แชร์ตถอนลมหายใจราวกับส้ินเปลอื งพลังงานทตี่ ้องคิดเรือ่ งทไี่ ม่อยากพูดถูก คราวนเี้ ขาหยบิ หินทีพ่ ื้น และพยายามร่อนใสผ่ วิ น�้ำ ใหเ้ หมอื นกับทผี่ มท�ำ ทวา่ มนั กลบั จมหายทันทีท่ีมันกระทบเหนอื นำ้� “ในตอนนัน้ ฉันตั้งค�ำ ถามเสมอวา่ ท�ำ ไมเราถงึ ตอ้ งถูกขดี เส้นเร่ืองไร้สาระอะไรอยา่ งนั้นด้วย ฉันก็เลย ตัดสินใจทดสอบอะไรบางอย่างเพ่ือหาค�ำ ตอบของเร่ืองนี้” ผมมองแชรต์ อย่างไม่ละสายตา ไมน่ า่ เชื่อเขาจะพูดอะไร ท่จี ริงจังเปน็ เหมอื นกบั คนอื่นด้วย “หลังจากท่ีฉนั ถูกสง่ มาบนโลกมนุษย์ ฉันใชเ้ วลาสังเกตการณพ์ ฤตกิ รรมของพวกมันอยู่ทุกวนั จน กระท่งั วนั หนึ่งขณะทฉ่ี นั กำ�ลังเดินเล่นอยใู่ นตลาด ฉันสงั เกตเห็นเด็กผชู้ ายในรา้ นตดี าบนอนเล่นอยูท่ ่พี นื้ คนหนง่ึ ฉนั ถามตัวเองว่าท�ำ ไมเจา้ เด็กคนน้ีถึงไมอ่ อกไปเลน่ ข้างนอกเหมอื นกบั เด็กคนอ่ืนเขานะ มนั ท�ำ ให้ฉันร้สู ึกสนใจ ลูกชายช่างตดี าบ เลยเปน็ เหตุให้ฉันคอ่ ยมาแอบดูมันอยู่เปน็ ประจำ� ผ่านไปหลายวันฉันถงึ ได้รู้ว่าเจา้ หมอนเี้ ป็น ท่ีรังเกยี จจากบรรดาเพ่ือนๆ ท่โี รงเรียนเพียงแคม่ นั มีพ่อเปน็ ชา่ งตดี าบที่ยากจน ทุกๆ วันลกู ชายช่างตดี าบจะ ไปไหนมาไหนอย่คู นเดยี ว หรือไมก่ ถ็ กู เดก็ คนอื่นพากันรวมหัวกล่นั แกล้งบ้าง เจา้ หมอน่ีจงึ เหมาะกบั คนทฉี่ ันจะ เลอื กท�ำ การทดสอบ ฉนั เลยที่จะลองแปลงรา่ งเป็นเดก็ ผูช้ ายและเข้าไปตสี นทิ กับเจา้ เด็กข้ีแพ้คนน้ดี ”ู ปกตผิ มไม่ ค่อยอยากฟังสิ่งทแ่ี ชรต์ พดู เพียงแตค่ ราวนแ้ี ชรต์ อารมั ภบทไดน้ ่าสนใจเป็นอยา่ งยิง่ “ในตอนแรกเจ้าเด็กนัน้ ก็ดูจะประหลาดใจที่ฉนั ยอมไปเลน่ กับมันด้วยน่ะนะ ทุกครงั้ ทฉี่ นั โผล่เขา้ มาเจ้า นน่ั กม็ ที ีทา่ กลวั เกรงอย่างเห็นไดช้ ดั เพราะคดิ ว่าฉันถูกพวกเด็กเกเรสง่ มาหลอกตีซีด้ ้วย แตห่ ลายๆ วนั ทฉ่ี นั เปน็ ฝา่ ย เข้าไปทกั มันกอ่ น ท�ำ ให้หมอนั้นเร่มิ ไว้ใจและยอมเปดิ ใจคยุ กับฉันในทีส่ ุด เจา้ นัน้ ไมร่ ู้ตัวเลยวา่ ฉันเปน็ ปศี าจทีป่ ลอม ตวั มาหลอกมัน พวกเราทำ�อะไรดว้ ยกันตลอด ไมว่ ่าจะไปเทยี่ วเล่นรอบเมือง เลน่ ตอ่ สูเ้ ป็นอศั วนิ ปะทะปีศาจ หรอื วา่ เล่นซอ่ นหาด้วยกนั ” ขณะท่แี ชร์ตเล่าอยู่น้นั แววตาของเขามีอะไรบางอยา่ งซ่อนอย.ู่ .. มนั เป็นอะไรบางอยา่ งทช่ี ่างดเู ศร้าเป็น อย่างมาก “พวกเราใชเ้ วลาอยดู่ ้วยกันแทบตลอดเวลา บางคร้งั ฉันกไ็ ปนอนคา้ งบา้ นโทรมๆ ของมันด้วยซ้�ำ เรามี ชว่ งเวลาทีส่ นุกและร้สู กึ ดีต่อกบั เปน็ อยา่ งมาก ฉนั ถึงไดร้ วู้ ่าที่จริงแล้วลูกชา่ งตดี าบไม่ได้น่ารงั เกยี จจนไมม่ ีใครยอม คบด้วย แต่เพราะหมอน่ันมจี ติ ใจท่ีดงี ามเกนิ กว่าที่จะเข้ากบั พวกเด็กจอมเกเรทีโ่ รงเรียนได้ มนั เลยเป็นเหตุผลทำ�ให้ เจา้ น่ีไมม่ ีเพื่อนยังไง พอนานไปฉันเลยเรมิ่ รู้สึกผดิ ตอ่ เขา ผิดทไ่ี ปหลอกเขาอกี ตอ่ ทง้ั ทเี่ จ้านจี่ ริงใจกบั ฉนั มาตลอด” หินอกี ก้อนถูกโยนออกไป ผมสาบานได้วา่ เหมอื นเหน็ ทีใ่ ตเ้ บา้ ตาของแชรต์ มีน้ำ�เออ่ ขน้ึ มาเล็กนอ้ ย ทว่าแชร์ตได้ พยายามกล้นั เอาไวอ้ ยา่ งสดุ ความสามารถ จนน้ำ�ตาแหง่ ความเสยี ใจนน้ั ไม่ไดไ้ หลลงมาอาบยังแก้มของเขา “วันหนึง่ ฉนั ตดั สนิ ใจท่ีจะเฉลยความจรงิ ใหห้ มอนน่ั รู้ เพราะคิดว่ามติ รภาพทพี่ วกเราสรา้ งกันมาไม่อาจ จะถูกท�ำ ลายจากความเป็นจริงได้ ฉนั ... ฉันคดิ ผิด ตอนท่ีฉนั เลา่ ว่าฉันเป็นปีศาจปลอมตัวมา มนั ก็หวั เราะหาวา่ ฉนั กุเร่ืองเปน็ ตเุ ป็นตะ แตพ่ อฉนั คืนรา่ งจริงเท่านนั้ แหละ หมอนนั่ กแ็ หกตาร้องลัน่ ยกใหญ่เชยี ว... ปีศาจ ปีศาจ! ลูก ชา่ งตดี าบวิง่ หนีไปโดยไม่ยอมฟังสง่ิ ทฉี่ ันพดู เลยแม้แตน่ อ้ ย มันไปปลกุ พอ่ ของมันบอกวา่ มีปีศาจอยใู่ นห้องของมัน พอ่ ของมันกว็ ิง่ พลา่ นออกไปตะโกนนอกบา้ นว่ามีปีศาจอยู่ในหอ้ งลกู มัน พวกมนุษย์แหย่ กโขยงมาท่ีบา้ นชา่ งตดี าบ พร้อมอาวธุ ครบมือหมายท่จี ะกำ�จัดปีศาจ... ปศี าจอย่างฉนั ” แชร์ตหวั เราะหึ พยายามกลบเกลอ่ื นความรู้สกึ อย่างไรก็ตามอารมณค์ วามหมองเศร้าท่ีออกมาจากตัว เขามนั ก็มากมายจนผมสามารถสมั ผสั ได้ “มันไมม่ แี ววตาของความเป็นเพือ่ นหลงเหลืออย่อู กี แลว้ มีแต่สายตาของความสะพรงึ กลัวและเต็มไป ด้วยความรงั เกียจ สงิ่ นั้นคือสายตาทฉ่ี ันเหน็ ในตัวลูกชายช่างตดี าบ ฉนั ถึงไดร้ ับร้คู วามจรงิ ... ความจรงิ ทีแ่ นแ่ ท้ว่า 100
ไมม่ อี ะไรสามารถเปล่ียนความคิดท่ีมนษุ ยม์ ตี ่อพวกภูตผปี ศี าจอย่างเราไดห้ รอก” “เรอื่ งท่ีตลกสดุ ของเรื่องน้ีคอื อะไรรไู้ หมฟรานซสิ คัส?” เขาหนั หน้ามาป้นั หนา้ ทแ่ี สรง้ ไปด้วยความร่าเรงิ สนุกสนานตามแบบของเขา ผมสา่ ยหวั เบาๆ เป็นคำ�ตอบ “มนั ฮาตรงท่ีว่าฉนั สนิทกับเจ้าลกู ชา่ งตีดาบจนเผลอคดิ ว่า เราเปน็ เพ่ือนด้วยกนั จรงิ ๆ แตจ่ นมาถงึ ตอนน้ีฉันกลับนกึ ชื่อจรงิ ของหมอน่นั ไม่ออกสกั ทเี ลย นายว่าตลกดไี หม ละ ฮ่าๆๆๆ!” ปศี าจตวั แดงหัวเราะร่วนอยา่ งหน้าตาเฉย ผมอยากจะหัวเราะร่วมไปกบั เขานะ เพราะเรอ่ื งนมี้ นั เศร้า เกินกวา่ ท่จี ะทำ�ให้มเี สยี งหัวเราะออกมาจากตัวผมได้ ถ้ามันจะเปน็ เรือ่ งตลกจริงๆ มนั กเ็ ปน็ เร่อื งตลกทีแ่ สนโหดร้าย มาก ผมเชือ่ วา่ มันท�ำ รา้ ยจติ ใจเขาหนักมาก จนแชร์ตมนั ทำ�ให้ชือ่ ของเดก็ ชายคนน้ันถูกหลบเลือนออกไปจากสมอง โดยอตั โนมตั ิ “ฟรานซสิ คัสเข้ามาในบา้ นหน่อย ฉนั มเี ร่ืองจะคุยดว้ ย” เสยี งของลุงโบนิฟาซคิ สั ดงึ ใหพ้ วกเราหลุดออกจากเร่ืองเลา่ อนั แสนเศรา้ ของแชร์ต ผมหนั ไปมองผู้ปกครองของผม ดว้ ยความฉงน เพราะปกติแล้วลุงจะโวยวายเสยี งดังมาเป็นอนั ดับแรก ไฉนครง้ั นนี้ �ำ้ เสยี งของเขากลบั นิ่งราวกับน้�ำ แขง็ ท่เี ยือกเยน็ “ครบั คุณลงุ ” ผมเดินคอตกตามคำ�สัง่ ผมร้ไู ด้ว่าก�ำ ลังจะมีเร่อื งใหญเ่ กดิ ข้นึ ในเวลาต่อมา แชร์ตมองผม สลับกับลงุ โบนฟิ าซคิ ัสอยา่ งเงอะงะ เขาพยายามจะอา้ ปากพดู รง้ั ตวั ผมเอาไว้ กระนน้ั สายตาท่เี ยน็ ชาของคุณลงุ ของ ผมก็สะกดทกุ ค�ำ พดู ของแชรต์ ใหห้ ุบไดส้ นทิ “นัง่ ลง” คุณลงุ ผมสงั่ เสยี งเรยี บหลงั จากทพ่ี วกเราท้งั สองเข้ามาในบ้าน ผมเดนิ เฉ่ือยๆ ไปยงั เก้าอ้เี ตี้ย และหยอ่ นตัวเองน่งั ลงุ โบนิฟาซิคัสเดินไปท่โี ตะ๊ ก่อนจะหยบิ ไปปห์ ัวโตขน้ึ มาถอื ระหวา่ งที่เขากำ�ลงั ยัดยาเสน้ ใสใ่ น ไปป์ ทกุ วินาทคี ุณลงุ ผมจ้องมองผมโดยไมย่ อมละสายตาออกจากกายผม มนั ชา่ งเปน็ ความรสู้ ึกทีเ่ หมอื นกบั ผมเปน็ นกั โทษทกี่ ำ�ลังรอการประหารอยอู่ ยา่ งไรก็ไม่รู้ “แกแอบเขา้ ไปในหม่บู า้ นของพวกมนุษย์มาใช่ไหม ?” ค�ำ ถามนี้เสมอื นกับสายไฟท่ฟี าดเขา้ กลางดวงใจของผม กอ่ นหน้านีผ้ มไดล้ ุ้นวา่ ลุงจะโกรธท่เี รื่องทผ่ี ม กำ�ลังคบหากับเพื่อนปีศาจตัวแดง โดยไดแ้ ต่หวังลึกๆ ว่าลงุ จะไม่ถามเรอื่ งท่ีผมแอบไปพบชาช่ามาโดยตลอด ความเงียบคอื ค�ำ ตอบ... ทวา่ การทเี่ งยี บมนั ไม่ได้แปลวา่ ลุงโบนฟิ าซคิ ัสจะไมร่ บั ทราบ วอดนกิ เฒ่าพยกั หน้าหงึกหงกั เปน็ เชิง เขา้ ใจอยา่ งถ่องแท้ “เม่อื คนื ลุงเหน็ แกปนี หน้าต่างหนอี อกมาจากบ้านของมนุษย์” เปน็ สายฟ้าล�ำ ท่สี องทฟ่ี าดเข้าใส่ผม ผม แทบอยากจะให้ตวั เองเปน็ ลมเพือ่ เลีย่ งสถานการณ์ของผมในตอนน้ใี ห้ร้แู ล้วรู้รอดไปเลย เพยี งแตม่ นั กไ็ มย่ อมเกดิ ขึน้ ผมไดก้ ม้ หน้ามองลงพ้ืน ในใจของผมมแี ตค่ วามสับสน มนั อธบิ ายไม่ถกู ว่ามันคือความกลวั หรือความสำ�นกั ผิด กันแน่ หรอื อาจจะทัง้ สองอย่างพร้อมกันก็ได้ “ฟรานซสิ คสั หลานรู้ตัวไหมวา่ กำ�ลังท�ำ อะไรลงไป ?” ไม่บ่อยครัง้ ท่ีลุงจะใชส้ รรพนามกับผมค�ำ ว่า ‘หลาน ลุง’ เพราะปกตแิ ลว้ ลุงจะเรยี กผมวา่ ‘แก’ และเรียกตวั เองว่า ‘ฉนั ’ ตลอด มนั ย่งิ บีบท�ำ ให้ผมรู้สึกตวั เลก็ ราวกบั มดเข้าไปอีก ผูป้ กครองผมยกไปป์คาบหลงั จากทถ่ี อื ไวน้ าน จากน้ันลงุ ก็ใชไ้ ฟขีดจุดยาเสน้ และสบู เข้าปอด ดว้ ยอารมณท์ ยี่ ังขุ่นมวั “ลุงบอกมาตลอดเลยไมใ่ ชเ่ หรอ ว่าภูตอย่างพวกเราไม่ควรทีจ่ ะเข้าไปยงุ่ เกย่ี วกับพวกมนษุ ย์ทุกประการ หลานรไู้ หมว่าถา้ พวกมนษุ ยร์ ู้ว่าพวกเรามีอยจู่ รงิ พวกมันจะท�ำ ยังไงกบั พวกเรา พวกมนั จะฉกี พวกเราเปน็ ชนิ้ ๆ อยา่ งไม่ปราณีเลยล่ะ!” เสยี งตอนท้ายของแกแผดสงู เป่ยี มไปด้วยความโกรธ ควิ้ ของผมเรมิ่ ขมวดเข้าหากัน หัวใจ 101
ของผมเริ่มเต้นแรงขน้ึ ทกุ วนิ าที คุณลงุ ย่างสามขุมเข้ามายังผม วอดนกิ แกส่ ่งสายตาอยา่ งคาดเดาไมไ่ ด้ “ถ้าหลานจะอยากคบกบั เจา้ ปีศาจปากเสยี ลงุ ก็จะไม่ห้ามอะไร เพราะอยา่ งน้อยเจา้ น้นั ก็ยงั อย่ใู นเผ่า พนั ธุท์ ีไ่ มใ่ ช่มนษุ ย.์ .. ถึงแม้ฉันจะไมค่ ่อยชอบหน้ามนั นักก็ตาม” ลงุ แลดจู ะขัดใจเลก็ นอ้ ยท่ีจ�ำ ใจยอมใหผ้ มคบกับ แชรต์ ได้ ยงิ่ ตอนท้ายประโยคแกกแ็ สดงเจตจ�ำ นงอยา่ งช้ีชดั ดวงตาท่ีกำ�ลังโกรธเร่มิ อ่อนลง วนั น้ีเป็นวันทผ่ี มเหน็ ลุง เปล่ยี นหลากอารมณม์ ากกวา่ แคโ่ วยวายไปวันๆ เยอะมาก “ลุงพอจะเขา้ ใจวา่ การทหี่ ลานต้องอาศยั อยู่ในทะเลสาบท่มี ีวอดนิกแคส่ องตนมันน่าเบื่อ แตก่ ารท่ี หลานเขา้ ไปสงิ สู่ถน่ิ ทอี่ ยู่ของพวกมนุษยม์ ันเป็นเร่อื งทผ่ี ดิ พลาดร้ายแรงอย่างมหันต์นะ” ควันในปอดของลุงถกู พ่น ออกเปน็ จังหวะ แกยงั คงจ้องผมราวกับผมเปน็ ลูกแกะตวั นอ้ ย ผมเกร็งจนเล็บมอื ทวี่ างบนต้นขาจกิ เข้าไปยังเน้ือผา้ ขากางเกง “ตั้งแต่นีเ้ ปน็ ต้นไปลงุ ขอส่งั ห้ามไมใ่ หห้ ลานเข้าไปยังหมบู่ ้านพวกมนษุ ยอ์ ีกเปน็ อนั ขาดนะ” มันไมใ่ ช่คำ�ส่ังซะทเี ดียว มันเปน็ เหมือนประโยคที่กงึ่ ออ้ นวอนดว้ ยซำ้� น�้ำ ตาของลงุ รนื้ ข้นึ มาถงึ ขอบตา ทล่ี งุ พดู มาทง้ั หมดผมก็เข้าใจนั่นละ่ แต่ในหัวของผมเตม็ ไปด้วยค�ำ ถามท่ีคาใจมากมายอยากจะระเบดิ ออกมา ตง้ั แต่ ทำ�ไมมนษุ ย์ถงึ อยากจะฆ่าพวกเรา ท�ำ ไมภูตกบั คนถงึ ต้องถกู แบ่งแยกให้อยู่ดว้ ยกันไมไ่ ด้ ท�ำ ไม ท�ำ ไม และก็ท�ำ ไม อื่นๆ อีกมากมาย จนผมร้อู กี ทีมนั ก็กลายเปน็ ค�ำ พดู ที่ออกมาจากปากผมไปแลว้ “ท�ำ ไมลงุ ถงึ ต้องจงเกลยี ดจงชังพวกมนษุ ยด์ ้วยละ่ ครบั ?” หนา้ ของลงุ โบนฟิ าซคิ ัสท่นี ิ่งสงบเปลยี่ นมา เปน็ ใบหนา้ ของคนท่กี ำ�ลงั งนุ งงทันที ไม่รู้วา่ เปน็ เพราะคำ�ถามหรือเพราะผมทีก่ ลา้ จะตงั้ ขอ้ สงสยั ในคำ�ส่ังของเขากนั แน่ “ไม่ใช่ฉันฝ่ายเดียวสกั หนอ่ ย พวกมนุษย์มันกเ็ กลยี ดพวกเราเหมือนกันแหละ” “ผมไมเ่ หน็ ว่ามนษุ ย์จะโหดรา้ ยเหมือนอยา่ งท่ีลงุ พูดถึงซะหนอ่ ย” อารมณ์ท่ีเริ่มพุ่งพลา่ นท�ำ ใหผ้ มกล้าท่ี จะเชดิ หน้าปะทะสายตาเข้ากบั ลุง “แกไมเ่ ขา้ ใจหรอกวา่ มนุษย์มันไว้ใจไมไ่ ด”้ นำ�้ เสียงของลงุ ฟังดอู ่อนแรง “ท�ำ ไมละครับ!?” ผมถามสวนเขา “กเ็ พราะพวกมันนน่ั แหละทเ่ี ปน็ คนฆา่ พ่อแม่ของแกยังไงล่ะ!!!” แรงตวาดดังลน่ั ทั้งหอ้ งพรอ้ มกับการ สะบัดไปป์ในปากกระแทกลงกบั พื้นจนมันหกั เป็นสองท่อน “อะ... อะไรนะครับ พวกมนุษยฆ์ า่ พอ่ แมข่ องผมเหรอ ?” หวั ของผมหมนุ ตว้ิ เมอื่ ลงุ เผลอพูดความจริงที่ เกดิ ขน้ึ กับพ่อของผม ลุงโบนฟิ าซคิ ัสหายใจแรงจนอกกระเพื่อนอย่างชดั เจน แกลงั เลทจ่ี ะพดู สิ่งต่อมา กระนั้นมันก็ คงถงึ เวลาทตี่ อ้ งบอกความจรงิ แกผ่ มแลว้ “ใช่... พอ่ แมข่ องแกถกู พวกมนษุ ย์ฆ่า” ………………………………………. เมื่อ 10 ทแี่ ลว้ ทะเลสาบไอแวนอันแสนสงบแห่งน้เี คยมวี อดนิกมากกว่า 2 ตนเคยอาศัยอยู่ดว้ ยกันมา กอ่ น วอดนกิ สองตนนั้นเพิ่งใหก้ ำ�เนิดภตู ตัวนอ้ ยได้ลมื ตาดโู ลกเปน็ คร้ังแรก วนั นัน้ ชา่ งเป็นวันท่ีน่ายินดีของพวกเขา วอดนกิ นามวา่ ‘โทเมส’ มองหนา้ ลูกชายตนแรกภายในออ้ มแขนของภรรยาท่มี ีชือ่ ว่า ‘เนียรา่ ’ วอดนกิ ร่างสงู ลบู หนา้ ภรรยาท่ยี ังคงนอนอดิ โรยจากการท�ำ คลอด จากน้ันเขาก็ใชม้ อื ข้างเดียวกับท่ีลบู หน้าภรรยาไปสัมผัสทแ่ี กม้ ของ ลกู ชาย ทารกวอดนิกมองหนา้ บดิ าดว้ ยดวงตาน้อยๆ ก่อนจะยกมอื ที่เปน็ พงั ผืดสีเขียวขึน้ จบั นิว้ มอื ของพ่อตนพรอ้ ม กับเสียงหัวเราะ 102
“ผมจะตั้งชือ่ เขาวา่ ฟรานซสิ คัส เหมือนกับชื่อของคณุ ปูข่ องผม” “เขาจะตอ้ งเติบโตเป็นวอดนกิ ทวี่ า่ ยน้�ำ เก่งเหมอื นกับคณุ แน”่ เนียรา่ มองลูกน้อยอยา่ งภาคภมู ใิ จ สอง สามีภรรยายม้ิ ให้กันและกัน พวกเขารสู้ ึกอบอุ่นเตม็ เปย่ี ม เพราะม่ันใจว่าก�ำ ลังสร้างอนาคตไปด้วยกนั ฟรานซสิ คสั ละสายตาออกจากบิดาก่อนจะหนั ไปสนใจสรอ้ ยคอรอบคอมารดา สร้อยคอสีเงนิ รปู ดาวท่มี ีวอดนิกสองตนยนื ประสานมือสรา้ งความสนอกสนใจใหฟ้ รานซสิ คัสเป็นอย่างมาก มนั เปน็ สมบตั ิท่ตี กมาหลายรุน่ ของเนียรา่ ทแ่ี มข่ อง แม่ของแม่ของแมเ่ ป็นผ้สู ง่ ต่อกนั มา “สักวนั หนงึ่ มนั ก็จะเปน็ ของลูกนะ” เนยี ร่ากระซบิ กบั ลกู นอ้ ย ทำ�ใหโ้ ทเมสอดที่จะอมยม้ิ ไมไ่ ด้ “ไหนๆ คณุ พอ่ คุณแม่มือใหม่เปน็ ยงั ไงกันบ้าง” ประตูถูกเปดิ ออกอย่างรวดเร็ว เบ้ืองหลงั ของประตูก็ คือวอดนิกหญงิ รา่ งอ้วนนามว่า ‘โรซา่ ’ หรอื วอดนิกผมู้ ีศักด์เิ ป็นภรรยาของโบนิฟาซิคสั นนั่ เอง ซ่ึงโบนิฟาซิคัสก็เดนิ ตามหลงั โรซา่ มาติดๆ โบนิฟาซิคสั มีสหี นา้ บึ้งตึง เพราะถูกเมียบงั คบั ใหม้ าดูหน้าลูกชายของน้องชายตน ต่างจากโร ซา่ ทก่ี ้าวเท้าอยา่ งว่องไวด้วยความตน่ื เต้น ซึง่ ดูเธอดใี จราวกบั ว่าเธอน้นั มีลูกเปน็ ของตวั เอง “หน้าตาจมิ้ ล้มิ น่ารักนา่ ชงั ดจี รงิ ๆ เลย” “น่าเกลยี ดเหมือนกบั พอ่ มนั น่ะสิไมว่ า่ ” โบนฟิ าซคิ ัสเห็นแยง้ ทำ�ให้โรซ่าตอ้ งก�ำ มอื เป็นทา่ คอ้ นก่อนจะ เขกใส่วอดนกิ แก่ โบนฟิ าซิคัสสะดุ้งอยา่ งไมท่ นั ตง้ั ตัว ท�ำ เอาโทเมสกับเนียร่าตอ้ งกลั้นหัวเราะกนั แทบตาย “ไอเ้ ฒ่าปากเสยี ไปว่าหลานกบั นอ้ งชายตัวเองแบบนั้นไดย้ งั ไงกัน ดสู ิ หลานออกจะน่ารกั เหมอื นกับ แมซ่ ะขนาดน้ี” โบนฟิ าซิคัสพ่นลมหายใจดงั ฟดื ฟาดกอ่ นจะท�ำ เปน็ สะบัดหนีไปมองทางอื่นแทน โรซา่ ไม่สนใจผวั ท่ี ก�ำ ลงั งอน “นา่ รักจรงิ หลานฉัน แล้วเนย่ี พวกเธอตั้งชือ่ กันแล้วหรือยัง” สองสามภี รรยามองหนา้ กันอยา่ งรู้ใจ กอ่ น ทส่ี ามีจะปลอ่ ยให้ภรรยาเปน็ ผ้ใู หค้ �ำ ตอบ “ฟรานซสิ คัสจะ้ ” ขา่ วการให้ก�ำ เนดิ ภตู วอดนิกตนใหม่แหง่ ทะเลสาบไอแวนได้แพรก่ ระจายไปทวั่ เหล่าบรรดาภตู ตา่ ง มาแสดงความยินดีท่ีบ้านของโทเมสและเนียรา่ ท่มี สี มาชกิ คนใหมภ่ ายในบา้ น แมแ้ ต่โคไมค์เองกย็ งั ท�ำ ของเล่นชิน้ พิเศษให้แกเ่ จา้ ภูตสเี ขียวตัวน้อยให้เป็นการพิเศษ (ภตู นิซเซได้มอบชุดท�ำ สวนเด็กเลน่ ให)้ ในขณะท่ีมภี ตู ตนอ่ืนๆ อย่างเชน่ นางฟา้ โดลยา่ บนิ มามอบพรวิเศษเพอ่ื ให้ฟรานซิสคัสมสี ขุ ภาพทแ่ี ขง็ แรงและเติบโตเปน็ เดก็ ทีร่ ่าเรงิ แจม่ ใส วนั เดือนปผี า่ นไปอย่างรวดเร็ว ครอบครวั วอดนิกทอ่ี าศัยอยใู่ นบา้ นหลังเดยี วกนั ถงึ 4 ตนไดใ้ ชช้ ีวิตอยู่ อย่างสุขสงบและเรียบงา่ ย ทกุ อยา่ งลงตัวตามแบบทพี่ วกเขาวางแผนกันเอาไว้ ทารกฟรานซสิ คัสเรม่ิ ท่จี ะหดั เดนิ และพูด แม้จะเพียงค�ำ ง่ายๆ อย่างเชน่ “ปะปา๊ ” หรอื “หมา่ ม๊า” เพียงคำ�ง่ายๆ เทา่ น้กี ส็ รา้ งความสขุ เหลือล้นให้กับ ครอบครวั ภตู น�ำ้ นีแ้ ล้ว จนกระท่งั มาวันหนงึ่ ทีค่ วามสุขของพวกเขาได้พังทลายลง ปลายปเี ปน็ ช่วงเดอื นที่เขา้ ส่หู นา้ หนาวอย่างเป็นทางการ อุณหภมู ิทตี่ ดิ ลบยังคงมีให้เห็นเหมอื นเชน่ ทกุ ปี น�ำ้ ในทะเลสาบไดเ้ ปลยี่ นจากของเหลวกลายเป็นนำ�้ แขง็ ในช่วงหลายเดอื นที่ผา่ นมา สำ�หรบั วอดนิกแลว้ อากาศ เย็นจัดแบบนพ้ี วกเขาสามารถด�ำ รงชวี ิตอยู่ไดอ้ ย่างไมม่ ีปญั หา ในเช้าวันท่มี ีหิมะตกหนกั เนยี ร่ากำ�ลงั ทำ�อาหารเช้าให้กับครอบครัว สว่ นโทเมสก�ำ ลงั นง่ั ต่อรถจำ�ลองที่ เป็นงานอดิเรกของเขา ในขณะทฟี่ รานซสิ คสั กำ�ลงั เลน่ อยไู่ มไ่ กลไปจากสายตาของพ่อแม่ โบนฟิ าซคิ สั เป็นคนเดียว ทีเ่ พียงตื่นนอน เขาเดินงวั เงียออกมาจากห้อง ทวา่ ทนั ทีทีเ่ ขาเบกิ ตาเหน็ ฟรานซสิ คสั ท่กี �ำ ลงั นงั่ เลน่ ทำ�อาหารอยู่ เขา กต็ อ้ งแผดเสียงดังเมื่อเหน็ สงิ่ ที่อยใู่ นมือฟรานซิสคัส 103
“โทเมส ไอ้ลูกชายของแกมนั เอาไปปข์ องฉันไปเล่นอกี แล้ว แกช่วยดูแลลูกของแกไม่ใหม้ ายงุ่ กบั ของ ของฉนั หน่อยไดไ้ หม ?” โบนฟิ าซิคัสกระทืบเท้าไปมาราวกบั เด็กเลก็ ทีถ่ กู แย่งของเลน่ ฟรานซสิ คสั หยดุ เล่นชัว่ ขณะ และเงยหน้ามองลงุ ของตน วอดนิกน้อยทีไ่ ม่รปู้ ระสปี ระสาหวั เราะชอบใจในทา่ ทางทเ่ี หมอื นกบั ชา้ งตกมันของโบ นิฟาซคิ สั เด็กนอ้ ยเคาะไปปข์ องคณุ ลงุ ลงกับพนื้ เป็นจงั หวะ โทเมสท่ีไดย้ นิ เช่นนนั้ กท็ ำ�หนา้ บุญไมร่ บั ก่อนจะหนั ไป เหน็ ลกู ชายจอมซนก�ำ ลงั เล่นไปปส์ ว่ นตัวดังทพี่ ชี่ ายกล่าวหาจรงิ ๆ “มามะ มาหาพอ่ มาฟรานซสิ คัส ทำ�ไมไปเล่นกบั ของของคุณลุงเขาแบบน้นั ละ่ ” โทเมสดงึ ไปป์ออกจากมือลกู ชายก่อนจะส่งคนื ใหพ้ ่ชี ายตน โบนฟิ าซคิ สั ทำ�หน้าเหมอื นกบั ไมต่ อ้ งการ มนั อีกตอ่ ไปแล้ว เพราะมรี ่องรอยขว่ นเต็มหัวไปปไ์ ปหมด อีกทงั้ ยงั เปยี กปอนไปดว้ ยน้�ำ เหนียวที่แมแ้ ตเ่ ขากไ็ ม่รวู้ ่า มันคืออะไร แตส่ ุดทา้ ยเขากร็ บั มันกลับมาและต้งั ใจจะเอาไปเกบ็ แสดงในชุดสะสม โดยไม่กะเอาออกมาใชส้ ูบอีก ในความปกตปิ ระจำ�วัน จๆู่ ประตกู ถ็ กู เหวีย่ งเปดิ ออก ผู้ท่ีพุ่งพรวดเข้ามากค็ อื โรซา่ น่นั เอง วอดนิกรา่ ง อว้ นเตีย้ รบี ปิดประตตู ามหลังเพราะกลัววา่ หิมะจะเขา้ มาภายในบา้ น “โอ๊ย จะตายอะไรกนั ได้ทกุ วีทุกวนั นะ แถมอากาศเยน็ จนน้ำ�ในทะเลสาบกลายเป็นน้�ำ แข็งแบบนี้ เวลา ออกไปหาปลาใต้ทะเลสาบมนั ย่งิ ชา่ งยากเย็นซะจริง” โรซา่ บ่นเป็นชุดใหญ่ ทำ�เอาโบนฟิ าซคิ ัสหวั เราะออกมาเล็ก น้อยที่เห็นเมียของตนกลบั มาในสภาพท่ีดแู ทบไมไ่ ด้ ผูเ้ ป็นเมยี หันมามองตาเขียวและพดู ใสผ่ วั ตวั เองว่า “แกก็เถอะ เป็นผชู้ ายเสียเปลา่ แทนที่จะหัดตืน่ เชา้ ๆ และออกไปหาอาหารเลยี้ งคนในบา้ น แตก่ ลบั นอนอดื จนแทบจะเหมอื นกบั ศพข้างนอกอยแู่ ล้ว” ผู้ถกู ด่าท�ำ หนา้ เหยเกกอ่ นท่ีจะทำ�เป็นหูทวนลม ทว่าค�ำ ท่สี รา้ งความสนใจใหแ้ กโ่ ทเมสก็คอื ประโยคตอนท้ายทีโ่ รซ่า เปน็ ผู้ถกู “เม่ือกพี้ ีโ่ รซา่ บอกวา่ มีศพอยูข่ า้ งนอกเหรอครบั ?” พีส่ ะใภ้หันไปหาน้องผัวกอ่ นจะบอกว่า “เหมือนจะมีมนุษย์คนหน่ึงหลงทางหรือไม่ก็ประสบอุบัติเหตุอะไรมาสักอย่างใกล้กับหน้าบ้านเราเนี่ย แหละ ตอนน้นี อนนงิ่ ไปแล้ว ฉันเองก็ไมแ่ น่ใจเหมือนกันวา่ เขาตายแลว้ หรือยัง” โทเมสทำ�หนา้ ครุ่นคิดตามไปด้วย เนยี ร่าทีไ่ ด้ยนิ เรือ่ งทงั้ หมดกห็ นั ไปสนใจอีกคน จนในทีส่ ุดหวั หน้าครอบครัวก็พดู ขน้ึ มาว่า “เราควรออกไปดหู น่อยนะ” โบนิฟาซิคัสท่ีได้ยนิ เช่นน้ันลุกขึน้ จากเกา้ อ้ยี าว เพราะเห็นแตกต่าง “จะไปดมู ันท�ำ ไม พวกมนษุ ยม์ นั ก็ชอบแสห่ าเรอื่ งให้ตัวเองเป็นประจำ�อยูแ่ ลว้ ตายๆ กันให้ไปหมดนัน่ แหละ ฉันจะไดม้ วี ิญญาณมาเก็บใสโ่ หลสะสมคไู่ ปกบั ไปป์ของฉนั ด้วยเลย” โทเมสไม่หนั ไปมองพี่ชายตน เพราะรูด้ ี ว่าอุปนิสยั ของเขาเป็นเชน่ น้ีอยู่แลว้ เขาหนั ไปหาภรรยาท่ีรักของเขาแทน “เนียร่า ผมฝากคณุ ดฟู รานซิสคัสหนอ่ ยนะ ผมจะออกไปดวู ่ามนั เกดิ อะไรขนึ้ ขา้ งนอกกนั แน”่ วอดนิกผ้เู ปน็ แมข่ องฟรานซสิ คัสพยักหน้าเลก็ น้อย ท่ีจริงเธอเหน็ ดว้ ยกบั โบนิฟาซิคัส กระนั้นเธอก็ ปล่อยใหส้ ามีเป็นผู้ตดั สินใจเอง เพราะเธอเชือ่ ว่าโทเมสทำ�ทุกอยา่ งเพอื่ ครอบครวั น้ีแล้วจริงๆ ผ่านไปช่วั โมงหลงั จากทโี่ ทเมสหายออกไปสำ�รวจเหตกุ ารณข์ ้างนอก ในเวลาตอ่ มาประตบู ้านกเ็ ปดิ อีก ครงั้ คราวนว้ี อดนิกผเู้ ป็นหวั หน้าครอบครัวไมไ่ ดก้ ลับมาเพยี งตนเดียว เขากลบั มาพรอ้ มกับคนหนึง่ ดว้ ย เขาคนนนั้ เป็นเดก็ ผู้ชายคนหนึง่ ท่อี ยูส่ ภาพสลบไสลปางตายจากอากาศทห่ี นาวเหน็บ วอดนิกทุกตนภายในบา้ นตา่ งพากันตก อกตกใจท่โี ทเมสพามนษุ ยเ์ ข้ามาในบา้ น มเี พยี งฟรานซิสคสั ทีย่ งั ไม่รู้เรอ่ื งมองดเู ดก็ ผู้ชายคนนั้นดว้ ยความสงสยั วา่ เขาเปน็ ใคร ภายหลงั ทุกคนมาทราบว่าเดก็ ผชู้ ายคนนเี้ ป็นออกมาหาอาหารในฤดูหนาวกับพอ่ ทว่าเกิดหมิ ะถลม่ ท�ำ ใหค้ นเป็นพอ่ เสียชีวติ คาท่ี ในขณะที่ลูกชายบาดเจ็บสาหสั และกำ�ลงั นอนรอความตายอยูใ่ นกองหมิ ะ 104
แมอ้ ากาศจะหนาวเย็น ทวา่ ภายในบ้านของครอบครัววอดนิกตอนน้กี ลับร้อนระอไุ ปด้วยอารมณ์ โบ นิฟาคัสตะโกนเสยี งดังทุกค�ำ พดู วา่ โทเมสไดน้ �ำ ภยั เขา้ มาส่ภู ายในบ้าน เพราะ ในขณะที่โทเมสกเ็ ถียงพ่ีชายวา่ หาก ไม่ชว่ ยเหลอื เดก็ ชายคนนไี้ ว้ เขาจะต้องเสียชวี ิตทา่ มกลางอากาศท่ีหนาวเหนบ็ แน่ โรซ่าพยายามเสนอทางออกด้วย การน�ำ เดก็ ผู้ชายคนน้ไี ปทงิ้ ไปตามเดิม แต่ก็ถูกโทเมสเถียงหัวชนฝาว่าทำ�เชน่ นั้นกไ็ ม่ต่างอะไรจากที่พวกเขาฆา่ เด็ก ผูช้ ายเสยี ตอนนเี้ ลย มเี พยี งเนียรา่ ท่กี �ำ ลังอมุ้ ฟรานซสิ คสั อยูใ่ นอ้อมกอด หญงิ สาวมองดูรา่ งเด็กชายมนุษยท์ ีแ่ มจ้ ะมี วยั 10 ปตี ้นๆ กระนั้นความสงู ของเขาก็มากกว่าเทา่ ตัวของวอดนิกทุกตนในบ้านหลงั น้แี ลว้ ในท่ีสุดโทเมสกย็ นื่ ค�ำ ขาดว่าไมว่ า่ อย่างไงก็จะช่วยชวี ิตเดก็ คนนใ้ี หพ้ ้นภยั ก่อน จากนั้นเม่อื เด็กชายแข็ง แรงและอากาศก็เปน็ ใจดีแล้วก็จงึ คอยสง่ เขากลับออกไปตามทางของเขา วอดนกิ หญงิ ภายในบ้านได้แตม่ องหน้า กันและกนั โดยมีโบนฟิ าซคิ สั ทยี่ ังฟาดงวงฟาดงาไปมาก่อนจะกระทบื เทา้ หนีกลบั เขา้ ไปในห้องทำ�เป็นไม่รู้ไม่ชี้ โท เมสมองหนา้ เนยี ร่าที่มีสหี นา้ วิตกกงั วลอยา่ งเห็นได้ชัด วอดนกิ หนมุ่ พยกั หน้าให้แก่ภรรยากอ่ นจะหนั หน้าไปมอง ลกู ชาย เขากลวั เหลอื เกนิ ว่าการตดั สนิ ใจคร้งั นีจ้ ะน�ำ ความโชครา้ ยมาสู่ครอบครวั ของเขา และมนั ก็เป็นเชน่ นน้ั จรงิ ๆ ทันทีทเี่ ดก็ ชายได้สติกลับคืนมา เขาก็ต้องร้องแหกปากหวาดผวาเพราะตนนั้นได้ถกู ภูตหน้าตา ประหลาดลอ้ มรอบ โทเมสตอ้ งเขา้ ไปพูดคยุ กับเด็กชายอยู่นานหลายชัว่ โมงกว่าท่ีเดก็ ชายจะพอสงบสติลง ได้ ซึง่ ก็มีเหตุผลท่ดี พี อเพราะหากวอดนกิ เหล่าตอ้ งการจะท�ำ รา้ ยเขา เขาคงตายไปนานแลว้ เดก็ นอ้ ยได้รับการปฐมพยาบาลเปน็ อย่างดี บาดแผลหิมะกดั รอบกายเขาได้บรรเทาหายดเี ร็ววนั จน เด็กชายเร่ิมกลับมาเดินได้ด้วยตวั เอง แม้จิตใจของเขาจะยังกระทบกระเทอื นท่ตี ้องเสยี บิดาของตัวเองไปใน อุบัติเหตุคร้งั นกี้ ็ตาม แตใ่ นทสี่ ดุ เดก็ ชายก็หายดเี ปน็ ปกติ ซึ่งเป็นช่วงสน้ิ สุดของหน้าหนาวของปีพอดี “ฉันขอรอ้ งเธออยา่ งหนงึ่ ได้ไหม ถ้าเธอกลบั ไปบา้ นของเธอแล้ว ฉนั ขอใหเ้ ธอช่วยเกบ็ เรอ่ื งครอบครัว ของเราเป็นความลับจะไดไ้ หม ?” เด็กชายผไู้ ดร้ ับการช่วยชีวิตพยักและตบปากรบั คำ�กับโทเมส ไม่มอี ะไรเปน็ หลกั ประกนั วา่ เขาน้ัน จะท�ำ ตามดังที่สัญญา กระนั้นโทเมสก็จำ�ใจตอ้ งเช่ือใจเดก็ ชายคนน้อี ย่างไม่อาจจะเล่ยี งได้ เดก็ ชายได้ลาจาก ครอบครวั วอดนิกเพื่อกลับไปหามารดาทีห่ า่ งหายกันเปน็ เดือน เหลา่ วอดนกิ ทกุ ตนภายในบ้านตา่ งยนื สง่ เด็กชาย จนหายลับตาเขา้ ไปในป่า โดยคาดหวังว่าจะไม่ไดพ้ บเขาอีก จนกระท่งั วันหน่งึ วนั น้ันโบนิฟาซิคัสเป็นเพยี งผ้เู ดียวท่ีออกจากบ้านไปหาโคไมค์เหมือนทกุ คราวในทกุ วันพฤหัสบดี โคไมคร์ บั รเู้ รือ่ งราวท่ีเกดิ ข้นึ ภายในบ้านของครอบครัววอดนกิ ท้ังหมด ถึงเขาจะเห็นวา่ สงิ่ ทโ่ี ทเมสท�ำ น้ันจะเปน็ เรอื่ งท่ีถกู ต้อง กระน้นั มนั ก็สรา้ งความกงั วลให้แกน่ ซิ เซแกด่ ว้ ยเช่นกันท่ที �ำ อะไรสมุ่ เส่ยี งแบบนัน้ ไป ความหายนะก็บังเกิดเมอ่ื โบนฟิ าซคิ ัสกลับมาถึงบ้าน บา้ นหลงั น้อยที่เคยตง้ั อยูต่ ิดทะเลสาบบดั นไ้ี ด้ถูกไฟโลกันตรโ์ หมกระหน�่ำ เหลา่ มนุษย์ชายหญิงตะโกน ร้องสาปแช่งและด่าทอนว่าเหล่าภูตท่ีอยู่ในบ้านหลังน้ีเป็นต้นเหตุทำ�ให้ผู้ชายคนหนึ่งต้องตายเม่ือหลายเดือนก่อน และชายคนดังกลา่ วก็คือพอ่ ของเดก็ ชายท่โี ทเมสเป็นผชู้ ่วยชีวติ ไว้น่ันเอง ขา้ งกันกบั กลมุ่ มนษุ ย์ผบู้ า้ คลง่ั มีเดก็ ชาย คนเดิมกับทีเ่ คยมารักษาตัวอยใู่ นบา้ นวอดนกิ ยืนมองเหตุการณ์ โบนฟิ าซิคัสแทบไมอ่ ยากจะเชื่อว่าเด็กชายท่ีเคยให้ คำ�ม่นั สัญญาว่าจะเกบ็ ความลับที่นไ่ี วก้ ลับผดิ คำ�สตั ย์ของตนและน�ำ ความตายมาสบู่ า้ นอนั แสนอบอุน่ หลังน้ี โบนิฟาซิคัสได้แต่กัดฟันมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่สามารถทำ�อะไรได้นอกจากรอเวลาให้เหล่า มนุษย์ออกไปจากพืน้ ทท่ี ่ีเขาเคยเรียกวา่ บ้านเสยี ก่อน และเม่ือเวลานน้ั มาถงึ โบนิฟาซิคสั กร็ ีบปรีเ่ ข้าไปในบา้ น ซงึ่ บัดน้แี ทบจะแตเ่ พียงเถา้ ถ่านแลว้ 105
ขา้ วของภายในบ้านของเขาถูกท�ำ ลายแทบหมดสิ้น มีขวดโหลอันแข็งแรงทโ่ี บนฟิ าซิคัสเคยอ้างวา่ เก็บ วิญญาณของมนุษยไ์ ว้ยังคงอยู่ในสภาพเดมิ แตม่ ีคราบควันดำ�อยบู่ า้ ง กระนัน้ วอดนิกแกก่ ไ็ มไ่ ดใ้ ห้ความสนใจของ สะสมสว่ นตัวของเขา ครั้นมงุ่ แต่จะหาของท่ีส�ำ คัญกว่าน้นั กค็ ือครอบครัวของเขานั่นเอง ทว่ามรี า่ งวอดนกิ ไหม้เกรยี มนอนในสภาพมือเทา้ หงกิ งอจากการถกู ไฟเผา แม้ร่างนั้นจะถกู เผาเกรยี ม แต่โบนิฟาซคิ ัสก็จ�ำ ร่างภรรยาของตนเองได้ วอดนกิ แก่ระเบิดน�ำ้ ตาด้วยความเศรา้ เขากอดรา่ งท่ีไร้วญิ ญาณของ ภรรยาอยา่ งไม่รังเกียจอยนู่ านราวกับว่าถา้ กอดเช่นน้ีไปเร่อื ย โรซา่ จะกลับมามชี ีวิตอีกครัง้ โบนฟิ าซคิ ัสเหลอื บไป เหน็ อกี สองรา่ งที่นอนกอดกนั น่งิ ไม่ไหวติ่ง ซึ่งไม่ตอ้ งให้ใครมาบอกเขาก็รวู้ ่าร่างนั้นคอื น้องชายกบั นอ้ งสะใภข้ องเขา น่นั เอง มแี ต่ความรสู้ กึ เสียใจล้นไปทวั่ ทงั้ จิตใจ เขาอยากจะลกุ ขึ้นไปหัวเราะใส่ศพโทเมสทง้ั น�ำ้ ตาและตะโกนบอก น้องชายว่า “ฉนั เตือนแกแล้วนะ” กระนั้นความเศร้ามนั กร็ ุมเร้าเขาจนอ่อนแรงเกนิ กว่าท่เี ขาจะท�ำ เช่นน้ันได้ และจากความเศร้ากแ็ ปรเปลย่ี นมาเป็นความโกรธ เสมอื นกับภเู ขาไฟที่ใกลจ้ ะระเบิดและพน่ ลาวา ท�ำ ลายล้างทกุ สิง่ ทุกอยา่ งทข่ี วางหนา้ เป็นเพราะไอ้เด็กเหลือขอจอมทรยศคนน้ัน มนั นำ�พาพวกมนษุ ยม์ าทำ�ลาย ครอบครวั ของเขาจนพงั ทลาย ความแค้นภายในอดของโบนฟิ าซิคัสท่มี ตี ่อพวกมนุษย์ได้กอ่ ตัวรุนแรงมากขนึ้ เขา ร้สู กึ เกลียดพวกมนั มากมายเหลือคณาเกนิ กวา่ ทจี่ ะบรรยายได้ วอดนิกแกป่ รายตาไปเหน็ มดี ท�ำ ครัวเล่มหนงึ่ เขาตัง้ ท่าจะเดินไปคว้ามนั และเดนิ ดมุ่ ๆ ไปทีไ่ หนก็ได้ท่มี ีพวกมนุษย์และฆ่าพวกมนั ใหม้ ากท่สี ดุ หรอื ถ้าเป็นไปได้กฆ็ ่าพวก มันให้หมดโลกไปเลยกไ็ ด้ ทวา่ ความคิดนน้ั ไดห้ ยุดลงเม่อื มีเสยี งรอ้ งไหข้ องใครบางคนดงั มาจากใตศ้ พของโทเมสและเนียรา่ ความ โกรธของเขาได้ทเุ ลาลง เขารบี ลกุ ข้ึนยนื และดิง่ ตรงไปยงั วอดนกิ ผ้สู ิน้ ชีพ โบนิฟาซิคสั ดันร่างของนอ้ งสะใภ้และพบ รา่ งนอ้ ยๆ ของฟรานซิสคสั นอนร้องไหภ้ ายใต้ออ้ มกอดของมารดา “โอ้ หลานรกั ของลุง ลงุ เสียใจจรงิ ๆ ทีห่ ลานต้องกลายมาเป็นเด็กก�ำ พร้า เพียงเพราะความไวใ้ จท่พี อ่ เจา้ มีต่อมนษุ ย์” พูดจบโบนฟิ าซิคัสก็อุม้ สายเลือดคนสดุ ทา้ ยของเขาขน้ึ มา ภายในมอื ของฟรานซสิ คสั นอ้ ยนัน้ มสี ร้อยคอ ประจ�ำ ตระกลู ที่เนยี ร่าเคยไดร้ บั มาจากบรรพบุรษุ ... .......................................................... “ลุงได้ฝงั ร่างของพวกเขาทัง้ หมดทสี่ ่วนท่ลี ึกที่สุดใต้ทะเลสาบไอแวน ซึง่ ที่นนั่ เปน็ สุสานรวมของเหลา่ วอดนิกผจู้ ากไปของทะเลสาบแห่งน้ี” คณุ ลุงมีน�ำ้ ตารนื้ ข้นึ มาเลก็ นอ้ ย มันท�ำ ใหเ้ บ้าของผมมนี ำ้�ตาเช่นกนั “น่เี ปน็ มรดกชิ้นเดยี วทีห่ ลงเหลอื อย่ใู นวนั นั้น” ลงุ โบนิฟาซคิ สั ส่งสรอ้ ยคอสีเงนิ รูปดาวใหก้ ับผม ตรงกึง่ กลางของ ดาวมภี ตู วอดนิกสองตัวยืนประสานมือซงึ่ กันและกนั ทว่าคร่ึงตัวของวอดนกิ ตัวหน่งึ ไดห้ กั หายจนเพียงแต่มือทย่ี ัง คงประสานกับวอดนิกตัวทีย่ ังอยคู่ รบสมบูรณ์ ผมมองสมบัติช้ินสดุ ทา้ ยของแม่ทั้งน�ำ้ ตา ผมพยายามนึกอยนู่ านว่าบพุ การีทงั้ สองของผมหนา้ ตาเป็น เชน่ ไร ทวา่ ใบหนา้ ของพวกทา่ นไมป่ รากฏอยู่ในความทรงของผมเลยแม้แต่น้อย ถ้าจะมีเรอ่ื งอะไรที่นา่ เศรา้ ไปกวา่ น้ีกค็ งจะเปน็ เรอ่ื งนี้แหละ “โทเมสมักจะใจดกี ับทกุ คนเสมอ แต่ความใจดขี องเขานนั่ แหละท่เี ปน็ ตวั หายนะ จนท�ำ ใหค้ รอบครัวที่ เคยมอี ย่กู ัน 5 ตนต้องเหลือเพยี งแคพ่ วกเราทั้งสอง” ลงุ โบนฟิ าซคิ สั หันหลงั ให้กบั ผมและพูดทงิ้ ทา้ ยเพื่อใหผ้ มนำ�ไป คิดเอาเองวา่ 106
“ถา้ ลงุ ตอ้ งเสยี แกไปอีกคน ลุงคงไม่มีหนา้ ไปพบภรรยาของลุงและพอ่ แมข่ องแกท่ีสวรรค์อีกตอ่ ไปแลว้ ล่ะฟรานซสิ คัส” และลงุ โบนฟิ าซิคัสก็เดินเข้าไปในหอ้ งพรอ้ มกบั ปดิ ประตูทิ้งให้ผมอยู่เพยี งลาำ พังพร้อมกบั สร้อยคอ ของแมผ่ ม ทัง้ เรือ่ งราวทคี่ ุณลุงเปน็ ผูเ้ ล่าและเรอ่ื งทีแ่ ชร์ตเลา่ ใหผ้ มฟงั น้นั มนั ทำาให้ผมลงั เลในอะไรหลายๆ สิ่ง ผม เริม่ ไมม่ ่นั ใจแล้วว่าการกระทาำ ของผมมนั จะเป็นสง่ิ ท่สี มควรจะปฏิบตั ติ อ่ ไป 107
สารานกุ รมภตู -ผ-ี ปศ าจ “โดลยา่ ” (Dolya) เป็นท้ังนางฟ้าและกแ็ ม่มดตามความเช่อื ของชาวสลาฟ เธอจะสิงอยู่ในบนั ไดตาม บ้านเรือน จึงทำาใหเ้ ธอมอี กี ชอื่ หน่งึ ว่า “วิญญาณแหง่ ข้ันบนั ได” โดลย่าน้นั มกั จะคอยมอบคำาอวยพรและความสุข ใหแ้ ก่เด็กทารกแรกเกดิ ภายในบ้านทีเ่ ธอสิงสถิตอย่ ู ยามที่เธอกำาลงั อารมณด์ ีเธอจะปรากฏตัวในรา่ งของสาวงาม ใน ขณะทว่ี ันใดทีเ่ ธออารมณ์รา้ ย โดลย่าจะเผยให้เห็นรา่ งทีอ่ ปั ลักษณ์และนา่ เกลยี ด ซึง่ ในรา่ งของนางฟา้ อารมณ์ร้าย เธอจะถกู เรยี กว่า “เนโดลยา่ ” (Nedolya) หากเป็นนางอย่ใู นชว่ งนั้น ความโชครา้ ยจะบงั เกดิ ภายในบ้านหลงั ท่ีเธอ อยู่อาศัย อย่างไรก็ตามการดแู ลบ้านเรอื นให้สะอาดและอยใู่ นความเรียบร้อยตลอดเวลา จะสร้างความพง่ึ พอใจให้ แกโ่ ดลย่าเป็นอย่างมาก “แฟรรี่” (Fairy) ยงั เป็นภูตทวีปยุโรปท่เี ชอื่ ว่ามหี นา้ ทมี่ อบพรวเิ ศษและสง่ิ ดีๆ ใหแ้ กเ่ ดก็ แรกเกดิ ดว้ ย ในบางครัง้ แฟรรีก่ ส็ ามารถเป็นเทพพยากรณ์ไดเ้ ชน่ เดียวกนั ภตู เหลา่ น้จี ะปรากฏตวั ในลักษณะเดก็ สาวรา่ งจ๋วิ ท่ี หน้าตางดงาม บางตนก็มปี ีกอยู่ท่หี ลงั บา้ งก็วา่ ตัวของพวกหลอ่ นสามารถเรอื งแสงได ้ พวกเธอจะอาศยั อยตู่ ามปา่ ตามเขาท่ีกนั ดาร เชอ่ื วา่ ใครทพ่ี บหรือมองเหน็ แฟรรี่ได ้ แสดงว่าคนคนเปน็ บคุ คลทมี่ ีจิตใจบรสิ ทุ ธิ์ และเหล่าแฟรรี่ จะชอบติดตามคนจติ ใจดีปทุกที่ เพอื่ ทจี่ ะนำาพาแตส่ ง่ิ ดๆี เขา้ มาในชีวิตของพวกเขา ในตาำ นานของกษตั รยิ ์โอบรี อน และราชีนไี ททาเนยี นัน้ บอกเล่าว่าพวกแฟรร่ีเปน็ เผา่ พันธุเ์ ดยี วกบั พวกเอลฟ์ กจิ กรรมทพ่ี วกแฟรรโ่ี ปรดปรานทีส่ ดุ ก็ คือการเตน้ ราำ และรอ้ งเพลง นอกจากในแดนยโุ รปแลว้ ถน่ิ ปลาดบิ กม็ ีปีศาจพเ่ี ล้ยี งทีช่ อบดูแลเดก็ เปน็ พเิ ศษกค็ อื “ยามะอูบา” (Ya- mauba) นางจะสวมชดุ กิโมโนเกา่ ๆ ซอมซอ่ ราวกับยาจกสกปรก ทัง้ นล้ี กั ษณะของนางทม่ี ผี มยาวสีแดงหรือไม่ก็ สีขาวอีกทั้งยังมีเล็บแหลมคมและเข้ียวที่ยาวไม่ต่างจากปีศาจร้ายกาจมักจะสร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คนท่ีเห็น ทวา่ จิตใจของนางกลบั ดีงามย่งิ กวา่ มารดามนษุ ย์บางคนอีกดว้ ยซา้ำ ยามะอบู าจะอาศยั อยู่ในบา้ นเรือนบนภูเขาสงู ทม่ี ีเด็กทารก ในยามท่พี อ่ แม่ของเด็กไม่ว่างทีจ่ ะดูแลลกู หลานนางเนีย่ แหละทจ่ี ะเปน็ ผคู้ อยดูแล แม้นางจะใจดีต่อ เดก็ กระนัน้ ก็ใชว่ ่านางจะไมเ่ ป็นภัยแก่บรรดามนษุ ย์ผูใ้ หญ ่ เพราะนางจะมอี ารมณ์ร้ายและสายตาทดี่ ดุ นั ยามะอบู าจะพกนาำ้ เตา้ วเิ ศษทด่ี ูเหมือนจะสามารถจขุ องเหลวไดเ้ พียงน้อยนิด ซงึ่ นางจะใช้มนั ไปซ้ือ เหลา้ ทเ่ี ปน็ ของโปรด ยามใดที่นางไปขอซ้อื เหลา้ กบั ใครกต็ าม คนผนู้ ้นั จะต้องหลงกลนาง เพราะนำ้าเต้าของนางจะ ไม่สามารถบรรจุเหลา้ ได้เต็มในนำ้าเตา้ อนั น้ันได้ ถึงกระนั้นการทย่ี ามะอบู าขอซอ้ื ซีอวิ้ และเตา้ เจ้ียวกบั พ่อค้าคนใด คนคนนั้นก็จะประสบแต่เรื่องดแี ละการค้าท่ีรงุ่ เรอื ง กจิ วตั รประจาำ วันของนางกค็ อื ดืม่ เหล้า ถักรองเท้าฟาง และก็ เลีย้ งเดก็ ผู้ใดทมี่ ีปีศาจตนน้สี งิ อยู่ทบี่ า้ นก็จงทำาดีกับนางเขา้ ไว้ 109
“โดลยา” (Dolya) “แฟรรี่” (Fairy) “ยามะอูบา” (Yamauba) 110
บทท่ี 10 ความหวัง “เฮอ้ ...” ชาช่านั่งถอนหายใจยาว เธอมองกระตา่ ยทก่ี ำาลงั วนเวยี นอย่ใู นสวนแครอท มนั มองหญงิ สาวสลบั กับ แครอทอนั เป็นอาหารแสนโปรดปรานของมัน ใจหนง่ึ มันกน็ ึกกลวั วา่ เด็กหญงิ จะหาโอกาสเขา้ ตะครบุ เธอ เพยี งแต่ ชาช่าได้นงั่ เหมอ่ มองมันดว้ ยความคิดอะไรบางอย่างท่แี มแ้ ต่กระตา่ ยกไ็ ม่สามารถบอกไดว้ ่ามนั คืออะไร “ชาช่ามานัง่ ทำาอะไรอย่คู นเดียวแบบนลี้ ่ะ?” เสยี งของชายหนมุ่ ทำาให้เด็กหญงิ หลุดจากภวงั ค์ เม่อื เธอ หันกลับไปก็พบมาติน ชายหนมุ่ ผูเ้ ปน็ คนต้อนรับวันแรกท่พี ่อและเธอเหยียบเท้ามายงั หมบู่ า้ นแห่งนี้ “เปลา่ คะ่ หนแู ค่นั่งคิดอะไรไปเรอื่ ย” เด็กหญงิ ตอบผ่านๆ ไป ซึ่งคา้ นกับสีหนา้ ของเธอในขณะน ้ี ใน ตอนแรกมาตินไม่ทนั สังเกตสหี น้าของเธอ “พอ่ ของเธออยบู่ า้ นหรือเปล่า ฉันมีเรอ่ื งจะปรกึ ษาเขาเกย่ี วกบั ทาำ ชั้นวางหนังสือหนอ่ ย เพราะดพู อ่ เธอ น่าจะเกง่ เรื่องเครื่องไม้เคร่ืองมือดกี ว่าฉนั นะ่ ” “คงอยู่ในบ้านแหละค่ะ...” เธอตอบหว้ นๆ คราวนีท้ ำาให้มาตินเรม่ิ เห็นส่งิ ผิดสังเกต จนชายหนุม่ เร่ิมอด รสู้ กึ เปน็ หว่ งไม่ได้ “ชาช่า... หนมู ปี ัญหาอะไรหรือเปลา่ ถา้ มีหนูจะเล่าใหฉ้ นั ฟงั ก็ได้ เผอ่ื ว่าฉนั จะพอช่วยอะไรเธอได้บ้าง” “เปล่าคะ่ ไม่มีอะไร” เปน็ อกี ครั้งทเี่ ดก็ หญงิ พดู ปฏิเสธคำาเดมิ ซึ่งชายหนุ่มเริ่มไมเ่ ช่อื คำาพูดของเธอ “หนูแน่ใจเหรอ เพราะดเู หมอื นหนูมเี ร่ืองไมส่ บายใจอยูน่ ะ” คราวนดี้ ูจะได้ผล ชาชา่ เงยหนา้ ขน้ึ มามองมาตนิ อีกครงั้ เด็กหญิงพจิ ารณาเร่ืองทก่ี ำาลงั กลมุ้ ใจอยู่สกั พัก เธอมองหน้าชายหนุม่ ทีย่ งั คงย้มิ แป้นอยา่ งเป็นมิตร “คือ... หนสู งสยั นะ่ คะ่ ” ในทีส่ ดุ เธอกเ็ ลือกทจ่ี ะเปดิ ปากถามเรือ่ งนีจ้ นได ้ เพยี งแตเ่ ธอเลอื กทจี่ ะกเุ รอ่ื ง ขึ้นมาอีกเลก็ นอ้ ยเพอื่ ไมใ่ ห้คาำ ถามเธอมนั ฟงั ดูเพ้ยี นเกนิ ไป “เพอื่ นๆ ทีโ่ รงเรียนหนู เขาเล่าใหฟ้ ังว่าในหมบู่ ้านของ เรามภี ตู ตวั เลก็ มีผวิ สเี ขยี วอาศยั อย ู่ หนูกเ็ ลยสงสัยว่าภูตที่เพื่อนหนเู ลา่ นัน้ มอี ยู่จรงิ หรือเปลา่ ” มาตินทำาหน้าฉงนเล็กนอ้ ย ชายหนุม่ เบนสายตาออกไปจากวิวภูเขาทไ่ี กลออกไป “คงเป็นตำานานภตู วอดนกิ ที่หนหู มายถึงสินะ” “ภูตวอดนกิ เหรอคะ” “ใช ่ พวกคนแก่ในหมบู่ ้านของเราเชื่อเรอ่ื งภตู ในหมูบ่ ้านแหง่ น ้ี โดยเฉพาะภตู วอดนกิ เน่ยี พวกเขาเคย เช่อื วา่ คร้ังหนึง่ มพี วกมันอาศยั อยใู่ นที่ทะเลสาบไอแวนเป็นจาำ นวนมาก พวกมันรา่ งกายทเ่ี ลก็ จิ๋ว มผี ิวสเี ขยี ว และมี พงั ผืดเหมอื นกบั พวกกบ” ชาชา่ ยน่ หนา้ เลก็ น้อย การอธิบายของมาตินดึงให้เธอยอ้ นกลบั ไปคิดถึงเร่ืองคนื กอ่ น ถา้ เช่นนัน้ มนุษยต์ วั จวิ๋ สเี ขยี วทเี่ ธอเหน็ ทีพ่ น้ื หอ้ งนอนก็อาจจะไม่ใช่ความฝนั อย่างทเี่ ธอคดิ กไ็ ด้ “แลว้ พวกมนั มอี ันตรายไหมคะ ?” เปน็ คาำ ถามทที่ าำ ให้ชายหนุ่มหวั เราะเบาๆ ออกมาได้ “บางคนกว็ ่ามันอนั ตราย เพราะชอบทำาให้คนที่ไปวา่ ยนาำ้ ต้องจมนำา้ ตาย แตก่ ม็ ีบางคนกว็ า่ มนั เปน็ มิตร กับผคู้ นและก็ชอบช่วยเหลือผูค้ นดว้ ย มันแล้วแตค่ นจะเช่ือกันนะ” ไม่ร้ดู ว้ ยเหตผุ ลอะไรทเ่ี มอื่ เด็กหญงิ ไดย้ ินคาำ ว่าว อดนกิ ชอบช่วยเหลอื ผคู้ น เธอนกึ ไปถงึ อัศวินเฟเบยี นทช่ี ่วยเหลอื เธอจากเหล่าเด็กเกเรในวันนน้ั 111
“แล้วคณุ มาตินคิดวา่ พวกมันอันตรายไหมคะ” เปน็ คำ�ถามท่ีท�ำ ใหช้ ายหนมุ่ คลายสหี นา้ และอารมณ์ทุก ประการ เขาผอ่ นลมหายใจเบาๆ กอ่ นทีจ่ ะมีรอยยิ้มเลก็ ๆ ที่มุมปาก มาตินกา้ วเท้าไปใกลช้ าช่ากอ่ นจะนั่งชันเข่าท่า เดียวกบั เธอและมองตรงไปขา้ งหน้า “ฉนั รดู้ อี ย่เู ต็มอกเลยแหละวา่ พวกนน้ั เปน็ มติ รดีกว่าคนบางคนอีก” ชาช่าแปลกใจกบั คำ�ตอบ เดก็ หญิง หันหน้าไปมองชายหนมุ่ ในขณะทีเ่ ขายงั คงมองตรงไป “อาจจะฟังดเู หมอื นเรอ่ื งบ้าบออยู่นะ แตค่ ร้งั หนงึ่ พวกภูตวอดนกิ เคยชว่ ยชีวติ ฉนั ไวค้ รง้ั หนงึ่ เมอื่ ตอนที่ ฉันยังเด็กอยู”่ คิว้ ของชาชา่ เลกิ ข้ึนสงู เด็กหญิงใหค้ วามสนใจชายหนุ่มเต็มทใ่ี นสิง่ ที่เขากำ�ลังจะเล่า “ตอนน้นั ฉนั อายแุ ค่ 13 เหน็ จะได้ ฉันกับพ่อเคยออกไปลา่ สัตว์ในหนา้ หนาว แต่ตอนนัน้ เกดิ หิมะถลม่ จนร่างของพวกเราจมอยู่ใต้หมิ ะ พอ่ ฉันใชต้ วั เขา้ ปกปอ้ งฉันและกต็ าย ส่วนฉันทก่ี �ำ ลงั จะตายตามเขาไป กลบั ไดถ้ กู ดึงขนึ้ มาจากใตน้ รกความเย็นและพาไปรกั ษาตวั นานร่วมเดือน พวกเขาก็คอื ครอบครวั ภูตวอดนิกนัน่ เอง” ราวกับ เร่อื งนิทานก่อนนอนท่ีออกมาจากปากมาติน ถึงกระนน้ั ชาช่าก็ตงั้ ใจฟัง เพราะดวงตาของเขาไม่ไดส้ อ่ แววถึงเรอื่ งลอ้ เลน่ มันเต็มไปด้วยความขมขน่ื และความเจบ็ ปวดอยพู่ อสมควร “พวกเขาดูแลฉนั เป็นอย่างดี จนฉันรอดชีวิตมาได้ในที่สดุ และพอฉนั กลับไปหาแม่ของฉัน ทกุ คนก็ ตกใจทฉี่ ันยงั มีชวี ติ กลบั มา ครน้ั กส็ งสยั ว่ามันเปน็ ไปไมไ่ ด้ที่เด็กอายุ 13 จะเอาตัวรอดนานเปน็ เดือนแบบน้ันได้ ฉนั ถกู พวกผูใ้ หญ่คาดคนั้ ตอนนน้ั ในอกฉันรู้อย่แู กใ่ จดวี า่ ฉันได้ให้คำ�มนั่ สญั ญาของภตู วอดนิกตวั ทเี่ ปน็ หวั หนา้ ครอบครวั และคนที่ชว่ ยชีวติ ไว้ว่าจะไมพ่ ดู เรอ่ื งนเี้ ป็นอันขาด แตส่ ุดท้ายฉนั กเ็ ผลอหลดุ ปากบอกแมไ่ ป และ พอแม่น�ำ ไปเลา่ ให้พวกผใู้ หญ่ในหมบู่ า้ นฟังต่อ พวกเขาก็เข้าใจผิดคดิ วา่ เหตุการณห์ ิมะถล่มเปน็ ฝีมอื ของพวก วอดนิก เพราะในตำ�นานพวกวอดนกิ มักจะเกบ็ วญิ ญาณของมนุษยใ์ สใ่ นโหลแก้วเป็นของสะสม พวกผใู้ หญใ่ น หมู่บา้ นจึงรวมตวั กนั ออกไปและท�ำ ลายบ้านของพวกวอดนิกจนวอดวาย” ความส�ำ นึกผิดเผยออกมาทางสีหน้าของมาตินอยา่ งเห็นไดช้ ดั ชาชา่ รสู้ กึ ไดว้ า่ มาตนิ โทษตวั เองเกี่ยวกับ เรื่องนี้ “ฉันไม่เคยพูดถึงเรอื่ งนี้อกี เลยเปน็ ปีๆ ฉันคิดว่าพวกวอดนิกกค็ งรสู้ ึกแคน้ ทฉ่ี ันไปทำ�กับพวกมันเช่นน้นั จนถึงตอนนี้ฉนั กไ็ ม่เคยเจอพวกน้นั อกี เลยแมแ้ ต่ตวั เดยี ว” ชาช่าหลุบตามองลงต�่ำ นน้ั อาจจะเป็นสาเหตทุ ีท่ �ำ ให้ วอดนกิ ตัวทเี่ ธอเจอรบี หนที ันทที ีเ่ ธอพบมันเข้าก็ได้ “แลว้ คณุ มาตินรู้ไหมคะวา่ พวกน้นั อยทู่ ไี่ หนกนั ?” ปกติในเชา้ วนั น้ีผมจะแวะไปชาชา่ เพอื่ แอบดวู า่ เธอก�ำ ลงั ทำ�อะไรอยู่ เพยี งแตค่ วามคิดทกุ อยา่ งได้ เปล่ยี นไปหลงั จากทเ่ี ม่ือวานผมไดฟ้ ังเร่ืองเล่าของแชร์ตและความจริงทเี่ กิดข้นึ กับพอ่ แมข่ องผม เป็นเวลาแทบ ทัง้ คืนที่ผมไมส่ ามารถนอนหลบั ตาลงได้ ผมครุ่นคดิ เร่ืองทัง้ หมดและเกิดความตง้ั ใจท่ีจะตัดพฤติกรรมท่คี อย เฝา้ ตดิ ตามเดก็ ผหู้ ญงิ ในหมบู่ า้ นไอแวนทม่ี นี ามวา่ ชาช่าอยา่ งจรงิ จงั ถึงกระน้นั ผมกย็ งั ลังเลในความตง้ั ใจนอ้ี ย่ดู ี แทนทีจ่ ะคู้อยใู่ นห้องคิดแตเ่ รื่องเดิมๆ ผมตดั สนิ ใจเลือกทอี่ อกไปขา้ งนอกเพ่อื ทีจ่ ะเอาหนงั สือดอกไมห้ า ยากไปคืนลงุ โคไมคแ์ ทน ท่ีจริงผมจะรอเอาหนังสือเล่มน้ีไปคืนแกในวันพฤหัสฯกย็ งั ทนั ทวา่ การท่ีผมอยู่เฉยๆ อาจ จะฉกุ ใหผ้ มกลบั ไปคดิ เรอ่ื งของชาช่าอีกก็เปน็ ได้ ระหว่างทางท่เี ดินไปยังบา้ นลงุ โคไมค์ผมเปดิ อ่านหนงั สือทยี่ ืมมาฆา่ เวลาเลน่ ไปด้วย ยงั มพี ันธ์ุดอกไม้ อืน่ ๆ อกี มากมายท่นี ่าสนใจ ผมเร่มิ มีความคดิ ท่ีจะใช้เวลาหาดอกไมเ้ หล่าน้ีเปน็ งานอดเิ รกดไี หม เพราะอยา่ งน้อย มนั ก็เปน็ เรือ่ งท่ผี มรู้สึกสนใจขนึ้ มาอย่างจรงิ จงั ต้ังแตไ่ ด้สมั ผัสกับดอกไมซ้ าฮิม มาสลิมแลว้ ไมแ่ นก่ ารไปเยอื นบา้ น 112
ลงุ โคไมค์ครงั้ นผี้ มอาจจะได้ค�ำ ปรึกษาเกีย่ วกับดอกไมม้ ากขนึ้ ก็ได้ ‘ไม่อยู่บ้าน ออกไปหาเห็ดปา่ ’ ท่าทางความตงั้ ใจจะได้คำ�ปรกึ ษาจากนิซเซแก่ของผมจะกลายเป็นหมัน เม่ือผมทีม่ าถึงหน้าบา้ นลงุ โค ไมคม์ ีป้ายหราวา่ ออกไปท�ำ ธรุ ะติดอยหู่ นา้ ประตู เป็นนสิ ยั ประจ�ำ ของลุงโคไมค์ที่มักจะแจ้งธุระของตนเวลาออกไป นอกบา้ น เพราะแกมักจะกลวั ว่ามคี นมาท่ีบา้ นแกและหาแกไม่พบ ซงึ่ กน็ บั ว่าเปน็ วธิ ที ่เี หน็ ผลอยพู่ อสมควร กระนัน้ ผมก็ไม่ร้วู ่ามันจะดหี รอื เปล่าถา้ หากเป็นพวกภตู หวั ขโมยมาเหน็ ป้ายนเี้ ข้าน่ะสิ “เอายังไงดี จะกลบั บ้านหรอื รอแกกลับมากอ่ นดีนะ” ผมบ่นพมึ พำ�อยลู่ ำ�พงั พลางหันซ้ายหันขวาเผอ่ื ว่าลุงโคไมค์อาจจะอยู่ใกล้ๆ แถวน้ี ซง่ึ มเี พียงแมกไมแ้ ละตน้ ไม้สูง ใหญร่ ายลอ้ มไรส้ ่งิ มชี ีวติ “กลบั กอ่ นกแ็ ล้วกนั คอ่ ยมาวนั อ่นื กไ็ ด”้ ขณะทผ่ี มตัดใจเตรยี มจะหนั หลังเดินกลับไป มือของผมไปแตะ ถูกประตูหนา้ บ้านของลุงโคไมค์ และผลปรากฏวา่ ประตูค่อยแงม้ เปิดออกดว้ ยการสัมผสั อันบางเบาของผม “ลุงโคไมค์ไมไ่ ด้ล็อกบา้ นอีกแลว้ เหรอน่”ี นอกจากนสิ ัยชอบแจง้ วา่ ตนน้ันโร่ออกไปที่ไหน เพราะแกบอกว่ามักจะหากุญแจในกระเปา๋ ยาก ผมสา่ ย หัวต�ำ หนคิ วามไม่รจู้ ักระวงั และมองโลกในแงด่ ีเกนิ ไปของลุงโคไมค์ “เอาหนังสอื เขา้ ไปเกบ็ และเขยี นใส่กระดาษแจ้งลุงกแ็ ลว้ กัน” ผมนกึ เกียจครา้ นไมต่ ้องการแบกหนังสอื อนั แสนหนักเลม่ นี้มาอกี ในวนั พฤหัสบดี จากนั้นกผ็ ลกั ประตเู ข้าไปในบ้านภูตนซิ เซ ภายในหอ้ งนงั่ เล่นของลุงโคไมค์ดูอา้ งวา้ งผิดปกติ เพราะทกุ ทีจะมีเสยี งเอด็ ตะโรของสองภูตแก่ ถกเถยี งกนั ไปมาดังท่วั หอ้ ง กระน้นั ความรกของบ้านกย็ งั คงเหมือนเช่นเคย ผมเดนิ ไปยงั ชนั้ หนังสอื และเสยี บ หนังสอื ดอกไม้เขา้ ที่เดิมที่มนั เคยอยู่ ผมนิง่ มองหนังสอื หลากหลายเนอ้ื หา ครัน้ นกึ อยากจะยืมหนังสอื เล่มใหม่ ของแกไปอ่านเลน่ อกี หลายเลม่ ทเ่ี คยผ่านตาผมมาแล้ว จนไม่มีเล่มไหนบนชั้นหนงั สือน่าสนใจสำ�หรบั ผม สายตาของผมสาดสอ่ งราวกับหวั ขโมยทก่ี �ำ ลงั หาของมีค่า พลนั ไปเหน็ กองหนังสอื ทีโ่ ตะ๊ ใหญ่ทล่ี ุงโค ไมค์มกั จะทอดร่างนอนอ่านอยู่บนเก้าอีท้ เ่ี อนหลังได้ มีหนังสอื กองโตวางซอ้ นสูงราวกบั เรียกหาใหผ้ มหยบิ มนั ขึ้นมา อา่ น ผมยา้ ยตวั เองไปยังกองหนังสือเหล่าน้นั เลอื กอา่ นหน้าปกผา่ นตา เผ่ือว่าจะมเี รอ่ื งเก่ยี วกบั ดอกไม้เลม่ อื่นใหผ้ ม อา่ น หนังสอื เลม่ หนาปกสดี ำ�ทีไ่ ร้ช่ือเร่ือง ในบรรดาหนงั สอื มากมาย มเี พียงปกเดียวทีไ่ ม่มชี อื่ หน้าปก จ�ำ นวนหน้าของหนงั สอื หนามาก หนาจน เกือบสูงเทา่ กับ 1 ศอกของผม หนงั สือดูโดดเดน่ จนผิดแปลกไปจากหนังสอื เล่มอ่นื ๆ ของลุงโคไมค์ ผมหนั กลับไป หนา้ ประตู เผอื่ ลงุ โคไมค์จะโผลเ่ ข้ามาดา้ นหลังเหมอื นครง้ั ทแี่ ลว้ จนทำ�ผมตกใจอีกคร้ัง กระนนั้ กไ็ ร้เงาของเจา้ ของ บา้ นแตอ่ ยา่ งใด ผมหนั กลับมาเผชิญหนา้ กบั หนังสือปรศิ นาทชี่ วนให้ผมเปดิ อ่าน นิว้ ของผมไมอ่ าจจะหา้ มความ ปรารถนามันได้ ผมเรมิ่ พลกิ หน้าปกและก็พบตัวยึกยอื ที่เขียนดว้ ยลายมอื ซึง่ ถ้าจำ�ไมผ่ ิดมันกค็ อื ลายมือของลุงโค ไมค์นัน่ เอง ‘บนั ทกึ เลม่ น้ี ฉันไดเ้ ขยี นเอาไว้เผ่อื วา่ วันหนงึ่ ฉันหลงลืมเรือ่ งเกา่ ๆ ของตวั เองในอดตี เจ้าบันทกึ สีดำ� ของฉันเอย ชีวติ ของฉันช่างผา่ นเรอื่ งราวอะไรมามากมายเสยี เหลือเกนิ ประวัติของชวี ิตฉันมนั มที ัง้ เรือ่ งท่ีดสี มควร แก่การจดจ�ำ ในขณะท่ีเร่อื งอันแสนเลวร้ายกผ็ า่ นเขา้ มาในชีวติ ฉกเช่นกับพายุร้ายทีพ่ ัดผา่ นเข้ามา’ มนั คือบันทกึ ส่วนตวั ของลุงโคไมค์นน่ั เอง ท่ีจริงเพียงเท่าน้ีผมกส็ มควรแก่เวลาทจ่ี ะปดิ มนั ลงและวางคืน สูท่ เี่ ดมิ แลว้ เพราะถ้ามใี ครมาแอบอ่านบันทกึ สว่ นตวั ของผมโดยไม่ได้รบั อนญุ าต เป็นผมผมก็คงตอ้ งโกรธเปน็ ฟนื 113
เปน็ ไฟแน่ ผมไมเ่ หน็ วา่ ท�ำ ไมลุงโคไมคจ์ ะไม่รูส้ ึกเชน่ เดยี วกบั ผม ทวา่ ความอยากรูอ้ ยากเหน็ ของผมมันยงั คงมีมากมายความรูส้ กึ ผดิ ชอบชั่วดี ผมพลิกหน้าขา้ มไปยงั แผ่นหลงั ๆ มบี นั ทึกวันและปใี นอดีตเขยี นอยู่ทหี่ วั มมุ ‘วนั นใ้ี นตอนเช้า ฉันมีนดั กบั ภตู เพอ่ื นเก่าตนหนง่ึ ท่ีเดนิ ทางมาไกลมาจากแดนตะวันออก เขาตงั้ ใจจะ เอาของฝากท่ีล้�ำ คา่ ให้แกฉ่ นั ซง่ึ สงิ่ น้ันก็คือ ไข่มงั กรเมอื งจนี นั่นเอง มนั เป็นของฝากที่หายากมาก และฉันกร็ สู้ กึ ตน่ื เต้นท่ไี ด้รับมนั มา ซง่ึ ทันทีที่มงั กรฟักออกมา ตวั สเี ขียวอนั แสนยาวของมันสร้างความพศิ วงให้แกฉ่ ัน เพราะฉันไม่ เคยเห็นมังกรทม่ี รี ูปร่างเช่นนีม้ าก่อน (ปกตมิ ังกรที่ฉันเคยเหน็ มักจะมตี ัวอ้วนและมีปกี อยดู่ ้านหลัง) มังกรจากแดน สนทยาสามารถบนิ โดยไร้ปกี ทง้ั ยังมวี อ่ งไวคล้ายกับงู ฉนั ร้สู ึกเอนดูรักใคร่ราวกบั สตั ว์เล้ียงตวั แรกทฉี่ ันเคยมี และ ฉนั กต็ ั้งชอ่ื มันว่า ‘โรซาน’ เจา้ โรซานมันกินเก่งและส้ินเปลืองอาหารเป็นอยา่ งมาก จนนานวนั ผา่ นไปโรซานกเ็ ติบโต อย่างรวดเร็ว จากทม่ี นั เคยดน้ิ ไปดนิ้ มาบนฝ่ามอื ของฉัน บัดนี้หอ้ งน่ังเลน่ ยงั แทบไมส่ ามารถใช้ส�ำ หรับการนอนเลน่ ของมันไดเ้ ลย ฉันจำ�ใจต้องยา้ ยมันออกไปจากบา้ นหลังนอ้ ยของฉนั และฝากมันไว้ที่ถ้ำ�แห่งหนงึ่ โดยที่ฉันตอ้ งค่อย แวะเวียนไปใหอ้ าหารมันอยทู่ ุกวนั ทกุ คร้งั มนั จะแสดงอาการดีใจมากที่เหน็ ฉนั โรซานชอบสง่ สายตาออ้ นใหฉ้ ันพา มันกลับไปทบี่ า้ นหลังเดมิ ทพี่ วกเราเคยอยู่ แต่บดั บ้รี ่างกายของมนั ใหญเ่ กินกว่าที่จะยัดตัวมันกลบั เข้ามาในบ้าน ของฉนั ไดแ้ ลว้ สง่ิ เดยี วทีฉ่ นั ท�ำ ไดก้ ็คอื แวะมาเย่ียมและเลน่ กบั มันทุกวัน’ ผมเผลอยม้ิ ออกมาโดยไม่รู้ตวั ไม่หยักรูม้ าก่อนเลยว่าลงุ โคไมค์มสี ัตว์เลี้ยงเปน็ มงั กรจากเมืองจีนดว้ ย เหน็ ทกี ารพบเจอคร้งั หนา้ ระหวา่ งผมและลงุ ผมวา่ จะลองถามแหยแ่ กว่าแกพอรู้จักเรอ่ื งเกย่ี วกบั มงั กรที่เมอื งจนี ไหม และมาดูสวิ ่าลงุ โคไมค์จะแสดงอาการอย่างไง ผมพลกิ หน้ากระดาษขา้ มเรือ่ งมงั กรไป มีตวั อักษรทบี่ ันทกึ เร่อื งราวของลุงในอดีตมากมาย ซ่งึ ผม มัน่ ใจว่าถ้าหากจะอา่ นมันทงั้ เลม่ คงต้องใชเ้ วลามากกวา่ หนึ่งเดือนแน่ ทั้งนีเ้ จา้ ของบันทึกยงั ไม่ได้อนญุ าตให้ผม อ่านบนั ทึกเลม่ นีเ้ ลย เช่นนนั้ ผมจงึ ตอ้ งเลือกสุ่มเร่อื งทีจ่ ะอา่ นตอ่ ไป และชะตากรรมชวี ติ ของผมก็ได้เปล่ยี นไปเม่อื มือของผมพลิกบันทึกมาอา่ นหน้าที่สำ�คัญท่ีสดุ ‘วันนคี้ รบรอบ 12 ปี ตามปฏทิ ินจกั รราศี ทุกวันนข้ี องทุก 12 ปี ดวงตาจะฉายเต็มดวงและหยดน้ำ�แหง่ ดวงจนั ทรก์ จ็ ะหยดลงยังพ้ืนโลก ซ่งึ มนั จะสลายหายไปทนั ทีหากไม่มใี ครน�ำ ภาชนะไปรองรับมันไว้ ฉันนึกอยากจะ ได้มนั เกบ็ ไวเ้ นอื่ งจากมันเป็นของทีห่ ายากยิง่ และมคี า่ เปน็ อย่างมาก เพราะอ�ำ นาจของหยดน�้ำ ดวงจันทรส์ ามารถ ชบุ ชีวิตคนตายใหฟ้ นื้ กลับคืนมาได’้ ดวงตาของผมเบกิ กว้างทันทีทอี่ ่านถึงคำ�วา่ ชบุ ชวี ติ คนตาย แน่นอนว่ามันทำ�ให้ผมนกึ ป้าไคมีซ่าท่ีเป็น คนรกั ของลุงโบนฟิ าซคิ ัส จนไปถึงพอ่ และแม่ของผม นวิ้ มือข้างขวาของผมท่จี บั ข้างสนั หนงั สอื บดั นีแ้ ละจอ่ ไลต่ าม ตวั อักษรท่ีอ่านค้าง เพอ่ื ไม่ใหส้ ายตาของผมอ่านขา้ มไปแม้แตบ่ รรทดั เดียว ‘หยดน้ำ�แห่งดวงจันทร์จะหยดลงสู่พื้นโลกท่ีถ้ำ�ทางตอนเหนือจากบ้านของฉันเพียงที่เดียวเท่าน้ัน กระนัน้ การจะเขา้ ไปเอาหยดนำ�้ แห่งดวงจันทรไ์ ด้ จำ�เป็นตอ้ งเดินทางเข้าไปในปา่ ลกึ ท่ีซับซ้อนและเตม็ ไปดว้ ย ภยนั ตรายของสตั วแ์ ละภตู ผที แี่ สนนา่ กลวั เปน็ จำ�นวนมาก และเหนือส่งิ อืน่ ใดภายในถำ�้ ทหี่ ยดนำ�้ ดวงจนั ทร์จะ ตกลงมามีแมม่ ดทที่ รงอำ�นาจนามวา่ ‘แบลค็ แอนนิส’ อาศยั อยทู่ ถ่ี ำ�้ แหง่ นั้น นางจะไมม่ ีวนั ปราณใี ห้แก่ใคร ก็ตามท่ีบุกรกุ เขา้ มาภายในถ�ำ้ ของหล่อน ฉนั เคยได้ยินวา่ เจ้าหลอ่ นจะถลกหนงั เหยื่อท้ังเป็นกอ่ นที่จะน�ำ หนงั มา เย็บเปน็ เสอื้ คลมุ ส่วนตัวของหล่อน ฉันนึกอยใู่ นนานวา่ จะลองเส่ยี งเขา้ ไปทถ่ี ้�ำ แหง่ นัน้ ไหม จนทา้ ยสุดเม่ือฉนั มา คิด ใคร่ครวญแล้ว ด้วยความท่ีตระหนกั ถงึ รา่ งกายทแ่ี กช่ ราภาพ จนไมส่ ามารถเคลื่อนไหวไดด้ งั ใจนกึ เหมอื นกบั คร้งั ท่ียงั สมัยหนุ่มของฉนั ฉนั จึงจ�ำ ใจตอ้ งตัดใจจากมันไปในทีส่ ุด คิดแล้วกร็ สู้ ึกเสยี ดายเปน็ อย่างยง่ิ ’ 114
ในหน้าถัดไปเป็นรูปประกอบของชายคนหนึ่งท่ีกำ�ลังหยดน้ำ�จากขวดลงใส่ร่างร่างหนึ่งของหญิงสาว ทนี่ อนในโลงศพ เหนือร่างที่นอนนงิ่ มีดวงวญิ ญาณของหญงิ สาวก�ำ ลังร่อนลงกลับเขา้ มาสรู่ ่าง มันช่างดูราวกบั เรือ่ ง เฟ้อฝนั แต่ในหัวผมกลบั ร้สู กึ ม่ันใจวา่ มนั เปน็ จรงิ ผมเบนสายตามองวนั เดือนปใี นบนั ทึก ก่อนจะเงยหนา้ ขนึ้ มอง ปฏิทนิ แบบแขวนทีม่ ุมห้องของลุงโคไมค์ ร่างกายของผมร้สู กึ ออ่ นแรงเสมือนกับว่าถูกใครบางคนสูบพลงั วญิ ญาณ ออกจากร่าง “อกี เดอื นกว่าๆ กจ็ ะครบรอบวนั นแี้ ลว้ ...” ผมเอ่ยข้ึนมาเบาๆ มันท�ำ ใหผ้ มฉกุ คิดอะไรหลายอย่าง ถา้ หากผมสามารถเอาหยดน้�ำ แหง่ ดวงจนั ทรก์ ลบั มาได้ นัน้ กห็ มายถึงคนในครอบครวั ของผมคนใดคนหนง่ึ อาจจะฟืน้ กลับมาอยู่กับพวกเราเหมอื นเมื่อก่อนก็ได้ ความปรารถนาที่จะอา่ นบันทกึ ของลงุ โคไมค์ส่วนทเ่ี หลือได้จางหายไปหมดสนิ้ ผมค่อยๆ ปดิ หน้าปก บันทกึ สว่ นตวั ของนิซเซเฒา่ กอ่ นทีจ่ ะวางมนั ลงที่เดมิ ครั้นในใจกน็ ึกแต่เรื่องหยดน้�ำ แหง่ ดวงจนั ทร์อยู่ตลอดเวลา ลงุ โคไมค์ไม่กล้าท่ีจะเสยี่ งไปเอามนั มาเพราะว่าแกแกแ่ ล้ว ต่างจากผมทยี่ ังเด็กและวอ่ งไวยิง่ นกั “ชว่ ยดว้ ย!” มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือของใครบางคนดงั แวว่ ๆ มาแตไ่ กล มนั ดงึ ให้ผมหลดุ ออกมาจากภวังค์ ผม ตั้งสติในเวลาอนั สนั้ กอ่ นทีจ่ ะปร่อี อกจากบา้ น เพราะเสียงทรี่ อ้ งขอความชว่ ยเหลือน่ันก็คือลงุ โคไมคน์ ่นั เอง “ใครกไ็ ด้ช่วยดว้ ย!” ไกลออกไปน้นั ผมเหน็ ลงุ โคไมคก์ ำ�ลงั รอ้ งโหวกเหวกขอความช่วยเหลอื ในท่ากง่ึ นง่ั ก่ึงนอน ข้างตัวของ ลุงนัน้ มีตระกรา้ และเห็ดหล่นกระจดั กระจายอยทู่ ี่พืน้ ในตอนแรกผมก็ไมร่ ู้ว่าแกนน้ั กำ�ลังเดอื ดรอ้ นอะไรอยู่ แต่ ทันทีท่ผี มว่งิ พ้นตน้ โอต๊ ล�ำ ใหญ่ ผมกถ็ งึ กับต้องผงะเมือ่ เห็นหมาป่าตวั เข่อื งขนด�ำ กำ�ลังแยกเขย้ี วขู่ใส่นซิ เซแก่ หมาปา่ สะบดั หน้าส่งเสียงค�ำ รามถึงการมาของผม มันจ้องผมตาไม่กะพรบิ ลงุ โคไมคท์ ตี่ อนแรกเหมือน จะดีใจที่มีคนเขา้ มาช่วย ทวา่ ทา่ ทขี องแกก็เปลี่ยนไปทันทเี ม่ือรูว้ ่าผูท้ มี่ าชว่ ยนั้นคอื ผม “หนไี ปฟรานซ!ี่ ” ค�ำ สรรพนามทแ่ี สนน่ารกั ท่ีลุงใช้เรียกผมชา่ งผิดกับสถานการณใ์ นตอนนีเ้ สียจรงิ ผม หันรหี นั ขวางมองหาอาวุธและกพ็ บทอ่ นไมข้ นาดพอดมี ือกอ่ นจะควา้ มันไว้ในมอื พร้อมตงั้ ท่าสู้ “เดี๋ยวผมจะล่อมันไวล้ งุ รบี หนไี ปกอ่ นครับ!” “ไม่ฟรานซี่ มนั ไมใ่ ช่แค่หมาปา่ ธรรมดา แต่มนั คอื ปศี าจเวอโคลาคาส” ผมไม่รู้จกั ถึงเผ่าพนั ธป์ุ ีศาจทน่ี ิซ เซเฒา่ เอ่ยถงึ กระนั้นผมก็บอกได้จากลักษณะของมันวา่ มีความอันตรายจากเขีย้ วอันแหลมคมทพ่ี รอ้ มฉีกผมไดท้ กุ เมอ่ื “แฮ.่ ..!!!” ปศี าจหมาป่าไม่รอใหเ้ ราคนใดคนหนง่ึ ไดต้ ัดสินใจหนกี อ่ น มันเลือกท่จี ะพุง่ เขา้ ใส่ผมที่ดจู ะมพี ษิ สงกว่า ลุงโคไมค์ เพราะมันคงคิดว่าถ้าจัดการผมได้ก่อนและการจดั การกับนิซเซแกค่ งจะไมใ่ ช่เรอื่ งยากตอ่ ไป ผว้ั ววว! ทอ่ นไม้อันหนกั หน่วยถกู หวดเขา้ ทใี่ บหนา้ ของหมาป่าวายรา้ ย รา่ งท่ีเกือบจะถงึ ตวั ผมกระเดน็ กล้ิงไป ตามแรงหลายตลบ “ตอนนแี้ หละครับลงุ รบี หนเี รว็ !” ลุงโคไมคเ์ องก็คงจะร้ดู ีว่าถา้ อยดู่ ว้ ยก็คงไมม่ ีประโยชนอ์ ะไร แกจงึ รบี ลกุ ข้นึ และว่ิงปราดตรงกลบั ไปยงั บา้ นของแก เอง ทนั ทที ่ีแกว่ิงผ่านผมไป ผมเองก็เตรยี มจะสับเทา้ ว่ิงตามหลังเขาไปดว้ ย ทวา่ ความตัง้ ใจนน้ั ได้หยุดลง เมอื่ ปีศาจ เวอโคลาคาสทพ่ี ลิกตวั ข้ึนยืนสขี่ าไดอ้ ีกครั้งพ่งุ เข้าใส่ผม เท้าหน้าของมันโถมเข้าใสผ่ มจนผมลม้ ลงไปนอน ปากอนั 115
กวา้ งทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยฟันแหลมเรียงรายจโู่ จมตามมาตดิ ๆ ผมใช้ไมใ้ นมือยนั ขวางลำ�ไว้ในจงั หวะน้นั พอดี “ง่มั ๆๆ!!!” กรามอันแขง็ แรงมันพยายามบดท่อนไม้จนมีเสยี งแตกลนั่ ดงั เบาๆ ออกมา ซึง่ อกี ไมน่ านอาวธุ เพียงชิ้น เดยี วของผมต้องหกั เป็นสองทอ่ นแน่นอน ท่ามกลางความส้นิ หวังผมเริ่มนกึ ถงึ พ่อแม่ของผมพานคิดไปดว้ ยว่าอกี เดย๋ี วผมคงจะไดไ้ ปอยูก่ ับพวกเขาแลว้ ฉับพลนั ! โปก๊ กกก! ก้อนหนิ ลอยมาจากทศิ ไหนก็ไม่รู้ อดั เข้าดวงตาปศี าจรา้ ย โลหิตของมันแตกกระจายอยกู่ ลางอากาศ จนเลอะไปทัง้ หนา้ ผม ร่างขนปุกปุยสดี �ำ ของปศี าจมนั กล้งิ โคโ่ ร่หลดุ จากการคร่อมรา่ งของผม ผมกลบั ตวั ในทา่ นอน ตะแคงกอ่ นจะเงยหนา้ ขน้ึ ไปมองทง้ั ท่านอน “ชาชา่ !” เดก็ หญงิ ท่แี มจ้ ะมีสีหนา้ หวาดผวา กระนน้ั ภายในดวงตาของเธอก็มีความอาจหาญที่ฮดึ สอู้ ยู่ล้น เดก็ หญงิ สะบดั หนา้ มองมายงั ผมก่อนจะตะโกนบอกวา่ “หนเี รว็ !” ผมไมอ่ าจจะปฏิเสธเธอนน้ั ผมผลักตวั เองให้ลกุ ขึน้ ยืนสองขาก่อนจะถีบตวั เองตรงไปยังเธอ ผมคว้าขอ้ มือของเด็กหญิงกอ่ นจะฉดุ กระชากเธอใหว้ ิง่ ไปพรอ้ มกบั ผม ขณะที่วง่ิ ไปดว้ ยน้ันผมหันกลบั ไปหาศตั รจู อมอาฆาตท่ี บดั นม้ี ันกลบั มาตั้งหลกั ไดอ้ ีกคร้ัง สีหนา้ ของผมเป่ยี มไปดว้ ยความพิโรธ เลือดท่ีไหลอาบทัว่ ดวงตาของมนั ทำ�ให้ผม มนั่ ใจวา่ พวกเราตอ้ งไมไ่ ดต้ ายดแี น่ถ้าพวกมันจบั เราได้ “แฮฮ่ ฮฮฮฮฮฮฮ...!!!” เสียงค�ำ รามของมันทำ�ให้ผมรสู้ กึ ไดแ้ ผน่ ดนิ สนั่ สะเทือน เหล่านกท่เี กาะอยู่ตามยอดไม้ โบยบินหนี ดว้ ยความตกใจกลัว ความรสู้ ึกของผมกับชาชา่ กไ็ ม่ต่างอะไรจากพวกนกน้อย ปีศาจเวอโคลาคาสวงิ่ ไล่ล่าเราดว้ ย ความเร็วสูง แมว้ ่าเราจะทิง้ ระยะหนอี อกไปไดพ้ อประมาณ กระนัน้ เพยี งไมถ่ ึงนาทมี นั ก็ย่นระยะหา่ งระหวา่ งพวก เราครงึ่ ทางแลว้ “ไม่ได้การแลว้ ชาช่า แบบนี้มันต้องไล่ตามเราทนั แน!่ ” ผมบอกเด็กสาวด้วยความตระหนัก สหี นา้ ของ เธอดจู ะหวาดกลวั มากยิ่งข้ึน ระหวา่ งว่ิงไปนนั้ ผมคดิ หาหนทางทจ่ี ะพาพวกเราสองคนใหร้ อดจากภยั คร้ังน้ี และก็ เหมอื นกับว่าความคดิ ของผมยังตกผลกึ ไมด่ ที ี่ชีไ้ ปยังดา้ นขวามอื ของพวกเรา “นั่นเขา้ ไปหลบในนน้ั เร็ว!” ต้นไม้ท่ีล้มมานานจนเหล่าแมลงขุดเนื้อในของมันเป็นโพรงเป็นสถานท่ีหลบภัยจุดสุดท้ายที่ผมคิดออก ผมดนั กน้ ของชาชา่ ใหว้ ิ่งขึน้ นำ�ผมไปก่อน เด็กหญงิ กระโจนตัวเองเข้าไปในโพรงตน้ ไม้ขนาดพอดีตวั กอ่ นจะคลาน เข่าเข้าไปรวดเร็วโดยมผี มตามมาตดิ ๆ “โอย๊ !” ผมตอ้ งรอ้ งล่นั เมอื่ เล็บของปศี าจร้ายตะปบเข้าทีห่ ลงั ขาของผม สง่ ผลใหข้ าของผมมแี ผลเปดิ พร้อมกับ เลือดปริมาณมากไหลออกมา ผมกระชากหดขาข้างน้ันหลดุ ออกจากองุ้ มอื ของมนั ได้ทนั กอ่ นทมี่ ันจะใชป้ ากงบั ตาม ในเวลาต่อมา “คลานเข้าไปอย่าหยุด!” ผมสง่ั เดก็ หญงิ ขณะท่ผี มยงั คงมองเจา้ ปีศาจหมาปา่ ทีย่ ังคงพยายามจะหมดุ ตามพวกเราเข้ามาด้วย โชคดีทีต่ ้ังแตช่ ว่ งไหลข่ องมนั ใหญเ่ กนิ กว่าทจี่ ะลอดตามพวกเราเข้ามาได้ มนั จึงได้แต่งบั 116
อากาศไปมาด้วยความเจบ็ ใจ “จะท�ำ ยังไงต่อกันดี” ชาช่าร้องถามผม ผมเงียบเป็นค�ำ ตอบ ได้แตห่ นั มองรอบข้าง เพราะตนเองก็ยงั ไม่รู้ชดั วา่ ควรจะทำ�เช่นไรต่อ ผมรู้สึกปลอดภยั ช่ัวขณะ ถงึ กระน้ันเวอโคลาคาสก็ยังคงไมย่ อมราวพี วกเรา มันถอย หวั ออกจากปากโพรงก่อนจะกระโดดขึน้ ไปบนพ้ืนผวิ ต้นไมด้ า้ นบน มเี สียงกุกกกั ดงั อยู่เหนือหัวพวกเรา เราท้งั สอง มองตามเสยี งดว้ ยความหวาดกลัว โครมมมม! “กรด๊ี ดดดด!” ปากของหมาป่าปศี าจเจาะพุ่งทะลผุ วิ ไม้อนั บอบบาง มนั งับธาตุอากาศเฉียดหนา้ ผมไปเล็กนอ้ ยกอ่ นที่ พวกเราจะถอยหนอี อกห่างจากชอ่ งที่มนั เพิ่งเจาะ โครมมมมม! ไมท่ ันที่เราจะหายใจได้ท่วั ทอ้ ง เวอโคลาคาสกเ็ จาะรูใหม่เข้ามาจะขย�้ำ พวกเราอีกครงั้ ดวงตาของมนั ที่เหลอื เพยี งขา้ งเดียว (อีกขา้ งมเี ลือดอาบปิดจากหินที่ชาชา่ เปน็ ผ้ทู �ำ ) สบประสานเข้ากบั ดวงตาของผมพอดี มนั สอ่ แววของความโกรธอยูท่ ่วั จิตใจ ผมรดู้ วี ่าไม่นานมันตอ้ งบังคับใหเ้ ราหนีออกจากโพรงไม้อกี ดา้ นหน่งึ และเมอื่ เวลานนั้ มาถึงมันก็จะเข้าฉีกพวกเราทง้ั สองเป็นชน้ิ ๆ อย่างไมต่ อ้ งสงสยั “ไอ้หมาปากเหม็น!” ผมร้องฮึดรอ้ งตวาดใสม่ ันเพือ่ ทำ�เปน็ ใจดสี เู้ สือหรือถ้าจะกรณนี ้กี ็คงจะเรียกว่าทำ�ใจดสี หู้ มาก็วา่ ได้ ผม ควา้ ใบหขู องเวอโคลาคาสกอ่ นจะดึงให้มนั ลงลกึ เขา้ มาในช่องท่ีมันเพ่งิ เจาะ เนอื้ ไมโ้ ดยรอบทแี่ ตกคลา้ ยฟนั ฉลาม ของช่องไม้ทีป่ ีศาจหมาปา่ เป็นผทู้ �ำ บาดเข้าไปรอบคอมนั ปศี าจขนด�ำ รอ้ งดว้ ยความเจบ็ ปวดอย่างแสนสาหัส มัน พยายามจะดงึ หวั กลับออกไป ทวา่ ผมใช้เท้ายนั รอบช่องก่อนจะโนม้ ตัวสดุ แรงเกดิ เพ่ือรง้ั หัวของมนั ไว้ “ไปเร็วชาช่า หนีไปใหไ้ กลทส่ี ดุ หรอื ปนี ข้นึ ตน้ ไมก้ ็ได้!” ผมสัง่ เด็กหญงิ เมือ่ สบโอกาสทห่ี ายากครั้งนี้ เดก็ หญิงลังเลที่จะทง้ิ ผมไวก้ บั อสรู กายรา้ ย จนผมต้อง ตะเบ็งใส่เธอด้วยคำ�สัง่ เดมิ ชาช่าจงึ ยอมคลานหนีออกจากโพรง เมือ่ ชาช่าหนอี อกไปจนพน้ สายตาของผม ร่างของผมถูกเหวี่ยงไปรอบรูโพรงดว้ ยพละกำ�ลังอนั มหาศาล ของผไู้ ลล่ ่า แม้จะเจบ็ ปวดไปทว่ั ตัว ผมกย็ ังย้อื หวั ของมันเอาไว้ราวกับว่าไดท้ ากาวติดท่ีมือผมกบั หมู ันเอาไวแ้ ลว้ ผม เร่มิ ทจี่ ะคดิ หาทางออกให้แก่ตวั เอง เพราะผมไม่ไดค้ ดิ ท่จี ะตายในวนั นี้ จังหวะทีผ่ มสบโอกาสผมคว้าไม้แทง่ แหลมท่ี อยูข่ า้ งตัวก่อนจะแทงมนั เขา้ ไปในเบ้าตาทดี่ อี กี ข้างหนง่ึ ของเวอโคลาคาส “เอง๋ งงงง!” ปีศาจร้ายร้องราวกับสนุ ัขขเ้ี รอื น มันกระชากหวั สดุ แรงจนดงึ หวั ออกจากรูไดส้ �ำ เร็จ แต่ทีน้ีปญั หาคอื มนั ดนั ดงึ รา่ งผมออกไปพร้อมกับหวั ของมันด้วยน่ะสิ แน่นอนวา่ ผมปลอ่ ยมอื ออกจากศีรษะของมนั ทันที ร่างของผมลอยลิวอยูก่ ลางอากาศก่อนจะอดั เข้าไป ต้นไมเ้ ตม็ เปา ผมรูส้ ึกจกุ ไปทัว่ ท้ังร่างจนงอตัวกลายเป็นกุง้ ช่วั ขณะ “ฟดุ ฟิดๆๆ” เวอโคลาคาสไรซ้ ่ึงจกั ษโุ ดยสน้ิ เชิง มันจงึ ตอ้ งใช้นาสิกในการค้นหาเหยื่อแทน และจมกู มันก็ดจู ะมีประ สิทธิภาพพอๆ กบั สายตาของมันเลยทีเดยี ว เพราะมันหนั มาจากตำ�แหนง่ ที่ผมนอนจกุ อยู่และแยกเข้ียวอนั โตใส่ผม แม้จะเจ็บเจยี นตาย ผมกย็ ังตอ้ งบงั คับรา่ งของตัวเองใหล้ กุ ขึ้นในทส่ี ุด จากจงั หวะทเี่ ดนิ เร่มิ เปลย่ี นเป็น วงิ่ ผมแหวกใบไม้ต้นหญ้าวง่ิ ไปอย่างไร้ทิศทาง ทีไ่ หนกไ็ ด้ทจ่ี ะหนีมันพ้น เสยี งฝีเทา้ หนักของปศี าจรา้ ยด่งิ ตรงตาม 117
หลังผมมา ผมสบั ฝเี ท้าเรว็ ข้นึ และเร็วย่งิ ขน้ึ อกี “ระวงั นะขา้ งหนา้ เป็นเหวนะ!” เสียงของใครบางคนร้องเตือนผม ผมหันขึน้ ไปตามเสียงพบชาชา่ ที่เกาะอยู่บนต้นไมเ้ ป็นผ้รู อ้ งบอก เมื่อ ผมเพง่ มองตรงไปขา้ งหนา้ ก็เป็นหน้าผาตัด ตรงดังทเ่ี ด็กหญงิ เตอื นไว้จริงๆ ในตอนแรกผมตง้ั ใจจะเปลี่ยนไปวิ่งอีก ทาง ทว่าสมองผมกลบั เกดิ ความคดิ ท่บี ้าคลงั่ ผิดกบั นิสยั กับผม ผมจึงเลือกท่จี ะตรงตอ่ ไปยังขอบหนา้ ผา “จะท�ำ อะไรของเธอน่ะ!?” เดก็ หญงิ รอ้ งถาม เธอคงเริ่มไมแ่ น่ใจว่าผมเขา้ ใจภาษาเธอหรือยงั มสี ตดิ ีพอไหม ระหว่างน้นั เวอโคลา คาสยงั คงไล่ตามหลังผมมาติดๆ อีกเพียงเอื้อมมอื มันกจ็ ะถงึ ตวั ของผมแลว้ “ว้ากกกกกกกกกกก!” ผมลากเสียงยาวร้องพร้อมกับกระโจนพุ่งไปยังพื้นที่ที่ว่างเปล่าก่อนจะคว้าเถาวัลย์ท่ีห้อยระโยงอยู่ที่ ขอบหน้าผาพอดี ร่างของหมาป่าปศี าจไมโ่ ชคดีอยา่ งเชน่ ผม เพราะทนั ทีทผี่ มกระโจมตวั สดุ แรงหมายจะงบั ร่างของ ผม ตวั ของมันได้พงุ่ ขา้ มสุดแดนของพืน้ ดนิ เป็นท่เี รยี บรอ้ ย มันจงึ เพิ่งรูต้ ัวว่าตัวเองก�ำ ลังร่วงหล่นลงไปยงั ความว่าง เปล่าสแู่ ดนนรกภูมิทก่ี �ำ ลังรอมนั อยู่ “บวู้ ววววว!” เสียงสุดท้ายของมนั ร้องดงั กึกก้องไปทั่วป่า ร่างของมนั ลอยด่ิงลงส่เู บือ้ งลา่ งกอ่ นที่จะหายลบั ไปใต้ หมอกทห่ี นาทบึ เบือ้ งลา่ ง มนั จบแลว้ ... ผมค่อยๆ ดึงตวั เองขึน้ มาจากขอบหนา้ ผา มนั ชา่ งเปน็ ความคดิ ทีเ่ สีย่ งตอ่ ความตาย กระนัน้ มนั ก็ไดผ้ ล ผมไดย้ กเวน้ นดั ที่มตี อ่ ยมทตู ในวนั นี้เปน็ ทเ่ี รยี บร้อยแลว้ กระน้ันผมกย็ งั มปี ญั หาอีกเรอื่ งท่ยี ังตอ้ งเผชญิ อยู่ เพราะชาช่าที่เพง่ิ ลงมาจากตน้ ไมก้ ำ�ลงั จ้องมองผมตา เป็นมัน “เธอ... เธอเป็นวอดนกิ ใช่ไหม ?” เปน็ คำ�ถามทเ่ี หมือนวา่ เธอจะรู้ค�ำ ตอบดอี ยู่แก่ใจ กระนนั้ เดก็ หญงิ ก็ คงอยากจะถามเพอื่ ความม่ันใจ ผมได้แต่หลุบตามองพ้นื สลบั กับเธอ ไม่รูว้ ่าผมจะพยายามหลบหน้าเธอไปอกี ท�ำ ไม ในเมื่อผมอย่จู ะๆ กบั เธอตรงหนา้ นีแ้ ล้ว ถงึ กระน้ันผมกย็ ังไม่กลา้ ทีจ่ ะเปลง่ เสยี งใดๆ กบั เธอ “เธอชอื่ อะไรเหรอ ?” แมแ้ ตช่ ่อื ตัวเองผมก็ลืมมนั ไปชว่ั ขณะ จนแล้วจนรอดผมก็รวบรวมพลังพูดออก มา “ฟะ...ฟรานซิสคสั ” ชาช่าพยายามย้มิ ให้ผมเพือ่ ใหผ้ มรสู้ กึ เกร็งน้อยลง เธอก้าวเท้ามาหน่งึ กา้ ว ผมกลับ ถอยหนเี ธอไปหนงึ่ ก้าว ไมร่ ู้ท�ำ ไม ทีจ่ ่ๆู ผมก็นึกถึงเร่อื งท่ลี ุงโบนฟิ าซิคสั กล่าวหาเร่อื งท่พี วกมนุษย์นนั้ ไว้เป็นพวกท่ี ไวใ้ จไม่ได้ “เราชอื่ ชาชา่ นะ” ไมต่ ้องบอกก็รู้ ผมจ�ำ ชอื่ เธอได้ตง้ั แตว่ นั แรกแลว้ การแนะนำ�ตวั คร้ังนถี้ ือวา่ เราท้งั สอง รู้จักกนั อย่างเป็นทางการคร้งั แรก “เธอใช่ไหมท่ีเปน็ คนช่วยเราในความฝนั เม่อื คืนก่อน” มันฟงั ดแู ปลกๆ ทีจ่ ะมใี ครสักคนชว่ ยใครอกี คนในความฝัน ท่ีจริงผมคดิ วา่ เธอจะจำ�ผมในความฝนั ไม่ได้ด้วยซำ้� ถึงกระนน้ั ผมก็มองเธออย่างหวาดๆ กอ่ นจะ คอ่ ยพยกั หนา้ หนง่ึ ที “ขอบใจเธอมากนะทชี่ ่วยเราจากฝนั ร้ายไวน้ ะ” หากเทียบกบั ทเ่ี ธอเพ่งิ ช่วยผมจากเวอโคลาคาส มัน อาจจะเล็กน้อยทผี่ มช่วยเธอจากซาคิวบัสด้วยซำ้� 119
ชาชา่ ย่างสามขมุ เขา้ มาใกลผ้ ม คราวนี้ผมไม่ขยับหนี เธอยืน่ มือมาข้างหน้าหมายจะใชม้ นั สมั ผัสผม ราวกับผมเปน็ สนุ ัขตัวนอ้ ย ผมมองมอื เธอสลับกบั ใบหนา้ อนั ออ่ นโยนของเธอ ผมได้พ่ายแพต้ อ่ มนต์เสนห่ ์ท่ีแสนจะ น่ารักเกนิ กวา่ จะต่อตา้ นของเธอได้ อีกเพียงแค่เอื้อมมอื เธอก็จะสัมผัสถูกตวั ของผมแล้ว... “ชาชา่ ! ชาชา่ ลกู พ่ออย่ไู หน!” เสยี งของอองเดรยผ์ เู้ ปน็ บดิ ารอ้ งเรียกลกู สาวมาจากไกล ชาช่าหดมอื กลบั ไปหาตวั เองและหนั ไปมองตามเสยี ง ผมเองกห็ นั ไปทางเดียวกบั เธอและเห็นอองเดรยก์ ำาลังก่ึงวงิ่ กึ่งเดนิ มายัง บริเวณที่พวกเราอย่ ู เบอ้ื งหลังของชายวัยกลางคนมีชายหนมุ่ นามว่ามาตินตามหลังมาตดิ ๆ ผมไม่รีรอท่ีจะอย่ตู ่อไป ผมกระโจนหายเขา้ ไปในพมุ่ ไม้ที่รกชัฏ “เดี๋ยวก่อน อยา่ เพง่ิ ไป!” ชาชา่ ทร่ี ้ตู ัวว่าผมได้หนีไปไดห้ ้ามปรามผม กระน้นั มันกส็ ายไปแล้ว รา่ งของ ผมไปเดินหายไปจากสายตาของเธอและกอ่ นท่ีบิดาของเธอจะพบผมเขา้ “ชาชา่ ลกู พ่อ ดจี ังเลยที่ลกู ไม่เปน็ อะไร” อองเดรย์คงจะผดิ สงั เกตทลี่ ูกสาวของเขาไดห้ ายตวั ไปครึ่งวนั และมาโผล่ท่กี ลางป่าเช่นนี ้ มาตนิ คงจะ เอะใจเรอ่ื งเด็กหญงิ ปรกึ ษาก่อนหน้านี้ จนนำาพาใหเ้ ธอและพวกเขามาสู่ทน่ี ี่ เพราะเดก็ หญงิ ตอ้ งการจะออกตามหาวอดนกิ น่นั เอง ชาชา่ มองตาม ณ จดุ ทีผ่ มไปหายไป เธอคร้นั นึกหวังแต่ว่าน้จี ะไมใ่ ช่ครั้งสุดท้ายที่พวกเราไดพ้ บกนั
สารานุกรมภตู -ผี-ปศาจ “เวอโคลาคาส” (Vrykolakas) เป็นช่ือทีช่ าวกรีกใช้เรยี กปีศาจหมาปา่ ตัวใหญ่ขนสีดำา บ้างกว็ า่ มนั สามารถแปรงกายเป็นค้างคาวผีดูดเลอื ดไดเ้ ชน่ กัน ในภาษาบลั เกเรยี เวอโคลาคาสแปลวา่ มนุษย์หมาปา่ โดยตรง เล่าว่ามนั น้นั มีความสามารถในการสงิ รา่ งคนตายให้กลับมากลับมาฟนื้ คนื ชพี และจะคอยออกไลล่ ่าสูบวญิ ญาณของ คนเป็นนั่นเอง ประวัติของปศี าจเวอโคลาคาสเคยมีการกลา่ ววา่ ครง้ั หน่ึงมันเคยเป็นมนษุ ย์คนหนึง่ หลงั จากทีม่ ันได้ ทาำ บาปไวเ้ ยอะจนเมือ่ ถงึ คราวตัดสินโทษ มนั ได้ถกู ลงทณั ฑใ์ ห้กลายเป็นปศี าจหมาป่าตวั ใหญ่อย่บู นโลกและคอย ออกหากนิ วิญญาณของชาวบ้านเพอ่ื เปน็ อาหาร โดยวิธใี นการออกหาเหยอ่ื ของมนั กค็ อื มันจะปลอมตวั เปน็ คนก่อน ทจ่ี ะเที่ยวไปเคาะประตชู าวบา้ นในเวลาคา่ำ คืน ซ่ึงมันนั้นจะมคี วามสามารถในการเรียกชือ่ เจ้าของบ้านได้อย่างถกู ตอ้ ง หากไรซ้ ่งึ การตอบกลับจากเจา้ ของคน มนั ก็จะยอมจากไปแตโ่ ดยด ี ทวา่ ใครกต็ ามท่ตี อบขานหรอื เปิดประตใู ห้ แกม่ นั คนคนน้นั ก็จะถูกดดู วิญญาณและกลายเป็นบรวิ ารของเวอโคลาคาสทันท ี วธิ เี ดยี วท่จี ะกำาจดั ปศี าจหมาป่า ตนนี้ไดค้ อื ต้องนำาร่างของมันมาเผาด้วยไฟเทา่ นนั้ ทัง้ นแี้ สงไฟก็ยังเปน็ จุดอ่อนของมนั ดว้ ยเช่นเดยี วกัน สำาหรับชาวฝรั่งเศสจะเรียกปีศาจมนษุ ย์หมาป่ากนั ว่า “รูการู” (Rougarou) ซ่งึ พวกเขาเชอ่ื กันวา่ ครง้ั หนึ่งปศี าจหมาปา่ รูการเู คยอาศยั อยทู่ ่ฝี รงั่ เศสมาก่อน แต่ภายหลงั ได้แพร่เช้อื มนษุ ยห์ มาป่าแกก่ ล่มุ ชาวฝรงั่ เศสที่ กาำ ลงั เดนิ ทางมายังอเมรกิ า จนภายหลังมนั กแ็ พร่เชอ้ื บรรดาชาวอเมริกนั จนท่วั ทงั้ รฐั นวิ ออร์ลีน มปี ศี าจมนษุ ย์ หมาปา่ อาศัยอยดู่ ้วยกนั มากมาย รูการูจะใชช้ ีวติ อยู่ตามรมิ หนองนำ้าและคอยจับเหยอื่ ที่เป็นมนุษย์ท่หี ลงเขา้ มายัง เขตแดนของมันกินเปน็ อาหาร มนั มีอาำ นาจสามารถทจี่ ะเปลย่ี นมนษุ ยท์ เี่ พียงแค่ชายตามองมันใหก้ ลายเป็นรูการูได้ เช่นกนั หากมันตอ้ งการเพ่ิมพรรคพวกให้แก่ตนเอง ในฝัง่ ของประเทศองั กฤษจะมปี ีศาจหมาปา่ ทเี่ รยี กกนั วา่ “บารเ์ กสต์” (Barghest) ซ่ึงแม้ว่าตวั มันจะมี รูปรา่ งของสนุ ขั ตวั โต ทวา่ ใบหน้าของมันกลับมีความคล้ายคลงึ กับค้างคาว มันจะปรากฏตัวในเวลากลางคืนเทา่ นั้น บารเ์ กสตน์ ้นั จะไม่สามารถส่งเสยี งไดแ้ ต่อยา่ งใด มนั มักจะครูดกรงเลบ็ กับพน้ื เป็นการข่มขูใ่ ห้เหย่อื หวาดกลัวกอ่ น ลงมอื จู่โจม ชาวเวลสจ์ ะเรียกพวกมันอกี ชื่อว่า “กิลล์กิ” (Gwyllgi) หรอื ทแ่ี ปลว่า สุนขั แหง่ ความมดื ผ้ใู ดกต็ ามท่ี ตอ้ งเผชิญหน้ากับมัน หมายถงึ วาระสุดทา้ ยของคนคนนัน้ 121
“เวอโคลาคาส” (Vrykolakas) “รกู าร”ู (Rougarou) “บารเ กสต” (Barghest) 122
บทท่ี 11 มนุษยแ ละภูตเปนเพือ่ นกัน เยน็ วนั นั้นชาชา่ ถูกอองเดรยด์ เุ รอื่ งทอี่ อกไปเทย่ี วในปา่ ลกึ จนหูของเดก็ หญงิ ชาไปข้างหนง่ึ ยงั ดที ่พี อ่ ของเธอไมร่ ู้เรื่องที่พวกเราถูกปศี าจมนษุ ย์หมาป่าไล่ล่า ไมอ่ ยา่ งนัน้ เขาคงคล่ังมากกว่านแ้ี น ่ งานน้ที าำ เอาชาชา่ หนา้ หงิกหน้างอกกนั เลยทเี ดยี ว เพราะปกตเิ ธอจะเป็นเดก็ ดีและอยูใ่ นโอวาทของอองเดรยม์ าตลอด และนกี่ เ็ ปน็ ครั้ง แรกทีเ่ ธอลำ้าเสน้ เกนิ ไป เพียงเพอ่ื ตามหาผม... สว่ นผมท่กี ลับไปยงั บา้ นของลุงโคไมคก์ ็ถูกตาำ หนเิ ลก็ น้อยทไ่ี มย่ อมหนีไปต้ังแตแ่ รก กระนัน้ ลงุ กส็ าำ นึก และขอบคุณการปรากฏตวั ของผม ไม่เชน่ นั้นลุงคงได้กลายเป็นอาหารเช้าของเจา้ เวอโคลาคาสไปแลว้ ลุงตัดสินใจ จะไม่แจ้งเรอื่ งนี้ใหผ้ ปู้ กครองของผมทราบ เน่อื งจากรนู้ ิสยั ของลงุ โบนิฟาซคิ ัสด ี ถา้ เขาทราบลงุ คงจะเอาเรอ่ื งนี้มา ดา่ ทง้ั เดือนแน่ พวกเราจงึ ตกลงใจกับวา่ จะเกบ็ มนั เป็นความลับเพียงเราสองคน และในความลบั นก้ี ม็ คี วามลบั ซอ้ น อีกชัน้ หน่ึง เพราะผมไมไ่ ด้บอกแกเร่ืองทีผ่ มได้รับการช่วยเหลือจากเด็กหญิงมนษุ ยอ์ ีกทหี น่งึ ผมบอกแกว่าผมวิง่ หนี มันจนพน้ สายตามนั ไปในทส่ี ุด บา่ ยวนั นัน้ ผมกลบั มาถึงบ้านกพ็ บลุงโบนิฟาซคิ ัสกาำ ลังนอนกลางวันอยพู่ อดี อาหารเชา้ ปรมิ าณสาำ หรบั 3 คนท่ีผมเตรยี มไวใ้ ห้แกให้ถูกจัดการเกล้ยี งดว้ ยฝีมือลุงเพยี งลาำ พงั มนั เปน็ สิง่ ที่ผมคาดการณ์ไวแ้ ลว้ ว่าถ้าเมอ่ื ใดที่ ลุงอิ่มทอ้ งปากของแกก็ปดิ สนทิ ตาม และถ้าโชคดลี งุ ก็จะนอนไรส้ ตเิ หมือนเช่นตอนน ี้ ผมเข้าห้องไปเปล่ียนเสื้อผ้าที่เลอะไปด้วยสิ่งสกปรกทั้งฝุ่นและโคลนจากการผจญภัยอันแสนต่ืนเต้นเฉียดตายใน วันนี้ จากนั้นก็ใช้เวลาในการทำาแผลทข่ี า ซง่ึ เกดิ จากกรงเล็บของเวอโคลาคาส นอกนน้ั กเ็ ปน็ แผลถลอกนดิ หน่อย ตามตวั ก่อนท่ีผมจะเดินออกไปท่ีริมทะเลสาบเพือ่ นงั่ พักสติของตัวเองทก่ี ระเจงิ หายไปคร่งึ วัน ระหว่างท่ีผมกำาลงั นั่ง ทอดน่องอยู่ทร่ี ิมนำ้า ผมเหน็ ชาช่าเดนิ เข้ามายังบริเวณทะเลสาบ ปฏกิ ิริยาของผมตอบสนองเหมอื นเชน่ เคยดว้ ยการ หลบไปอยขู่ ้างพุ่มไมอ้ ันใกล ้ เดก็ หญงิ เดินหันรีหนั ขวางเหมอื นกับวา่ กำาลงั มองหาอะไรบางอยา่ ง ซ่ึงตอ่ มาเธอกเ็ ฉลย ออกมาเปน็ คำาพูด “ฟรานซสิ คัส เธออยูแ่ ถวน้ีหรอื เปล่า ?” เดก็ หญิงยงั คงติดใจในการพบเจอกับผม เธอเรียกชือ่ ของผมไปรอบราวกับคนเสียสติ ดเู ธอก็ไมม่ ัน่ ใจวา่ ผมจะอยู่แถวน้หี รอื เปล่า ในตอนแรกผมตัง้ ใจวา่ จะซ่อนอยนู่ ิ่งๆ จนกว่าเธอจะกลับไป “ฟรานซิสคัส ถ้าเธอไดย้ ินเสียงของฉันก็ออกมาเถอะ ฉนั ไมท่ าำ อะไรเธอหรอก” ผมรู้วา่ เธอไมม่ ีวนั ทาำ ร้ายผมหรอก แตม่ ันก็ยงั คงเปน็ นสิ ัยของภตู อย่างเราๆ อยูด่ ีท่ตี ้องคอยหลบซอ่ นพวกมนุษยท์ ุกคราวทีอ่ ยใู่ กล้กาย ทว่ากลับไม่ใชค่ ร้ังน!ี้ ก็ไม่รทู้ าำ ไมทีจ่ ๆู่ เท้าเจ้ากรรมของผมมนั ดันก้าวออกมาจากท่ีซ่อน รา่ งของพวกเราท้ังสอง ประจันหนา้ กนั ท่ตี รงสะพานท่าเรือของทะเลสาบพอดี “ฟรานซสิ คสั เธออยูท่ ่ีน่จี รงิ ๆ ด้วย” ผมมองเธอด้วยความประหมา่ เลก็ นอ้ ยกอ่ นจะพยกั หน้าให้เด็ก หญงิ เลก็ น้อย “เธอไม่เปน็ อะไรใช่ไหม?” “อืม... แลว้ ชาชา่ ละ่ ?” เธอสา่ ยหัวใหผ้ มพรอ้ มกบั รอยย้มิ ผมไม่รูว้ ่ามันเป็นรอยยม้ิ ที่เหน็ ผมปลอดภัย หรือว่าได้พบผมอีกคร้งั กนั แน่ “ขอบใจเธอมากนะ ที่ช่วยถว่ งเวลาดึงหัวมันเอาไว้ให้ฉนั หนอี อกมาก่อนได้ เธอเกง่ มากเลยนะท่ีตอ่ สู้กบั เจ้าอสูรกายแบบน้ันนะ่ ” คำาชมของเธอ ทำาผมเขินจนหนา้ แดง 124
“ไม่หรอก เราต้องขอบคณุ สิ ถา้ เธอไม่เขา้ มาชว่ ยเราต้งั แตแ่ รก เราคงจะถูกมันกินไปแลว้ ” “ไมร่ ้อู ะไรมันดลใจเหมือนกนั ตอนท่ีฉันเข้ามาเจอฟรานซสิ คัส มนั ก็ฉกุ ละหกุ ด้วย รตู้ วั อกี ทกี ็ปาหินใส่ หวั เจ้าหมาน่นั ไปแลว้ ” “ว่าแต่...” ผมนึกเอะใจและตะกกุ ตะกักสิง่ ทีจ่ ะถามตอ่ ไป “ชาช่าออกมาท�ำ อะไรในปา่ เหรอ ?” คำ�ถาม ผมท�ำ ใหเ้ ด็กหญงิ เหมอื นนกึ ค�ำ อธบิ ายอย่นู าน “หลังจากท่ีเราเจอเธอในความฝนั และตอนท่ีเราตื่นและเหน็ วา่ เธอมตี ัวตนจรงิ ๆ อยใู่ นหอ้ งเรา หลงั จาก วนั นัน้ เรากไ็ ปถามคุณมาตนิ เกยี่ วกับเร่อื งของพวกเธอ ฉันเลยรูว้ ่าพวกเธออาศยั อยใู่ นน�ำ้ หรอื ไม่ก็ตามปา่ ตอนแรก เราก็เดินมองหาเธอทร่ี มิ ทะเลสาบแห่งนนี้ ่ลี ่ะ แตห่ ลังจากทเ่ี ราไมเ่ จออะไร เราก็เลยลองเดินตามหาเธอในปา่ และ พวกเรากไ็ ดเ้ จอกันนนั่ ละ่ ” มาตนิ ชายหนมุ่ ท่มี าต้อนรบั ครอบครวั ชาชา่ ในวนั แรกท่ีพวกเธอก้าวเท้ามายงั หมบู่ ้าน แห่งน้ีสินะ เรื่องทัง้ หมดมันช่างไม่น่าเชื่อส�ำ หรับผม ตลอดเวลาผมไล่หาเธอมาตลอด โดยไม่คาดคิดว่าจะมวี นั หนงึ่ ทเี่ ธอออกตามหาผม มันทำ�ใหผ้ มเขินจนหน้าแดงโดยท่ไี มร่ ตู้ วั “ไมส่ บายหรอื เปล่าท�ำ ไมหนา้ แดงจงั ” ชาชา่ สงั เกตเหน็ จนได้ “เปลา่ แคร่ สู้ ึกว่าอากาศร้อนหน่อยนึงน่ะ” เปน็ ขอ้ อ้างทไี่ ร้สาระมาก เพราะอากาศรอบข้างแทบจะ เรยี กหนาวแลว้ ด้วยซำ้� ชาช่ามองหนา้ ผมอยา่ งข้องใจจนผมต้องหลบสายตาของเธอที่จบั จ้องมายงั ผม กองสาหรา่ ยบนผิวนำ�้ ก�ำ ลงั ลอยมาทางเรา “เอ๊ะ ?” เสียงอทุ านท�ำ ให้เด็กหญงิ มองตามผมไปด้วย สาหร่ายทด่ี ูจะไม่มีอะไรเคล่ือนมาทางเราเรอ่ื ยราวกบั ถูก ใครบงั คบั พวกเรามองมนั ด้วยความสงสัย จนเมอ่ื มนั เคล่ือนมาถงึ รมิ น�ำ้ กองสาหรา่ ยก็ยกสูงขนึ้ จนกลายเปน็ รา่ ง ของคนคนหนงึ่ ท่มี ีสาหรา่ ยห่อห้มุ อยู่รอบตวั “ข้าคอื ปีศาจสาหรา่ ยแห่งทะเลสาบแหง่ น้ี พวกเจา้ บุกรกุ บา้ นของเรา ขา้ จะจับพวกเจ้ากนิ เป็นอาหาร ให้หมด” เสยี งขม่ ข่ทู ุ้มตำ่�ของมันกล่าว แขนของมนั ยื่นมาทางพวกเราพร้อมกบั มือขยุกขยุยไปด้วยสาหรา่ ย ชาชา่ ผงะถอยเลก็ นอ้ ยอยา่ งไมไ่ วใ้ จ ในขณะทผี่ มขมวดคิ้วมองมนั โดยทไ่ี ม่รู้สึกเกรงกลัวแต่อยา่ งใด เพราะผมอยทู่ ่นี ี่ มาตง้ั แตเ่ กิด ไม่เคยเห็นปศี าจเผ่าพนั ธุ์สาหรา่ ยดังทม่ี นั อ้างอิงมากอ่ น ผมรูว้ า่ มอี ยูค่ นเดียวที่ชอบทำ�เรือ่ งแกลง้ ชาว บา้ นไปเร่ือย “แชร์ต พอสักทไี ดไ้ หมไมม่ ใี ครตลกด้วยหรอกนะ” ชาชา่ มองผมสลับกับปศี าจสาหรา่ ย ปศี าจสาหรา่ ยที่ก�ำ ลังยา่ งกรายมายงั พวกเราหยดุ ชะงกั ในเมอ่ื ผมรู้ทันเขาแล้ว แชร์ตกต็ ดั สนิ ใจยอมเปดิ เผยตนด้วยการปัดสาหรา่ ยออกจากร่างจนหมดสน้ิ (กระน้ันก็ยังมีเศษ สาหร่ายเกาะอยูต่ ามไหลแ่ ละหัวเขาเยอะอยูด่ ี) “โธเ่ อ๊ย นึกวา่ จะหลงกลกนั เสียอกี คราวนีร้ ับรองวา่ จะหลอกให้ฉ่รี าดกนั เลย” แชรต์ ให้คำ�มนั่ สญั ญา เม่อื ดงึ กองสาหรา่ ยกองใหญ่ออกจากหนา้ “กร๊ดี ดดดดด ปศี าจ!” ผมและแชร์ตสะดุ้งเฮอื กพร้อมกนั ชาชา่ กรีดร้องเสยี งดังลนั่ เมื่อเหน็ ใบหนา้ ท่แี ท้จรงิ ของแชร์ต ท�ำ เอา ผมลมื นกึ ถงึ ชาช่าทย่ี งั คงเปน็ เพยี งแคม่ นุษย์คนหนึ่งท่ไี มเ่ คยเห็นปีศาจมากอ่ น ส่วนแชรต์ แสยะยม้ิ อย่างชอบใจและ หัวเราะอย่างช่วั รา้ ยออกมา 125
“หึ หึ ชา่ ยแลว้ ขา้ คอื ปีศาจที่ปลอมตัวเป็นปศี าจสาหรา่ ยมาเพ่อื จะเอาชีวิตของ...” “พอไดแ้ ล้วแชรต์ !” ผมตดั บทการแสดงของปศี าจตวั แดงกอ่ นจะหันหนา้ ไปหาเดก็ หญิง “ชาชา่ ไมต่ ้อง ไปกลัวเจ้านีห้ รอก แมลงตัวเดยี วมันยังไมก่ ล้าบี้เลยดว้ ยซ้�ำ ” ไม่รูห้ รอกว่าแชรต์ จะไมก่ ลา้ ท�ำ เร่ืองที่ผมเพ่ิงกลา่ วหา จรงิ หรอื ไม่ กระน้นั ผมตอ้ งพูดให้เธอสตอิ ารมณท์ ีก่ �ำ ลงั กระเจิงอยู่ ณ ขณะน้ี ชาช่าดูจะลดความหวาดกลวั ลงมาได้ บ้างทเี่ ห็นผมไมม่ ีท่าทางกลัวแชร์ต เดก็ หญงิ คงพอเดาได้ว่าผมรู้จักกันมากอ่ น “เลน่ เฉลยแบบนี้เขาก็รู้กันหมดสิ ไม่สนุกเลย” แชร์ตกล่าวเสยี อารมณ์พร้อมกบั พ่นลมออกจากจมูกฟดื ฟาด “ชาชา่ ...นแี่ ชรต์ เปน็ เพ่อื นของเราเอง” ผมผายมือไปทางปีศาจตวั แดง “แชร์ต...นชี่ าชา่ นายต้องท�ำ ตัว ดๆี กับเธอเขา้ ไวน้ ะ” ผมกล่าวเตือนเขาไวล้ ว่ งหน้าด้วยน�้ำ เสียงเฉียบขาด แม้ชาชา่ จะดเู กรง็ เล็กน้อย ทว่าในท่ีสดุ ก็ ยน่ื มือออกไปจะท�ำ การทกั ทายกับปศี าจตวั แดง “สวสั ดจี ้ะแชร์ต เราชาชา่ นะ” “รูไ้ หมว่ากอ่ นทปี่ ีศาจอยา่ งเราจะกลายมาเปน็ ปีศาจตอ้ งเป็นอะไรมาก่อน” แทนท่ีแชร์ตจะท�ำ การ ทกั ทายเหมือนกบั คนทัว่ ไป (แตเ่ ขาก็ไม่ใช่คนนเี่ นอะ) เขากลบั ต้งั ค�ำ ปุจฉาวสิ ชั นาส่วนใส่เด็กหญงิ ทำ�เอาทง้ั ผมและ ชาช่ามองหนา้ ซึ่งกันและกนั “เอ่อ... ถา้ ก่อนจะเป็นปศี าจก็คงจะเปน็ ทารกปีศาจละมัง้ ” เดก็ หญิงตอบ แชรต์ ส่ายหัว “ผิด” “ถา้ งั้นก็คงเปน็ วญิ ญาณของคนชั่วมากอ่ นสินะ” ทำ�ตอบที่สองทำ�เอาแชร์ตหน้าเบท้ ่ีถูกปรามาศวา่ เคย เป็นคนช่ัวมากอ่ น จนเขาตะคอกกลบั ว่า “ผิด!” ผมก็ชกั เริม่ สงสยั เช่นเดียวกันแล้ววา่ ก่อนหน้านแ้ี ชร์ตเป็นอะไรมากอ่ น “เออ่ ... เราไมร่ ู้แล้วละ่ ว่ากอ่ นจะเป็นปีศาจไดต้ อ้ งเปน็ อะไรมากอ่ นเหรอ” “ก่อนจะเป็นปีศาจ ก็ตอ้ งเปน็ ‘เดอื น’ ศาจ มากอ่ นยังไงเล่ายัยโง่ ฮา่ ๆๆ!” แชรต์ เฉลยพร้อมกบั หัวเราะ ร่วน มันเป็นมุกตลกที่ผูเ้ ลน่ เป็นเพียงคนเดยี วท่หี ัวเราะไปกับมันได้ ขณะทผ่ี มกับชาชา่ หนั มามองหนา้ กนั และน่วิ หน้าใส่กนั และกันโดยไร้ซึง่ เสียงใดๆ ออกจากปาก “เอ่อ... เดี๋ยวเราตอ้ งรบี กลบั บ้านแลว้ นะ ทีจ่ ริงพ่อเรากักบรเิ วณเราดว้ ยซ้ำ� นเ่ี รากแ็ อบหนีพอ่ ออกมา ด้วย” ผมถงึ กบั รสู้ ึกหวั เสยี เล็กนอ้ ยที่มกุ ตลกของแชร์ตเสมอื นเปน็ การไลเ่ ด็กหญงิ ไป แตแ่ ทจ้ รงิ ต่อใหแ้ ชรต์ ไมโ่ ผล่ มาเธอก็ตอ้ งรีบกลบั บา้ นตามทเี่ ธออา้ งอย่ดู ี เด็กหญิงหนั มาหาผมก่อนจะพูดกบั ผมอย่างมีความหวังวา่ “ไปกอ่ นนะฟรานซิสคสั เดยี๋ วพรงุ่ นเี้ ช้าเราแวะมาหาเธอที่สะพานท่าเรอื นอ้ี ีกนะ” เธอโบกมอื ให้ผม ก่อนจะหันหลงั และวง่ิ ไปได้สกั เลก็ น้อย ไมร่ ู้ผีหา่ อะไรมาดลใจใหผ้ มตะโกนรง้ั เธอไว้ “ชาชา่ !” เด็กหญิงหยดุ เทา้ หนั มาเพียงหวั มามองผมด้วยความสงสยั ท่ผี มรง้ั เธอไว้เพราะจๆู่ ผมกน็ กึ ถึง เรือ่ งนั้นข้นึ มา “เค้กแครอทท่ีเธอวางไว้หน้าบา้ นเม่อื หลายอาทิตย์กอ่ นน่ะ เราเปน็ คนกนิ มนั เองนะ... เราแคอ่ ยากจะ บอกว่ามันอรอ่ ยมากเลย” ไม่รูว้ ่าผมจะพูดเร่ืองนไี้ ปเพอื่ อะไร ชาช่าอาจจะลืมมนั ไปแลว้ ดว้ ยซำ�้ ว่าเคยวางเค้กแครอทไว้หนา้ บา้ น ผมรสู้ กึ ว่าตัวเองก�ำ ลงั ทำ�ตวั เปน่ิ ตอ่ หนา้ เดก็ สาวอย่างไงไมร่ ู้ ผมเดาไดว้ า่ ชาช่าคงตอ้ งทำ�หน้างุนงงหรอื ไมก่ ย็ น่ หน้าในเวลาตอ่ มาแน่ 126
ทวา่ เดก็ หญิงกลบั สง่ รอยย้มิ อนั แสนหวานใหแ้ ก่ผมอยูส่ ักพกั จากน้นั เธอกห็ นั หนา้ วงิ่ ตรงกลับบ้าน “นนั่ แน่ มีแอบไปกินเคก้ ของเขาด้วยนะ มกุ จีบสาวนี้ใชไ้ ด้เลยนะเราเนยี่ ถ้าเป็นฉันนะ...” ขณะทีแ่ ชร์ ตเดนิ มาโอบไหล่และพดู พลา่ มไปเรื่อย ภายในหวั ผมกลับไมไ่ ด้ฟังเขาแมแ้ ต่คำ�เดยี ว เพราะก�ำ ลังตราตรึงอยูก่ ับรอย ยมิ้ ทสี่ ะกดผมไว้ทกุ อารมณ์ ค�ำ่ คืนนี้ผมอารมณ์ดีจนสามารถฮมั เพลงขณะทท่ี �ำ อาหารภายในบา้ นไปดว้ ย ลุงโบนิฟาซิคัสเงยหนา้ มองผมสลับกบั ไปป์ท่กี �ำ ลงั เหลาอยูใ่ นมอื ด้วยสีหนา้ ฉงน เขานึกสงสัยว่าผมไปกินอะไรมาถึงไดอ้ ารมณด์ ีถงึ ขนาดนี้ ผมขยับตัวพลวิ้ ไหวราวกบั คนทกี่ �ำ ลงั เตน้ ร�ำ ไปด้วยและวางจานบนโต๊ะกินขา้ วไปด้วย “แกเป็นบา้ อะไร มผี ที ีไ่ หนมาเขา้ สิงแกเหรอไง” แมน้ �ำ้ เสยี งหงดุ หงิดของลุงก็ไมอ่ าจจะดับหวั ใจที่ก�ำ ลงั เบ่งบานของผมได ้ ใบหนา้ ของผมเต็มไปดว้ ยรอยยิ้มของความสุข “เปลา่ ครับลงุ ผมแค่รสู้ กึ วา่ ช่วงนี้ผมก�ำ ลังโชคดกี ็เท่านน้ั ” ทง้ั ท่ีวันน้ผี มเพ่ิงเกอื บตายมาหมาดๆ ผม กลับรู้สึกเชน่ น้ันจริงๆ ขณะที่ผ้ปู กครองก�ำ ลังจะอา้ ปากถามตอ่ เขาก็ถูกแชรต์ ทนี่ อนเอกเขนกอยทู่ ม่ี ุมห้องชิงพูด กอ่ น “คนเขากำ�ลังอารมณ์ดกี ็ปล่อยเขาไปเถอะ” ว่าแล้วแชร์ตกเ็ กางา่ มขาของตัวเองอย่างไมเ่ กรงอกเกรงใจ กอ่ นท่ีจะหันมาถามผมวา่ “นีท่ ำ�เผอ่ื ฉนั ดว้ ยใช่ปะ” แชรต์ ถามเมอื่ เหน็ ปลาบนกระทะมอี ยูด่ ว้ ยกันสามตวั ซึ่งผมทอดเผอ่ื เขานั่นล่ะ พฤติกรรมที่ทำ�ตัวตามสบายราวกบั เปน็ บา้ นของตวั เอง ท�ำ เอาลุงโบนิฟาซิคัสตาเบกิ กว้างท่เี พ่ิงรูต้ ัววา่ แชรต์ เข้ามา อยภู่ ายในบา้ นตง้ั แตเ่ มือ่ ไรก็ไม่รู้ “น่!ี ใครเชญิ ให้แกเข้ามาในบ้านของฉันมิทราบ” เสียงลงุ คำ�รามใส่ปศี าจตวั แดง ลงุ ยกมีดข่มขแู่ ชร์ต แต่ มันกไ็ ม่ไดส้ รา้ งหวาดกลวั ให้แก่เพือ่ นตวั แดงผมเลยแม้แตน่ ้อย เพราะรูด้ วี ่าเขาไม่กล้าจะใชม้ ันท�ำ ร้ายเขาหรอก “โหยยยย เรากเ็ ป็นพวกเดยี วกัน จะใจร้ายปล่อยใหฉ้ นั ทนหนาวทนหิวอย่นู อกบ้านหรือไง” “ใครเปน็ พวกเดยี วกบั แก ฉนั เป็นภตู แตแ่ กมันปีศาจเหลือขอจากที่ไหนก็ไม่รู้ อยา่ มาเหมารวมเอาฉนั เป็นพวกเดยี วกบั ...” “รไู้ หมว่ากอ่ นที่พวกฉนั จะเป็นปศี าจ พวกฉันเปน็ อะไรกนั มากอ่ น” แชร์ตดั บทด้วยการต้งั ค�ำ ถาม ซึ่ง ก็ได้ผล เพราะเปน็ ค�ำ ถามทชี่ วนให้ลงุ คิดตาม ลุงโบนฟิ าซิคสั ลืมเรอื่ งท่ีตอ้ งไล่แชรต์ ออกจากบ้านและเผลอตอบ ค�ำ ถามทีผ่ มรู้คำ�ตอบดีแลว้ ผมยังคงฮัมเพลงไปด้วยและทำ�อาหารไปด้วยท่ามกลางเสียงเอะอะถกเถียงระหว่างผู้ปกครองและ เพ่อื นตวั แดงของผม คร้นั นกึ ถงึ อยากจะใหถ้ ึงวันพรุง่ นี้เร็วๆ ที่ผมและชาชา่ จะไดเ้ จอกันอกี มนั ช่างดเู ปน็ สชี มพูไป เสียหมด แม้แตป่ ลา 3 ตวั ในกระทะกเ็ หมอื นจะส่งรอยยม้ิ มาใหผ้ ม “ลองกนิ ดู” ชาช่ากลา่ วพร้อมกับยืน่ เคก้ ก้อนกลมใหแ้ ก่ผม มนั เป็นเคก้ แครอทที่ผมบอกกบั เธอวา่ ผมชอบนัน่ เอง เธอเคยแบ่งชนิ้ หนง่ึ ให้แก่ภูตผีป่าเขาเป็นการเอาฤกษ์วันแรกทีย่ า้ ยเข้ามา มาวนั นเ้ี ธอท�ำ มาให้พวกผมโดยเฉพาะ เลย แน่นอนว่าแชรต์ จอมแส่ตอ้ งขอมสี ่วนร่วมด้วยเช่นกัน “วา้ ววว เน่ยี นะเหรอ ของหวานทม่ี นษุ ยช์ อบกินกันจนตวั อ้วนพีน่ะ” แชรต์ ยนื่ หนา้ จนหัวอย่เู หนอื เค้ก เขาเลยี ริมฝปี ากไปมา จนน�ำ้ ลายของเขาไหลเลอะทัว่ รอบปาก ซ่งึ ถ้าผมไมเ่ บนกอ้ นเค้กออกจากวถิ ี น�ำ้ ลายของเขา คงจะหยดลงบนมันไปเรียบร้อยแล้ว 127
แม้เราจะนดั แนะเจอกันทส่ี ะพานท่าเรือรมิ ทะเลสาบ แตห่ ลังจากทพี่ บเจอพวกเรากย็ ้ายกนั ไปนงั่ อยู่ใน ปา่ ทม่ี ีความรม่ ร่ืนปราศจากแสงแดด อีกทง้ั ยังต้องปลอดสายตาจากผู้คนรวมไปถงึ ผ้ปู กครองของผมดว้ ย ชาช่ารดู้ ี วา่ ผมและแชร์ตไม่ควรจะเปิดเผยตัวตนใหค้ นในหมูบ่ า้ นเหน็ ไม่เหน็ นั้นมันอาจจะเป็นเรอื่ งใหญข่ ้นึ มาได้ เด็กหญิง จงึ ตงั้ ใจจะเก็บความลับของพวกเราไวแ้ ตเ่ พียงผ้เู ดียว “เป็นยงั ไงอรอ่ ยมาก” “อาหย่อยมาก” เสียงออู้ พี้ ดู ไมช่ ัดของผมบอกเธอ เพราะผมดนั ยดั ช้ินเค้กท่ีตัดออกมาแล้วเขา้ ไปคร่ึง หนึ่งอย่างตะกละตะกลาม ชาชา่ หวั เราะคกิ คกั ชอบใจ ซึ่งผมไม่แน่ใจวา่ เธอหัวเราะพฤติกรรมของผมหรอื ว่าพอใจท่ี รู้ว่าเคก้ ของเธอนนั้ อรอ่ ยกนั แน่ ส่วนแชรต์ ย่ิงไม่ตอ้ งพูดถึง ปศี าจแสดงมารยาทไดย้ อดแย่กว่าผมหลายเทา่ ตวั เขาใชม้ อื เปล่าที่แสน สกปรกเสือกเค้กช้นิ ทใ่ี หญท่ ี่สุดทัง้ ชิ้นเขา้ ปาก โดยไม่แม้แตว่ างบนจานของตวั เองก่อนดว้ ยซำ้� เขาเค้กต้ยุ ๆ จน แกม้ ป่องอยกู่ อ่ นจะกลืนดงั เฮอื กใหญ่ “สวดยอดดดดดดดด! อร่อยฝุดๆ เลย” แชรต์ ร้องก่อนทีจ่ ะใชม้ ือชอ้ นเค้กชิ้นต่อมาทนั ที “ชาชา่ ไมก่ ินดว้ ยเหรอ ?” ผมถามเพราะเห็นเดก็ หญิงเอาแต่มองพวกเรากนิ “ไมเ่ ปน็ ไรจ้ะ ฉันท�ำ มาให้พวกเธอกิน อีกอยา่ งฉันกินขา้ วมาจากทีบ่ ้านแล้วดว้ ย” ผมยม้ิ ให้แก่ความใจดี ของเธอ แชรต์ พยกั หน้าเหน็ พ้องไปดว้ ย “กด็ แี ล้วนี่ เขาทำ�มาใหพ้ วกเรากนิ เรากค็ วรกินเองท้งั หมดสิถงึ จะถกู ” ขณะนี้มอื แตล่ ะขา้ งของเขามี เคก้ วางอยขู่ า้ งละชิ้น เขากดั มันสลับซ้ายขวาราวกับก�ำ ลงั อยู่ในการแข่งขนั แข่งกนิ จุ “อกี อย่างเธอไมต่ อ้ งกินน่ะดีแล้ว เดีย๋ วจะอ้วนมากไปกว่าน้หี รอก แค่นกี้ ็เร่มิ ดบู วมจะแยแ่ ลว้ นะ” ไอ้จอมปากเสีย! เขาท�ำ มาใหเ้ รากินยงั ไปพูดจาแบบน้นั กบั เขาอีก นอกจากน้ชี าชา่ กถ็ ึงกบั หน้าบูดขึ้นมา ท่ีไดย้ ินแชร์ตกล่าวเช่นนน้ั “ไมจ่ รงิ หรอก ชาช่าไมเ่ ห็นจะอว้ นสักหนอ่ ย แชรต์ ก็พูดเกินไปนะ” อันทจี่ รงิ เมือ่ ผมพจิ ารณาชาช่าใน ระยะใกล้ เธอก็ดอู วบๆ อย่างที่แชร์ตกลา่ วน่ันแหละ ถงึ กระน้ันมันกด็ จู ะเสียน�ำ้ ใจไปสกั หนอ่ ย ถ้าไปพดู ตรงๆ เช่น นั้น เพราะมันอาจจะทำ�รา้ ยความรสู้ กึ ของเธอก็ได้ สีหนา้ ของชาช่าดูเหมอื นจะคลายความบึง้ ตงึ ลงมาได้เล็กน้อยที่ ไดผ้ มพดู ปลอบใจ “พอ่ ฉันกช็ อบพูดบ่อยๆ วา่ ฉันอว้ นขน้ึ ชว่ งนี้ฉันกเ็ ลยไม่กล้ากินเยอะเลย” เด็กหญิงบ่นน้�ำ เสียงนอ้ ยใจ “ก็หดั ออกก�ำ ลังกายเซ่ เล่นกินแตข่ องแบบนจ้ี ะไมใ่ หอ้ ว้ นได้ยงั ไง” แชรต์ ซำ้�เตมิ โดยไมม่ คี วามปราณี คราวนผ้ี มถลงึ ตาใส่แชร์ตด้วยความโมโห เพือ่ เตือนให้เขาเร่ิมทจ่ี ะยั้งปากที่จะใชพ้ ดู และกนิ เค้กในมือเงียบๆ ไปได้ แลว้ แชร์ตรบั รคู้ วามหมายจากแววตาของผม เขาจงึ เงียบกรบิ และกนิ ขนมไปโดยไมพ่ ดู อะไรอกี ระหวา่ งที่พวกเราเงียบกนั ไปสกั พัก ตอ่ มาชาชา่ ก็เปน็ ผูพ้ ดู ทำ�ลายความเงียบ “ฟรานซิสคัสวนั ท่เี ราเจอกนั ครงั้ แรกน่ะ มีดอกไมว้ างอยู่ขา้ งๆ เตยี งเราด้วย เธอเป็นคนวางไว้เหรอ” “อืม ดอกไมซ้ าฮมิ มาสลมิ มนั เปน็ ดอกไม้ของภูตทช่ี ว่ ยทำ�ใหฝ้ ันด.ี .. ถ้าวนั นั้นไม่มีซาคิวบัสเขา้ มากอ่ น นะ” ผมอธิบายว่าในคนื นน้ั ผมเอาดอกไมไ้ ปใหเ้ ธอ เพอ่ื ให้กลน่ิ ของมนั ชว่ ยทำ�ให้เธอฝันดี ทวา่ ภายหลงั มี ปีศาจกนิ ฝันเข้ามาภายในโลกความฝันของชาช่าเสียก่อน จงึ ท�ำ ใหเ้ ร่ืองราวมันกลบั ตาลปตั รไป เดก็ หญิงฟังเรอื่ ง ท้ังหมดและพยกั หนา้ ตามราวกับวา่ เป็นส่งิ ที่เกิดขน้ึ ได้ทกุ วัน 128
“เชอื่ ไหมวา่ ตัง้ แต่วันนัน้ จนถงึ วนั น้ี ดอกไมช้ อ่ น้นั ยังไม่มีดอกไหนเห่ยี วเลยสกั ตน้ ” เด็กหญงิ เลา่ ทำ�เอา ผมเลกิ คว้ิ อย่างมหศั จรรย์ของดอกไมว้ เิ ศษพันธนุ์ ้ี “เรายังไมไ่ ด้มีโอกาสแวะไปขอบคณุ พวกภตู วลี ่าท่มี อบดอกไมช้ อ่ นั้นใหแ้ กเ่ ราเลย วา่ แล้วคงต้องหา เวลาไปสกั วนั หน่งึ ไปหาพวกหลอ่ นหน่อยแล้ว” “กไ็ ปวันนีเ้ ลยส”ิ แชร์ตโพล่งเสนอหลังจากทเ่ี งียบอยนู่ าน พวกผมหนั หน้าไปมองเขา แชรต์ เบห้ น้า เหมือนวา่ ตนพดู อะไรผดิ ไปหรอื เปล่า “กไ็ หนๆ วันนีไ้ มไ่ ด้ทำ�อะไรแลว้ ไมใ่ ช่เหรอ กแ็ วะเอาเค้กพวกน้ีไปขอบคุณพวกภูตป่าไปเลยสิ” ทแี่ ชร์ ตกล่าวเชน่ นน้ั เพราะเขากินจนอิ่มแลว้ ผมมองเคก้ แครอทยงั เหลือครึง่ กอ้ นพลางคดิ ไปด้วยว่าเป็นครง้ั แรกท่ีปศี าจ ตัวแดงเสนอเร่ืองดๆี เป็นกับเขาดว้ ย จะติดกแ็ คผ่ มสัญญากับพวกเขาวา่ จะไม่พาคนแปลกหน้าไปยังที่นัน่ ก็เท่านน้ั “ก็ดนี ะ แตว่ า่ ...” ผมนึกหาข้ออา้ งที่จะไมผ่ ิดสญั ญาพวกน้ัน “เถอะนา่ วันนั้นฉันก็ไม่ได้เห็นหนา้ พวกภูตวลี า่ เลยด้วย อยากเห็นตัวจรงิ เหมอื นกันวา่ จะสวยเหมือนที่ เขาพูดกนั ไหม” แชรต์ คะยนั้ คะยอ “มีภตู สาวสวยด้วยเหรอ ฉันกอ็ ยากเห็นเหมือนกนั นะ” ชาช่าเสรมิ ด้วยสหี นา้ ทเี่ ต็มไปดว้ ยความตื่นเตน้ ท�ำ เอาผมคิดหนกั ไมใ่ ช่นอ้ ย ไมร่ วู้ ่าถา้ ผมพาเธอไปท่ีนัน่ เหล่าวลี า่ จะโกรธผมไหม กระนนั้ กรณีของเดก็ หญงิ ก็อาจจะ ไม่ไดส้ รา้ งปญั หาเหมอื นกับที่พวกหลอ่ นเคยเจอก่อนหน้านกี้ ็ได้ เมอ่ื ผมไตร่ตรองดแี ลว้ ผมจึงตอบทัง้ หมดไปว่า “ไปก็ได้” โชคดีทก่ี ารเดินทางไปหาเหลา่ วลี ่าน้นั จะง่ายดายกวา่ คร้งั ทแ่ี ล้ว เพราะผมไดท้ �ำ เครือ่ งหมายตามตน้ ไม้ ไว้ระหว่างทาง ผมรับหนา้ ทีถ่ ือเค้กขณะทพี่ ูดคุยกับชาช่าไปดว้ ย เธอเล่าเรอ่ื งที่โรงเรียนให้ผมฟงั วา่ ช่วงน้คี รเู วโรนิก้า สง่ั การบา้ นใหพ้ วกนกั เรียนทำ�มากอยู่พอสมควร กระน้นั เธอกส็ ่งงานได้ตรงเวลาและไดร้ บั ค�ำ ชมจากคุณครขู องเธอ ว่าท�ำ งานไดเ้ รียบรอ้ ยและถกู ตอ้ งมาเสมอ จนเด็กหญิงเรม่ิ เปน็ ท่ีชน่ื ชอบในบรรดาเพ่อื นรว่ มชั้นดว้ ยกนั เอง บรรยากาศระหวา่ งการเดนิ ทาง พวกเราพูดคยุ เป็นกนั เองราวกับว่าพวกเราเปน็ เพอ่ื นสนทิ กันมาแรม ปี แชร์ตทก่ี อ่ นหน้านด้ี มู อี คติกับพวกมนษุ ยจ์ ากประสบการณ์โดยตรง เขากด็ เู หมอื นจะพดู คุยเปดิ ใจกับชาช่าอยู่ หลายเรอื่ ง จนผมนกึ สงสัยว่าแชร์ตไม่ได้กลัววา่ ชาช่าจะเปน็ พวกมนุษย์ที่แสนน่ากลวั ดังทีเ่ ขาเคยบรรยายไว้ มนั คงเปน็ เพราะความเป็นมิตรของชาชา่ ทท่ี ำ�ให้แผลในใจของพวกเราทัง้ สองไดจ้ างหายไป จนค�ำ วา่ มนุษยไ์ มอ่ าจจะ ส่งผลอะไรกับเดก็ หญิงผู้แสนจะมไี มตรีคนน้ไี ดเ้ ลย “มาถงึ ที่น�ำ ต้ กแลว้ ” แชรต์ ร้องเมอ่ื พวกเราก้าวมาถึงนำ�้ ตกที่ที่ผมกับปศี าจพบกนั ในรอบท่ีสอง นำ้�ตก สงู ตระหง่านอันแสนสวยงาม เสยี งนำ�้ กระทบกับแมน่ ้�ำ เบ้อื งล่างยงั คงดังกระห่มึ ไปรอบทกุ ทิศ ละอองของมนั ทำ�ให้ความเยน็ ปกคลุมไปรอบบริเวณ ชาช่าถงึ กับร้องเสยี งสูงในความสวยของมนั นอกเหนอื จากสิง่ กอ่ สรา้ งจาก ธรรมชาติ เรายงั พบเหลา่ หญงิ สาวท่ีพวกเรากำ�ลังตามหาอยดู่ ว้ ย “ภูตวีลา่ !” ผมรอ้ งทักเม่ือเหน็ ภูตวีล่าที่คนุ้ หน้าท้งั สามตนก�ำ ลังยืนอยใู่ นนำ้�ทส่ี ูงเพยี งลำ�แข้งของพวก นาง พวกภตู สาวล้อมรอบม้าสีขาวตัวหนึง่ และกำ�ลงั ชว่ ยกันใช้แปรงกนั ทำ�ความสะอาดม้าตวั นั้นอยู่ แต่กจิ กรรม ของพวกหล่อนก็ตอ้ งหยุดชะงกั เมอ่ื เหน็ พวกผมท่ีเปน็ ผมู้ าเยือน “ฟรานซสิ คัส เธอกลบั มาแลว้ ” ภูตวลี า่ ผมสบี ลอนซ์ทีด่ ูชาญฉลาดสุดเอย่ พรอ้ มกบั รอยย้มิ อนั อบอนุ่ “สวัสดีครับ” ผมวง่ิ เขา้ ไปหาพวกหลอ่ น ภตู วีลา่ อกี สองตนเดนิ ลอ้ มมา้ มายนื ตรงหนา้ ผม “วนั นีผ้ ม เอาเคก้ มาฝากเพอื่ เปน็ การขอบคณุ ที่วันก่อนพวกคุณมอบดอกไม้ให้แก่ผมน่ะครบั ” ว่าแลว้ ผมกย็ น่ื เคก้ ให้พวก หลอ่ น ภตู วีลา่ ตนทอ่ี วบท่ีสดุ เปน็ ผู้รับมนั เอาไว้ 129
“เธอชา่ งมีนำ�้ ใจดเี สียจรงิ ขอบใจเธอมากนะจะ๊ ” ภูตวีลา่ ผมสนี ำ�้ ตาลเขม้ กลา่ วก่อนจะพดู ตอ่ ว่า “ว่าแต่ วันนีเ้ ธอพาเพ่ือนมาเทีย่ วด้วยเหรอ” ชาช่ากับแชร์ตทย่ี ืนคมู่ องดูผมและภูตวลี า่ จากไกลๆ เปน็ ช่วงเวลาท่ผี มร้สู กึ อึดอดั ใจท่สี ุด ผมกลา่ วด้วยความส�ำ นกึ ผดิ ว่า “ผมรู้ดวี า่ ผมเคยสัญญากับพวกคุณวา่ จะไม่พาคนแปลกหน้ามาหาพวกคุณ แต่ผมรับรองด้วยเกยี รต์ิ ของวอดนิกว่าพวกเขาเปน็ คนดีและเชอ่ื ถือได้ พวกเขาจะไมม่ ีวันทำ�รา้ ยผมหรอื ว่าคณุ อยา่ งเด็ดขาดครบั ” วลี ่าทงั้ สามละสายตาจากผมและหันมามองหน้าซึ่งกันและกนั ราวกับว่าพวกเธออ่านใจกนั เองได้ วลี า่ ผมบลอนซ์ พูดกบั ผมวา่ “เราเข้าใจดีฟรานซิสคสั ถา้ หากเธอรับรองว่าพวกเขาเปน็ มิตรสหายกบั เธอ น้นั กห็ มายความวา่ พวก เขากเ็ ป็นมิตรสหายกบั พวกเราดว้ ยเช่นเดยี วกนั ” ใบหนา้ ที่แสนย่นของผมเรมิ่ คลายออกจากกัน ผมเริ่มมีทจี่ ะย้มิ ได้ เม่อื เหล่าภูตวีล่าไม่ไดโ้ กรธเคืองเรือ่ งที่ผมพาคนแปลกหน้ามายงั ที่น่ี “เรียกให้เพื่อนของเธอเข้ามาใกล้ๆ เถดิ พวกเขาจะได้ร่วมสนทนากับพวกเราได”้ ผมพยกั หน้าด้วย ความดใี จก่อนจะหันไปหาชาช่าและแชรต์ พร้อมกบั กวักมอื ให้พวกเขาเขา้ มา ทั้งคูเ่ ดินมาหาผมอย่างเกง้ ๆ ก้างๆ “แชร์ต ชาชา่ นี่คอื พวกภูตวีลา่ ท่ีเราพดู ถึง ภตู วีลา่ ครบั พวกเขาคือเพอ่ื นๆ ของผม” “สวสั ดีคะ่ ยนิ ดีท่ีรจู้ ักนะคะ” ชาช่านึกอยากจะยน่ื มอื ไปให้พวกเธอจบั ตามธรรมเนยี มการทักทายของ พวกมนุษย์ ทวา่ เด็กหญิงก็คงพอเดาออกว่าพวกหล่อนน้ันไมไ่ ดม้ วี ฒั นธรรมเชน่ เดียวกบั พวกเรา เธอจงึ แค่เพยี ง ค้อมศรี ษะเลก็ นอ้ ย “พวกเราก็ยินดีเชน่ เดียวกนั ” ภตู วีล่าผมสนี ำ้�ตาลเข้มกล่าวยินดี สว่ นแชร์ตยังคงจ้องมองพวกภตู สาวตา ไม่กะพริบ ผมเดาว่าปศี าจตวั แดงคงจะไมเ่ คยเหน็ ภตู เชน่ พวกเธอในภตู ินรกอยา่ งแน่นอน ครู่ต่อมาชาช่าก็ชายตาไป มองมา้ ขนสีขาวนวลท่กี �ำ ลงั ก้มกินน�ำ้ อยู่ “ม้าของคุณสวยมากเลยค่ะ” ภตู รา่ งอวบโบกมือเบาๆ เป็นการปฏิเสธ “มันไมใ่ ช่มา้ ของเราหรอกจ้ะ มนั เปน็ ม้าวเิ ศษท่ีอาศยั อยู่ทใ่ี ต้แมน่ �้ำ แหง่ นต้ี ่างหาก” กล่าวจบ ภูตผมสบี ลอนซ์กเ็ สริมตอ่ วา่ “พวกเราก็แค่นานๆ แวะมาเลน่ กบั พวกมันเปน็ บางวัน เหมอื นเช่นกับวนั น้ีเท่าน้นั แหละ” “มนั คือม้าอะไรหรือ ดูไมเ่ หมือนม้าทัว่ ไปเลย” คราวน้แี ชร์ตกล้าที่จะเอ่ยพูดกบั พวกหลอ่ นบา้ งแล้ว ผม มองปศี าจตัวแดงทพ่ี ูดจาไม่มหี างเสยี ง กระน้นั ก็ยังถือว่าเขาท�ำ ตัวสุภาพกว่าปกตจิ ากที่เคยเป็น “เคฟฟลิ -ดรู ์ จะ้ และก็ถูกตอ้ งทมี่ นั ไมไ่ ดม้ า้ ธรรมดาท่ัวไป เพราะมนั เป็นม้าวิเศษทอ่ี าศยั อย่แู ต่ในน้�ำ เท่านัน้ ” “ดูมันเรียบรอ้ ยดนี ะคะ” “ใช่ เคฟฟิล-ดูร์ถือว่าเปน็ สตั ว์ช้ันสงู และสงา่ งามและหายากมาก” ชาชา่ เดนิ เขา้ ไปพิจารณามันใกล้ เดก็ หญงิ มที า่ ทางอยากจะสัมผสั ขนมนั เต็มที จนต้องใหว้ ีลา่ ผมสีน�้ำ ตาลเข้มรา่ งโปร่งเช้ือเชิญ “เอาเลยจ้ะ ลองลบู มันได้ตามสบายเลย” เม่อื ไดร้ บั คำ�อนญุ าตและแลว้ เด็กหญิงก็ก้าวเขา้ ไปใกล้สัตว์ วิเศษ 4 ขาก่อนจะยืน่ มอื ไปที่แผงคอของมนั เคฟฟิล-ดรู เ์ งยหยดุ กนิ ผมและเงยหน้าขึ้นมา ท�ำ เอาชาชา่ หยดุ มอื นงิ่ อย่กู ลางอากาศ คนและสตั วจ์ ้องตากนั และกนั ต่อมาชาชา่ ก็กล้าท่ีจะขยับมือไปต่อ “ขนมนั นมุ่ เบามอื มากๆ เลยคะ่ ” เธอกลา่ วหลังจากที่ลูบขนแผงคออยู่สี่ห้าที “หนูไมเ่ คยลบู ขนสตั ว์ ท่ไี หนนุ่มเทา่ นมี้ ากอ่ นเลย” ประโยคบอกเล่าของเธอท�ำ ใหผ้ มเกิดอยากสัมผสั เคฟฟลิ -ดรู ข์ ึ้นมาเชน่ กัน ผมจึงก้าว เทา้ ไปยนื ข้างๆ ชาช่าก่อนทจี่ ะยนื ลูบขนสัตว์วิเศษตัวนีไ้ ปพร้อมๆ กันกบั เธอ “ฟู่...” 130
เคฟฟลิ -ดูรฟ์ น่ ลมหายใจออกมาจงั หวะหน่ึง ทำ�เอาหดมืดกลับไปด้วยความตกใจ กระน้นั มนั ก็เป็นเพยี ง แค่ปฏิกิริยาปกติของมันท่ีมีคนมาถูกตัวมนั เม่อื ไม่เห็นอันตราย ผมก็จงึ ย่ืนมือไปลบู มันตอ่ ผมกับชาช่าหนั มามอง ซึ่งกนั และกนั และหวั เราะคิกคกั อยา่ งสนุกสนาน “พวกเธออยากจะลองข่มี ันดไู หม” วีลา่ เหมือนจะรใู้ จพวกผมอยพู่ อสมควร แน่นอนว่าทงั้ ผมและชาชา่ อยากลองข้นึ ข่มี ันสกั คร้ังในชีวติ ทวา่ ผมที่ยังไมท่ นั หนั ไปตอบพวกภตู สาวกถ็ กู แชรต์ ชงิ ตอบเสยี กอ่ น “จัดไป!” แชรต์ ร้องกอ่ นจะพ่งุ กระโจนโดยทไ่ี มม่ กี ารเตือน เขาวิง่ มาจากทางดา้ นหลังมา้ วเิ ศษใช้มือค�ำ้ ก้นม้าและ กระโดดข้นึ ผมและชาชา่ ตอ้ งรบี ถอยออกมาจากไกลทนั ที ไมท่ ันท่วี ีล่าจะเตอื นเขาไดท้ ัน ทันทีทห่ี ลงั ของกน้ ของ แชรต์ สัมผสั หลงั เคฟฟลิ -ดูร์ ม้าวิเศษกก็ ระโดดดีดตัวไปมาดว้ ยความตกใจ แชรต์ ท่แี มจ้ ะข้นึ บนหลังมา้ ได้สำ�เรจ็ แต่ เพียงไม่ถึงวินาทีร่างของเขาก็ถกู สะบดั อยา่ งแรงจนล่อยละลิ่ว “แอค็ คคค!!!” แชร์ตรอ้ งเสยี งประหลาดหน่ึงทเี ม่ือร่างของเขาร่วงลงไปอัดกบั พืน้ ยงั ดีท่ปี ศี าจตัวแดงถกู เหวย่ี งร่องลง บริเวณทเี่ ปน็ พน้ื หญ้า “แชรต์ !” ผมปราดเขา้ ไปหาเพอื่ นปศี าจตวั แดง ดทู รงอยา่ งไรเขาก็น่าจะเจ็บหนกั ไม่ใช่เล่นเลย แชร์ต โยกตัวเองขึ้นมานง่ั และร้องโอดครวญ “โอ๊ยๆ เจ็บเป็นบา้ เลย ไอม้ า้ บ้า ไอม้ ้าปญั ญาออ่ น ถา้ ไมอ่ ยากให้ขีก่ ็บอกกันดๆี เซ”่ แชร์ตพ่นคำ� ผรุสวาทออกเปน็ ชุดใหญ่ ซ่ึงมันฟังดูประหลาดทจ่ี ะใหส้ ัตว์ที่ไมร่ ้ภู าษาคนบอกความต้องการของมันโดยตรงกบั เรา ได้ ปีศาจตัวแดงลุกข้ึนในเวลาตอ่ มา เขาดเู หมอื นจะไม่มีบาดแผลอะไรรา้ ยแรง (เทา่ ที่ผมสังเกตดนู ะ) ชาช่ามองแชร์ ตในอาการทตี่ กตะลงึ ไมห่ าย “ไมไ่ ด้นะ จะข้ึนข่มี นั ตอ้ งขอร้องมันดๆี ก่อนนะ” คราวนี้ผมหนั ไปผพู้ ดู ซึง่ กค็ ือวลี า่ ผมบลอนซน์ ั่นเอง “พูดเหมอื นที่ฉันพดู นะ... เคฟฟิล-ดูร์ ผสู้ ง่างาม ได้โปรดให้ขา้ ผู้หลงใหลในตัวท่านได้ข้ึนข่บี นหลงั ของ ท่านด้วยเถดิ ” กลับกลายเป็นวา่ มา้ วเิ ศษตัวนีฟ้ ังภาษาคนออกด้วย ผมพยกั หน้าให้ภตู สาวเป็นการรับทราบ กอ่ นท่ี จะหนั ไปหาชาช่าและย่ืนมอื ไปยงั เธอ “เราทำ�พร้อมกนั นะชาชา่ ” เด็กหญงิ ยงั ไมท่ ันไดต้ อบ ภูตวีลา่ รา่ งอวบกร็ บี แยง้ ข้ึนมาทนั ทวี ่า “ไม่ไดห้ รอก หลงั จากที่เคฟฟลิ -ดรู ย์ อมให้คนข่มี ันแล้ว มันจะพาคนคนลงไปใตน้ ้ำ� ซึ่งดแู ลว้ เธอคงเปน็ คนทสี่ ามารถหายใจใต้น้�ำ ได้ตา่ งจากสาวนอ้ ยผเู้ ปน็ มนุษย์ผ้นู น้ี ่ะส”ิ ถา้ เชน่ นัน้ กค็ งจะไมม่ ีประโยชนอ์ ะไรถา้ ใหผ้ ม ไดข้ ีม่ ันแต่เพยี งผเู้ ดียว ชาชา่ ทไี่ ด้ยินเช่นนนั้ เองก็ดูเหมือนจะถอดใจท่ีจะได้มโี อกาสขีม่ า้ วิเศษ สีหนา้ ของเธอทำ�เอา หนา้ ของผมเจื่อนไปด้วย ผมกำ�ลงั เตรยี มจะอา้ ปากบอกเหลา่ วีล่าแล้ววา่ ผมเองกไ็ ม่ต้องการหลงั หลงั เคฟฟลิ -ดูรแ์ ล้ว เช่นเดยี วกัน ทว่าจ่ๆู ผมกเ็ กดิ ความคิดบรรเจดิ ข้ึนมาได้! “ไมใ่ ชป่ ญั หาครบั ” คำ�พดู ของผมทำ�เอาทุกคนมองเป็นสายตาเดยี วกันดว้ ยความงุนงง ผมหนั ไปหาเด็ก หญงิ ท่ผี มปรารถนาจะข่ีมา้ ไปด้วยกนั และพดู ว่า “ชาช่าไว้ใจเรานะ” แมเ้ ธอจะไม่เขา้ ใจวา่ จะใหเ้ ธอไวใ้ จอะไรผม ทว่าเธอที่น่งิ มองตาผมอยู่สกั พกั ในทีส่ ุด กพ็ ยักหน้าให้ ผมยมิ้ จางๆ ที่มุมปากก่อนจะแบมอื ไปยงั น�้ำ ท่เี ท้าของพวกเรา มวลน้ำ�ปรมิ าณหนึ่งค่อยๆ ผงาดขึน้ กอ่ ตัวราวกับงตู วั ยกั ษ์ ชาช่าดจู ะหวาดผวากบั ปรากฏการณ์ทีเ่ กิด จากอำ�นาจอย่างวอดนิกเชน่ ผม ทวา่ เดก็ หญงิ หนั มามองตาผม ผมคอ้ มศีรษะให้เธอหนง่ึ ครงั้ ความหวาดผวาน้นั ก็ 131
จางหายไปจากดวงตาของเธอทันที มวลน้ำ�เร่มิ หอ่ หมุ้ ร่างของเด็กหญงิ แม้มนั จะดูเหมอื นคลุมทั่วทั้งตวั ของเธอ ทว่าผมไดว้ า่ งเว้นช่องวา่ ง รอบกายเดก็ หญิง เพ่ือกักเก็บอากาศไว้สำ�หรับให้เธอไดห้ ายใจ มนั น่าจะเพียงพอให้เธอหายใจอย่ใู นชดุ วารที ี่ผม สรา้ งขน้ึ ราว 20 นาทเี หน็ จะได้ เหล่าภูตสาวและปีศาจต่างตกตะลึงในอำ�นาจของภตู น้ำ�เช่นผม พวกเขาไมค่ ิดวา่ ผม จะมคี วามสามารถอะไรเชน่ น้ี “เคฟฟลิ -ดรู ์ ผสู้ ง่างาม ได้โปรดให้ขา้ ผ้หู ลงใหลในตัวท่านได้ขึ้นขบี่ นหลังของทา่ นดว้ ยเถิด” พดู จบมา้ วิเศษกก็ ม้ หวั ให้อยา่ งว่าง่าย ผมเสอื กมือของตัวเองทะลุผา่ นมา่ นน�ำ้ ทส่ี ร้างรอบตัวชาชา่ ก่อนจะจบั มือเธอ ผมจูงมือ เธอปนี ขน้ึ หลังเคฟฟิล-ดรู ไ์ ปพรอ้ มกนั ชาช่าดูตืน่ เตน้ ไม่ใช่นอ้ ยทจ่ี ะได้ขห่ี ลังมา้ น้ำ�ตวั นี้ ผมเองก็ร้สู ึกตืน่ เต้นไม่แพ้ เธอ “ฮี.่ ..!” เคฟฟิล-ดรู ร์ ้องลัน่ มนั ควบเทา้ พุง่ ตรงไปยงั แมน่ ้�ำ สว่ นทีล่ กึ รา่ งของมันและพวกผมคอ่ ยๆ จมลงใตน้ �้ำ จนในท่สี ุดหัวท่เี ป็นส่วนสุดทา้ ยทอี่ ยเู่ หนอื น้ำ�ก็จมลงอยู่ใตน้ ้ำ� ชาช่าแอบกลั้นหายใจอยหู่ ลายวินาที กอ่ นทจ่ี ะกล้า กลับมาหายใจเปน็ ปกติ ชุดน�ำ้ ทีผ่ มสรา้ งใหเ้ ธอนนั้ ท�ำ ให้เดก็ หญิงหายใจได้เป็นปกตดิ ังทผี่ มต้ังใจ “เฮ้ รอกันบา้ งสิ!” ผมหันไปตามเสยี งอูอ้ ี้ เหน็ แชร์ตทค่ี วา้ ปลายหางเคฟฟลิ -ดูร์ไวไ้ ดท้ นั ปศี าจตัวแดงเลอื กที่จะไปพร้อมกบั เรา แตไ่ ม่ เลือกทีจ่ ะขนึ้ ไปบนหลงั ม้าทีเ่ ขาเข็ดขยาดไปแลว้ เคฟฟลิ -ดรู พ์ าพวกเราไปยงั สว่ นลกึ ทสี่ ดุ ของแมน่ �ำ้ แมผ้ มจะมชี วี ิตอยใู่ ต้นำ�้ มานาน แต่ไมม่ ีน�้ำ ทไี่ หนจะ สะอาดเทา่ กบั ที่นเ่ี ลย พวกเราสามารถมองเหน็ ส่งิ รอบข้างไดอ้ ยา่ งแจ่มชัด เหล่าฝูงปลาตวั นอ้ ยใหญห่ ลากสีแหวก ว่ายอยู่ทกุ หนทุกแห่ง ต้นพืชน�ำ้ สเี ขียวสีแดงพล้ิวไหวตามแรงคล่ืนใตน้ �้ำ มสี ิง่ มชี วี ติ อกี มากมายทงั้ กงุ้ และปูมองพวก เราด้วยความงุนงง “เกาะไว้แน่นๆ นะ” ผมบอกเด็กหญงิ เพราะกลวั ว่าเธอจะร่วงหล่นจากหลังมา้ ชาชา่ ได้ยนิ เสยี งผมแจ่ม ชดั และหันมายิ้มใหแ้ ก่ผม ในตอนแรกผมคิดวา่ พวกเราจะไดเ้ หน็ เพยี งสิ่งมชี วี ติ ใตน้ �ำ้ แหง่ น้ี ทว่าเมอ่ื เคฟฟิล-ดูรแ์ หวกว่ายพาเรา ตรงตอ่ ไป ดวงตาของผมกต็ ้องเบิกกว้างเมอ่ื เบ้ืองหน้ามเี มืองโบราณที่ตง้ั อยู่ สิ่งกอ่ สรา้ งท่ดี มู ีอายุยาวนานหลาย พันปีต้งั ตระหงา่ นสงบนิ่ง “โห สุดยอดเลย” ชาช่าร้องดว้ ยความประทับใจ รายละเอียดเสาและกำ�แพงมรี ูปป้นั แก้สลกั เล่าเร่ือง ราวตา่ งๆ ในอดตี เคฟฟลิ -ดรู ว์ ่งิ ผ่านซมุ้ หนิ ประตูเมอื ง ภายในเมอื งแหง่ นคี้ ล้ายกับราชวงศ์เกา่ ทีผ่ มก็ไมแ่ น่ใจวา่ เคย เป็นของพวกมนษุ ยห์ รอื วา่ ภูตกนั แน่ เครื่องใช้ตา่ งๆ ทงั้ โต๊ะและเก้าอ้ยี งั คงต้ังอยู่ราวกบั ไมเ่ คยเคล่ือนไปไหน ลกึ เขา้ ไปภายในเมอื งล้ลี บั มกี องสมบตั ทิ ป่ี ะปนไปด้วยแก้วแหวนเงนิ ทอง ชาชา่ ตาโต ผมเดาวา่ เธอคงอยากได้ไว้ครอบ ครองสักอนั สองอนั เพราะสงิ่ เหล่านีส้ ำ�หรบั พวกมนุษย์มันมีคา่ มหาศาล ตา่ งจากพวกเราที่มันเปน็ เพยี งแคว่ ัตถุ อยา่ งหนึ่งเท่านัน้ “นายบอกลุงให้ยา้ ยเขา้ มาอยูใ่ นนเี้ ถอะ ดทู นี่ ีส่ วยกวา่ บ้านนายตั้งเยอะแยะ” แชรต์ กลา่ วชกั ชวนเมอื่ เหน็ ว่าทน่ี ด่ี ดู กี ว่าบ้านโกโรโกโสท่ผี มอยู่ ณ ปจั จบุ ัน ซึง่ ผมไม่ไดต้ อบอะไรเขา แต่ก็ไม่ได้เหน็ ด้วยไปกบั เขา เพราะบา้ นหลงั ทผ่ี มอยูใ่ นปจั จบุ ันก็ดอี ยู่ มันมีความทรงจำ�ตง้ั แต่เด็กจนโต อกี ทั้ง ทะเลสาบไอแวนยังเปน็ สถานทท่ี ีพ่ ่อแมข่ องผมและบรรดาวอดนกิ ในอดตี เคยอาศัยอยู่กนั มานาน 132
ทส่ี าำ คญั ที่สุด... ท่บี ้านในทะเลสาบไอแวนของผมนนั้ อยใู่ กลก้ บั เธอคนนด้ี ้วย ตัง้ แต่มีเธอเข้ามาเหยยี บเทา้ ในหมบู่ า้ นไอ แวน ชวี ิตของผมได้เปล่ียนไปโดยส้ินเชงิ ตง้ั แต่ผมไดล้ ้ิมลองอาหารทีแ่ ปลกใหมเ่ ชน่ เคก้ แครอท ได้รจู้ ักกับโรงเรยี น ทีล่ ้นไปดว้ ยเดก็ จอมซน ไปกา้ วเทา้ ออกไปดโู ลกกวา้ งของเมอื งหลวงท่ีเตม็ ไปดว้ ยแรงโลกยี ์ และไดร้ จู้ ักเพ่ือนสนทิ ใหม่อย่างแชร์ต เดก็ หญงิ คนที่นง่ั อยตู่ รงหน้าผมได้เขา้ มาเติมเตม็ ทุกอยา่ งในชวี ิตของมนั หัวใจของผมทเี่ คยอ้างวา้ ง บดั นที้ ุกวนิ าทีชีวติ ของผมมแี ต่ความสขุ ... เหนือสง่ิ อื่นไดม้ นั คือความสขุ ท่ีไดร้ ับการยอมรับจากเธอ แมว้ า่ ผมจะเปน็ เพียงภตู นา้ำ ตวั สีเขยี วตนหนึ่งเท่าน้ัน ผมเผลอกมุ มือชาชา่ แน่นขนึ้ จนเด็กหญิงรสู้ ึกถึงแรงบีบท่ีเพมิ่ มากข้นึ เธอมองดูมือของตนทม่ี ผี มกมุ อยู่ ก่อนจะหันไปมองผมด้วยสายตาท่ีเปีย่ มไปดว้ ยความสขุ ผมเองกม็ คี วามสุขเช่นเดียวกับเธอ 133
สารานุกรมภตู -ผี-ปศ าจ “เคฟฟิล-ดรู ์” (Ceffyl-Dwr) เป็นช่อื ทีใ่ ชเ้ รยี ก ม้าที่อาศยั อยใู่ ต้น้ำาในความเช่อื ของชาวเวลส์ มันมีความ สามารถในการเหาะเหนิ ไปบนท้องฟ้าโดยไม่จำาเปน็ ตอ้ งมปี ีก อกี ทงั้ ยงั สามารถอยู่ใต้นำา้ โดยไม่ต้องข้ึนมาหายใจบน โลกเปน็ เวลาเดือนๆ เลยกไ็ ด ้ เคฟฟิล-ดรู ์ จะอาศัยอยู่ในนาำ้ ตกหรือไมก่ ็ตามหนองนา้ำ ลกึ ท่ีปราศจากเหลา่ มนษุ ย์ นานๆ ทมี ันจะขน้ึ มาบนบก เพ่ือจะหาหญ้ากนิ ซง่ึ ถา้ มมี นุษย์คนใดมาพบเหน็ มันเขา้ เคฟฟลิ -ดูรก์ ็จะทำาทีเป็นมิตร เพอื่ หลอกลอ่ ใหค้ นคนนน้ั ตายใจและเกดิ อาการอยากจะลองขึน้ ขมี่ ันข้นึ มา ทนั ทที มี่ นษุ ยค์ นนนั้ เผลอขึน้ ขเ่ี คฟฟลิ - ดูรแ์ ล้วละ่ ก ็ มันจะพยศและสลัดใหบ้ ุคคลนนั้ ตกลงจากหลังของมนั ทนั ท ี บางคร้งั ถา้ มนษุ ย์คนน้ันด้อื ดา้ นไมย่ อมลง มาจากหลังของมันสกั ท ี มนั ก็จะพามนษุ ย์คนน้นั ลงไปใต้นาำ้ เพอื่ ใหม้ นษุ ย์คนนัน้ จมนำา้ ตาย “เคลพ”ี (Kelpies) มา้ ปศี าจของชาวสกอตแลนด์ แมช้ ื่อทฟี่ งั ดูเหมือนจะไม่มีพิษสงอะไร ทวา่ เคลพเี ป็น อาชานำา้ ท่เี ต็มไปดว้ ยความช่ัวรา้ ย ลกั ษณะของเคลพจี ะคลา้ ยๆ กบั มา้ ทัว่ ไปทุกประการ ยกเวน้ แต่ท่กี บี เท้าของมนั ท่ีจะเปน็ พังผืดคลา้ ยกบั เป็ด มันจะคอยหาโอกาสสงั หารมนุษยท์ กุ คนทผี่ า่ นถิ่นทอ่ี ย่ขู องมนั เชอ่ื ว่ามันสามารถพ่น กระสนุ นาำ้ ท่ีใช้สังหารคนได ้ นอกจากนย้ี งั สามารถแปลงร่างเปน็ ชายหนุ่มรูปงาม เพือ่ หลอกลอ่ หญิงสาวใหเ้ ข้ามาติด กบั มนั กระนัน้ กม็ ีจดุ สงั เกตบอกไดว้ า่ มันคอื เคลพี คอื ท่ีลาำ คอของมนั จะมขี นรงุ รังคล้ายกับสาหรา่ ย อกี ท้ังเส้นผม ของมนั ก็จะเปยี กปอนและคล้ายกับสาหร่ายเชน่ เดยี วกนั ในบางพืน้ ทขี่ องยโุ รปครัง้ เคลพจี ะมีชอ่ื เรยี กทแ่ี ตกตา่ ง ออกไปเช่น “บรคุ ฮอส” (Brook Horse) , “ออฮติ สก”ี (Aughisky) , “อกิ อชู ชา” (Each Uisge) “ฮิปโปแคมปัส” (Hippocampus) สัตว์ในตาำ นานทเี่ ลา่ วา่ เปน็ พาหนะสำาหรบั ลากรถมา้ ศึกใหแ้ ก่ เทพเจา้ แห่งท้องทะเลเชน่ “โปไซดอน” (Poseidon) ซง่ึ เป็นเทพเจ้าในตาำ นานเทพปกรณมั กรีก ลกั ษณะของมันน้ัน คร่งึ หนา้ จะเหมือนกับม้าทั่วไปในขณะที่ครึ่งหลงั ของมันจะเปน็ หางปลา ฮปิ โปแคมปัสอาศยั อย่ใู นท้องทะเลลึก มัน สามารถวา่ ยนา้ำ ได้รวดเรว็ จนไมม่ มี นษุ ยค์ นไหนสามารถจับมันไว้เปน็ ๆ ได ้ เนื่องจากลกั ษณะของมนั คลา้ ยกบั มา้ นำ้า ทม่ี อี ยู่ในทะเลปจั จบุ ัน ช่ือฮิปโปแคมปัสจงึ เป็นช่อื ทีใ่ ช้ทางการวิทยาศาสตร์ของม้านาำ้ ดว้ ย นอกจากถ่ินยโุ รปแลว้ อาชาปศี าจจากประเทศบราซลิ ก็มีใหเ้ หน็ เชน่ กนั “มลู า เซม คาเบซา่ ” (mula sem cabeça) หรอื ที่แปลวา่ “อาชาไรห้ ัว” มเี รอื่ งราวเริ่มตน้ มาจากหญงิ สาวรูปงามในหมู่บา้ นคนหนึ่ง เธอผู้นี้มี หญิงมาหมายปองมากมาย กระนนั้ กไ็ ม่เคยหนั ไปแลมองชายใด จนกระทัง่ วันหนึ่งทีม่ บี าทหลวงใหมเ่ ขา้ มาประจำา ในหมู่บ้านแห่งนี้ ทงั้ คเู่ กดิ ปิงกันและกนั จนแอบไปพลอดรกั กนั อยบู่ อ่ ยๆ กรณแี บบน้เี กิดว่าผิดจารตี ประเพณใี น ความเชอื่ ศาสนาครสิ ต ์ พระเจา้ จงึ ลงโทษต้องคาำ สาปให้เธอนน้ั ต้องกลายเป็นเดรัจฉานชนดิ หนึ่งทใี่ นภาษาสเปน เรียกกนั ว่า อาชาไร้หัว ปีศาจตนนี้ไมธ่ รรมดา เพราะนอกจากจะไรห้ วั แลว้ มนั ยงั มีไฟนรกพุ่งออกมาจากคอของ มนั อีกด้วย มนั จะวง่ิ ไปตามทอ้ งถนนส่งเสยี งคำารามทนี่ า่ กลัวให้แก่ผ้ทู ่พี บเห็น และถ้าใครขวางทางมันละ่ ก็ มันก็จะ เหยยี บคนนัน้ จนตาย ตำานานเลา่ วา่ หญงิ สาวผู้น้ีจะกลายร่างไดเ้ ฉพาะคนื วันพฤหสั ไปจนถงึ เชา้ วนั ศกุ ร์ จากนน้ั มัน ก็จะคืนรา่ งเป็นหญงิ สาวดังเดิม แตถ่ ้าอยากใหม้ ันสนิ้ ฤทธ์ิเรว็ กว่านัน้ ใหใ้ ช้บงั เหยี นครอบทค่ี อท่เี ปน็ บรเิ วณปากมัน และมันก็จะคนื ร่างเป็นหญงิ สาวเชน่ เดิม 135
“เคฟฟลิ -ดูร” (Ceffyl-Dwr) “เคลพี” (Kelpies) “ฮิปโปแคมปสั ” (Hippocampus) “มลู า เซม คาเบซา ” (mula sem cabeça) 136
บทที่ 12 ของขวญั การพบเจอระหว่างมนุษยเ์ ดก็ หญงิ และภตู วอดนิก (กับปีศาจตวั แดงอกี ตน) ดำาเนินเชน่ น้ีอย่หู ลาย สัปดาห ์ พวกเราสนทิ กันมากขึ้น จนมีบางคร้ังท่พี วกเราแอบกนั ไปทเี่ รยี นทโี่ รงเรียนของชาช่ากม็ ี เอะ๊ !? คงสงสัย สนิ ะวา่ พวกผมเข้าไปนง่ั ในห้องเรยี นได้อย่างไง ก็เจ้าแชร์ตตัวดนี ่ะซี เสนอแผนการอันรา้ ยกาจ โดยเขานั้นไดว้ างยา ถา่ ยใสอ่ าหารของโดมนิ ิกและโรแกน จนเด็กเกเรท้งั สองคนทอ้ งเสียอจุ จาระใหญก่ ันยกใหญ ่ หลงั จากนั้นแชรต์ ก็ ใช้วิชาแปลงกายใหผ้ มและเขากลายร่างมาเป็นเดก็ อ้วนและลูกนอ้ งขาประจำาที่หยุดเรียนไป (ผมเปน็ โดมินิก แชร์ ตเป็นโรแกน) ในหอ้ งเรยี นมีเร่ืองให้เรียนมากมาย ผมเผลอถามคาำ ถามกบั ครูเวโรนิก้าไปหลายเร่ือง จนครูสาวและ เพือ่ นในห้องรวมถึงพีทต่างงงเปน็ ไก่ตาแตกว่าผมไปขนความขยันมาจากไหน มีหลายคนพดู ลอยๆ ขึน้ มา ผมใชโ่ ด มนิ ิกตัวจรงิ หรอื เปลา่ เพราะดูตงั้ ใจเรียนจนผดิ สงั เกต กน็ นั่ ล่ะ ผมไม่ใช่โดมินกิ ตวั จรงิ สกั หน่อย ชาชา่ เปน็ คนเดียวที่ รคู้ วามลับนี ้ เธอตอ้ งอดกลนั้ หัวเราะอย่หู ลายทีทผ่ี ้คู นตัง้ ข้อสงสัยดว้ ยการเขา้ มาหยิกแก้มผม เปน็ ต้น ดูเหมอื นโดมนิ ิกจะป่วยไปถงึ 3 วัน ทาำ ให้ผมสวมรอยเขาตลอดทีเ่ ขาหยดุ เรยี นไป มาโกลาหลเอาวนั สดุ ท้ายท่ีโดมนิ กิ ตวั จริงถูกพ่อแมบ่ งั คับให้กลบั มาเรยี น เพราะเหน็ วา่ หายดแี ลว้ วนั นนั้ ผมกลบั แชร์ตดนั ปลอมตัว มาเรียนเป็นปกต ิ จังหวะทีโ่ ดมนิ กิ กบั โรแกนตวั จรงิ เดนิ เข้าหอ้ งเรยี นมาทาำ เอาเพ่ือนๆ ต่างงงวา่ จะเปน็ ไปได้อยา่ งไง ในเมอ่ื 5 นาทที ี่แล้วสองเดก็ จอมเกเรได้เข้ามานงั่ ในห้องก่อนหน้านีแ้ ลว้ ผมกับแชรต์ ตอ้ งกระโจนออกทางหน้าต่าง แทบไม่ทนั โชคดีท่ีโต๊ะของสองคนนอี้ ย่ตู ดิ ด้านหลังสดุ ของห้องและหนา้ ตา่ ง ทาำ ให้การหลบหนีเปลี่ยนตัวเปน็ ไป อย่างแนบเนยี น มเี พยี งชาช่าทเี่ ผลอหัวเราะลัน่ อยคู่ นเดยี ว เพ่อื นๆ กต็ า่ งสงสัยวา่ เธอเสยี สติอะไรขึ้นมา ในช่วงวันหยดุ เราก็แวะไปหาภตู วลี า่ ทเ่ี ปน็ อกี กลุ่มทกี่ มุ ความลับของความสมั พนั ธค์ รั้งนี้ พวกเราได้รบั การดแู ลเป็นอยา่ งดี ตัง้ แต่มกี ารต้อนรบั เราดว้ ยผลไม้หลากชนิด พวกนางร้องเพลงเตน้ รำาให้เราดี มันเป็นการแสดง ที่สวยงามเกินกวา่ ทีพ่ วกเราจะหาดทู ่ไี หนได ้ นอกจากนี้พวกนางพาเราไปเที่ยวสวนดอกไม้นานาพนั ธุ ์ ทนี่ ่ันผมได้ เรียนรดู้ อกไมว้ เิ ศษเป็นจาำ นวนมากมาย แชรต์ กเ็ ผลอเลน่ ซนจบั ดอกไมไ้ ปท่ัว โดยทเ่ี ขาไมร่ ้วู ่าบางตน้ นน้ั มีพษิ วันน้นั ทาำ เอาหนา้ ของเขาปูดบวมไปทวั่ หนา้ เขาท่ีเปน็ สีแดงอยแู่ ล้ว ย่ิงแดงเข้าไปอกี จนราวกับว่าหวั ของเขาเป็นลูกโปง่ สี แดงยกั ษต์ ง้ั อยู่บนตวั เขา งานนต้ี อ้ งลาำ บากพวกวีลา่ ไปทาำ ยาแก้พิษให้กับเขา ในทสี่ ุดแชรต์ กห็ ายเป็นปกติ ทว่าเข็ด หลาบท่ีจะสัมผัสดอกไมส้ ่มุ สส่ี มุ่ ห้าไปอกี นาน “เราไปเท่ียวเล่นในเมืองอีกกันไหม วนั พรุ่งนีโ้ รงเรยี นหยุดพอดีด้วย” จๆู่ ชาช่าก็พูดโพล่งขณะทีพ่ วก เรากำาลังนงั่ เล่นอยทู่ ่ีรมิ นำ้า เดก็ หญงิ หนั ไปหาแชรต์ และพูดว่า “ใหแ้ ชรต์ พาเทย่ี วก็ไดน้ ่ ี เธอก็อยู่ทน่ี นั่ มานาน นา่ จะ รจู้ กั ซอกซอยเป็นอย่างดีน”ี่ แชร์ตเชดิ หน้าไดใ้ จท่ีมคี นตอ้ งการพงึ่ พาเขา ปีศาจตัวแดงหัวเราะหึในลาำ คอและพดู วา่ “งานหมๆู เดย๋ี ว พาไปดูตลาดทีข่ ายของแปลกใหก้ ไ็ ด้” “ไม่ได้หรอก พรุ่งนมี้ ีงานเลี้ยงใหญข่ องภูต ลงุ โคไมคเ์ ปน็ เจ้าภาพจดั งานนีอ้ ยู่ทุกปี ฉนั กับลงุ โบนฟิ าซคิ ัส ต้องไปร่วมงานนะ่ ” ผมกลา่ วนาำ้ เสียงออ่ ย ท่จี รงิ ผมอยากไปเที่ยวในเมอื งมากกวา่ ท่ีจะอยูง่ านประจาำ ปี ชาช่าและแชรต์ มองผมเปน็ สายตาเดยี วกนั “เฮ้ งานรวมภตู อยา่ งนน้ั หร ื ถา้ มีจดั แค่ปลี ะครงั้ มันน่าสนใจออก” “นนั่ สิฟรานซิสคัส ฉนั วา่ มนั กน็ ่าสนุกดีออก” ผมเบห้ นา้ พร้อมกบั สา่ ยหัวเบาๆ “ถ้าเธอต้องถกู บงั คับใหไ้ ปทุกป ี แตง่ ตวั ใหเ้ รยี บร้อยเป๊ะเวอ่ ร์ ทกุ คนในงานต่างชอบขย้หี วั เธอหรอื ไมก่ ็ จับแก้มเธอ พวกเธอจะเห็นกบั ฉนั ว่ามันน่าเบือ่ ” ชาชา่ หวั เราะเบาๆ 137
“ไม่เอาน่าฟรานซสิ คสั อยา่ บน่ เป็นเดก็ นอ้ ยเพ่งิ โตแบบน้ันสิ มนั จะแยข่ นาดน้ันเชียวเหรอ” ชาชา่ แลจะ ต�ำ หนผิ มเลก็ น้อย ผมมองทะเลสาบทส่ี งบนิ่งสักพกั กอ่ นจะบอกเธอไปวา่ “มนั กค็ งไมแ่ ยข่ นาดนน้ั หรอก ถา้ คณุ ลุงของฉนั ไมค่ อยสั่งให้ฉันทำ�นูน้ ทำ�นใ้ี นงาน อกี อยา่ งในงานเล้ยี งมี แต่ภตู สูงวัยทีช่ อบจับกลุ่มกันคยุ เรอ่ื งในอดีตที่ฟงั แลว้ รู้เร่อื งกันอยู่แต่ในกล่มุ ” “จะไปยากอะไร พวกเรากไ็ ปที่งานนนั้ ด้วยกส็ น้ิ เรอ่ื ง ทนี ้ีในงานก็มพี วกเราทเี่ ปน็ เด็กถงึ 3 คนใหน้ ายไม่ ต้องเหงาแล้ว” แชร์ตเสนอความคิดเสียงดัง ผมหันไปมองเขาตาโต “มันจะดเี หรอ คุณลุงยง่ิ ไม่คอ่ ยชอบนายอยู่ อกี อยา่ งในงานก็มีแตภ่ ูต จะใหช้ าชา่ ที่เปน็ มนษุ ย์เขา้ ไปใน งานได้ยงั ไงกัน” ผมกับแชร์ตหันไปหาชาชา่ แชรต์ กเ็ หมือนจะเพง่ิ นกึ ขึ้นได้ อาจจะเป็นเพราะพวกเราสนทิ กนั จนลมื ขอ้ เทจ็ จรงิ เรือ่ งนไ้ี ปเสียสนทิ ต่างจากชาช่าทย่ี งั คงย้มิ กร่ิมออกมาได้ “พวกเธอลมื อะไรหรอื เปลา่ ?” เด็กหญงิ ถาม ท�ำ เอาผมและแชร์ตงุนงงตามๆ กนั ก่อนทีน่ ้วิ เล็กๆ ของ ชาช่าจะช้ีมายงั แชรต์ เป็นความหมายท่ีเธอจะส่อื ถงึ ผมท่มี องหนา้ สแี ดงอันเปน็ ปศี าจของแชรต์ อย่รู าวสามวินาที กอ่ นทจี่ ะร้องลากเสยี งยาววา่ “ออ๋ ออออออออ” “ฟรานซสิ คสั แตง่ ตัวเสร็จแล้วหรอื ยงั ?” ในหัวคำ�่ ของวันเดียวกันเสียงลงุ โบนฟิ าซิคัสแผดดงั ข้ามจาก ห้องนงั่ เลน่ มายงั ห้องของผมทำ�เอาผมสะดงุ้ เลก็ นอ้ ย ผมสอ่ งกระจกเปน็ รอบที่หนึ่งร้อยกวา่ แลว้ เหน็ จะได้ ผมยังคง ไม่ชอบใจชดุ ท่ีลุงบงั คบั ใหผ้ มใส่แต่อยา่ งใด มนั เปน็ ชุดเสอ้ื คลุมสีเขียวแก่ท่ีมชี ายผ้าห้อยสองขา้ งจากดา้ นหลัง ผม ต้องสวมกางเกงท่ีขนาดพอดีกบั เอวของผม ซ่ึงมนั รดั แนน่ จนเข้าไปในรอ่ งก้นของผม อีกทั้งยังถงุ เท้าที่ต้องดึงสงู จน เกอื บจะถึงหวั เข่า สุดทา้ ยผมยงั ต้องผกู โบว์สดี �ำ เป็นรูปริบบนิ้ ชดุ มันช่างโบราณและดเู ชยอย่างสดุ จะทน แต่ผมก็ ตอ้ งทนใส่มัน เพราะลงุ บอกว่ามันคือภตู ทท่ี รงเกียรติที่พวกวอดนกิ ใสใ่ นอดีต ซง่ึ ไมร่ วู้ ่าทำ�ไมชุดอันแนน่ คบั แบบน้ี มันทรงเกียรตสิ �ำ หรบั วอดนกิ ด้วยนะ “ฟรานซิสคัส!!!” ผมสะดุ้งเฮือกอกี ครง้ั เมื่อลงุ ตะโกนลน่ั สดุ เสยี ง คราวนผ้ี มต้องรบี ทำ�ใจและต้องฝนื ตวั เอง จนในที่สุดกก็ ล้าทีจ่ ะออกมาจากห้องตวั เองจนได ้ “กเ็ สร็จแล้วนี่ มัวแต่อ้อยอ่งิ อยไู่ ด้ จะไปกนั ได้หรอื ยัง” “คุณลุงครับ คือวา่ ...” ลุงโบนิฟาซคิ สั หันมา ผมอ�ำ้ อ้ึงในสิ่งท่ีจะขอแก “มอี ะไรก็รีบพดู มา” ลงุ ตัดพ้ออย่างร�ำ คาญ “คือวา่ ผมอยากจะขอใหแ้ ชร์ตไปท่งี านด้วยได้ไหมครบั ” สหี น้าทหี่ งดุ หงดิ ของลุงเปลี่ยนเป็นสหี น้าของ คนทีก่ ำ�ลงั สมเพชใครบางคน (เดาไมย่ ากวา่ มันเป็นสหี นา้ ทหี่ มายถงึ แชร์ต) “ถา้ มนั อยากเอาหนา้ ตาทเุ รศๆ ของมันโผลไ่ ปที่งานกต็ ามใจมนั สิ” หันของลุงเตรยี มจะหนั กลบั ไปท่ี ประตูเพราะคดิ วา่ หมดเรือ่ งแล้ว แตก่ ถ็ กู หยดุ เมอื่ ผมพดู ตอ่ อีกว่า “และมภี ูตนางฟา้ คอร์รแิ กนอีกตนท่ีผมเพิ่งรจู้ กั อยากใหไ้ ปด้วยไดไ้ หมครบั ” คราวน้ลี งุ โบนฟิ าซคิ สั ถงึ กบั เลกิ คว้ิ ข้นึ สูงด้วยความแปลกใจ เขานิง่ มองหนา้ ผมอย่นู านราวกบั พยายามจะจับผิดอะไรบางอยา่ ง ผมตอ้ งจอ้ ง ตาสูก้ ับผูป้ กครองของผม หวงั แต่ว่าเขาคงจะไมผ่ ดิ สงั เกตอะไร จนในทส่ี ดุ ลุงก็โพล่งออกมาว่า “ก็ตามใจสิ จะไปกนั ไดห้ รือยัง” 138
เมอื่ ได้การอนญุ าตอยา่ งเป็นทางการได้ ผมถึงกับถอนหายใจลากยาวออกมาดว้ ยความโลง่ ใจ พวกเรา หลานลงุ เปิดประตูออกไป กเ็ จอสองรา่ งทก่ี �ำ ลังยืนรออย่นู านแลว้ “ช้ากนั จริงเลยวยุ้ นกึ วา่ กลายเปน็ วุ้นวอดนิกตายอย่ใู นนน่ั ไปแล้ว” แชรต์ ประชดประชันทันทที ีเ่ ห็น พวกเรา ปีศาจตวั แดงแตง่ ตวั แตกต่างจากทุกคราวเล็กน้อย เขาเพยี งแคส่ วมเส้ือสูทสดี ำ�ทับตัวเปลา่ ๆ เพ่มิ ข้ึนมา หนงึ่ ตวั “ไอผ้ ีเจาะปากมาพูด ถ้าหลานฉันไม่ขอให้แกไปดว้ ยล่ะก็ ฉนั คงจะ...” “คณุ ลงุ ครบั ผมขอแนะนำ�ให้ลุงรจู้ กั กับชาช่าครบั ” ผมตอ้ งออกตวั หา้ มศกึ ระหวา่ งแชร์ตและผู้ ปกครองของผม “เธอเป็นนางฟ้าคอร์รแิ กนทีผ่ มพูดถึงเม่ือกีไ้ งครบั ” ชาชา่ ก้าวเทา้ เข้ามาในแสงสวา่ งของตวั บา้ น เราหลงั จากท่หี ลบอยู่ในความมืดอยนู่ าน ซง่ึ ในตอนแรกผมกค็ ิดวา่ จะได้เห็นเดก็ หญิงสวมชุดลายดอกไมแ้ ละถักเปยี เหมือนทุกคราวทผี่ มเจอ ทวา่ การปรากฏตวั ในงานราตรีคำ�่ คืนน้ี ท�ำ ให้ผมถงึ กบั ตอ้ งมนต์สะกดเธอไปชวั่ ขณะ... เดก็ หญงิ ท่ีปล่อยผมยาวสีนำ้�ตาลสยายไปทัว่ ทัง้ แผ่นหลัง ชดุ กระโปรงบานของเธอบัดนี้เป็นชุดกระโปรง แคบสีฟ้าอ่อนซงึ่ ยาวมาถึงข้อเท้า หางตาของเธอถูกเติมด้วยเฉดสมี ากมายจนท�ำ ให้ตาของเธอดโู ดดเด่นขนึ้ มา ปกี อันบอบบางกลางหลงั ของเธอโบกไปมาอย่างเชือ่ งชา้ เปน็ ครั้งแรกทีผ่ มเหน็ ว่าแชร์ตไดใ้ ช้ประโยชนจ์ ากมนต์ดำ�ของ ปีศาจเสกสรรมนุษยใ์ ห้กลายเปน็ นางฟ้าตวั จริงได้ ชาชา่ ย้ิมกรุ้มกรมิ่ ให้แก่ผมและหยบิ ตาให้ผมทหี น่งึ จนผมถึงกบั หน้าแดงดว้ ยความเขินอาย “ยินดที ่ีรู้จักนะคะคณุ โบนฟิ าซคิ ัส หนูช่ือชาช่าคะ่ ” “อืม ยินดที รี่ ู้จกั อย่างน้อยฟรานซสิ คัสกร็ ู้จกั คบเพื่อนที่มมี ารยาทเป็นกับเขาด้วย” วา่ แล้วคณุ ลุงก็หนั ไปมองค้อนใสแ่ ชร์ตราวกับจะกนิ เลอื ดกนิ เน้ือ แชร์ตเองกด็ จู ะใช้สายตาอนั คมกริบต่อสสู้ วนกบั ลงุ ของผม จนใน ทส่ี ุดผมตอ้ งรบี เอย่ ชักชวนให้ท้ังหมดมุ่งหนา้ ไปทง่ี านเล้ียงกอ่ นท่ีจะเกิดการปะทะคารมอีก “เราไปกันเถอะครบั ” คุณลงุ พยักหนา้ เล็กน้อยก่อนจะสะบดั หน้าเลกิ จ้องแชร์ตและออกเดนิ นำ�ทาง ผม ปลอ่ ยให้แชร์ตเดินตามหลังลงุ โบนิฟาซิคัสไปก่อน จากนั้นก็เดินคกู่ ับชาชา่ และพดู กับเธอว่า “วนั นี้เธอดูสวยมากเลยนะชาชา่ ” “จริงเหรอ?” เดก็ หญงิ ร้องดีใจ “จรงิ สิ ถา้ ฉันไม่รู้จกั เธอมาก่อน ฉนั คงคดิ วา่ เธอเปน็ นางฟา้ จริงๆ นะเนย่ี ” ผมเผลอหยอดคำ�หวานให้ เธอ ทำ�เอาหน้าของเธอแดงระเรื่อพร้อมกับหวั เราะเบาๆ หลังจากท่ีพวกเราต้องเดินท่ามกลางความมืดโดยมีแสงจันทร์เป็นเพียงสิ่งเดียวท่ีส่องสว่างอยู่บนฟาก ฟ้า ในทส่ี ดุ ก็มีเสยี งไฟสอ่ งมาจากสว่ นท่ีลกึ ทสี่ ุดป่า มนั คอื กองไฟที่ถูกก่อรอบลานกวา้ งทตี่ ้ังอย่หู า่ งไกลเกนิ กว่าที่ มนษุ ยจ์ ะยา่ งกรายเขา้ มาทนี่ ีไ่ ด้ เสียงพูดคุยของคนหมมู่ ากและเสียงดนตรดี ังข้ึนเรือ่ ยๆ ทุกครัง้ ทเี่ ราเข้าใกล้ เมอ่ื พวกเราเดนิ พน้ ต้นไมต้ น้ สุดท้ายทีบ่ ดบังงานเลีย้ ง ภาพของภตู จ�ำ นวนนับร้อยๆ กำ�ลงั ยนื กระจดั กระจายอยู่ลาน กวา้ ง มีกลิ่นหอมของหมูยา่ งและหมอ้ ซปุ ขนาดใหญ่ชวนใหเ้ ราเกดิ อาการหวิ ข้นึ มากะทันหนั ด้านหลงั สุดมกี ลุ่มภูต ถอื เครอ่ื งดนตรีแต่ละชนดิ บรรเลงเพลงทสี่ นุกสนาน ท�ำ ใหบ้ รรยากาศภายในคกึ คักมากยงิ่ ข้ึน ชาชา่ สาดสอ่ งสายตาไปรอบขา้ งดว้ ยความประทับใจ ตา่ งจากผมที่เหน็ บรรยากาศประจ�ำ ปีเชน่ น้จี น เบ่ือแลว้ แตน่ กึ ไปก็คงเหมอื นกับวนั ทีผ่ มไดเ้ หยียบเท้าไปที่งานคาร์นิวัลครงั้ แรกในเมืองกระมงั อะไรที่เปน็ คร้งั แรก ของใครก็ต้องล้วนมีความประทบั ใจอยแู่ ล้ว “โบนิฟ ฟรานซ่ี ทางนี!้ ” เสยี งที่คุ้นเคยเรยี กพวกเรา มือของลงุ โคไมคท์ ัง้ กวักทงั้ โบกไปมา เขากำ�ลงั เดิน พดู คุยกบั ภูตนซิ เซตนอน่ื ทีด่ แู ล้วหนา้ ตาคล้ายคลึงกันเกอื บหมด 139
“โอ้ น้ีหลานของเจ้าเฒ่าโบนฟิ าซิคัสเหรอเน่ยี โตขึน้ เยอะตัง้ แตเ่ จอกันครงั้ ล่าสุดเลยนะนี่” “แตด่ เู ขาจะเรยี บรอ้ ยผิดกบั เจา้ เฒ่าโบนฟิ าซิคัสเปน็ ไหนๆ เลยนะ” “เหนือสิ่งอื่นใด ตอ้ งถอื วา่ พอ่ หนมุ่ โชคดีทสี่ ดุ ทีไ่ ม่ไดห้ น้าตาอันอปั ลักษณ์ของลุงมนั มาด้วย” พวกภูตนิซ เซทนี่ ินทาคณุ ลุงของผมต่อหนา้ ตอ่ หน้าพากันหวั เราะร่วน ทำ�เอาลุงโบนฟิ าซคิ ัสกระทืบเท้าหน่งึ ทเี พอื่ หยุดเสียง หวั เราะเยาะเหล่าน้ัน “ให้มนั นอ้ ยๆ หนอ่ ยนะพวกแก ฉนั ยนื หัวโด่อยตู่ รงหนา้ พวกแก ยังกล้านินทากันต่อหนา้ อกี ” แชรต์ แสยะยิม้ ชอบใจท่ีถกู ภตู ตนอืน่ พากันพดู จารังเกยี จ ผมตอ้ งเอาศอกกระทุง้ เขาเบาๆ กนั วา่ เขาจะพดู อะไรเสรมิ ไฟท่ี กำ�ลงั ลุกโหมเข้าไปอกี “ไมเ่ ห็นตอ้ งโกรธขนาดน้นั กไ็ ด้ อ้ะนี่ กินข้าวโอ๊ตอบแห้งที่ฉันท�ำ มาใหท้ ุกคนกอ่ นส”ิ ลงุ โคไมค์ชว่ ยสงบ อารมณว์ อดนิกผ้ปู กครองผมดว้ ยของกนิ เขาหันไปหยิบจานทีว่ างอยูบ่ นโตะ๊ มายังพวกเรา บนจานมีขา้ วโอต๊ อบแห้ง วางเปน็ ชั้นพีระมิดเหมอื นทุกครัง้ ทีผ่ มไปบา้ นแก “โชคดีนะท่ีฉนั แบ่งเก็บมาไว้ตรงนด้ี ้วย ฉันเผื่อไว้แล้วว่าถ้าเอา อาหารทง้ั หมดที่ท�ำ มาไปวางโต๊ะกลางมีหวงั พวกเธอคงอดกินแน่ เนีย่ ต้ังแตพ่ วกกลุ่มสมาคมคนยักษ์โผลเ่ ข้ามาใน งาน พวกนนั้ กก็ นิ ของในงานไปเกินครงึ่ แลว้ นะนี”่ ขณะที่ลุงโคไมคก์ ำ�ลงั แจกจ่ายขนมโดยฝมี อื แก ผมหันไปมองโตะ๊ อาหารกลางทีท่ ่ภี ตู ทกุ ตนต้องท�ำ อาหารมาคนละหนึ่งอยา่ งน�ำ มาวางไว้โต๊ะตัวน้ี แตเ่ พราะมีเหลา่ ยกั ษ์ไซคลอปป์ ออรก์ ลุ ลี และโกเลมกำ�ลงั สวาปาม อาหารอย่างไมไ่ ดเ้ กรงอกเกรงใจ จึงท�ำ ใหภ้ ูตตนอน่ื ไม่อาจจะเออ้ื มมือไปถงึ อาหารโต๊ะกลางเหล่าน้ันได้ “แลว้ แมส่ าวน้อยผนู้ า่ รักคนนี้คือใครเหรอ” ลงุ โคไมค์ร้องถามเมอื่ จานของว่างเวยี นผ่านมาถึงตรงหนา้ เธอ ชาช่ายมิ้ แกม้ ปริให้แก่ค�ำ หวานท่คี ุณลงุ เพื่อนบา้ นผมเปน็ คนกล่าว “เธอช่อื ชาชา่ ครับ เปน็ ภูตคอรร์ แิ กนท่ผี มเพิ่งรูจ้ ักเมอ่ื ไมน่ านมาน”้ี ผมชงิ แนะนำ�ตัวก่อนทเ่ี ดก็ หญิงจะ ทนั ไดพ้ ูดอะไร (อาจจะเป็นเพราะผมตื่นเต้นจนเกนิ ไปกไ็ ด้) “ภตู คอร์ริแกนเหรอ...” นิซเซเฒา่ ใชม้ ือทว่ี ่างอีกข้างเกาคาง ผมแอบกลัวว่าลุงโคไมคจ์ ะผดิ สังเกตอะไร ในตวั ชาช่าไดไ้ หม “นานแล้วทฉ่ี นั ไม่ได้เห็นภตู คอร์ริแกนท่ีนา่ รกั เหมอื นกับสาวนอ้ ยผนู้ ีเ้ ลย ฉันช่อื โคไมคน์ ะ ยนิ ดที ่ี รู้จัก” นิซเซคอ้ มศีรษะให้เด็กหญงิ “ยนิ ดีทีร่ ู้จักเชน่ เดยี วกันคะ่ ” “ข้าวโอ๊ตแท่งนีแ้ ข็งเป็นบา้ เลย” คำ�ปรามาสของแชรต์ เก่ยี วกบั อาหารว่างดึงความสนใจของผูส้ นทนา ทัง้ หมดไปทีเ่ ขา ทกุ คนมองเขาเป็นสายตาเดียวกัน แชรต์ ยังคงกินขนมโดยไมส่ นใจสายตาเหลา่ น้นั “ไมย่ กั ร้วู า่ เดีย๋ วนีเ้ ขาใหพ้ วกปีศาจมาเทยี่ วในงานเลีย้ งรวมภูตด้วยนะ” นิซเซอกี ตนในกลมุ่ ทีด่ จู ะไม่ เปน็ มติ รสุดกลา่ ว เขาถลงึ ตาใส่แชรต์ อย่างไม่พอใจ ผดิ กับลุงโคไมคท์ ี่ยงั คงสงบนงิ่ ราวกับนำ้�เยน็ “ฉนั ก็เหน็ ด้วยนะ งานนี้มันจะให้เฉพาะพวกภตู เข้าเทา่ นั้นถึงจะถูก” ลงุ โบนฟิ าซิคัสไม่ปลอ่ ยโอกาสอัน ดี เขาจงึ รีบพูดเสรมิ นิซเซตนนนั้ ราวกบั ปก่ี บั ขลุ่ย “แล้วทไี อย้ กั ษ์พวกนน้ั ละ่ ไมเ่ หน็ รมู้ ากอ่ นเลยวา่ ยักษก์ ็จัดอยู่ในประเภทภูตดว้ ย” งานเข้าแลว้ ไง วา่ แล้วเชียวว่าแชรต์ ต้องถกเถียงอะไรเหมือนเช่นทุกทีแน่ จงั หวะท่ลี งุ โบนฟิ าซคิ ัสกำ�ลงั จะตวาดใส่แชร์ต ผมรบี โพลง่ ชงิ พูดข้นึ มากอ่ นทนั ทีวา่ “พวกเราไปหาอะไรด่มื กนั ก่อนนะครับ เด๋ยี วพวกผมเอามาเผอื่ พวกลุงกนั ด้วยนะครับ” ผมอ้างเพราะ เห็นว่าในมือทกุ คนไมม่ เี ครือ่ งดมื่ ใดๆ อยู่ในมอื จากนัน้ กล็ ากทั้งแชร์ตและชาช่าออกมาจากกลมุ่ สนทนาผอู้ าวโุ ส 140
“แชร์ตเห็นแกฉนั สักวนั เถอะ นายชว่ ยสงบปากไม่เถยี งอะไรกบั คนในงานจะไดไ้ หม ?” ผมต�ำ หนิปศี าจ ตัวแดงเลก็ นอ้ ย ท�ำ เอาแชร์ตเบะปากเลก็ น้อย “ก็ทีพวกมันยงั ไม่เหน็ จะสงบปากกับฉันกอ่ นเลย” “แชร์ตจ๊ะ เรามาในงานเล้ียงเขานะ เราก็สมควรทจี่ ะใหเ้ กียรติพวกผใู้ หญใ่ นงานสิถึงจะถกู ” คราวนช้ี า ช่าเป็นผทู้ ีช่ ่วยผมพูด แชรต์ หวั เราะหึหนงึ่ ทีกอ่ นจะตอบสง่ ๆ มาวา่ “รแู้ ลว้ ๆ ไม่ต้องหว่ งวา่ ฉนั จะท�ำ คำ่�คนื โรแมนติกของพวกนายเสยี หรอก” ผมกับชาช่ามองหน้าซึง่ กนั และกันกอ่ นจะรีบหลบสายตาในเวลาต่อมา พวกเราไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ จนกระทั่งแชรต์ บอกว่า “ฉันขอเดินไปท่ีโตะ๊ อาหารฝั่งนูน้ นะ ทา่ ทางจะมีของอร่อยใหก้ ินเยอะเลย” ส้ินประโยคแชรต์ ก็ดิง่ ตรง ไปยังเปา้ หมายทีเ่ ปน็ โตะ๊ อาหารแบบบริการตวั เองตามท่เี ขาตง้ั ใจ ทงิ้ ให้ผมกบั ชาชา่ อยู่กนั เพยี งลำ�พัง “เออ่ ...” ราวกบั มีกอ้ นอะไรติดอยูท่ ีค่ อ จู่ๆ ผมกต็ ดิ อา่ งขึ้นมาซะอย่างนั้น “วนั นี้ชาชา่ กินอะไรมาแลว้ หรือยัง” ทจ่ี ริงมนั ไมใ่ ชป่ ระโยคผมตั้งใจจะพดู แต่กระนน้ั มนั กอ็ อกจากปากผมแลว้ เดก็ หญงิ พยักหนา้ “อมื กนิ มาแล้วละ่ ...” ผมนกึ หาประโยคทจี่ ะสนทนา จนเรานงิ่ เงยี บอยนู่ าน ยงั ดที ม่ี เี สยี งดนตรใี นงาน บรรเลงครกึ ครนื้ อยู่ไมเ่ ชน่ นั้นมนั คงจะเงียบจนเกินไป “แลว้ พ่อเธออนุญาตให้เธอออกมาเทย่ี วเลน่ ในเวลากลางคนื แบบนี้ไดห้ รือ” เป็นคำ�ถามทโ่ี ง่มาก ก็ เห็นๆ อยวู่ ่าเธอออกมาอยู่กับผมตอนนแ้ี ล้วไม่ใชห่ รือ “ฉันบอกพ่อว่าจะไปเทยี่ วบ้านเพื่อนผู้หญงิ ทโี่ รงเรียนน่ะ” สน้ิ เสยี งคำ�ตอบ คราวน้เี ราเงียบอย่นู าน เกือบ 5 นาทเี ลย แมจ้ ะเปน็ เวลาเพียงส้ันๆ แต่มนั กลบั เป็นนาทที ีย่ าวนาน “แลว้ ชาช่า...” ไม่ทันท่ีผมจะพูดต่อจนจบ จู่ๆ จังหวะเสยี งเพลงทำ�นองสนุกสนานกเ็ ริ่มเปล่ียนเปน็ ทำ�นองเบาลง ท�ำ ให้บรรยากาศดูจะเหมาะส�ำ หรับคูร่ ักภายในงานเปน็ อย่างยง่ิ “เมอื่ ก้ีฟรานซสิ คสั จะพดู อะไรหรือ ?” ผมหลบุ ตามองต�ำ่ ไม่กล้าที่จะสบสายตากับเธอ เหล่าภูตหนุ่ม สาวเร่มิ จับคูก่ ันออกไปเต้นรำ�กลางลานในจังหวะทเ่ี ช่อื งช้า “ชาช่า... อยากออกไปเต้นรำ�กับเราไหม ?” ในทสี่ ุดความกล้าที่มอี ยู่นอ้ ยนิดก็กล่ันออกมาเป็นค�ำ พดู จน ได้ เดก็ หญงิ ในคราบนางฟา้ จำ�แลงหนั มาหาผม เธอจอ้ งผมดว้ ยสายตาทผ่ี มไม่สามารถคาดเดาไดว้ ่าเธอนน้ั กำ�ลงั คดิ อะไรอยู่ หวั ใจของผมเต้นรวั ราวกับจงั หวะกลอง แตแ่ ล้วเธอกต็ อบผมวา่ ... “เอาส.ิ ..” เป็นค�ำ ตอบทที่ ำ�ให้ผมเริ่มมเี ร่ียวแรงอกี ครั้ง ผมเลิกที่จะเอาแต่มองท่ีพืน้ และหันมาสบตากบั เธอ จากนน้ั ผมกย็ ่นื มอื ที่เป็นพังผดื ของผมไปหาเธอ ชาชา่ ยมิ้ จางๆ ให้ผมกอ่ นจะจบั มอื ของผม เราท้งั สองคนก้าว ออกไปยงั ลานกวา้ งท่เี หลา่ ภูตตนอน่ื กำ�ลังร่ายรำ�กนั อยู่ โชคดีที่ลุงโคไมคเ์ คยสอนผมเต้นร�ำ ในจังหวะชา้ มาก่อน ไมค่ ดิ มาก่อนเลยว่าวนั นี้ผมจะได้ใช้ความรู้ที่ นี้ในวนั น้ี ตอ้ งถอื ว่ามันได้ชว่ ยชีวติ ของผมไว้เลยทีเดยี ว ผมค่อยก้าวเท้าไปตามจังหวะเพลง เดก็ หญงิ กก็ า้ วตามได้ อยา่ งไม่มีผดิ เพ้ียน เหน็ ไดช้ ดั เธอกเ็ คยเรยี นเต้นรำ�มากอ่ น ระหวา่ งการเต้นรำ�ดวงตาอนั กลมโตของเธอมองมาทีผ่ ม ตลอดเวลา ผมถูกดวงตาอนั งดงามค่นู ีข้ องเธอตรึงเอาไว้ ผมไมก่ ล้าท่ีจะละสายตาไปมองทไี่ หน “ชาช่า...” ผมพดู ชอ่ื เธอข้นึ มาเบาๆ “อืม...” เสียงตอบรบั ของเธอฟังดูออ่ นหวานราวกบั นางฟา้ ตัวจริง “วันน้ีชาช่าสวยมากเลย” ท�ำ ชมซ�ำ้ ๆ ทผ่ี มพูดไปกอ่ นหน้าน้แี ลว้ เพียงแต่น้ำ�เสยี งตอนน้ีมันแตกตา่ งจาก ก่อนหนา้ นโี้ ดยส้นิ เชิง เดก็ หญงิ อมยิม้ นอ้ ยๆ ใหแ้ กผ่ มและพดู ว่า 139
“วนั น้ีฟรานซิสคัสกด็ ูหลอ่ มากเลยรไู้ หม” ผมเกือบหวั เราะเพราะไม่แนใ่ จวา่ เธอประชดผมเล่นๆ หรอื เปล่า กระนั้นผมก็เพยี งพยกั พเยิดหวั เป็นค�ำ ตอบ หลังจากการเตน้ ร�ำ พวกผมถกู ลุงโคไมคแ์ ละนิซเซแซววา่ เตน้ เก่งขนาดแคเ่ รยี นไปเพยี งส่ีหา้ คร้งั จากนนั้ พวกเรากไ็ ปนงั่ โต๊ะรวมตวั พวกเรารับประทานอาหารร่วมกนิ มีท้งั ไกต่ วั โต มันบด ผักสลดั นำ้�พั้น มากมายจนเกนิ กวา่ ทีพ่ วกเราจะกนิ ได้หมด กระนัน้ มสี องคหู่ ูจอมกินอย่างแชร์ตและลงุ โบนฟิ าซิคสั ในท่ีสุดพวกเขาก็กวาดอาหาร บนโต๊ะจนเกินเกลี้ยง (ท่ีจรงิ มนั หมด เพราะลงุ เกบ็ ใสถ่ งุ เพราะบอกจะเอากลับไปกนิ ที่บ้านต่อดว้ ย แกบ่นกระปอด กระแปดว่าเบ่อื ปลาทอดท่ผี มท�ำ แล้ว) มาถึงช่วงทา้ ยของงานเลีย้ ง ภูตส่วนใหญท่ ยอยกลบั เกอื บหมด มีเพยี งกลุ่มผมทีล่ งุ โคไมคก์ บั ลงุ โบนิฟา ซคิ สั ขออยูต่ อ่ เพ่อื ดวลแข่งด่ืมเหลา้ หวนคิดถึงวันวานกัน งานน้แี ชร์ตขอเขา้ รว่ มด้วย ทวา่ ปีศาจตัวแดงยงั คอออ่ นนกั เพียงไมก่ ่แี ก้วเขาก็เมาปล้นิ แล้ว ลุงโบนฟิ าซิคัสหัวเราะเยาะวา่ เปน็ ปศี าจภาษาอะไรกนิ เหล้าไดไ้ ม่เก่ง (ซง่ึ ผมก็ไมร่ ู้ ว่าท�ำ ไมเป็นปีศาจจงึ ต้องกินเหลา้ เก่งด้วย) เพ่ือนตวั แดงของผมถกเถียงกับผู้ปกครองผมยกใหญ่ ไฉนสดุ ท้ายผมหัน มาอกี ทีพวกเขาก็กำ�ลงั ยืนเตน้ ร่วมกนั ท่กี ลางลานไปแลว้ “อิอิ แชร์ตเต้นเกง่ ไม่ใชเ่ ล่นเหมอื นกันเลยนะ” ชาช่ากลา่ วขณะทยี่ นื ดกู ับผมอยไู่ กลๆ “นั่นสิ เราก็เพง่ิ รู้ว่าเขาเต้นดขี นาดนเ้ี นยี่ ” “เราปล่อยใหพ้ วกเขาสนุกกนั ไปกอ่ นและไปหาท่ีนง่ั เลน่ รอพวกเขาไหม” เด็กหญงิ เสนอ เพราะดทู า่ ทาง แล้วคณุ ลงุ กบั แชร์ตคงจะตดิ ลมอกี นาน “อืม ได้สิ” จากนนั้ พวกเราก็ปลีกวิเวกออกมาจากงานสงั สรรค์และเลอื กไปน่งั บนโขดหนิ จุดท่ีไมห่ า่ ง จากงานนักเพอ่ื ชมบรรยากาศยามราตรี “พระจันทรว์ นั น้ีสวยดีนะ” ผมกลา่ วหลงั จากทีท่ ิง้ ตัวลงนอนบนกอ้ นหินมองทอ้ งฟา้ อนั ดำ�มืด นอกจาก ดวงจันทร์แลว้ ก็มีหมู่ดาวทสี่ ่องแสงประกายพราวควบค่กู ันไป ชาช่าน่ิงเงยี บไมไ่ ด้พูดอะไร จนกระทงั่ จ่ๆู เธอกโ็ พลง่ ข้ึนมาวา่ “ฟรานซสิ คัสขอบคณุ นะ” ผมหนั หวั ไปหาเดก็ หญงิ โดยไมเ่ ขา้ ใจความหมาย “เรอื่ งอะไรเหรอ” ใบหนา้ ของชาชา่ สงบนิ่งราวกับกำ�ลังครุ่นคดิ เร่อื งเศร้าอะไรบางอยา่ ง “ตงั้ แตว่ ันท่ีแม่เราเสยี ชวี ิตไป เราก็รู้สกึ เหงามาตลอด มชี ่วงที่ไดร้ จู้ กั กบั พวกเธอนลี่ ่ะ ท่ีท�ำ ใหเ้ ราคลาย เหงาลงไปได้” พดู จบเธอชนั เขา่ ข้ึนมากอดและซุกหนา้ ลงไป เบ้าตาของเธอมนี �้ำ ตารื้นขน้ึ มาเล็กนอ้ ย มนั เปน็ ความ ร้สู กึ ที่ผมเข้าใจดี “เราเข้าใจดนี ะชาช่า เราเองก็เสยี พอ่ แม่ไปต้งั แตก่ ่อนจะจ�ำ ความไดซ้ ะอีก ทีผ่ า่ นมาแมเ้ ราจะมลี ุงโบ นิฟาซิคัสคอยดแู ลอยู่ แต่ความเหงามนั กท็ ับถมเราตลอด ราวกบั ว่าบนโลกมีเราอยู่เพียงคนเดียว...” เดก็ หญิงหัน มาหาผม แต่ผมกลบั หลุบตาหนีเธอ “แตก่ ็เพราะมีเธอกบั แชรต์ เข้ามา ท�ำ ใหเ้ ราไมร่ ้สู กึ แบบน้นั อีกแล้วละ่ ” ผมร้สู ึก ขอบคณุ จากใจจริงที่ทงั้ สองเติมเตม็ ชีวติ ผม ผมไมไ่ ดเ้ อ่ยคำ�วา่ ขอบคุณออกไป กระนนั้ ผมกร็ สู้ ึกได้วา่ ชาชา่ รับรองคำ� คำ�นีใ้ นประโยคสุดท้ายของผม เด็กหญิงเอ้ือมมือมาจับผม ผมเลกิ ท่ีจะมองลงตำ�่ เพ่ือมองใบหนา้ ของเธอ “ง้ันเรากถ็ ือวา่ เจ๊ากันนะ เธอพูดเสยี งใส และท�ำ ให้ผมและเธอเร่มิ กลบั มายิม้ กนั ไดอ้ ีกครัง้ “เออนี่ เรามอี ะไรมาใหเ้ ธอด้วยนะ” เดก็ หญงิ เปดิ ประเด็นอนื่ ขนึ้ มาแทน ท�ำ เอาผมเลิกคิว้ ดว้ ยความ แปลกใจก่อนท่เี ธอจะลว้ งกระเปา๋ และหยบิ สรอ้ ยสีเงินเส้นหนึง่ มาให้ผม 140
“วนั หนึ่งตอนที่เรากำาลงั เดนิ กลับบ้านจากโรงเรยี น มขี บวนเกวยี นของชาวยิปซมี าหยุดตง้ั เต็นทใ์ กลก้ ับ ท่หี ม่บู ้านของเรา หญงิ แกค่ นหนึ่งเปดิ ขายของประดับที่หนา้ เกวียนของเธอ เราเห็นว่ามันสวยดกี ็เลยซ้ือมาใหเ้ ธอ นะ่ ” ผมรับสร้อยสเี งินมาไว้ในมือ ดวงตาผมเบิกกว้างเพ่ือพจิ ารณาจก้ี ลางสร้อย มันเป็นรูปของเดก็ ชาย คนหนง่ึ กำาลงั จับคูเ่ ต้นรำากับนางฟา้ มปี กี ผมนึกขบขันไปถึงความบงั เอญิ เพราะมนั ช่างประจบเหมาะกับสกั ครู่ที่ เรามนุษยแ์ ละภูตเพง่ิ รว่ มเตน้ รำากันเม่อื คร่นู ้ี เพียงแต่รายละเอยี ดบนจ้สี ลบั ตำาแหน่งเพศและเผ่าพนั ธข์ุ องพวกเรา เทา่ นน้ั “ขอบคณุ นะชาชา่ ” ผมกลา่ วดว้ ยความลกึ ซึ้ง เด็กหญงิ เอยี งหัวราวกับจะบอกวา่ เธอยินดี “ชาช่าข้ีโกงนี ่ เล่นมขี องขวัญให้เราแตเ่ ราไมไ่ ดเ้ ตรียมอะไรมาให้เธอเลย” “ไมเ่ ป็นไรหรอกฟรานซิสคสั เราไม่ได้ตกลงกนั นี่ว่าจะมีการแลกของขวญั วนั น ้ี เพราะงนั้ ฉนั เขา้ ใจด”ี ถึงจะพูดเช่นน้ันกเ็ ถดิ แตเ่ ป็นฝ่ายรับของเขามาคนเดยี วมนั กด็ จู ะไม่ยตุ ิธรรม ผมลกุ ขนึ้ นัง่ และตบตามตัววา่ มอี ะไรท่ี จะมอบให้เดก็ หญงิ เปน็ การแลกเปลี่ยนได้บา้ งไหม ซงึ่ ผมก็คลำา ไปถกู อะไรบางอย่างเข้า... มันคอื สร้อยของแมผ่ มทล่ี งุ โบนฟิ าซิคสั เปน็ ผเู้ ก็บไวใ้ ห้ผม “ถ้าอยา่ งนนั้ ฉนั ขอใหส้ รอ้ ยน่เี ป็นการแลกของขวัญกบั เธอนะชาชา่ ” สรอ้ ยรูปวอดนกิ สองตนกำาลงั ประสานมือกนั เสียดายท่ตี วั หน่งึ ได้หกั หายไปในวนั ท่ีเกิดเหตุโศกฏากรรมกับครอบครวั ของผม เดก็ หญงิ รับมนั ไวใ้ นมอื และชูข้นึ ตรงหน้า สร้อยเงนิ สะท้อนแสงจนั ทร์จนเปน็ ประกายสวยสดงดงาม “มันของประจาำ ตระกูลวอดนิกของแม่เรานะ ชาช่าเกบ็ มนั ไวใ้ ห้ดๆี นะ” พูดจบ เด็กหญิงกส็ า่ ยหน้าถี่ และพยายามสง่ มันคนื ใหแ้ กผ่ ม “ไม่ได้น่ะฟรานซสิ คัส ถ้ามนั เปน็ ของสาำ คัญแบบน ี้ เราเก็บมนั เอาไว้ไม่ไดห้ รอก ฟรานซสิ คัสเอาเก็บไว้ดี กวา่ ” ผมดนั สร้อยท่ชี าช่าพยายามจะคนื ให้ “ไมเ่ ปน็ ไรชาช่า ถึงมันจะเป็นของสำาคัญไว้ดูต่างหนา้ ของแมเ่ รา แตเ่ ราคดิ วา่ ถา้ มคี นสำาคญั ท่เี ราอยาก จะมอบให้ เรากไ็ ม่รู้สึกเสยี ดายหรอก” คำาวา่ คนสำาคญั ท่ีผมกล่าวถึงทำาใหเ้ ด็กหญิงถึงกับหนา้ แดง เธอลังเลอยสู่ กั พักแต่ในทสี่ ดุ เธอกย็ อมรับมันไว้ “ขอบคุณอีกครัง้ นะฟรานซิสคัส” ขณะท่ผี มไม่ทนั ตงั้ ตัว เธอก็ยนื่ หนา้ มาจมุ พติ ท่ีแกม้ ของผม ทาำ เอาผม สะดุ้งเฮือกดว้ ยความตกใจจนต้องเอามอื แปะแกม้ ตรงท่ีชาช่าจบู พวกเรามองหนา้ และอมยม้ิ กันอย่างเกอ้ เขนิ ก่อน จะพร้อมใจกันหัวเราะพร้อมกัน บัดน้ีของขวัญราคาถูกท่ีเรามอบให้กันและกันกลายเป็นสัญลักษณ์ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนไป แลว้ มนั คือตัวแทนของคำาว่ากลั ยาณมติ รทเ่ี รมิ่ ต้นท่รี มิ นำ้าของทะเลสาบไอแวน จากงานเลย้ี งภตู ท่ีผมเคยคดิ วา่ มนั จะเปน็ คืนทนี่ า่ เบ่อื มนั กลับกลายเป็นคา่ำ คืนทีง่ ดงามทีส่ ดุ ในชวี ติ ของ ผมเลย... 141
สารานุกรมภูต-ผี-ปศาจ “โกเลม” (Golem) เป็นส่ิงมีชวี ติ ในความเชื่อของชาวยวิ เชอ่ื กนั วา่ ในอดตี ประมาณ ค.ศ .1579 ณ เมืองปราก มีพระคนหน่ึงนามว่า “ยีฮดู ้า ลีโอโบป”์ (Yehuda Leowb) ได้ฝันวา่ มยี ักษ์ตนหน่ึงไดม้ ีพละกาำ ลัง มากมายในการตอ่ กรคูต่ อ่ สู้ เมอื่ เขาต่นื ขน้ึ มาเขาก็เห็นวา่ ฝันคร้ังนีค้ อื สาสน์ จากพระเจ้าที่จะช่วยให้ปกปอ้ งเมืองน ้ี พระยฮี ูดา้ จงึ ไดต้ ัดสนิ ใจสรา้ งสิง่ มชี ีวิตในความฝัน โดยเร่ิมจากปนั้ ดินเหนยี วใหเ้ ปน็ รูปร่างยกั ษ์ตนนัน้ จากนน้ั ให้นำา ไปเผาไฟพรอ้ มกันนัน้ ก็ต้องเสกคาถาอาคมใสร่ า่ งของมันด้วย ยักษ์ตนนน้ั ไดม้ ีชวี ติ ขึ้นมาและพร้อมทาำ ตามทุกส่งิ ทุก อยา่ งจากเขา เขาได้ต้ังช่ือมนั วา่ โกเลม เขาไดใ้ ชม้ นั ขับไล่ศัตรทู ่ีมารุกเร้าบา้ นเกดิ ของเขาจนมชี อ่ื เสยี งโด่งดัง การจะสร้างโกเลมได้นั้นจาำ เป็นตอ้ งสลักอกั ษรคาำ วา่ “Emeth” ซงึ่ แปลว่า “สัจจะ” ตามแขน ขา และ หัวของมนั ซ่งึ เมื่อใดท่ีอกั ษรเหลา่ น้ีถกู ลบออกจากตัวของมนั โกเลมจะถูกทาำ ลายลงในทันที นอกจากน้ีโกเลมยงั สามารถใช้วตั ถดุ บิ อย่างอน่ื สรา้ งข้นึ มาไดเ้ ชน่ แก้ว ไฟ เหลก็ เป็นตน้ ด้วย “ออรก์ ลุ ลี” (Orculli) ซง่ึ เปน็ ชื่อของยักษก์ ินมนุษยใ์ นความเช่ือของชาวอิตาลี ความหมายในช่อื ของมัน กค็ ือ “ชอบกินเน้อื ” มันกินเนื้อทุกสิ่งทกุ อยา่ งไมเ่ ว้นแมแ้ ต่เนือ้ ของพวกเดยี วกนั เอง เล่าว่าเจ้ายกั ษ์สายพนั ธ์นุ ี้เปน็ พนั ธุเ์ ดยี วกับทอี่ ยูใ่ นนิทานเร่อื ง “แจ็คผูฆ้ า่ ยักษ”์ ด้วย เพราะว่าพวกมนั จะมีอาณาของตัวเองตัง้ อยู่บนก้อนเมฆ ซงึ่ พวกมนั จะลงมาหาเน้อื มนุษย์ก็ตอ่ เมื่อพวกมนั ขาดแคลนอาหารบนนั้นเท่านน้ั และคราใดทพ่ี วกมนั ลงมาเหยียบ พ้ืนดนิ มนษุ ย์และสตั ว์ต่างๆ จาำ นวนมหาศาลก็จะถกู มนั จบั กลับข้ึนบนปราสาทของมัน เพอ่ื ตุนเสบยี งไวท้ ำาอาหาร ยามทมี่ นั หวิ “โกไลแอธ” (Goliath) เปน็ ตาำ นานความเชอ่ื ของชาวกรีกวา่ กันวา่ มันเป็นลูกคร่งึ มนุษยแ์ ละยกั ษ์ทมี่ ี ร่างกายสงู ใหญ่ถึง 270 เซนติเมตร อีกทง้ั ยงั มพี ละกาำ ลังมหาศาลด้วย นอกจากน้ีมนั ยงั มคี วามเชย่ี วชาญเร่ืองอาวธุ เปน็ อย่างมากอกี ดว้ ย คร้งั หนึง่ โกไลแอธเคยไดต้ ่อสกู่ บั เดวทิ ซึง่ กำาลงั จะได้ขนึ้ เปน็ กษัตรยิ ์แหง่ อิสราเอล (เชือ่ ว่าเดวิ ทก็คอื บุคคลทอี่ ยบู่ นไพค่ งิ โพธ์ิดำาน่ันเอง) โกไลแอธได้พลาดทา่ ใหแ้ ก่เดวทิ และถูกสงั หาร “ไซคลอปป”์ (Cyclop) ยักษต์ าเดยี วในเรือ่ งเล่าของเทพปกรณมั กรีก ซ่งึ เมอื่ ครัง้ หนึง่ ยักษต์ าเดียว เหล่านเ้ี คยถกู เทพยูเรนสั กักขงั ไว ้ จนกระทั่งเทพเจา้ ซสุ ไดป้ ลดปลอ่ ยพวกมนั ออกมา พวกมนั จงึ ตอบแทนราชาแห่ง โอลิมปัสดว้ ยการตอี าวุธให้แกบ่ รรดาเทพเจา้ เชน่ สามงา่ มของโปไซดอน สายฟ้าใหแ้ กซ่ ุส หมวกล่องหนแกฮ่ า เดส ทั้งน้พี วกมันยงั เปน็ ลูกมือใหแ้ กเ่ ฮเฟสตัส หรอื เทพเจา้ แหง่ การตอี าวุธน่ันเอง แตส่ ดุ ท้ายพวกมันก็ถกู เทพเจา้ อพอลโลหรอื เทพแห่งการพยากรณ์สงั หาร ทัง้ นยี้ งั มีไซคลอปป์บางกลุ่มเปน็ ลูกหลานทเ่ี กดิ จากโปไซดอนและนาง พรายนาำ้ อกี ด้วย นอกจากชาวโรมันและชาวยโุ รปทม่ี คี วามเช่อื ตอ่ ยกั ษ์แล้ว ยังมยี ักษฝ์ ง่ั ญีป่ ุ่นท่พี วกเขาเรียกกนั ว่า “โอ น”ิ (Oni) ซง่ึ พวกมันจะมรี า่ งกายอว้ นและสงู ใหญ่ ผิวพรรณของพวกมนั มีต้งั แตส่ ีฟา้ แดง เหลอื ง จะอยูก่ ันเปน็ กล่มุ พวกมันจะออกไล่ล่ามนุษย์มากนิ เปน็ อาหาร อาวธุ ประจำาตวั ของพวกมนั ก็คือ กระบองเหลก็ ยักษ ์ โดยโอนจิ ะมชี ือ่ เสียงโด่งดังทเี่ มืองโนโบริเปซึ จงั หวัดฮอกไกโด ในขณะทเี่ มืองโอกะ ชาวเมอื งจะเรียกยักษช์ นดิ น้วี า่ “นามาฮาเกะ” ทุกๆ ปีชาวญ่ปี ุ่นจะจัดเทศกาลปาถั่วไล่ยักษ์ เพราะเชอ่ื วา่ ยักษเ์ ป็นสัญลกั ษณ์ของความชวั่ ร้ายมาต้ังแต่ยุคโบราณ จงึ สมควรจะกาำ จัดให้ออกไปจากบ้านเรอื น 143
“โกเลม” “ออรกุลลี” (Golem) (Orculli) “โอน”ิ “ไซคลอปป” (Oni) (Cyclop) 144
บทท่ี 13 แมมดใจรา ย ลงุ โบนฟิ าซคิ ัสหลับไปเป็นทีเ่ รียบรอ้ ยไปแลว้ ผมแอบมองผ่านช่องประตหู ้องของผู้ปกครองของผม เพื่อใหแ้ นใ่ จวา่ แกนน้ั หลับสแู่ ดนนทิ ราสนทิ แลว้ จริงๆ จากนัน้ ผมหนั ไปมองยังปฏทิ นิ ทแ่ี ขวนอยู่ในหอ้ งน่ังเลน่ วันนี้เป็นสำาคญั ท่ผี มไตรต่ รองอยู่นานหลายวนั นับ ต้งั แตว่ นั งานเลีย้ งรวมภตู วา่ จะเสี่ยงทาำ ดีไหม แต่ในที่สดุ ผมก็รวบรวมความกล้าท้ังหมด ตดั สินใจแนว่ แน่นว่าผมจะ ลองออกไปเอามนั กลับมาใหไ้ ด้... เพอ่ื เอาหยดนำา้ แห่งดวงจนั ทรก์ ลบั มาน่ันเอง อำานาจของมนั จะสามารถนำาเพ่ือสมาชิกคนใดคนหนึง่ ในครอบครวั ของผมกลบั มาได ้ น่าเสียดายท่ีมนั สามารถชบุ ชวี ิตไดแ้ ต่เพยี งคนเดียว ถึงกระนั้นมนั กย็ ังจะดีกว่าท่ตี อ้ งสญู เสียพวกเขาไปตลอดกาล “คร่อกกกกกกก...!” แชร์ตนอนหรากรนเสยี งดงั อย่กู ลางหอ้ งนั่งเล่น หลายวันมานเ้ี ขามาอาศยั อยใู่ นบ้านผมโดยไมม่ ใี คร อนญุ าตราวกบั เปน็ บ้านของตวั เอง หลงั ๆ มานี้ลุงโบนิฟาซิคัสกไ็ ม่ไดต้ ำาหนิตเิ ตยี นเร่อื งทีป่ ีศาจตวั แดงถือวิสาสะ มาใช้พื้นทีใ่ นบา้ นเรา อนั ท่ีจรงิ พวกเราเริม่ สนทิ และเข้าขากันอยา่ งประหลาด ลุงโบนฟิ าซิคสั เริม่ สอนแชรต์ ใน การทำาไปปจ์ ากท่อนไม้ ซึง่ เป็นครัง้ แรกท่ผี มเหน็ แชรต์ สงบปากและต้งั ใจเรียนในสิ่งทีค่ ุณลุงผมสอน ผมคอ่ ยๆ ย่องเท้าข้ามตัวของแชร์ตให้เงยี บกริบท่สี ดุ แชรต์ พลิกตวั ในจงั หวะนัน้ พอดีเลก็ นอ้ ย ทาำ เอา ผมตอ้ งรีบกระโดดขา้ มเขาไปอยา่ งรวดเร็ว เพราะเขาเกือบจะทับเท้าผมเขา้ ผมสอ่ งสายตามองภายในบ้านเปน็ คร้ัง สุดท้ายกอ่ นที่จะเปิดประตใู หเ้ บาทีส่ ดุ และเดนิ ออกจากบา้ นไป เท้าของผมก้าวอยา่ งฉบั ไวเพอื่ ไปสู่ทห่ี มาย หลายวันทีผ่ า่ นมา ผมออกสำารวจพน้ื ท่ีในปา่ เพยี งลาำ พงั เพ่ือ หาที่ตั้งของถา้ำ แมม่ ดตามคำาบอกเลา่ ในบันทกึ ของลุงโคไมค ์ จนในทีส่ ดุ ผมกพ็ บถำา้ แหง่ หนึง่ ท่ีแสนนา่ กลวั ดงั กล่าวอยู่ ในปา่ สว่ นลึกทส่ี ุดเทา่ ท่ีผมเคยเข้าไป ถงึ กระนัน้ ในวนั น้นั ผมกต็ อ้ งกลบั บา้ นในทนั ท ี เพราะไม่มีประโยชนอ์ ะไรที่จะ เข้าไปในถำ้าท่ีมแี ม่มดรา้ ยในวนั อื่นท่ไี ม่ใช่วันท่ีดวงจนั ทร์จะปลดปลอ่ ยหยดนาำ้ แหง่ การฟน้ื คนื ชีพ ผมฉลาดพอทจ่ี ะทาำ เคร่อื งหมายนาำ ทางไปยงั ถำา้ แหง่ นน้ั เพือ่ ที่จะไดไ้ ม่หลงในเวลาคา่ำ คนื ถงึ กระน้นั ใน ความมดื มดิ ทกี่ ลนื กินทกุ สง่ิ ทกุ อย่างรอบข้างกท็ ำาใหผ้ มหาเครื่องหมายเหล่าน้นั อย่างยากลำาบาก “ฮูก...ฮูก” นกฮกู สง่ เสียงมาจากท่ไี หนผมไมอ่ าจทราบ เสียงของมันทาำ ให้บรรยากาศชวนน่าขนลกุ เขา้ ไปอกี กิง่ ไม้บนตน้ ไมข้ ยับไปมาตามแรงลมราวกบั กรงเล็บปศี าจท่ีกาำ ลงั เรยี กให้ผมเข้าไปหา แมค้ วามหนาวจะ ครอบคลุมรอบตวั ผมกลบั มาเหง่อื ไหลโซมราวกับอยกู่ ลางแดด มนั คอื เหง่อื แหง่ ความสะพรึง ผมไดแ้ ต่หวงั วา่ คนื น้ี ผมจะไม่พบเวอโคลาคาสตวั ใหมอ่ อกมาลา่ เหยอื่ เหมอื นกับเมือ่ วนั กอ่ น ผมใชเ้ วลาสองเทา่ จากปกตไิ ปส่ทู ีห่ มาย ในท่สี ุดผมกย็ ืนจงั ก้าอยหู่ นา้ ปากถ้ำามรณะ ลมโหยหวนดงั อยูป่ ากทางเข้าเสมอื นกบั ปากของมังกร มนั ย่งิ ลดความกลา้ ของผมทีเ่ หลือเท่ากบั น้ิวกอ้ ยของผม ผมลงั เลและนกึ เปลีย่ นใจอยู่จะหวนกลบั ไปยงั บ้านอันแสนอบอ่นุ และปลอดภยั ดไี หม “อาำ นาจของหยดนำา้ แหง่ ดวงจนั ทร์สามารถฟ้นื คืนชีพคนตายได”้ เพยี งคาำ ๆ น้ที ี่รั้งผมไว้ไม่ให้ผมยอ้ น กลบั มันดังกึกกอ้ งซาำ้ ไปซาำ้ มา รู้ตัวอกี ทผี มกก็ า้ วเทา้ เข้าไปขา้ งในแล้ว ภายในถา้ำ มีเพียงความเงียบราวกับโลกแห่งความตาย ทกุ ย่างกา้ วผมหนักอึง้ ผมปรับสายตาใหเ้ ขา้ กบั ความมดื จนสามารถมองเหน็ ผนังรอบถำา้ ไดเ้ ลือนราง มีดวงตาเล็กๆ หลายค่จู ับจ้องผมมาจากบนเพดานถ้าำ พวกมัน 145
คือดวงตาของค้างคาวดดู เลือดทหี่ ้อยหวั อยูน่ ั่นเอง “อืยยยยยย” ผมอุทานเสียงแปลกเม่ือมีบางอย่างกระโดดขยกุ ขยยุ มาเกาะบนเทา้ ของผม ผมสะบัดเทา้ ทนั ควนั ก่อนที่จะทันไดเ้ หน็ วา่ มนั คอื อะไรด้วยซ�้ำ ผมเดาว่าหากไม่ใช่แมงมมุ กอ็ าจจะเปน็ ตวั ทากดูดเลือดกระมัง ผม ไมร่ อที่จะหาค�ำ ตอบ จากนัน้ ผมยง่ิ กา้ วเท้าฉบั ไวย่ิงขนึ้ เพราะกลัววา่ มนั จะกลบั มาเกาะตามร่างกายของผมอกี การคน้ หาของวิเศษภายในถำ�้ ได้ดำ�เนนิ ผ่านมาราว 20 นาทเี หน็ จะได้ จนเมอ่ื ผมหนั กลับไปยงั ทีท่ ่ผี มเขา้ มา ผมกไ็ มอ่ าจจะเห็นปากถ�้ำ ได้อีกต่อไปแลว้ เพยี งสักพักเบือ้ งหน้าของผมกม็ แี สงรบิ หร่ี มันท้ังท�ำ ให้ผมอนุ่ ใจและ หวาดไหวอยไู่ มใ่ ช่นอ้ ย ผมตระหนักดีวา่ ปลายทางของแสงน้ัน จะต้องเป็นแสงทถ่ี กู จดุ โดยเจ้าของถ้ำ�อย่างแนน่ อน “ฮี.่ .. ฮี่...” เสียงหัวเราะแหลมสูงดงั สะท้อนผนังถำ้�สง่ มายงั ผม แนน่ อนวา่ เสยี งนี้จะเป็นของคนอ่นื ใดไมไ่ ดน้ อกจาก เจา้ ของถ�ำ้ ทผี่ มบุกรุก แทนท่ีผมจะมงุ่ หน้าไปตามทางเดนิ ตอ่ ไป ผมเลอื กที่จะหาเสน้ ทางใหมแ่ ทน ซงึ่ ดูเหมอื นโชค ดีจะเป็นของผม เมื่อผมแหงนหน้ามองข้ึนสูงและพบวา่ มที างเดนิ เลก็ ๆ พอสำ�หรับเท้าอันจิ๋วของผมอยผู่ นงั ถ�ำ้ ด้าน ขา้ ง ผมใช้น้ิวจบั ยดึ ก้อนหนิ ผนังและดงึ ตัวเองขึ้นไปยังทางเดนิ ดงั กล่าว ผมภาวนาแตเ่ พียงวา่ ทางเดนิ ทเ่ี ลยี บกับเสน้ ทางหลกั ของถ้�ำ นจ้ี ะยาวพอใหผ้ มไปสู่จดุ หมายสดุ ท้าย “ใกลจ้ ะเที่ยงคนื แล้ว” ผมหยุดพักเมอ่ื ขนึ้ มาถึงบนทางเดนิ กอ่ นจะดึงเอานาฬิกาพกของลุงโบนิฟาซิคัสขึน้ มาดู น้ันหมายความ วา่ ผมมีเวลาอีกไม่มากทีจ่ ะไปเอาหยดน้ำ�แห่งดวงจันทร์กอ่ นที่มนั จะรว่ งสูบ่ นพนื้ ดนิ และสลายไป ผมจงึ ก้าวเทา้ ม่งุ ต่อไปพร้อมกบั ก้มหัวตำ่�เพือ่ ซอ่ นการมาเยือนของผมไปดว้ ย กอ๊ ง แก๊ง ก๊อง แกง๊ เสยี งโลหะเสียดสีดังมากอ่ นภาพ มันสรา้ งความกลัวอย่างไมม่ เี หตุผลใหแ้ กผ่ ม จนเมือ่ วิสยั ทัศนผ์ ม กระจ่างที่มาพรอ้ มกับคบเพลงิ ทีว่ างล้อมรอบใจกลางถ�ำ้ มันคอื โซต่ รวนที่หว้ ยระโยงรยางคม์ ากมายอยบู่ นเพดาน ถ�ำ้ นน่ั เอง แรงลมหนาวจากนอกถ้�ำ พดั ผ่านเข้ามา จนพวกมันโบกไปมาอยกู่ ลางอากาศ ไม่ใช่วา่ ปลายโซ่เหลา่ นนั้ จะ ปราศจากส่งิ ใด เพราะมีชิ้นส่วนของสตั ว์หรือไมก่ ็ร่างของสตั วเ์ ต็มตวั ตายแลว้ ถูกแขวนอยู่ทป่ี ลายตะขอโซ่ ทว่าผม เกือบเผลอร้องออกมาดว้ ยความตกใจ เมื่อเหน็ ปลายโซ่บางเสน้ มีสนิ้ ส่วนของมนุษยแ์ ขวนอยดู่ ว้ ย กล่ินรอบข้างของ ผมมีทั้งเหมน็ อบั ผสมไปกบั กลิ่นเหมน็ คาวของศพและของเน่าทท่ี บั ถมมากมาย ปุดๆๆ รอบลอ้ มไปดว้ ยซากศพ ณ จดุ กึง่ กลางคือหม้อน้�ำ สดี �ำ ทะมนึ ขนาดสามคนอวบลอ้ มต้งั โดดเดน่ ภายใน หมอ้ มนี ำ้�สโี ลหิตเดือด สรา้ งความสงสยั ให้แก่ผมวา่ มันคอื น�ำ้ เลอื ดจริงๆ หรือเพียงแคม่ สี เี หมือนเท่านน้ั ของเหลว ภายในหม้อปะทเุ กดิ ฟองแตกไมเ่ ป็นจงั หวะ ผมกลืนน้�ำ ลายอกึ ใหญเ่ มอ่ื เหน็ นอกจากของเหลวแล้ว มีชิ้นส่วนของ สิง่ ทีเ่ คยมชี วี ิตลอยขอดอยู่ผิวนำ�้ ผมแทบไมต่ อ้ งเพ่งนานก็พอจะเดาได้ว่าต้องมีซากศพของมนษุ ยอ์ ยูใ่ นนั้นอยา่ ง แนน่ อน ไม่ไกลกนั นน้ั มีกองเศษซากของกระดูกทบั ถมเป็นกองพะเนดิ ราวกบั ภเู ขาจำ�ลอง โป๊ก! ไหลผ่ มสะด้งุ เมอ่ื เสียงของหนักบางอย่างอัดกระแทกกับอะไรบางอยา่ ง ผมหร่ตี ามองไปตามเสยี งก็ พบวา่ ท่ีมมุ มืดของจดุ หนึ่ง มรี ่างสงู ก�ำ ลังขยับไปมา ผมเห็นเพยี งด้านหลงั ก็พอรู้วา่ คนคนน้นั กค็ อื เจา้ ของถำ้�แห่งน้ี ผมสีดอกเลาของนางยาวจนเกือบถงึ กน้ มันย่งุ เหยงิ ราวกบั ไมก้ วาดพังๆ อันหนึง่ ไมต่ อ้ งใหล้ ุงโคไมค์มายนื ยันผม ก็ทราบได้ทันทีว่านางคอื แม่มดหรอื แบล็ค แอนนิสในต�ำ นานนั่นเอง 146
โปก๊ ! อีกครั้งทีเ่ สียงท�ำ ผมตกใจ คราวนผี้ มพอรู้ถึงทม่ี าของเสียงวา่ มันคือปังตอทนี่ างเง้ือข้ึนเหนือหวั ก่อนจะ ทิ้งด่ิงลงบนเขยี ง นางท�ำ เช่นเดมิ อยู่หลายรอบระหวา่ งนัน้ ก็หัวเราะกล้ัวคออย่างช่ัวร้ายไปด้วย จนมคี รง้ั หนึง่ ที่ชนิ้ ส่วนของสัตวห์ รือคนที่นางกำ�ลงั สับอยกู่ ระเดน็ หลน่ ลงมาจากโตะ๊ แบล็ค แอนนิสหยดุ มอื กอ่ นทจ่ี ะย่ืนมอื อนั ยาว เฟื้อยอยแู่ ลว้ เกบ็ ช้ินส่วนนัน้ โดยทีไ่ ม่ต้องงอเข่าหรอื กม้ ตัวลงเก็บเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ปกติใครได้เหน็ ขนาดน้กี ค็ งจะตอ้ งเปลยี่ นใจหนั หลังกลับทนั ทีแล้ว ผมกเ็ กอื บจะท�ำ ตามความคิดนน้ั เชน่ เดยี วกนั กระนั้นผมกย็ งั ท�ำ ตวั เองให้ใจกลา้ และเลือกท่จี ะเดนิ ไปโดยทไ่ี มม่ องสิ่งทน่ี างกำ�ลงั ท�ำ อยู่ กุก... กุก... กกุ ! เท้าเจา้ กรรมท�ำ พลาดจนได้ ผมเผลอไปก้าวเตะโดนหนิ ก้อนเล็ก จนมันกลิง้ รว่ งกระทบผนงั หนิ ไปถึงหนิ เกดิ เสียงดงั ข้ึน แบลค็ แอนนสิ ทีก่ �ำ ลงั จะลงมดี หยุดชะงกั มนั กลางอากาศ ผมรีบหมอบราบกับพ้นื ทางดินใหต้ วั เล็ก ที่สุด ต่อให้ผมหลบพ้นสายตานางไปได้ กระนนั้ ไมม่ ที างท่ีนางจะไม่ไดย้ นิ เสียงเมอ่ื ครนู่ ี้อย่างแนน่ อน นางหันศรี ษะ มาเพยี งครงึ่ เดยี ว “ดีจรงิ ๆ ท่จี ูๆ่ กม็ แี มลงโง่บนิ เข้ามาติดในใยแมงมมุ ของข้า” นางพูดเสยี งแหลม ทำ�ให้ผมขนลุกกลวั แมม่ ดรา้ ยค่อยๆ หนั มาทงั้ ตัว เผยใหผ้ มเห็นใบหน้าท่ีเหยี่ วย่นทกุ อณผู วิ แขนของนางยาวจนสามารถแตะพน้ื โดยไม่ ไม่ตอ้ งก้มลงแมแ้ ตน่ อ้ ยก็ได้ เสื้อผ้าของนางเปน็ เส้อื คลมุ ยาวสขี าวสลบั ด�ำ มีรอยเลอื ดทัง้ สดและแหง้ กรงั ปะปนอยู่ บนเส้ือผา้ นางมากมาย บ่งบอกถึงเหยือ่ ทีน่ างเคยสงั เวยชวี ติ มาแลว้ คร้ังไมถ่ ้วน ทุกอย่างดูไมน่ า่ กลัวเลยเมื่อเทียบ กบั สง่ิ ทน่ี างใชแ้ ทนผา้ คลุมหัวและไหล่ มันคือหนงั หน้าของมนุษยท์ ี่น�ำ มาเยบ็ ตดิ กนั นั่นเอง! “ออกมาซะดๆี เจา้ คนไร้มารยาท!” แม่มดร้ายกรดี รอ้ ง “ไม่ตอ้ งท�ำ ให้เสยี เวลามากหรอก ชา้ เรว็ ยังไงเจา้ ก็ต้องกลายเป็นอาหารใหข้ า้ อยู่ด”ี คำ�ประกาศของนางย่งิ ทำ�ให้ผมตอ้ งไม่ยอมจ�ำ นนอย่างโดยดเี ลย แบลค็ แอนนิสหันรหี นั ขวางมองหาผม ตัวผมน้นั แข็งทื่อไม่กล้าจะขยับแมแ้ ตป่ ลายนว้ิ จะมานึกเสียใจตอนนีก้ ็คงจะ ไมท่ นั การแล้ว ครดื ... ครดื ... ปลายมดี ปังตอในมือนางลากกับพื้นหนิ เกดิ เป็นเสียงกรดี แทงเข้าไปในหัวใจผม นางยิงฟนั ท่แี หลมคม ราวกับปลาฉลามไปรอบทุกทศิ ทาง นางยา่ งเทา้ อยา่ งสขุ มุ เดินผ่านหม้อต้มมือ้ ค่ำ� ซงึ่ เลยจุดทีผ่ มซ่อนตัว ผมตดั สนิ ใจชนั เข่าและยอ่ งตรงต่อไป ฉับพลนั น้ันเองท่รี าวกับนางไดย้ นิ เสียงกล้ามเน้อื การขยบั ตัวของผม แบลค็ แอนนสิ หัน คอ 180 องศาควับมาทางผม “อยตู่ รงนน้ั เอง!” นางตวาดเสยี งล่นั รอบมอื ทวี่ ่างเปลา่ ของนางเกิดประกายไฟฟา้ นางเขวี้ยงก้อน ไฟฟา้ อนั เกดิ มาจากเวตมนตรด์ �ำ มาทางผม ผมซง่ึ ไมม่ ีพนื้ ทพี่ อทีจ่ ะหลบไปไหนทันต้องใชม้ ือป้องกนั ตัวเอง โชคดที ี่ การโจมตีของนางไม่ถูกตัวผม กระนั้นในความโชคดีก็ยังเป็นความโชคร้ายของผมอยู่ดี ทสี่ ายฟา้ น้ันท�ำ ลายพ้นื ทาง เดินที่ผมเหยียบจนพงั ถล่มลงมาพรอ้ มกบั ร่างของผม ตัวผมถูกหินบาดจนเกิดแผลเล็กแผลน้อยเป็นจำ�นวนมาก “ฮี่ ฮี่ คิดเหรอว่าจะหนขี า้ พ้นเจา้ โง”่ แมม่ ดปรามาสผมกอ่ นจะสาวเท้ามาหาผม ผมรีบลุกข้ึนยืนสองขา เม่ือกลบั ต้ังหลกั ไดผ้ มหนั ซา้ ยทขี วาที เพ่อื เตรยี มหาทางหนี “ขา้ กน็ กึ ว่าเปน็ มนุษยห์ น้าโง่ที่ไหนที่เขา้ มาในรังขา้ ท่แี ท้กเ็ ป็นแค่ภตู นำ�้ วอดนกิ น่นั เอง” นางกล่าว รู้จกั ในเผ่าพนั ธข์ุ องผมเม่ือมองดูผมชดั ๆ ผมยงั คงสนใจแต่จะมองหาทางหนีโดยทีจ่ ะไม่มองแมม่ ดแต่อย่างใด “กด็ เี หมือนกนั วันนขี้ ้าจะไดล้ องกนิ เน้อื ภตู นำ�้ ดสู กั ครั้งวา่ มนั จะอร่อยสักแคไ่ หน” 147
Search
Read the Text Version
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
- 106
- 107
- 108
- 109
- 110
- 111
- 112
- 113
- 114
- 115
- 116
- 117
- 118
- 119
- 120
- 121
- 122
- 123
- 124
- 125
- 126
- 127
- 128
- 129
- 130
- 131
- 132
- 133
- 134
- 135
- 136
- 137
- 138
- 139
- 140
- 141
- 142
- 143
- 144
- 145
- 146
- 147
- 148
- 149
- 150
- 151
- 152
- 153
- 154
- 155
- 156
- 157
- 158
- 159
- 160
- 161
- 162
- 163
- 164
- 165
- 166
- 167
- 168
- 169
- 170
- 171
- 172
- 173
- 174
- 175
- 176
- 177
- 178
- 179
- 180
- 181
- 182
- 183
- 184
