองไม่ตอ้ งซือ้ พนั ธุ์ นนั้ แหละทาใหบ้ ่อของเขายงั วา่ งเปลา่ ” (หนา้ ๑๐๐-๑๑๖) หากความโง่เขลาในโลก(เสมือน)จริงมิได้สวยหรู การตัดสินใจก็คงจะกลายเป็นเพ่ือนพอ้ ง เทียบเคียงเสน้ ขนานเดียวกนั ความยาวของสายนทีไมม่ ีสิน้ สดุ ความโลภของมนษุ ยก์ ็มิสดุ สิน้ เม่ือเรามีบาง ส่ิง แต่กลับโหยหาอีกหลายสิ่งไม่รูจ้ บ ความหายนะก็อาจรอเราอยู่ปลายทางก็เป็นได้ อีกทั้งสถาบัน

ครอบครวั คือพืน้ ฐานแห่งดอกผลท่ีรอมนั ผลิดอกงอกงาม แต่หากฐานท่ีแข็งแกร่งนนั้ ส่นั คลอน รากฐานของ ครอบครวั คงแหลกสลายสนิ้ ดงั ประโยคท่วี า่ “ ‘ชอบนกั ดนตรีน่นั ?’ ‘มนั ไม่ไดเ้ รื่อง แหย กลวั เมีย ท่าทางชีวิตจะบัดซบ’ ไม่มีคาต่อความ จริง อย่างที่หล่อนว่า ชีวิตมนั บดั ซบแฟนทอ้ งทงั้ ๆ ที่ไม่มีหลกั ชีวิตอะไร, ไม่ทนั ไรก็มีผูช้ ายเดินมาที่โต๊ะ-นัก ดนตรที แี่ ฟนท้องสี่เดอื นคนนนั้ มนั กลบั มาจริง ๆ มนั บดั ซบจรงิ ๆ อย่างหลอ่ นวา่ รุ่งขึน้ หนงั สอื พมิ พห์ วั สี ทีข่ ายดีทสี่ ดุ ในประเทศพาดหวั รองดา้ นล่าง ‘พษิ หึง สำวท้องสีเ่ ดือนยิงทะลุอกซ้ำยผัวนักดนตรีดบั ’ ใน เนอื้ ข่าวไม่ระบชุ อื่ จริงของหญงิ สาวทอ้ งสเี่ ดอื นหลอ่ นอายยุ งั ไม่ถงึ ” (หนา้ ๔๒-๔๖) จากประเด็นเนือ้ หาท่ีสะทอ้ นความ ‘ความโง่เขลา’ มวั เมาในมายาคติ ในโลกท่ีดชู าญฉลาด หาก มนุษยเ์ ลือกเสน้ ทางผิดแผกไปจากศีลธรรม ผลกาไรนนั้ ก็ย่อมนาสู่หายนะแห่งชีวิตมาให้ แมป้ ัญหานั้นดู เหมอื นเป็นเร่ืองธรรมดาสามญั แตผ่ ลทางความรูส้ กึ กลบั กระทบอย่างลกึ ซงึ้ ถึงรากลึกของจิตใจ กาลเวลาท่ี ผันเปลี่ยน มนุษยก์ ลายเป็นสิ่งมีชีวิตท่ีมีความฝัน แต่ความโง่เขลาในการดาเนินชีวิตกลบั เปล่ียนวิถีท่ีควร ปฏิบตั ิ ใหส้ นองเพียงความตอ้ งการและสรา้ งความสขุ ในโลกเสมือนจริงของตน บนโลกท่ีดชู าญฉลาดใบนี้ ยงั มีบทเรยี น ผคู้ น สงั คมมากมายใหเ้ ราไดเ้ รยี นรู้ และแกไ้ ข หากเราน่งิ เฉยต่อการแกไ้ ข รูจ้ กั ผิดชอบช่วั ดีแต่ ไม่เลือกปฏิบตั ิในส่ิงท่ีควร ความโง่เขลาก็สามารถชนะได้ จนในท่ีสุดสิ่งนัน้ จะครอบงาเราภายใตโ้ ลกท่ีดู ชาญฉลาดใบนี้ พิกลพิการมายาคติ ใน‘โลกทด่ี ชู าญฉลาด’ เร่ืองสน้ั ท่ีนาเสนอโลกท่ีดชู าญฉลาด สะทอ้ นในมมุ มองของสงั คม ‘ศพกิตติมศักดิ์’ โดย ปาริชาติ คมุ้ รกั ษา เรื่องราวของสถานท่ีใชย้ ดึ เหน่ยี วจิตใจของคนในสงั คมไทยน่นั คือ วดั และผอู้ ปุ ถมั ภท์ ่ีคอยบริจาค เงินเพ่ือบารุงศาสนา แต่กลบั กลายเป็นความเล่ือมลา้ ของชนชนั้ จนไม่สามารถยึดเหน่ียวจิตใจไดอ้ ีกต่อไป ดงั ประโยคท่ีว่า “วัดควรเป็นทีพ่ ่ึงของชุมชนมิใช่หรือ.. และหากเจา้ อาวาสไม่ใช่ผูน้ าทีแ่ ทจ้ ริงของวดั แลว้ คนในชมุ ชนจะตอ้ งนง่ั หลบั ตาขา้ งหน่งึ หรืออยา่ งไร?” (หนา้ ๕๑) นอกจากนนั้ ยังสะทอ้ นความชาญฉลาดของโลกผ่านเรื่องสน้ั ‘ทองดาโดดแห่งเมือกเขาน้าตา’ โดย ชยั มชี ยั เร่ืองราวการคน้ หาสมบตั ขิ องผคู้ ล่งั การสืบทอดอานาจ การต่อสรู้ ะหว่างสติปัญญาและกลโกง ของผมู้ ีอานาจ แต่ทา้ ยท่สี ดุ กลบั ตอ้ งพา่ ยแพใ้ หแ้ ก่สติปัญญา ดงั ประโยคท่วี า่ “และแลว้ ทสี่ ดุ ฝนแรกก็ถล่ม เทอื กเขาแหง่ นา้ ตาในราวเทยี่ งคนื เศษล่วงคนื สังหำรเจด็ ศพไปไม่ถงึ ช่วั โมง วาตภยั ใหญใ่ นรอบปีในคนื ฟ้า คล่งั ไกลปืนเทยี่ งไร้ขอ่ื แปกฎหมำย” (หนา้ ๑๕๒) จากเรือ่ งสน้ั ทงั้ สองต่างไดน้ าเสนอความฉลาดแหง่ เลห่ ก์ ลบนโลกใบนี้ ถา้ หากเสน้ ขนานนนั้ ลอ่ เลีย้ ง ดว้ ยสารธารแห่งความฝัน และกล่อมเกลาบทเรียนแห่งชีวิตดว้ ยความโง่เขลา แต่ทา้ ยท่ีสุดโลกอันชาญ ฉลาดนนั้ ย่อมมีจดุ สงู สดุ ของพรี ะมิดแห่งความเหล่ือมลา้ อานาจมากลน้ ท่ีซ่อนเรน้ ภายใตห้ นา้ กากศีลธรรม ของสงั คม ความเลื่อมลา้ ของชนั้ ชนในสงั คมปัจจุบนั ลว้ นปรากฏใหเ้ ห็นอย่มู าก แต่กลบั เด่นชดั ยง่ิ ขึน้ เม่อื ถกู สะทอ้ นผา่ นสิง่ ยดึ เหน่ียวจิตใจ จากศาสนาท่เี คยยดึ ม่นั ดว้ ยศรทั ธา ถกู สะทอ้ นผา่ นความตอ้ งการของมนุษย์

อย่างไม่มีท่สี ิน้ สดุ กลบั กลายเป็นหนีบ้ ุญคณุ ในราคาท่ผี รู้ บั ตอ้ งจ่าย กอ่ เกดิ เป็นระบบอปุ ถมั ภท์ ่ถี กู ครอบงา ด้วยอานาจแห่งเงิน ผลกระทบไม่ตกท่ีผู้นั้นฉันใด การเห็นใจต่อเพ่ือนมนุษย์ย่อมสูญสลายฉันนั้น ดัง ประโยคท่วี ่า “เขำช่วยเรำ...ถงึ เวลาเราก็ตอบแทนเขำบ้ำงจะเป็ นไรไป, นีแ่ หละ! คดิ ยงั งแี้ หละ มนั คอื ระบบ อุปถมั ภ์ชดั ๆ เลยนะอา, คนื นนั้ คนทีบ่ า้ นอยูร่ อบวดั ตอ้ งนอนปิดหนา้ ต่างทกุ บานทที่ นอดึ อดั อยู่ไม่ไหวก็ลุก ไปทุบประตูบา้ นญาติ บา้ นเพื่อนที่อยู่อีกฝากฝ่ังคลอง ส่วนพระเณรไม่เดือดร้อนเพรำะกุฏิติดแอร์” (หนา้ ๕๙-๖๓) เม่ือพีระมิดความเหล่ือมลา้ ของชนชั้นไม่มีจุดสิน้ สุด จากการสืบทอดอานาจของรุ่นสู่รุ่น จึงถูก สง่ ผา่ นการส่งั สมประสบการณภ์ ายใตส้ ิ่งแวดลอ้ มท่ีหลอมรวมมนุษยบ์ างกลมุ่ ถกู อานาจกลนื กนิ จนไรค้ วาม เป็นมนุษย์ ความพิกลพิการของโลกท่ีดูชาญฉลาด ในทุกการกระหายอานาจไม่รูจ้ บ ไดพ้ ลิกผันจากผูท้ ่ี รกั ษาความถกู ตอ้ ง กลบั เป็นผกู้ ระทาผดิ เสยี เอง ดงั ประโยคท่วี า่ “เขาหนั ไปมองบุตรชำยทเี่ พง่ิ ตดิ ยศหมาด ๆ เพราะบารมีพอ่ คา้ หวั อยู่ หลดุ คดยี งิ คนตาย ฉดุ ผหู้ ญิง ตบกะเทย ประสบการณโ์ ชกโชนไปดว้ ยเรือ่ งคาว ๆ เลว ๆ แบบทมี่ กั ถกู ค่อนเอาใหจ้ ีด๊ ว่าไดเ้ ลือดพ่อมาเต็ม ๆ มึงรู้ไหม พ่อกูเป็ นใคร!” (หนา้ ๑๔๙) จากประเด็นเนือ้ หาท่ีสะทอ้ นความ พิกลพิการมายาคติ ใน‘โลกท่ีดูชาญฉลาด’ โลกท่ีกาลงั ลอ้ เลียนมนุษยด์ ว้ ยความพิกลพิการผิดแผกจากสิ่งท่ีควรจะเป็น จากความล่มุ หลงในอานาจ อานาจเงินท่ี แฝงความเหล่ือมลา้ หากความฝันถูกหลอมรวมด้วยข้อตกลงร่วมกันของสังคม เราผูน้ ั้นย่อมสามารถ เดินทางบนเสน้ ขนานไดอ้ ย่างสนั ติ แต่หากความโง่เขลา ครอบงาจิตใจและแฝงความพิกลพิการดว้ ยมายา คติ ก็ยอ่ มสามารถทาใหม้ นษุ ยพ์ บกบั จดุ จบท่นี าไปสหู่ ายนะไดเ้ ฉกเชน่ เดียวกนั บทสรุปจากวรรณกรรม “ความฝัน โง่เขลา ในโลกอันชาญฉลาด” แมเ้ ป็นการนาเร่ืองสั้นจาก นกั เขียนรุน่ ใหม่ ท่ีมีการสรา้ งสรรค์วรรณกรรมเพ่ือตอกยา้ และสะทอ้ นมมุ มองของสงั คมในโลกปัจจุบนั ได้ อย่างดียิ่ง แต่หากว่าวรรณกรรมมิเพียงแต่ประเทอื งอารมณแ์ ละจิตนาการเท่านนั้ ผแู้ ต่งไดบ้ อกเล่าเรื่องราว ผ่านการเยาะหยัน แฝงการเสียดสี และบทสรุปท่ีผู้อ่านได้เกิดการครุ่นคิดและตีความอย่างอิสระ การ นาเสนอถึงปัญหาของสงั คมลว้ นสะทอ้ นใหผ้ อู้ ่านฉุกคิด ไตร่ตรองถึงความผิดแผกพิกลพิกาลของสงั คมท่ี ทวีคณู เดน่ ชดั ขนึ้ ในทกุ วนิ าที อีกทงั้ วรรณกรรมเลม่ นถี้ ือเป็นบทเรยี นท่สี ะทอ้ นภาพผลกระทบไดอ้ ยา่ งเด่นชัด ไม่เพียงแต่ตอกยา้ จิตใตส้ านึกในการกระทาท่ีไม่ถูกศีลธรรม แต่ยงั ตอ้ งมองลึกถึงรากฐานจิตใจความเป็น มนุษยเ์ ฉกเช่นเดียวกนั ทว่าท่ีผ่านมาโลกท่ีดูชาญฉลาดไม่เคยถอยหลงั การเลือกเสน้ ขนานท่ีเอือ้ เฟื้อต่อ เพ่อื นมนษุ ยย์ ่อมกา้ วหนา้ ไปตามกาลเวลา และวรรณกรรมท่ีสรา้ งสรรคจ์ ะไมส่ ญู สิน้ ถึงคณุ คา่ ท่แี ทจ้ รงิ ... เอกสารอา้ งอิง จเดจ็ กาจรเดช พรอ้ มคณะ. (๒๕๖๔). ความฝัน โง่เขลา ในโลกอนั ชาญฉลาด. สมทุ รสงคราม:สานกั พมิ พน์ าคร.