หน่วยที่2 การออกแบบและการเขียนโปรแกรมเบื้องต้น ม.1

คอื ชดุ คำส่งั สำหรบั คอมพวิ เตอร์ ใหท้ ำงานตามท่เี ราต้องการ

ภาษาโปรแกรมท่คี นเรยี นมากที่สดุ 3 อนั ดับแรก

การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาไพทอน ทบทวนความร้กู อ่ นเรยี น ❏ การวิเคราะห์และกำหนดรายละเอียดของปญั หาตอ้ งดำเนนิ การกอ่ น วางแผนการแก้ปัญหา ❏ การออกแบบวธิ กี ารแกป้ ัญหาโดยใช้รหสั ลำลองหรอื ผงั งานเพื่อทำให้ เข้าใจไดง้ า่ ยในการนำไปปฏบิ ตั ิ ❏ การดำเนินการแกป้ ญั หา เปน็ การนำวธิ แี กป้ ญั หาท่ีได้ออกแบบไวม้ า ดำเนินการ โดยอาจพฒั นาเป็นโปรแกรมเพ่ือแกป้ ญั หา





ทำไมต้องเรียนภำษำไพทอน เขียนงำ่ ย นำไปใชง้ ำนจริงได้ ต่อยอดง่ำย มผี ใู้ ชง้ ำนจำนวนมำก

รูจ้ ักไพทอน ไพทอนเปน็ ภาษาที่งา่ ยตอ่ การเรม่ิ ต้นเรยี นรกู้ ารเขียนโปรแกรม มโี ครงสร้างคำสง่ั ทีไ่ มซ่ ับซอ้ น มชี ดุ คำสง่ั ทท่ี ำงานทางดา้ นกราฟิกให้ เลอื กใชง้ านได้สะดวก สามารถทดสอบการทำงานตามคำสั่ง และ ตรวจสอบผลลัพธ์ได้ทันที นักเรยี นสามารถนำภาษาไพทอนไปใช้ในการ เขยี นโปรแกรมที่ซับซ้อน เพอื่ การทำงานจริงได้

เครอ่ื งมือพฒั นาโปรแกรม มีเครื่องมอื ช่วยในการพัฒนาโปรแกรมท่ีเรยี กวา่ ไอดอี ี (Integrated Development Environment: IDE) ซงึ่ ประกอบด้วยเครือ่ งมอื แก้ไขโปรแกรมตน้ ฉบับ (source code editor) เครอ่ื งมือแก้ไขจดุ บกพร่องของโปรแกรม (debugger) และ เคร่ืองมือช่วยให้โปรแกรมทำงาน หรอื รันโปรแกรม (run) ไพทอนไอดอี ีโดยทั่วไปจะ ทำงานตามคำสั่งไดใ้ น 2 โหมด คือ 1. โหมดสคริปต์ (script mode) 2. โหมดโต้ตอบหรือโหมดอิมมเี ดียท (immediate mode)





ชนดิ ของขอ้ มูล ภาษาไพทอน

ตัวแปร ภาษาไพทอน ตัวแปรในภาษาไพทอน (Variable) คือ ชอ่ื ในลักษณะคำภาษาอังกฤษ ทผ่ี ูเ้ ขยี นโปรแกรมตัง้ ช่ือข้นึ มาเอง สำหรับใชเ้ ก็บคา่ ขอ้ มูลต่างๆ เพ่ือนำไปใช้ งานในสว่ นตา่ งๆของโปรแกรม

การตง้ั ช่อื ตัวแปร ภาษาไพทอน - ขึ้นต้นดว้ ยอักษรภาษาอังกฤษหรอื ตามดว้ ยตัวเลขใดๆก็ได้ อยา่ งน้อย 1 ตัว - หา้ มเว้นวรรค และหา้ มใช้สัญลกั ษณ์พเิ ศษ นอกจาก underscore ( _ ) เทา่ นั้น - ชือ่ ตัวอักษรจะคำนึงถงึ ความแตกต่างระหว่างอักษรตัวพิมพ์ใหญ่กับตัวพมิ พ์เลก็ - การตัง้ ชือ่ จะตอ้ งไม่ซ้ากับคำสงวน - ควรจะตัง้ ชื่อทีม่ คี วามหมายสอดคลอ้ งกับขอ้ มูล ให้ผู้อ่านสามารถเข้าใจได้ง่าย - ห้ามใช้เครอ่ื งหมายเหล่านี้ในการตั้งช่ือตัวแปร !,@, #, $, %, ^, &, *, (, ), -, =, \\, |, +, ~

คำสงวน ในภาษาไพทอน

เร่มิ ต้นเขยี นโปรแกรมภาษาไพทอน คำสั่งแสดงผล print() print() เปน็ คำสัง่ ชนิดฟงั กช์ ัน (function) ทำหนา้ ทแ่ี สดงสงิ่ ที่อยู่ภายในเครอ่ื งหมายวงเล็บ ( ) ออกทางจอภาพ ใหส้ ังเกตผลลัพธ์ ท่ีไดว้ า่ ไม่มเี ครื่องหมาย “ ”

เร่มิ ตน้ เขียนโปรแกรมภาษาไพทอน คำสั่งแสดงผล print()

เริม่ ต้นเขียนโปรแกรมภาษาไพทอน กจิ กรรมที่ 3.1 ให้นักเรยี นพมิ พ์คำส่งั ต่อไปน้ลี งในคอนโซลแล้วสงั เกต ผลลพั ธ์ที่ได้วา่ เหมือนหรอื แตกตา่ งกนั อย่างไร และเพราะเหตใุ ด print(\"3+5\") print(3+5)

ตัวอยา่ งที่ 3.2 คำสงั่ รับข้อมลู เขา้ ทดลองพิมพค์ ำส่ังต่อไปนใ้ี นคอนโซล แลว้ กด RUN กำหนดใหต้ วั แปร name name = \"Ying\" มคี ่าเปน็ \"Ying” print(name) แสดงคา่ ในตัวแปร name ออกมาทางจอภาพ จะไดผ้ ลลพั ธ์คือ Ying ซงึ่ ก็คอื คำวา่ Ying

ชวนคิด 1. Ying เป็นขอ้ มูลชนิดใด เพราะเหตุใด String ขอ้ ความ 2. ถา้ เปลี่ยนบรรทัดแรกเปน็ name = 2 ผลจากการใชค้ ำสั่ง print(name) เป็นอย่างไร 2