นิยายเรื่องสั้น นรกชั้น 1

ในหอ้ งเกบ็ ของคนเดียวพร้อมกบั ถุงห่อเตน็ ท์ ผมมองไปท่ีศพ เขาตายไปท้งั ท่ีร่างถูก ฉีกอยา่ งง้นั หรอ มนั คงจะทรมานมาก ผมกาลงั จะเกบ็ ศพ แต่กม็ ีคนเปิ ดประตูเขา้ มา “ฉนั ปลอ่ ยใหเ้ ธอทามนั คนเดียวไม่ไดห้ รอก” คุณอรันเป็นคนเขา้ มา “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมทาเองคนเดียวได”้ เขาไม่กลวั ท่ีจะติดเช้ือหรือไง “ไม่ไดห้ รอก ฉนั เองกเ็ ห็นดว้ ย ถา้ แค่สัมผสั กก็ ลายเป็นพวกมนั เราคงตาย กนั นานแลว้ จริง ๆ นน่ั แหละ” คุณอรันเขา้ มาช่วยเราเกบ็ ศพ เราเอาร่างของเขาเกบ็ เขา้ ไปในถุง และทา ความสะอาดเลือดบนพ้นื ดว้ ยน้ายาถูพ้ืนและผา้ ข้ีริ้ว ในหอ้ งเกบ็ ของคอ่ นขา้ งมีของ พร้อมใช้ ทาใหก้ ารเกบ็ ศพผา่ นไปไดง้ ่าย “เธอดูจะไม่กลวั เลยนะ” เราเคยเห็นอะไรแบบน้ีมาต้งั แตเ่ ดก็ มนั ไม่ใช่ความทรงจาที่ผมอยากจะร้ือ ฟ้ื นมนั หรอก เราเลือกที่จะเงียบ ไม่ตอบอะไร “ฉนั กไ็ ม่ไดอ้ ยากจะถามเร่ืองส่วนตวั เธอหรอก กแ็ ค่คิดวา่ เธอเดก็ เกินไปที่ จะตอ้ งมาเห็นอะไรแบบน้ี” “ผมเคยเห็นมาก่อนแลว้ ” คุณอรันทาหนา้ แปลกใจกบั คาตอบของเรา แลว้ กไ็ ม่ไดถ้ ามอะไรตอ่ อีก จน เราเกบ็ กวาดเสร็จ คุณอลนั แบกศพข้ึน “คุณจะเอาศพไปไหน?” “เอาไปไวข้ า้ งนอก” “คุณจะเอาไปโยนทิ้งหรอ?” “ไม่ ฉนั ไม่ทาอยา่ งง้นั กแ็ คไ่ ปวางไวม้ ุมอีกฟากของตึก”

แลว้ คุณอรันกย็ กศพไปวางไวม้ ุมตึก จริง ๆ เราไม่คอ่ ยเห็นดว้ ยหรอกที่จะ วางศพเขาไวต้ รงน้ี ถึงมนั จะดูโหดร้ายแตก่ เ็ พอ่ื ความปลอดภยั ของทุกคน คุณอรันยนื ไวอ้ าลยั ใหก้ บั ศพของเคท “พอ่ กาลงั ทาอะไรอยหู่ รอคะ?” เสียงของเดก็ ผหู้ ญิง “อา้ ว..ลูกพอ่ ต่ืนกนั แลว้ หรอ” คุณอรันหนั ไปตอบพร้อมกบั ยมิ้ ไปดว้ ย “พอ่ กาลงั ..” “น่ี! เอม็ เบอร์ เอม็ ม่า แม่บอกอยา่ เพิง่ มารบกวนพอ่ เขาไง” คุณรินเดินเขา้ มาตามลูกๆ “กพ็ วกเราอยากเลน่ กบั พอ่ ” พวกเธอพดู พร้อมกนั “แลว้ พอ่ ทาอะไรอย?ู่ ” เอม็ ม่าถาม “ลูกๆ มาช่วยพอ่ ทางน้ีดีกวา่ ” คุณอรันเล่ียงที่จะตอบพวกเธอ แลว้ กพ็ าไปทางหอ้ งเกบ็ ของ “ฝากดว้ ยนะ พอ่ หนุ่ม” คุณอรันหนั มาบอกเราก่อนไป เฮอ้ ..ช่างเถอะ ท่ีเหลือกแ็ ค่หาอะไรมาปิ ดศพ ไว้ ไม่ใหพ้ วกเดก็ สนใจกพ็ อ [ ฟิ ว ] “กินผมสิ..กินผม” ผมไดย้ นิ เสียงของเคทพดู คาน้ีซ้าไปซ้ามาในฝันก่อนจะลืมตาต่ืนข้ึน ผมโนม้ ตวั ข้ึน ผมกาลงั นอนอยใู่ นเตน็ ท์ รู้สึกเพลีย ผมหนั ไปทางซา้ ยเห็นโรสกาลงั นงั่ อ่าน หนงั สืออยู่ โรสเองกห็ นั มามองผมเหมือนกนั

“เป็นไงบา้ ง ฟิ ว?” โรสถามข้ึนพร้อมกบั ปิ ดหนงั สือลง “ยงั รู้สึกเพลียอยนู่ ่ะ” ผมตอบกลบั เธอ “ไหนฉนั ขอดูหน่อย” โรสเอามือมาจบั ที่หนา้ ผากผม เธออยใู่ กลผ้ มมาก “นายไม่รู้สึกเวยี นหวั หรือปวดหวั ใช่ไหม?” “กไ็ ม่นะ” “ง้นั กด็ ีแลว้ หิวไหม เด๋ียวฉนั ไปเอาอาหารมาให”้ โรสเปิ ดเตน็ ทแ์ ลว้ ออกไป ผมเห็นแสงของอาทิตยเ์ ริ่มตกดิน คงจะเยน็ แลว้ ผมหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมาดูเวลาตอนน้ี 17:38 น. และดูขา่ วสารบนอินเตอร์เน็ต แต่ ตอนน้ีอินเตอร์เน็ตใชก้ ารไม่ไดแ้ ลว้ เหมือนกบั วา่ ถูกตดั สญั ญาณ ผมเกบ็ โทรศพั ท์ แลว้ นอนตอ่ ผมไดก้ ลิ่นบะหมี่ หอมจงั “มาแลว้ จะ้ ” โรสเขา้ มาในเตน็ ทพ์ ร้อมกบั ถว้ ยบะหมี่สาเร็จรูปกบั น้าด่ืม 1 ขวด “น้ีจะ้ ระวงั ร้อนดว้ ยนะ” “ขอบคุณ” ผมรู้สึกหิวมากจึงรีบกินโดยไม่ทนั ระวงั “ร้อน ๆ” บะหม่ีร้อน ๆ อยใู่ นปาก ผมพยายามหายใจออกใหบ้ ะหมี่ในปากหายร้อย แลว้ กลืน “กบ็ อกวา่ มนั ร้อนไง ฮ่า ๆ” โรสหวั เราะออกมาอยา่ งมีความสุข ทาผมหวั เราะตามไปดว้ ย “ดีใจนะที่นายไม่เป็ นไร” “อืม..”

โรสทาใหผ้ มรู้สึกดีข้ึนเยอะเลย หลงั จากเจอเร่ืองสยองก่อนหนา้ ผมแทบจะ เป็นบา้ ไป “อิ่มไหม?” โรสถามข้ึนหลงั จากที่ผมกินเสร็จ ผมพยกั หนา้ ตอบโรสไป และรุกข้ึนยนื เดินออกมาจากเตน็ ท์ ผมสูดลมหายใจเขา้ เตม็ ปอด เพอื่ ใหผ้ มรู้สึกดีข้ึน “เฮ ฟิ วนายต่ืนแลว้ ” ไมคเ์ ดินเขา้ มาทกั เราเป็นคนแรก และซีกบั ปี เตอร์กเ็ ดินตามมา “นายดีข้ึนแลว้ ใช่ไหม?” ซีถามต่อ “อืม ฉนั ดีข้ึนแลว้ ” ทาไมปี เตอร์ดูอยหู่ ่างจงั ทาหนา้ ดูกงั วล “เลิกระแวงไดแ้ ลว้ น่ะ! กเ็ ห็นแลว้ วา่ ฟิ วไม่ไดต้ ิดเช้ือ” ไมคห์ นั ไปพดู ใส่ปี เตอร์ “ติดเช้ือ?” ปี เตอร์คิดวา่ ผมจะติดเช้ือจากเคทหรอ “ไม่มีอะไรหรอก อยา่ ไปใส่ใจเลย” ซีหนั มาพดู กบั ผม และคนอ่ืน ๆ กเ็ ร่ิมเดินมาหาผม ทุกคนถามถึงเร่ืองที่ เกิดข้ึนในหอ้ ง ผมกอ็ ธิบายกบั ทุกคนถึงเร่ืองที่เกิดข้ึนขา้ งในหอ้ งรวมถึงเร่ืองที่เผลอ หลบั ไปดว้ ย “น่ากลวั จงั ” คุณลินดาพดู ข้ึน “สรุปแลว้ มนั เป็นผลมาจากการข่วนอยา่ งง้นั หรอ” คุณอรันถามข้ึน ผมเองกย็ งั ไม่แน่ใจ แต่กห็ าเหตุผลอ่ืนไม่ไดเ้ หมือนกนั “โทรศพั ทใ์ ครยงั ใชอ้ ินเตอร์เน็ตไดไ้ หม ของฉนั มนั ไม่มีสญั ญาณละ่ ” ทุกคนเริ่มหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาดู

“ไม่มีสัญญาณ” ซีพดู ข้ึน “ฉะ..ฉนั กด็ ว้ ย” ปี เตอร์พดู ต่อ “Me too” ไมคพ์ ดู เหมือนทุกคนจะเป็นกนั หมด “แปลก ตอนบ่ายฉนั ยงั ดูอยเู่ ลย” คุณอลนั พดู เท่ากบั วา่ เรากไ็ ม่สามารถรับรู้เรื่องภายนอกไดแ้ ลว้ น่ะสิ “มนั เกิดอะไรข้ึนกนั ?” “คงเพราะเหตุการณ์น้ีมนั คงบานปลายจนทาอินเตอร์เน็ตลม้ ไปกไ็ ด”้ ซีพดู ตอบผม “คงทาไดเ้ พียงเอาตวั รอดไปเร่ือยๆ อยา่ งไร้ความหวงั ” หลงั จากที่ซีพดู เสร็จ ทุกคนกเ็ งียบไป มนั ปฏิเสธไม่ไดเ้ ลยกบั สิ่งท่ีซีพดู ออกมา แต่เราจะอยแู่ บบไปไดน้ านแค่ไหนกนั ตอนน้ีเริ่มมืดแลว้ ผมเดินมาดูศพของเคท ผมไม่รู้วา่ ผมควรจะรู้สึกยงั ไงดี มนั หดหู่นะ ที่ตอ้ งมาเห็นชายวยั รุ่นมาตายต่อหนา้ อยา่ งสยดสยอง ผมไม่รู้วา่ ตอนท่ีเขา ฉีกร่างของตวั เองมนั จะรู้สึกทรมานแค่ไหน ไม่สิ อาจจะไม่รู้สึกอะไรกไ็ ด้ ตอนท่ีเขา พดู “กินผมสิ” แววตาของเขา ดูวา่ งเปล่า เหมือนกบั วา่ จิตใจของเขามนั หลุดออกจาก ร่างไป เขาไม่แมแ้ ต่จะร้องหรือทาเสียงทรมานอะไรออกมา ถึงแมไ้ สจ้ ะถูกดึงออกมา อยา่ งน้นั กต็ าม ผมยนื ไวอ้ าลยั ใหก้ บั เคท ขอใหน้ ายไปเกิดใหม่ในภพภูมิท่ีดีกวา่ ผม ไม่ไดเ้ ชื่อในเรื่องชาติหนา้ หรอก ผมแคซ่ ึมซบั มาจากคนรอบตวั เวลาไวอ้ าลยั คนตาย มกั พดู ไวอ้ าลยั ประมาณน้ีกนั แต่ถา้ ชาติหนา้ มีจริง กค็ งไม่มีชาติไหนน่าอยอู่ ีกตอ่ ไป แลว้ ล่ะ “มนั คงจะสยองน่าดูนะ เสียใจดว้ ยนะที่ตอ้ งมาเจออะไรแบบน้ี”

ไมคเ์ ขา้ มาคุยกบั ผม “มนั น่ากลวั มากเลยล่ะ” “ฉนั คิดวา่ มนั อาจจะติดตานายไปตลอดชีวิต แต่ฉนั เชื่อวา่ นายจะตอ้ งผา่ นไป ไดแ้ น่ อยา่ ไดย้ อมแพเ้ ชียว” ไมทพ์ ดู พร้อมกบั ตบไหล่เราเบา ๆ “ขอบใจ..” “Never give up!” ไมคย์ กนิ้วโป้งข้ึน พร้อมกบั ทาหนา้ เก๊กหล่อใส่ มนั จะซ้ึงอยแู่ ลว้ แทๆ้ “ฮึ ๆ” แตก่ ข็ อบใจมากจริง ๆ ผมกลบั เขา้ มาดูในหอ้ งเกบ็ ของอีกคร้ัง แลว้ กก็ วาดสายตาทวั่ หอ้ ง รวมถึงจุด ที่เคท ผมเร่ิมนบั จานวนอาหารที่เหลืออยู่ และลองคานวณดู จานวนคนตอ่ ม้ือ เราจะ อยไู่ ดอ้ ีกแค่ 1 - 2 วนั ถา้ ภายในสปั ดาห์น้ียงั ไม่มีความช่วยใดมาช่วยล่ะก็ คงอดตายกนั ก่อน คุณอรันเดินเขา้ มาในหอ้ ง “นายคิดเร่ืองอาหารอยสู่ ินะ” “ใช่ครับ ผมกาลงั คานวณมนั อย”ู่ “คิดวา่ อาหารจะหมดเมื่อไหร่?” คุณอรันพดู พร้อมกบั ไปพงิ กาแพงขา้ งประตู “ไม่เกิน 2 วนั กน็ ่าจะหมดละครับ” “หวงั วา่ จะมีคนมาช่วยเราก่อนนะ” “หวงั เหมือนกนั ครับ.. ผมไดย้ นิ มาวา่ คุณเป็นคนเกบ็ ศพของเคท” “อา่ ..ใช่ ฉนั เป็นคนเกบ็ แต่แจค็ กช็ ่วยดว้ ยนะ” แจค็ กเ็ ป็นคนเล่าใหผ้ มฟังเองนน่ั แหละ “ขอบคุณมากนะครับ ท่ีไม่โยนเขาลงไป”

“ไม่เป็นไร ๆ ฉนั ทาอยา่ งง้นั ไม่ไดห้ รอก มนั โหดร้ายเกินไป...นายคิดวา่ มนั เป็นความผดิ ของนายหรอ?” “ผมเองกพ็ ดู ไม่ถูกเหมือนกนั ผมทาใหเ้ พ่ือนของเขาตอ้ งตายก่อนหนา้ น้ี แลว้ ตวั เขาเองผมก.็ .” “ช่วยไม่ได.้ .?” คุณอรันเดินเขา้ มาจบั ไหลผ่ ม และจอ้ งตาผม “ฟังนะฟิ ว นายชื่อฟิ วสินะ มนั ไม่ใช่ความผดิ ของนาย ฉนั ไม่รู้หรอกนะ วา่ เรื่องก่อนหนา้ น้ีมนั เกิดอะไรข้ึน แตก่ ารที่นายช่วยไม่ได้ ไม่ไดห้ มายความวา่ เป็น ความผดิ ของนาย ถา้ นายยงั รู้สึกผิด รู้สึกตอ้ งรับผดิ ชอบต่อทุก ๆ ชีวติ ท่ีตายต่อหนา้ นาย จิตใจของนายซะเองท่ีจะแตกสลายก่อนท่ีจะตายเพราะพวกมนั ” “ครับ..” ผมพดู พร้อมกบั พยกั หนา้ แลว้ คุณอรันกป็ ลอ่ ยมือออกจากไหล่ผม และ กลบั ไปพิงกาแพงเหมือนเดิม “เฮอ้ ..มนั อาจจะฟังดูไร้หวั จิตหวั ใจไปหน่อย แต่มนั คือความจริง การที่นาย รู้สึกผดิ มนั กด็ ี มนั หมายความวา่ ความเป็นมนุษยใ์ นตวั นายยงั มีอยู่ แต่อยา่ ไดเ้ กบ็ มนั มากเกินไป นายตอ้ งชงั่ น้าหนกั มนั ดี ๆ จาคาฉนั ไว”้ ผมรู้วา่ คุณอรันพยายามพูดเพือ่ เตือนสติเรา แต่มนั กย็ งั รู้สึกผดิ อยดู่ ี หลงั จาก ท่ีคุณอรันพดู เสร็จ กเ็ ดินออกไป แต่กห็ ยดุ อยหู่ นา้ ประตู “แต.่ ..” ผมหนั หนา้ ไปมองทางคุณอรัน “ฉนั คิดวา่ คนท่ียอมเสี่ยงชีวติ ของตวั เอง เพียงเพอื่ ความสบายใจของคนอื่น เป็นคนที่ดีมากเลยละ่ ” หลงั จบประโยค คุณอรันกเ็ ดินออกไป มนั เป็นเพียงแค่คาพดู ส้นั ๆ

แตม่ นั กส็ ร้างกาลงั ใจใหก้ บั ผมมากเหลือเกิน รวมถึงโรสและไมทก์ ่อนหนา้ น้ีดว้ ย ขอบคุณจริง ๆ ผมคงตอ้ งกา้ วขา้ มมนั ไปใหไ้ ด้ ผมรู้สึกวา่ ความคิดและทศั นคติของผม มนั โตข้ึนมาบา้ งแลว้ ล่ะ

ช้นั ท่ี 6 เรอื โนอาห์

[ 3 วนั ต่อมำ ] ตอนน้ีเวลา 2 ทุ่ม อาหารของเราหมดไปต้งั แตเ่ มื่อวานแลว้ แตล่ ูก ๆ ของ คุณอรันยงั ไดก้ ินอยู่ เพราะคุณอลนั และคุณรินเลือกที่จะเสียสละอาหารของพวกเขา ใหก้ บั พวกเธอ และตอนน้ีเรากาลงั วางแผนที่จะไปหาเสบียงเพ่ิม ซ่ึงโรสกเ็ สนอวา่ เรา สามารถหาอาหารเพมิ่ ไดจ้ ากหอ้ งพกั ท้งั หมดในช้นั 10 “อะ่ ...โทษทีนะ ฉนั ลืมไปวา่ ฉนั ไม่มีกญุ แจเปิ ดหอ้ งพวกน้นั ” โรสพดู ข้ึน “ไม่เป็นไรครับคุณหนู ผมมีวธิ ีอย”ู่ แจค็ พดู ตอ่ “ฉนั มีกญุ แจหอ้ ง 1120 เธอเอาไปสิ” คุณลุงบรู๊คพดู พร้อมกบั หยบิ กญุ แจใหโ้ รส “ขอบคุณคะ่ ” เราวางแผนกนั วา่ จะลงไปช้นั ที่ 10 ในวนั พรุ่งน้ีเชา้ หากเราพบพวกมนั ไม่กี่ ตวั เราจะฆ่าพวกมนั แต่หากมนั มีมากกวา่ 10 ตวั เราจะกลบั มาวางแผนรับมือใหม่ อาวธุ ท่ีเรามีตอนน้ี กม็ ีแค่ ขวางจากตูด้ บั เพลิง และมีดทาอาหาร 2 เล่ม “แลว้ จะมีใครไปบา้ ง?” “ฉนั แน่นอนอยแู่ ลว้ ” คุณอรันตอบเป็ นคนแรก “ผมดว้ ย” แจค็ พดู ต่อ “ฉนั ดว้ ย” โรสพดู ต่อ “ไม่ไดค้ รับ คุณหนูจะตอ้ งอยขู่ า้ งบนน้ี ใหเ้ ป็นหนา้ ท่ีของผชู้ ายดีกวา่ ครับ” แจค็ หนั มาปฏิเสธโรส “นายไม่ใช่เจา้ ของชีวติ ฉนั นะ ฉนั จะไป”

“แต.่ .” “ไม่แตอ่ ะไรท้งั น้นั ฉนั ดูแลตวั เองไดน้ ่า” จริง ๆ ผมเห็นดว้ ยกบั แจค็ แตก่ ไ็ ม่อยากบงั คบั โรสหรอก “ไม่เป็นไรหรอกแจค็ เช่ือในตวั โรสเถอะ” ผมหนั ไปพดู กบั แจค็ เราจะปกป้องโรสกนั “ครับ..” แจค็ ตอบเหมือนจาใจ เขาดูเป็นห่วงโรสมาก “ง้นั ตอนน้ีกม็ ีแค่ 4 คน” “พวกเรากจ็ ะไปดว้ ย” ซีพดู ต่อ “คนยงิ่ เยอะ ยงิ่ มีประโยชน์” ไมทพ์ ดู ต่อ “ปี เตอร์นายกจ็ ะไปดว้ ยหรอ?” “ชะ..ใช่ ฉนั จะไป” ปี เตอร์ตอบดว้ ยน้าเสียงที่ดูไม่ค่อยมนั่ ใจ แต่เดิมแลว้ ปี เตอร์กเ็ ป็นคนท่ี คอ่ นขา้ งข้ีระแวงและข้ีกลวั มากอยแู่ ลว้ ถา้ เขาเลือกที่จะไม่ไป ผมกพ็ อจะเขา้ ใจเขา “ฉนั ดีใจนะ ท่ีนายจะไปดว้ ย เราทุกคนจะกลบั มาอยา่ งปลอดภยั ” หลงั จากจบการวางแผน เราทุกคนกแ็ ยกยา้ ยกนั ไปนอน คุณลุงบรู๊คและคุณ ลินดามาเขา้ เวรเฝ้ายามคืนน้ีแทนพวกเรา เพ่ือใหพ้ วกเรามีแรงเตม็ ท่ีในเชา้ วนั พรุ่งน้ี [ เช้ำวนั ต่อมำ ] *พร่ึบ ๆ ๆ* เสียงเหมือนกบั ใบพดั ขนาดใหญ่ท่ีหมุนดว้ ยความเร็วสูง กาลงั ดงั ข้ึนเร่ือย ๆ “ทุกคน! ตื่นเร็ว เฮลิคอปเตอร์” เสียงของคุณลินดาดงั ข้ึน

ผมรีบตื่นข้ึน และมองข้ึนไปบนฟ้า ในที่สุด สิ่งท่ีเราทุกคนหวงั กนั มาโดย ตลอดกเ็ กิดข้นึ ความช่วยเหลือนน่ั เอง “เรารอดแลว้ ๆ” คุณลินดากระโดดโลดเตน้ อยา่ งมีความสุข และคนอื่น ๆ กย็ นื โบกไมโ้ บก มือเรียกกนั ผมหนั ไปเห็นคนกาลงั จบั เตน็ ทไ์ วอ้ ยู่ “มาช่วยจบั เตน็ ทห์ น่อย ลูก ๆ ของฉนั ยงั หลบั กนั อยเู่ ลย!” คุณอรันตะโกนข้ึน “ผมมาช่วยแลว้ ๆ” ผมเขา้ ไปช่วยคุณอรันจบั เตน็ ทไ์ วจ้ นเฮลิคอปเตอร์ลงจอดเสร็จ พวกเขาลง จอดอีกฝั่งหน่ึงของตึก ฝั่งท่ีมีศพเคทอยู่ มีคนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์คนหน่ึง “สวสั ดีครับ ผมเป็นคนจาก องคก์ รโนอาห์” เป็นผชู้ ายใส่ชุดทหารสีดา “องคก์ รโนอาห์?” คุณลินดาถามข้ึน “ใช่ครับ เราเป็นองคก์ รท่ีถูกก่อต้งั มาเพือ่ รับมือกบั สถานการณ์ในตอนน้ี ครับ” “เป็นองคก์ รของรัฐบาล?” ซีถามตอ่ “ไม่ใช่ครับ สมาชิกของรัฐบาลตายหมดแลว้ ครับ รวมถึงนายกรัฐมนตรี ดว้ ย” “ง้นั นี่เป็นองคก์ รของใคร?” ซีถามอีกคร้ัง “ของคุณอีลอน บราวครับ” อีรอนบราว?

“ผมไม่มีเวลามาอธิบายอะไรมาก พวกคุณในน้ีไม่มีใครถูกพวกมนั กดั หรือ ถูกขว่ นใช่ไหมครับ?” “มะ..มีคนถูกข่วนคนหน่ึง แต่ตอนน้ีเขาตายไปแลว้ ” ปี เตอร์พดู ตอบกลบั “มนั เป็นเพราะการข่วนหรอครับ?” ผมถามข้ึนในทนั ที เพราะผมคาใจมานานแลว้ กบั สาเหตุการตายของเคท “ใช่ครับ คนท่ีถูกพวกมนั ขว่ น จะฉีกร่างกายของตวั เองใหพ้ วกมนั กิน ส่วน คนท่ีถูกกดั จะกลายเป็นพวกมนั ผมเสียใจดว้ ยครับแต่เราช่วยอะไรเขาไม่ไดแ้ ลว้ แต่ ผมช่วยพวกคุณได้ บนเฮลิคอปเตอร์สามารถข้ึนไดแ้ ค่ 6 คนเท่าน้นั ผมจะพาพวกคุณ ไปท่ีศนู ยห์ ลบภยั ท่ีเราจดั เตรียมไว้ ผหู้ ญิง เดก็ และคนชราข้ึนมาก่อนเลยครับ ส่วนคน ที่เหลือเราจะกลบั มารับอีกคร้ังครับ” คุณลุงบรู๊คและคุณยายคาร่า ข้ึนฮอไปก่อน “ง้นั คุณกจ็ ะไม่ไดไ้ ปดว้ ยน่ะสิ” คุณรินคุยกบั คุณอรัน “ฉนั ไม่เป็นไรหรอก ฝากดูแลลูก ๆ ดว้ ยนะ” “ไม่นะอรัน” “ฉนั รักเธอนะริน..” คุณอรันจูบคุณรินหลงั พูดเสร็จ “ฉนั กร็ ักนาย” คุณลินดาพดู กลบั หลงั จูบเสร็จ “พอ่ จะไม่ไดไ้ ปดว้ ยหรอคะ?” เอม็ เบอร์กบั เอม็ ม่าถามข้ึน คุณอรันกม้ ตวั ลงไปหาพวกเธอ “เดี๋ยวพอ่ กจ็ ะตามลูก ๆไปนะ ไม่ตอ้ งห่วง..” “แลว้ ทาไมพอ่ ไม่มาดว้ ยเลยล่ะคะ”

เอม็ ม่าถามตอ่ พวกเธอเริ่มร้องไหง้ อแง คุณอรันโอบกอดพวกเธอทนั ทีหลงั เห็นน้าตา “ขอโทษดว้ ยนะ เอม็ เบอร์ เอม็ ม่า พอ่ ไปดว้ ยไม่ไดจ้ ริง ๆ แต่ไม่ตอ้ งกงั วล นะ พอ่ จะตามลูก ๆ ไปแน่นอน พอ่ สัญญา” “ฮือ ๆ” “พอ่ รักลูก ๆนะ” คุณอรันอุม้ พวกเธอข้ึนเฮลิคอปเตอร์ “ฝากดูแลพวกเธอดว้ ยนะริน” “อ้ืม..นายตอ้ งมีชีวิตรอดกลบั มาหาพวกเรานะ” “อืม ฉนั สัญญา” คุณอรันบอกลาพวกเขา และคุณรินกเ็ ดินข้ึนฮอตามลูกไป “ยงั เหลืออีกที่หน่ึงครับ” ชายชุดทหารพูด เหลือคุณลินดากบั โรส “เธอข้ึนไปเถอะ ฉนั แก่กวา่ เธอนะ” คุณลินดาหนั มาบอกกบั โรส โรสชะงกั ไปพกั หน่ึงก่อนจะหนั มามองแจค็ กบั ผม แจค็ มองโรสเหมือนกบั อยากจะบอกใหเ้ ธอข้ึนไป แตส่ ายตาของเขาดูกงั วลมาก จนผมเร่ิมไม่แน่ใจแลว้ วา่ เขาอยากใหเ้ ธอไป “เร็ว ๆ เขา้ ผมมีเวลาไม่มาก” ชายชุดทหารพดู เร่งพวกเธออีกคร้ัง โรสยงั คงมองแจค็ อยู่ จนเธอเร่ิม ตดั สินใจ และหนั ไปทางคุณลินดา “คุณข้ึนไปเถอะค่ะ ฉนั ยงั มีคนที่ตอ้ งดูแล” โรสตอบกลบั คุณลินดา คุณลินดามองโรสอยพู่ กั หน่ึงก่อนจะข้ึนไป “ขอใหพ้ วกเธอปลอดภยั นะ” คุณลินดาหนั มาพดู อีกคร้ัง

“คะ่ ” โรสพดู พร้อมกบั พยกั หนา้ ตอบ แลว้ คุณลินดากเ็ ดินเขา้ ไปนงั่ ประจาที่ “เราตอ้ งไปแลว้ ขอใหพ้ วกคุณทุกคนปลอดภยั นะครับ เราจะรีบกลบั มารับ ใหเ้ ร็วที่สุด” หลงั จากชายชุดทหารพดู เสร็จ กป็ ิ ดประตู ใบพดั เริ่มหมุน เฮลิคอปเตอร์เร่ิม บิน และออกห่างจากตึกไป จากไปจนพน้ สายตา ตอนน้ีเราเหลือกนั อยู่ 7 คน แผนที่วางไว้ ถูกยกเลิกไป เพราะในช้นั 10 เรา ไดย้ นิ เสียงพวกมนั เยอะมากข้ึนกวา่ ตอนแรก คงเป็นเพราะเสียงของเฮลิคอปเตอร์ ทา ใหพ้ วกมนั ข้ึนมาบนช้นั 10 กนั ทุกคนจึงตดั สินใจกนั วา่ จะอดทนรอพวกเขากลบั มา รับอีกคร้ัง ดีกวา่ ออกไปเส่ียงติดเช้ือ ทนอดอาหารอีกสักวนั สองวนั กค็ งไม่เป็นไร

ช้นั ท่ี 7 เปน็ อาหาร ?

[ 1 วนั ต่อมำ ] ในตอนน้ีเวลาบ่ายโมงกวา่ ๆ เราดูเวลาจากนาฬิกาของคุณอรัน โทรศพั ท์ ของพวกเราทกุ คนแบตหมดกนั หมดแลว้ สภาพทุกคนตอนน้ีเริ่มแยข่ ้ึน ไม่ค่อยมีใครมี แรงจะทาอะไรกนั พวกเราเร่ิมบ่นหิวกนั บ่อยข้ึน น่ีเป็นวนั ท่ี 3 แลว้ ที่เราอดอาหาร และน้า “ฉนั เคยไดย้ นิ มาวา่ คนเราสามารถอดอาหารไดถ้ ึง 3 สัปดาห์” ซีพดู ข้ึน “แตฉ่ นั รู้สึกหิวมากเหมือนผา่ นมา 1 สัปดาห์เลย” ไมทต์ อบกลบั “มนั เพ่ิงจะผา่ นมา 3 วนั เอง” ผมพดู ตอ่ แต่มนั รู้สึกหิวมากเหมือนผา่ นมา 1 สัปดาห์จริง ผมไม่คิดวา่ เราจะ ทนไดถ้ ึง 3 สัปดาห์หรอก “แต่เราขาดน้าไดแ้ ค่ 4 วนั เท่าน้นั นะ” ซีพดู ตอ่ “ถะ..ถา้ เราขาดน้า 4 วนั จะเป็นยงั ไง” ปี เตอร์ถามข้ึน “เรากต็ ายไง” คาตอบของซีทาเรากงั วลกนั มากข้ึน “ไม่หรอก อีกไม่ก่ีชวั่ โมงพวกเขาอาจจะกลบั มารับเรากไ็ ด”้ โรสพดู ข้ึน “ใช่ อดทนไวก้ ่อนนะทุกคน” คุณอรันพดู ตอ่ [ เวลำ 17:33 น. ]

จนถึงตอนน้ีกย็ งั ไม่วแี่ ววของเฮลิคอปเตอร์เลยสกั ลา ผมรู้สึกหิวมากจนทน ไม่ไหวแลว้ คอกร็ ู้สึกแหง้ มาก อยากไดน้ ้าสักขวด ผมทนไม่ไหวแลว้ “จะไม่รอแลว้ เราตอ้ งทาอะไรสกั อยา่ ง” “ฉนั เห็นดว้ ย” ซีตอบ “แลว้ เราจะทายงั ไงละ่ จากตรงน้ีฉนั ยงั ไดย้ นิ เสียงพวกมนั เตม็ ช้นั 10 อยเู่ ลย” โรสพดู ข้ึน พวกเรานงั่ คิดกนั อยสู่ ักพกั ผมเริ่มรุกข้ึนยนื ลองไปสารวจดูรอบ ๆ ดู ผมเดินมาดูหนา้ ประตูของทางเขา้ ช้นั 10 จริงอยา่ งท่ีโรสวา่ เสียงพวกมนั ยงั เตม็ ไป หมด ไดย้ นิ เพียงแต่คาวา่ เลือด ผมกลบั ข้ึนมาบนดาดอีกคร้ัง และมายนื ดูท่ีระเบียง และมองลงไปท่ีระเบียงของหอ้ งช้นั 10 ความสูงจากดาดฟ้าลงไปท่ีระเบียง “จะเป็นไปไดไ้ หม ถา้ เราปื นจากตรงน้ี ลงไปท่ีระเบียง” ทุกคนเร่ิมรุกข้ึนมาดูตรงระเบียง ตรงที่ผมยนื “ผมคิดวา่ เป็นไดน้ ะครับ” แจค็ พดู พร้อมมองไประเบียง “ตะ..แต่ฉนั วา่ มนั เส่ียงเกินไป ถะ..ถา้ พลาดนิดเดียวเท่ากบั ตายเลยนะ” ปี เตอร์พดู ตอ่ “เฮ! แต่ถา้ ไม่หาอะไรกินเรากจ็ ะตายเหมือนกนั นน่ั แหละ” ไมทต์ อบกลบั ปี เตอร์ “ละ..แลว้ ใครจะลงไปละ?” ปี เตอร์ถาม “ผมจะลงไปเอง” แจค็ เสนอตวั เอง ที่จะลงไปเอง โรสทาท่าทีเหมือนไม่อยากใหแ้ จ็คไป แต่ก็ ไม่ไดพ้ ยายามจะหา้ มอะไร เราเอาผา้ ห่มมาผกู เป็นเชือด ผกู กบั ระเบียงของดาดฟ้าลง ไปทางระเบียงของหอ้ งช้นั 10 เราเริ่มจากหอ้ งฝั่งดา้ นหนา้ ของโรงแรมหอ้ งทางขวา สุด

“ฉนั คิดวา่ มนั แน่นแลว้ ล่ะ” คุณอรันพดู พร้อมกบั ลองดึงถ่วงน้าหนกั ดว้ ยตวั เขาเองดู “นายพร้อมหรือยงั ” คุณอลนั หนั มาถามแจค็ [ 5 นำทกี ่อนหน้ำ ] “นายแน่ใจนะแจค็ ” “อืม ผมแน่ใจ” แจค็ ตอบกลบั ผมพร้อมกบั พยกั หนา้ และมองผมดว้ ยสายตาท่ีดูมน่ั ใจ “ผมรู้วา่ คุณหนูเป็นห่วงผมมาก แตถ่ า้ ผมไม่ทา เรากจ็ ะอดตายกนั ” ผมกไ็ ม่ไดอ้ ยากหา้ มเขาหรอก ผมแคอ่ ยากจะมาถามเขาใหแ้ น่ใจน่ะ “ปื นกระบอกน้นั ยงั อยกู่ บั นายไหม?” “ครับ ผมเกบ็ คืนจากคุณต้งั แตว่ นั น้นั แลว้ ” “นายไดบ้ อกคนอ่ืนเรื่องปื นไหม” “ไม่ครับ มีแค่คุณหนูกบั คุณฟิ วเท่าน้นั ท่ีรู้” “ทาไมถึงไม่บอกทุกคนล่ะ?” “ผมไม่คิดวา่ การบอกทุกคน จะเป็นเรื่องที่ดีหรอกนะครับ ผมไวใ้ จแค่พวก คุณเท่าน้นั ” ผมคิดวา่ สิ่งท่ีแจ็คพดู มาอาจจะถูกกไ็ ด้ จึงไม่ไดค้ า้ นอะไร “แลว้ ปื นมีกระสุนเท่าไร” “15 นดั ครับ” “โอเค..ฉนั จะลงไปกบั นายดว้ ย” “คุณฟิ ว..” “ลงไปคนเดียวมนั เสี่ยง ถา้ เกิดเจอพวกมนั นายคนเดียวอาจจะโดนมนั เล่น งานกไ็ ด้ ฉนั จะลงไปดว้ ย ไม่ตอ้ งเถียง”

“ขอบคุณครับ” “อืม ไม่เป็นไร” [ ณ ปัจจุบนั ] “พร้อมแลว้ ครับ” แจค็ ตอบกลบั คุณอรัน “ฉนั กจ็ ะลงไปดว้ ย” ผมหยบิ ขวานจากตูด้ บั เพลิงมาดว้ ย “ระวงั ตวั กนั ดว้ ยนะ อยา่ โดนพวกมนั กดั หรือข่วนเชียว” โรสพดู พร้อมกบั เขา้ มากอดพวกเรา “เราจะไม่เป็ นไร” ผมพดู กบั โรส เพื่อใหเ้ ธอรู้สึกสบายใจข้ึน หลงั จากที่ผมพูดเสร็จ ผมกป็ ี นลง ไปเป็นคนแรก ตอนน้ีแสงของ พระอาทิตยเ์ ริ่มหายไปแลว้ ขา้ งในหอ้ งกม็ ืดมาก ไม่มี แสงของหลอดไฟเลย ผมพยายามมองลอดผา่ นประตูกระจกเขา้ ไปขา้ งใน แต่กไ็ ม่เห็น คนหรืออะไรขยบั ท้งั น้นั ผมบอกใหแ้ จค็ ลงมา “คิดวา่ ไม่น่ามีอะไรนะ ลงมาได”้ แจค็ ค่อย ๆ ปื นลงมา ผมเดินเขา้ ไปเล่ือนประตู *กึก ๆ* “มนั ลอ็ ค แจค็ ” ทาไงกนั ดีล่ะเน่ีย ตอ้ งพงั กระจกอยา่ งง้นั หรอ “ผมจดั การเอง” เขาจะทาอะไรน่ะ แจค็ หยบิ คลิปหนีบผมออกมา และแหยม่ นั เขา้ ไปในรู กญุ แจ อยา่ บอกนะวา่ เขากาลงั สะเดาะลอ็ คประตู “เสร็จแลว้ ครับ” “นี่กถ็ ือเป็นพ้ืนฐานของพอ่ บา้ น?”

“ถูกตอ้ งครับ” ถามจริง!? “ผมจะเปิ ดประตูละ่ นะครับ ระวงั ตวั ไวต้ ลอดนะครับ” ผมพยกั หนา้ ตอบไป แจค็ คอ่ ย ๆ เลื่อนประตูออก ผมกบั แจค็ เราเดินเขา้ ไป ในหอ้ งอยา่ งชา้ ๆ ผมพยายามกวาดสายตาดูทว่ั หอ้ ง ไม่มีใครอยทู่ ี่น่ี แจค็ เดินไปเชค็ กลอนประตูของหอ้ ง มนั ยงั ลอ็ คอยู่ แจค็ ช้ีนิ้วไปทางหอ้ งน้า ผมกบั แจค็ เขา้ ไปเปิ ด ประตูหอ้ งน้าอยา่ งระมดั ระวงั และค่อย ๆ ดูขา้ งใน “ไม่มีอะไร ปลอยภยั ล่ะครับ” *ฟิ้ ว..* ผมถอนหายใจดว้ ยความโล่งใจสุด ๆ ผมกาลงั เดินไปเปิ ดสวติ ชไ์ ฟ “ค่อยมองอะไรเห็นหน่อย” “อาหารจะอยใู่ นตูเ้ ยน็ กบั ตูล้ ิ้นชกั ขา้ ง ๆ นะครับ” ผมเปิ ดตูเ้ ยน็ เจอกบั อาหารแช่เยน็ 2 กล่อง เคร่ืองดื่มน้าเปล่า 2 และน้าอดั ลม อีก 2 ขวด ส่วนในตูล้ ิ้นชกั กม็ ีขนม 2 ห่อ กบั ขนมปัง แต่ดูเหมือนวา่ ขนมปังจะ หมดอายแุ ลว้ ผมเพ่งิ นึกข้ึนได้ เรื่องหมดอายุ ผมรีบตรวจวนั หมดอายขุ องอาหารท่ี เหลือ “ขอบคุณพระเจา้ ” อาหารยงั ไม่หมดอายุ ผมหยบิ น้าเปลา่ มาด่ืมในทนั ที ในระหวา่ งที่กาลงั กระดกน้าอยู่ ผมเพิง่ นึกถึงคนขา้ งบน ผมหยดุ ด่ืมในทนั ที “เกือบกินหมดไป..แจค็ นายกด็ ่ืมดว้ ยสิ” ผมยนื่ น้าดื่มใหก้ บั แจค็ “ขอบคุณครับ” แจค็ กร็ ีบด่ืมเหมือนกนั อะ..หมดไปละ 1 ขวด “ขอโทษทีครับ ผมคอแหง้ มาก ทนไม่ไหวจริง ๆ” “ไม่เป็นไรหรอก ยงั เหลืออีกต้งั 3 ขวด ยงั เหลืออีกต้งั หลายหอ้ ง”

ผมห “ทุกหอ้ งจะถูกจดั เตรียมอาหารไวแ้ บบน้ีทุกหอ้ งครับ” แจค็ หนั มาอธิบายกบั ผม แตอ่ าหารพวกน้ีมนั เยอะเกินไปที่จะถือปี นข้ึนไป นะเน้ีย “นายพอจะมีถุงหรือกระเป๋ าไหม” “ใชถ้ ุงน้ีกไ็ ดค้ รับ” แจค็ พดู พร้อมกบั หยบิ ถุงสีดาให้ “หืม..นายเอามาจากไหนน่ะ?” “จากถงั ขยะน่ะครับ” “หะ้ ..?” “ถุงใหม่น่ะครับ มนั ไม่ไดถ้ ูกใส่ขยะมาก่อน” “ออ้ ..โอเค” ผมเกบ็ อาหารท้งั หมดเขา้ ถุง และเรากป็ ี นกลบั ข้ึนไปท่ีดาดฟ้า คุณอรันยนื รอ ควา้ เราข้ึนไป และคนอ่ืน ๆ กก็ าลงั ยนื รอเราอยู่ “พวกนายปลอยภยั นะ ไม่ไดเ้ จอพวกมนั ใช่ไหม?” คุณอรันถาม “พวกนายไม่ไดบ้ าดเจบ็ ตรงใช่ไหม?” โรสถามตอ่ “พวกเราปลอดภยั ดี ไม่เป็นไร มาดูนี่สิ” ผมเปิ ดถุงอาหารใหท้ ุกคนดู ทุกคนดูดีใจที่อาหารพวกน้ี “แตด่ ูเหมือนจะไม่พอ สาหรับทุกคนนะ” ไมทพ์ ดู ข้ึน “เดี๋ยวพวกเราจะลงไปหาเพ่มิ จากหอ้ งอ่ืนอีก ไม่ตอ้ งห่วง” ผมบอกกบั ทุกคน แจค็ หยบิ อาหารกบั น้าไปใหค้ ุณหนูก่อนเป็นคนแรก “คุณหนู เชิญกินก่อนเลยครับ”

แจค็ พดู กบั โรส “ขอบคุณนะแจ็ค แตฉ่ นั อดทนรอกินพร้อมทุกคนดีกวา่ ” โรสตอบกลบั “ฉนั เห็นดว้ ยนะ อดทนรอฟิ วกบั แจค็ เอาอาหารมาพอสาหรับทุกคนก่อน แลว้ ค่อยกินกนั ดีกวา่ ” ไมคพ์ ดู ตอ่ “งะ..ง้นั ขอฉนั กินก่อนไดไ้ หม” ปี เตอร์ถามกบั โรส “เฮ!” ไมคเ์ ขา้ ควา้ ไหล่ของปี เตอร์ “อดทนหน่อยสิ อยา่ มาทาอยา่ งน้ี” “กฉ็ นั ทนไม่ไหวแลว้ มนั หิวเหลือเกิน” ปี เตอร์พดู พร้อมทาท่าปวดทอ้ ง “อดทนอีกหน่อยน่า..” ไมคพ์ ยายามพดู กบั ปี เตอร์ แต่เหมือนปี เตอร์จะยงั ไม่ยอม “อยา่ มาทาตวั เห็นแก่ตวั ไดไ้ หม! คนอ่ืนกห็ ิวเหมือนกนั นายจะมานงั่ กินคน เดียวต่อหนา้ ทุกคนหรือไง คิดถึงความรู้สึกคนอ่ืนบา้ ง” ซีตะคอกใส่ปี เตอร์ “กเ็ ธอไม่กินเอง ฉนั กแ็ คข่ อกินก่อนกเ็ ท่าน้นั นายทนไดก้ ท็ นไปดิ!” ปี เตอร์พดู ตะคอกกลบั ซี “เดี๋ยวพวกนายใจเยน็ ก่อน” ผมกบั ไมทพ์ ยายามเขา้ ไปหา้ มพวกเขา ผมพยายามแยกซีออกมา “ชกั จะมากเกินไปละ่ คิดถึงแต่ตวั เอง เห็นแก่ตวั !” ซียงั คงพดู ใส่ปี เตอร์ “พอเลยซี หยดุ !”

ผมพยายามพดู หา้ มซี แตซ่ ีกย็ งั ดูโมโหปี เตอร์มากอยดู่ ี “ใจเยน็ ปี เตอร์ นายอดทนหน่อยสิ เดี๋ยวกไ็ ดก้ ินแลว้ ” ไมคพ์ ยายามพดู หา้ มปี เตอร์ แต่พวกเขากย็ งั คงทะเลาะกนั อยู่ “เฮย้ ! ถา้ ยงั ไม่หยดุ ทะเลาะกนั ฉนั จะเอากาป้ันนี่ซดั ไปท่ีหนา้ พวกนาย จะ เอาใหก้ รามไม่มีแรงเค้ียวขา้ วสกั คาเลย คอยดูสิ” คุณอรันตะโกนข้ึน มือของคุณอรันกาแน่น เหมือนกบั พร้อมที่ซดั หนา้ พวก เขาจริง ๆ ซีกบั ปี เตอร์เลิกทะเลาะกนั ทนั ที พวกเขาแยกยา้ ยกนั ไปอยคู่ นละที่ ผมเดิน ไปหาไมค์ “ฝากดูแลพวกน้นั ดว้ ยนะ ฉนั จะรีบลงไปหาอาหารมาให”้ “ไม่ตอ้ งห่วงฟิ ว เดี๋ยวฉนั จดั การเอง นายกร็ ะวงั ตวั ดว้ ยละ่ ” หลงั คุยกบั ไมคเ์ สร็จ ผมกเ็ ดินไปหาโรสกบั แจค็ “อยา่ งนอ้ ยคุณหนูกด็ ื่มน้าก่อนเถอะครับ” แจค็ พดู กบั โรส “ไม่เป็นไรจะ้ ฉนั ยงั ทนไหวอย”ู่ โรสตอบกลบั “ด่ืมสักอึกกไ็ ดโ้ รส ไม่เป็นไร” ผมพดู กบั พวกเขา “ใช่ครับ สกั อึกกย็ งั ดี” แจก็ พยายามพดู กลอ่ มโรส “กะ..กไ็ ด”้ ในท่ีสุดโรสกย็ อมสักที เธอดื่มน้าไปแค่ 1 อึกจริง ๆ “คุณหนูกินอีกหน่อยสิครับ” แจค็ พดู ตอ่ “ไม่ดีกวา่ ..” โรสตอบกลบั

“พอเถอะแจค็ เรารีบไปเอาอาหารดีกวา่ ” “แตว่ า่ ..” แจค็ ยงั คงอยากใหโ้ รสกินเยอะ ๆ “ฉนั ไม่เป็นไรแจค็ ขอบคุณนะ” โรสพดู พร้อมกบั จบั มือของแจค็ แจค็ ละเลิกความพยายามท่ีจะกลอ่ มโรส และรุกข้ึนยนื “ระวงั ตวั กนั ดว้ ยนะ..” โรสพดู อีกคร้ัง ก่อนที่เราจะไป “ครับ” แจค็ ตอบกลบั โรสไปเหมือนจาใจยอม แลว้ กเ็ ดินตรงมาท่ีระเบียงกบั ผม ผมเห็นคุณอรันกาลงั มดั ผา้ ห่มกบั ระเบียงของดาดฟ้าใหต้ รงกบั หอ้ งถดั ไปอยู่ “พวกนายพร้อมแลว้ สินะ?” คุณอรันถามพร้อมกบั กาลงั เชค็ ความแน่นของผา้ ห่มที่ผกู กบั ระเบียง “ครับ เราพร้อมแลว้ ” แจค็ ตอบคุณอรัน “ขอบคุณท่ีพดู หา้ มเพ่อื นผมนะครับ” “ไม่เป็นไร แต่ดูเพ่อื นนายดี ๆ หน่อย” คุณอรันตอบกลบั “ครับ” ผมพดู พร้อมกบั พยกั หนา้ ตอบ “โอเค ฉนั คิดวา่ ระเบียงอาจจะรับน้าหนกั ของพวกนายไม่ไหวกไ็ ด้ เพราะ ง้นั ฉนั จะจบั ระเบียงไวใ้ หต้ อนที่พวกนายปี นนะ ตอนปี นกพ็ ยายามมีสติตลอดเวลา ดว้ ยล่ะ” “ขอบคุณครับ” “ครับผม” “ขอใหพ้ วกนายปลอดภยั ”

หลงั จากคุยกบั คุณอรันเสร็จ แจค็ มีปื นพก 1 กระบอกกบั มีดทาอาหาร 1 เลม่ ส่วนผมกม็ ีขวาน เราลงมาหาอาหารต่อท่ีหอ้ งที่ 2 ผมพยายามมองเขา้ ไปในหอ้ งผา่ น ประตูกระจก สภาพในหอ้ งดูเหมือนกบั หอ้ งแรกที่เราสารวจ ดูเรียบร้อยเหมือนไม่มี คนอยู่ เราทาทุกอยา่ งเหมือนเดิม สะเดาะประตู เช็คขา้ งในหอ้ ง เช็คกลอนประตูหอ้ ง และเชค็ หอ้ งน้า เมื่อมน่ั ใจแลว้ วา่ ปลอดภยั ผมถึงเปิ ดสวติ ชไ์ ฟของหอ้ งแลว้ กข็ น อาหารใส่ถุงดาออกมา เราทาอยา่ งน้ีเหมือนเดิมทุกหอ้ ง จนมาถึงหอ้ งท่ี 4 เรากาลงั เตรียมตวั อยขู่ า้ งบน “หอ้ งสุดทา้ ยละแจค็ ทุกคนจะไดก้ ินขา้ วกนั แลว้ ” “ครับผม ในที่สุด” แจค็ ดูอารมณ์ดีข้ึน คงเป็นเพราะโรสจะไดก้ ินขา้ วสินะ “สู้ ๆ หอ้ งสุดทา้ ยแลว้ ” คุณอรันพดู ใหก้ าลงั ใจเราอีกคร้ัง เราลงไปท่ีระเบียงของหอ้ งท่ี 4 ผมพยายาม มองลอดประตูกระจกเขา้ ไปในหอ้ งเหมือนเดิม “ไม่มีอะไรนะ..” “ไม่ครับ ประตูหอ้ งน้าเปิ ดอยู่ แจค็ พดู พร้อมกบั ช้ีไปทางหอ้ งน้า “คุณฟิ วเตรียมตวั นะครับ” แจค็ กาลงั สะเดาะกลอนประตูกระจก “เดี๋ยวก่อน ๆ เราไปหอ้ งอื่นดีกวา่ ไหม หอ้ งน้ีมนั ดูเสี่ยงไป” ผมพยายามพดู เปล่ียนใจแจค็ “มนั จาเป็นครับ ถา้ เกิดวา่ หอ้ งท่ีเหลือมีพวกมนั อยลู่ ะ่ ครับ?” “ถา้ เป็นง้นั จริง เรากห็ าอาหารเพ่ิมไม่ไดอ้ ีกแลว้ ” “ใช่ครับ เพราะง้นั เราจะปล่อยใหอ้ าหารแมแ้ ตก่ ล่องเดียวเสียไปไม่ได้ ดูจาก ตรงนี่ อาจจะไม่มีหรือมีพวกมนั แค่ตวั เดียวกไ็ ด้ เราฆ่ามนั ไดค้ รับ” “เอากเ็ อาวะ”

ผมจาใจตอบตกลงไป “พร้อมนะครับ?” แจค็ พดู พร้อมกบั ควกั ปื นพกจากดา้ นหลงั ออกมา “ถา้ ยงิ ปื น มนั จะไม่แห่กนั พงั ประตูเขา้ มาหรอ?” “กถ็ า้ จาเป็นครับ อยา่ ลืมนะครับวา่ แค่เราโดนขว่ นกต็ าย” ใช่...แค่โดนขว่ น เรากจ็ ะตายในไม่ชา้ แคโ่ ดนข่วนเท่าน้นั “ผมจะเปิ ดละ่ นะครับ” แจค็ ค่อย ๆ เล่ือนเปิ ดประตูออกชา้ ๆ ผมกาขวานในมือแน่น เตรียมท่ีจะฟัน พวกมนั ในทนั ทีท่ีเห็น เราเดินยอ่ งเขา้ ไปใน ผมพยายามมองทุกซอกทุกมุมของหอ้ ง เราเชค็ จนทวั่ เหลือกแ็ ตห่ อ้ งน้าท่ีเปิ ดอยู่ ผมไดก้ ลิ่นอะไรบางอยา่ งท่ีฉุนมาก มนั เหมือนกบั อะไรเน่าตายสักอยา่ ง แจค็ เดินนาผมไปทางหอ้ งน้า ผมเดินตามหลงั แจค็ ไป ขา้ งในหอ้ งน้าน้นั มืดมาก “ผมจะเปิ ดไฟหอ้ งน้านะครับ” แจค็ กระซิบบอกผมเบา ๆ ผมพยกั หนา้ ตอบไป แลว้ แจค็ กก็ ดสวติ ชไ์ ฟ ทนั ที ท่ีแสงของหลอดไฟสวา่ งข้ึน สิ่งแรกที่เห็นคือรอยเลือดรากยาวจากหนา้ หอ้ งไปถึงอ่าง น้าขา้ งขา้ งในหอ้ ง บนอ่างมีร่างของผหู้ ญิงที่ถูกฉีกไสฉ้ ีกพงุ ออกมา ทนั ทีท่ีเห็น กลิ่น ของศพกลบั ฉุนจมูกแรงในทนั ที ภาพของเคทตอนตาย น้นั ยอ้ นกลบั มาอีกคร้ัง ผมลม้ ลงและอาเจียนออกมา ส่ิงที่ออกมาจากปาก มีเพียงแต่น้ายอ่ ยจากกระเพาะ ผมเริ่ม หายใจไม่เป็นจงั หวะ “คุณฟิ ว! ทาใจดี ๆ ไวค้ รับ” แจค็ พดู พร้อมกบั ลูบหลงั ผม “ค่อย ๆ หายใจครับ” ผมพยายามต้งั สติอีกคร้ัง และพยายามปรับจงั หวะลมหายใจใหม่ ใชเ้ วลาอยู่ สักพกั “ฉนั ไม่เป็นไรแลว้ ล่ะ”

ผมพยายามรุกข้ึนยนื “แน่ใจนะครับ?” “อืม ๆ” ผมพดู พร้อมกบั รีบเดินออกมาจากหอ้ งน้า และไปที่ระเบียงเพือ่ สูดอากาศ ขา้ งนอก แจค็ เปิ ดไฟของหอ้ ง แลว้ กเ็ กบ็ อาหารท้งั หมดในหอ้ งออกมา “เหมือนเธอจะเป็นคนพกั ของหอ้ งน่ีนะครับ คุณโอเคข้ึนหรือยงั ครับ” “อืม..ฉนั โอเคข้ึน ฉนั ยงั ไม่ชินกบั การเห็นไสข้ า้ งในคนเท่าไหร่” แตแ่ จค็ ดูไม่มีอาการอะไรเลยกบั ศพเมื่อก้ี เขาดูไม่เหมือนเดก็ อายุ 18 “นายเคยเห็นมาก่อนหรอ?” ผมถามแจค็ ไปตามตรง แจค็ ยนื เงียบไปพกั หน่ึง “เคยครับ” “เห็นมากี่คร้ัง?” ผมถามต่ออีกคร้ัง “เอาไวค้ ุยทีหลงั ดีกวา่ ครับ ผมอยากใหค้ ุณหนูไดก้ ินอาหารแลว้ ” เขาเลี่ยงที่จะตอบผม ใจจริงผมกไ็ ม่ไดอ้ ยากถามเรื่องส่วนตวั หรอก เพียงแต่ เขาดูแตกต่างจากวยั รุ่นทว่ั ไปเกิน จนผมอยากรู้ความเป็นมาของเขา แจค็ ปื นข้ึนดาดฟ้า ไปพร้อมกบั ถุงอาหาร ผมปื นตามข้ึน “ข้ึนมาชา้ จงั เกิดอะไรข้ึนหรือเปล่า?” คุณอรันถาม “เราเจอศพในหอ้ งน้าน่ะครับ หลอ่ นถูกข่วนน่ะครับ” แจค็ ตอบคุณอรัน คุณอรันหนั มามองทางผม “นายไม่เป็ นไรนะ?” “ครับ ผมโอเคข้ึนแลว้ ล่ะ” คุณอรันตบหลงั ผมเบา ๆ “ไปกินขา้ วเถอะ พวกเขาอุ่นอาหารรอพวกนายล่ะ”

ผมมองไปทางพวกเขา ทุกคนกาลงั แบ่งอาหารกนั อยู่ “พวกนายข้ึนมาแลว้ !” ทนั ทีที่โรสหนั มาเห็นเรา เธอกร็ ีบวง่ิ เขา้ มากอดเราทนั ที “พวกนายปลอดภยั ใช่ไหม?” โรสถามกบั พวกเรา เธอกอดผมแน่นจงั ผมรู้สึกเขินนิดหน่อยนะเน่ีย “ชะ..ใช่ เราไม่เป็นไร” ผมตอบกลบั โรส “เราปลอดภยั ดีครับ ผมไดอ้ าหารมาครบสาหรับทุกคนแลว้ ดูสิ” แจค็ พดู พร้อมโชวอ์ าหารในถุง “เยยี่ มเลย เอามาสิ เด๋ียวฉนั เอาไปอุน่ ให้ พวกนายไปพกั กนั ก่อนเลย” โรสพดู พร้อมกบั หยบิ อาหารไปอุน่ ในหอ้ งเกบ็ ของ ผมกบั แจค็ แลว้ ก็ คุณอรันเดินไปนง่ั ร่วมวงกบั เพื่อนของผม “พวกนายปลอดภยั ดีนะ?” ไมทพ์ ดู ข้ึน “ครับ เราปลอดภยั ดี” แจค็ ตอบกลบั “ขอบคุณที่เสี่ยงไปหาอาหารมาใหน้ ะ” ซีพดู ข้ึน “อืม ไม่เป็นไร” ผมพดู ตอบ “ฉะ..ฉนั กข็ อบคุณ แลว้ ก็ ขะ..ขอโทษเร่ืองก่อนหนา้ น้ีดว้ ย ฉนั ไม่ไดต้ ้งั ใจ มนั รู้สึกหิวมากจนคิดอะไรไม่ออก ขอโทษจริง ๆ” ปี เตอร์พดู ต่อ “อืม ๆ ไม่เป็นไร คนเราพลาดกนั ได้ ฉนั เขา้ ใจ นายกโ็ อเคใช่ไหมแจค็ ” ผมพดู พร้อมกบั ใชศ้ อกสะกิดไหลแ่ จค็

“ครับ ผมโอเค ดีแลว้ ล่ะที่คุณยงั รู้ตวั น่ะครับ” แจค็ พดู ตรงจงั ปี เตอร์สดุง้ กบั คาของแจค็ “ขอโทษ..” ปี เตอร์พดู ตอ่ เขาดูรู้สึกผดิ มาก และแลว้ โรสกเ็ ดินออกมาจากหอ้ ง “ฉนั อุน่ เสร็จล่ะ มากินขา้ วกนั ทุกคน” โรสพดู พร้อมกบั เอาอาหารมานงั่ กินขา้ ง ๆ ผมกบั แจค็ เราทุกคนนง่ั กินขา้ ว กนั พร้อมหนา้ พร้อมตา รู้สึกวา่ อาหารพวกน้ีอร่อยมาก ท้งั ๆ ที่เม่ือก่อน เบ่ืออาหารแช่ เยน็ พวกน้ีจะตาย คงเพราะไม่ไดก้ ินอะไรมานาน เรารอดตายไปไดอ้ ีกวนั ดว้ ยอาหาร จากหอ้ งช้นั 10 เหลืออีก 8 หอ้ งท่ีเรายงั ไม่ลงไปสารวจ แตห่ วงั วา่ เราจะไม่ตอ้ งลงไป เสี่ยงอีกนะ ขอใหพ้ รุ่งน้ีพวกเขามารับเราสกั ทีเถอะ

ช้นั ท่ี 8 ความฝนั เม่อื ครงั้ มีโอกาส

[ วนั ต่อมำ เวลำบ่ำยสอง ] พวกเรากาลงั นงั่ รอเฮลิคอปเตอร์อยา่ งใจจดใจจ่อ เราทุกคนนงั่ อยใู่ กลก้ นั อยู่ ฝั่งของบนั ไดดาดฟ้า โรสกบั แจค็ นง่ั กนั อยใู่ นเตน็ ท์ คุณอรันนง่ั พิงร่ัว ส่วนผมกบั เพื่อนนง่ั พิงกาแพงของหอ้ งเกบ็ ของ “ทาไมพวกเขายงั ไม่มารับเราอีกเน่ีย!” ไมทเ์ ริ่มโวยวายข้ึน “นี่มนั จะ 2 วนั แลว้ 2 วนั !” “ใจเยน็ ก่อนไมท์ พวกเขาอาจจะกาลงั เดินทางกนั อยู่ ไม่แน่เยน็ วนั น้ี เรา อาจจะไดย้ นิ เสียงของฮอกไ็ ด”้ ผมพยายามพดู ใหไ้ มทค์ ิดแง่บวกเขา้ ไว้ แต่จริง ๆ แลว้ พวกเขาควรจะมารับ พวกเราต้งั แตเ่ ม่ือวาน หรือจะมีอะไรเกิดข้ึนกนั “ฉนั กพ็ ยายามใจเยน็ อยู่ ฉนั กแ็ ค่..กลวั วา่ เราจะไม่รอดจนถึงตอนน้นั ” “...” ทุกคนเงียบไป “เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ” ซีพดู ข้ึน “กด็ ี คิดเรื่องอื่นกนั ดีกวา่ ” ผมพดู ต่อ แต่วา่ กไ็ ม่รู้จะคุยเรื่องอะไรอยดู่ ี “พะ..พวกนายมีเรื่องที่อยากทาก่อนตายไหม?” โรสถามข้ึน ก่อนตาย...เปล่ียนเรื่องแลว้ จริงดิ “ฉนั อยากมีบา้ นอยรู่ ิมทะเล” คุณอรันพดู ข้ึน “มนั เป็นความฝันของฉนั กบั ภรรยาน่ะ พวกเราอยากตื่นมาสูดอากาศและชม ววิ ของทะเลในตอนเชา้ มีที่ใหเ้ ดก็ ๆ ไดเ้ ลน่ น้าไดเ้ ลน่ น้าเล่นทราย แต่ดูเหมือนตอนน้ี จะเป็นไปไดแ้ ลว้ ”

คาตอบแรกกเ็ ศร้าเลย “อ่า..ละ แลว้ คนอื่นละ่ ?” โรสถามต่อ “ฉนั อยากไปต่างประเทศ” ไมทพ์ ดู ข้ึน “นนั่ เป็นความฝันของหลาย ๆ คนเลยล่ะ ฮิ ๆ” โรสพดู “ใช่ ๆ นน่ั กเ็ ป็นความฝันของฉนั กบั แม่..” แม่ผม.. ซียน่ื มือมาโอบไหลผ่ มและเขยา่ เบา ๆ “จริง ๆ แลว้ ฉนั มีความฝันอ่ืนอีก ฉนั เคยอยากเป็น แฟชน่ั ดีไซเนอร์” ผมรีบพดู เปลี่ยนเรื่อง “โห..ไม่เคยรู้มาก่อนเลย นายไม่เห็นเคยบอกฉนั เลย” โรสถามผม “มนั เป็นตอนที่ฉนั เริ่มเขา้ มหาลยั น่ะ แลว้ เธอละ่ ?” “ของฉนั หรอ เป็นความลบั น่ะ” โรสพดู พร้อมกบั หลบตาผม “แต่ผมรู้นะคือไร” แจค็ พดู ข้ึน “เงียบไปเลยแจค็ ถา้ นายพดู ฉนั หกั แขนนายแน่” โรสพดู พร้อมกบั จบั แขนของแจค็ ไขวห้ ลงั “โอย้ ๆ ยอมแลว้ ครับ ๆ” แจค็ พดู ตอ่ “ฮ่า ๆ” พวกเราคุยกนั เพลินมาก จนเผลอลืมไปเลยวา่ ตอนน้ีเรากาลงั นงั่ รอความ ช่วยเหลืออยู่ ในตอนท่ีผมกาลงั เลา่ เรื่องอยู่

“แลว้ จากน้นั ไมคก์ ก็ ระโดดไปหนา้ รถเขา..” “เด๋ียวก่อนนะฟิ ว พระอาทิตยต์ กแลว้ ตอนน้ีก่ีโมงแลว้ ครับคุณอรัน” ซีพดู ข้ึน และหนั ไปทางคุณอรัน “1 ทุ่ม” คุณอรันมองดูนาฬิกาขอ้ มือพร้อมกบั ตอบ “มนั เกิดอะไรข้ึนหรือเปล่า? ทาไมพวกเขายงั ไม่มาอีก” ซีถามข้ึน คุณอรันเริ่มทาสีหนา้ เป็นกงั วล “พวกเขาอาจจะเจอผรู้ อดชีวิตระหวา่ งทางกไ็ ด้ เลยยงั มารับเราไม่ได”้ ผมพดู ตอ่ “หรือเขาจะทิ้งเราแลว้ ..” ปี เตอร์พดู ข้ึน “...” ทุกคนเงียบไป อยา่ เพง่ิ หมดหวงั สิ เรายงั รอดกนั อยนู่ ะ ผมอยากจะพดู อยา่ ง น้นั ออกไปนะ แต่ความจริงในตอนน้ีเหมือนเราถูกทิ้งแลว้ จริง ๆ พวกเขาอาจจะเจอ ปัญหาเรื่องพ้นื ท่ีหลบภยั หรืออาหารที่เร่ิมมีไม่มากพอสาหรับจานวนผรู้ อดชีวิต การ ลดจานวนการช่วยเหลือผรู้ อดชีวิต อาจเป็นทางเลือกท่ีดีท่ีสุดสาหรับปัญหาน้ี “เลิกคิดแง่ลบกนั ไดแ้ ลว้ น่ะ เราไปหาอาหารเพม่ิ กนั ดีกวา่ วนั น้ีฉนั จะลงไป เอง” ไมทพ์ ดู ข้ึนพร้อมกบั รุกข้ึนยนื “เดี๋ยวนายแน่ใจนะ?” ผมรุกข้ึนถามไมทท์ นั ที “แน่ใจสิ นายกบั แจค็ วนั น้ีน่ะพกั ไปเลย เดี๋ยวฉนั กบั ..” ไมทพ์ ดู พร้อมกบั หนั ไปมองซีกบั ปี เตอร์ “อ่า..ฉนั กบั ปี เตอร์” “หะ้ ! ทาไมฉนั ?”

ปี เตอร์ทาหนา้ ตกใจ “กน็ ายแขง็ แรกกวา่ ซีไง” ไมทต์ อบกลบั “กะ..กไ็ ดว้ ะ” ปี เตอร์ทาหนา้ ไม่คอ่ ยพอใจ ไมทก์ บั ปี เตอร์กาลงั เตรียมตวั อยู่ ส่วนคุณอรันกก็ าลงั มดั ผา้ ห่มกบั ร้ัวใหต้ รง กบั ระเบียงหอ้ งถดั ไปอยู่ ผมเดินตรงไปหาพวกเขา “พวกนายแน่ใจนะ? ยงั เปล่ียนใจทนั นะ” ผมถามข้ึน “แน่สิ ไม่ตอ้ งกงั วลหรอก” ไมทต์ อบ “แลว้ นายล่ะปี เตอร์?” “อะ..อืม” เขาดูไม่ค่อยมนั่ ใจเลย ไมทเ์ ขา้ ไปกอดคอปี เตอร์ “น่า ๆ เราทาไดน้ ่ะ ไม่ตอ้ งห่วง” ไมทพ์ ดู ต่อ “โอเค ฉนั เอาเส้ือแจค็ เกต็ กบั เส้ือสูทของแจค็ มาใหน้ ่ะ กนั พวกมนั ขว่ นน่ะ” ผมพดู พร้อมกบั หยบิ เส้ือใหพ้ วกเขา “นายไปเอาแจค็ เกต็ น้ีมาจากไหนน่ะ? cool ใชไ้ ดเ้ ลย” ไมทถ์ ามข้ึน “ฉนั ไปคน้ เจอในหอ้ งเกบ็ ของพอดีน่ะ เป็นไงใส่ไดไ้ หม?” ผมถามกลบั “เหมือนฉะ...ฉนั จะใส่แจค็ เกต็ ได”้

ปี เตอร์พดู ข้ึน กใ็ ช่แหละ เส้ือสูทดูเลก็ ไปสาหรับเขา ไมทห์ ยบิ เส้ือสูทไปใส่ ดูฟิ ตนิดน่ึง “พอไดอ้ ย”ู่ ไมทต์ อบ “ระวงั ตวั ดว้ ยนะ” ผมพดู เตือนพวกเขาไป พวกเขาพยกั หนา้ ตอบกลบั ผมและหยบิ ขวานกบั มีด ไป “ถา้ เจอพวกมนั ใหข้ ้ึนมาทนั ทีนะ ไม่ตอ้ งเขา้ ไป” คุณอรันข้ึน และพวกเขากป็ ี นลงไปขา้ งล่าง [ ไมท์ ] ปี เตอร์ปี นลงไปก่อน ผมปี นตามเขาลงไป ตอนน้ีมนั มืดละ ผมพยายามมอง เขา้ ไปในหอ้ ง เท่าท่ีดู กเ็ หมือนจะไม่ใครอยนู่ ะ “มองเห็นไรไหมปี เตอร์” “มะ..ไม่นะ” “โอเค ลุยเลย” “ไมทจ์ าไดใ้ ช่ไหมวา่ ทายงั ไง” “แจค็ บอกวา่ ตอ้ งทาอยา่ งน้ีก่อน..” ก่อนหนา้ น้ีท่ีเราจะลงมากนั แจค็ ใหค้ ลิปหนีบผมกบั เรา และสอนเรา เก่ียวกบั วธิ ีการสะเดาะลอ็ คประตู โดยสาธิตกบั ประตูหอ้ งเกบ็ ของ บอกตามตรงนะ โคตร cool ไอห้ มอน่ีให้ feel เหมือนเป็นสายลบั เลย อะ..สะเดาะเสร็จล่ะ กไ็ ม่ยาก เท่าไหร่ “Easy...จะเปิ ดล่ะนะ” ผมหนั ไปพดู กบั ปี เตอร์ ปี เตอร์พยกั หนา้ ตอบกลบั ผมเลื่อนประตูออกชา้ ๆ ทุกอยา่ งขา้ งในดูเรียบร้อยดี ประตูทุกบานปิ ดอยู่

“น่าจะไม่มีพวกมนั ฉนั จะเปิ ดไฟละ่ นะ” ผมเดินไปเปิ ดไฟ “ฟะ..ฟิ วบอกวา่ อาหารอยใู่ นตูเ้ ยน็ กบั ตูล้ ิ้นชกั ขา้ ง ๆ สินะ” ปี เตอร์พดู พร้อมกบั เปิ ดดูขา้ งใน ผมเดินไปหยบิ ถุงดาจากถงั ขยะ “ฉนั กะ..กไ็ ม่ไดห้ มายถึงอยา่ งน้ีสักหน่อย” ปี เตอร์ถามข้ึน “หมายถึงไร” ผมพดู พร้อมกบั ยน่ื ถุงดาใหป้ ี เตอร์ เขารับไป “กท็ าประโยชน์ใหก้ บั ฟิ วและทุกคนไง ฉนั รู้วา่ เราไม่ค่อยมีประโยชนอ์ ะไร แตอ่ ยา่ งน้ีมนั ไม่อนั ตรายไปหน่อยหรอ?” เขาพดู พร้อมกบั หยบิ อาหารใส่ถุง หมายถึงเร่ืองเม่ือคืนนี่เอง “พวกเขายงั ทาไดเ้ ลย เรากต็ อ้ งทาไดเ้ หมือนกนั สิ” “เหอ้ ..รีบทารีบไปดีวา่ ” เรารีบเกบ็ อาหารใส่ถุง และปี นกลบั ข้ึนไปในทนั ที [ ฟิ ว ] ผมกาลงั ยนื รอไมทก์ บั ปี เตอร์อยู่ ผมค่อนขา้ งเป็นห่วงพวกเขามาก เพราะ ก่อนหนา้ น้ี ผมมีแจค็ มีปื นไปดว้ ย มนั คอ่ นขา้ งปลอดภยั กวา่ ผมพยายามบอกกบั แจค็ แลว้ วา่ เอาปื นใหก้ บั พวกเขาเถอะ แต่แจค็ กบ็ อกวา่ ไม่ไวใ้ จพวกเขา ท่ีเขายอมบอกเรื่อง ปื นกบั ผมกเ็ พราะวา่ โรสเช่ือใจผม เขาไม่เช่ือใจเพ่ือนผมขนาดน้นั เลยหรอ “พวกเขากลบั มาละ่ มา ๆ จบั มือฉนั ไว”้ คุณอรันพดู ข้ึนพร้อมจบั มือพวกเขาเพือ่ ช่วยดึงข้ึนมา “พวกนายไม่เป็ นไรนะ” ผมถามพวกเขาก่อน “เราไม่เป็ นไร”

ไมทต์ อบผม “อะ น่ีอาหาร” ปี เตอร์พดู พร้อมกบั ยนื่ ถุงอาหารมาใหผ้ ม “ต่อไปกห็ อ้ งขวาสุดสินะ” ไมคพ์ ดู ข้ึน “พวกนายจะไปกนั ต่อเลยหรอ?” ผมถามตอ่ “ใช่สิ ยงั ตอ้ งหาขา้ วอีกต้งั 5 กล่อง” ไมทต์ อบกลบั “เอาล่ะ ฉนั มดั เสร็จแลว้ ละ่ ขอเช็คอีกทีก่อนนะ” คุณอรันพดู ข้ึน พร้อมกบั เชค็ ปมที่มดั เขาทาเร็วไปไหมเน่ีย “ดะ..เด๋ียวคร้ังน่ีฉนั ลงไปก่อนเอง” ปี เตอร์พดู ข้ึน “แน่นแลว้ ละ่ พวกนายพร้อมยงั ” “พร้อมแลว้ ครับ” พวกเขาพดู พร้อมกนั ปี เตอร์กาลงั ปี นลงไปก่อน [ ปี เตอร์ ] *พลก่ั !* “โอย้ ..” ผมกระโดดลงมาผดิ ท่า เจบ็ ขอ้ เทา้ ขวา เหมือนเทา้ จะแพลง “เกิดอะไรข้ึน!” เสียงของฟิ วดงั ลงมา ผมมองข้ึนไปแตเ่ หมือนจะมองไม่เห็น แวน่ ฉนั หล่น “ฉะ..ฉนั ลงผดิ ท่าน่ะ เหมือนเทา้ จะแพลง วะ...แวน่ ฉนั หลน่ หายไปไหน เน่ีย?”

ผมพดู พร้อมกบั กม้ หาแวน่ ดู “ฉนั จะลงไปช่วยเอง รอก่อนปี เตอร์” เสียงของไมคด์ งั มาจากขา้ งบน “อะ นี่แวน่ นาย” ไมคห์ ยบิ แวน่ ใหผ้ ม ผมหยบิ แวน่ มาใส่ “ขอบ..” *ต่ึง!* เสียงเหมือนกบั อะไรบางอยา่ งกระแทกเขา้ กบั กระจกของประตูอยา่ งแรง ผมกบั ไมทห์ นั ไปมองประตูในทนั ที ส่ิงท่ีเราเห็นอยตู่ รงหนา้ คือพวกคนคลา้ ยกบั ศพ ร่างกายเตม็ ไปดว้ ยเลือดกบั บาดแผลมากมายตามตวั และพวกมนั พยายามใชต้ วั กระแทกกระจกพงั เขา้ มา *ต่ึง!* “เราตอ้ งรีบปี นแลว้ ปี เตอร์ รุกช้ึนเร็ว!” ไมทพ์ ดู ข้ึน ผมพยายามรุกข้ึนตะ..แต่เจบ็ ขอ้ เทา้ สุด ๆ ไมทร์ ีบเขา้ พยงุ ตวั ผม ข้ึน ผมพยายามใชเ้ ทา้ ซา้ ยยนั พ้ืนเพื่อยนื ผมพอจะยนื ข้ึนมาไดล้ ะ “เกิดอะไรข้ึน?” คุณอรันถามลงมา “มีพวกมนั อยเู่ ตม็ หอ้ งเลย” ไมทต์ อบกบั ข้ึนพร้อมกบั พยงุ ตวั ผมอยู่ “รีบปี นข้ึนไปเลยปี เตอร์” ไมทพ์ ดู ต่อ ผมพยายามจบั ผา้ ห่มปี นข้ึนไป “แจค็ รีบมาตรงนี่เลย!” เสียงของฟิ ว คุณอรันพยายามยน่ื ลงมือ *เพลง้ !* เสียงกระจกแตก

พวกมนั พงั กระจกประตูบานซา้ ยแลว้ มีบางตวั ยนื่ มือเขา้ มาควา้ เทา้ ขวาผม ในทนั ที *กดั * มะ..มนั กดั ขาผม *ฉึก!* ไมทจ์ ามขวานเขา้ ไปท่ีหวั มนั ในทนั ที มือของปล่อยขาผม ไมทม์ องมาท่ีผม อยา่ งกงั วล ผมรีบปี นข้ึนไปคุณอรันควา้ ผมข้ึนไป “กระจกจะแตกแลว้ !” ไมทต์ ะโกนข้ึนมา ผมมองลงไปท่ีไมค์ ทุกอยา่ งเกิดข้ึนเร็วมาก กระจกแตก แลว้ พวกมนั วง่ิ กรูกนั ออกมา ไมทอ์ อกห่างจากพวกมนั จนยนื ชิดกบั ร้ัวระเบียง เขา กาลงั จะโดนพวกมนั กิน

ช้นั ที่ 9 ตดั สนิ ใจเสี้ยววแิ ลกผลลพั ธต์ ลอดชพี

[ ฟิ ว ] “ยงิ มนั เลยแจค็ คค!” ผมตะโกนลน่ั *ปัง!* เสียงปื นดงั ข้ึน แจค็ ใชป้ ื นพกยงิ ไปท่ีหวั ของพวกมนั *ปัง! ปัง!* เขายงิ หวั พวกโดยมนั ไม่พลาดเลยสกั นดั พวกมนั ไปไม่ถึงตวั ไมค์ แตไ่ มคก์ ็ ปี นข้ึนมาไม่ไดอ้ ยดู่ ี เชือกอยฝู่ ่ังที่พวกมนั ออกมา จะทายงั ไงดี ๆ ไมทป์ ื นข้ึนกาแพงร้ัว ของระเบียง เสียงของปื นยงั คงดงั อยา่ งต่อเน่ือง ผมพยายามจะเอ้ือมมือลงไปควา้ ไมท์ แตก่ ค็ วา้ ไม่ถึง ผมอยสู่ ูงเกินไป “หาอะไรสักอยา่ งมาช่วยไมทท์ ี!” ผมพดู บอกกบั ทุกคน “กระสุนผมจะหมดแลว้ พวกมนั แห่กนั มาไม่หยดุ เลย” แจค็ พดู ข้ึน ไมทห์ นั หลงั ไปมองระเบียงของอีกหอ้ ง ไม่นะ เขาคงไม่ มนั อยู่ ห่างเกินไป “อยา่ นะไมท”์ ผมพดู พึมพาออกมา ไมทก์ าลงั แกวง่ แขนไปมาและยอ่ ตวั ลงเตรียมจะโดด ไปอีกฝั่ง “อยา่ โดดดด!” ผมพยายามตะโกนหา้ ม ไมทก์ ระโดดออกไปอยา่ งรวดเร็ว เขาพยายามใชม้ ือ ควา้ กบั ขอบร้ัว *ตึง!* เขาควา้ ถึง เขา..เขาทาได!้ “ช่วยดว้ ย! ฉนั ปี นข้ึนไปไม่ไหว” ไมทต์ ะโกนข้ึน

“ทุกคน! พวกมนั กาลงั พงั ประตูดาดฟ้า” เสียงของซีดงั ข้ึน ซีเดินลงไปกนั ประตู แต่ซีแรงไม่เยอะ เขากนั ไม่ไดน้ าน แน่ “ใครกไ็ ดม้ าช่วยทางน้ีที!” ซีตะโกนข้ึนอีกคร้ัง ผมจะทายงั ไงดี “นายหาทางช่วยไมทซ์ ะ ฉนั จะไปช่วยซีเอง” คุณอรันหนั มาพูดกบั ผม เขารีบไปช่วยซีในทนั ที “อ่า ๆ เกาะเอาไวก้ ่อนนะไมท์ ฉนั จะลงไปช่วยเดี๋ยวน้ี” ผมพดู ใหไ้ มทอ์ ดทนไว้ และรีบปี นขา้ มร้ัวของดาดฟ้า ผมหนั ไปเห็นพวกมนั กาลงั โดดจากระเบียงไปหาไมท์ พวกมนั ควา้ ขาของไมทไ์ ด้ มือของไมทห์ ลุดจากขอบ ร้ัว และร่วงลงหายไปกบั หมอก “ไมท!์ ไม่..” เขาตายแลว้ มนั เกิดข้ึนเร็วมาก ผมยนื น่ิงไป “คุณฟิ ว ๆ คุณฟิ ว!” เสียงของแจค็ ดงั ข้ึน เขาจบั ตวั ผมไวอ้ ยู่ “ปื นกลบั เขา้ มาเร็วครับ” แจค็ พดู พร้อมกบั ดึงตวั ผมกลบั ไป “ไมทล์ ่ะฟิ ว..?” ปี เตอร์ถามข้ึน เขานงั่ พิงร้ัวอยู่ เทา้ ของเขาอาบไปดว้ ยเลือด “เขาร่วงลงไป..” ผมช่วยเขาไม่ทนั “นี่! เราจะตา้ นไม่ไหวแลว้ ” คุณอรันตะโกนข้ึน “หาอะไรมาบงั ประตูหน่อย!” ซีพดู ตอ่ หาอะไรสักอยา่ ง ผมกบั แจค็ รีบเดินเขา้ ไปในหอ้ งเกบ็ ของ

“หาอะไรบงั ประตู ๆ” ผมพดู พร้อมกบั มองไปทวั่ หอ้ ง ตอ้ งใชอ้ ะไรใหญ่ ๆ และแขง็ แรง ใช่ ตูเ้ ยน็ “แจค็ ใชต้ ูเ้ ยน็ ” ผมพดู ข้ึนพร้อมกบั เขา้ ไปลากตูเ้ ยน็ ออกมากบั แจ็ค ในขณะท่ีผมออกมาขา้ ง นอก ผมเห็นโรสยนื น่ิงอยู่ ส่วนปี เตอร์บาดเจบ็ ท่ีเทา้ รุกไม่ไหว “โรสมาช่วยหน่อย!” ผมตะโกนเรียกเธอ เธอสะดุง้ ตวั แลว้ กร็ ีบเดินมาช่วยทนั ที เรา 3 คนกาลงั พยายามผลกั ตูเ้ ยน็ ไปทางบนั ได ผมเห็นคุณอรันกบั ซีวง่ิ ข้ึนมาจากบนั ได “พวกมนั พงั ประตูแลว้ หนีข้ึนไปบนน้นั เร็ว” คุณอรันพดู พร้อมกบั ช้ีนิ้วไปทางขา้ งบนของหอ้ งเกบ็ ของ ไม่ เราทาไม่ได้ มนั สูงเกินไป เราไปไม่ถึงหรอก “คุณฟิ ว! ใชต้ ูเ้ ยน็ นี่ปื นข้ึนไป” แจค็ หนั มาพดู กบั ผม เราผลกั มนั ไปชิดกบั กาแพงหอ้ งเกบ็ ของ “โรสปี นข้ึนไปก่อนเลย” ผมพดู พร้อมกบั เอาหลงั พิงตูเ้ ยน็ และเอามือประสานกนั เพอื่ รองใหเ้ ธอ เหยยี บ ผมดนั เทา้ เธอข้ึนไป เธอข้ึนไปบนตูเ้ ยน็ และปี นข้ึนไปบนหอ้ งได้ “ตอ่ ไปนายแจค็ ” ผมพดู พร้อมกบั ดนั เทา้ ของแจค็ ข้ึนไป พวกมนั เร่ิมข้ึนบรรไดกนั มาแลว้ “มนั จะไม่ทนั แลว้ มาปี นฉนั ข้ึนไปซี” คุณอรันเอาตวั เองเป็นบนั ไดใหซ้ ีปี นข้ึนไป ซีปี นตวั คุณอรันและข้ึนไปบน น้นั ผมเห็นพวกมนั วงิ่ กนั มาแลว้ “เราปี นไม่ทนั แลว้ เขา้ ไปในหอ้ ง!” คุณอรันผลกั ตูเ้ ยน็ ลม้ ลง และวงิ่ ไปทางหอ้ งประตู “ชะ...ช่วยดว้ ย”

เสียงของปี เตอร์ ผมหนั ไปมองท่ีปี เตอร์ เขากาลงั ขานมาทางผม ดวงตาของ เขาแดงก่า เสน้ เลือดปูดแดงใหญ่เตม็ ตวั จนถึงคอ เขาสภาพแยม่ าก ผมพยายามจะเดิน ไปช่วยเขา “ปี เตอร์!” “อยา่ ไปฟิ ว! เขาเป็นพวกมนั แลว้ ” คุณอรันพดู พร้อมกบั จบั แขนผมแน่น ผมพยายามจะดิ้นไปช่วยเขา แตค่ ุณ อรันแรงเยอะมาก พวกมนั วง่ิ กนั มาจนจะถึงเราแลว้ คุณอรันใชแ้ รงท้งั หมดลากผมเขา้ ไปในหอ้ งเกบ็ ของในทนั ที เราปิ ดประตูไม่ทนั คุณอรันใชต้ วั ดนั พยายามก้นั ประตูจาก พวกมนั ไว้ ผมรีบเขา้ ไปช่วยเขากนั เราดนั จนประตูปิ ดสนิท “ไปหาอะไรมาขวางประตูไวเ้ ร็ว ฉนั จะร้ังไวเ้ อง ไปเร็ว!” คุณอรันพดู ข้ึน ผมรีบเดินไปดึงโต๊ะท่ีชิดอยกู่ บั กาแพง มนั มีขนาดท่ีพอดีกบั ความกวา้ งของหอ้ ง มนั หนกั มากผมพยายามใชแ้ รงท้งั หมดที่มี ดึงมนั ออกมา พอดึงมา ไดร้ ะยะหน่ึง ผมกป็ ี นโตะ๊ ขา้ มไปอีกฝั่ง และใชแ้ รงจากท้งั ตวั ผลกั มนั ไปปิ ดประตู ของบนโตะ๊ กระเดน็ กระดอนตกจากโต๊ะ “เร็วเขา้ !” คุณอรันพดู เร่งอีกคร้ัง พอเขาเห็นวา่ โตะ๊ มนั ใกลจ้ ะถึงประตูแลว้ เขา กระโดดขา้ มโตะ๊ มาช่วยผมดนั อีกแรง พวกเรารีบดนั โตะ๊ กนั สุดแรง จนปิ ดประตูได้ ทนั พวกเราลม้ ตวั ลง และหายใจแรงถ่ี พวกมนั ยงั คงพยายามจะพงั ประตูเขา้ มาอยู่ แต่ ประตูกไ็ ม่ขยบั สักนิด เพราะโต๊ะที่ก้นั ประตู “ระ..รอดแลว้ ..” ผมพดู ออกมาเหมือนคนจะขาดใจ ผมนอนลงกบั พ้ืน ขอพกั ก่อนละกนั “ฟิ ว..” คุณอรันพดู ข้ึน “ครับ?” “นายหยบิ มีดตรงน้นั มาใหห้ น่อยสิ”

ผมหยบิ มีดท่ีอยใู่ กล้ ๆ ข้ึนมา “คุณจะเอาไปทาอะไร…!” ผมพดู พร้อมกบั หนั ไปทางคุณอรัน เตรียมจะยนื่ มีดไปให้ แตส่ ิ่งที่เห็น ตรงหนา้ ทาใหผ้ มหมดแรงจะถือมีด *แกร่ง* เสียงมีดกระแทกกบั พ้นื มือขวาของคุณอรันถูกกดั ตรงบริเวณรอยกดั มีเสน้ สีแดงคลา้ ยเส้นเลือด แพร่กระจายอยเู่ ลก็ ๆ “ฉนั โดนมนั กดั น่ะ ไม่รู้ตวั เลย..” คุณอรันยงั พดู ดว้ ยเสียงท่ีปกติอยู่ “ผมขอโทษ เพราะผมจะไปช่วยปี เตอร์เลยทาใหค้ ุณโดนกดั ผมขอโทษ..” “ไม่เป็นไร...ฟิ ว ส่งมีดนนั่ มาใหห้ น่อยสิ” “คุณจะทาอะไร..?” “ฉนั จะแทงตวั เอง” “ไม่!” ผมหยบิ มีดออกมาห่างจากคุณอรัน “ถา้ ฉนั ไม่ทา นายอาจจะตายไปดว้ ย” “แลว้ คุณรินกบั ลูก ๆ ละ่ คุณจะทิ้งเขาหรือไง?” “จะใหท้ ายงั ไงวะ! ฉนั โดนกดั ไปแลว้ มนั จบไปแลว้ ฉนั รอดไปเจอพวกเขา ไม่ไดอ้ ีกแลว้ ฉนั แกไ้ ขอะไรไม่ไดท้ ้งั น้นั ..” คุณอรันพดู ตะคอกดว้ ยความหงุดหงิดใส่ผม “...” “เพราะง้นั ส่งมีดนน่ั มาซะ” ไม่ ๆ ผมจะใหเ้ ขาตายไม่ได้ ต้งั แต่ท่ีผา่ นมา เราช่วยใครไม่ไดเ้ ลยท้งั น้นั คน ท่ีเพ่ิงเจอและเพื่อน พวกเขาตายต่อไปต่อหนา้ ต่อตาผม เพราะง้นั ผมจะตอ้ งช่วยเขาให้ ได้ คิดสิฟิ ว คิดสิ ตอ้ งทายงั ไงดี

“ฟิ ว..” “ผมขอคิดก่อน!” ผมลองมองดูที่รอยกดั คุณอรันอีกคร้ัง พวกเสน้ เลือดมนั แพร่กระจายเยอะ ข้ึนจากมือลามข้ึนขอ้ มือ คลา้ ยกบั วา่ มนั กาลงั แพร่เช้ือ แลว้ ถา้ เราหยดุ ไม่ใหม้ นั ลามไป ทวั่ ร่างกายไดล้ ่ะ เหมือนกบั พษิ ของงู “ถา้ เราหยดุ ไม่ใหม้ นั ลามไปทวั่ ร่างกายละ่ ” ผมพดู ข้ึน “นายหมายความวา่ ไง?” “ผมหมายถึงถา้ เราตดั แขนคุณล่ะ” “นายจริงจงั ไหมเนี่ย” “ผมจริงจงั ครับ!” คุณอรันทาสีหนา้ ลงั เลอยสู่ ักพกั “ไม่มีอะไรจะเสียล่ะ นายทาไดห้ รอ?” “ครับ ผมทาได”้ ผมพยงุ ตวั คุณอรันข้ึนไปนอนบนโตะ๊ ผมหยบิ กล่องพยาบาลมาวางขา้ ง ๆ กบั มีด “นายรู้นะวา่ ตอ้ งหา้ มเลือดยงั ไง” “ครับ ผมเคยมีความรู้มาก่อน” ผมกร็ ู้มาจากวิชาเลือกในตอนเรียนมหาลยั นน่ั แหละ “พร้อมนะครับ?” คุณอรันพยกั หนา้ ตอบผมพร้อมกบั ปากคาบเส้ือไว้ “พอผมนบั 3 ผมจะตดั ทนั ทีนะครับ” ผมหยบิ มีดมาจ่อไวท้ ่ีแขนของคุณอรัน เป็นจุดที่เลยขอ้ ศอกข้ึนมา “ 1...2..” คุณอรันกดั ฟันแน่น

“3!” ผมใชแ้ รงท้งั หมดรวมท้งั ตวั ลงไปที่มีด *ฉึก!* มีดลงไปคร่ึงหน่ึงแลว้ เลือดไหลออกมาเพยี บ แต่มีดมนั เหมือนจะติดกระดูก คุณอรันร้องออกมาอยา่ งเจบ็ ปวดในขณะที่ยงั กดั เส้ือ มือซา้ ยของคุณอรันจบั ไหลข่ วา แน่น เหงื่อของเขาเริ่มตกหนกั ผมลงแรงไปที่มีดอีกคร้ัง คร้ังน้ีผมใชแ้ รงท้งั หมดท่ี เหลือลงไปสุดชีวติ เพอื่ หวงั จะตดั ใหข้ าดในคร้ังน้ี *ฉึก* “ขะ..ขาดแลว้ ครับ” ผมพดู พร้อมกบั หยบิ อุปกรณ์จากกล่องพยาบาลออกมา ผมใชผ้ า้ สะอาดมา ปิ ดที่แผลไวเ้ พื่อหา้ มเลือด และพนั มนั รอบ ๆ แขนแน่น คุณอรันยงั คงเหงื่อแตกอยู่ และเร่ิมหายใจถี่ข้ึน ผมทาแผลเสร็จแลว้ ตอนน้ีเรากท็ าไดเ้ ท่าน้ี “เสร็จแลว้ ครับ..” “อ่า..” ปากของคุณอรันปล่อยผา้ ท่ีกดั ไวแ้ ละตอบเรา แสงของพระอาทิตเร่ิมส่อง เขา้ มาในหอ้ งแลว้ ท่ีเหลือคือรอดูอาการของคุณอรันอยา่ งเดียว ขอใหไ้ ดผ้ ลเถอะ “ตอนน้ีคุณคิดอะไรอยคู่ รับ?” “ถามทาไม?” คุณอรันถามกลบั “ตอบมาเถอะครับ!” “ฉนั กาลงั คิดถึงครอบครัวของฉนั ..” โอเค ตอนน้ีเขายงั ไม่คิดอยากจะกินเลือด ดวงตากย็ งั ไม่เปล่ียนเป็นสีแดง “มนั ไดผ้ ลไหม?” คุณอรันถามข้ึน “ยงั ไม่มน่ั ใจครับ ตอ้ งรอดูอาการไปอีกสักพกั ครับ”

เรารอกนั ไปอีกสกั พกั จนตอนน้ี 7 โมงเชา้ แลว้ ดวงตาของคุณอรันยงั คงสี เดิมอยู่ บริเวณแขนท่ีถูกตดั กไ็ ม่ไดม้ ีรอยเสน้ เลือดแพร่กระจาย “ตอนน้ีคุณคิดอะไรอยคู่ รับ?” ผมถามข้ึน “ฉนั อยากเจอครอบครัว” คุณอรันตอบกลบั ผา่ นจะชว่ั โมงกวา่ แลว้ ความคิดของเขากย็ งั ไม่เปลี่ยน ตอนน้ีผมมนั่ ใจแลว้ “มนั ไดผ้ ลครับคุณอรัน มนั ไดผ้ ล!” “นะ..นายแน่ใจหรอ?” “ใช่ครับ ร่างกายของคุณไม่ไดก้ ลายเป็นเหมือนพวกมนั คุณรอดแลว้ ครับ” “ฉนั ยงั ไปเจอครอบไดอ้ ยสู่ ินะ..” เสียงของคุณเริ่มแผว่ ลง ผมเพ่ิงสังเกตเห็นวา่ ผวิ ของคุณอรันเร่ิมสีซีด ไม่นะ เพราะเขาเสียเลือดมากไป “คุณอรัน..” *พร่ึบ ๆ ๆ* เสียงน้ีมนั เสียงของเฮลิคอปเตอร์ เสียงของใบพดั เร่ิมดงั ข้ึนเร่ือย ๆ “เรารอดแลว้ คุณอรัน ฮอมารับแลว้ อดทนไวก้ ่อนนะครับ” ผมพดู พร้อมกบั จบั ไหล่ของคุณอรันเอาไว้ คุณอรันเงียบไปแตเ่ ขายงั หายใจ อยู่ ผมไดย้ นิ เสียงของโรสกบั แจค็ จากขา้ งนอกตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่ แลว้ กม็ ีเสียงปื นกลดงั ข้ึนรัว ๆ ผมมองลอดผา่ นกระจกประตูออกไป พวกมนั ถูก กระสุนสาดใส่หลาย ร้อยนดั พวกมนั ตายกนั หมด “มีคนอยใู่ นหอ้ ง ช่วยดว้ ยคะ่ ” เสียงของโรส “เปิ ดประตูหน่อย เรากลบั มาช่วยแลว้ ”

น้ีมนั เสียงของชายชุดทหารเม่ือตอนน้นั ผมรีบดึงเกา้ อ้ีออกจากประตู เขาพงั ประตูเขา้ มา ผมรู้สึกดีใจเหลือเกิน พวกเขามาแลว้ “เรารอดแลว้ คุณอรัน” ผมพดู ข้ึน พวกเขายกร่างของคุณอรันข้ึนไปบนฮอ ผม โรส ซี และแจค็ เรา รอดจากตึกนรกน่ีแลว้