งานวิวาห์จิ้งจอก

บทท่ี 3 ส า ย รุ้ ง (อนาคตของผมท่ีวาดไว…้ มีเธออย่ใู นนนั้ เสมอเลยนะ) 50 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

เจคิลเป็นคนวางแผนการไปเท่ยี วในครง้ั นีท้ งั้ หมด คาสึมิบอกเขาว่า ‘ไม่ว่าจะไปท่ีไหน ถ้าเป็นกับเจเจ ฉันโอเค หมดน่นั แหละค่ะ’ แลว้ ก็หายตวั ไปเคลียรก์ ารบา้ นมหาลยั และเอกสาร ของโรงหนังล่วงหน้าเพ่ือไม่ใหม้ ีใครทางานแทนส่วนของเธอ ปริมาณ งานท่ีเพิ่มขึน้ เป็นสองเท่านีเ้ องทาให้คาสึมิหัวหมุนมาก ขนาดเชา้ วัน เดนิ ทาง เธอพง่ึ กวาดทกุ อย่างบนโตะ๊ ลงกระเป๋ าเสยี ดว้ ยซา้ ไป เจคิลมารบั หญิงสาวท่ีบา้ น จากนนั้ จึงพากันขึน้ รถไฟออกจาก โตเกียวเท่ยี วเชา้ สดุ ทนั ทีท่คี าสมึ ทิ ิง้ ตวั ลงบนเบาะโดยสาร เธอก็รูส้ กึ งว่ งมากจนตอ้ ง พริ้มตาลง เธอได้ยินเจคิลพยายามอธิบายอะไรบางอย่างแต่ก็ จบั ใจความไม่ไดม้ ากนกั “หม่บู า้ นท่ีจดั งานเทศกาลค่อนขา้ งจะชนบทมาก เพราะอย่าง นนั้ เราตอ้ งแวะพกั ท่เี รียวกงั ในเมืองใกลๆ้ ครบั แลว้ คอ่ ยน่งั รถบสั ไป…” ป!ุ เสียงศีรษะกระทบผนงั หอ้ งโดยสารทาใหช้ ายหน่มุ หยดุ พดู ทงั้ ท่ี ยงั ไม่จบประโยค สาวนอ้ ยของเขาผลอยหลบั ไปแลว้ 51 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

ชายหน่มุ อมยิม้ ใชม้ ือชอ้ นศีรษะของเธอมาหนุนไหลข่ องตวั เอง จดั ท่าทางใหห้ ญิงสาวรูส้ ึกสบายขึน้ พรอ้ มกบั ยกเสือ้ คลุมใหเ้ ธอใชแ้ ทน ผา้ ห่ม คาสึมิขดตัวเขา้ กอดแขนเขาเหมือนลูกแมวน้อยโหยหาไออุ่น ท่าทางนนั้ ทาใหเ้ จคิลเอ็นดูมาก แมร้ ถไฟจะเทียบชานชาลาก็ยังทาใจ ปลกุ เธอไม่ลง จนกระท่งั เสียงประกาศเตือนจากเจา้ หนา้ ท่ีดงั ขึน้ เขาถึงตดั ใจ เขยา่ ตวั เธอเบาๆ ชายหนุ่มหยิบสัมภาระทั้งหมดมาสะพายไว้เอง กระชับมือ คาสึมิไวแ้ น่น ค่อยๆ ประคองคนสะลึมสะลือเดินลงก่อนรถไฟจะออก จากสถานีพอดี พวกเขาแวะทานมือ้ เท่ียงท่ีรา้ นอาหารญี่ป่ ุนแบบดั้งเดิมใกล้ สถานรี ถไฟซ่งึ ค่อนขา้ งไดร้ บั ความนยิ มในหมคู่ นทอ้ งถ่ิน กลิ่นซปุ หอมๆ ทาใหห้ ญิงสาวตน่ื เตม็ ตา และพอทานเบนโตะซ่งึ ป ร ะ ก อ บ ไ ป ด้ว ย อ า ห า ร ขึ ้น ช่ื อ ข อ ง เ มื อ ง ไ ป ส อ ง ก ล่ อ ง ก็ ร า ว กั บ ไ ด้ ชารจ์ แบตเต็มท่อี ีกครง้ั จงึ พากนั เดินเลน่ รอบๆ กอ่ นเขา้ พกั ท่เี รียวกงั พวกเธอแวะรา้ นขนมหลายรา้ น ซือ้ ของฝากเต็มไปหมด ลองกิน ซอฟตค์ รมี มทั ฉะขึน้ ช่ือ แลว้ คอ่ ยเขา้ ไปขอพรท่ศี าลเจา้ ประจาเมือง 52 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

คาสึมิโยนเหรียญแล้วหลับตาอธิษฐาน แสงแดดยามบ่าย สะทอ้ นเรือนผมสีแดงเป็นประกาย “ยิม้ อะไรเหรอคะ ไม่ขอพรเหรอ” เธอเลิกคิว้ เอ่ยถามเจคิลซ่ึง เอาแตจ่ อ้ งมาไมว่ างตา ชายหนมุ่ สา่ ยหนา้ ดวงตาฉายแววเอ็นดู “แคค่ ิดวา่ ...ผมของเธอสวยจงั เลยครบั ” หญิงสาวน่งิ ไป “....” กอ่ นหนา้ นี้ มีหลายครง้ั ท่ีมอิ แุ ละซานะชมว่าผมของเธอสสี วย ‘มนั แดงเหมอื นแอปเปิ้ลเลย ดจี งั นา้ ’ ‘ไมต่ อ้ งกดั ใหผ้ มเสยี ดว้ ย อจิ ฉาอา่ …’ แต่เธอรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่ามีคนเคยชมเธอก่อนหน้านี้… คนท่ที าใหเ้ ธอรกั ผมของตวั เองมากจนไมเ่ คยดดั หรือยอ้ มใดๆ เลย ‘พคี่ ดิ วา่ ผมของคาสมึ จิ งั สวยมากเลยละ่ ’ ใครบางคนท่เี ธอทาหลน่ หายไปในความทรงจา 53 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

และน่าแปลก...เจคิลกลบั ทาใหเ้ ธอคิดถึงใครคนนั้นขึน้ มาอีก ครง้ั นึง ทงั้ สองคนจงู มือกนั ไปรา้ นยกู าตะ มันเป็นรา้ นเก่าแก่แห่งเดียวในย่านนี้ มีผา้ หลากหลายแบบ แ ต่ ยัง คง เ ส น่ ห์อัน เ ป็ น เ อ ก ลัก ษ ณ์ข อ ง ล ว ดล า ย ดั้ง เ ดิ ม เ อ า ไ ว้อ ย่าง ครบถว้ น คาสมึ ิเลือกชุดยูกาตะสีม่วงปักลวดลายดอกไมส้ ดใสเขา้ กนั กบั สตี าของเธอไดอ้ ยา่ งรวดเรว็ สว่ นคนท่ีใชเ้ วลานานกลบั เป็นเจคิล เพราะไม่ว่าเขาใสอ่ ะไรก็ดู ดไี ปเสียหมด… “คดิ ยงั ไงบา้ งครบั ” “หลอ่ ค่ะ” “แลว้ ตวั นลี้ ะ่ …” “หลอ่ คะ่ ” 54 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

ไม่ว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรมา คาสึมิก็เอาแต่พยักหน้ารบั แลว้ ตอบวา่ “หลอ่ ค่ะ” ดังนัน้ กว่าการเลือกครง้ั นีจ้ ะเสร็จสิน้ ก็เกือบส่ีโมงเย็นแลว้ ทัง้ สองคนจึงตดั สนิ ใจเอาสมั ภาระไปเก็บท่เี รยี วกงั กอ่ น พวกเธอพักหอ้ งเดียวกัน แต่ถึงอย่างนัน้ หอ้ งพักก็ถูกแบ่งเป็น สดั สว่ นชดั เจน เจคิลใหพ้ ืน้ ท่ีส่วนตัวกับเธอในการแต่งตัว ความใส่ใจในเร่ือง เล็กนอ้ ยเหลา่ นีท้ าใหห้ ญิงสาวยมิ้ ไม่หบุ คาสมึ ิเปลี่ยนมาสวมยูกาตะ ถกั เปียแลว้ มวยผมขึน้ ไป ปักดว้ ย ปิ่นสีทองประดบั จลี้ ายจงิ้ จอกนอ้ ยแลว้ มองตวั เองหนา้ กระจกพกั ใหญ่ เธอตดั สินใจจะแต่งหนา้ ใหมเ่ พ่อื ใหเ้ ขา้ กบั โทนสีโดยรวมของชดุ มือบางควานหาเคร่ืองสาอางในกระเป๋ าเดินทาง ก่อนจะชะงกั กึกเม่ือพบกบั วตั ถบุ างอยา่ ง “น่มี นั …” ของชิน้ นนั้ ทเี่ ธอยงั ไมไ่ ดเ้ ปิดดู 55 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

คาสึมิมุ่นคิว้ คงเป็นเพราะตอนกวาดทุกอย่างลงกระเป๋ าน่ัน แหละทาใหเ้ ผลอเอาติดมาดว้ ย เธอรีบแต่งหนา้ ใหเ้ สร็จ พบว่ายงั เหลือเวลานิดหน่อยก่อนจะถงึ เวลาท่รี ถบสั ไปหม่บู า้ นจดั งานเทศกาลจะออก หญิงสาวแกะห่อกระดาษสนี า้ ตาลดว้ ยความสงสยั เตม็ ท่ี ชนั้ นอกสดุ … ชนั้ ถดั เขา้ มา... ยิ่งเขา้ ใกลข้ องท่ีอยู่ขา้ งใน ใจของเธอก็เตน้ ถ่ีระรวั ราวกบั กาลงั ปลดลอ็ คลิน้ ชกั ความทรงจาแสนสาคญั จนถึงชนั้ สดุ ทา้ ย… ดวงตาสมี ่วงเบกิ กวา้ งดว้ ยความตกใจ เจคิลน่งั รออย่ทู ่หี อ้ งโถงของเรยี วกงั ตอนท่เี สียงฝีเทา้ อนั คนุ้ เคยดงั ขึน้ “แตง่ ตวั เสรจ็ แลว้ เหรอครบั ทนั เวลาพอดีเล----” เสียงของชายหน่มุ ขาดหายกระทนั หนั … 56 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

ร่างระหงในชุดยูกาตะสีม่วงขับผิวขาวใหโ้ ดดเด่นน่นั สวยมาก กจ็ รงิ ...แตส่ ิ่งท่ที าใหเ้ ขารูส้ กึ เหมอื นโดนมนตส์ ะกด คือหนา้ กากลวดลาย จิง้ จอกบนใบหนา้ ของเธอ “...” “...” “ไปกนั รยึ งั คะ เจเจ?” หญิงสาวเปรย ทาให้เขาส่งมือออกไปทั้งท่ีสติยังไม่กลับมา สมบรู ณด์ ี “เชญิ ครบั …” ระหวา่ งทางไปหมบู่ า้ นขา้ งๆ พวกเขาเงียบมาก เจคิลไมร่ ูว้ า่ คาสมึ กิ าลงั คิดอะไร แต่มนั ราวกบั ว่าเธอกาลงั อยาก ใชเ้ วลากบั ตนเอง รสบสั จอดท่หี มบู่ า้ นซ่งึ กาลงั มเี ทศกาลดดู อกไมไ้ ฟกนั ครกึ ครืน้ หม่บู า้ น...ท่คี าสมึ เิ คยอาศยั อยสู่ มยั เดก็ ๆ 57 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

คง เ ป็ น ก า ร โ ก ห ก ห า ก บ อ ก ว่ า เ ข า ไ ม่ ไ ด้จ ง ใ จ พ า เ ธ อ ม า ท่ี น่ี เพยี งแต่เจคลิ ไม่คดิ วา่ เธอจะหยิบหนา้ กากอนั นมี้ าสวม… “ฉนั อยากกินแอปเปิ้ลเคลือบนา้ ตาลจงั เลยค่ะ” คาสมึ ิพดู ขึน้ มา เป็นครงั้ แรกหลงั จากพวกเขาออกมาจากเรียวกงั น่นั ทาใหเ้ จคลิ ปรบั สีหนา้ ใหเ้ ป็นปกติ ก่อนยมิ้ รบั “ครบั เอาสิ” เจคิลซือ้ แอบเปิ้ลเคลือบนา้ ตาลใหเ้ ธอ สว่ นคาสมึ ิซือ้ เตา้ หูท้ อด ให้เขา ทั้งสองคนจูงมือกันโดยไรบ้ ทสนทนาท่ามกลางบรรยากาศ สนกุ สนานครนื้ เครง แลว้ จ่ๆู คาสมึ ิกก็ ระตกุ มือใหเ้ ขาเดนิ ตามไปอกี ทาง “จะไปไหนเหรอครบั ดอกไมไ้ ฟจะเร่มิ แลว้ นะ” หญิงสาวยงั คงจงู มือเขาเดินห่างงานเทศกาลออกมาเร่ือยๆ ไป ยงั ทศิ ทางท่ตี วั ตนลกึ ๆ ของทงั้ สองคนคนุ้ เคยดี จนมาหยดุ ท่ภี เู ขาลกู นนั้ เจคิลไม่รูว้ ่าสีหน้าคาสึมิเป็นอย่างไรเพราะเธอสวมหน้ากาก เอาไวต้ ลอดเวลา 58 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

แล้วมือเล็กๆ ก็บีบมือเขาแน่น ก่อนจะเร่ิมก้าวขึน้ บันไดหิน ทลี ะขนั้ … ขนั้ ท่หี นงึ่ ขนั้ ท่สี อง ขนั้ ท่สี าม ราวกบั แตล่ ะกา้ วคอื การเก็บชนิ้ สว่ นความทรงจาขึน้ มาทลี ะชิน้ ตกึ ! ทาไมถึงเกลียดสายฝน...เป็นเพราะเขาจากไปกลางแสงแดด ยามฝนพรา ตกึ ! ทาไมถึงเฝา้ คอยฤดรู อ้ น...เพราะมนั คือช่วงเวลาท่เี ขาอยกู่ บั เธอ ตกึ ! ทาไมถงึ ไม่ชอบการกิ ารคิ งุ ...เพราะมนั คือของโปรดหลงั พวกเขา เลน่ กนั จนเหน่ือย ตกึ ! 59 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

ทาไมหิ่งหอ้ ยจึงมกั ส่องแสงเรืองรองในความฝัน...เพราะมนั คือ สขี องดวงตาคนู่ นั้ ท่เี ธอโหยหาสดุ หวั ใจ ฟิ้ว~ปงุ้ ! ดอกไมไ้ ฟจุดขึน้ ในตอนท่ีทงั้ สองคนขึน้ มาถึงจุดสุดพอดี สีสนั ของมนั ยอ้ มเสน้ ผมสีแดงของคาสมึ จิ นเป็นประกายสม้ ชมพู ห ญิ ง ส า ว ม อ ง ขึ้น ไ ป บ น ท้อ ง ฟ้ า ก่ อ น จ ะ หัน ก ลับ ม า ปลดหนา้ กากออกสวมคนื ใหเ้ จคลิ “เม่ือก่อน...พวกเราก็เคยน่งั ดสู ายรุง้ ดว้ ยกนั จากตรงนีน้ ่ีเนอะ... โชจิ” มมุ ปากของเธอยกขนึ้ เป็นเสน้ โคง้ “....” พวกเขาปล่อยใหม้ ีเพียงเสียงและประกายดอกไมไ้ ฟดงั ขึน้ แทน บทสนทนา จวบจนดอกไมไ้ ฟท่ีสว่างไสวท่ีสุดจางหายไป รอบตวั ของทั้งคู่ จงึ มืดลงอย่างฉบั พลนั มีเพียงแสงของหง่ิ หอ้ ยตวั นอ้ ยเท่านนั้ ท่ที อรบิ หร่ียามค่าคืน 60 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

“นึกว่าเธอลมื ไปแลว้ นะครบั ” โชจิเผยรอยยิม้ อ่อนใจออกมาในท่ีสดุ ในขณะท่ีคาสึมิทิง้ ตัวลง น่งั บนบนั ได เหมอ่ มองดวงดาวบนฟากฟ้า “พอเห็นหนา้ กาก ก็เลยนึกขนึ้ ไดข้ นึ้ มานะ่ ค่ะ” “....” “งานวิวาหจ์ ิง้ จอก...พ่ีปรากฎตัวขึน้ แลว้ ก็หายไปในแสงแดด กลางสายฝน” “...” “แลว้ คราวนี้ พ่จี ะหายไปกบั อะไรเหรอคะ” ดวงตาสมี ่วงสบกบั เขาน่งิ คาสมึ ไิ มใ่ ช่คนโง่ และยงิ่ ไมใ่ ชค่ นไรเ้ ดยี งสา โชจิไม่เปล่ียนไปจากเม่ือสิบกว่าปีก่อนเลยสกั นิด ไหนจะเคร่ือง แตง่ กาย ไหนจะคาบอกเลา่ ของคณุ พอ่ ท่วี ่าเขาไมเ่ คยเหน็ โชจิเลยสกั ครงั้ ‘ลกู เลน่ แลว้ ก็กลบั บา้ นคนเดยี วตลอดเลย’ 61 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

ร่างกายท่ีไม่แก่ลงตามเวลา การปรากฏตวั ในผืนป่ าซ่งึ เป็นท่ีสงิ สถิตของภตู ผีและเทพเจา้ ตามความเช่อื ไรต้ วั ตนในสายตาของคนอ่นื … ไมต่ อ้ งคิดมากยงั รูเ้ ลยวา่ เขาไมใ่ ช่มนษุ ย์ เจคลิ น่งั ลงขา้ งเธอ เกี่ยวปอยผมสีแดงทดั หใู หอ้ ยา่ งอ่อนโยน “ไมไ่ ปแลว้ ละ่ ” “....” “จะไม่ไปจากเธออกี แลว้ ” “....” “จริงอยู่ท่ีว่าในตอนนนั้ การพบกับเธอเป็นแค่เร่ืองบังเอิญท่ีได้ กลนิ่ เด็กมนษุ ยร์ ะหว่างขบวนสง่ ตวั เจา้ สาว” คาสึมิไม่ไดถ้ ามว่าขบวนเจา้ สาวท่ีว่าคืออะไร...เพราะดวงตาสี แดงกบั หางท่ีโผลอ่ อกมาทาใหเ้ ธอเขา้ ใจโดยอตั โนมตั ิ ฝนท่ตี กทงั้ ท่ีแดดออกคอื งานววิ าหจ์ ิง้ จอก โชจิท่ีปรากฏตัวขึน้ ในตอนนั้นเดินออกมาจากขบวนส่งตัว เจา้ สาว 62 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

เขาก็คือจิง้ จอกตนหนง่ึ อย่างแนน่ อน “แต่ถึงมนั จะเป็นเร่ืองบงั เอิญ สาหรบั ผมมนั ก็คือโชคชะตาท่ีได้ พบกบั เธอ” ชายหน่มุ จดั ผมของเธอใหเ้ ขา้ ท่ีเป็นครง้ั สดุ ทา้ ย ทาใหค้ าสมึ ินึก ถงึ ประโยคท่เี ขาเคยพดู ไวเ้ ม่อื นานมาแลว้ ขนึ้ มา ‘สาหรบั พ่แี ลว้ ผมของเธอก็เหมือนกบั ดา้ ยแดง สวยมากเลยละ่ ’ ดา้ ยแดงท่ีชกั พาพวกเขามาเจอกนั … “กลวั รเึ ปลา่ ?” เธอสา่ ยหนา้ ซกุ ตวั ลงในออ้ มกอดของเขาอีกทีเป็นการยนื ยนั อมื ...ขนหางนมุ่ มาก เหมือนทโี่ ชจิเคยบอกไมม่ ผี ดิ เลย “ท่วี า่ จะไม่หายไปแลว้ หมายความว่ายงั ไงเหรอ” “เพราะในตอนนัน้ ยังจัดการอะไรหลายๆ อย่างไม่เสร็จล่ะนะ แตต่ อนนไี้ มม่ ีอะไรตอ้ งหว่ งแลว้ ” “....” “เพราะงนั้ ถงึ ไดอ้ ยากมารบั เธอ” 63 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

“....” “คาสึมิจังเคยคิดไม่ใช่เหรอ ว่าอยากเห็นขบวนเจ้าสาวของ จิง้ จอกสกั ครง้ั ” “จิง้ จอกอา่ นใจไดเ้ หรอคะ” “เปลา่ ครบั รูใ้ จเองตา่ งหาก” “...” คาตอบนนั้ คาสมึ ิบีบแกม้ เขาดว้ ยความมนั เขีย้ ว “เอ๊าะอา่ งอนั้ อ่ะ…” (เพราะอย่างนนั้ น่ะ…) โชจิจบั มือทงั้ สองของเธอขึน้ มาจมุ พิต ดวงตากลบั กลายเป็นสี เขียวอกี ครง้ั “แต่งงานกบั มยั้ ครบั ?” “...” “ไม่ใช่แค่เห็นขบวน แต่ผมจะทาใหเ้ ธอไดน้ ่งั เกีย้ วเจา้ สาวในชุด กิโมโน ขบวนของเธอจะมีสายฝนเป็นเคร่ืองพรางตา...จนกว่าจะถึงงาน ววิ าหข์ องเรา” 64 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

คาพดู ของโชจิทาใหค้ าสมึ ิหวั เราะ เขากาลงั พดู ถงึ เรอื่ งสาคญั เหมือนกบั ใชล้ กู อมหลอกลอ่ เด็กๆ แสงห่ิงหอ้ ยรอบตวั กะพริบระยิบระยบั ราวกบั กาลงั หวั เราะเป็น เพ่อื นเธอ และในช่วงเวลาสน้ั ๆ ท่แี สงหิ่งหอ้ ยสวา่ งไสวท่สี ดุ นนั้ เอง.. “ค่ะ” คาสมึ ิตอบตกลง -จบบรบิ รู ณ-์ 65 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก

1 รม่ วะกาสะ(和傘) คอื รม่ พนื้ เมอื งของประเทศญ่ีป่นุ ท่ที ามาจากของพนื้ บา้ น ผา้ รม่ จะทามาจากกระดาษ ดา้ มจบั และโครงรม่ ทามาจากไมไ้ ผ่ 2 กลอนญ่ีป่นุ ท่ถี กู นามาใชใ้ นการละเล่นไพค่ ารุตะ ประเภททงั กะ (短歌) ซ่งึ เป็น กลอนท่พี บบ่อยและไดร้ บั ความนยิ มท่สี ดุ ใถกู คดั เลือกมาจากกวีทงั้ หมด 100 คน คนละ 1 บทกลอน ซง่ึ กวีทงั้ 100 คนนเี้ กดิ ในชว่ งสมยั ศตวรรษท่ี 7 จนถึงตน้ ศตวรรษท่ี 13 3 ท่นี อนญ่ีป่นุ 4 ไอศกรมี หวานเย็นท่ขี ายดเี ป็นอนั ดบั หน่ึงในประเทศญ่ีป่นุ 5 เท่ยี งคนื 6 โอโตซ้ งั (おとうさん) - คณุ พ่อ 66 | ง า น วิ ว า ห์ จิ้ ง จ อ ก