ผมคิดฮอดพ่อใหญ่หลาย

ก้าวแรกที่จะพลาดเป็นคร้ังสุดท้าย 50 เขาแกล้งหยิบคลิปหนีบกระดาษในล้ินชักมาบังหน้า กอ่ นจะเดนิ หันหลงั ออกจากหอ้ ง “เลิกได้ไหม คิดซะว่าตาขอนะ” “ตารู้ได้ไง” เ ข า หัน ก ลับ ไ ป ห า ต า อีก ค รั้ง ก่อ น นั่ง ล ง แ ล ะ คุกเข่าต่อหน้าตาด้วยท่าทีท่ีสานึกผิดจากใจจริง “ตาครับผมของโทษ ผมไม่รู้ว่ามันจะติดผม แค่อยากลองเท่านั้นเอง ผมจะเลิกแล้วจริง ๆ นะตา นี่ครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ ขอมันให้ผมเถอะนะตาเอา มันไปไว้ไหน นะตานะ” ภ ายในจิตใจของเขาเองก็ห่ว งคว ามรู้สึก ของตาและทุกคนในบ้านเช่นกัน แต่ความโหยหาของ ร่างกายน้ันส่ังให้เขาต้องเติมมันเข้าไป “เอาล่ะลุกข้ึน ๆ” ตาประคองตัวใกล้รุ่งขึ้นยืนก่อนจะสวมกอด ด้วยอ้อมกอดท่ีเขาคุ้นเคยมาตลอดชีวิต

ก้าวแรกท่ีจะพลาดเปน็ ครงั้ สดุ ทา้ ย 51 “ขอผมอีกครั้งเดียวนะตา” เขายังคงร้องแม้ อยู่ในอ้อมกอด “พ่อ” เสียงพ่อของใกล้รุ่งดังขึ้นอยู่ที่หน้าประตูห้อง พ่อของเขามาพร้อมกับตาขวัญ พี่ชาย และแม่ที่ยืน ร้องไห้อยู่ห่าง ๆ และ ยังมีผู้ชายอีกคน ที่เขา เอ ง ก็ไม่เคยเห็น ผู้ชายทุกคนเดินปรี่เขามาหาใกล้รุ่ง และ ตาก็ผลักเขาให้กับพ่อ พี่ ชาย และผู้ชายแปลกหน้า คนน้ันโดยที่แม่ไม่ได้มีท่าทีท่ีจะเข้ามาห้ามหรือให้การ ช่วยเหลือใด ๆ เลย “ตา นี่มันอะไร ยาล่ะอยู่ไหนเอามา ตาเอามา” ใกล้รุ่งตกใจกลัวสลับกับก้าวร้าวและพยายาม ดิ้นอย่างสุดกาลังภายในวงล้อมของผู้ชายทั้งสามคน เขาร้องไห้โวยวายเหมือนเด็กแปดขวบ “ไอ้หนูเอ็งต้องไปหาหมอนะลูก ไปบาบัดเสีย ตาไม่ได้แจ้งตารวจหรอกเดี๋ยวเราไปกันแค่บ้านเรา เงียบ ๆ ไม่มีใครรู้ เอ็งจะได้เลิกยานรกน่ันได้เสียที”

ก้าวแรกทจ่ี ะพลาดเปน็ ครง้ั สดุ ทา้ ย 52 ตาตอบใกล้รุ่งด้วยน้าเสียงสั่นเครือ แต่ไม่มี น้าตาไหลออกมา “พ่อปล่อย ไอ้ก้องปล่อยฉันนะเว้ย พี่ พี่เป็น ใครเนี่ยปล่อยผมนะเว้ย แม่ทาอะไรซักอย่างสิเอา พวกมันออกไป ปล่อย” อารมณ์ของเขายังคงพุ่งพล่าน “ตาอย่าเศร้าไปเลย ดีแล้วที่เราแอบโทรให้เขามา รับมันไปบาบัดน่ะ นี่มันเพิ่งเริ่มมันยังแก้ได้ไว ช้ากว่าน้ีมนั จะไปถึงขั้นไหนเราก็ยังไม่รู้ ” เขาได้ยินตาขวัญพูดกับตาถึงเบ้ืองหลังของสิ่ง ท่ีเกิดขึ้น ทาให้เขารู้สึกโกรธตาข้ึนมาทันที “นี่แผนของตาเหรอ ทาไมตาทาแบบนี้กับผม ผมเกลียดตา ผมเกลียดตา !” “ไอ้รุ่ง ตาเอ็งน่ะเขาช่วยเอ็งให้พ้นตารวจนะ หัดสานึกเสียบ้าง ถ้าเขาไม่เอาของของเอ็งไปซ่อนละ ก็ป่านนี้เอ็งได้ไป นอนชักดิ้นชักงอในโ รงพักแล้ว เป็นคนอื่นเขาเอาตารวจมาจับไปแล้ว นี่ตาเอ็งรักเอ็ง มากเกินไปจริง ๆ จนเอ็งเป็นได้ถึงขนาดน้ีเน่ีย”

ก้าวแรกทจี่ ะพลาดเป็นครัง้ สดุ ท้าย 53 ตาขวัญว่าใส่ใกล้รุ่งไปชุดใหญ่จนเขาเริ่มสงบ ลงบ้างและยอมไปขึ้นรถแต่โดยดี ใกล้รุ่งใช้เวลาไม่นานในการเข้ารับการบาบัด แบบเงียบ ๆ ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่แม้จะเป็น เวลาไม่นานแต่มันก็ย่าแย่มากสาหรับวัยรุ่นคนหนึ่งท่ี เพิ่งจะข้ามผ่านวัยเด็กมาเพียงไม่กี่ปี แต่กลับเลือก ทางเดินพลาดต้ังแต่ก้าวแรก ๆ ทกุ ๆ วันแม่ พ่อ และพ่ีชายจะไปเยี่ยมใกลร้ ุ่ง เขาดีใจ ท่ีทุกคนมาเย่ียมแตน่ ่าแปลกที่เขาไม่เห็นตาเลยสักคร้งั “น้องใกล้รุ่งอันนี้แม่น้องฝากพ่ีมาให้ค่ะ” พยาบาลเดินเข้ามาในห้องเพื่อนาจดหมายที่ แม่ฝากไว้มาให้ก่อนเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม เขาเปิด อ่านข้อความในจดหมายฉบับน้อย ๆ ที่เขียนด้วย ลายมือของแม่ ...ตาไปเยี่ยมใกล้รุ่งอยู่สามสี่ครั้ง แกแอบไป ยืนมองตอนใกล้รุ่งนอนหลับเพราะกลัวว่าใกล้รุ่งเห็น

ก้าวแรกทีจ่ ะพลาดเป็นครง้ั สดุ ทา้ ย 54 เข้าจะบอกว่าโกรธตาหรือเกลียดตาข้ึนมาอีก ตาบอก ว่าตารู้สึกผิด... น้าตาอุ่น ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของใกล้รุ่ง เขารู้สึกผิดมากที่ทาให้ตารู้สึกเช่นนั้น ใจเขาอยากจะ ปืนร้ัวกลับบ้านไปกอดตาเสียเด๋ียวนี้เลยแต่เขาก็ทาได้ เ พีย ง ก อ ด ห ม อ น ร้อ ง ไ ห้อ ยู่ บ น เ ตีย ง ใ น ห้ อ ง สี่เ ห ลี ่ ย ม แคบ ๆ เพื่อรอเวลาออกไปเริ่มต้นใหม่เท่าน้ัน ผมคดิ ถงึ ตาทส่ี ุดในโลก บทที่ 7 ผมคิดถึงตาท่ีสุดในโลก

ผมคิดถึงตาท่สี ดุ ในโลก 55 หลังจากที่เข้ารับการบาบัดเสร็จผมก็กลับมา ใช้ชีวิตที่บ้านอีกครั้ง ผมหยุดเรียนชั้นมอสี่ไปหนึ่งปี ต า ไ ป บ อ ก กับ ที่โ ร ง เ รีย น ข อ ง ผ ม ว่า ป่ว ย ต้ อ ง ใ ช้เ ว ล า รักษาตัวนาน ปีหน้าผมก็จะยังอยู่มอสี่เช่นเดิม แต่ผม จะเป็นคนใหม่แน่นอน แต่แล้วผมก็มีความสุขอยู่ได้ไม่นานเมื่อวันหน่ึง จู่ ๆ ตาก็เกิดอาการจาอะไรไม่ค่อยได้ ลืมทุกอย่าง จ น ถึง ก ร ะ ทั่ง ลืม ไ ป แ ล้ว ว่า เ ดิน อ ย่า ง ไ ร จ น ต้อ ง กลายเป็นคนนอนติดเตียง ตอนนั้นตาจาไม่ได้แม้แต่ ชื่อตัวเอง แต่ตาจาผมได้นะ ตาจาผมในวัยเด็กได้ จาผมที่ว่านอนสอนง่ายได้ จาผมที่ชอบนั่งสวดมนต์ ตามตาได้ จาผมที่เข้าเรียนวันแรก ๆ ได้ ตาจาผม ท่ีร้องไห้อยากได้แต่ของเล่นได้ จนบางทีตาก็ลุกข้ึนมา นั่งพับกระดาษ นั่งพับผ้าห่มของด้วยเองแล้วบอกว่า ทา ข อ ง เ ล่น ไ ว้ใ ห้ห ล า น แ ต่ก ลับ ต า จา ผ ม ที่นั่ง อ ยู่ ตรงหน้าตาไม่ได้อีกแล้ว

ผมคดิ ถึงตาทสี่ ดุ ในโลก 56 แม้ว่าแม่จะบอกเสมอว่านี่เป็นอาการหลง ๆ ลืม ๆ ตามปกติของคนแก่ แต่ในใจผมกลับคิดว่าคง เป็นเพราะผมในวัยสิบหกปีอาจจะไม่ได้น่าจดจา เสียเท่าไร ผมรู้สึกผิดมาก และ กล่าวขอโทษตา ไปเกือบพันคร้ังแต่ตาก็มักจะตอบผมกลับมาว่า “พ่อหนุ่มเอ็งจะขอโทษข้าทาไม เราเพิ่งเจอ กันคร้ังแรกต้องสวัสดีสิถึงจะถูก” ผมคิดมาตลอดว่าการอยู่ในโรงพยาบาลตอน นั้นมันทรมานมากแต่ตอนกลับออกไปแล้วได้ใช้ชีวิต อย่กู ับคนทรี่ ักโดยท่เี ขาจาเราไม่ได้มันทรมานมากกว่า ต่อจากนี้แม้ตาจะจากไปแบบจาผมไม่ได้เลยก็ ตาม แต่ผมยังคงจดจาทุกเรื่องราว และทุกช่วงชีวิต ของผมที่ได้มีตาอยู่ในนั้นด้วยเสมอ หากแม้วันนึงผม มีอันต้องจากไปแบบ ตาบ้างผมก็คงไม่เสียใจ เพราะผมคิดว่าคนเราน่าจะมีชีวิตยาวนานที่สุดได้ใน ความทรงจาของใครสักคนนั่นแหละ ...ผมยังคิดถึงตาท่ีสุดในโลก...

ผมคดิ ถงึ ตาทีส่ ุดในโลก 57 หลังจากที่ผมนอนอ่านส มุดของตาเมื่อคืน และผมก็ได้ใช้เวลาวนเวียนอยู่ในวังวนของความหลัง จนเผลอหลับไปตอนไหนไม่ทราบ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ แม่เรียกตอนเช้ามืด เช้านี้ผมและพี่ชายพากันมาไหว้ลาตาที่สถูป ของตาตามที่คุยกันไว้เมื่อคืน ผมยังคงกลัวสาหรับ การเร่ิมต้นใหม่ในที่ใหม่ ๆ แต่ผมจะพยายาม “ตาครับ ผมจะตั้งใจเรียนนะครับ บ๊ายบาย ครับตา”

58

59 ประวัติผู้เขียน ช่ือ-สกุล นางสาวดวงใจ คะเชนทร เกิดวันท่ี 25 มกราคม 2541 การศึกษา - ชั้นประถมศึกษา โรงเรยี นยงคส์ ุรศี กึ ษา - ชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนโคกสาโรงวิทยา - ปัจจุบันศึกษาในระดับอุดมศึกษา สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษศาสตร และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี

ต่อจากนี้แม้ตาจะจากไปแบบจาผมไม่ได้เลยก็ตาม แตผ่ มยงั คงจดจาทุกเร่อื งราวและทุกช่วงชวี ติ ของผม ท่ีได้มีตาอยู่ในนั้นได้เสมอ หากแม้วันนึงผมมีอันต้องจากไปแบบตาบ้าง ผมกค็ งไม่เสียใจ เพราะผมคิดวา่ คนเราน่าจะมชี ีวติ ยาวนานทส่ี ุดได้ ในความทรงจาของใครซักคนนั่นแหละ...