แม้เร่ืองจะยงั คงพศิ วงงงงวยส�ำ หรับเธออยู่บา้ ง แตเ่ ดก็ หญิงกร็ ูส้ กึ อนุ่ ใจไมใ่ ช่น้อยท่ีรูว้ ่าตนเองมวี ญิ ญาณ ผพู้ ทิ ักษ์คอยตดิ ตามอยู่ เดก็ หญงิ เผยรอยย้มิ จางๆ บนใบหนา้ ก่อนจะพดู ออกมาเบาๆ ว่า “ขอบคณุ คณุ ผ้พู ิทักษเ์ ฟเบียน” ผมเปน็ คนเดยี วทไี่ ด้ยินคำ�กลา่ วขอบคุณคร้งั น้ี รอยยิม้ ของผมท่ีกำ�ลงั เบ่งบานได้หบุ คลายไปจากใบหน้า ของผม สีเขยี วๆ บนหนา้ ของผมเปลย่ี นจากเป็นสแี ดงระเรอ่ื หัวใจของผมเร่ิมเต้นแรงขึน้ จากปกติเล็กนอ้ ย มนั เปน็ ความร้สู กึ ปลาบปลืม้ ปนกบั ความเขนิ อายที่ผมอธิบายไม่ถูก ผมมองเงยไปยงั รอยแยกของไม้ซ่งึ ตรงกับต�ำ แหนง่ ที่ เห็นแผ่นหลงั ของชาช่าพอดี ใจคออยากจะเผยตัวตนผู้ชว่ ยเธอในคร้งั นี้ วา่ เขาผนู้ น้ั จรงิ ๆ แล้วไม่ไดช้ อ่ื เฟเบยี นอย่าง ท่เี ดก็ หญงิ เขา้ ใจ แตท่ วา่ ชอ่ื ฟรานซิสคัส ต่างหาก... “ว้าววววว คุณพอ่ ดนู ั่นสิคะ” จูๆ่ ชาช่ากก็ รีดรอ้ งด้วยความต่นื เต้นกบั อะไรบางอย่าง ทำ�เอาผมพลกิ รา่ งมองยงั สิง่ ทเ่ี ดก็ หญงิ กำ�ลงั รอ้ งเรยี กใหค้ นเปน็ พอ่ ดู ในตอนแรกผมไมส่ ามารถมองเห็นอะไรได้เลย จนกระทง่ั ผมต้องย่นื หวั ออกมาพ้น ด้านขอบของเกวียน ทันทีท่วี ิสัยทศั น์ของผมสามารถมองเหน็ ไปไดก้ ้าวไกล ภาพเบอ้ื งหนา้ ก็สะกดใหผ้ มแน่น่งิ ราวกบั ตอ้ งเวทมนตรก์ ไ็ มป่ าน... เมืองหลวงใหญ่น่ันเอง! อาคารสงู คอนกรตี หลายสิบเมตรเบียดเสียดกันเนอื งแน่นอยูใ่ นพนื้ ทห่ี นึ่ง เสมอื นกับว่าพวกมันงอกขึ้น มามาแทนที่ตน้ ไมใ้ หญ่ทเ่ี คยอยู่ตรงนั้น มีนกน้อยโบยบนิ โฉบไปโฉบมาอยู่รอบเมือง แต่จุดเดน่ ทส่ี ดุ ภายในเมืองแหง่ น้คี งตอ้ งยกใหโ้ บสถส์ งู ที่มีปลายแหลมเปน็ ยอด เสยี งระฆงั ดังกงั วานไปท่ัวทั้งดินแดนราวกบั วา่ คนท้งั โลกสามารถ ได้ยิน วนิ าทนี ้นั มสี ายลมทบี่ างเบาพัดผา่ นกายของผม หัวใจของผมเตม็ ไปดว้ ยความปลาบปลมื้ ผสมผสาน กบั ความต่นื เตน้ ผมดใี จเสยี เหลือเกินท่ตี ัดสนิ ใจก้าวเท้าออกมาจากทะเลสาบทเ่ี ปน็ บา้ นอนั แสนน่าเบอื่ และลุง แกๆ่ จอมขบ้ี ่นนนั่ “สวยจังเลยนะคะคุณพอ่ ” เดก็ หญงิ เองก็ดูจะมคี วามรสู้ กึ เชน่ เดียวกับผม เธอกระโดดโลดเตน้ อย่บู นทีน่ ่งั ราวกับลิงทโมนที่ไดอ้ อก มาจากกรง “ระวงั จะตกเกวียนนะลูก” ผเู้ ปน็ พ่อกล่าวเตือน เขาพูดน�้ำ เสียงนุ่มนวลไม่ไดก้ ระโชกโฮกฮากแต่อย่างใด ชาช่าจึงเชอื่ ฟังบิดาแตโ่ ดย ดีและหยดุ กระโดดชวั่ คราวก่อนจะมองตรงไปยังเมอื งหลวงใหญ่ “แกว้ เจียระไนชั้นดเี ชญิ ทางนี้เลยจา้ !” “พรมครับพรม พรมของดจี ากแดนตะวันออกกลาง!” “เมอื งของเราตอ้ งการทหารกล้าเช่นคณุ เชิญสมคั รเป็นทหาร เพอื่ รบั ใชก้ ษัตริยข์ องท่าน” ภายนอกทวี่ ่าต่นื ตาแล้ว ภายในเมืองแห่งนี้ย่ิงขยายความรูส้ ึกตา่ งๆ กอ่ นหน้านีข้ องผมขน้ึ ไปอีกหลาย สบิ เทา่ นอกจากผคู้ นตามทอ้ งถนนจะขายสินคา้ ที่หาซอ้ื ในหมู่บ้านไอแวนไมไ่ ดแ้ ลว้ พวกเขายงั สวมเครอ่ื งแต่งกาย สีฉูดฉาดแปลกประหลาดอย่างไม่ผมไม่เคยพบที่ไหนมากอ่ น กระนน้ั มันกด็ เู ตะตาและทันสมัย จนผมก็อยากไดเ้ ปน็ ของตวั เองเช่นกัน ยิง่ จำ�นวนผคู้ นทีเ่ ดินไปมาภายในเมืองก็เยอะจนนบั ไม่ถว้ นกันเลยทีเดยี ว “เราทิ้งเกวียนไว้ตรงนีแ้ ละเดนิ กนั ไปจากตรงนกี้ นั ” อองเดรยส์ รปุ ก่อนจะหยดุ เกวยี นทพี่ น้ื ดนิ โลง่ ณ จุดหนึ่ง ชาช่าพยกั หน้าอยา่ งเช่ือฟงั สว่ นผมก็คาดการณ์ไวแ้ ล้ววา่ ต้องมีตอนน้ีแน่ ผมจงึ ได้เตรยี มเอาผา้ คลมุ หวั ผืน 51
เดมิ ทีใ่ ชก้ ่อนหนา้ นม้ี าด้วย หลังจากอองเดรย์ผกู เกวียนไวก้ ับข่ือไมข้ า้ งทางเรยี บรอ้ ยแลว้ สองพอ่ ลกู กอ็ อกเดนิ เขา้ ไปในใจกลาง เมอื ง ผมท้งิ ระยะเวลาให้พวกเขาออกหา่ งไปได้สักเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะออกจากทซี่ ่อน “วา้ ยยยย ตัวอะไรเนี่ย!?” ขณะทีผ่ มไมท่ นั ได้ระวงั ตวั ผู้หญิงวัยกลางคนรอ้ งตกใจที่เห็นผมเขา้ เธอร้องลั่นเสยี งแหลมด้วยความ ตกใจท่พี บเจอวอดนกิ ตวั เปน็ ๆ เชน่ ผม กอ่ นทผ่ี มและเธอจะวิง่ หนีไปคนละทิศทางดว้ ยความกลัว จงั หวะเดยี วกนั น้ันผมก็รีบเหวี่ยงผ้าคลุมขนึ้ หวั เพ่อื ปกปิดอตั ลกั ษณค์ วามเปน็ ภูตของตนไว้ ตอ่ ใหเ้ จ้าหล่อนไปเรียกคนใหม้ าดผู ม ผมก็คงหายเข้าไปในฝงู ชนแล้วละ่ “ฟ.ู่ .. เผลอไปหน่อย ต้องระวงั ตัวใหม้ ากกว่านีแ้ ลว้ ล่ะ” ผมต�ำ หนิตนเองเล็กน้อย ยังดีท่ผี มยังแก้ไข สถานการณไ์ วไ้ ดท้ ันถ่วงที แตท่ ว่า... แม้ว่าผมจะว่ิงไปทางเดียวกับทีช่ าชา่ กับพอ่ มงุ่ กระน้นั ด้วยความหนาแนน่ ของผคู้ นท่ีเดนิ ไปมาบวกกับ รา่ งกายทีเ่ ตี้ยแคระของผม ทำ�ให้ผมไม่สามารถมองหาพวกเขาไดเ้ จอ “ชาชา่ หายไปไหนแล้วล่ะนี่ ?” ผมหนั มองซา้ ยทีขวาที ขณะที่เทา้ ยังคงก่งึ วง่ิ กง่ึ เดินไปพร้อมๆ กนั จนกระทง่ั ผมฝา่ ฝงู ชนมาถึงจัตุรสั เลก็ ๆ ที่มรี ปู ปน้ั ของชายผู้หน่ึงท่ผี ายมอื ขนึ้ ฟ้า แสดงถงึ ความสำ�คญั ท่ีเขาผู้นเ้ี คยกระท�ำ เมือ่ คร้งั หนงึ่ จนชาวเมือง ต้องสรา้ งอนุสาวรยี ข์ องเขาอย่ทู ก่ี ลางจัตรุ สั แห่งนี้ ผมว่งิ ปราดเข้าไปยังฐานคอนกรตี ท่ีเปน็ ฐานยกสูงของรปู ป้นั ก่อน จะปีนขึน้ ไป เพื่อจะพาตัวเองใหอ้ ยูท่ สี่ ูงเพ่ือมองหาสองพ่อลกู เปล่าประโยชน.์ .. ผมคลาดกบั พวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว ผู้คนนับรอ้ ยละลานตาผมจนผมรสู้ ึกลายตา ผมไมส่ ามารถระบุได้ วา่ อองเดรยแ์ ละชาชา่ อยู่ทีไ่ หน ซำ้�รา้ ยจัตรุ ัสแห่งนีก้ ย็ ังแบ่งถนนทางแยกออกไปอีกราว 5 สาย จากความร้สู ึกสนกุ ต่นื เตน้ เปลี่ยนมาเปน็ ความรู้สึกหวาดวติ กทันที “จะไปทางไหนดลี ่ะเนย่ี ?” ผมถามตัวเองอย่างหมดหวงั “นีเ่ ธอ! ข้ึนไปปนี บนรปู ปั้นแบบนน้ั ได้ยังไงเลา่ !” ชายคนหนึ่งใช้ปลายไม้กระบองชแี้ ละดมุ ายงั ผม ผมไม่รรี อให้เขากา้ วมาถึงตัวผมไดท้ นั ก็รีบกระโดดลง จากฐานรูปปน้ั และตัดสนิ ใจสมุ่ ไปยังถนนเสน้ หนงึ่ ทดี่ จู ะมคี นมงุ่ หนา้ ไปเยอะท่สี ุด ผ่านไปเกอื บหนึง่ ชวั่ โมงทผ่ี มเดินตามถนนอย่างโดดเดี่ยว ผมเลี้ยวผ่านทางแยกไปราวสองสามคร้ัง ซ่งึ มนั เป็นการตัดสินใจท่ยี งิ่ ท�ำ ใหผ้ มจมลกึ ไปอยทู่ ี่ไหนกไ็ ม่รเู้ ข้าไปอีก ทา่ มกลางความสบั สน ผมเหลือบไปเหน็ ชาว เมืองท่ีก�ำ ลังเดนิ เข้าไปในโบสถใ์ หญป่ ระจ�ำ เมอื งจ�ำ นวนมากมาย “ชาชา่ อาจจะเขา้ ไปทนี่ ่นั ก็ได้” ผมคาดเดาจากนัน้ กก็ า้ วอาดๆ ไปยังผคู้ นที่ก�ำ ลงั ม่งุ หนา้ ไป ซุ้มประตดู า้ นหน้าทางเขา้ ของโบสถ์ประดดิ ประดอยไปดว้ ยรปู ปัน้ ต่างๆ นานๆ มีรปู ป้นั ของปีศาจที่มี กายเป็นมนุษยแ์ ต่ศีรษะเป็นคนกำ�ลงั อยู่ในอากบั กิริยาฟาดฟันกบั มนษุ ยท์ ใ่ี ช้ดาบเล่มยาวตงั้ รับ กระจกด้านข้างของ โบสถม์ สี สี นั ลวดลายหลายเฉดสีตง้ั แต่เหลือง ฟา้ เขียว แดง บางบานก็เป็นรปู รา่ งของนกั บญุ ในอดีตกาลในทว่ งท่า ของผมู้ าโปรด ผมถูกสะกดให้หลงใหลอยู่กบั ศิลปะของพวกมนษุ ย์อยู่ช่ัวขณะ ก่อนทจ่ี ะนึกขน้ึ ไดว้ า่ ภารกจิ หลักของ ตนนนั้ คืออะไร ผมจึงกา้ วเท้าเขา้ ไปในโบสถ์ ซึ่งเป็นคร้งั แรกในชวี ติ ของผม 52
ภายนอกแลดสู วยงามแล้ว ภายในน้ียิง่ ทวีรายละเอยี ดการตกแตง่ ที่งดงามยงิ่ กวา่ อีก มที ้ังรปู ป้นั ของ บุคคลในนิกายของพวกเขา เก้าอีต้ ัวยาวสนี ้ำ�ตาลเขม้ วางเรียงแถวนับหลายตวั โดยมีตรงกลางเปน็ ทางเดนิ ยาวทปี่ ู พรมสแี ดงสดไว้ มชี าวเมืองอยจู่ �ำ นวนนบั ไมน่ ้อยนัง่ ในท่าคุกเขา่ และประสานมอื เขา้ หากนั (ซ่งึ ผมเคยเหน็ ทา่ ภาวนา แบบนอี้ ยู่บา้ งในหมู่บา้ นไอแวน) เหนือหัวของผมนน้ั เปน็ ภาพวาดสีทมี่ ขี นาดมหึมา มันเป็นรูปของเทวทตู ผ้มู ปี ีกสขี าวราวกบั นกพิราบ จำ�นวนมากมายกำ�ลังเสพสุขอยู่บนกอ้ นเมฆ ในขณะท่เี บอื้ งลา่ งใตพ้ นื้ พิภพกค็ ือภาพปศี าจอสูรกายตัวสีม่วงสีแดง กำ�ลังทุกขท์ รมานจากไฟนรกโลกนั ตร์ ระหวา่ งก่งึ กลางของท้งั สองฝา่ ยมภี าพของชายสงู วัยผมู้ ีเคราสดี อกเลาก�ำ ลัง ยืนกางมอื ใหแ้ ด่ทัง้ สองขา้ ง ผมไมอ่ าจจะเขา้ ใจความหมายทีแ่ ทจ้ รงิ ของมันได้ แต่ก็พอเดาได้แต่เพียงว่าชายแกผ่ ู้มี เครายาวคือผูน้ �ำ ศาสดาทพี่ วกมนษุ ยเ์ หลา่ น้ีใหค้ วามเคารพนับถอื อกี จุดเดน่ ภายในโบสถแ์ หง่ น้ีคงต้องยกใหช้ ายผู้มีหนวดเคราดกด�ำ บนร่างของเขามีผ้าเพื่อปดิ ของลับอย่เู พียงผนื เดียว รา่ งกายของเขาถูกตรงึ อยู่บนไมก้ างเขนท่ีต้ังอยู่ตรงกลางด้านหลงั สดุ ของโบสถ์ ผมมองเขาด้วยความฉงนปน ความรู้สึกสงสารว่าเขาผนู้ ้คี ือใคร เพราะดแู ล้วเขาคงจะตอ้ งเจ็บปวดเปน็ อย่างมากท่ถี กู ตอกมือตอกเท้าติดอยูบ่ น กางเขนแบบนัน้ เป็นแน่ “ขอโทษนะจะ๊ ” เสยี งหญิงชรากล่าวมาจากทางด้านหลงั ของผม ไหล่ของผมสะด้งุ ด้วยความตกใจจาก เสยี งของเจ้าหล่อนเล็กน้อย ในตอนแรกผมนึกว่าเธอจับผมได้วา่ ไมใ่ ช่พวกเดยี วกบั เธอ ทวา่ เธอนนั้ กเ็ พยี งเดินผ่าน ผมไปหลงั จากท่ผี มหลีกทางให้แก่เธอ “ลองเดินหาชาชา่ ดูดีกว่า” ผมเลกิ ที่จะเดินเลาะทางเดินไปด้านทางฝ่งั ซา้ ยซ่งึ ปลอดจากผคู้ น เพ่ือไมใ่ ห้ เปน็ ทสี่ ะดุดตาของพวกมนุษยเ์ ขา้ ผมคอยๆ สอดสอ่ งมองเกา้ อี้ทีน่ ั่ง ทีละแถว แถวแล้วแถวเล่า... กระนน้ั ผมก็ยงั ไม่ พบเด็กหญิงกบั พอ่ ของเธอ จนเม่อื ผมเดนิ มาเกือบถึงบันไดยกสงู ท่ซี ึง่ วางแท่นท�ำ พิธไี วต้ รงกลาง ผมจงึ เร่มิ ทีจ่ ะหมด หวังทจี่ ะพบชาชา่ ในนแ้ี ละเตรียมทจี่ ะย้อนกลับออกไปทางเดิม “นายไมใ่ ชม่ นษุ ยน์ ีน่ า” เสยี งโพลง่ ร้องทกั ของใครบางคนทำ�ให้ผมสะด้งุ โหยงอีกครง้ั คราวน้ีผมคดิ วา่ ผมต้องถกู จับไดอ้ ยา่ งแนน่ อนแน่ กระน้นั ขณะที่ผมกำ�ลังหนั ซา้ ยหันขวาเพ่ือมองหาท่ีมาของเสยี งผมกลบั ไม่พบใคร ทงั้ ส้นิ “บนนเ้ี จา้ ทมึ่ ” เจา้ ของเสียงเดิมบอกก่อนทผี่ มจะเงยหนา้ ข้ึนไปมองและกต็ อ้ งตกใจกบั ภาพทเี่ หน็ รา่ งสีแดงของใครคนหนึ่งกำ�ลังลอยตงิ่ อย่ทู ีห่ ลังเสาต้นหนง่ึ ! จะเรียกว่า ‘คน’ กค็ งไม่ถกู ต้อง เพราะผมกำ�ลังมองสิง่ ทมี่ อี �ำ นาจของภูตผอี ยา่ งแน่ อีกทงั้ ร่างกายของ เขาแมจ้ ะดเู หมือนเด็กรุ่นราวคราวเดยี วกับชาช่า แตบ่ นหวั กลบั มเี ขาสดี ำ�งอกออกมา และมว้ นงอไปข้างหลงั เหมือน กบั แพะ นอกจากจะมีเขาของแพะแลว้ คร่งึ ล่างของเขาตอ้ งเรยี กวา่ เป็นแพะเลยดกี ว่า อีกท้งั ผิวกายของเขายงั เป็น สีแดงสดอกี ต่างหาก ถ้าเขาเปน็ เด็กมนุษยก์ ็ถือว่าเป็นเด็กมนุษย์ท่ีมรี ่างกายพิกลพกิ ารเป็นอย่างมาก ในขณะท่ีเขา ร่อนตัวเองลงส่พู ื้นหนิ ออ่ น ผมแอบเหล่ไปมองดา้ นเสา ซ่ึงดูเหมือนว่ามยี งั ไมม่ ีมนุษยค์ นไหนสงั เกตเหน็ พวกเราสัก คน “หลงมาแถวน้หี รือยังไง ?” มือของเขาถอื วิสาสะปัดผ้าคลมุ ออกจากหัวของผม เพือ่ ดหู น้าของผมชัดๆ ผมใชน้ ้ิวยาวๆ ของตนเองกมุ หน้า เพราะกลวั ว่าจะมีใครเห็นเข้า “ไมเ่ คยเห็นหนา้ นายมาก่อนเลย” ผมอยใู่ นอาการ ละล�ำ่ ละลกั ไปตอ่ ไมถ่ ูก “นี่!” สงิ่ มีชีวติ ประหลาดตรงหนา้ ผมเร่งเสยี งดังขนึ้ จนผมตกใจเลก็ นอ้ ย “หหู นวกเหรอยงั ไง ฉันถาม นายดๆี นายกค็ วรมีมารยาทตอบคำ�ถามของคนอ่นื เขานะ” 53
“อะ... เอ่อ... ใช่ ฉนั หลงทางมานะ” ผมรวบรวมความกลา้ ตอบเขาไปในทสี่ ดุ “วา่ แล้วเชยี ว กเ็ มอื งหลวงใหญแ่ บบนี้ มันจะมภี ูตแบบนายอยู่ไดย้ งั ไง วา่ ไหม ?” เป็นค�ำ ถามท่ีไม่ ต้องการคำ�ตอบ เขาหวั เราะในลำ�คอและเผยรอยย้ิมท่แี ลดูไมน่ า่ ไว้ใจเลยแมแ้ ต่น้อย “นายกเ็ ปน็ ภตู เหมือนกนั หรือ ?” ผมตดั สินใจลองถามขอ้ สงสยั ในหัวของตนเองไปในท่สี ุด “ภตู ...! ฮา่ ๆๆ” การหัวเราะของเขาทำ�ให้มเี สยี งสะท้อนดังไปรอบโบสถ์ มีผคู้ นทน่ี ง่ั สวดมนตอ์ ยู่หันมา สนใจทีม่ าของเสยี งหวั เราะ ทำ�ใหผ้ มตอ้ งบบี ตัวเองใหเ้ ลก็ ลงไปซอ่ นอยหู่ ลังเสาทนั ทีทนั ใด ในขณะทีเ่ ขานั้นไม่ได้ รสู้ กึ เกรงกลัวว่าจะมใี ครพบแตอ่ ย่างใด “นายนจ่ี ี้เปน็ บา้ เลย นายแยกระหวา่ งปีศาจกบั ภูตไม่ออกหรือยงั ไง ?” “ปศี าจ ?” ผมทวนค�ำ ซ่ึงกฟ็ งั ดูมเี หตผุ ลอยู่ กระน้นั น้กี ็เปน็ ครง้ั แรกทผ่ี มพดู คุยกับปศี าจด้วย “น่ีไง! มีเขา มีหาง มกี บี เทา้ เหมือนกบั แพะ คุณสมบัตแิ คน่ ้กี บ็ ่งบอกความเปน็ ปีศาจไดเ้ ตม็ ตวั แล้ว” รอยย้มิ ของปีศาจเด็กฉกี สงู ราวกบั เปน็ ความภาคภูมิใจท่เี กิดมาเปน็ ปีศาจ กระนน้ั ผมกย็ งั มีข้อสงสัยท่ี อยากร้บู างประการอยดู่ ี “แต่ปศี าจเขา้ ไปในโบสถไ์ ด้ดว้ ยเหรอ ?” ปีศาจเด็กยน่ คิว้ เหมอื นกับวา่ จะโกรธกบั คำ�ถามของผม กระนั้นเขาก็ยอมตอบคำ�ถามของผมแต่โดยดี “เหอะ! พวกมนษุ ย์กช็ อบทกึ ทกั ไปเร่อื ยแบบน้ีแหละ เพยี งแค่ก่ออฐิ กอ่ ปนู เปน็ หลงั สวยๆ และบอกว่า เป็นบา้ นของพระเจ้า พวกมันก็คดิ วา่ ปศี าจอย่างพวกเราเข้ามาไม่ได้แล้ว” เขาเวน้ วรรคให้ตวั เองก่อนจะคว้าหางท่ี เปน็ ลกู ศรและควงเล่นไปมาในอากาศ “อย่างว่าแหละ พวกมันชอบคดิ อะไรไปเอง เพอื่ ความสบายใจของพวกมนั ละ่ นะ” ผมไมส่ นใจหรอกว่าเขาจะคดิ อย่างไง แตต่ อนนี้ผมมีเรอ่ื งส�ำ คัญตอ้ งท�ำ กอ่ น ระหว่างทีผ่ มกำ�ลังหันซา้ ยหนั ขวามองไปรอบ เขาก็เอ่ยถามผมต่อ “ว่าแต่นายเถอะ เป็นภตู บา้ นนอก แตม่ าท�ำ อะไรในเมอื งใหญแ่ บบนลี้ ะ ?” เขากลา่ วถอ้ ยค�ำ ปรามาส นา่ แปลกทเี่ ขาดา่ คนอ่ืนไมม่ ีมารยาท แตพ่ ฤตกิ รรมของเขาน้ันกลบั ตรงกันข้าม “ฉนั มาตามหาคนนะ” “ใครหรือ ?” “เปน็ เดก็ ผูห้ ญงิ ทฉี่ นั ตามมาดว้ ยน่ะ” “หืม ? เด๋ียวนีเ้ ด็กผ้หู ญิงบ้านนอกนยิ มมีสตั วเ์ ลีย้ งเป็นภูตแลว้ เหรอ ?” ผมเร่มิ รสู้ กึ หงดุ หงิดกับเขาเล็ก นอ้ ย เพราะการสนทนากบั เขามีแต่เรอื่ งการดูถกู ดูแคลน “แล้วนายเห็นเด็กผูห้ ญงิ ผมเปียสองข้างสนี ำ้�ตาลตัวสงู เทา่ นาย เดินเขา้ มากบั ผูช้ ายทไ่ี วเ้ คราตัวใหญ่ๆ บา้ งไหม ?” ผมพยายามดึงเขาเข้าสปู่ ระเด็นหลักของผม ปศี าจตัวแดงท�ำ หนา้ กร่มุ กร่มิ ราวกบั ไม่รรู้ อ้ นรหู้ นาว “ไม่รสู้ ิ อาจจะเห็นหรืออาจจะไมเ่ หน็ ก็ได”้ ท่าทีของเขากวนประสาทผมเปน็ อยา่ งย่งิ “ตกลงเหน็ หรอื ไม่เหน็ กันแน่ ?” “โอย๊ วันๆ คนเข้าคนออกในโบสถ์นเ้ี ป็นรอ้ ยๆ ใครจะมานง่ั จ�ำ หนา้ ทุกคนไดล้ ่ะ” “ถ้าอย่างนัน้ ฉันกไ็ มม่ ีอะไรต้องคุยกบั นายแลว้ ” ผมพดู และดึงผา้ คลมุ ขน้ึ ปดิ หน้าก่อนเตรยี มจะเดนิ ออกไป “เดยี๋ วกอ่ นสิ จะรบี รอ้ นไปไหน แคฉ่ ันอาจจะไม่เหน็ พวกเขา ไมไ่ ดแ้ ปลว่าฉนั จะไมช่ ว่ ยนายตามหาพวก เขาซะหน่อย” ผมหยุดเทา้ และหันกลบั มาหาเขา “นายเพ่งิ เข้ามาในเมืองคร้งั แรกใช่ม้า.... ใหน้ ายเดินมัว่ ซ่วั ไปก็มี แตจ่ ะหลงทางซะเปลา่ ๆ สใู้ ห้มเี จา้ ถ่นิ ท่อี ยูม่ านานแบบฉนั คอยช่วยเดนิ ตามหาจะไมด่ ีกว่าเหรอ” 54
มนั กเ็ ป็นข้อเสนอทนี่ า่ สนใจ แตผ่ มไมร่ ู้วา่ เขาจะมสี ่งิ ใดเปน็ ข้อแลกเปลย่ี นทจ่ี ะยน่ื มือเข้ามาชว่ ยผม “แล้วนายมเี หตุผลอะไรทตี่ อ้ งมาช่วยฉันด้วย ?” ปศี าจเด็กหัวเราะร่วนท่ไี ด้ยินผมถาม เขากระโดดเข้า มากอดคอของผมราวกบั วา่ เราสนทิ สนมกัน “ก็ไม่มอี ารายยยย... วันนฉี้ นั ก็แค่เบ่อื ๆ เลยอยากออกไปหาอะไรท�ำ ข้างนอก พอดีกบั ที่นายก�ำ ลงั ตาม หาคน ฉนั ก็จะไดอ้ อกไปเทย่ี วเล่นพรอ้ มนายและชว่ ยนายไปด้วยเลยไง” มันกเ็ ปน็ ขอ้ เสนอท่ีผมไมม่ อี ะไรจะต้องเสีย อยู่ เพราะต่อให้เขาหลอกผมไปหลงทางท่ไี หน กย็ งั ดีกว่าที่ผมหลงทางอยู่ ณ ตอนนแ้ี ล้วไม่มใี ครพร้อมจะ ยน่ื มอื เข้ามาชว่ ยผม ผมน่ิงคร่นุ คิดอยูพ่ ักหน่งึ กอ่ นทจี่ ะตอบตกลงไปกบั เขา “ดีเลยสหาย ถ้าอยา่ งนน้ั เราก็ออกไปหาตามแฟนของนายกนั เถอะ” ผมหนา้ แดงเล็กนอ้ ยที่เขาคิดไป เองวา่ ชาชา่ นัน้ เปน็ แฟนของผม ถงึ อยา่ งนน้ั ผมกไ็ มไ่ ดแ้ กค้ �ำ พูดของเขาแตป่ ระการใด “ฉนั ชอื่ ‘แชร์ต’ นะ แล้วนายละ่ ชอื่ อะไร” เขากล่าวแนะน�ำ ตัวพร้อมกับยน่ื มอื มาให้ผม ผมมองมอื สี แดงทแ่ี ลดูสกปรกจากคราบอะไรบางอยา่ งกอ่ นทจ่ี ะยนื่ มือที่มนี ิว้ เรยี วยาวของตนเองไปจับมือเขา “ฉันชอ่ื ฟรานซิสคัส” “ยนิ ดีทร่ี ูจ้ ักนายนะฟรานซิสคสั ” น้ำ�เสยี งของแชร์ตดูจะรา่ เริงท่ีไดผ้ มเป็นเพอื่ นใหม่ ผมนึกสงสยั เลก็ นอ้ ยวา่ เขาเป็นปีศาจตนเดียวในเมอื งใหญ่แห่งนี้หรือเปลา่ “ไปกันเถอะสหาย อย่าไดใ้ ห้แฟนของนายต้องรอช้าไปมากกว่าน้เี ลย” แชรต์ ก้าวเทา้ กระฉบั กระเฉง อยา่ งกระตือรือร้น ทวา่ เขาไปไดเ้ พยี งไมก่ ีก่ า้ วกอ่ นท่ผี มจะร้องทักเรอ่ื งทีส่ ำ�คัญท่สี ุดกบั เขาไป “เดย๋ี วสิ! แล้วนายจะออกไปเดนิ ในสภาพแบบนเ้ี ลยเน่ียนะ” แชร์ตก้มมองดคู ร่ึงลา่ งทเ่ี ปน็ แพะของตน ก่อนจะหัวเราะแก้เขนิ “แหะๆ ลืมไปเลย แป๊ปนึงนะ” ตอนแรกที่เขาบอกใหผ้ มรอครหู่ นึ่ง ผมเขา้ ใจวา่ เขาจะไปหยบิ เอาเสอ้ื คลุมมาปิดบังร่างของตัวเองเหมอื นกบั ท่ีผมท�ำ ทวา่ เขากลับหลับตาและบน่ งมึ ง�ำ อะไรบางอย่าง และแล้วก.็ .. บรึม! รา่ งของแชร์ตระเบิดออก ส่งควนั โขมงฟงุ้ ไปทั่วบริเวณ มีผู้คนบางคนภายในโบสถ์รอ้ งตกใจเสียงระเบิด ปริศนาท่ดี งั มาทางพวกเรา เหลา่ มนุษยต์ า่ งหนั มามองทางพวกผมเป็นสายตาเดยี วกนั “เรียบรอ้ ยแล้ว แหะๆ ” ทันทที ี่ควันจางหายไปร่างท่เี คยพิลึกพิล่ันของแชร์ตไดก้ ลายเป็นเดก็ ชาย ธรรมดาคนหนึง่ เทา่ นน้ั เอง “โอ้โห! นายทำ�ได้ยงั ไงเน่ีย ?” ผมรอ้ งอทุ านด้วยความประทับใจในความสามารถของเขา ซ่ึงเขาก็ดจู ะ ตัวลอยเล็กนอ้ ยไปกับค�ำ ชมของผม จนตอ้ งเอานว้ิ ชี้ถใู ตจ้ มูกอยา่ งภมู ิใจ “ไม่ใช่แคฉ่ ันด้วยนะ ลองดูตวั ของนายกอ่ นส”ิ เรอ่ื งแปลกใจไมไ่ ด้มเี พียงเทา่ น้ี เมื่อเขาบอกให้ผมส�ำ รวจ รา่ งกายของตวั เอง ผมจึงพบวา่ นิว้ ทีเ่ คยเรียวยาวของตนบดั น้ไี ด้หดสนั้ ลงเหมือนกบั มนุษยท์ ว่ั ไปแลว้ ผมอยู่ใน อาการประหลาดใจอยขู่ ณะหน่งึ ก่อนทจี่ ะเหลอื บไปเหน็ กระจกทดี่ า้ นข้างก�ำ แพงทสี่ ะท้อนเงาของผม “นะ... น่ีฉันกลายเป็นมนษุ ย์ไปด้วยเหรอ ?” หนังหนา้ ทเ่ี คยมีสีเขียวบดั นี้เปน็ สีไข่ไก่นวลของเด็กผู้ชาย ผ้มู ีสุขภาพที่ดี แมว้ ่าโครงหนา้ ของผมจะยงั คงเหมอื นเดมิ แต่สิง่ ทเี่ คยเป็นสว่ นเกินของคำ�ว่ามนษุ ย์ไดส้ ลายหายไป หมดสิน้ แลว้ ผมยังคงตะลกึ และช่นื ชมโฉมใหมข่ องตัวเอง จนแชรต์ ต้องดึงแขนผมให้ออกไปจากโบสถด์ ว้ ยความ ใจร้อนของเขา 55
“หลอ่ แล้ว ไปกันสกั ทเี ถอะ!” ผมแทบลืมจุดประสงค์หลักในการตามหาเดก็ หญงิ ไปเสยี สนิท เพราะผมในร่างเด็กชายมนษุ ยค์ นหนึ่ง ก�ำ ลังอยทู่ า่ มกลางความรู้สกึ ท่ีแปลกประหลาดท่ีสามารถเดนิ ปะปนกับมนุษย์คนอ่นื ไดโ้ ดยทไ่ี ม่มใี ครคอยมองผม “ยงั ไมเ่ ลกิ งงอกี เหรอ” แชร์ตจกิ กัดผมดว้ ยปากพลางหัวเราะหหึ ึ “ดว้ ยอำ�นาจปีศาจแคน่ ถ้ี อื ว่าจิ๊บจ๊อ ยมาก” ปีศาจเด็กยงั คงโออ้ วดไม่เลิก ผมละสายตาออกจากรา่ งกายของตัวหนั มาสนใจเร่ืองท่เี ราต้องพ่ึงทำ�กนั กอ่ น “เราจะไปหาชาชา่ ท่ไี หนก่อนหรอื ?” “งานคาร์นวิ ัลก่อนเลย” “งานคาร์นวิ ลั ?” ผมทวนเนือ่ งจากไม่ร้วู ่ามันคืองานอะไร ซ่งึ แชร์ตก็สรุปเอาว่าผมร้จู กั ดี “ถ้าพวกบ้านนอกต้องเดนิ ทางไกลเขา้ มาในตวั เมอื งแบบนี้ ก็แสดงวา่ พวกเขาจะตอ้ งอยากมาเทย่ี วเลน่ ในงานใหญข่ องทีน่ ่เี ปน็ แน”่ เปน็ เหตผุ ลทฟี่ ังอยู่เข้าท่า แมส้ องพอ่ ลูกจะไม่ไดพ้ ูดถงึ งานคารน์ ิวลั นร้ี ะหว่างทางก็ตาม แต่ผมก็คาดวา่ ชาชา่ และอองเดรย์อาจจะคุยเร่อื งนี้ตั้งแต่เม่อื คนื แล้วก็เป็นได้ “เลส โก กายยยยยย...!” แชร์ตในรา่ งเดก็ จบั มอื ของผมและบงั คบั ร่างผมให้ออกว่ิงไปพร้อมเขาดว้ ย... พวกเรากำ�ลงั จะไดไ้ ปงานคารน์ วิ ัลกัน “กรดี๊ ดดดดดดดดดดดด!!!” เสียงกรดี รอ้ งดงั มาแตไ่ กลเป็นอยา่ งแรกทเี่ ราไดย้ ินมากอ่ น ลำ�ดบั ตอ่ มาก็ คือภาพเบ้ืองหนา้ ทีแ่ สนอลงั การของอุปกรณ์เครอ่ื งเล่นมากมาย เท้าของผมชะลอจนหยดุ น่งิ กับภาพเหลา่ นน้ั สว่ น แชร์ตว่ิงนำ�โดยท่ีไม่รอผม... เคร่อื งเล่นจ�ำ นวนมากมายหลากตาต้ังอยใู่ นท่โี ล่งขนาดกวา้ ง อยา่ งแรกที่ผมเหน็ กค็ ือมา้ หมนุ ขนาดสอง ชนั้ นำ�พวกเด็กว่ิงเป็นวงกลม ท่ผี ่านมาผมเคยเห็นแตข่ นาดเล็กทต่ี ดิ ตั้งภายในสวนหลังบา้ นหรือไม่ก็สนามเดก็ เล่น โดยทั้งนีแ้ บบของผมน้ันใชก้ ำ�ลังคน ซง่ึ ต่างจากของทีน่ ี่ท่ใี ชก้ �ำ ลังยนตใ์ นการขับเคลอื่ น ถดั ไปจากม้าหมุนคอื กงล้อ ยกั ษ์ทีก่ �ำ ลงั นำ�พาผูน้ ่ังขึ้นส่ฟู ้าเปน็ วงกลม ผมมนั่ ใจวา่ ถา้ ผมได้ขึน้ เจา้ น่ีผมตอ้ งสามารถมองเหน็ หมูบ่ ้านไอแวน จากยอดสูงสุดของมนั ไดแ้ น่ แต่เครอ่ื งเลน่ ท่ีผมตอ้ งยกให้วา่ น่าสนใจท่ีสดุ กต็ อ้ งเป็นโครงสร้างของรางเหล็กขนาด มโหฬารซ่งึ ตั้งตระหงา่ นอยู่ดา้ นหลังสุดโดยมีรถไฟขนาดจิ๋วแลน่ ดว้ ยความเรว็ สงู อยู่บนนั้น ผคู้ นบนรถไฟกรีดร้อง ราวกับก�ำ ลังผ้เู ชอื ดทว่าเป็นเสียงรอ้ งของความสนกุ สนาน กระโจมเต็นท์หลงั สแี ดงสลับเหลอื งเป็นอกี สว่ นท่ีดงึ ดดู สายตาของผม มนั ต้งั คำ�ถามให้แกผ่ มวา่ ภายในน้ันมีอะไรกันแน่ ซ่ึงผมมั่นใจวา่ มันตอ้ งมอี ะไรที่น่าสนุกอยา่ งแน่ น่ีน่ะหรอื งานคาร์นิวัล... “เจ้าบ้านนอกฟรานซิสคัสมาเรว้ วววว!” ปศี าจจอมปากเสียวิง่ ยอ้ นกลบั มาและโบกมือเรยี กผม เขาดู กระตือรอื รน้ กว่าปกติ ผมจึงไม่แนใ่ จว่าเขาตื่นเตน้ ที่ก�ำ ลังจะไดเ้ ดนิ หาชาชา่ พรอ้ มผมหรือกำ�ลังจะไดม้ าเท่ยี วภายใน งานน้ีพร้อมผมกนั แน่ “ซอื้ ต๋วั เชิญทางนเ้ี ลยครับ แค่คนละ 1 โครนู ่ากเ็ ข้าไปได้แลว้ ครับ” ตายห่า! เมอื่ ผมมาถึงหนา้ ซมุ้ ประตูทางเขา้ งาน ผมยืนหนา้ ซดี ด้วยความรู้สกึ ราวกบั ฝันสลาย เพราะเกิด มาไม่เคยพกเงนิ ของมนษุ ย์เลยสกั แดง ถึงกระนัน้ แชร์ตกไ็ มไ่ ดท้ ่าทีจะเดือดรอ้ นกบั เร่ืองนเ้ี ลยแม้แตน่ อ้ ย “อะ ฉนั แบ่งใหน้ ายเอาไปสัก 15 โครูนา่ กอ่ นนะ ถ้าไมพ่ อเดย๋ี วขอมาฉนั เพิ่มกไ็ ด้นะ ท่าทางซ่มุ ซา่ มแบบ นายขืนให้นายเกบ็ เงินไว้เยอะๆ ฉันวา่ นายต้องน่าจะท�ำ หายแน”่ จากนั้นแชร์ตก็ควา้ มือของผมมาทางเขา กอ่ นท่ี เขาจะเทเหรยี ญเงนิ ออกจากถุงใบเล็กใส่มอื ผมจำ�นวนหน่งึ ผมมองเขาตาโตเทา่ กับไขห่ ่าน ปศี าจพกเงินกับเขาด้วย เหรอเน่ีย 56
“นาย...” ขณะทีผ่ มอ้าปากจะถามเขาเร่อื งน้ี แชรต์ ก็ตดั บทผมราวกบั สามารถอา่ นใจของผมได้ “ไมต่ อ้ ง เป็นห่วงหรอก ฉันไมไ่ ด้ขโมยมากแ็ ล้วกนั เพราะมนั ไมใ่ ช่เงนิ ของจรงิ ” “ไม่ใช่ของจริง?” ผมใช้นว้ิ ชก้ี ับน้วิ โป้งคบี เหรียญชูขน้ึ ตรงหนา้ เพื่อพจิ ารณามนั ถึงกระน้ันเหรียญมันกด็ ู เงาวบั ไรว้ ่ีแววบง่ บอกวา่ เปน็ ของเก๊แตอ่ ย่างใด “มนั กแ็ คข่ วี้ วั ทฉ่ี ันเสกใหก้ ลายเปน็ เงินเท่าน้นั แหละ” ค�ำ เฉลยทำ�ให้เหรยี ญทผ่ี มคีบอยู่ระหว่างนวิ้ คลาย ออกจนหลน่ ลงไปอย่ทู พ่ี ้ืน ผมมองเหรียญทเ่ี หลอื ในมืออีกข้างพรอ้ มกับจินตนาการวา่ เหรยี ญเหลา่ นี้กลายเป็นกอ้ น อึของวัวอยู่บนมือของผม ใบหนา้ ของผมเหยเกดว้ ยความรูส้ กึ รังเกยี จทันที “เดี๋ยวตะวันตกดินเหรียญพวกนี้ก็จะเสื่อมคลายอำ�นาจของฉันและคืนร่างที่แท้จริงของมันเองแหละ” แชรต์ อธบิ ายขณะกม้ เกบ็ เหรียญท่ีผมเพงิ่ ท�ำ ตกและหยอ่ นกลบั ไปรวมกบั เหรียญอ่ืนในมือผม “คดิ ดสู วิ า่ คนขายตวั๋ จะทำ�หน้ายังไง พอเปดิ ถุงเงนิ มาและเจอขีว้ ัวรวมกับเหรียญเงนิ ของจรงิ น่ะ” ว่า แลว้ แชรต์ ก็หวั เราะล่ันอยา่ งชั่วรา้ ย ทำ�ให้ผมนึกสงสัยวา่ การเสกอวึ วั ใหก้ ลายเปน็ เงนิ ปลอมกับขโมยเงินคนอ่ืนมา อยา่ งไหนมนั จะแย่กว่ากัน ซึ่งผมนึกอย่สู กั พกั กไ็ ด้คำ�ตอบสนั้ ๆ ว่า “แยพ่ อกนั น่นั แหละ” เม่ือเราทงั้ ค่ผู า่ นเขา้ มาภายในงานเปน็ ทเี่ รียบร้อยแลว้ ภายในงานคารน์ ิวลั แห่งนเ้ี นอื งแน่นไปดว้ ย ผ้คู นจำ�นวนมากมาย ผมยังคงไม่ลมื ที่จะสอดส่องมองหาชาชา่ ทพ่ี ลัดหลงกันไปแล้วหลายชว่ั โมง ทว่าภาพของ ผู้คนมากมายทำ�ใหผ้ มรสู้ ึกลายตาเลก็ น้อย “ไปเล่นมา้ หมนุ กันก่อน” แชรต์ ร้องพร้อมกบั ชน้ี ้ิวไปที่ม้าหมนุ ขนาดสองชน้ั “แชร์ต... ฉันนึกวา่ เราก�ำ ลงั มาตามหาชาชา่ ไมใ่ ชเ่ หรอ” ผมรวบรวมความกล้าถามเขาไปในทสี่ ุด แชร์ต หันมามองผมและกรอกตาขึ้นบนราวกบั ร้สู กึ วา่ ผมเปน็ ตวั น่ารำ�คาญ “เจา้ พระคุณเอย๊ มนั จะหา่ งกนั สกั วนั เลยไมไ่ ด้เหรอไง... น่ีนายจะยืนน่ิงๆ รอมองหาแฟนของนายกต็ าม ใจนะ แตน่ ายคดิ ดนู ะว่าถา้ คุณหนขู องนายเข้ามาในงานน้ดี ้วย กแ็ สดงวา่ เธอคนน้ันจะต้องเล่นเครอ่ื งเลน่ พวกนด้ี ้วย จริงไหม? และถา้ เธอกำ�ลงั เลน่ เครอ่ื งเลน่ อยู่ เรากค็ วรไปข้ึนตามเล่นด้วย เพื่อท่ีจะตามหาเธอให้เจอ ถูกไหม ?” นับ ว่าเปน็ การอธบิ ายของเขาฟังดสู มเหตุสมผลเลยทเี ดยี ว แต่ถงึ อยา่ งนัน้ ท�ำ ไมผมถงึ กลับไม่คดิ ว่าเขากำ�ลังใช้เหตุผล นัน้ เพอื่ ช่วยผมแตอ่ ยา่ งใดเลย “อมื กค็ งจริงอย่างทน่ี ายว่าละ่ ” ผมกล่าวยอมแพ้ตอ่ ความดอื้ ร้นั ของเขา “งน้ั ม้าหมุนกอ่ นเลยยยยยย!” แชรต์ ร้องลั่นจนคนรอบขา้ งหนั มามองพวกเรา เมื่อผมได้น่งั ม้าหมุนจากความร้สู กึ แปลกทีแ่ ปลกทางจนเกร็งไปท้ังตัวเร่ิมผ่อนคลายลง หนา้ ท่เี คยยน่ ยู่ยี่ เริ่มกลายเป็นรอยย้ิมของความสนกุ สนานร่วมกบั ปีศาจในร่างจ�ำ แลง “ต่อไปเราไปเล่นชงิ ชา้ สวรรค์กนั !” “อืม! ไปส!ิ ” แชรต์ พาผมไปเท่ยี วเล่นเครอ่ื งเล่นต่างๆ มากมาย ซ่งึ มตี ง้ั แตร่ ถไฟเหาะ เรือล่องแก่ง รถบม๊ั จนไป ถงึ บ้านผสี ิงที่แสนนา่ กลวั ผมสนกุ จนลมื เวลาทผี่ า่ นไปอย่างรวดเรว็ อกี ท้ังผมยงั ลืมความกงั วลเรอ่ื งเด็กหญิงที่ พลดั พรากกนั กลายเปน็ ว่าผมก�ำ ลังมีช่วงเวลาทดี่ ีกบั เพอื่ นใหม่ “เป็นไง ฉนั บอกนายแลว้ ว่ามนั อร่อยใชไ่ หม ?” ปศี าจตัวแดงถามผมพรอ้ มกับกัดขนมคำ�โตทเี่ ขาเรยี ก มันวา่ ‘ขนมสายไหม’ ในตอนแรกผมกดั เจ้าขนมทฟ่ี ูฟอ่ งนอี้ ยา่ งไม่ไว้ใจ แตท่ นั ทีที่มนั สัมผสั กบั ลิ้นของผม หลังจาก นั้นผมก็แทะโลมมันอยา่ งรวดเรว็ พอๆ กับแชร์ต 57
“ฟรานซิสคสั ไปเล่นเกมโยนห่วงชิงของรางวลั กนั !” ขณะท่ผี มขนมสายไหมยังคงเตม็ อยภู่ ายในปากของ ผม แชรต์ ตะโกนล่ันชกั ชวนผมให้ไปยงั บูธเกมชงิ ของรางวัล ผมซง่ึ ไม่ทันไดอ้ อกความเหน็ กถ็ กู เขากระชากใหต้ าม เขาไปแลว้ “2 โครนู า่ ก็มีสิทธิ์ได้ของรางวัลเหลา่ นีแ้ ลว้ ขอเพยี งแค่โยนห่วงนี้เขา้ เพียง 3 ห่วงเทา่ นน้ั ของรางวลั ก็เป็นของคณุ ทันที” ชายหวั โลน้ ตะโกนโฆษณาเชิญชวนผ้คู นทเ่ี ดนิ ผ่าน แชรต์ เป็นผู้ที่ปรี่ไปถงึ หนา้ บูธราวกบั ลงิ ท่ี ก�ำ ลงั จะไดก้ ลว้ ย “วา่ ไงพ่อหนุ่มสนใจท่จี ะลองประชันฝมี อื เพ่ือชงิ ของรางวลั เหล่านไ้ี หม ? ขอแค่พอ่ หนุ่มโยนห่วง 5 อนั นี้ ใหค้ รอบลงฐานวางของรางวลั ให้สุดเพยี ง 3 อนั เทา่ นั้น พ่อหนุ่มก็รับของรางวัลชน้ิ น้นั ไปเลย” “จัดมา!” แชร์ตในรา่ งเดก็ ชายรอ้ งและโยนเงนิ 2 โครนู า่ ลงบนเคารเ์ ตอร์ ชายหวั โลน้ จึงยน่ื ห่วงไม้ จ�ำ นวน 5 ห่วงใหเ้ ขา “เอาละ่ นะ” แชร์ตกระโดดหมนุ ตวั หนง่ึ รอบเพอ่ื โชว์ลีลาเก่งกาจใหผ้ มเห็น “ฟรานซิสคสั คอยดูฉนั นะ ฉันจะเอาธนูของเล่นนัน่ มาใหด้ ู” ปีศาจเพ่อื นใหม่ผมประกาศ ผมหันไปดชู ุดธนพู ร้อมลกู ดอกยางเดก็ เล่นวางอยบู่ น ฐานไม้สงู อาวุธจำ�ลองชนิดน้ที �ำ ออกมาได้สมจรงิ มาก งานนพี้ ลอยทำ�ให้ผมลนุ้ ให้แชรต์ คว้ามันมาครอบครองให้ได้ “ยา๊ กกกกกกกก!” เดก็ ชายปศี าจเขาตวาดเสยี งรอ้ งทันทีทห่ี ่วงถูกเหวี่ยงออกจากมือ ห่วงอนั แรกไดพ้ งุ่ เลยข้ามชดุ ธนไู ปเพราะใส่แรงมากเกินไป “ชิ บ้าชะมดั !” ค�ำ สบถเบาๆ หลดุ ปากของผูเ้ ล่น ชายหวั โลน้ แสยะยิม้ อย่างไดใ้ จ “น่ีแน่ะ!” หว่ งอันท่สี องลอยออกไปแทบจะทนั ที คราวน้ีมันครอบขา้ วของรางวัลทแี่ ชรต์ เล็งไวร้ าวกับ จบั วาง “เอาจริงล่ะนะ!” กำ�ลงั ใจของพวกเราเรม่ิ ลุกฮือ แชรต์ โยนหว่ งอนั ที่สามและสต่ี ดิ ๆ กัน ทวา่ มแี คอ่ ันเดยี วท่ี ครอบเป้าหมาย ชายเจา้ ของบธู เกมกลนื นำ�้ ลายด้วยความหวาดเสยี ว “อนั สดุ ทา้ ยยยยยย ย๊ากกกกก!” หว่ งอนั สดุ ท้ายถูกโยนโดยท่ีไม่มีใครทนั ได้ตง้ั หลัก ทกุ คนจับจอ้ งหว่ ง ไม้ทล่ี อยอยใู่ นอากาศ จนมันรอ่ นลงสูข่ องรางวลั ... หว่ งครอบลงกับชุดธนพู อดบิ พอดี! “เย!้ !!” ผมกบั แชร์ตร้องดใี จประสานพรอ้ มกัน จากนั้นพวกเราก็กระโดดไปมาอยู่รอบๆ ทชี่ นะของเล่น มาเปน็ ของตวั เอง ชายหัวโลน้ ขยบั ปากกระซิบพดู อะไรบางอย่างคนเดยี วด้วยความโมโห “นี่นาย! ห่วงเข้าครอบครบสามอนั แลว้ เอาของรางวลั มาพวกเราเซ!่ ” “ไมไ่ ด้หรอก ฉนั ก็อธิบายกติกาไปแลว้ ว่าจะต้องใหโ้ ยนห่วงครอบลงใหส้ ดุ ฐาน” ผมและแชร์ตมองหน้า กนั อยา่ งงุนงง กห็ ว่ งมนั ครอบของรางวัลแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอ ซง่ึ ไม่ทนั ไรทีแ่ ชรต์ จะไดอ้ ้าปากถามตอ่ คนดูแลบธู ก็อธบิ าย ตอ่ ว่า “จะต้องให้หว่ งมันครอบลงให้สดุ ฐานนะ ไมใ่ ช่แคค่ รอบคร่ึงๆ กลางๆ เอียงกะเทเ่ รแ่ บบน”้ี วา่ แลว้ เขาก็ คบี ห่วงดนั ลงมาในลกึ สุดกับฐานวางของรางวลั เพ่ือแสดงใหเ้ ห็นวา่ ลกั ษณะแบบนีจ้ งึ จะสามารถชนะของรางวลั ได้ “เขา้ จา๋ ย?” คนดูแลบูธโยนห่วงร้องเสยี งยียวนกวนประสาท ขณะท่ีผมเรมิ่ ทำ�ใจวา่ อดไดธ้ นูชุดนีแ้ ละต้งั ทา่ จะเดินออกจากตรงนน้ั แชรต์ กลบั ตะเบ็งเสียงใส่หน้าคนดแู ลบธู เกมไปว่า “ขโ้ี กงนห่ี ว่า! ถา้ จะมาหน้าดา้ นหลอกเงินเดก็ แบบนี้ ฉันวา่ แกไปใสก่ ระโปรงนัง่ อยบู่ นสาวนอ้ ยตกน้ำ�นา่ จะเหมาะกับแกมากกวา่ นะ” ค�ำ ผลสุ วาทของแชรต์ ท�ำ เอาชายหัวโลน้ โกรธจนหน้าแดง เขาพุ่งมอื มาควา้ คอเส้ือของ แชร์ตกอ่ นท่ปี ศี าจจอมปากเสียจะทนั รตู้ ัว ผมซง่ึ เห็นวา่ สถานการณเ์ ร่ิมบานปลายจึงพยายามเขา้ ไปช่วยเพอื่ นใหม่ ดว้ ยการแก้มือชายหวั โลน้ ใหพ้ ้นจากคอของแชร์ต ทว่าแรงของคนดแู ลบธู เกมมมี ากมายเหลอื คณา เขาใชม้ อื อกี ขา้ ง 59
ทีว่ า่ งผลักผมจนกระเดน็ ลม้ ลงไปกองกบั พ้ืน “ปากเหมน็ ๆ แบบน้ี ทา่ ทางพ่อแมข่ องแกจะไม่เคยสง่ั สอนสนิ ะ เด๋ียวฉนั จะช่วยสงั่ สอนแทนพวกมัน เองนะเจา้ เดก็ เปรต!” “ก็ลองดูเซ!่ ” ปศี าจในเมอื งหลวงทา้ ทายย่วั ยุให้ชายผู้นี้กระทำ�ในสิ่งที่ไม่งามต่อร่างจ�ำ แลงเด็ก ซง่ึ มนั ก็ได้ผล เพราะเขาง้างมอื ข้างเดียวกบั ทผี่ ลกั ผมขึ้นสงู หมายจะหวดลงบนใบหน้าของแชรต์ “แฮ่...!!!” แต่ก่อนท่ชี ายวัยกลางคนจะทันได้ลงไมล้ งมอื ใบหน้าของแชรต์ ก็มีอสรพิษนบั สบิ พุ่งออกมาจากหูตา จมูกปาก ซึง่ แนน่ อนว่าน้ันมันทำ�ให้ชายผู้ดูแลบธู เกมตกใจกลัว จนเขากรดี รอ้ งล่ันราวกบั เดก็ ผูห้ ญงิ ก่อนที่จะปลอ่ ย มือออกจากคอของแชร์ต รา่ งของเขาเซไปด้านล่างดว้ ยความกลัวกอ่ นจะหงายทอ้ งล้มโครมเบ้อเรอ่ ใส่ของรางวลั ด้านหลัง “ฮ่าๆๆๆ ไปกนั เถอะฟรานซสิ คสั กว่ามนั จะรู้ตัวว่าเล่นกับอะไรไป เราก็รีบเผน่ ไปถึงไหนแล้ว” แชรต์ หวั เราะร่วนก่อนจะจูงมือให้ผมลกุ ข้นึ ยนื ซง่ึ แมเ้ รื่องน้จี ะท�ำ ให้ผมตกใจในความอาจหาญของปศี าจจอมซนตนน้ี กระนัน้ มนั ก็ชวนใหผ้ มหวั เราะไปกบั เขาโดยท่ีไม่รูต้ ัวไปด้วย “เขา้ ไปดใู นน้ันกันเถอะ” นว้ิ ชี้ของปศี าจเด็กชไี้ ปยังเตน็ ทท์ ่ีมปี า้ ยหน้าทางเข้าเขียนว่า “อมนษุ ย์ วิปลาส” “ไมเ่ อา นา่ กลวั จะตาย” ผมบอกปฏเิ สธเพราะช่อื ดา้ นหนา้ ทอี่ า่ นแลว้ ชวนใหข้ นลุก “จะมีอะไรท�ำ ใหน้ ายกลวั ไปมากกว่าหนา้ ทแ่ี ทจ้ รงิ ของนายไดอ้ ีก” มุกตลกอนั รา้ ยกาจของแชรต์ แผลง ฤทธ์ิอีกครั้ง หน้าของผมบ้ึงตงึ ไมพ่ อใจทันที ทว่าเขากลบั ไม่สนใจและดึงผมด่งิ ตรงไปเต็นทห์ ลงั นน้ั “ยนิ ดีตอ้ นรบั ทุกทา่ นเขา้ สูก่ ารแสดงอมนษุ ย์วิปลาสครับ ภายในเต็นทแ์ หง่ นที้ ุกทา่ นจะไดส้ ัมผัสกบั ความผิดปกตขิ องมนษุ ยจ์ ากท่วั ทกุ มมุ โลก ผมรับรองวา่ พวกท่านจะต้องไม่เคยเหน็ ท่ไี หนมากอ่ น” ชายร่างอ้วน ลงพุงในชดุ เส้อื คลุมยาวสีแดงประกาศดว้ ยเสียงดงั กังวาน ผคู้ นทีเ่ ขา้ มาชมต่างสง่ เสียงฮอื ฮาด้วยความตื่นเตน้ ผม กับแชรต์ นั่งแถวหน้าจนแทบจะตดิ กับขอบเวที “กอ่ นทผ่ี มจะด�ำ เนนิ การแสดงต่อไป ผมขอเตือนทุกทา่ นก่อนนะครับวา่ งานน้ีไมเ่ หมาะกับคนท่ขี วัญ อ่อนนะครับ ถา้ ใครไม่พรอ้ มชมการแสดงจะเปล่ียนใจออกตอนน้กี ย็ ังทนั นะครบั ” ไม่มใี ครเลือกท่ีจะเดินออก เพราะทุกคนไดจ้ ่ายเงินคา่ เขา้ ชมเป็นทีเ่ รียบรอ้ ยแลว้ “ถ้าเชน่ น้ันผมขอประเดิมความวิปรติ ดว้ ยมนษุ ยง์ กู ันก่อนเลยครา๊ บบบบบ!” ส้ินเสยี งผู้ดำ�เนนิ รายการ ผา้ ใบด้านหลงั กแ็ หวกเปดิ เผยใหเ้ หน็ ผชู้ ายร่างสงู โปร่งเกอื บ 2 เมตรเดนิ เข้ามา เขาสวมเพียงกางเกงขาส้ันเพยี งตัว เดยี วเพอ่ื เผยใหเ้ หน็ ผวิ หนา้ ที่ดคู ลา้ ยกบั เกร็ดงสู ีด�ำ เกาะกรงั อยูร่ อบตวั มนษุ ยง์ ยู งิ ฟนั ทีม่ ีเขย้ี วแหลมสองซ่ีใส่ผู้ชม อยา่ งดดุ ันราวกบั ว่าพวกเราเป็นศตั รูเมอ่ื ในอดตี นักแสดงขู่ฟอ่ อย่แู ทบทกุ ห้าวนิ าที “ดยู ังไงก็แค่รอยสัก” ค�ำ วิจารณ์ห้วนๆ ออกมาจากปากแชร์ต “ตอ่ ไปขอเชิญพบกับมนษุ ยจ์ อมพลัง” เสยี งค�ำ รามดงั ออกมาตามหลงั ก่อนที่เจา้ ของเสียงจะปรากฏเขา้ มากลางเวที เขาเปน็ ชายหวั ล้านตวั ใหญผ่ ้มู เี คราดกในชดุ รัดรปู หนงั สดี �ำ ในมือท้ังสองข้างมีคานที่แบกลูกเหล็กสองลูกโดยมีหนังสือเขยี นว่า 5 ตัน ชายร่างยักษย์ กลูกเหลก็ ข้นึ ลงอย่างคลอ่ งแคล่วเสมอื นกับว่าตัวเองเปน็ จอมพลังท่ีแขง็ แกร่งที่สดุ ในโลก “เหลก็ กลวงนะส”ิ อีกครั้งทแ่ี ชรต์ ตดั สินจากสายตา เขาเริม่ ดจู ะเบ่อื หน่ายกับการแสดงจอมปลอม “ตอ่ มาขอทุกท่านชมภตู นำ�้ วอดนิกตวั เป็นๆ ครบั ” 59
คำ�ประกาศนักแสดงลำ�ดับต่อมาทำ�ให้ผมสะดุ้งและเกิดความสนใจสิ่งท่ีจะออกมาจากทางเข้าด้านหลัง ทันที ทนั ใดน้นั รา่ งอันแคระจิว๋ กเ็ ดินเฉอื่ ยๆ ออกมาพร้อมกับชายหน้าตาใจรา้ ยคนหนึง่ ซ่งึ ถอื โซท่ ีค่ ลอ้ งคอชายรา่ ง แคระ “เจา้ น่นั เหมอื นกับนายเลยนะ” ปากของแชรต์ เอ่ยหลงั จากนน้ั ก็หาวเหวอๆ ผมไมไ่ ด้ยินเสยี งของแชร์ต ไปช่ัวขณะ เพราะมัวใจจดใจจอ่ ตอ่ ภูตวอดนกิ ในเตน๊ ทแ์ ห่งน้ี รูปลักษณ์ของวอดนกิ ที่พวกเขาอา้ งนัน้ เหมอื นกบั ผม ทุกประการ ไม่วา่ จะเปน็ ผวิ สเี ขยี ว นิ้วอนั เรยี วยาวพรอ้ มกบั พงั ผืดทน่ี ิ้ว “ผมรบั รองวา่ ภตู ตนนเ้ี ปน็ ตัวจริงโดยไมม่ ีการหลอกลวงอยา่ งแนน่ อนครบั เพราะผมเป็นผทู้ จ่ี บั มันมา ในท่แี หง่ น้ีดว้ ยตัวของผมเอง” ชายลงพุงผูด้ ำ�เนินรายการประกาศด้วยน้ำ�เสยี งท่ีมน่ั อกม่ันใจ ผูค้ นต่างใหค้ วามสนใจ มนษุ ย์ทดี่ ูคลา้ ยกับภตู นำ�้ วอดนกิ อยา่ งสนอกสนใจ “นา่ เกลียดจังเลย” “ฉนั วา่ ของปลอมแน่เลย” “พวกน้ีมนั ช่วั รา้ ยนกั ชอบหลอกมนุษยอ์ ยา่ งพวกเราให้ไปจมนำ�้ ตายเปน็ วา่ เลน่ ” ผู้ชมรอบข้างสง่ เสยี งวิพากษ์วจิ ารณก์ นั อย่างเมามัน ผมยังคงมองภูตผู้น่าสมเพชไมล่ ะสายตา ดวงตา ของภตู เด็กท่นี า่ จะรุ่นราวคราวเดียวกบั ผมมองมายงั คนดดู ว้ ยสายตาละหอ้ ย เขาช่างดูอ่อนแรงและผอมแหง้ จน เกือบจะเป็นซากศพอยู่แล้ว เขาดูไม่มคี วามสุขเลยแม้แต่นอ้ ย มีเสยี้ ววินาทีหนึ่งท่ภี ูตตนนน้ั หนั ข้ึนมามองยงั จดุ ท่ผี ม นงั่ อยู่ สายของเราสบประสานกนั ราวกบั รูจ้ ักตัวตนที่แท้จริงของซ่งึ กนั และกัน... “มนษุ ยก์ แ็ บบน้ีแหละ ชอบเอาเดก็ ท่ีไม่รเู้ ร่อื งรรู้ าวมาจบั แตง่ ตวั เปน็ สตั ว์ประหลาดเพื่อเอามาท�ำ อะไร ท่ีเป็นผลประโยชนข์ องพวกมันเอง ไปกนั เถอะฟรานซสิ คัส ฉันเบอื่ แลว้ ” พูดจบแชรต์ กล็ กุ ขน้ึ จากทน่ี ั่งและเดินมุง่ หน้าไปยงั ทางออกทันที ผมและภตู ปริศนายังคงสบตาซง่ึ กนั และกันราวหนงึ่ นาที ก่อนท่ีผมจะเป็นฝา่ ยละสายตาออกจากเขา และเดนิ ตามปศี าจแห่งเมืองหลวง “ไปเลน่ อะไรกันตอ่ ดีฟรานซิสคัส?” เขากล่าวพร้อมกับยืดแขนขึ้นสูงเพอ่ื บดิ ข้ีเกียจคลายความเมื่อย ผมยังคงอยใู่ นภวงั ค์แห่งความซึมเศร้าอย่างแปลกประหลาด “พ่อฮะ แมฮ่ ะ ซ้อื ตกุ๊ ตาตวั น้ันให้ผมหน่อย” เสียงแหลมร้องดงึ ความสนใจของผมใหห้ นั ไปมอง มี ครอบครัวพอ่ แมล่ ูกกำ�ลงั ยนื อยทู่ ห่ี นา้ ร้านขายตกุ๊ ตา เด็กชายกำ�ลังออดอ้อนให้พอ่ แมข่ องยอมจ่ายเงนิ ซ้อื ตุ๊กตาหมี ตวั ปกุ ปยุ ให้แกเ่ ขา ผมจอ้ งมองอากปั อิรยิ าของพวกเขา คราวนคี้ วามซึมเศร้าของผมทวคี ณู ข้นึ ไปอกี น�ำ้ ใสร้ืนขนึ้ มา ที่ขอบตาของผมด้วยความถวิลหาครอบครัวระคนความอิจฉา มันเป็นชะตากรรมทโ่ี หดร้ายท่ผี มตอ้ งมาอยู่อย่างเหงาๆ กบั ลงุ ท่ใี จร้าย โดยท่ไี ม่ได้เห็นหนา้ คา่ ตาพ่อแม่ ที่แทจ้ ริงของตวั เอง ผมฝันอย่างมคี วามหวังมาตลอดวา่ สกั วันหนงึ่ ผมจะได้พบเจอกบั พวกเขา “เฮ้ ฟรานซิสคสั เป็นอะไรนะ่ ?” ผมรบี ปาดน�ำ้ ตาออกมาใบหน้ากอ่ นทแี่ ชรต์ จะทันสังเกตเห็น จากนั้นก็ หนั มาเขาและแสรง้ ยม้ิ แย้มเพื่อใหเ้ ขาเห็นว่าผมไมไ่ ดเ้ ปน็ อะไร “แปลกแฮะ เมื่อก้ฉี นั นึกวา่ นายก�ำ ลังรอ้ งไห้อยู่ซะอกี ” ผมสา่ ยหน้าปฏเิ สธท้งั ทมี่ ันเป็นความจริง แตก่ ็ ไม่ไดพ้ ูดอะไรให้เปน็ การผิดสังเกต “เอายังไง เราไปเล่นรถไฟเหาะกนั อกี รอบไหม ฉันอยากลองเลน่ เกมตีค้อนทีบ่ ธู เกมตรงน้นั ดว้ ย แลว้ เด๋ียวก็จะมีการแสดงกายกรรมครง้ั ใหญ่อกี ...” 60
ขณะทีแ่ ชร์ตยงั คงพลา่ มไม่ยอมหยดุ จงั หวะนนั้ สายตาของผมเผลอมองข้ามไหล่เขาพอด ี วินาทีนนั้ ผม สลัดห้วงแห่งความเศรา้ และความสบั สนออกไปจากหัวทันท ี เพราะวา่ ... “ชาชา่ !” ผมร้องดีใจทเ่ี หน็ เด็กหญิงกำาลังเดินจงู มอื กบั อองเดรย์หลงั จากออกมาจากบธู เกมปาเปา้ แชร์ตหันไป มองตามสายตาท่ีผมมอง ปศี าจในร่างเด็กเล่ิกลกั่ หนั มองสลับผมกับชาชา่ อยู่ชัว่ ขณะ “แชรต์ ฉนั ขอบคุณสาำ หรับทุกอยา่ งในวันนี้นะ แต่เราคงจะตอ้ งบอกลากันเพยี งเท่านีล้ ่ะ ถ้าโชคชะตา ของเรายงั มีต่อกัน เราคงไดเ้ จอกนั อกี นะ ลาก่อน” ผมกล่าวอาำ ลากบั แชร์ตอยา่ งลวกๆ ปีศาจในรา่ งจาำ แลงเด็กทำาทา่ จะพูดอะไรบางอยา่ ง กระน้ันก็เปน็ ครงั้ แรกทเ่ี ขาไม่รวู้ ่าจะพูดอะไรกับผมได้ จนในทีส่ ุดผมย้ิมให้เขาครงั้ สุดท้ายแทนคาำ ขอบคณุ กอ่ นจะจาำ ใจว่งิ จากเขา ไป เพราะผมไมต่ ้องการจะคลาดกบั ชาช่าอีก 61
สารานกุ รมภูต-ผี-ปศ าจ “แชร์ต” (Čert / Chort) คาำ ๆ นี้ในภาษาเช็ก รัสเซยี และโปแลนดม์ ีความหมายวา่ ‘ปีศาจ’ และ นอกจากชอ่ื นแี้ ลว้ ชาวยูเครนยังเรียกเจา้ ปศี าจตนนใ้ี นอกี หลายๆ ชือ่ เช่นวา่ “ฮาสปายด้า” , “ดิสโค”่ , “ไอรอท” เปน็ ต้น ซง่ึ แชรต์ น้นั เชือ่ กนั วา่ เปน็ ลูกสมุนผรู้ ับใช้เจา้ แหง่ ปีศาจในขุมนรก โดยลกั ษณะของมนั ก็คอื ใบหนา้ ของชาย เจ้าเลห่ ผ์ มู้ ีผวิ กายสีแดงและมเี ขางอกยาวอยบู่ นศีรษะราวกบั แพะ สว่ นคร่ึงล่างของมันจะเป็นกีบเทา้ หางและขน ทีย่ าวเหมอื นกับสตั ว์ (ชาวสลาฟจะเช่ือวา่ แชรต์ มใี บหนา้ เหมอื นกับหม)ู แชร์ตมคี วามสามารถในการแปรงกายเปน็ ใครหรอื ว่าอะไรกไ็ ด ้ แต่ทว่ามนั น้ันจะไมส่ ามารถใช้อำานาจทุกชนิดไดใ้ นเวลากลางวัน เชือ่ กนั ว่ามนั นนั้ เปน็ ลูกชาย ของเทพเจา้ บนสรวงสวรรค ์ ก่อนทแ่ี ชรต์ จะทำาผดิ กฏของสวรรคแ์ ละถูกเนรเทศลงมายังใต้พื้นพิภพ ในตำานานของชาวเคลตห์ รือว่าชาวไอรแ์ ลนด ์ เลา่ ว่าครง้ั หน่ึงปศี าจตนน้เี คยโผล่ขึน้ มายงั โลกมนุษยเ์ พอื่ ท่จี ะรับดวงวญิ ญาณของคนๆ หนงึ่ ทชี่ ือ่ วา่ “สติงก้ี แจ็ค” แตด่ ้วยความเจ้าเล่หเ์ พทุบายของแจค็ น้นั เขาไดห้ ลอก ใหป้ ีศาจตนนีแ้ ปลงร่างกายเปน็ เหรยี ญทอง เพ่อื ท่ีแจค็ นน้ั สามารถเอาเหรยี ญเงินนี้ไปซ้อื ของในตลาด หลังจากนัน้ ก็ ใหป้ ีศาจหายตัวไปเพ่อื ทค่ี นในตลาดจะได้ทะเลาะกันเองเพราะเชอ่ื วา่ เหรยี ญไดถ้ กู ขโมยไป จากน้ันพวกเขาจะได้ฆ่า กนั ตายและทำาให้ปศี าจไดด้ วงวิญญาณกลับไปเยอะ ปศี าจเหน็ วา่ เป็นแผนการที่ดจี งึ ยอมทำาตามคาำ ท่แี จ็คบอก แต่ ทวา่ ทันทที ี่ปีศาจแปลงรา่ งเปน็ เหรียญ แจค็ ได้นาำ เหรยี ญน้ันใสก่ ระเป๋าพรอ้ มกับไมก้ างเขนทำาให้ปศี าจไมอ่ าจคนื ร่าง เดิมได ้ แจค็ ได้ยนื่ ขอ้ ตกลงใหป้ ศี าจยืดอายุเขาไปอีก 10 ป ี ซ่ึงปีศาจก็จำาใจตอ้ งยอมทำา อกี 10 ปีใหห้ ลังปีศาจได้กลับมาหาแจ็ค คราวน้ีกอ่ นทปี่ ศี าจจะนาำ วิญญาณแจ็คลงนรก แจค็ ไดข้ อร้อง เร่ืองง่ายๆ เพยี งเร่อื งเดียวคอื ขอใหป้ ีศาจชว่ ยปีนตน้ ไมข้ ึ้นไปเกบ็ แอปเปลิ ให้เขากินเป็นครัง้ สุดทา้ ยก่อนตาย ปีศาจ ดว้ ยความเห็นใจจึงยอมทำาตามคาำ ขอ ทวา่ เมือ่ ร่างของปศี าจข้ึนไปบนต้นไมแ้ ล้ว แจ็คก็รบี ขดี รูปไมก้ างเขนบนต้นไม้ กลายเปน็ วา่ ปศี าจตนนไ้ี มส่ ามารถลงจากตน้ ไม้ได้อีก คราวน้แี จ็คไดย้ นื่ ขอ้ เสนอขอใหต้ วั เขานน้ั ไมม่ วี นั ลงไปอยูใ่ น นรก ปีศาจกดั ฟันยอมทำาตามดว้ ยความเจบ็ ใจ หลายปีผ่านไปเมอื่ วันทแ่ี จ็คตาย ปีศาจไม่อาจจะนำาตวั เขาลงนรกตามท่สี ญั ญาไว้ แต่ท้งั นี้แจ็คกไ็ ม่เคย ทำาความดีในช่วงเวลาทเี่ ขามชี ีวติ อยู่เลย จงึ ทำาให้เขาไม่สามารถข้ึนสวรรค์ได้เช่นเดยี วกัน แจค็ จงึ ต้องกลายเป็น ผีเร่รอ่ นอยู่บนโลกไปตลอดกาล ดว้ ยความเหน็ ใจของปศี าจ มันจงึ มอบถ่ายไฟทค่ี ุไฟใหแ้ ก่แจค็ เพอ่ื ทีเ่ ขาจะใช้มนั นำาทางเดินไปในความมืดได้ แจค็ จงึ นำาถา่ ยไฟใส่ไปในตะเกยี งและล่องลอยไปมาบนโลกสรา้ งความหวาดกลัวให้ ผ้คู นมากมาย จนกลายเปน็ ทมี่ าของช่อื “แจค็ โอ’แลนเทริ ์น” (Jack O’Lantern) ซ่ึงต่อมาผีแจ็คตนน้ีกไ็ ด้กลาย เปน็ สญั ลกั ษณ์ของงานฮาโลวนี ที่เรารูจ้ กั กนั ในทุกวนั น้ี “คลูตี” (Clootie) เป็นชอื่ เรียกคาำ ว่า “มาร” ของชาวสกอตแลนด์ โดยชือ่ นมี้ คี วามเก่ียวขอ้ งกบั คาำ ว่า “โคเวน ฮูฟ” (Cloben Hoofs) หรอื ทแี่ ปลว่า “สตั ว์ม ี 2 กีบ” ซ่งึ เป็นสัญลกั ษณ์ของส่ิงที่ชัว่ รา้ ยในความเชื่อของ พวกเขา โดยลักษณะของปศี าจคลูตีน้ันจะมีรา่ งกายเป็นมนษุ ย์เพศชาย ในขณะที่หัวกับครง่ึ ล่างเปน็ แพะ อีกท้งั ยัง มีปีกคา้ งคาวอยทู่ ห่ี ลัง กลางหน้าผากของมนั จะมรี ปู ดาวกลับหวั บ่งบอกถึงการต่อต้านวิถขี องพระเจา้ อย่างไรกด็ ี พวกมนั จะไมส่ ามารถทำารา้ ยมนุษย์ไดโ้ ดยตรง มันจะคอยยุยงใหพ้ วกมนษุ ย์แตกคอและฆา่ กันเอง จนเมอื่ คนเหลา่ น้นั ไดต้ ายไป วญิ ญาณกจ็ ะกลายเป็นทาสบริวารของมันไปในทนั ที 63
“แชรต ” (Čert / Chort) “แจค็ โอ’แลนเทิรน” (Jack O’Lantern) “คลูต”ี (Clootie) 64
บทที่ 6 ลงุ โคไมค ภตู แกผูรอบรู “เจา้ เฒา่ โคไมค์!” นา้ำ เสยี งท้มุ ตา่ำ เอด็ ตะโรเรยี กดงั มาจากรา่ งนอ้ ยๆ ของคุณลงุ โดยมผี มเดนิ อยขู่ า้ งเขา ลุงโคไมค์รีบวาง พลว่ั เลก็ ที่กาำ ลงั ใช้พรวนดินในแปรงดอกไม้อยู่ “พวกเราแวะมาดวู า่ แกตายคารูหนแู ห่งนีไ้ ปแล้วหรือยัง” วอดนกิ เฒ่ายงั คงปากเสียกับคนอืน่ เหมอื น เชน่ กัน ซงึ่ ผมไมเ่ ข้าใจวา่ ทุกวนั แกย่งิ ไม่คอ่ ยมเี พอื่ นอยู่แล้ว และการทีไ่ ปพูดจากับคนทลี่ ุงกล้าใชค้ ำาว่าเพื่อนแบบน้ี จะทำาใหม้ ิตรภาพของพวกเขาอยูย่ นื ยาวไดอ้ ยา่ งไร ถึงกระนัน้ ลงุ โคไมคก์ ็ไมเ่ คยถอื โกรธลงุ โบนิฟาซคิ สั เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย “ฟรานซ!่ี ” เมื่อสายตาอนั พรา่ เลอื นของคนสายตาสั้นหรี่ลง ลงุ โคไมคก์ ็รอ้ งเม่ือรู้วา่ คนท่เี ดินมาดว้ ยกันกับลงุ โบ นิฟาซคิ สั ก็คือผม อยา่ งท่ผี มเคยเกริ่นกอ่ นหน้านีว้ ่าทุกวนั พฤหัสบดี (ซง่ึ กไ็ มร่ เู้ หมือนกนั ว่าทำาไมตอ้ งเปน็ ทกุ วัน พฤหสั บดดี ว้ ย ทงั้ นมี้ ันไม่ใช่วันสดุ สัปดาห์หรอื ต้นสปั ดาห)์ เราจะแวะมาภตู นิซเซแก่ท่ีชอ่ื วา่ “โคไมค”์ ตนน ้ี ลุงโค ไมคแ์ กมีอายมุ ากกวา่ ผู้ปกครองของผมราว 120 ปเี หน็ จะได ้ เท่าท่ผี มจำาไดล้ ุงโบนฟิ าซคิ สั รจู้ กั กับลงุ โคไมคต์ ง้ั แต่ ตอนท่ตี ัวเขายงั หนมุ่ ๆ สว่ นลุงโคไมคต์ อนนน้ั ก็แกห่ งอ่ ม ยิ่งมาตอนนส้ี ภาพของแกยิ่งไปกันใหญเ่ ลย รอยเหี่ยวย่น ของแกมหี ลายชนั้ ซึง่ ซ้อนกนั จนจะไมม่ ีท่ีซอ้ นบนใบหนา้ อีกแล้ว ไหนจะยงั เล็บมือท่ีเหลอื งและยาวราวกบั พ่อมด เส้อื ผ้าคลมุ กันหนาวตัวจ๋ิวสีแดงตัดสลับกับสีเสือ้ สีเทาและกางเกงสขี าวของเขาเปน็ อยา่ งด ี ทุกครั้งท่ผี มอย่ใู กล้ๆ เขา ผมมกั จะได้กลนิ่ คล้ายกบั หนงั สอื เก่าๆ ท่ีโดนนำ้าจนแห้งกรอบ หนวดเคราสีขาวยาวเป็นสว่ นเดยี วของแกที่แลดู สะอาดที่สดุ ในร่างกาย ถา้ ผมไม่รจู้ กั มากอ่ น ลุงโคไมคค์ งเปน็ ภตู ท่ีผมต้องคดิ ไปเองวา่ เปน็ จาำ พวกภตู ทชี่ ่วั รา้ ยอยา่ ง แน่นอน ทวา่ ลักษณะกับอุปนสิ ยั ทแี่ ท้จริงของลงุ โคไมค์เป็นอะไรท่ตี รงกนั ข้ามอยา่ งมาก “มาๆ เขา้ มาดืม่ ชากนั ก่อน” มอื ของลุงกวกั โบกเขา้ หาตัว เช้ือเชิญพวกเราอยา่ งเต็มที่ทง้ั ทีเ่ ท้าของพวกเรายังกา้ วไมถ่ งึ อาณาเขตบา้ น ใตเ้ นนิ ของแก พูดถงึ บ้านของแก... ถา้ จะให้สรปุ เป็นคำาสนั้ ๆ กค็ งจะถูกตอ้ งตามที่ลุงโบนิฟาซคิ สั บอกนั่นแหละ บา้ นของลุงโคไมค์อยูใ่ ต้เนินดินสูงในปา่ ลึกดา้ นหลงั ทะเลสาบ การมาหาเขาแตล่ ะครั้ง ตอ้ งใชเ้ วลาเดนิ ราว 2 ชว่ั โมง กว่าจงึ จะมาถงึ ท่นี ี ่ ครัง้ แรกท่ีผมมาทนี่ ่ผี มไมแ่ น่ใจว่ามันจะเรียกวา่ บา้ นได้ไหม เพราะดา้ นหน้าทางเขา้ มันเปน็ เพียง รูท่ถี กู ขุดลกึ ลงไปไรป้ ระตูหรือหนา้ ตา่ งสกั บานเสมือนกับวา่ เป็นรหู นดู ีๆ นั่นเอง แตถ่ ึงกระนั้นภายในนัน้ ก็มอี ะไร มากกวา่ ท่คี ิดไว้เยอะ แถมหน้าบ้านของแกกย็ ังมสี วนดอกไมแ้ ละสมนุ ไพรท่ลี ุงโคไมคป์ ลกุ เปน็ งานอดเิ รกเป็นเครื่อง ประดับหน้าบ้านอีกดว้ ย (จุดสงั เกตนี่แหละที่ทาำ ใหผ้ มจาำ ไดว้ ่าเรามาถงึ บ้านของเขาแลว้ ไมอ่ ยา่ งนน้ั ผมกค็ งจะแยก ไมอ่ อกหรอกว่าเนนิ ดนิ ตรงไหนคือบ้านของลุงโคไมค์) “โตขนึ้ เยอะเลยนะเรา” เมือ่ เท้าของพวกเราก้าวมาถึงสวน พวกเราก็มาหยดุ ตรงหน้าลงุ โคไมค ์ ภตู นซิ เซแก่ยืน่ มอื อนั แสน สกปรกไปดว้ ยเศษดินแปะขย้ีบนหวั ของผมอยา่ งเอน็ ดู ดีทีผ่ มสวมหมวกไว ้ ไมอ่ ย่างนนั้ หัวของเสน้ ผมบนหวั ผม คงเต็มไปด้วยขด้ี นิ แน ่ 65
ผมเหล่มองข้ึนบนและสง่ ยิม้ ให้ลงุ โคไมค์ที่มสี ูงกว่าพวกเราทงั้ สองเป็นเท่าตัว ถงึ กระน้ันลุงโคไมคก์ ็ยงั สงู แค่เพียงเอวของพวกมนษุ ยอ์ ยู่ดี “สวสั ดีครับคุณลุง” ผมกลา่ วทกั ทายตามแบบของผูเ้ ยาว์ท่ีดที ีม่ ีตอ่ ผูอ้ าวโุ ส ลงุ โคไมคห์ วั เราะออกมา ราวกบั วา่ ผมเพ่ิงพูดอะไรปำ�้ ๆ เปอ๋ ๆ ออกไป “จะเขา้ ไปขา้ งในบา้ นได้หรือยัง ฉนั หวิ จะแยอ่ ยแู่ ลว้ วนั น้ีแกท�ำ อะไรไว้กนิ บ้าง” ลงุ โบนิฟาซคิ สั ไมร่ อช้า บอกความตอ้ งการแรกอย่างตรงไปตรงมาหลงั จากทีเ่ ดินมาไกลจากบา้ น ซง่ึ ผมมองผปู้ กครองด้วยหางตา เพราะ อนั ท่ีจริงระหวา่ งทางที่เราเดินมาราวครงึ่ ชัว่ โมงทแ่ี ล้ว ลงุ แกเพง่ิ กินแซนวิชชิน้ โตระหวา่ งทางไปแลว้ ถงึ กระน้ันก็ เหมอื นกับวา่ กระเพาะของวอดนกิ แก่ตนนไี้ มเ่ คยมอี ะไรบรรจไุ ดเ้ ต็มสักที “ฉันเตรียมของกนิ ไวแ้ ลว้ เข้ามาข้างในกอ่ น” เจา้ บ้านกลา่ วเชญิ จากน้ันก็เดินไปยังรใู ต้เนินดิน ลงุ โค ไมค์ตอ้ งยอ่ ตัวและคลานสีข่ าราวกับสุนัขก่อนทจี่ ะมุดนำ�เข้าไปในรูขนาดพอดีตวั ขณะท่ผี มกำ�ลงั จอ้ งมองกน้ ฟๆู ของลงุ โคไมค์ ผมกพ็ ลางนกึ สงสัยว่าท�ำ ไมนิซเซแก่จงึ ต้องท�ำ ทางเข้า บ้านของตวั เองขนาดเท่าพอดีกบั ตวั เองแบบนีด้ ว้ ยนะ แถมทุกคร้งั ท่ีเขาจะเข้าออกเขายังตอ้ งทำ�ท่าคลานเขา่ แบบน้ี ตลอด ในขณะที่พวกผมสามารถเดนิ เข้าไปในบา้ นหลงั ได้ตามปกติ เพราะพวกเราวอดนิกมีขนาดสงู เพียงแค่ระดบั เอวของลงุ โคไมคเ์ ท่านั้นอาจจะเป็นเพราะวา่ ลุงโคไมค์กลัวว่าภยันตรายหรือเปล่าผมก็ไม่แนใ่ จ เพราะถ้าเกิดมี มนุษยค์ นไหนว่ิงไลต่ ้อนแกมาถงึ บ้านนี้ ตอ่ ให้ไปเดก็ ทเี่ รมิ่ พูดร้เู รอ่ื งกย็ งั จะมดุ เขา้ มาในบ้านหลังนลี้ ำ�บากเลย “น่งั กนั ก่อน” เมื่อทุกคนเขา้ มาภายในบ้าน ซึง่ ห้องแรกทเ่ี ราโผลม่ ากค็ อื ห้องนง่ั เลน่ ทมี่ ีโตะ๊ ทรงเต้ยี โดยมเี ก้าอ้ี 4 ตวั รอบล้อม ลุงโคไมคก์ ล่าวใหเ้ ราท�ำ ตัวตามสบาย ระหว่างทีแ่ กเดินไปยงั ดา้ นหลงั ที่เป็นห้องครัว จากน้นั ก็บ่นงึมง�ำ อะไรทหี่ น้าเตาทำ�อาหาร พรึบบบบบ! ฉับพลนั ไฟทเ่ี กดิ จากอ�ำ นาจของนิซเซกล็ กุ โชนข้นึ มา น่ไี มใ่ ช่ครัง้ แรกทผี่ มเห็นลุงโคไมค์ใช้ความสามารถ พิเศษของภูตนซิ เซ ถึงกระนนั้ ผมก็ยังอดที่จะประทบั ใจไม่ไดอ้ ย่ดู ี นึกแลว้ นอกจากท่ผี มจะสามารถบังคบั นำ้�ไดแ้ ล้ว ถา้ มคี วามสามารถในการเสกไฟไดก้ ็คงจะสามารถท�ำ เค้กแครอทอรอ่ ยๆ ในแบบท่ีชาชา่ ทำ�ไดแ้ น่ กาตม้ น้ำ�ถูกเตมิ น้ำ�และตามมาด้วยใบชาจ�ำ นวนหนึ่งกอ่ นทีจ่ ะถกู ตงั้ บนเตาร้อนๆ ลุงโคไมค์ทำ�อะไร กกุ กกั อย่เู พยี งลำ�พงั ขณะท่พี วกเราเดินไปนง่ั รอแกทห่ี อ้ งน่งั เลน่ “บ้านยังเหมน็ เหมอื นเดิมเลยนะตาเฒ่า” ลงุ โบนิฟาซคิ สั อดที่จะวจิ ารณ์ไม่ได้ ถงึ กระนั้นผมก็เหน็ ด้วย กบั ลงุ ของผม เพราะบ้านยงั คงมีกล่ินเหมน็ ตืดๆ ท่อี าจจะมาจากอาหารท่คี า้ งนานและหนังสอื เก่าจ�ำ นวนมากใน บา้ น กระนน้ั นิซเซเจ้าของบ้านหลงั นก้ี ไ็ ด้แต่หัวเราะชอบใจเป็นคำ�ตอบ พดู ถึงหนงั สอื ! ภายในบ้านของลุงโคไมค์มีหนงั สอื กระจดั กระจายอยู่แทบทกุ หนทกุ แห่ง ซ่งึ ตง้ั แต่ตอนที่ เราเดินมานัง่ บนเกา้ อี้ในห้องนัง่ เล่นแลว้ ผมต้องเดินหลบซา้ ยทขี วาที เพ่อื ไมใ่ ห้เหยยี บหนงั สือที่วางหราอยตู่ ามพืน้ อีกทั้งยงั มตี ั้งหนงั สือวางเรยี งราวกับวา่ ลุงโคไมค์นำ�มาวางเพ่ือสร้างให้เปน็ ปราสาทอยา่ งไรอยา่ งนน้ั และไม่วา่ ครงั้ ไหนที่ผมมาเยีย่ มลงุ บา้ นกจ็ ะมสี ภาพแบบนีม้ าตง้ั แตผ่ มจำ�ความไดแ้ ล้ว ผมเคยนึกอยากจะอาสาช่วยลงุ โคไมค์จัด พวกมันให้เข้าทเี่ ข้าทาง แตก่ ก็ ลวั ว่าจะเปน็ การกา้ วกา่ ยชวี ติ ของลงุ มากเกนิ ไป ทัง้ นี้ถ้ามีใครมาจัดของในห้องผมโดย ไม่ไดร้ ับอนุญาตผมกค็ งจะไม่พอใจเช่นเดียวกันนั่นล่ะ 66
ผมถอดหมวกใบโปรดของผมวางลงบนโต๊ะตามมารยาทของผู้มาเยือน (แตล่ ุงโบนฟิ าซคิ ัสยังคงสวมมัน แบบไมไ่ ดร้ ู้สกึ รู้สา) ระหวา่ งที่ก�ำ ลังรอเจา้ ของบา้ นทำ�อะไร ลุงโคไมค์หยิบจานใบหนง่ึ เพอื่ วางถว้ ยและจานรองถ้วย มาครบจ�ำ นวนคน (ภตู ) กอ่ นทจ่ี ะเดินกลบั มาและวางพวกถ้วยเหล่าน้นั ตรงหน้าแตล่ ะคน “กนิ ขา้ วโอ๊ตอบแหง้ กนั ก่อนสิ” ลุงโคไมค์ดันจานขนมท่ีวางบนโตะ๊ อยู่กอ่ นหน้านี้ บนจานมแี ทง่ ขา้ วโอ๊ตแห้งวางเรยี งเปน็ พรี ะมดิ อาหารวา่ งชนดิ นถ้ี ูกใชเ้ ปน็ ของว่างเจ้าประจำ�ในการตอ้ นรับผมู้ าเยอื นเชน่ พวกเรา ถ้ามจี ะเกินเลยมากไปกวา่ นีก้ ค็ งจะไม่พ้นแผน่ เนยแขง็ ทไ่ี วก้ ินเลน่ กับแทง่ ข้าวโอ๊ตอบกรอบ ผมสงสัยมาตลอดวา่ ภูตนซิ เซกนิ ได้แตเ่ พยี ง เทา่ น้ีหรืออย่างไง กรอ๊ บบบบ! ลุงโบนิฟาซคิ สั กัดแทง่ ขา้ วโอ๊ตทันทที ี่ค�ำ เชิญของภตู นิซเซกลา่ ว วอดนิกเฒา่ ยัดแทง่ อาหารว่างใสเ่ ขา้ ปากก่อนจะขบเค้ียวอย่างเสียงดงั ในขณะท่ผี มหยิบจานบนเล็กทีล่ ุงโคไมคเ์ ตรียมไวใ้ หพ้ วกเรากอ่ นจะหยิบแท่ง อาหารวา่ งมาวางใส่จานตวั เองอย่างรักษามารยาท ระหวา่ งทีพ่ วกเรากำ�ลังช่วยตัวเอง ลุงโคไมค์เดินเฉื่อยๆ ไปยงั ห้องครัว เขาตรงไปยังกาน้ำ�ร้อนท่กี ำ�ลงั ส่ง ควันฉยุ ไปทว่ั เพดานกอ่ นจะเดนิ กลับมาและรนิ น�ำ้ ชาใสถ่ ว้ ยท่ีมีหูจบั ตรงหน้าพวกเราชาววอดนกิ “เตมิ น�้ำ ตาลอีกสกั นิด รบั รองอร่อยเหาะไปเลย” เฒา่ นกิ เซพดู งมึ งำ�อยู่ล�ำ พังระหว่างรินนำ้�ชาใส่ถว้ ย ของตน ก่อนจะคอ่ ยๆ หยอ่ นกน้ เหย่ี วลงบนเกา้ อต้ี รงกันข้าม “นี!่ ฉันเอาไปปย์ าสบู ท่เี พิง่ เหลาเสร็จมาใหแ้ กดูดว้ ย” คณุ ลุงของผมรีบพูดขณะท่อี าหารยงั คงมีอยูเ่ ตม็ ปาก จากนัน้ ก็ล้วงมือเขา้ ไปในเสอ้ื กนั หนาวของแกเพื่อดงึ ไปปท์ รงหวั โตมาโอ้อวดเพอื่ นสนิท “ ต้องใชเ้ วลาท�ำ ตั้ง เดือนนึงแนะ่ ” “โอโ้ ห ฝมี อื ของแกยังคงเนย๊ี บเหมือนเดิมเลยนะ” อะไรบางอยา่ งบ่งบอกว่าลุงโคไมคก์ ำ�ลังแกลง้ ชม เพราะในนำ้�เสียงนัน้ ดเู หมือนจะปนความเบือ่ หนา่ ยเล็กนอ้ ย อย่างไรก็ดลี ุงโคไมค์ก็ยงั มมี ารยาทพอจะขอยืมไปป์อนั แสนภาคภมู ใิ จของลุงโบนิฟาซิคสั มาพจิ ารณาใกลๆ้ “ตอนนีแ้ กมีก่อี นั แล้วน่ี ?” อีกครั้งทีล่ ุงแกแกล้งถามทำ�ทีเป็นสนใจประเดน็ น้ี “ประมาน 50 กว่าอันไดแ้ ลว้ ม้งั ” ผปู้ กครองผมแสยะยิ้ม หลงั จากนัน้ พวกเขาคยุ อะไรกันก็เป็นเรือ่ งของคนแกพ่ ูดคุยกันแล้ว ผมถือวสิ าสะถอื ถว้ ยชาและขนม ไวใ้ นมอื อยา่ งละขา้ งก่อนจะลกุ ขนึ้ เดนิ ตรงไปยังชนั้ วางหนงั สอื มันเปน็ ส่งิ ทเ่ี ดยี วทผ่ี มสามารถท�ำ ไดร้ ะหว่างที่พวก ผใู้ หญ่กำ�ลงั สนทนากนั เวทมนตรช์ ้นั สงู ในการเลยี้ งดว้ งและเตา่ ทองวเิ ศษ ประวัตศิ าสตรแ์ ละชนชั้นของภูตทางตอนเหนือ สตู รปลกุ ยาเบ้อื งต้นสำ�หรบั พ่อหมอมือใหม่ หนงั สือเหลา่ นีล้ ้วนแตไ่ ม่มขี ายตามร้านหนงั สือของพวกมนุษย์ ผมต้งั คำ�ถามวา่ หนงั สอื พวกนี้ถูกผลิตมา จากทไี่ หน อย่างเดียวทผี่ มแน่ใจกค็ ือหนงั สือเหล่านถี้ กู เขยี นโดยเหล่าภูตด้วยกันอย่างแน่นอน ดอกไมห้ ายาก ผมหยุดสายตาท่หี นงั สือเลม่ หน่งึ ด้วยความสนใจ กอ่ นที่ผมจะยน่ื หนงั สอื เล่มน้ี ผมยดั ข้าวโอต๊ แทง่ ในมอื เข้าปากทั้งคำ�เพือ่ ทจ่ี ะใหม้ อื วา่ งสำ�หรบั หยิบมันออกมาจากช้ันหนังสอื มีภาพดอกไม้ทแี่ ปลกตาท้งั รปู รา่ งและสสี นั ปรากฏอย่ใู นหนังสือ แตล่ ะภาพจะมีคำ�อธบิ ายถึงรายละเอียดลกั ษณะของดอกไม้แตล่ ะสายพนั ธ์ุรวมไปถึง 67
คุณสมบัติของมัน ต้ังแตส่ ามารถนำ�มาทำ�เปน็ เคร่ืองดื่มได้ ปรงุ เปน็ ยา หรือกระทงั่ ใชด้ บั กล่ินได้เช่นกัน มีบางสาย พนั ธท์ุ ีม่ ีคุณสมบตั เิ หนือจินตนาการหากนำ�มาปรงุ เข้ากับวัตถอุ ื่นๆอย่างถกู วธิ ี อยา่ งเช่นสามารถท�ำ ยาล่องหนได้ สามารถท�ำ ใหห้ ายใจในน�ำ้ ได้ (ซึ่งอนั นไี้ มม่ ปี ระโยชนอ์ ะไร เพราะผมสามารถหายใจในนำ้�ได้อยู่แล้ว) “กลิน่ ที่ชว่ ยใหน้ อนหลับฝันดไี ด”้ ผมเผลออ่านออกเสียงเบาๆ มันเป็นคณุ สมบตั ทิ ่นี ่าสนใจเลยทีเดยี ว แม้วา่ ผมจะไมไ่ ด้มีอาการนอนไม่หลับหรอื ฝันรา้ ยก็ตามแต่ ทว่าคณุ สมบตั ิของมนั กช็ วนให้ผมรู้สกึ สนใจข้ึนมาเป็น พเิ ศษ ผมจบั จอ้ งอยทู่ ดี่ อกไมท้ ่ีบานเปน็ กลบี สเี หลอื งแกมสนี �้ำ เงินเขยี วสะทอ้ นแสง กา้ นของมนั มีแดงร้อนแรง ทใ่ี บ ของมันก็เชน่ กัน เพยี งแตว่ ่าใบมันนน้ั จะมแี ตม้ สขี าวเปน็ จดุ ประดับอยู่ดว้ ย “ซาฮมิ มาสลมิ ดอกไม้ชนดิ พเิ ศษท่ชี ว่ ยแกอ้ าการส�ำ หรับผู้ท่นี อนไมค่ ่อยหลบั หรอื มกั จะฝนั เรื่องราวที่ ท�ำ ใหเ้ กิดอาการเครียด ซึง่ หากนำ�ดอกไมพ้ เิ ศษชนิดนีม้ าใสไ่ ว้ในแจกนั และตั้งทง้ิ ไวภ้ ายในห้อง มนั จะสามารถชว่ ย ท�ำ ให้สมองผ่อนคลายและทำ�ให้คนคนนัน้ ฝนั แต่เรือ่ งทีท่ ำ�ให้มีความสุข สนกุ สนาน หรอื วา่ ต่นื เตน้ จนบางครงั้ ก็ สามารถสรา้ งความฝนั นั้นให้กลายมาเปน็ จนิ ตนาการอยา่ งเหลอื เชอ่ื ได”้ ผมอ่านอย่างใจจดใจจอ่ ขณะท่ียงั ไมล่ ะ สายตาจากตัวหนังสือ ผมยกถว้ ยชาขึ้นจิบดับกระหายคอทแ่ี หง้ จากของว่าง “ดอกไมซ้ าฮมิ มาสลิมจะขึ้นในเฉพาะ ทที่ ่มี ีแสงแดดจางเทา่ นนั้ โดยส่วนใหญ่มักจะเติบโตภายในถ�้ำ ทม่ี ีแสงแดดเลด็ ลอดได้พอประมาณ ถอื ว่าเป็นดอกไม้ ทห่ี ายากและเปน็ ทตี่ อ้ งการสงู เพราะสรรพคุณของมนั มีแตเ่ ร่อื งดีท่หี ลายคนตอ้ งการ...” “สมยั ก่อนลุงไปเดด็ ประจ�ำ เลย” “ว้ากกกกกก!” ผมรอ้ งล่นั ด้วยความตกใจ จนนำ้�ชาในถ้วยกระฉอกออกจากถ้วยเกนิ ครง่ึ ก็ลุงโคไมคเ์ ล่นยื่นจมูกข้าม ไหลผ่ มมายนื่ อา่ นหนงั สือเล่มเดยี วกบั ผมตั้งแต่เม่อื ไรก็ไม่รู้ ใครบ้างจะไมต่ กใจ ผมมองสลับระหว่างหนงั สือ ลงุ โคไมค์และไปยังเกา้ อตี้ วั ทลี่ งุ โบนฟิ าซคิ สั เคยนง่ั ซง่ึ บดั นีผ้ ู้ปกครองของ ผมหายไปไหนแลว้ กไ็ ม่รู้ ซงึ่ ภายในหอ้ งนั่งเลน่ ตอนนี้เหลอื แตผ่ มกบั ภูตเฒา่ นซิ เซภายในหอ้ ง “คณุ ลุงละ่ ครับ ?” ผมเลอื กคำ�ถามทีส่ งสยั ท่สี ุดเปน็ อนั ดบั แรก “โบนฟิ ออกไปเอาเลอื่ ยขา้ งนอกนะ เจา้ นน่ั จะขอยมื เลือ่ ยลุง เพราะเล่ือยของเจา้ น่นั ใบมันหักไปแล้ว ก็ อย่างว่าล่ะนะ เลน่ ไปเลือ่ ยต้นไม้เพอ่ื เอามาเหลาไปปไ์ ดท้ ุกวีท่ ุกวัน มนั กเ็ ป็นเรอื่ งธรรมดาที่อุปกรณอ์ ะไรที่ใช้งาน เยอะจนเกินไปกต็ ้องถงึ คราวพังกนั บา้ ง” ประโยคยืดยาวตอบกลบั มาจากคำ�ถามอันสนั้ ขณะทผี่ มยงั หายใจไดไ้ ม่ ท่วั ทอ้ ง ลุงโคไมคก์ ็วกกลบั มายงั เรอื่ งท่ีผมก�ำ ลังให้ความสนใจ “หลานฟรานซนี่ อนไม่ค่อยหลับเหรอ ถงึ ได้สนใจดอกไม้ซาฮิม มาสลิมเนี่ย ?” “เปลา่ ครับ คือ ผมแคห่ าอะไรอา่ นไปเร่ือย และรูส้ กึ ว่าดอกไม้พนั ธ์ุนมี้ ันนา่ สนใจดนี ะ่ ครบั ” ผมตอบตาม ตรงโดยไมไ่ ด้ปดิ บังอะไรแก ซ่งึ ทำ�ใหล้ งุ โคไมคย์ ้มิ ขนึ้ มาทันที “เจา้ ดอกไม้ชนดิ นี้ ใครๆ ก็อยากได้ทั้งน้นั แหละ สมัยท่ลี ุงยงั เป็นหนุ่มนะ ลุงเคยลงทุนออกตระเวนหาด อกไมพ้ นั ธน์ุ ีเ้ พอื่ ใช้จบี นิซเซสาวเลยนะ” ผมนึกภาพตอนลุงโคไมคย์ ังเยาวว์ ยั ซง่ึ หากลบร้ิวรอยบนใบหน้าออกไป จากหน้าแก ลุงโคไมคก์ ็คงเป็นภูตทม่ี คี วามหล่อเหลาไมใ่ ช่นอ้ ยเลยทเี ดยี ว “แลว้ ไดผ้ ลไหมครับ ?” ผมถามไปอยา่ งซ่ือๆ ทำ�ให้เฒา่ นิซเซหันหนา้ หนีผมเลก็ นอ้ ย พร้อมกบั ยมิ้ กว้าง ขึ้นจนแกม้ ปดู เป็นลกู มะนาวดว้ ยความเขนิ อาย “ลุงยนื ยนั เลยว่าถา้ อยากจะสรา้ งความประทับใจให้แก่สาวๆ กต็ ้องเป็นดอกไม้ชั้นเลิศอยา่ งซาฮิม มา สลมิ เนยี่ แหละ” 68
คำ�พูดของลุงนสี้ ะกดใหผ้ มนงิ่ สนทิ ความรู้สกึ มันชา่ งเปน็ เหมอื นกลอ่ งทีเ่ พง่ิ ถูกกญุ แจไขใหเ้ ปดิ ออก ไม่รู้ ดว้ ยเหตุผลอะไร ใบหน้าของเดก็ สาวทผี่ มแอบตดิ ตามอยา่ งลับๆ มาตัง้ นานลอยข้นึ ตรงหนา้ ผม “ละ... แล้วดอกไม้ซาฮมิ มาสลมิ สามารถไปหาไดท้ ่ไี หนหรือครับ ?” ผมกลนั้ ใจถาม กลวั วา่ ลุงโคไมค์จะ รูท้ นั ผม กระน้นั ลงุ ผใู้ สซอื่ ก็ตอบกลับมาโดยไมไ่ ด้สงสยั อะไรผม “เจ้าดอกไม้พนั ธุ์นตี้ ้องข้ามภูเขาที่อยู่หลงั บ้านไปน่ะ จากนั้นกต็ อ้ ง...” “เจ้าเฒ่าโคไมคเ์ ลอื่ ยของแกเนี่ยสนิมเกาะเต็มไปหมดแลว้ !” ขณะที่เรอ่ื งกำ�ลังเข้าดา้ ยเขา้ เข็ม ลงุ โบนฟิ าซิคัสกโ็ ผล่พรวดเข้ามาภายในหอ้ งนงั่ เลน่ ในมือของแกชู เลื่อยทีม่ สี นิมเกาะจนเปน็ สสี ้มหรา ทำ�ใหล้ ุงโคไมค์ทก่ี ำ�ลังสนทนาอยู่กบั ผมต้องหนั ไปหาเพอื่ นสนทิ ของเขา และลมื เรื่องของผมไปโดยสนทิ “แหม ก็ฉันไม่คอ่ ยไดใ้ ช้งานสักเทา่ ไรน่”ี ลุงโคไมค์หาขอ้ อา้ งพลางใช้นิ้วถจู มูกโตๆ ของตัวเอง “แล้วไมห่ ัดเกบ็ มันใหเ้ รยี บร้อยและทานำ�้ มนั ไวเ้ ล่า ตอนฉันเจอ มันวางหราอยขู่ ้างสวนดอกไมง้ ี่เง่าของ แกเลยนะ” วอดนิกผปู้ กครองต�ำ หนนิ ซิ เซเพ่อื นรักราวกับเปน็ เรอ่ื งที่ร้ายแรงคอขาดบาดตาย “ตกลงจะเอาไปใช้ไหมล่ะ ?” เจา้ ของเลือ่ นตดั บทถามด้วยความร�ำ คาญ “เอาเซ่ อยา่ งนอ้ ยมนั กน็ ่าจะพอเลื่อยตน้ ไม้อ่อนๆ ไดบ้ ้างแหละ ขนื ไมเ่ อาไปด้วย มีหวงั ฉนั ตอ้ งแอบ เขา้ ไปขโมยเล่อื ยของพวกมนุษยเ์ ข้าสกั วันแน”่ ลุงของผมกล่าวอย่างมักงา่ ย แต่มันกลับท�ำ ใหค้ นฟงั หวั เราะออกมา ได้ จึงทำ�ให้คิว้ ของลงุ โบนิฟาซคิ ัสย่นเขา้ หากนั จนแทบจะชนกัน “ในบ้านแกมนี �้ำ มนั ไหม ฉนั จะชโลมเลื่อยปัญญาออ่ นของแกไว้ มันจะไดช้ ่วยยืดอายกุ ารใช้งานไปได้ อีก” “มสี มิ ี อยู่ในห้องเกบ็ ของใตด้ นิ เนย่ี แหละ ตามฉันมาเลย” ขณะทผ่ี มก�ำ ลังตัง้ ขอ้ สงั เกตวา่ บ้านใตด้ ินแบบนีย้ ังจะมีหอ้ งใต้ดินซ้อนอย่อู ีกหรือ ลงุ โคไมคต์ ัง้ ทา่ จะก้าว เทา้ ไปทางทลี่ งุ โบนิฟาซิคัสออกเดนิ ไปกอ่ นแลว้ (เพราะลุงผมเคยลงไปห้องใต้ดนิ นั้นมาแลว้ จึงพอรทู้ าง) ผมได้ดึง ชายเสอ้ื รง้ั ลุงโคไมค์เอาไว้กอ่ น “มีอะไรเหรอฟรานซห่ี ลานรกั ?” นิซเซเฒ่าหยดุ และถามผมด้วยน้�ำ เสียงท่ีเอ็นดู “จะเปน็ อะไรไหมครบั ถ้าผมจะขอยืมหนังสือเลม่ น้ีกลับไปอา่ นทบ่ี า้ นน่ะครบั เดย๋ี วผมจะนำ�มนั กลับมา คืนในวนั พฤหัสฯหนา้ นะครบั ” ลุงโคไมค์ทำ�หน้าฉงนครหู่ น่งึ แวบหน่งึ ผมนกึ วา่ ลงุ จะปฏเิ สธในการขอครัง้ น้ี ทว่าเขากลบั ยิ้มและ พยักพเยดิ ให้กับผม “ส�ำ หรับหลานรกั เร่ืองแคน่ ้ีทำ�ไมจะไม่ได้ละ่ ” “ขอบคณุ ครบั คณุ ลงุ ” ใบหน้าผมเรม่ิ คล่ยี ิ้มออกมาได้ หลังจากทใี่ จเสยี ไปก่อนหนา้ “แต่เธอตอ้ งสัญญาวา่ รกั ษาหนงั สอื ของลงุ เป็นอยา่ งดนี ะ ลงุ จะรู้สึกหงุดหงดิ มาก ถา้ มันกลับมาพร้อม กบั คราบสกปรกของหยดน้�ำ หรอื มรี อยฉกี ท่ีขอบมุมของหนังสอื น่ะ” น�้ำ เสยี งลงุ จรงิ จงั ขน้ึ มา ท�ำ ให้ผมหบุ รอยย้มิ จางลงจากใบหนา้ กอ่ นจะให้คำ�ม่นั สญั ญากับแกวา่ “ผมสัญญาครับ” 69
เปน็ อกี ครง้ั ของวนั น้ีที่ลงุ โคไมคใ์ ช้มือหยาบใหญ่แสนสกปรกของข้ดี ินมาขยี้หัวผมดว้ ยความรักใคร่ ซ่งึ คราวนี้ปราศจากหมวกของผมซะด้วยส ิ และดูเหมอื นวา่ ลุงโคไมคก์ าำ ลงั จะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทวา่ คำาพูดน้ันได้ กลายเป็นปรศิ นาตลอดกาลเมอ่ื เขาถกู เสียงตวาดทดี่ งั มาจากดา้ นหลังห้องพูดมาถึงเขา “เจา้ เฒา่ โคไมค์ แกจะให้ฉันรอยันชาตหิ น้าเลยเหรอไง ฉนั หาไอ้นา้ำ มนั งเี่ ง่าของแกไม่เจอ จะกรณุ าอย่าง มากถา้ แกช่วยย้ายกน้ มาบอกฉันหนอ่ ยว่ามันอยู่ตรงไหนกนั แน่!!!” คราวนี้ลุงโคไมคต์ ้องผละไปจากผมเสยี ที นซิ เซแก่รีบกลุ ีกจุ อกงึ่ วิ่งกึง่ เดนิ และบ่นพึมพำากอ่ นจะหายออก ไปจากหอ้ งนั่งเลน่ “เจ้าวอดนิกแกว่ นั นไี้ ปกนิ อะไรมา มันถึงไดข้ ี้หงุดหงดิ จังเลย...” 70
สารานุกรมภตู -ผ-ี ปศาจ “นซิ เซ” (Nisse) กค็ อื ภูตประเภท “โนม” (Gnome) หรือภตู ร่างแคระท่ีมีหน้าตาคลา้ ยกบั คนแก่ น่นั เอง ในบางครั้งชาวบ้านก็จะเรยี กภตู นิซเซวา่ “ทอมเต”้ (Tomte) สำาหรบั นซิ เซนั้นเปน็ โนมท่อี าศยั อย่ตู ามบ้าน เรอื นตา่ งๆ ของชาวสแกนดิเนเวีย นิซเซจะมีความสงู น้อยกว่า 120 เซนติเมตร (เทา่ กบั เด็ก 6-8 ขวบ) และมกั จะ อาศยั อย่ใู นบา้ นของชาวไรช่ าวนาตามชนบท ซ่ึงบ้านไหนท่มี ภี ตู ชนดิ นอ้ี าศยั อยจู่ ะถอื ว่าเป็นเรอ่ื งทีด่ ีมากๆ เพราะ นอกจากมนั จะคอยทาำ ความสะอาดบ้านแลว้ มันยงั จะคอยทาำ หนา้ ที่ให้อาหารสตั วเ์ ล้ียงในบ้านหลังนนั้ อีกด้วย (ตั้งแต่สนุ ขั แมว จนกระทั่งป้อนอาหารใหม้ ้าเลยทีเดียว) นิซเซจะมีนสิ ัยขงี้ อนโกรธงา่ ย หากวา่ ไม่ไดร้ บั การสนใจ หรือดูแล โดยวิธกี ารเอาใจใสน่ ิซเซนน้ั กค็ ือให้วางเนยแขง็ หรือไม่ก็ขา้ วโอต๊ ใสจ่ านชามและวางไวต้ ามมมุ ของบา้ น นอกจากนแ้ี ลว้ ทกุ วันครสิ ตม์ าส เจา้ ของบ้านจะต้องเตรยี มของขวัญใหแ้ กน่ ิซเซประจำาบา้ นดว้ ย มเี รอื่ งเล่าหน่ึงเก่ียวกบั ภตู นิซเซ เมือ่ ลูกสาวของครอบครัวหนงึ่ ได้ถูกใชใ้ ห้ไปวางขา้ วโอต๊ สำาหรบั นิซเซ แตเ่ ธอนัน้ กลับกินเสียเอง ทาำ ใหน้ ซิ เซที่รเู้ รอื่ งเข้ากเ็ กดิ ความโกรธ มนั จงึ รา่ ยมนต์ใส่เธอให้เด็กหญิงนน้ั เตน้ ราำ ไปไมม่ ี วนั หยดุ จนกระท่ังเดก็ หญิงเตน้ รำาจนเหนื่อยหอบแทบตาย นซิ เซจึงตดั สนิ ใจส้ินสดุ การลงโทษแต่เพยี งเทา่ นน้ั ทาำ ให้ ตัง้ แต่นัน้ มาเด็กหญงิ ไมก่ ล้าท่ีจะกินขา้ วโอ๊ตของนิซเซตนน้นั อกี เลย อกี เรือ่ งหนึ่งทเ่ี ป็นตำานานสรา้ งความขบขันให้กบั ผูเ้ ลา่ เมอ่ื ครัง้ หนึง่ เจา้ ของบา้ นได้วางข้าวโอ๊ตพร้อมกบั แผน่ เนยแข็ง ทว่าเม่ือนซิ เซประจาำ บา้ นตนนัน้ มาถึงชามอาหาร มันกพ็ บว่าแผ่นเนยแขง็ ไดห้ ายไป นิซเซจงึ เข้าใจวา่ สัตว์ในฟารม์ แหง่ น้นั เป็นผู้ขโมยเนยแข็งของตนไป ด้วยความโกรธจนหนา้ แดงมนั จึงเสกให้สัตว์ในฟารม์ เหลา่ น้นั ตายจนหมด ต่อมาเม่ือภูตตนนน้ั เร่ิมสงบลงมันจึงกลับมากนิ ข้าวโอต๊ ของตน ซงึ่ ตอนน้นั มันจึงพบวา่ แผ่นเนยแขง็ ถกู วางอยใู่ ตช้ ามข้าวโอต๊ นัน่ เอง “น็อคเกอร”์ (knocker) จะรูจ้ ักกันอกี ชื่อว่า “ทอมมี่-นอ็ คเกอร”์ (Tommy-Knocker) เจ้าภูตแคระ ชนดิ น้จี ะมีความคล้ายคลึงแทบจะเหมือนกับนิซเซทกุ ประการ เพยี งแตว่ า่ มันนัน้ จะอาศยั อยใู่ นเหมอื งแร่ตา่ งๆ และ คอยขดุ หาแร่หรอื ไมก่ ็ทองคำาอยใู่ นนน้ั พวกมันจะทำางานเฉพาะในเวลากลางคืน มีหลายประเทศเชื่อการมตี ัวตน ของภูตตนนต้ี ั้งแตเ่ ยอรมัน เบลเยยี ม และเชก็ เล่าว่าหากใครไดย้ นิ เสียงของมนั ท่ีกาำ ลงั ขดุ แรใ่ นเหมอื งเกา่ ๆ จะ นำาพาความโชคดีมาใหแ้ กค่ นคนนน้ั ถงึ กระนัน้ การเข้าไปในเหมอื งทีม่ ีน็อคเกอรอ์ าศัยอยนู่ ัน้ ไมใ่ ชเ่ ร่อื งทดี่ สี กั เท่าไร เพราะมนั จะหวงถน่ิ ตวั เองเปน็ อยา่ งมาก พวกมันจะสง่ เสียงหัวเราะสูงแหลม หลอกใหค้ นท่ีเข้ามาในเหมืองตกใจ กลัว บา้ งครัง้ ก็จะขวางปาส่ิงของใสห่ รอื ไม่ก็โผล่ออกมาในสภาพทนี่ ่าเกลยี ดน่ากลวั เพอ่ื เป็นการขบั ไล่ผ้บู กุ รุก นอกจากเหลา่ ภูตทางฝัง่ ยโุ รปแลว้ ประเทศญป่ี ุ่นกย็ งั มีความเชื่อของผีบ้านผีเรอื นทีเ่ รยี กกันวา่ “ซาชกิ ิ วาราชิ” (Zashiki Warashi) ซงึ่ ผีตนนม้ี กั จะปรากฏในลักษณะของเดก็ ผูห้ ญงิ อายรุ าวๆ 5-6 ขวบ ในชุดยกู าตะหรอื กิโมโนโบราณ ในบางครงั้ ก็มีเป็นออกมาในร่างของเดก็ ผู้ชายบ้าง แต่สว่ นใหญ่ท่มี กั เจอกันจะเปน็ เด็กผูห้ ญงิ ไมม่ คี วามจำาเป็นตอ้ งหวาดกลวั ผตี นน้ีแต่อย่างใด เพราะผบี า้ นผเี รือนตนนจี้ ะคอยกนั ส่งิ ท่ชี ัว่ ร้ายและไม่ ดีใหอ้ อกจากบ้าน คอยระวังภยั ให้เจา้ บา้ น เชน่ ดับไฟในตะเกียงเพ่ือปอ้ งกันไม่ให้เกิดไฟไหมบ้ า้ น หลอกหลอนไล่ โจรขโมยทมี่ าข้ึนบา้ น ถ้าเคารพบูชากราบไหวผ้ ีบ้านผีเรือนตนนเ้ี ปน็ ประจาำ กจ็ ะมอบเงนิ ทองโชคลาภใหอ้ ย่างงาม ดว้ ย จะมกี ็แต่ไปลบหล่วู ่ารา้ ยใหผ้ โี กรธ ซ่งึ ก็อาจจะสรา้ งความเปน็ ไปและมอบความโชคร้ายใหแ้ ก่บ้านหลงั นั้น จน ทำามาค้าขายไม่ข้ึนแก่ผนู้ ้นั ได ้ ในบางคร้งั เจา้ ของบา้ นจะได้ยนิ เสยี งเด็กหวั เราะหรือเสยี งวิ่งเล่นในบา้ น ท้งั ๆ ทไ่ี ม่มี ใครอย่ใู นบา้ น นนั้ แสดงว่าเป็นฝีมือของผบี า้ นผเี รอื นตนน ้ี มชี ื่อเรียกอกี ชือ่ หน่ึงดว้ ยกค็ อื “ซาชิก ิ โบะโกะ” (Zashiki Bokko) 71
“นซิ เซ” (Nisse) “น็อคเกอร” “ซาชิกิ วาราชิ” (knocker) (Zashiki Warashi) 72
บทท่ี 7 ดอกไมส วยเพ่ือคนทเี่ รา... เสียดายที่เมอื่ วันลงุ โคไมค์ยงั ไม่ทนั ไดอ้ ธิบายตาำ แหนง่ ของดอกไม้ซาฮมิ มาสลิมชัดเจน กระนัน้ ลุงกพ็ อ จะหลุดบอกผมว่ามันสามารถหาพบได้ที่หลังเขา ซงึ่ ผมกแ็ ค่ต้องใชเ้ วลาในการเดนิ ตามหาสักเลก็ น้อยกเ็ ทา่ นนั้ เชา้ วันนก้ี ่อนทผี่ มจะออกมาจากบ้าน ผมไดท้ าำ อาหารเช้าทงิ้ ไว้บนโตะ๊ ใหล้ ุงโบนิฟาซิคัสเรียบรอ้ ย ทั้งน้ี ก็ยงั เขยี นข้อความโกหกสนั้ ๆ ถงึ การหายตวั ไปในช่วงเชา้ ของผมว่า “ลมื ของบ้านลุงโคไมค์” ผมเชื่อว่าวอดนกิ ผู้ ปกครองของผมคงจะไมไ่ ด้รูส้ ึกเดือดรอ้ นถงึ การหายไปสักคร่ึงวนั (ขอแคม่ ีอาหารตั้งไว้บนโต๊ะเป็นพอ) ปา่ ลึกในยามเชา้ วันนด้ี สู งบอยา่ งไมน่ า่ เช่อื แมว้ า่ จะเป็นเขตแดนทผ่ี มไมค่ ุน้ ตามากอ่ น เพราะปกติเวลา ผมเข้ามาในปา่ ดา้ นหลงั ทะเลสาบ พวกเราจะเดินไปตามทางเดนิ ทม่ี ่งุ ไปส่เู ส้นทางบา้ นลงุ โคไมค์ อกี ท้งั ผมกต็ ้องมี คณุ ลงุ ของผมเปน็ เพ่ือนรว่ มเดินทางอยู่ด้วยเสมอ ทว่าวันนมี้ ีผมเปน็ เพียงผเู้ ดียวทเ่ี ดนิ อยูภ่ ายในเขตป่าทใี่ หม่แห่งน้ี อยา่ งเดยี วดาย ถงึ จะเปล่าเปล่ยี วบ้าง แตบ่ รรยากาศกไ็ ม่ไดช้ วนให้รู้สกึ นา่ กลัวอยา่ งท่คี ิดหรอก เพราะรอบข้างผม มแี สงแดดจางๆ เล็ดลอดผา่ นแมกไม้บนยอดสงู สายลมทแี่ สนอบอุ่นยา่ งกรายผ่านผวิ หนงั สเี ขยี วๆ ของผม มีเสียง ของนกน้อยที่ออกหากินในยามเชา้ สง่ เสียงรอ้ งประสานเสยี งกนั หากไม่ตดิ ภารกิจทผี่ มกาำ ลงั ปฏิบตั ิอยู ่ ณ ขณะน ้ี ผมคงหาทีเ่ หมาะๆ ทง้ิ ตัวลงนอนเล่นดว้ ยความสบายใจไปแล้ว อยา่ งไรก็ด ี วันนี้กไ็ ม่ได้หมายความวา่ ผมจะมาที่นี่ อีกไม่ได้น ี่ หลงั จากผ่านพน้ วนั น้ไี ปแลว้ ผมคงตอ้ งหาโอกาสกลบั เขา้ มาแถวนี้อกี ซู่...! เดนิ เท้าออกจากบา้ นไปได้เพยี ง 2 ชว่ั โมง จ่ๆู ผมกไ็ ด้ยินเสยี งนา้ำ ไหลมาจากทิศหนึง่ ภายในน้ี ผมเลอื ก ทจ่ี ะเดินไปตามเสยี งนา้ำ จากเสยี งทแี่ ววมาแตไ่ กลเรม่ิ ขยายดังขน้ึ เร่ือยๆ และเมื่อเทา้ ก้าวพ้นดงต้นไม้สงู ใหญ่มาสู่ที่ โล่งแจง้ ทเ่ี ต็มไปด้วยกอ้ นหินเรยี งรายมากมาย ภายเบือ้ งหน้าก็ทำาให้ผมถึงกบั ตกตะลงึ “น้าำ ตก...” ผมพูดขณะท่ีดวงตายงั จ้องสายน้าำ ที่ร่วงหลน่ มาจากท่ีสงู อย่างไมอ่ ยากจะเชอ่ื สายตา เพราะความ สวยงามมันเหนือกวา่ ทกุ สง่ิ ทีผ่ มเคยพบเจอ นำา้ ตกทสี่ ูงเกือบเทา่ กับยอดหอคอยของโบสถ์ภายในเมอื งหลวงอยู่ตรง หน้าผม น้าำ ท่ตี กกระทบกบั หินเบ้ืองล่างสง่ เสียงกระห่ึมต่อเนอื่ ง ปลายทางของน้ำาตกคือบอ่ น้าำ ขนาดกวา้ งจนเกือบ จะใหญ่เทยี บเทา่ กบั ทะเลสาบไอแวนเลยก็วา่ ได ้ เพียงแต่วา่ ยาวออกไปยงั มีสายน้าำ ไหลไปตามทางอยเู่ รือ่ ยหรอื จะ เรยี กวา่ แมน่ ้ำาเลยก็ไม่แปลก ละอองนาำ้ แปะสมั ผสั ทว่ั บนใบหนา้ ของผม ไอเย็นของมนั ทำาให้ผมรสู้ กึ สดช่นื หลังจากที่ ต้องทนเหน่ือยเดนิ เทา้ อยเู่ ปน็ เวลานาน ผมไมย่ ักรู้มาก่อนเลยวา่ มสี ถานที่แบบนีด้ ว้ ย และผมก็ไม่แนใ่ จด้วยว่าลุงโคไมคก์ บั ลุงโบนฟิ าซคิ สั จะ รจู้ กั สถานทแี่ ห่งนด้ี ้วย เพราะถา้ พวกเขารู้จักทน่ี ่ ี กน็ ่าจะมีหลดุ ปากเล่าให้ผมฟงั กันบา้ งละ่ ผมกา้ วมายงั ริมแมน่ า้ำ นำา้ ท่ีนี่ใสแจว๋ จนสามารถมองเห็นปลาท่แี หวกว่าย ทาำ ให้ผมเผลอคล่ีย้มิ ออกมา โดยที่ไม่รู้ตัว จากนน้ั ผมกใ็ ช้มอื ทงั้ สองข้างวกั นา้ำ ขน้ึ มาล้างหนา้ นำา้ ทีเ่ ย็นจัดทาำ ให้ประสาทสัมผสั ทั้งตัวตนื่ ขึ้น ผมวกั น้ำารอบท่ีสองเพื่อขึน้ ดมื่ ความจืดไรร้ สของมันบ่งบอกถงึ ความบริสทุ ธท์ิ ่ไี รส้ ง่ิ เจอื ปนของความสกปรกทกุ ประการ อยากพาชาชา่ มาเหน็ ที่นี่สักครงั้ จงั จๆู่ ผมก็นกึ ถึงเดก็ หญงิ ข้นึ มาภายในใจ น่าเสียดายทผี่ มน้ันไมอ่ าจจะเปิดเผยตวั ตนของตัวเองได ้ ไม่เชน่ นัน้ ผมคงจะไดว้ ิง่ แจน้ กลบั ไปหาเธอและฉุดกระชากดว้ ยความตน่ื เตน้ ให้เธอมาดทู ่นี ไ่ี ปแลว้ ผมมองผืนนา้ำ ทใ่ี สจน สะทอ้ นเงาของตวั เองข้ึนมา ผมสามารถมองเห็นสายตาของตนท่บี ง่ บองถงึ ความหมองเศร้าอยา่ งเหน็ ได้ชดั นน้ั ก็ 73
เปน็ เพราะว่าผมร้สู กึ เสียดายท่ผี มไม่สามารถแบง่ ปนั ประสบการณอ์ ันนา่ ประทบั ใจนี้รว่ มกบั ใครไดส้ ักคนนะส ิ “เฮ ้ สวัสดีเจา้ ทึม่ ” คาำ ทกั ทายทาำ ให้ผมสะด้งุ เฮือก จนจิตใจทก่ี ำาลงั เหมอ่ ลอยได้หลดุ ออกจากภวงั ค์ของ ความเศร้า “นั่นใครน่ะ!?” ผมร้องถาม ขณะเดยี วกันก็หันไปรอบทศิ เพื่อมองหาเจ้าของเสยี ง กระนน้ั ทา่ มกลางความสับสนตกใจ ผมกลับรู้สึกคนุ้ เคยกับน้าำ เสียงเมอ่ื สักครู่อยา่ งพลิ ึก ขณะทีผ่ มยังไม่ทนั เหน็ เตม็ สองตา รา่ งสีแดงรา่ งหนึง่ ก็พุ่งหลาว ลงมาจากยอดนำ้าตกส่ผู ิวนา้ำ เบอื้ งลา่ ง ตูมมมม! ผวิ นำ้าท่กี ระเซน็ จากแรงนำ้าตกอยูแ่ ล้วย่งิ กระจายไปท่วั ทกุ ทศิ ทนั ทที ี่ร่างปรศิ นานน้ั ปะทะลงในนำ้า ผม จอ้ งมองจุดที่รา่ งนนั้ หายไปสักพัก ทวา่ รา่ งนนั้ กลับมาโผลพ่ รวดริมน้าำ ใกล้กบั ผม จนผมผงะถอยล้มลงไปนงั่ เต็มกน้ “ว้วู วววววววววววว สวสั ดีเจา้ โง่ฟรานซิสคสั !” “แชร์ต!” ตรงหน้าที่เปียกปอนจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากปีศาจตัวแดงจอมซนที่ผมเจอในเมืองหลวงเมื่อหลาย วนั กอ่ น ผมตกตะลึกงงงันอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจว่าเขามาอยทู่ นี่ ไ่ี ดอ้ ย่างไร ผมจงึ ต้องถามเขาไปโดยไมอ่ ้อมคอ้ ม “แชร์ตนายมาทำาอะไรท่นี ่ ี ?” สนิ้ เสียงคำาถามของผม แชร์ตกท็ ำาปากจแู๋ ละพ่นนำา้ ทเ่ี ปอื้ นไปด้วยนำา้ ลาย และนำ้าในแม่นำา้ ใส่ผมอยา่ งเสยี มารยาท ผมสะบดั หนา้ ก่อนจะมองเขาดว้ ยสายตาทไ่ี ม่พอใจเล็กนอ้ ยทเ่ี ลน่ สกปรก เช่นนี ้ ซง่ึ แชร์ตกลบั ไม่ไดร้ สู้ ึกรู้สากับการกระทำา ท้งั ยังย้มิ ร่าอยา่ งคนมคี วามสขุ ท่ีได้เจอผม “กฉ็ นั เบ่อื ในเมอื งเต็มทนแลว้ น่ี ในเมืองมแี ต่เรอื่ งโสมมมากมาย ไมว่ ่าจะเปน็ เร่อื งลักเลก็ ขโมยนอ้ ย ฆ่า กันเพื่อแย่งขนมปัง โกหกเมียเพ่ือไปหาชู้ทีแ่ อบไว.้ ..” ปศี าจตวั แดงร่ายบาปของชาวบา้ นไปเร่อื ย ผมนึกวา่ พวกสาวกปีศาจเจา้ นรกจะชอบเรือ่ งแบบนซ้ี ะอีก แตใ่ นทางกลับกนั เขากลบั ทาำ ให้ผมต้องแปลกใจทีบ่ ่นเรือ่ งเหล่านีใ้ ห้ผมฟงั “...กเ็ ลยอยากหาเวลาออกมาเทยี่ วบา้ นนอกแบบนี้บ้างละ่ ” แชร์ตกระแทกเสียงสรุปตอนท้าย ทำาใหผ้ ม หลดุ จากอาการของคนครนุ่ คดิ อาจจะเปน็ เพราะนสิ ัยแบบนลี้ ะ่ ม้ังทท่ี ำาใหเ้ ขาไม่ไดอ้ ยใู่ นนรก จนตอ้ งถกู สง่ ตวั มายงั เมอื งหลวงฝก ฝนคอยกอ่ กวนมนุษย์เพื่อท่ีจะกลายเปน็ ปศี าจที่ดใี นวันหน้า ถงึ กระนน้ั เรอ่ื งง่ายๆ ท่เี ขาควรจะทำาก็ ยงั ไม่สาำ เรจ็ เลย ไมร่ ู้จะนึกขอบคุณ (แทนเหลา่ มนษุ ยผ์ ูโ้ ชคดที ไี่ ด้แชรต์ ) หรอื สงสาร (เจา้ ปศี าจในนรกทม่ี ีแชรต์ เปน็ สาวก) ใครกนั แน่ “แล้วนายเขา้ มาทาำ อะไรในป่าน้ลี ่ะ ?” ผมถามตอ่ ขณะท่แี ชรต์ กาำ ลังว่ายทา่ กบกลบั ไปกลับมาตรงหน้า ผม “หลงนะ่ ” ปีศาจต๊อกต๋อยพูดหน้าตาเฉย “หลง!” ผมทวน “ใช่ หลังจากที่นายแยกกบั ฉันในวันนน้ั วันตอ่ มาฉันก็ตดั สินใจออกจากเมืองหลวงเพือ่ ทจี่ ะมาตามหา ตวั นาย ฉันเดนิ ไปตามทางเร่ือย จนมารตู้ วั อีกทกี ็หลงมาอยู่ในป่าแบบน้ีละ่ ” ฟังมาย่งิ นา่ สมเพชเสยี จริง ปีศาจหลง ปา่ เนย่ี นะ... ผมยกมือเกาหัวดงั แกรกๆ ดว้ ยความงุนงงกับพฤติกรรมของเขา เพราะน่ีก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่เขา ยงั ติดอยใู่ นปา่ แหง่ น้มี าตัง้ หลายวันแบบนน้ี ะ่ หรือ นอกจากท่นี อนของเขาแลว้ ผมยังนกึ สงสยั เลยวา่ เขากินอะไร โครกกกกกกกก! 74
ราวกบั วา่ ทอ้ งของแชรต์ อา่ นใจของผมได้ ขณะท่แี ชร์ตก�ำ ลงั หงายท้องวา่ ยท่ากรรเชียง เสียงของ กระเพาะบบี ตวั ดงั ล่ันจนได้ยินชดั เจนสองรหู ู แชร์ตปล่อยตวั เองให้ลอยบนผวิ น้ำ�ราวกบั ศพ “โอ๊ยยย หิวข้าวจังเลย” แชร์ตบ่นขณะที่มีสีหนา้ อิดโรยเหมือนคนหมดแรง ปีศาจอดตายเป็นไหมนะ ผมนึกสงสัย ถงึ กระนน้ั ผม กค็ งไมใ่ จร้ายพอทจ่ี ะปลอ่ ยให้เขาทนหวิ ตาย เพอ่ื หาค�ำ ตอบหรอก “เอา้ น่ี” ผมลว้ งเข้าไปในกระเป๋าสะพายขา้ งและหยบิ แซนวชิ เนอื้ ปลาทูนา่ ให้แกเ่ ขา ท่ีจริงผมตั้งใจจะกนิ มันเปน็ อาหารกลางวัน แตใ่ นเมอื่ สถานการณเ์ ป็นแบบน้ี ประกอบกบั เขาท่เี คยพาผมเท่ียวเล่นในงานคารน์ ิวัล ผมจึงถอื โอกาสตอบแทนบุญคุณครัง้ น้เี ลย “ยะฮู้!” ปศี าจผู้หวิ โหยทำ�ตาโตและร้องดังทว่ั บรเิ วณก่อนจะพ่งุ พรวดขึน้ จากน้�ำ และคว้าแซนวิชในมอื ผมไปงบั ดว้ ยความรวดเรว็ งม่ั ๆๆๆ แชรต์ ยดั แซนวิชทง้ั กอ้ นดว้ ยเวลาไมถ่ ึงนาทีจนหลงเหลือแม้แต่เศษ จนเสร็จกย็ ังเลียนว้ิ ดว้ ยความตดิ อก ติดใจในรสชาติของมันอีกต่างหาก “ถ้าไมม่ ีอะไรแลว้ ฉันขอตวั ก่อนนะ” ผมกล่าวขอตัวหลังจากทห่ี มดธรุ ะ ทวา่ ทันทีท่เี ขาไดย้ ินเช่นนน้ั เขากก็ ุลกี ุจอวง่ิ มาขวางตรงหน้าผม “เดย๋ี วสิ! จะรีบไปไหนเลา่ เพิ่งเจอกันไมถ่ ึง 10 นาทีเลย ไหนๆ กเ็ จอกนั แล้ว นายพาฉันไปเท่ยี วใน หมบู่ ้านของนายหนอ่ ยสิ” “ไม่ไดห้ รอกแชรต์ วันนฉี้ นั มธี รุ ะตอ้ งไปจัดการ นก่ี ใ็ กลจ้ ะเท่ยี งแลว้ ด้วย ถา้ ฉันไม่รีบ ลุงของฉนั อาจจะ เล่นงานฉันก็ได”้ ผมกล่าวอย่างสัตยจ์ รงิ เพราะถา้ ปล่อยให้เวลาผ่านนานไป ลงุ โบนิฟาซคิ สั อาจจะหัวเสยี กับการ หายตัวไปทัง้ วนั ของผม เพราะขนาดเม่ือวันท่ีผมกลบั จากการตามชาชา่ ไปทีโ่ รงเรียน ลงุ ยังโกรธหัวฟาดหวั เหวีย่ ง เปน็ ยกใหญ่ท่ีผมไม่ไดก้ ลบั ไปเตรยี มอาหารกลางวันใหก้ ับแก “ภูตท่ีไมไ่ ดท้ �ำ งานอย่างนายมีธรุ ะอะไรทต่ี อ้ งทำ�กบั เขาดว้ ยเหรอ ?” แชรต์ ตง้ั ข้อสงสัย พานทำ�ให้ผมคิด ตามไปด้วยว่า วนั ๆ หน่ึงแชร์ตเองกไ็ ม่ตอ้ งท�ำ งานเหมือนกนั ไม่ใช่เหรอ เทียบกับผมแล้ว เขายังถือว่าปลอดภาระท่ี ไมต่ ้องมีผปู้ กครองแกท่ เี่ อาแตใ่ จดว้ ยซ�้ำ ผมเลือกทีจ่ ะเงยี บไมต่ อบคำ�ถามนนั้ จากนนั้ กด็ ึงเอาหนงั สือสารานุกรมดอกไม้ของลงุ โคไมคข์ ึ้นมา พิจารณาลกั ษณะของดอกไมท้ ีก่ �ำ ลงั ตามหาอีกคร้ัง ขณะทผ่ี มมองดูดอกไม้ท่ีงอกอยู่ตามโขดหนิ ริมนำ้�ตก “อย่าบอกนะวา่ นายกำ�ลังตามหาดอกไม้แบบน้ีนะ” ใบหน้าอนั แดงก�ำ่ ของแชรต์ ยนื่ มาก่ายบนไหลข่ องผมพลางดหู นังสือในมอื ของผมด้วยความสาระแน ผม ยกั ไหลใ่ ห้หนา้ ของเขาออกไปจากไหลข่ องผมดว้ ยความร�ำ คาญ “ไมใ่ ชเ่ รือ่ งของนายซะหน่อย” “นั่นแน่! จะแอบเอาดอกไมไ้ ปให้แฟนล่ะสทิ า่ ” เจา้ ปีศาจจอมกวนประสาทกล่าวได้ถูกจุดจริงๆ ผม หนั ไปขมวดคว้ิ ใสเ่ ขากอ่ นจะยัดหนงั สอื ลงไปในกระเปา๋ จากน้ันก็ออกเดินเพอ่ื ไปใหไ้ กลจากเขา แชร์ตหัวเราะรว่ น อย่างชอบใจ “เป็นแคภ่ ตู นำ้�ตวั เหมน็ ๆ ตวั จ้อย แตก่ ็มีอารมณโ์ รแมนตกิ เหมอื นกันนะเรา” ผมยังคงเดนิ ไปโดยไม่ สนใจหันกลบั มามองเขา แตว่ นิ าทตี ่อมากม็ ีระเบดิ ดงั ตูมดงั มาจากดา้ นหลงั ผม บังคับใหผ้ มต้องหันกลบั ไปหาเขาจน ได้ แชร์ตได้ใช้เวทมนต์บันดาลให้อากาศตรงหนา้ กลายเป็นชาช่าตัวเป็นๆ ขน้ึ มาท่ี ส่วนตัวแชรต์ ก็แปรงรา่ งกลาย 75
เปน็ ผม อยู่ในท่าคกุ เขา่ ในมอื ของเขามชี ่อดอกไมซ้ าฮมิ มาสลิมชอ่ โตจดั เรยี งกนั อย่างสวยงาม “ผมรักคุณนะครับ ไดโ้ ปรดรับรกั ของผมและแตง่ งานอยูก่ ินกบั ผมด้วยนะครบั ” “โอ้ ฟรานซิสคสั แน่นอนคะ่ ในหวั ใจของดฉิ นั มีแตภ่ ูตตัวเหมน็ เขยี วเชน่ คณุ เพยี งคนเดยี ว เพราะเชน่ นน้ั ฉันคงไมอ่ าจจะไปรักผหี ่าที่ไหนไดอ้ กี แลว้ ค่ะ” แม้วา่ รา่ งของแชรต์ และชาช่าตัวปลอมจะแปลงกายไดเ้ หมือนกบั ตัวจริง ทว่าเสยี งของพวกเขากย็ ังเป็นเสยี งของแชรต์ ท่ีแหลมสูงอยดู่ ี ซึง่ ผมเหน็ แล้วรสู้ กึ ขัดหขู ดั ตาพกิ ล ละครจอมปลอมที่ใช้ล้อเลยี นผมยังคงด�ำ เนนิ ต่อไป แชรต์ ในร่างของผมยนื่ ดอกไมช้ อ่ โตให้ชาช่า เดก็ หญงิ รับมันไวใ้ นมือพร้อมกับบิดไปมาด้วยความเขินอาย แชรต์ ลกุ ข้ึนยืนสองเทา้ กอ่ นจะเขา้ ไปสวมกอดและมอบ จุมพิตอนั ด่ืมดำ่�ใหก้ ันและกนั ซ่งึ มนั ดืม่ ด่�ำ จนเกินไป เพราะร่างจำ�แลงท้ังสองกำ�ลังแลกล้นิ กันอยา่ งเมามนั “หยุดนะแชร์ต อยา่ มาลอ้ ฉันแบบนน้ี ะ ฉันไมช่ อบนะ!” ผมตะคอกใสเ่ ขาดว้ ยอารมณท์ พี่ ่งุ พล่าน รา่ ง จำ�แลงท้ังสองหันมามองหน้าผมด้วยความงุนงงก่อนท่ีจะมีกลุ่มควันระเบิดรอบกายพวกเขาและเหลือแต่ร่างปีศาจ ของแชร์ตแต่เพยี งผเู้ ดยี ว “แหม ฉนั กแ็ ค่อยากจะชว่ ยให้ความรกั ของนายสมหวังเท่านนั้ เอง ไมเ่ หน็ จะตอ้ งโกรธกนั เลย” ปศี าจ เจ้าเล่หก์ ล่าวเสยี งอ้อยราวกบั วา่ มคี วามส�ำ นกึ ผดิ ทเ่ี ลน่ เกนิ เลยไปเลก็ น้อย “ชาชา่ ไมใ่ ชแ่ ฟนของฉัน!” ผมสรุปห้วนๆ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินต่อไป ถึงกระนัน้ แชร์ตก็ยังไม่เลิกราวี ผมเพียงเท่านี้ เขายังคงวง่ิ มาดกั หน้าผมตอ่ “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ฉันอยากจะชว่ ยนายนะฟรานซิสคสั เอาจริงๆ ฉันรูส้ ึกชอบนายดว้ ยซ้ำ� ถึงได้ มาตามหานายถึงทีน่ ี่” ใบหน้าของผมเหยเกขึ้นมาทันที “นายคงไม่ได้มรี สนยิ มแบบนัน้ หรอกนะ” คราวน้ีแชร์ตก็มใี บหนา้ เหยเกเช่นเดยี วกัน “นายจะบา้ เหรอ ให้ฉันเป็นแฟนกบั นายเนีย่ นะ สใู้ ห้ฉันกนิ ขวี้ วั ยังจะน่าอภิรมยก์ ว่าเลย” คำ�พูดของเขา ยงั คงฟังดูรา้ ยกาจทกุ ค�ำ ถงึ ผมจะพอใจในค�ำ ตอบ แต่ข้อสรุปของเขาทำ�ให้ผมพ่นลมและเดินกระทบื เท้าก่อนเดิน ชนไหลเ่ ขาไป “ใจเย็นๆ ก่อนสฟิ รานซิสคัสท่จี ะบอกนายน่ะ คอื วา่ ฉนั เคยเห็นดอกไมท้ ี่นายกำ�ลงั ตามหาอยนู่ ะ” คราวนท้ี ำ�เอาผมหูผึ่งขนึ้ มาทันที ผมหยุดเท้าหนั ไปหาเขา ทา่ ทางของเขาดูจะทเี ลน่ ทีจริงอย่างไงก็ไม่รู้ เพราะเจา้ รอยยิม้ ท่ีมุมปากนนั่ แหละทที่ ำ�ใหผ้ มไมแ่ น่ใจว่าเขาพูดจริง “เม่อื วันสองวนั ก่อนเดินหลงไปโผลท่ ่ลี านทงุ่ ดอกไม้ทีห่ ลงั ภูเขานู้นแนะ ถึงจะไมค่ อ่ ยแนใ่ จวา่ ใชพ้ ันธุ์ เดยี วกบั ที่นายตามหาไหม แต่ท่ีนน่ั กม็ ีดอกไม้นานาพันธขุ์ น้ึ อยมู่ ากมายเลย” ผมหลุบตามองลงพ้ืนและไตรต่ รองในสิ่งทเี่ ขาพูด เพราะวา่ ลงุ โคไมค์บอกว่าจะสามารถเจอดอกซาฮมิ มาสลมิ ได้ท่หี ลงั ภูเขา ซง่ึ เปน็ ภูเขาลูกเดยี วกบั ทีแ่ ชรต์ ก�ำ ลงั ช้ีน้วิ ไป ผมต้งั ใจไวแ้ ต่ตน้ แลว้ ว่าจะมุง่ หนา้ ไปยงั ทางนั้น แตถ่ า้ แชร์ตบอกวา่ เคยไปที่น่ันมากอ่ น กถ็ อื ว่าจะเป็นเรื่องที่ช่วยให้ผมประหยัดเวลาในการเดินหาได้เปน็ อยา่ งมาก “แล้วนายจำ�ไดเ้ หรอว่ามันอยทู่ ไ่ี หน ?” “กพ็ อเลือนรางอะนะ แต่ถา้ นายไม่มัน่ ใจในตัวฉัน นายจะลองไปหาเองกไ็ ด้นะ” ปีศาจตัวแดงตดั พอ้ น้อยใจ ถึงเขาจะไมม่ ่นั ใจวา่ จะไปทน่ี นั่ ถกู ไหม อยา่ งนอ้ ยมันกย็ งั ดกี วา่ เดนิ สะเปะสะปะอยา่ งผมในตอนนไี้ ปเรือ่ ยนัน่ ล่ะ “อืมมม... ก็ได้แชร์ต งั้นนายเดินนำ�ทางไปให้ฉนั หนอ่ ย” “อะ่ ๆๆ จะขอรอ้ งใครสักคนอยา่ งลมื คำ�วิเศษดว้ ยสิ” แชร์ตเอียงหวั สา่ ยนิว้ อย่างไดท้ ี ผมกรอกตามอง 76
ขนึ้ บนแวบ่ หนึง่ อย่างอารมณเ์ สยี ไดโ้ ปรดแชรต์ ชว่ ยนำ�ทางใหผ้ มหน่อยจะได้ไหมครบั ?” ผมกลา่ วอย่างสุภาพถอ้ ยทถี อ้ ยอาศยั “จัดไปครับคณุ ภตู ตวั เหมน็ เขียว” ไมว่ ายทเ่ี ขาจะต้องกัดผมอกี เลก็ น้อย กอ่ นทเ่ี ขาจะพงุ่ เดนิ นำ�ทางให้ แกผ่ ม ผมส่ายหวั เลก็ น้อยและค่อยเดนิ ตามเขาไปในทส่ี ุด ตะวนั ตง้ั โด่งกลางหวั ของพวกเรา ถ้าไมไ่ ดใ้ บไม้จากยอดสูงผมคงเป็นลมลม้ พบั ไปนานแล้ว พวกเราเดนิ เป็นเวลาหลายชัว่ โมงราวกับวา่ จะไมม่ วี นั ได้หยุดเดิน แชรต์ เองกไ็ ม่ไดม้ ีสภาพท่ีดีเทา่ ไรนกั แมว้ ่ากอ่ นหนา้ น้เี ขาจะ พูดไปเร่อื ยไม่ยอมหยดุ แถมยังกระโดดโลดเตน้ ไปเรื่อย จนมาถึงตอนนี้ที่เขาเดินท้ิงคร่ึงตวั บนไปด้านหน้า ปากเขา เงียบกริบไรว้ าจาใด จะมที อี่ อกมาจากปากเขากแ็ คล่ ิน้ ที่ห้อยๆ ทา่ ของเขาไม่ตา่ งอะไรจากสนุ ขั ทกี่ ำ�ลังใกล้ตายเลย “ใชท่ างน้หี รอื เปล่านะ...” แชรต์ บน่ ล�ำ พงั ระหว่างท่ีหันซา้ ยทขี วาที ทำ�ให้ผมเร่ิมข้องใจในการพ่ึงพาเขา “ทางไหนกนั แน่ ?” ผมถามเขาหลงั จากท่ีเหน็ ทา่ จะไมค่ ่อยดี แชรต์ หนั รีหันขวางมองดูรอบกอ่ นจะพูด วา่ “ขอฉนั ลองปนี ข้ึนไปดูทางบนยอดต้นไมห้ นอ่ ยนะ เผือ่ ว่าจะมองเหน็ อะไรบ้าง” ว่าแลว้ ปศี าจจอมซนกป็ ราดขนึ้ ไปบนตน้ ไมอ้ ยา่ งรวดเร็ว ท่ีผมไม่เขา้ ใจกค็ ือ เขาลมื ไปหรือเปลา่ วา่ ตัวเขา บนิ ได้ แต่ท�ำ ไมถงึ ตอ้ งทำ�เรอ่ื งมันยากดว้ ยการปนี ขน้ึ ไปบนต้นไมด้ ้วยนะ “ไม่ผดิ แน!่ เราตอ้ งตรงไปทางน้ันนนั่ แหละ!” หลังจากแชร์ตหายข้นึ ไปบนตน้ ไมเ้ กือบ 10 นาที ในท่สี ดุ ผมกไ็ ดย้ นิ เสยี งเขาตะโกนลงมาจากบนตน้ ไม้ ผมสามารถเหน็ เขาเลอื นรางจากบนยอดต้นไม้ ซงึ่ ผมมองตามมอื ของ เขาท่ีชี้ไปเบอ้ื งหนา้ ท่ีเราก�ำ ลังจะมงุ่ ไปพอดี “ใหม้ นั จรงิ เถอะ...” ผมบ่นงมื ง�ำ นับวนั ผมยิง่ เหมอื นกับลุงโบนฟิ าซคิ สั เขา้ ไปใหญ่แลว้ กอ็ ย่างวา่ แหละ ถูกเล้ยี งดมู ากับผู้ใหญ่คนไหน โตขึน้ เด็กคนนนั้ กค็ งจะย่งิ เหมือนกับผู้ดูแลคนน้นั “จะ๊ เอ๋!” งูสีเขยี วตวั ยาวเฟือ้ ยพุ่งออกมาจากพุ่มไม้เขา้ มาจ่อหน้าของผม แนน่ อนวา่ เปน็ ใคร ใครก็ต้อง ตกใจ ผมร้องลนั่ กระโดดถอยหนี แต่เม่อื ผมรู้ตัวแลว้ (งูอะไรรอ้ งคำ�อทุ านได้ดว้ ย) จงึ รู้ว่าเปน็ แชร์ตที่ก�ำ ลังถอื งูตัว เป็นๆ อยู่ในมอื เขาจับลำ�คอของงแู ละพยายามยนื่ มาหลอกให้ผมตกใจกลวั ซึ่งมนั กไ็ ดผ้ ล “เลิกเลน่ สักทีได้ไหม ฉันต้องรีบเกบ็ ดอกไม้และกลบั บา้ นกอ่ นพระอาทติ ย์ตกดนิ นะ” ท่จี รงิ ในตอนแรก ผมตง้ั ใจวา่ จะทำ�ธุระคร้งั นใ้ี หเ้ สร็จก่อนเท่ยี ง แตด่ ทู ่าแล้วอยา่ งไงวันนี้กค็ งตอ้ งเสียเวลาไปทัง้ วนั แน่ ถงึ อย่างไรก็ตาม ก็ยงั ดีกว่ากลับบ้านมือเปลา่ นน่ั แหละ “รู้แลว้ รแู้ ล้ว” แชรต์ ก้าวเท้าออกมาจากพ่มุ ไม้ที่หลบซอ่ น ตามเน้อื ตวั ของเขาประดับไปดว้ ยสงิ่ ของทงั้ ก่งิ ไม้ใบหญ้าและเถาวัลย์เตม็ ไปหมด แตท่ ่ีต้องตาผมท่สี ุดกค็ ือส่ิงที่ต้งั อยูก่ ลางกระหม่อมของเขา ซ่ึงมันเปน็ ก้อนดำ� ขนาดใหญ่ ดแู ลว้ ราวกับเปน็ กอ้ นดนิ อะไรสักอย่าง “บนหวั นายคืออะไรน่ะ ?” นิว้ ยาวๆ ผมชไ้ี ปยงั เจา้ ก้อนปริศนา แชรต์ มองบนแวบหนงึ่ ก่อนท่จี ะมอง มายังผมต่อ “ไม่รูส้ ิ เจอบนยอดตน้ ไม้พร้อมกบั งตู วั นีน้ ั่นแหละ” และแลว้ สมองท่ที ำ�งานเช่ืองช้าของผมก็ส่งค�ำ ตอบ เม่ือก้อนปริศนาบนหัวมแี มลงบินออกมาจากก้อนดิน 4-5 ตวั และเพิม่ มากข้ึน มากขึน้ มากขน้ึ ดวงตงผมเบิกกว้าง ด้วยความตกใจพร้อมกบั รอ้ งลน่ั ว่า 77
“รงั ผึ้ง...!” สิน้ เสียงของผม เหล่าผงึ้ ทโี่ กรธจัดกบ็ ินออกมาจากรังของมันราวกบั พายุเฮอริเคน เสยี งหืง่ ๆ ของมันดงั ไปรอบ ผมไม่รีรอท่จี ะอยเู่ ฉย ณ จดุ นัน้ เทา้ ของผมออกว่งิ สดุ แรงเกดิ เป็นคนแรก แชรต์ ผู้นา่ สงสารยังงง อยูว่ า่ เกดิ อะไรขึ้นแมว้ ่าจะเห็นว่ิงไปแลว้ กต็ ามจนกระทั่งผึ้งตัวหน่ึงต่อยเขาเขา้ ทีโ่ หนกแก้ม “โอย๊ ! ซวยแล้วไง น่ีฉนั เอารังผึ้งมาใสห่ วั เหรอเนย่ี !” แชรต์ สะบัดรงั ยกั ษข์ องแมลงรา้ ยออกไปจากหัว ทว่ากไ็ ม่ทันการแล้ว เพราะเหลา่ ผึ้งบนิ แห่ออกมาจากรังและรมุ ลอ้ มร่างแดงๆ ของแชร์ตทัว่ ไปหมด “วา้ กกกกก ฟรานซสิ คัสรอฉนั ดว้ ยยยยยย!” แชร์ตสับเท้าว่ิงไลต่ ามหลงั ผม แม้ผมจะทิ้งชว่ งไปได้ระยะ หนงึ่ แล้ว แต่ความเร็วของฝเี ท้าของแชรต์ กว็ ่งิ ไล่ตามผมทันในเวลาเพยี งอึดใจ ผมหันกลับมาพบแชร์ตหนา้ ตาต่นื พรอ้ มกบั ฝูงผ้งึ ทีก่ ำ�ลงั เกรีย้ วกราด “หนเี ร้วววววววฟรานซสิ คัส!” “และนายคิดว่าฉนั ก�ำ ลงั ทำ�อะไรอยู่ล่ะ!” พวกเราตะโกนตอบโตก้ นั ขณะทวี่ ิ่งหนีไปด้วย ผ้งึ แลดจู ะไล่พวกเราทนั ในอกี ไม่ช้า ตอนน้นั ผมเริม่ ท�ำ ใจ แลว้ ว่าตอ้ งกลับบา้ นไปพรอ้ มกับรอยบวมของการถกู ผ้ึงต่อยแน่ ฉับพลนั ! พรวดดดดดดดดดดด! ไม่ทนั ไดร้ สู้ ึกตัว ร่างของผมไถลรว่ งกบั เนนิ ดนิ แชรต์ ทีต่ ามมาติดๆ กเ็ จอเหตุการณเ์ ดียวกับผม รา่ งของ ภูตวอดนิกและปศี าจตัวแดงไถลดง่ิ อย่างรวดเร็ว เสยี งรอ้ งโหวกเหวกของพวกเราดังปะปนกบั เสียงดินไถลไปพรอ้ ม กนั จนในทีส่ ุด... โครมมมม! รา่ งของผมแปะเขา้ กับพน้ื แขง็ ๆ อย่างจงั และวินาทีตอ่ มารา่ งของแชร์ตก็หลน่ มาทบั ผม จนผมแทบจะ กลายเป็นแซนวชิ ฝุ่นรอบกายตลบอย่สู ักพกั ทุกอยา่ งเร่มิ กลับมาสงบ ผงึ้ เจ้ากรรมดเู หมอื นจะคลาดกบั เราเป็นท่ี เรยี บรอ้ ยแล้ว นบั ว่าเป็นความโชคดีในความซวยอยู่พอสมควร “โอย๊ ... เจบ็ ชะมัดเลย” แชรต์ รอ้ งโอดครวญอย่างน่าสงสาร ผมนกึ อยากจะลกุ ขึ้นและชกหน้าเขาสกั ทีท่ี เขาเปน็ ตน้ เหตุของความวุน่ วายละการเจ็บตัวในครั้งนี้... ถา้ ผมไมเ่ ห็นสง่ิ ท่ีอยู่เบอ้ื งหนา้ เสยี กอ่ น... ทงุ่ ดอกไมอ้ ันแสนกว้างใหญ!่ ความโกลาหลเม่ือสักครู่ท�ำ ใหผ้ มมาถงึ จดุ หมายไดใ้ นที่สดุ เบอื้ งหนา้ ของผมมที งุ่ ดอกไมอ้ นั แสนกว้าง ขวาง ผมต้องมนต์สะกดและจ้องมองดว้ ยความตกตะลึงในความสวยงาม แชร์ตท่ีดเู หมือนจะต้ังสตไิ ด้ตามมากเ็ ร่มิ จะรสู้ ึกตวั ว่าพวกเราน้นั อยู่ที่ไหน ปศี าจตวั แดงยืนดว้ ยกบี เทา้ และมองผมสลับกบั ทุ่งดอกไมด้ ้วยความภาคภูมใิ จ “เหน็ ไหม ในท่สี ดุ ฉนั กพ็ านายมาถูกทางจนได”้ ผมละ่ เช่อื เขาเลย แมว้ ่าทเ่ี ขาพดู จะถูกตอ้ งเพียงครึ่งหนงึ่ การค้นพบท่นี ่ไี ดท้ ่จี รงิ แลว้ มันตอ้ งเรียกว่าเปน็ อุบัติเหตุถงึ จะถกู ต้องมากกว่า อย่างไรก็ตามผมก็ไม่ได้ตอ่ ปากตอ่ คำ�กบั เขาให้มันมากความ “ไป! เรารบี ไปเกบ็ ดอกไมใ้ ห้แฟนของนายกนั เถอะ” ด้วยความตื่นเตน้ แชรต์ ฉุดกระชากให้ผมลกุ ขนึ้ ยืน ผมทีย่ งั คงงุนงงเลก็ นอ้ ยเริ่มต้งั สตถิ ึงจดุ ประสงค์ในการมาในคร้ังน้ไี ด้ ผมพยักหนา้ และรบี ลุกข้นึ ยืนวิง่ ฝา่ เข้าไปในท่งุ ดอกไม้ มีดอกไมน้ านาพันธ์มุ ากมายเติบโตอยู่ในทงุ่ กว้างแห่งน้ี มที ัง้ ดอกกุหลาบ ดอกทานตะวัน ดอก ลาเวนเดอร์ กลิน่ ของพวกมันฟุ้งหอมหวานราวกับขนมเคลอื บน�ำ้ ตาลในรา้ นขายขนม สสี นั ของพวกมันตั้งแตแ่ ดง 78
ฟ้า นำ้�เงนิ เหลือง เขียวท�ำ ให้ท่นี ด่ี ุจเชน่ กับแดนสวรรค์ช้ัน 7 ท่ตี ัง้ อยบู่ นโลกมนุษย์ แสงแดดทเ่ี คยแรงจา้ บดั นี้กลับ ถูกกอ้ นเมฆบดบงั จนเหลือแต่เพยี งแสงแดดอ่อนๆ ใกล้กบั ท่งุ มีลำ�ธารขนาดเลก็ ไหลผา่ น ผมเดาวา่ ล�ำ ธารนนี้ า่ จะ เชอื่ มต่อมาจากแมน่ ำ�้ ของน�ำ้ ตกท่ีเจอในตอนแรก (ถ้าเชน่ นนั้ ผมสามารถกลบั มายังท่นี ดี่ ้วยการเดนิ เลยี บกับแมน่ ำ�้ ก็พอสินะ)ความรู้สกึ เยน็ สบายแผซ่ ่านไปทั่วทัง้ ตวั ผมเผลอท้ิงตวั ลงนอนบนทุ่งแห่งนี้ราวกับว่าตัวเองนนั้ เปน็ ขนนก เสยี งของแชร์ตเอด็ ตะโรดงั มาจากทไ่ี หนสักแหง่ ผมไม่ไดเ้ งยหนา้ ขึ้นไปมองเขา แตเ่ ดาไดไ้ มย่ ากวา่ เขาเองกก็ ำ�ลังมี ความสขุ ไมน่ ้อยไปกวา่ ผม ความรูส้ ึกเหลา่ นีม้ นั ช่างวเิ ศษเกินกว่าท่จี ะบรรยายหมดจริงๆ “น่แี นะฟรานซิสคัส ใช่ดอกไม้น่ไี หมทน่ี ายก�ำ ลังตามหา ?” ขณะทผ่ี มหลับตาพร้ิม ผมคอ่ ยๆ หลับตาข้นึ มามองทอ้ งฟ้าสคี รามกบั ดอกไมท้ ขี่ วางตรงหน้าผม ดอกไม้ สีเหลืองสดดูแลว้ คลา้ ยกับซาฮิม มาสลิม “ไมใ่ ช่ กา้ นของมันมีต้องเป็นสแี ดง ส่วนดอกจะตอ้ งเปน็ กลีบสีเหลืองแกมสีน�ำ้ เงนิ เขียวสะทอ้ นแสง และมีแต้มสขี าวจุดๆ ทใ่ี บของมัน” “โห ท�ำ ไมจะต้องใชด้ อกไม้ทฟ่ี ังดยู งุ่ ยากขนาดนนั้ ด้วยนะ” “กลิน่ ของมันจะท�ำ ใหฝ้ นั ดนี ะ่ สิ” แชร์ตเบะปากอย่างเซ็งๆ เลก็ นอ้ ย “ก็ได้ ไหนๆ เรากม็ เี วลาท้งั วนั แล้วนี่” จากน้นั แชร์ตก็ใชเ้ วลาชว่ ยผมในการตามหาดอกไมช้ นดิ พิเศษ พนั ธ์นุ ี้ แน่นอนว่าผมไม่ไดอ้ ยเู่ ฉยๆ กินแรงในภารกิจของผม ผมเองก็เดนิ ตามหาดอกไม้ที่ตั้งใจจะนำ�ไปให้เดก็ หญิง ทผี่ มแอบชอบเปน็ ของขวัญพิเศษ เวลาผ่านไปอย่างรวดเรว็ พวกเราที่เดินพิจารณาดอกไม้ในทงุ่ ดอกไมใ้ หญแ่ หง่ นีอ้ ยูน่ าน แต่กย็ ังคงไม่ พบดอกไมท้ ่ีผมกำ�ลังตามหาเลยแม้แต่ดอกเดียว แชรต์ จากท่กี ระตือรอื ร้นในการคน้ หาเรม่ิ เฉื่อยช้าลงอย่างเห็นได้ ชัด ผมเองก็เร่มิ หมดแรงเช่นเดียวกัน “นเ่ี ราเดนิ หาก็แทบจะพลกิ ทุ่งแลว้ นะ ยังไมเ่ ห็นเจอดอกไมท้ ่นี ายตามหาเลย” แชร์ตเร่ิมบ่นด้วยอารมณ์ ที่เริ่มหงดุ หงิด ผมเองกเ็ ริม่ มอี าการไมแ่ พเ้ ขา “กน็ ายเองไม่ใชเ่ หรอทบี่ อกว่าเห็นดอกไม้พนั ธ์นุ ้ีนะ่ ” “ใครมนั จะไปจ�ำ ไอด้ อกไมง้ ่ีเงา่ นีไ่ ดห้ มดล่ะ แคฉ่ ันพานายมาถูกกบ็ ญุ แคไ่ หนแล้ว” ผมเลกิ ทีจ่ ะตอ่ ลอ้ ต่อ เถียงกบั เขาไปขณะท่ีตายังคงมองหาดอกไม้ชนิดพเิ ศษนี้ต่อ ทว่าแชร์ตยงั ไมจ่ บแต่โดยง่ายดาย “ถา้ เปน็ ฉันนะ ฉนั แคเ่ กบ็ ดอกไมจ้ ากแถวบ้านไปใหส้ าวของนายก็พอแล้ว ไมเ่ ห็นตอ้ งลงทนุ ลำ�บากมา ถงึ ทน่ี ่ีเลย” มือของผมยงั คงแหวกตามหาดอกไมข้ ณะท่หี ผู มก็ยงั ฟงั เขาไปด้วย “อีกอยา่ งนะ นายจะเอาดอกไม้ไป ให้พวกมนุษยต์ รงๆ ได้ยงั ไง สวัสดี เราชอ่ื ฟรานซิสคัส เราเปน็ ภตู วอดนกิ และเรามดี อกไม้จะมาให้เธอน่ะ” แชรต์ พยายามเล่นละครจ�ำ อวดล้อเลียนผม ซึง่ การกระท�ำ ของเขาไมไ่ ดช้ ว่ ยใหอ้ ะไรดีขน้ึ ขณะท่ีผมเตรยี มจะหนั ตอบโต้ เขา จังหวะนนั้ เทา้ ของผมก�ำ ลงั จะก้าวไปข้างหนา้ พอดี แตแ่ ทนท่ีผมจะ เหยยี บพื้นดินนุ่มๆ มนั กลบั เปน็ ความวา่ งเปล่าของหลุมแทน ร่างของผมวบู หายเขา้ ไปในหลมุ โดยทีไ่ ม่ได้ทันร้องสัก แอะ ความมดื กลืนกนิ รอบขา้ ง มแี ต่ความเงยี บสงัดทีร่ ายล้อมตัวผม ผมหมดสติไปอยู่นานแคไ่ หนไม่มีใครรู้ ความรู้สกึ แรกที่ผมสัมผัสได้คอื กล่ินอบั ท่โี ชยเขา้ มาในจมูก กอ่ นทีป่ ระสาทตาของผมจะรบั รอู้ ะไรได้ เสียงหัวเราะ เบาๆ ดงั แว่วมาจากท่ไี หนสักแหง่ “ฮิๆๆ...” ผมคอ่ ยๆ ลมื ตาขนึ้ แสงท่ีนอ้ ยนิดจากเบ้ืองบนทำ�ใหผ้ มไมส่ ามารถมองเห็นรอบขา้ งไดช้ ัดเจน ผมพอจะบอกได้เพียงวา่ ตอนนต้ี วั เองกำ�ลงั อย่ใู นถ�ำ้ แห่งหนงึ่ เท่านน้ั ร่างกายของผมหนักอึ้งราวกับมีหนิ มาถว่ งไว้ 79
ตามตวั ผมต้องใช้เวลาสักพักกวา่ ทีจ่ ะขยบั ร่างกายได้ดังใจ จนในท่สี ดุ ก็สามารถกลบั มายนื สองขาได้ ผมหรตี่ าใหเ้ ล็กลงเพอื่ ปรับแสงทม่ี อี ยนู่ ้อยให้เขา้ กบั มา่ นตา ยังดที ีม่ ีแสงลอดเขา้ มาเปน็ จุดๆ ทว่ั ภายใน ถ�ำ้ จึงยงั พอทำ�ให้มองเหน็ สง่ิ ที่อย่ภู ายในถ้ำ�ได้ ขณะทีผ่ มก�ำ ลงั เงยหน้ามองข้ึนบนดา้ นบน เพื่อมองหาทางออก มี ร่างด�ำ ร่างหน่งึ วง่ิ ผา่ นไปพรอ้ มกับเสยี งหัวเราะ... ไมส่ ิ มันมมี ากกวา่ 3 คนถึงจะถูก ผมรู้สกึ กลัวขึ้นมาตงิด “ใครอยูต่ รงนน้ั หรือครับ ?” ผมรวบรวมความกลา้ ถามไป ในความมดื ไรซ้ ง่ึ ค�ำ ตอบ แต่ยังคงมีแต่เสียง หวั เราะของใครสกั คนเช่นเดมิ ฟังแล้วเหมือนกบั เสยี งหัวเราะของผหู้ ญงิ อย่างแนน่ อน ทา่ มกลางความกลวั และสับ สนั ขณะท่ีผมก�ำ ลังมองหารา่ งปรศิ นาภายในถ้�ำ สายตาผมไปสะดดุ เข้ากับสิ่งๆ หนึง่ “ดอกไมซ้ าฮมิ มาสลิม!” ดอกไม้ซาฮิม มาสลมิ สวยกว่าในภาพกวา่ ในหนังสือเป็นหลายร้อยเท่า นอกจากสขี องมนั จะสดกว่า ในรูปแล้ว มันยงั เปล่งประกายออร่าออกมาจากดอกของมนั แสงของมนั สะท้อนผนังถ้�ำ เกดิ เปน็ ประกายราวกับ เพชรเมด็ เทา้ ขณะทเ่ี ท้ากับมือของผมตั้งท่าจะดิง่ ตรงไปยงั ดอกไม้ที่งอกอยู่กลางแสงแดดพอดีกับช่องถ�ำ้ เพียง แต่ ความต้ังใจกห็ ยดุ ลงเมือ่ ดา้ นหลังของดอกไม้เผยให้เห็นรา่ งของหญงิ สาวสามคนท่ีค่อยๆ ย่างกรายเขา้ มา พวกเธอ มองผมด้วยสหี นา้ ที่ไม่อาจจะคาดเดาได้ บางครั้งก็ส่งรอยยม้ิ ทีเ่ ปน็ มิตรมาให้ผม ผมหยุดน่ิงอยกู่ ับท่ีเพราะไม่อาจ จะแนใ่ จจดุ ประสงค์ของพวกเธอ “พวกคณุ เปน็ ใคร ?” หน่งึ ในน้นั หัวเราะคกิ คักชอบใจ ไม่ตอ้ งบอกก็นา่ จะพอเดาได้วา่ พวกเธอนน้ั ต้อง ไมใ่ ชม่ นษุ ย์อย่างแน่นอน หญงิ สาวทง้ั สามสวมผ้าสีขาวบางคลมุ ตงั้ แต่หัวไหลจ่ นถงึ ตน้ ขา ผ้าของพวกเธอบางจน สามารถมองเห็นกายเน้ือของเธอ มนั ขาวนวลเปลง่ ปล่งั ไปดว้ ยประกายอะไรบางอย่างเกินกวา่ ทมี่ นุษย์ท่วั ไปจะพึ่งมี “ไมต่ ้องกลวั พวกเราไปหรอกพอ่ หนุ่ม พวกเราเป็นพวกเดยี วกัน” น�้ำ เสียงทห่ี วานอ่อนนมุ่ ทำ�ให้ผม เคลิ้มไปช่วั ขณะ เสยี งของเธอชา่ งเหมือนกับเครื่องดนตรีท่ไี มม่ ีมนษุ ย์คนใดบนโลกสามารถสร้างข้ึนมาได้ “พวกคุณก็เปน็ ภูตเหมือนกนั เหรอครบั ?” ผมถามเขา้ ประเดน็ พวกหลอ่ นหันมามองกนั เองและ หวั เราะอีกคร้งั อยา่ งสนุกสนาน “ใชแ่ ล้วจ๊ะ พวกเราคอื ภูตวีลา่ แห่งทุ่งดอกไมแ้ หง่ นี้ไง” หนึ่งในนนั้ มรี า่ งกายสงู โปร่งทีส่ ุดบอกกับผม เธอ มีผมสนี ำ้�ตาลเข้มแกมแดงอย่างน่าเสน่หา “แลว้ เธอละ่ จะ๊ เปน็ ภูตประเภทไหนกนั ” ภตู สาวตนท่มี ีน้ำ�มีนวลที่สุดในกลุ่มเอ่ยถาม แววตาเธอเปน็ ประกายสนอกสนใจผมเป็นที่สุด “ผมคือภูตวอดนิกครบั เปน็ ภตู น�ำ้ ท่มี าจากทะเลสาบไอแวนที่อยู่อกี ฝัง่ หนึ่งของเขาลูกน้”ี “เธอช่อื อะไรหรือ ?” ภตู ตนกลางทีม่ ผี มเปน็ ลอนสีบลอนซ์เป็นผู้ถาม เธอดูแลว้ เหมอื นจะเป็นหวั หน้า ของกลุม่ ภูตนีห้ รือไมอ่ ย่างนัน้ เธอก็คงจะเป็นตนทฉี่ ลาดท่ีสดุ “ฟรานซิสคสั ครับ” “พวกเรายนิ ดที ีไ่ ด้รจู้ กั นะฟรานซิสคัส ทงุ่ ดอกไมแ้ หง่ นข้ี อยนิ ดตี อ้ นรบั การมาเยอื นของเธอนะ” เหล่าภตู สาวกล่าวการตอ้ นรับผมอย่างเป็นทางการพร้อมกบั รอยยิ้มทแี่ สนจะงดงาม ผมเรม่ิ คลี่ยิ้มออก มาได้ในทส่ี ดุ เวลาน้ีผมไมเ่ หลือความเกรง็ อีกต่อไปแล้ว พวกเธอก้าวเทา้ มาในระยะเออ้ื มมือพลางหัวเราะชอบใจท่ี เห็นภูตนำ้�ตัวเป็นๆ เช่นผมคร้งั แรก “พวกคณุ อยู่ที่นกี่ ันหรือครับ” “ใช่แล้วจ้ะ ทนี่ ีค่ อื บา้ นของเรา พวกเราอยูใ่ นท่งุ ดอกไม้แหง่ น้มี านานนับหลายร้อยดแี ลว้ ” 80
“ดีจังเลยนะครับ ถา้ ผมมีท่ีอยูส่ วยๆ แบบน้ี ผมคงมีความสุขได้ทง้ั วันแน่” ผมกลา่ วชมเจา้ ของบา้ นดว้ ย ความสตั ยจ์ ริง เหลา่ ภูตสาวส่งรอยยมิ้ อันอ่อนโยน หน่ึงในนน้ั ลูบหวั ผมอยา่ งเอน็ ดู มอื ของเธอช่างนุม่ และอบอุ่น เปน็ อยา่ งมาก “ถา้ เธอชอบท่นี ี่ เธออยากจะแวะมาเท่ยี วเล่นเม่อื ไรก็ได้นะ ท่ีนีม่ ีแค่พวกเราอยู่กันสามตน บางทกี ็รสู้ กึ เหงากันบ้าง แต่ได้เธอมาเปน็ แขกกค็ งจะชว่ ยให้ที่น่มี ีสสี ันขนึ้ มาบา้ ง” ภตู วีล่าอกี สองตนพยักพเยิดเหน็ พ้องตอ้ งกัน ทำ�ให้ผมรสู้ ึกวา่ พวกเธอยินดีกบั การมาของผมจริงๆ “มาเถอะฟรานซิสคสั หากเธอไมร่ ีบรอ้ นทจี่ ะไปไหน มานั่งเลน่ พดู คุยกับพวกเรากอ่ น นานแลว้ ทเ่ี ราไม่ ไดม้ แี ขกเป็นภูตมาเย่ียมต้งั แต่คร้งั ทภ่ี ูตนซิ เซเฒ่าตนหน่งึ เคยเหยยี บเทา้ มายงั ทนี่ ี”่ ภตู สองตนจงู มือของผมคนละ ขา้ งใน ขณะที่อีกตนหนงึ่ ดันหลงั ผม พวกหล่อนพาผมไปน่งั ใกลก้ ับตน้ ซาฮิม มาสลิมเพ่ือชนื่ ชมความงาม ภูต สาวทกุ ตนต่างพากนั นง่ั ล้อมรอบตัวผม “อ๋อ พวกคุณคงหมายถึงลุงโคไมคส์ ินะครับ” หนง่ึ ในภตู สาวเลกิ คว้ิ ขน้ึ สูงดว้ ยความแปลกใจ “เธอรูจ้ กั กบั โคไมค์จอมทะลึง่ ด้วยเหรอ” แม้จะประหลาดวา่ ภตู สาวอธิบายลกั ษณะของลงุ โคไมคเ์ ป็น จอมทะลึง่ เลก็ น้อย แตผ่ มก็ไม่ไดท้ กั ทว้ งไปอย่างใด ภตู วลี า่ ผมบลอนซ์หยบิ ถาดองุน่ ยนื่ ให้ผมทานเป็นของว่าง ระหวา่ งการสนทนา ผมหยบิ องุ่นมาสห่ี า้ ลกู รับประทาน รสชาติของมันหวานอรอ่ ยจนผมไมอ่ ยากจะเชื่อว่าจะมี องุ่นที่ไหนอร่อยเท่ากับท่ีนี่แลว้ “ใช่ครับ ลงุ โคไมคเ์ ขาเปน็ เพอ่ื นกบั คุณลงุ ของผมเอง” “ถ้าเชน่ นน้ั พวกเรากย็ ่ิงเปน็ เหมือนเพอ่ื นที่ไมเ่ คยเหน็ กันมากอ่ นเข้าไปใหญ่ โคไมคแ์ ม้จะมีนิสยั ทะลึ่ง ใส่กับพวกเราบา้ ง แต่เขากเ็ ป็นภตู ทีเ่ ป่ียมไปดว้ ยปญั ญาและประสบการณ์ทดี่ ีมาพูดคุยกับเราเสมอ พวกเราเคย อนญุ าตใหค้ รงั้ หนึง่ เขาเก็บดอกไมเ้ พื่อไปมอบใหส้ ตรคี นที่เขาเคยหลงรกั และเขากซ็ าบซ้งึ ในการช่วยเหลือของเรา เป็นอยา่ งมากด้วย” นน่ั แหละลุงโคไมค์หนง่ึ เดียวของผมแน่นอน “ผมมีเรือ่ งจะรบกวนพวกคณุ หนอ่ ยน่ะครับ คอื วา่ ...” ผมชะงักค�ำ พูดด้วยความเกรงใจเล็กน้อย “พูดมาเถอะหนุ่มนอ้ ย อยูก่ บั พวกเราอย่าไดก้ ลวั ท่จี ะพูดความในใจเลย” วีล่ารา่ งสูงบอก “คือ... คอื วา่ ผมอยากจะขอดอกไมซ้ าฮิม มาสลิมของพวกคุณหนอ่ ยจะได้ไหมครบั ” เหลา่ วีลา่ มองหนา้ ซ่ึงกันและกัน ณ ตอนนน้ั ผมนึกวา่ พวกหล่อนจะปฏเิ สธคำ�ขอของผมอยา่ งแนน่ อน ทว่าวลี ่าตนท่ีมผี มบลอนซผ์ ายมอื ให้ไปทางดอกไม้และบอกกบั ผมวา่ “โธ่ พอ่ หนมุ่ เอาไปเถอะ ส�ำ หรับเดก็ หน่มุ ท่ีนา่ รักและสภุ าพเชน่ เธอ พวกเรายินดแี บ่งดอกไมเ้ หล่านใ้ี ห้ กับเธอโดยไม่หวังอะไรกลบั มาเลย” “จริงเหรอครบั !” ผมร้องดีใจไม่อยากจะเช่ือวา่ พวกเธอจะใหม้ นั ง่ายดายเช่นน้ี “จรงิ ส”ิ ภูตตนท่ีอวบท่ีสดุ กล่าว “ดอกไม้ซาฮมิ มาสลมิ มีแตจ่ ะงอกภายในถ�ำ้ แห่งนี้เทา่ นัน้ ผู้คน มากมายจอ้ งอยากจะได้มันเปน็ เจา้ ของท้งั น้นั ละ่ ” “แตพ่ วกทโ่ี ลภมากตัณหากลบั จะไมม่ ีวันไดเ้ จอดอกไมเ้ หลา่ น้หี รอก” ภูตผมสีน�้ำ ตาลเขม้ เสริม “ความรกั ที่บรสิ ทุ ธ์เิ ทา่ น้นั ทจี่ ะนำ�พาให้เขาได้มาพบเจอกับมนั ” ภูตวีล่าตนที่ดฉู ลาดทส่ี ดุ สรปุ พวก หลอ่ นเงยี บไปสกั พกั ขณะทีย่ ังคงจอ้ งหน้าผมอยู่ “เธอคงก�ำ ลังมีความรกั อยู่สินะ” ภตู สาวจไี้ ดต้ รงจุด ผมถงึ กบั หนา้ แดงระเร่ือทไี่ ดย้ ิน 81
“ไคโมค์ก็เคยเปน็ เหมือนกบั เธอ พวกเรายงั จ�ำ ไดด้ ีพอ่ หน่มุ นอ้ ย เธอจงเอามันไปให้แก่หญงิ สาวคนที่เธอ รักเถอะ ขอเพียงแต่ว่า...” ภูตผมบลอนซ์เว้นจงั หวะ ซ่ึงตอ่ มาภตู วลี า่ ตนผมสีนำ�้ ตาลเข้มก็กลา่ วสรุปให้ผมฟัง “แต่พวกเราจะซงึ้ ในบุญคณุ มาก ถา้ พ่อหนุ่มไมเ่ อาสถานที่แห่งนี้ไปแพรง่ พรายใหใ้ ครฟังนะ” “ไม่ให้เอาเร่ืองทีน่ ่ไี ปแพร่งพรายเหรอครับ” ผมทวนอย่างงงๆ “ใช่ๆ” วีลา่ ผมสีน้ำ�ตาลแกมแดงสมบท “คร้ังหน่งึ เคยมมี นษุ ย์หนุ่มกลา้ มโตคนหนึ่งหลงเข้ามาที่น่ี ใน ตอนแรกพวกเราก็ใหก้ ารเขาเป็นอยา่ งดีเหมอื นกบั เธอเน่ยี แหละ แตพ่ อเขากลับออกไป เขาก็พาเพ่ือนกลมุ่ ใหญ่ กลบั มาเด็ดดอกไมท้ น่ี ่ีจนเกอื บเหีย้ นเตยี นไปเยอะเลย” สายตาของเธอแลดเู ศร้าลงอย่างเหน็ ไดช้ ัด มันพาลท�ำ ให้ ผมร้สู กึ ไมด่ ีไปด้วย “แถมหน่ึงในพวกนน้ั กย็ งั คิดจะจับตวั พวกเราไปขายให้กับคณะละครสตั ว์อีกด้วย ดีทพ่ี วกเราหนีเขา้ มา ในหลบในถำ้�นีไ้ ด้ทนั ก่อน” เร่ืองของพวกเธอท�ำ ให้นึกถงึ วอดนิกตนทอี่ ยจู่ ับแสดงในงานคารน์ วิ ลั นึกแลว้ ก็รู้สึกสลด ใจอยู่ไม่ใชน่ ้อย “เดชะบญุ ทีค่ นพวกนน้ั หลงทางขณะที่กลบั ออกไป พวกเขาจงึ อดตายกลายเปน็ ผเี ฝา้ ปา่ ทำ�ใหค้ วาม ลับท่งุ ดอกไมแ้ หง่ นีย้ ังคงถูกเกบ็ รกั ษาเอาไวไ้ ด้ตอ่ ไป” ระหวา่ งทผ่ี มน่ังฟงั เร่อื งของพวกเธอไปเพลินๆ แก้วน้ำ�ผลไม้ ถูกยนื่ ให้ผมดม่ื ดับกระหาย ซึ่งมนั ชว่ ยให้คอท่ีเคยแห้งเปน็ ผุยผงของผมได้เปน็ อยา่ งดหี ลงั จากขาดนำ�้ มาต้ังหลาย ช่วั โมง “ตั้งแตน่ นั้ มาพวกเราก็ไม่เคยไวใ้ จมนุษยอ์ กี เลย เวลามใี ครเข้ามาท่ที ุ่งแหง่ น้ี พวกเรากต็ อ้ งรีบเข้ามา หลบในถ้ำ�แห่งน้รี อใหพ้ วกนัน้ กลับไป” มันเปน็ เรื่องทีน่ ่าเศร้ากับการที่ต้องคอยหลบคนแปลกหน้าทัง้ ที่มนั เปน็ บา้ น ของพวกเธอ “ไมต่ อ้ งหว่ งครับ ผมสัญญาว่าจะไม่เอาเรอ่ื งทีน่ ี่ไปเลา่ ให้ใครฟังอย่างเดด็ ขาด” พวกภตู สาวพรอ้ มใจกัน มอบรอยยิ้มอนั เป็นไมตรใี หก้ บั ผม ในแววตาของกลมโตของภตู เหล่าวีลา่ บ่งบอกว่าพวกเธอเชอื่ มัน่ ในค�ำ สัญญาของ ผม ผมแอบนึกเสียดายเล็กน้อยท่ผี มคงไม่มโี อกาสไดพ้ าชาชา่ มาเทีย่ วทน่ี ่หี ากผมมโี อกาส แต่อย่างไรก็ตาม สัญญาก็ต้องเป็นสญั ญา “ฮ้าววว” บรรยากาศทีบ่ างเบาและเย็นสบายทำ�ใหผ้ มร้สู กึ ผ่อนคลาย ปากของผมอ้าหา้ วโดยท่ไี ม่รูต้ วั ตาของผมเรมิ่ ปรือจนเกอื บจะปิด ภตู วลี ่าผมบลอนซ์ประคองศีรษะของผมลงนอนบนตักของเธอ หน้าขาของเธอ นมุ่ ราวกับหมอนท่ีแสนสบาย “นอนพักเสียเถอะฟรานซิสคสั เธอเดินทางมาเหน่ือย สมควรที่จะพกั ผอ่ นก่อน” วีลา่ สาวผมสนี ้ำ�ตาลแกมแดงกล่าว ในระหว่างนั้นวีล่าตนที่มนี ำ้�มนี วลสดุ ก็เร่มิ ขบั ขานร้องเพลงกล่อมให้ ผม ท�ำ ให้หนงั ตาของผมไม่อาจจะตา้ นทานความไพเราะได้อกี ตอ่ ไป ผมจึงปลอ่ ยให้จติ ใจล่องลอยไปสนู่ ิทราความฝัน... “เฮ้ ฟรานซิสคสั ฟรานซิสคสั !” เสียงรอ้ งแหลมรำ�คาญแก้วหูปลกุ ให้ผมตื่น เปลอื กตาทหี่ นกั อึ้งถกู เปดิ ออกทั้งท่ีผมยังไม่อยากตืน่ ภาพ พรา่ เลอื นตรงหน้าเผยใหเ้ ห็นใครบางคนที่มีผิวกายเป็นสีแดง เคราแพะสดี �ำ ใต้คางเปน็ ส่งิ ทผี่ มรับรู้ได้วา่ คนทีป่ ลกุ ก็ คือแชร์ตนน่ั เอง 82
“นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเน่ยี ทา่ ทางนายจะตกลงมาในถาำ้ นจี้ นสลบไปนานเลยนะ” ผมลุกข้นึ อยา่ งงงๆ ขณะที่เงี่ยหูฟงั เขาไปดว้ ย ทว่าสายตาผมยังสาดสอ่ งมองหาภูตสามสาวทด่ี แู ลผมก่อนหนา้ น้ี “แล้วพวกภูตวลี า่ ละ ?” ผมถามแชรต์ เมื่อไม่เห็นใครอนื่ นอกจากปศี าจตวั แดง “วลี งวลี ่าอะไรของนาย ตอนฉนั ลงมาถงึ ก็เจอนายนอนหลับสบายใจเฉิบแล้วเนย่ี ” แชรต์ ดจู ะไม่รเู้ รอ่ื ง อะไรจริงๆ เพราะเขาดฉู งนงงงวยอยา่ งมาก ซ่ึงผมเองกม็ ีอาการไมแ่ พ้กบั เขา ก่อนที่ผมจะทนั ไดถ้ ามอะไรเขาตอ่ แชรต์ กแ็ ยง่ ผมพูดเสียกอ่ น “อ้าว นน่ี ายเจอดอกไม้งเี่ ง่าท่กี าำ ลงั ตามหาแลว้ น่ี” ช่อดอกไม้ซาฮมิ มาสลิมถูกจัดเปน็ ชอ่ และห่อดว้ ยกระดาษสีเขานวลเป็นอย่างด ี มีโบว์เลก็ ๆ ผูกทก่ี ้าน ของมัน แสดงใหเ้ ห็นว่ามนั พร้อมจะถกู สง่ มอบให้เป็นของขวญั แลว้ ผมมองช่อดอกไม้ท่ีวางอยู่ใกลต้ ัวผมดว้ ยความซาบซึ้ง มนั เปน็ ชอ่ ดอกไมท้ สี่ วยทส่ี ดุ เทา่ ท่ผี มเคยเห็นมา ในชีวติ นเ้ี ลย “เจอของท่ีนายตามหาแล้วกอ็ อกไปจากทน่ี ่ีกันเถอะ ท่ีนที่ ำาให้ฉนั รสู้ กึ ขนลุกยงั ไงก็ไม่รู้ เนย่ี ... ฉันไปหา เถาวัลยพ์ ันเข้ากับกอ้ นหนิ เพอื่ ให้นายปนี กลบั ขน้ึ ไปแล้ว ไปกนั เถอะฟรานซสิ คสั ” ขณะทแี่ ชรต์ เดินตรงกลับไปยงั ทางออก ผมค่อยๆ กม้ หยิบช่อดอกไม้ขนึ้ มาไว้ในมือ ผมจ้องมันอยสู่ ักพกั ก่อนท่ีจะเงยหนา้ ข้ึนมองความว่างเปล่าภายในถ้ำา พวกเธออย่หู นใดผมไม่รู้ ผมรแู้ ต่วา่ พวกเธอยงั อยู่ไม่ไกล “ขอบคณุ นะครบั ไวม้ โี อกาสผมจะทำาขนมเค้กมาให้พวกคุณเปน็ การตอบแทนนะครบั ” แม้จะไม่เห็นกายของพวกเธอ ทว่ามีเสียงหวั เราะเลก็ ๆ ดังมาจากท่ีไหนสักแหง่ ภายในถำา้ แห่งน้ี บง่ บอก ให้ผมรบั รเู้ ป็นอย่างดวี า่ “พวกเธอจะรอวนั ทีผ่ มกลับมาเทยี่ วที่นอ่ี กี ครงั้ ” 83
สารานุกรมภตู -ผ-ี ปศาจ “วลี ่า” (Vila) เปน็ ภตู สาวในปา่ ตามความเชื่อของชาวสโลวาเกีย รวมไปถงึ ชาวเซอรเ์ บียด้วย ลกั ษณะ เด่นของทีเ่ ธอมกั จะปรากฏตัวกค็ อื ในรูปหญิงงามที่สวมเสอ้ื ผา้ นอ้ ยชน้ิ หรอื บางทีกไ็ ม่สวมใส่อะไรเลยกม็ ี ซึ่งผิวกาย ของเธอจะมีท้ังสีเขียว สฟี ้า หรอื สนี วลคล้ายกับมนษุ ยท์ ่ัวไป ภตู ชนดิ น้ีจะมีพลังอำานาจในการควบคมุ ลมและพาย ุ เชื่อวา่ พวกเธอน้นั เปน็ ตน้ เหตขุ องพายทุ ่โี หมกระหนำ่าตามบ้าน เรือน อีกทงั้ เสียงเพลงขบั กลอ่ มของเธอยงั สามารถสยบให้ความโกรธของผู้คนสงบลงได้ วีล่าจะอาศยั อยตู่ ามปา่ และหุบเขา (บ้างกว็ ่ามีบ้านอยู่บนกอ้ นเมฆ) แต่สว่ นใหญ่มกั จะบอกเลา่ ว่าพวกเธออาศยั อย่ใู นหุบเขาท่สี ูงใหญ ่ บาง ครัง้ ก็โผล่มาในลกั ษณะผีร่างโปร่งใสบา้ ง หากเมอ่ื ใดทวี่ ีลา่ สญู เสียเส้นผมของตน เธอนั้นจะตอ้ งตายลงในทันท ี หรือ ถ้าใครก็ตามเผาเศษผวิ หนังท่เี ธอทงิ้ ไว ้ เธอกจ็ ะตายลงเช่นกนั ครงั้ หนงึ่ เหลา่ วีลา่ เคยเปน็ นักรบท่ที รงพลงั ในสวนสวรรค ์ พวกเธอมหี นา้ ท่ีค่อยปกปอ้ งมนุษยผ์ ูอ้ ่อนแอ แต่เพราะพวกเธอลุ่มหลงในโลกมนษุ ยม์ ากเกินไป พวกเธอจึงถกู สัง่ หา้ มไมใ่ หก้ ลบั เข้าไปในแดนสวรรค์อกี ทกุ คืน วันพระจันทรเ์ ตม็ ดวงพวกเธอมักจะชกั ชวนมนษุ ย์ชายหนุ่มมาร่วมเต้นรำาด้วยกนั กบั พวกเธอ เล่าวา่ เมอ่ื ใดทใี่ ครได้ เตน้ ราำ กบั วีลา่ แล้ว มันสามารถบ่งบอกวา่ เปน็ ทั้งเรื่องที่ดีหรอื ไมด่ กี ็ได ้ เพราะหากปฏิบตั ิตัวดีต่อพวกเธอ พวกเธอก็ จะดูแลชายหนมุ่ ผูน้ ัน้ ใหโ้ ชคด ี ในทางตรงกันข้าม หากใครลว่ งเกินเธอ วีลา่ ก็จะลงมือสังหารโดยไมป่ ราณี หากคิดท่ีจะบูชาวีลา่ ใหพ้ งึ่ พอใจ การมอบขนมเคก้ เชอื กรบิ บน้ิ ผลไม้สด หรอื ผักสด วางไว้ตามปา่ ตาม เขาจะถอื วา่ เปน็ สงิ่ ทวี่ ลี า่ โปรดปรานเปน็ อย่างมาก และถา้ ใครก็ตามมอบของเหล่านใ้ี หพ้ วกเธอ วีลา่ ก็จะมอบความ โชคดีให้แกผ่ ชู้ ายคนน้นั ตลอดทัง้ ปีอีกด้วย สว่ นในความเช่อื ของชาวกรกี วลี า่ เหล่านี้จะถกู เรียกว่า “นมี ฟ์” (Nymph) รปู ลกั ษณข์ องนมี ฟจ์ ะ เหมือนกับวีลา่ ทกุ ประการ แต่ทว่าพวกเธอนัน้ จะอาศยั อยตู่ ามแม่นาำ้ ในปา่ ลกึ เชอ่ื วา่ เหล่าพวกทวยเทพแห่งหุบเขา โอลมิ ปัสมกั จะลงมายังโลกเพอ่ื เกย้ี วพาราสเี หลา่ ภตู นมี ฟ์ เนือ่ งจากพวกเธอมคี วามงดงามเหนือคำาบรรยาย นอกจากภูตป่าที่ปรากฏกายในรปู กายของหญงิ สาวแล้ว ยังมภี ตู ปา่ ทม่ี รี ูปกายเป็นชายหนมุ่ อย่าง เช่น“แจค็ อนิ เดอะ กรนี ” (Jack in the green) หรือทร่ี จู้ ักกันอกี ช่อื ว่า “กรนี แมน” (Green man) แจค็ อิน เดอะ กรีน ก็คอื ชายวยั สูงอายุท่ีมีหนวดเคราดาำ หนา ทวา่ ท้งั เส้นผมและหนวดเคราของเขาจะเปน็ ใบไมง้ อกขน้ึ ตามหนา้ ตามตา ภูตตนนีจ้ ะมอี าำ นาจในการควบคุมสตั วป์ ่าหรอื แมก้ ระทั่งภมู อิ ากาศในป่าแหง่ นัน้ ดว้ ย ทกุ ๆ ปี ชาวองั กฤษจะจัดเทศกาลบชู าภตู แจ็ค อิน เดอะ กรนี เพ่ือใหก้ ารเกษตรและการทำาไร่ทำานาอดุ มสมบูรณ์ ผลผลิต ออกดอกออกผลได้อยา่ งสวยงาม ตามบา้ นหรอื สถานทีส่ ำาคญั บางแห่งจะมกี ารสลักรูปปน้ั ของแจค็ อนิ เดอะ กรีน เพอ่ื แสดงความเคารพตอ่ ภูตตนน ้ี แต่ท้ังนีใ้ นความเชอ่ื ของชาวครสิ ตจกั รนน้ั กลบั บอกว่า แจค็ อนิ เดอะ กรนี เปน็ สญั ลักษณข์ องความช่ัวรา้ ยและนาำ พาความโชครา้ ยมาสมู่ นุษย์ที่หลงผิดไปเช่อื มนั 85
“วลี า” (Vila) “นมี ฟ” “แจค็ อนิ เดอะ กรนี ” (Nymph) (Jack in the green) 86
บทท่ี 8 ฝนรายกบั เจา ชาย “ฟรานซสิ คสั สสสสสส!!!” เสยี งคาำ รามของลุงโบนฟิ าซิคัสดงั ลน่ั ทนั ทีท่ีเขาเหน็ เงาหัวของผม คุณลุงของผมกระทบื เท้าไปดว้ ย ราวกับววั กระทิง ผมนกึ อยู่แล้ววา่ ต้องกลับมาเจอลงุ ในสภาพแบบน ี้ กแ็ นล่ ่ะผมเลน่ กลบั มาถึงบา้ นรมิ ทะเลสาบ พระอาทิตยก์ ็มาถงึ ยามอสั ดงเป็นที่เรียบร้อยแลว้ ผมเดินคอตกเอื่อยๆ ไปหาลุง นกึ เตรยี มใจที่ผมอาจจะต้อง เจบ็ ตวั กนั บ้างเลก็ นอ้ ย “แกหายหวั ไปไหนมาทงั้ วัน รูไ้ หมว่าฉนั หิวจะตายอยแู่ ล้ว อ้าว แล้วเนี่ยแกพาใครมาอีกเน่ยี ” ผมรบี เดนิ จนลืมแชรต์ ไปเสยี สนทิ ลุงโบนิฟาซคิ ัสถลงึ ตาใส่เพ่ือนตวั แดงของผม ขณะท่แี ชร์ตยมิ้ หน้าด้านๆ อย่างไมเ่ กรงกลวั เขาแม้แตน่ ้อย “สวสั ดลี งุ ลงุ คงเปน็ ตาแกจ่ อมตะกละท่ีฟรานซิสคัสเลา่ ใหฟ้ งั สนิ ะ” “เฮ้ยยยย...!!!” ผมและลุงรอ้ งพรอ้ มกนั ผมไม่เคยเล่าเรือ่ งอะไรแบบน้นั ใหแ้ ชรต์ ฟังซะหน่อย แชร์ตเจอ ผู้ปกครองผมไมท่ นั ไรก็ออกลายเสยี แล้ว “ฟรานซสิ คัสเดี๋ยวน้ีแกเกเรรอิ าจไปคบกับพวกปศี าจชวั่ ร้ายแลว้ เหรอ!?” ลุงตะเบง็ เสยี งจนแหบพร่า ขณะทผี่ มยังไม่ทนั ไดอ้ า้ ปากพูดแก้ตัว แชร์ตกช็ ิงผมพูดไปเสียกอ่ น “ลงุ ว่าใครชั่วร้าย เทียบกับหน้าเลวๆ ของลุงแล้ว ผมวา่ ผมยงั ดดู กี ว่าหน้าเห่ยี วย่นของลงุ อกี นะ” เสมอื นกับวา่ ราดนำา้ มันบนกองเพลิง ลุงโบนิฟาซิคสั โกรธจนหนา้ แดง วอดนกิ เฒ่าเกรงมือจนเสน้ เลือดปดู ลุงหยิบ ไปปห์ วั โตในกระเป๋าและปรเ่ี ข้าไปหาแชรต์ หมายจะใชม้ นั เคาะหัวปศี าจตวั แดงใหห้ ายแคน้ “ไอป้ ศี าจเหลอื ขอ วันนถ้ี า้ ไม่ได้สั่งสอนแกสักครงั้ ฉนั คงนอนตายตาไมห่ ลบั แน!่ ” ลงุ หวดไปปใ์ นมือสดุ แรง แชร์ตยืนนง่ิ ไม่หวนั่ เกรง เพยี งวนิ าทีที่หวั ไปป์ไม้เกอื บจะสมั ผสั หวั ของแชรต์ รา่ งปศี าจตวั แดงก็ระเบิดกลายเปน็ กลมุ่ ควนั ทันที พวกเราวอดนิกหนั ซา้ ยทีขวาทงี ุนงงวา่ เกดิ อะไรข้ึน และเพยี งครู่ เดียวรา่ งของแชร์ตกไ็ ปปรากฏตวั อยบู่ นยอดตน้ ไมส้ ูง “ตาเฒา่ ตัวเหม็นจา้ งใหก้ ็จับฉนั ไมไ่ ด้หรอก เช่ืองชา้ อย่างกบั เต่าแบบน้ ี แบรๆ่ ๆ !” “หนอ็ ยยยยย! แกวา่ ใครเปน็ เฒา่ คอยก่อนเถอะ ถ้าฉันขึ้นไปไดล้ ะ่ นา่ ดู!” วอดนกิ แกก่ ุลกี จุ อขนึ้ ไปเกาะตน้ ไม้ตน้ ท่ีแชร์ตยนื หาวรออยา่ งใจเยน็ คุณลงุ ของผมปีนกระดบื ข้นึ ตน้ ไม้ อยา่ งทลุ กั ทเุ ล ผมเกอื บหลดุ ขาำ ทีเ่ ห็นภาพของลุงทีข่ น้ึ ต้นไมร้ าวกับคางคกที่กำาลงั จะปีนขึ้นไปบนยอดตน้ ไม ้ ผมหนั ขึ้นไปมองแชร์ตทขี่ ณะนเี้ ปลย่ี นมานง่ั หอ้ ยขาไปมา แชรต์ แวบ่ มามองทผ่ี มกอ่ นจะขยบิ ตาใหแ้ ละ ส่งสายตาไปที่ชอ่ ดอกไม้ในมอื ผมเปน็ การส่งสัญญาณ นาทีน้นั ผมจึงรบั รู้วา่ มนั เป็นแผนทเี่ ขาตงั้ ใจจะช่วยเหลอื ผม ต่างหาก เพราะถ้าลงุ โบนิฟาซคิ ัสสังเกตเห็นช่อดอกไม้ซาฮิม มาสลมิ ในมือของผม แกตอ้ งเอามันไปทงิ้ อยา่ งแน่นอน “แฮ่กๆๆ แกอย่าหนีไปไหนนะ ถา้ ฉันข้ึนไปถงึ เมอื่ ไร แกจะต้องเสียใจอยา่ งแนน่ อน” คณุ ลงุ ประกาศ กรา้ วขณะที่ปีนตน้ ไมไ้ ปได้ไมถ่ ึงคร่งึ ทาง “(รีบไปสิ)” แชร์ตขยับปากไร้เสียงเป็นการบุย้ ใบ้ใหผ้ มรีบไปทำาตามความตง้ั ใจ ผมยมิ้ ใหก้ บั เพอ่ื นปีศาจ จอมแสบของผมก่อนทจ่ี ะหันหลงั วงิ่ ไปยังหมบู่ ้านไอแวน ดเู หมอื นวา่ บ้านของสองพอ่ ลกู เพ่ิงทานอาหารเย็นเสร็จกันไป เพราะตอนทีผ่ มมาถึงบ้านของชาชา่ เดก็ หญิงกก็ ำาลังช่วยพ่อเกบ็ จานในขณะท่ีคนพ่อเปน็ ผลู้ ้างจานอย ู่ ผมหลบฉากไปท่มี ุมบา้ น ตอนนี้ผมยงั คงทำาอะไรไมไ่ ด้ นอกจากรอใหเ้ ดก็ หญิงเข้านอนก่อนเทา่ นนั้ 87
ผ่านไปชว่ั โมงเศษ หลังจากท่ีพวกเขาท�ำ ความสะอาดในครัวเสร็จเรยี บรอ้ ยดแี ลว้ ชาช่ากใ็ ชเ้ วลาทเ่ี หลอื ทำ�การบา้ นอยูท่ พี่ ้ืนในหอ้ งน่งั เลน่ ขณะท่อี องเดรย์อ่านหนังสืออยู่ท่หี น้าเตาพงิ สว่ นเจ้าทโู ทนแมวน้อยก�ำ ลังนอน ขดเป็นก้อนกลมราวกับก้อนส�ำ ลี ช่างเป็นภาพทด่ี อู บอ่นุ จริงๆ ทุกอยา่ งเปน็ เชน่ น้ีอยู่สักพัก จนกระท่ังเมอื่ ดวงจนั ทรส์ อ่ งแสงอยู่กลางทอ้ งฟ้ายามราตรี เดก็ หญงิ ก็ปิด สมดุ การบา้ นพรอ้ มกับหาวปากกว้างดว้ ยความเหนด็ เหน่ือย ผู้เป็นพอ่ มองดเู ดก็ หญิงและอมยม้ิ เล็กนอ้ ยกอ่ นจะพดู ว่า “ได้เวลานอนแล้วนะชาชา่ เดีย๋ วพรงุ่ นจ้ี ะต้องไปโรงเรยี นอกี ” “ค่าคุณพ่อ...” ชาชา่ ลากเสยี งตอบรับอย่างเชอ่ื ฟังกอ่ นจะลกุ ขึน้ เธอเดนิ ทงิ้ แขนในสภาพของคนที่ ก�ำ ลงั หมดแรง เด็กหญิงเดินเขา้ ไปยังห้องนอนของตวั เองก่อนจะทิ้งตวั ลงนอนบนเตียงนมุ่ ๆ เพยี งไมถ่ งึ 5 นาที เธอ กห็ ลับสนทิ อองเดรย์เดนิ ตามเขา้ มาในหอ้ งนอนของเธอเพื่อตรวจความเรยี บรอ้ ย ชายเคราดกดึงผา้ หม่ ขนึ้ ห่มถงึ คอ ของลูกสาวเพราะกลัวเธอจะเปน็ หวดั ค่ำ�คืนนอ้ี ากาศดูจะเยน็ มากกวา่ ปกติ “ราตรีสวสั ดิ์นะลูกพ่อ” อองเดรยเ์ อย่ เบาๆ ก่อนจะจมุ พติ ลงบนหน้าผากเธอและดับเทยี นท่ีต้ังอยู่บน โต๊ะดา้ นขา้ ง ทกุ อยา่ งสงบเงียบหลงั จากท่ีอองเดรยอ์ อกไปจากหอ้ งนอนชาชา่ และปิดประตู ผมชะโงกหวั เขา้ มา ภายในห้องของชาชา่ ส�ำ รวจดู จนเม่ือผมแนใ่ จวา่ ไมม่ ีใครหลงเหลือนอกจากเด็กหญงิ ที่กำ�ลังนอนอยู่ ผมจึงปีนตัว เองเข้ามาทางหนา้ ต่างท่เี ปดิ ทงิ้ ไว้ ผ้าม่านพลิ้วไหวตามแรงลมอย่างบางเบา ในมอื ของผมมีชอ่ ดอกไม้ทสี่ วยท่สี ุด มนั จะเปน็ ของขวญั ช้ินแรกท่ผี มจะมอบให้แกเ่ ธอ เดก็ หญงิ นอนหลบั ตาพริม้ อย่างสงบ หนา้ อกของเธอขยบั หายใจออกเบาๆ ปากของเธอเผยอเลก็ น้อย ผมมองเธอด้วยความรู้สึกเขินอาย จนผมตอ้ งหลบสายตาไปมองทางอ่ืน เน่ืองจากภาพของชาช่าที่กำ�ลังนอนหลับ อย่ตู รงหน้าผม มันช่างเปน็ ภาพท่นี า่ รกั เสียเหลอื เกนิ “เราใหเ้ ธอนะ...” แมจ้ ะรวู้ ่าเธอคงไมไ่ ด้ยินผม กระน้ันผมก็อยากจะเอ่ยปาก มอบของขวัญช้ินนี้ให้แก่ เธอ ผมวางชอ่ ดอกไม้ซาฮิม มาสลิมไว้ท่ีขา้ งเตยี งของเด็กหญิง ดอกไม้สสี ดงดงามมันช่างเขา้ กบั เธอย่งิ กวา่ ส่ิงใด ผม ยิ้มอยา่ งมีความสุขและเตรียมทจ่ี ะกลบั หลงั หัน ทวา่ ... ดอกไมซ้ าฮมิ มาสลมิ เริม่ ปล่อยสารอะไรบางอย่างออกจากดอกของมนั มนั เปน็ เหมือนกับละอองเกสร สที องเปน็ ประกาย เกสรปริศนาลอ่ งลอยฟุ้งกระจายไปท่ัวท้งั หอ้ งราวกบั เปน็ หิ่งหอ้ ย ผมมองรอบห้องด้วยความ ตกตะลึก หอ้ งนอนของชาชา่ ได้ถูกละอองเหล่าน้ีเปลย่ี นให้กลายเป็นโลกมายาอันแสนพศิ วง ขณะเดียวกนั เดก็ สาว ทีน่ อนสงบนิง่ จูๆ่ ก็เร่มิ คลรี่ อยยิ้มขึ้นมาในสภาพทกี่ �ำ ลังหลับใหล ผมรู้ทันทีวา่ ดอกไม้ได้ทำ�หนา้ ท่ขี องมนั แลว้ แตท่ ่ี หารู้ไมก่ ค็ อื ละอองเหลา่ นก้ี ็มีผลมาถึงผมเชน่ เดียวกนั ดวงตาทีเ่ คยเบกิ กว้างเรมิ่ ปรอื ลง รา่ งกายทีเ่ ปยี่ มไปดว้ ยพลงั บดั น้กี ลบั ล้าออ่ นแรง ผมไมอ่ าจจะทนต่อ อำ�นาจดอกไมไ้ ปไดน้ าน รา่ งเลก็ ๆ ของผมกล็ ้มลงไปกองกับพน้ื และหลับไปในทสี่ ดุ 88
ผมลืมตาข้ึนมาและพบว่าตวั เองกำ�ลงั ยนื อยู่ ผมหันมองส�ำ รวจว่าตวั เองน้นั อยทู่ ีไ่ หน ทวา่ รอบกายผม นนั้ มแี ตแ่ สงสีขาวสว่างไรข้ อบเขตหรอื จุดสนิ้ สดุ กระน้ันจะบอกวา่ มแี ตแ่ สงสีขาวกค็ งจะไม่ถูก เพราะทา่ มกลาง ความวา่ ง เปล่ามบี านหน้าต่างจ�ำ นวนมากมายแขวนอย่กู ลางอากาศ และจุดศูนยก์ ลางของหนา้ ตา่ งเหล่านี้ มชี า ชา่ ท่ีลอยอย่กู ลางอากาศในอากปั กิรยิ าของคนหลบั ในทา่ ยืน “ชาช่า ชาชา่ !” ผมพยายามเรียกเธออยู่นาน กระน้นั เธอก็ลอยอย่กู ับทอ่ี ยา่ งสงบนิ่งไมม่ ีการตอบสนองอยา่ งใด ผม ตง้ั ใจจะลองตะโกนเรียกเธอให้ดังขนึ้ แตจ่ ู่ๆ กรอบหนา้ ตา่ งบานหนง่ึ ก็เปลง่ แสงสวา่ งอยา่ งน่าพศิ วง ภาพเบอื้ งหลัง หน้าต่างเผยให้เห็นชายหญิงและเด็กสาวคนหนึ่งกำ�ลังน่ังอยู่บนผ้าปูพื้นกลางสวนแห่งหน่ึงท่ีรายล้อมไปด้วยดอกไม้ และทิวทัศนข์ องภเู ขาสงู ตรงกลางของผา้ ปูพน้ื มที ัง้ อาหารนานาชนดิ มากมาย จนไปถงึ เครือ่ งด่ืมและผลไมท้ ่ีมาก เกนิ กวา่ ท่ีคนสามคนจะกนิ ได้หมด ขณะท่ชี ายหนุ่มก�ำ ลังกัดไส้กรอกค�ำ โต หญงิ สาวทำ�หนา้ บ้งึ ช่ัวขณะกอ่ นจะพูด กับเขาว่า “คณุ คะอยา่ กนิ แต่ไส้กรอกสิคะ” “ใช่ค่ะคุณพอ่ กินแตไ่ สก้ รอก แตไ่ มก่ ินผกั ระวงั จะอ้วนเปน็ หมูนะคะ” “กไ็ สก้ รอกทีค่ ณุ แม่ซื้อมาให้มนั อรอ่ ยจนหยุดกินไม่ได้นะสิ ขอพ่อกนิ อีกหน่อยนะ” ผมไม่สามารถมองเห็นหน้าพวกเขาไดช้ ดั เจน เพียงแต่นำ้�เสียงของพวกเขาดูจะมคี วามสุขเป็นอยา่ งมาก ในเวลาต่อมาแสงจากกรอบหนา้ ตา่ งบานนน้ั ก็ได้จางหายไป ผมหันกลับไปสนใจชาช่าทล่ี อ่ งลอยราวกบั ผบี นอากาศ อกี คร้งั เดก็ หญงิ มรี อยยม้ิ นอ้ ยๆ อยู่ท่มี ุมปากอย่างมีความสุข ผมจงึ พอเขา้ ใจแลว้ ว่ากรอบหน้าท่ีผมเพ่งิ เห็นเม่ือสกั ครู่ก็คือความทรงจ�ำ อนั หอมหวานของเธอนัน่ เอง ในเวลาตอ่ แสงของกรอบหน้าตา่ งบานดา้ นหลงั ของผมกส็ วา่ งไสวขนึ้ ภาพเบอื้ งหลังยังคงเปน็ ครอบครวั ของชาช่า อองเดรยใ์ นวัยหน่มุ กว่าปัจจุบันกำ�ลังชว่ ยชาช่าในวัยหัดพูดจัดต้นคริสต์มาสกนั อยู่ สกั พกั ผ้เู ป็นแมก่ ็เดิน เข้ามาพรอ้ มกับกลอ่ งของขวญั ใบโตให้แกล่ กู สาว “โอ้โห! อะไรหรอื คะเนีย่ ?” “ลองเปดิ ดสู ิจ๊ะ” เดก็ ผหู้ ญิงรบี หยิบกระดาษหอ่ ด้วยความต่ืนเต้น อยากรู้ว่าขา้ งในคืออะไร แล้วเธอ กไ็ ด้ค�ำ ตอบ “ว้าววววว ชดุ กระโปรงยาว แบบเดยี วกบั ที่คุณแมช่ อบใสเ่ ลย ขอบคุณนะคะ” พอ่ แม่ลกู โผเข้ามากอดกัน ช่างเป็นภาพทเ่ี ปี่ยมไปดว้ ยความรกั อย่างอนั อบอนุ่ ในขณะทผ่ี มก�ำ ลงั เพลิดเพลนิ กับความสุขของพวกเขา แสงสวา่ งของกรอบหน้าตา่ งบานนน้ั ก็จางหายไปอกี คร้งั คราวน้ไี มม่ ีหน้าต่าง บานไหนสอ่ งแสงสว่างอกี แลว้ ไกลออกไปสีด�ำ ก�ำ ลงั ค่อยๆกลนื กนิ พ้ืนท่ีสขี าว พวกเราถูกล้อมด้วยพลงั งานอะไรบางอยา่ งทีแ่ ลดชู ่ัว ร้าย พ้ืนที่ทเ่ี คยขาวสว่างถกู ทับถมดว้ ยสดี �ำ อย่างรวดเร็ว พวกเราทั้งสองตกอยภู่ ายใต้ความมืด และไมท่ ันท่ีผมจะได้ ลงมือทำ�อะไร รา่ งของชาช่ากถ็ กู มือทม่ี ีกรงเลบ็ อันแหลมคมโผล่ทะลมุ าจากอีกมิตหิ น่ึง มอื ยักษไ์ ด้ควา้ รา่ งของเดก็ หญิงและดึงหายไปท้ังมอื และคน ผมพยายามจะพ่งุ เขา้ ไปชว่ ยเธอ ทว่ารา่ งของผมกลบั ร่วงหล่นไปในหลุมอากาศ ขนาดมหึมา จติ ใจของผมด�ำ ดิ่งลอยเควง้ ลงไปยังทีไ่ หนสกั แห่งในความมดื ผมปดิ ตาท้งั สองข้างดว้ ยความกลวั จน ผ่านไปเนนิ นานทผี่ มพอจะกล้าเปิดตาขน้ึ มาอีกครงั้ ตอนนนั้ ผมพบวา่ ตวั เองกำ�ลงั ลอยอยู่กลางอากาศของหลุมด�ำ ท่ีไหนสกั แห่ง มีขา้ วของล่องลอยอยูเ่ ปน็ เพอ่ื นผมมากมาย ตงั้ แตน่ าฬกิ าตั้งโต๊ะ ววั ตัวเขือ่ ง ไพ่ หนังสือ กรอบประตู 89
ท่ามกลางของเหลา่ นี้ มีเสียงของใครบางคนดงั แว่วมาจากท่ีไหนสักแห่ง “คุณแม่คะ หาหนูใหเ้ จอสคิ ะ” “เอ...เจา้ ตวั น้อยของแมห่ ายไปไหนนะ” ไม่ทันทีผ่ มจะมองหาเจ้าของเสยี งพดู น้ัน ร่างของผมก็ถูกดูดเข้าไปในหลุมดำ�! ตุ้บ! ร่างของผมอัดกับพ้นื ปนู อย่างแรง แตแ่ ทนท่ผี มจะเจ็บปวดรวดร้าวไปทงั้ ตัว ผมกลบั ไร้ความรสู้ กึ ดงั กลา่ ว ผมหนั รหี ันขวางมองว่าตวั เองนนั้ มาโผลอ่ ยทู่ ่ใี ด แม้วา่ จะไม่รู้วา่ เป็นทไี่ หนแน่ชัดกันแน่ อย่างนอ้ ยผมก็พอจะ บอกได้ว่าผมก�ำ ลังยืนอยใู่ นสนามเดก็ เล่นท่ีมอี ุปกรณเ์ ครือ่ งเล่นต่างๆ มากมายต้ังอยู่ “เจา้ ลิงน้อยของแม่ไปซ่อนท่ีไหนนะ” ไหล่ของผมสะดงุ้ โหยงเมื่อมหี ญิงสาวเดินตดั ผ่านตรงหนา้ ผม ผม ถอยผงะด้วยความตกใจ เพราะเธอคนนัน้ เป็นมนุษย์และผมกเ็ กรงวา่ เธอจะตกใจกลัวผมเช่นกนั ถา้ เจอวอดนิกอย่าง ผมเขา้ ทวา่ เธอนน้ั กลบั ไมไ่ ดส้ นใจผมเลยแม้แตน่ ้อยทงั้ ทผ่ี มยนื จงั ก้าห่างไปจากเธอแคไ่ ม่กค่ี บื “ชาชา่ ซอ่ นแม่ไมไ่ ดห้ รอก เกมซอ่ นหานะ่ แม่เลน่ เก่งท่ีสุดเลยรูไ้ หม” ชื่อท่ีผมคุ้นเคยเปน็ อยา่ งดหี ลุด ออกมาจากปากของหญิงสาวปริศนา เม่ือผมพิจารณาดูเธอดีๆ แลว้ กพ็ บว่าเธอนั้นชา่ งมีดวงตาและโครงหนา้ แทบ จะเหมอื นกบั ชาช่าทุกประการ จะตา่ งกบั ชาชา่ ก็แคว่ ัยของเธอนนั้ จดั อยู่ประเภทของหญงิ สาวแล้ว “แมข่ องชาชา่ เหรอ...” ผมพดู พมึ พำ�ลำ�พัง กระนัน้ หญงิ สาวทเี่ ปน็ แมข่ องชาชา่ กด็ เู หมือนจะไมไ่ ดย้ ิน เสยี งของผมแตป่ ระการใด เธอยงั คงเที่ยวเดินมองหาลูกสาวของตนตามหลงั ตน้ ไม้หรอื ไมก่ ต็ ามมมุ ท่ีร่างกายของ เด็กผหู้ ญงิ คนหนง่ึ ท่นี า่ จะซอ่ นตวั ได้ ในเม่ือเธอมองไม่เหน็ ผม ผมจึงตัดสนิ ใจรวบรวมความกล้าลองเขา้ ไปพดู ตรงๆ กันเธอเลย “ขะ... ขอโทษนะครบั ... คือวา่ ...” นิ้วอันเรียวยาวของผมยื่นเข้าไปสัมผสั ทีต่ น้ ขาของหญิงสาว เพลง้ งงงงงง! ฉับพลันนั้นเองร่างกายของเธอกแ็ ตกออกเป็นเสีย่ งราวกับวา่ เธอเปน็ กระจกท่ีบอบบาง ร่างกระจกของ คุณแมช่ าชา่ ร่วงกรไู ปกองทพี่ น้ื ผมถูกเหตุการณต์ รงหนา้ สะกดน่งิ ดว้ ยความงุนงงและก็เป็นอีกครัง้ ท่ผี มสะด้งุ เมื่อมี เสยี งพูดมาจากด้านหลงั ผม “เธอเปน็ ใครน่ะ ?” ผมหันขวบั ไปตามเสียง แวบแรกท่เี หน็ กค็ อื เด็กผู้หญงิ วัย 5-6 ขวบก�ำ ลังยืนมองผม ดว้ ยสหี น้าฉงนไม่ตา่ งอะไรจากผม ผมท่ีเกือบจะพูดอะไรออกไปต้องหยุดชะงกั เมอื่ ผมสังเกตเหน็ วา่ เด็กผหู้ ญิงคนนี้ ก็คือชาชา่ ในวยั ทเ่ี พ่งิ เริ่มหัดพดู นั่นเอง “ชาช่า!?” “แมข่ องเราอยู่ไหน ?” เดก็ หญิงหน้าบ้ึงตึงถามค�ำ ถามท่ีผมยากจะหาคำ�ตอบได้ เพราะถา้ บอกเธอไป วา่ ผมเปน็ ผู้ทำ�แมข่ องเธอแตกหกั จนกลายเป็นเศษซาก เด็กหญงิ จะต้องโวยวายโกรธผมเปน็ การใหญแ่ น่ ขณะท่ีผม ก�ำ ลังคดิ หาคำ�ตอบ ชาชา่ กลบั ตดั บทไมร่ อค�ำ ตอบและบอกกับผมว่า “มาเล่นซ่อนหากันดกี ว่า” “ห๊ะ!?” ไฉนได้เปลีย่ นอารมณร์ วดเรว็ ขนาดนี้กนั “เธอหานะ เด๋ียวฉนั ไปซ่อนเอง” ส้นิ เสียงเด็กหญิงกซ็ อยเท้าอันสั้นของเธอหายเข้าไปในดงหญ้าท่ีรกชฏั “เด๋ยี วกอ่ นส!ิ ” ผมไม่อาจจะห้ามปรามเธอได้ทัน รา่ งของเธอได้หายไปจากสายตาของผม หลงเหลอื แต่ เพียงเสยี งแหวกหญา้ สงู ผมแทบไมต่ อ้ งใชส้ มองคิดอยู่นานก็รบี ก้าวเทา้ วิ่งไล่ตามเธอ “หยุดก่อน!” 90
“ฮๆิ ๆๆ!” เด็กหญงิ หัวเราะอย่างสนกุ สนานโดยไม่รอผมสกั วนิ าที ผมพงุ่ แหวกหญา้ หนาตลอดหนทาง ใบหนา้ ของผมถกู ใบที่แข็งหยาบของหญา้ ปัดปา่ ยตลอดเวลา ในเวลาตอ่ มารา่ งของผมกพ็ ุ่งผา่ นกอหญา้ ออกมาได้ ไรซ้ ่งึ รา่ งของเด็กผหู้ ญิงตวั จ้อย เบ้ืองหน้าของผมมเี พียงโบสถ์โบราณหลงั หน่งึ ตงั้ ตระหงา่ น... สภาพของโบสถด์ ูเหมอื นวา่ จะไม่เคยมใี ครใช้งานมานาน เพราะทงั้ หนา้ ต่างและผนังของอาคารตา่ งมี รอยสกึ หรออย่ทู ว่ั ท้งั ตกึ ผมกลืนนำ�้ ลายดังอกึ ดว้ ยความรสู้ กึ ทีไ่ มช่ อบมาพากล บรรยากาศชอบขา้ งดจู ะอึมครึม มเี มฆสีด�ำ หนาอยู่ทัว่ ท้งั ท้องฟ้า มีเสยี งฟา้ ร้องดังอย่เู ปน็ ชว่ ง หมเู่ มฆเคลอื่ นไหวไปในทิศทางเดียว เพียงแต่ว่าหมู่ เมฆพัดผ่านหวั ผมไปด้วยความเรว็ สูง เรว็ มากจนผดิ ปกติของความเป็นธรรมชาติ แอ๊ดดดดดดดด... ประตขู า้ งหนึ่งหนา้ โบสถเ์ ปิดออกโดยท่ไี มม่ คี นเปิด ราวกับวา่ มผี สี างที่ไหนเปน็ ผเู้ ปดิ ตอ้ นรับให้ผม เขา้ ไป คราวนีค้ วามกลวั ของผมก็ยิง่ ทวีคณู มากข้นึ ไปอกี ท่จี ริงผมอยากจะเลือกทีจ่ ะหนั หลังกลบั ไปยังท่ที ่ีผม จากมา ทว่าผมกร็ ้สู ึกเปน็ ห่วงชาช่ามากกว่าความกลัวภายในใจทง้ั หลาย “เป็นไงเป็นกนั ...” แม้จะกลา่ วถอ้ ยค�ำ ทำ�เปน็ ใจดีสู้เสอื แต่ใบหน้าของผมก็เตม็ ไปด้วยเหงื่อที่ไหลโซม จนย้อยมาที่คอ ผมยังไม่รวู้ ่าจะเจอกบั อะไรในนั้น กระนนั้ ผมก็ไม่อาจจะปลอ่ ยใหเ้ ดก็ หญิงอย่ใู นสถานท่ีทนี่ า่ กลวั แบบนไ้ี ดห้ รอก ภายนอกทีม่ ีเสียงข่มขขู่ องธรรมชาตไิ ดถ้ ูกกลบโดยความเงียบสงดั ภายในโบสถ์ผีสิงแหง่ น้ี (ผมต้องใช้ค�ำ วา่ ผสี ิงเพราะยังตดิ ใจเรื่องประตูอย)ู่ ผมก้าวเทา้ เขา้ มาภายในโบสถเ์ พยี งไม่กก่ี ้าว ประตดู า้ นหน้ากถ็ ูกแรงอะไรบาง อยา่ งกระชากจนปดิ กระแทกดงั โครม ผมเผลอหลับตาป๋ีด้วยความกลัวข้ึนสมอง จนในท่ีสดุ ตอ้ งใช้แรงความกลา้ เปิดยกเปลอื กตาข้นึ มาอีกครง้ั “ฮอื ... ฮือ... ฮอื ...” ใครบางคนกำ�ลังร่ำ�ไหอ้ ย่างเอาเป็นเอาตาย ผมเพ่งมองไปยงั ทม่ี าของเสยี งกพ็ บโลงศพที่ตง้ั อยู่ดา้ นหลัง สดุ ของโบสถ์แหง่ นี้ มรี า่ งตวั น้อยกับร่างที่สงู ใหญย่ ืนคดู่ ว้ ยกัน “ชาชา่ ...” เมื่อแนใ่ จว่ารา่ งตัวน้อยกค็ ือเดก็ หญงิ ท่ีผมก�ำ ลงั ตามหา ความกลัวภายในหวั สมองก็จึงลดลง ไปได้บา้ ง ถงึ กระน้ันเพราะเหตใุ ดเดก็ หญิงจงึ กำ�ลงั ยนื รอ้ งไหอ้ ย่ขู า้ งอองเดรย์ ทัง้ ค่อู ยใู่ นชุดแต่งกายสดี �ำ สนิท ข้าง กันของทางเดนิ ตรงกนั คอื ทน่ี ัง่ ของผู้มาเยือน มรี า่ งของคนอยู่ราว 6-7 คนนั่งกระจดั กระจายหา่ งออกไป แต่ละคน หากไม่สวมผ้าคลุมหนา้ สีด�ำ แล้วกจ็ ะเปน็ ตาข่ายคลมุ หนา้ สดี �ำ ปกปดิ หนา้ ตา ผมจ้องมองรา่ งของแขกเหร่ือทไี่ มน่ ่าไวใ้ จทกุ ครง้ั ท่เี ดินผา่ นแตล่ ะคน พวกเขาไวอ้ าลยั ด้วยอาการสงบนิ่ง ไม่ไหวตงิ จนเมอ่ื เทา้ ของผมมาหยุดอยตู่ รงหนา้ โลงศพ ฝาโลงกค็ ่อยๆ แง้มเปิดออก เพื่อเผยใหผ้ มเห็นบคุ คลท่กี ำ�ลัง นอนอยูข่ า้ งใน คนคนนน้ั ก็คือมารดาของเดก็ หญงิ ท่ีก�ำ ลังร้องไห้อยใู่ นขณะน้ีนน่ั เอง! “เหอๆๆๆๆ!” เสียงหัวเราะอนั ชวนให้ขนลกุ ทำ�ใหผ้ มต้องหนั กลับไป แขกเหร่ือทีน่ ่ารังเกียจบัดนี้ลกุ ขน้ึ ยนื และปลดผ้า คลุมหนา้ ออก พวกมนั มีใบหนา้ ของหวั กะโหลกท่ีเกลย้ี งเกลา ร่างของมนั ลอยข้ึนเหนอื พน้ื และมุ่งตรงมายงั พวกเรา ดว้ ยความรวดเรว็ “ไม.่ ..!!!” ผมยกมอื ขึน้ ปอ้ งกนั อยา่ งสดุ วสิ ัย แทนทรี่ ่างผรี ้ายจะปะทะเข้ากบั ร่างนอ้ ยๆ ของผม ทกุ อย่างกลบั นง่ิ ราวกบั ว่าไม่มีอะไรเกิดขึน้ ผมลดมือทงั้ สองที่ขวางระหวา่ งสายตาของผม จึงพบว่าตวั เองก�ำ ลงั ยืนอย่กู ลางทางเดิน 91
ยาวที่มปี ระตมู ากมายตั้งขนาบข้างทางรอให้ผมเปดิ ผมมองประตดู ้วยความงงงันอยสู่ ักพกั ถ้าในเม่ือดอกไม้ซาฮิม มาสลิม ควรจะท�ำ เดก็ หญิงฝันดี ไหนเลย ภาพทีผ่ มเห็นในช่วงหลงั มานก้ี ลบั เรียกวา่ ฝนั รา้ ยจนท�ำ ให้ใครก็ตามท่ีเห็นต้องอยากตืน่ ผมนึกไตร่ตรองอยู่กับท่ีจน กระท่ังผมเขา้ ใจถงึ สถานการณ์ทเี่ กิดขนึ้ แลว้ “ออ๋ รู้แล้ว” ความมัน่ ใจเต็มเปี่ยมเขา้ มาภายในจติ ใจผม ผมเงยหน้าขึน้ มองด้านบนกอ่ นจะตะโกนออก ไปว่า “ผมร้นู ะวา่ คณุ อยู่เบอื้ งหลังภาพฝนั รา้ ยทั้งหมดน้ี ออกมาซะเถอะ!” แม้จะดเู หมือนว่าผมก�ำ ลงั พูดอยู่กับ อากาศธาตุ ผมรู้ดีว่าปศี าจท่ีก�ำ ลงั รบกวนจิตใจของชาชา่ ไดย้ นิ ค�ำ พูดท้าทายของผม และแลว้ ... ภาพทางเดนิ ยาวไดพ้ งั ทลายในพริบตา หลงเหลอื แต่ความมืดมิดท่ีปกคลุมทุกอณู ท้งั นี้ยังเผยใหผ้ มเห็น หญงิ สาวทีส่ วมใส่ชุดหนังนอ้ ยช้ินสีแดงสลบั ด�ำ นงั่ อยูก่ ลางบลั ลังกท์ ป่ี ระดบั ไปด้วยของมีคม ราศขี องหล่อนดเู ฉก เช่นกบั จกั รพรรดนิ แิ ห่งความตาย สายตาของผมรลี่ งดว้ ยความตงึ เครียด เพราะรู้ดีว่าเธอคือปศี าจกินฝนั ‘ซาคิว บสั ’ นั่นเอง “เก่งมากเจา้ ภตู นอ้ ยทด่ี ูออกวา่ ฉันเป็นคนทีอ่ ยูเ่ บอื้ งหลงั ฝนั ร้ายเหลา่ น”ี้ “คุณลุงเคยผมบอกว่ามเี พยี งปีศาจซาคิวบัสอยา่ งคณุ เท่าน้นั ท่สี ามารถท�ำ เช่นนีไ้ ด้” ปีศาจซาคิวบัสขยายปีกคา้ งคาวด้านหลงั ออกเป็นแผงสร้างความน่าขยะแขยงใหแ้ ก่ผม ลุงโคไมค์เลา่ ว่าพวกมันมักจะเข้ามาปรากฏในฝันของพวกมนุษย์และสร้างความป่ันป่วนให้กับฝันของคนคนน้ันจนกลายเป็นฝัน ร้ายทแี่ สนเจ็บปวด ผลลพั ธ์ของผทู้ ี่ถกู ซาควิ บัสกินฝนั เข้าไปนนั้ ไม่ใชเ่ รื่องทีด่ ีเลยแม้แต่นอ้ ย ผมเคยได้ยินวา่ บางคน ถึงกบั กลายเปน็ คนเสียสตหิ รือไม่กก็ ลายเป็นคนเศรา้ หมองไปเลยทีเดยี ว “ลุงของเธอฉลาดเหมอื นกนั นะที่รู้จักสอนหลานให้รู้จักปศี าจอยา่ งฉนั ดว้ ย เธอคงดันไปเผลอหลับ พร้อมกนั กับยยั เด็กนน้ั เลยทำ�ให้เธอเช่อื มฝันเขา้ ดว้ ยกนั แถมยังเป็นโชครา้ ยของเธอทฉ่ี นั โผล่เข้ามากินฝันของยัย เดก็ นนั้ พอดอี กี ” ปีศาจสาวกินฝนั สะบัดผมที่สน้ั ประบา่ อย่างสบายอารมณ์ เธอไมไ่ ดร้ ู้สกึ ผดิ ทส่ี รา้ งความเดือด รอ้ นใหพ้ วกเราทั้งสองแตป่ ระการใด ซาคิวบสั สาวโบกมือราวกบั เสกมนต์ตราอะไรบางอยา่ ง ประตูบานหน่ึงปรากฏข้นึ ตอ่ หนา้ ผม “เอาเถอะ เพอื่ ไมใ่ ห้ภตู กบั ปศี าจอย่างเราต้องผดิ ใจกนั ฉนั จะปลอ่ ยให้เธอออกไปจากโลกแหง่ ความฝัน ร้ายแห่งนี”้ ผมนงิ่ มองประตูสู่ทางออก แน่นอนว่าผมอยากออกไปจากท่นี ี่ กระน้นั มันยังมีอะไรมากกวา่ ที่จะให้ผม ออกไปเพยี งคนเดียว “ผมรูด้ ีวา่ ภตู ผีปศี าจไม่ควรเขา้ ไปยงุ่ เก่ียวกิจวตั รของซึง่ กนั และกัน แตผ่ มอยากจะขอรอ้ งให้คุณพาชา ช่าออกไปพร้อมกับผมดว้ ยไดไ้ หมครับ ?” ผมพยายามรอ้ งขออยา่ งสุภาพท่สี ดุ ปศี าจซาคิวบัสสาวขมวดคิว้ มองผม ด้วยความแปลกใจ “ถา้ การมาของฉนั เปน็ รบกวนเธอหรอื ญาตขิ องเธอดว้ ยกันเอง ฉนั กย็ งั พอจะเข้าใจหรอกนะ แตท่ ฉี่ ัน ไม่เข้าใจคือทำ�ไมภูตวอดนกิ อย่างเธอจึงตอ้ งออกตัวปกปอ้ งมนุษย์เดก็ ผหู้ ญงิ คนนด้ี ้วย” ปศี าจกินฝันถามไดต้ รง ประเด็น ผมหลบสายตาเธอไปชัว่ ขณะ ในทีแรกผมพยายามนกึ ค�ำ โกหกเพอื่ ใหเ้ ธอเลิกราวพี วกเรา กระน้ันผมก็นกึ อะไรที่ฟังดมู เี หตุผลไมอ่ อกจรงิ ๆ “คอื ...” ผมอ่ำ�องึ้ อยู่นาน จนซาคิวบสั แสยะยิ้มพร้อมกบั หวั เราะร่วน “ฮ่าๆๆ ฉนั เขา้ ใจแล้ว เธอแอบชอบเดก็ ผหู้ ญิงมนษุ ย์คนนีส้ ินะ” เปน็ อีกครงั้ ทเี่ ธอพูดถกู จดุ มนั ย่งิ ทำ�ให้ ผมรู้สกึ นำ�้ ทว่ มปากจนพดู อะไรไม่ออก 92
“โธ่ พ่อวอดนกิ น้อย ลุงของเธอไม่เคยสอนเหรอไงว่าไมม่ ีมนษุ ยค์ นไหนเขาอยากจะรกั หรือมเี พอ่ื นเป็น ภตู ผีปีศาจอยา่ งพวกเราหรอก” ค�ำ พดู ยยี วนของเธอทำ�ให้ผมรูส้ กึ ฉุนกกึ ขึน้ มาทนั ใด จนผมเผลอตะคอกกลับไปวา่ “ผมไมส่ นใจหรอกวา่ ชาช่าจะชอบผมหรอื เปลา่ ผมร้แู ต่วา่ ตอนนค้ี ุณกำ�ลงั เขา้ มาป่นั ป่วนความฝนั คนที่ ผม...” ผมหาค�ำ พดู ปดิ ทา้ ยไมไ่ ด้ ผมไม่รูว้ ่าความรูส้ ึกของผมทมี่ ตี ่อชาช่านัน้ จะอธบิ ายอย่างไรดี ผมรู้กแ็ ตเ่ พยี งวา่ ไม่ อยากให้ใครมาท�ำ รา้ ยเธอก็เท่าน้ัน “อุ๊ยตาย ช่างทำ�ตวั เป็นเจา้ ชายทเี่ ขา้ มากอบก้เู จา้ หญงิ ซะจริงนะ” ปีศาจสาวพน่ ลมออกมาเบาๆ เธอลกุ ข้นึ ยนื จากบัลลังก์ ซึ่งทนั ทที ่ีรองเทา้ สน้ สงู เธอแตะพ้นื อากาศ บัลลงั กท์ ่ีเธอเคยนัง่ กอ็ ันตรธานหายไป ซาควิ บสั ย่าง สามขมุ มาถงึ ตรงหน้าผม ความสงู ของเธอเทียบเทา่ กับหญิงสาวมนุษยท์ ่ัวไป ในขณะทผ่ี มสูงแคเ่ พียงหัวเข่าของเธอ เอง “เอาอยา่ งงลี้ ะกนั ...” ปศี าจกินฝนั ท�ำ หน้ากร้มุ กริม่ พร้อมกบั เอานวิ้ แตะท่ีคางเล่น “ฉนั จะยอมถอนตวั ออกจากเกมน้กี ไ็ ดน้ ะ” “จรงิ เหรอครบั !” ผมด่วนดใี จเรว็ เกนิ ไป เมือ่ ซาคิวบสั ยงั พดู ไมจ่ บ เพราะเธอกำ�ลงั จะเสนอขอ้ แมท้ ผ่ี ม ต้องเปน็ ผ้จู ัดการแตเ่ พยี งผ้เู ดียว “ใจเย็นๆ กอ่ นพ่อเจ้าชายน้อย ถงึ ฉนั จะยอมเลิกรา แต่ฉนั ไมไ่ ดบ้ อกว่ามันจะจบลงง่ายดายซะหน่อย” หน้าท่กี ำ�ลงั ดใี จกลบั กลายมาเปน็ ใบหนา้ ของความตึงเครียดอกี ครั้ง “เธอรไู้ หมวา่ ความฝันของมนุษยม์ ันกวา้ งใหญร่ าวกบั ทะเลมหาสมทุ รเลยก็วา่ ได้ ซึ่งในบางครง้ั ถ้าซาควิ บสั บางตนเผลอหลงเขา้ ไปในสว่ นลึกของความฝันกอ็ าจจะกลบั ออกมาไมไ่ ด้ ดวงจิตมนุษยท์ ี่ถูกซาคิวบสั กนิ เขา้ ฝนั เขา้ ไปแลว้ เขาคนน้ันจะสบั สนและหลงอยู่ภายในจิตใจของตัวเอง ส่ิงท่ีเธอทำ�กเ็ พยี งแค่หาดวงจติ ของยัยมนษุ ยเ์ ดก็ คนน้ีใหเ้ จอก็เพยี งพอแล้ว” ฟงั ดูเหมือนเปน็ เร่อื งทงี่ า่ ย ในขณะเดียวกนั ผมก็ไม่แนใ่ จว่ามันจะงา่ ยเหมือนกับท่คี ิด หรอื เปล่า ปศี าจสาวตอกย�ำ้ ดว้ ยค�ำ ขู่คร้ังสุดทา้ ย ก่อนจะโบกมือเสกประตูขึน้ มาอีกบานจากทางด้านขวาของเธอ “ประตูบานน้ีจะนำ�พาเธอไปสหู่ ้วงลึกของความฝนั ยัยเดก็ มนุษย์คนนี้ ฉนั ขอเตือนก่อนนะวา่ ถา้ เธอกา้ ว เขา้ ไปข้างในสว่ นลึกของความฝนั ของยยั เด็กน้แี ลว้ เธออาจจะไม่มวี นั ได้กลับออกดว้ ยเช่นกนั นะ คราวนี้ถา้ เธอคิด จะโทษใครละก็คงจะต้องเป็นตวั เองที่คิดแส่หาเรอ่ื งอยากจะชว่ ยเหลอื พวกมนุษย์เองนะ” ซาคิวบสั สาวยืนกอดอกย้ิมมุมปากรอให้ผมเป็นผู้ให้ค�ำ ตอบ ประตูทั้งสองบานยงั คงตงั้ อย่ตู รงหนา้ ผม รอให้ผมเปน็ ผู้เลือก ประตูบานทางซ้ายจะน�ำ ให้ผมไปสู่ทางออกของฝนั ร้าย ในขณะทบ่ี านทางขวาจะน�ำ ไปสสู่ ่วน ลึกของความฝัน... ผมแทบจะใช้เวลาคดิ เรอ่ื งนไ้ี ม่ถงึ ครงึ่ นาที เท้าของผมก้าวไปยงั ประตูบานทางขวา “ขอใหเ้ ธอโชคดีนะ ลากอ่ น” ซาควิ บสั บอกลาผม ซง่ึ ผมไมแ่ นใ่ จวา่ การบอกลาของเธอหมายถึงเธอทกี่ ำ�ลงั จะออกไปจากท่ีนหี่ รอื ว่า บอกลาผมทกี่ ำ�ลังจะตดิ อยใู่ นความฝันร่วมกับชาช่าตลอดกาลกนั แน่ ทนั ทีที่ทัง้ กายของผมหลุดเขา้ ไปในประตสู ่วนลกึ ของความฝัน ร่างของผมถกู แรงมหาศาลดดู เขา้ ไป ราวกับตกลงไปในแม่นำ้�แหง่ ความมดื ท่เี ชี่ยวกราก ผมไมส่ ามารถทำ�อะไรได้นอกจากปลอ่ ยให้ไหลไปตามทาง จนในทส่ี ดุ ความมดื มิดกก็ ลายเปน็ ความเยน็ ยะเยือก มันเปน็ ความรู้สึกท่ีผมคุ้นเคยเหมอื นกับตอนท่อี ยู่ ในน้�ำ ลึก ภาพเบื้องหนา้ ผมกลายเป็นเกลยี วน�ำ้ ไหลเช่ยี ว มีกอ้ นหินและสาหรา่ ยวิง่ ผา่ นผมไปครั้งแล้วคร้ังเลา่ ร่าง ของผมกระแทกกบั พ้นื หนิ และก้อนหินไปมาสร้างความเจบ็ ปวดให้แก่ผมอยา่ งสาหัส จนผมก�ำ ลังคิดว่าตัวเองกำ�ลัง อยูใ่ นสายน�้ำ ทพี่ ัดแรง... 93
ใช่จรงิ ๆ ด้วย! ผมก�ำ ลงั อยู่ในสายนำ�้ ! รา่ งของผมกำ�ลงั ถูกความพโิ รธของห่าพายฝุ นพัดผา่ นแม่นำ�้ ให้ไหลอย่างบา้ คลัง่ กระน้ันมันไมใ่ ชเ่ รือ่ ง หนักหนาอะไรสำ�หรบั วอดนิกผู้เปน็ นักวา่ ยนำ้�ตวั ยง ผมหยดุ ร่างของตัวเองดว้ ยการดำ�ลงลกึ และเกาะบนก้อนหินใต้ แม่น�ำ้ ผมเบนสายตามองไปยังฝั่งด้านขา้ งท่ีอยไู่ กลในระยะหนึง่ มันไม่ใชป่ ญั หาสำ�หรบั ผมถา้ จะว่ายนำ�้ ไปขึ้นฝัง่ ใน ชว่ั พริบตา ถา้ ไม่ตดิ ตรงทผ่ี มไปดันเหน็ ขาสองคู่ท่กี ำ�ลงั เกาะอย่บู นตน้ ไมใ้ ต้นำ�้ ผมนึกสงสัยเจ้าของขาท้งั สองควู่ า่ เปน็ ของใคร จนกระท่ังผมตดั สินใจท่ีจะวา่ ยน�ำ้ พาตัวเองขน้ึ ไปเหนือ น้�ำ ให้เหน็ ชัดเจนไปเลยดกี วา่ ซง่ึ กเ็ ป็นจรงิ อยา่ งท่ีผมสงสยั เลย ชาช่าและคุณแมข่ องเธอกำ�ลงั กอดกนั อย่างกลม เกลียว มอื ทง้ั สองของแมช่ าช่าพยายามกุมกิ่งไม้อย่างสดุ ความสามารถ เพื่อไมใ่ หต้ นและลูกสาวถกู สายนำ�้ กลืนกิน ไป “แม่จ๋าหนูกลัว!” เด็กหญิงรอ้ งไหจ้ ้า ขณะทีค่ นเปน็ แม่ก็ดจู ะมีความหวาดกลัวไมแ่ พก้ ัน “ใครก็ได้ชว่ ยด้วย!” เป็นการขอความชว่ ยเหลือทเ่ี ปลา่ ประโยชน์ ไมม่ ใี ครอยใู่ กล้รมิ แม่น�้ำ แห่งน้เี ลยสัก คน นอกจากผมเทา่ น้ัน! ผมเปน็ โอกาสสุดท้ายท่ีจะชว่ ยเหลอื สองแมล่ กู ได้ ถ้าเปล่าพวกเธอไวเ้ ช่นน้ีอกี ไม่นานหญิงสาวจะตอ้ ง หมดแรงและปล่อยมืออยา่ งแนน่ อน ผมกระโดดขน้ึ เหนือนำ้�กอ่ นจะพ่งุ หลาวลงไปใต้นำ�้ ร่างของผมด่งิ ตรงราวกบั หอกและดว้ ยน้�ำ ท่เี ชีย่ วท�ำ ใหค้ วามเรว็ ใต้นำ้�ของผมทวคี ูณยง่ิ ขึน้ อีกเพยี งแคเ่ อื้อมมอื ผมกจ็ ะคว้าพวกเขาไดแ้ ลว้ แป๊กกกก! กิง่ ไมท้ ไ่ี ม่อาจจะทนน�ำ้ หนกั สองสาวได้หกั สะบัน้ รา่ งของแมล่ กู ถูกนำ้�พัดไปอยา่ งรวดเร็ว จงั หวะนนั้ ผม ควา้ ได้แต่นำ�้ เหลว ชาช่าและแม่ของเธอถูกดดู ลงไปใต้น้ำ�จนพ้นสายตาของผม ผมไม่รีรออะไรต่อไป พุ่งตัวเองตามพ วกเธอไปในทนั ที ใตน้ ้ำ�ไกลออกไปรา่ งแม่ลูกยังกอดกนั ไมย่ อมปลอ่ ย สหี นา้ ของพวกเธอทุกทรมานจากการขาดอากาศ พวกเธอถกู กระแสน�้ำ เหว่ียงไปชนกับส่งิ ของใตน้ �้ำ ราวกับเป็นลกู พินบอล หากผมปล่อยพวกเธอไว้เชน่ น้ตี ่อไป ทงั้ สองจะต้องขาดอากาศตายใตน้ ้�ำ อยา่ งไม่ตอ้ งสงสยั ผมตขี าถร่ี ัวขณะท่ีแขนแหวกวา่ ยไลต่ ามพวกเธอ ฟองน้�ำ ผุดออกจากปากของสองแม่ลกู เปน็ จ�ำ นวน มาก ในทีส่ ดุ ผมก็คว้ารา่ งของพวกเธอได้ส�ำ เร็จ ทวา่ ลำ�พงั แค่วอดนกิ ตวั เล็กๆ เชน่ ผมไม่อาจจะดนั ใหพ้ วกเขาขน้ึ เหนือน้ำ�ได้ ผมจำ�ใจต้องดึงพวกเธอลงไปกน้ แมน่ ำ�้ ก่อนจะใช้แรงขาทง้ั หมดถบี พืน้ หินดนั ให้พวกเราท้ังหมดทะยาน ขึ้นพน้ นำ�้ ได้สำ�เร็จ “แคก่ ๆๆ!” สองสาวสำ�ลักน�้ำ หลังจากท่ีได้สัมผสั กับอากาศบรสิ ทุ ธ์อิ กี ครัง้ อยา่ งไรกต็ ามพวกเรายงั ไม่ ถือวา่ พ้นขีดอันตราย ผมประคองร่างพวกเธอตีเท้าสวนกระแสน้�ำ ไปยงั ริมฝัง่ แว่บแรกผมนกึ วา่ พวกเราท้งั หมดจะ รอดแลว้ หารไู้ ม่วา่ ผมน้ันคดิ ผดิ ขอนไม้อันเขอื่ งทีถ่ ูกนำ�้ พาดกำ�ลังพ่งุ ตรงมายงั พวกเรา! ไม่มีทางเลยท่ีผมจะพาพวกเราทั้งหมดหลบพ้นได้เลยนอกเสียจากผมจะทิ้งร่างของพวกเธอและเอาตัว รอด ถึงกระน้นั ผมก็ไมอ่ าจจะใจเหี้ยมทำ�เช่นนน้ั ได้ลงคอ ผมจงึ เลอื กท่จี ะเผชญิ ชะตากรรมแรกและหลับตาปปี๋ ลอ่ ย ใหท้ กุ อย่างอยู่ในมือของเทพเจา้ เสี้ยววนิ าทีแห่งความเป็นความตาย ผลไมไ่ ดอ้ อกมาทัง้ สองอยา่ งดังทผี่ มคาดการณ์ แม่ของชาชา่ เปน็ ผู้ เลอื ก หนทางออกอยา่ งที่ 3 หญงิ สาวผลกั รา่ งของผมและชาชา่ ออกจากอ้อมกอดใหก้ ระเดน็ พ้นวิถีของขอนไม้ รา่ ง 94
บางของหญิงสาวอัดกับขอนไมม้ ฤตยูและจมหายไปในนำา้ อย่างฉับพลัน “แม่...!!!” ชาชา่ รอ้ งเสยี งมารดาลัน่ หวงั ว่าจะมีปาฏหิ าริย ์ กระนั้นกม็ เี พยี งแคผ่ มและเธอท่ีเป็นผรู้ อด ผม หมดหวังทจ่ี ะชว่ ยหญงิ สาวผเู้ ป็นแม่ได ้ กระนั้นก็ไม่อาจจะนาำ ชาช่ากลบั ลงไปเสย่ี งในนำ้า ซ่ึงอาจจะสง่ ผลใหก้ ารเสยี สละของแมช่ าชา่ กลายเปน็ หมนั ได้ “ฮอื อออออ!!!” ราวกับฟ้าดินแตกสลาย ชาช่าลงไปนง่ั กบั พืน้ ระเบิดเสียงรอ้ งไหท้ ่ตี ้องสูญเสยี แมไ่ ป ผม ไดแ้ ต่ยนื มองดเู ธอด้วยตาละห้อยเพราะไม่อาจจะทำาอะไรได้มากกว่านี้ “ยินดีด้วยพ่อเจา้ ชายนอ้ ย เธอได้ช่วยคนท่เี ธอตามหาสาำ เร็จแลว้ ” เสียงของซาควิ บัสสาวแววมาจาก ท่ไี หนทห่ี น่ึง ผมมองขน้ึ ฟา้ มองหาร่างปีศาจกนิ ฝันแตก่ ไ็ มพ่ บใครนอกจากความว่างเปล่า และทกุ อยา่ งกก็ ลายเปน็ ความว่างเปล่าจรงิ ๆ รอบขา้ งไมว่ ่าจะเปน็ แมน่ ้าำ ต้นไม ้ พ้นื ดนิ ท้องฟ้าเร่ิมแตกสลายกลายเป็นผุยผง ชาชา่ เองกเ็ ช่นกนั ผม ย่ืนมือไปจะคว้าเดก็ หญิง ทวา่ มือของผมกเ็ ร่ิมแตกกลายเปน็ เศษฝ่นุ เช่นเดียวกัน ผมได้เดินทางมาถึงจุดจนส้นิ ของ ฝนั รา้ ยครั้งน้ีแล้ว ทุกอยา่ งจมหายไปในความมดื มดิ ! ต่ืน!!! ผมสะดุ้งทั้งตวั ด้วยความตกใจ สายตาของผมสาำ รวจสงิ่ รอบกาย ซึ่งบัดน้ผี มไมไ่ ด้อยูท่ ี่รมิ แม่นำา้ มรณะ แห่งนั้นแลว้ แตก่ าำ ลงั นอนอยบู่ นพน้ื ในหอ้ งของเด็กผหู้ ญิงที่ผมเป็นผ้เู ฝ้าตดิ ตาม ความร้สู ึกโล่งใจเขา้ มาทักทาย ภายในจติ ใจจนผมตอ้ งถอนหายใจยาว ผมหัวเราะด้วยความขบขันวา่ ในท่ีสุดผมได้พาชาชา่ หนรี อดมาจากเงื้อมมือ ของปศี าจกนิ ฝนั ซาควิ บัสไดส้ าำ เร็จ ผมหนั ไปยังเตียงของชาชา่ หมายจะเห็นเดก็ หญงิ ที่ยังคงนอนกลับใหลสบายกาย อยู่บนเตยี ง ทวา่ แทนทดี่ วงตาเดก็ หญงิ กำาลังถกู เปลอื กตาบดบัง มนั กลับถกู เปดิ และกาำ ลงั จบั จ้องมาท่ีผมอยู่ ผมถูกสาปให้กลายเป็นหินชว่ั ขณะ เมือ่ แทนทที่ จ่ี ะพบชาชา่ กำาลังนอนหลับไม่รู้เร่อื งอยบู่ นเตยี ง ไฉน เดก็ หญงิ นน้ั กาำ ลังอยูใ่ นท่ากึ่งนงั่ ก่งึ นอนและจอ้ งผมดว้ ยดวงตากลมโตเปน็ มนั ดวงตาของผมและเธอจบั จอ้ งกนั โดยทไี่ มม่ ฝี า่ ยใดยอมกะพริบตาตากอ่ น ชาช่าขยับปากอาำ้ อึ้งเหมือนอยากจะพูดอะไรกบั ผม ผมไมอ่ าจจะคาดเดา ความคิดของเด็กหญงิ ในตอนนไ้ี ด้ เหนอื ส่ิงอน่ื ใดผมกลวั วา่ เธอจะกรดี ร้องเม่อื เธอตัง้ สตไิ ด้ เพราะถา้ ผมเปน็ มนษุ ย์ และเจอภตู วอดนกิ ตัวสเี ขียวนอนอยกู่ ลางหอ้ งแบบนี ้ เป็นผมผมก็คงจะแหกปากไปนานแลว้ กระน้นั มนั กลับยงั ไม่ เกดิ ข้ึนกับเธอสักที และผมกค็ งจะทาำ ใจลาำ บากถา้ มนั เกิดข้นึ จรงิ ผมสะบดั คาำ สาปทีท่ ำาใหผ้ มกลายเป็นหนิ ในเวลานน้ั กระโดดลกุ ขึ้นจากพ้ืน ชาช่าสะด้งุ ตามปฏกิ ริ ยิ าของผมเธอดงึ ผา้ หม่ ขึน้ สูงดว้ ยความตกใจ ผมกลับหลังหนั ก่อนทีจ่ ะ กระโจนร่างของตวั เองออกไปทางหนา้ ต่างและไมห่ ันกลับมามองอีกเลย ผมว่งิ ว่ิง ว่ิงและก็วง่ิ โดยไม่สนใจจะหลบซ่อนหรอื กลวั วา่ มมี นษุ ย์คนไหนมาเห็นผมเขา้ ผมวง่ิ สุดฝีเท้า ราวกบั ว่ากำาลงั หนคี วามตาย หวั ใจของผมเต้นรัวราวกับมใี ครกำาลังตีกลองรวั ๆอยใู่ นทรวงอก ไม่รทู้ าำ ไมความรู้สึก ภายในใจของผมถงึ ไดร้ สู้ กึ ว่ามีอะไรบางอยา่ งแตกหกั ไปแล้ว มันคงไม่มวี นั กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อกี แลว้ ในเวลาเดียวกนั ขณะทผ่ี มกาำ ลงั พุ่งตรงกลับไปยงั ทะเลสาบไอแวน ผมไมไ่ ด้รตู้ วั เลยแม้แต่น้อยวา่ ไมไ่ กล ออกไปที่อกี มุมหน่ึงของบา้ นชาชา่ มีดวงตาอันโกรธกร้าวและปนแกมไปดว้ ยความผิดหวงั กาำ ลังมองตามหลังนอ้ ยๆ ของของผมท่ีกำาลังว่ิงอยู่ ดวงตาคนู่ นั้ ก็คอื ลุงโบนิฟาซคิ ัสนน่ั เอง... 96
สารานกุ รมภตู -ผี-ปศ าจ “ซาควิ บสั ” (Succubas) ปีศาจกนิ ฝันทข่ี ึน้ ช่อื ขององั กฤษและยุโรปบางพน้ื ที ่ พวกมนั จะเก่งในเรื่อง การยัว่ ยวนใหผ้ ้ชู ายหลงใหลรูปรา่ งกายของมัน ซาควิ บัสเป็นปศี าจที่มกั จะปรากฏตัวในคราบของหญงิ สาวงามและ มักจะหลอกล่อเหย่ือดว้ ยการมเี พศสัมพันธก์ บั มัน หากชายทหี่ ลงกลมนั พวกเขาจะถกู ดดู พลังวิญญาณไปเรอ่ื ยๆ จนกระท่ังตายไปในที่สุด ทง้ั น้ยี ังมปี ศี าจกินฝันประเภทเดียวแตอ่ ยู่ในคราบผู้ชายท่ีมีชือ่ เรียกว่า “อนิ คิวบัส” (Incu- bus) ซึง่ มนั นนั้ จะเหมือนกับซาคิวบสั ทุกประการ เพียงแตจ่ ะปรากฏกายในรปู แบบชายหนุ่มท่มี หี น้าตาหล่อเหลา และกำายาำ จากตามคาำ บอกเล่าของคนโบราณ ซาคิวบสั และอนิ คิวบสั จะมีรูปร่างหนา้ ตาท่ชี วนเสนห่ า พวกมันมกั จะหม่ เส้อื ผ้านอ้ ยชิน้ เพอื่ หลอกล่อให้เหย่อื เขา้ มาติดกบั ทง้ั นีล้ กั ษณะท่ีโดดเดน่ ในตัวของพวกมนั ก็คอื ปีกคา้ งคาว ขนาดยักษ์อยูก่ ลางหลงั เชื่อวา่ หากพวกมนั ถกู นำ้ามนต์หรือสิ่งศักดส์ิ ิทธ์ ิ พวกมันกจ็ ะเผยหน้าตาที่อัปลักษณไ์ มต่ ่าง อะไรจากมนษุ ยค์ า้ งคาวยกั ษน์ ่นั เอง เชื่อกนั วา่ คร้ังหนง่ึ ซาควิ บัสตนทีร่ า้ ยกาจทส่ี ุดมชี อื่ ว่า “ลลิ ธิ ” (Lilith) ได้ถอื กำาเนดิ จากเจา้ นรก “ลูซิ เฟอร”์ (Lusifer) ซึ่งว่ากนั ว่าลิลธิ ได้ถูกสร้างให้เปน็ ตวั แทนแหง่ ความเลวร้ายทั้งหลาย และจะคอยยว่ั ยบุ รรดาหญงิ สาวใหห้ ลงผิดไปกับเธอด้วย “คิคโิ มรา่ ” (Kikimora) ปศี าจทีส่ ร้างฝนั ร้ายอีกตนหนึ่งในตำานานของชาวโครเอเชยี เชื่อกันว่าคร้ังหน่ึง ปีศาจตนนีเ้ คยเป็นเพียงแม่ไกธ่ รรมดาตวั หนง่ึ เท่านั้นแหละ แต่หลงั จากท่ีมนั ตายไปแลว้ หากมันมีจติ ทีย่ ดึ หรือเป็น หว่ งสถานทบ่ี นโลก มันก็กจ็ ะกลายร่างเปน็ ปศี าจผไี กท่ ม่ี ีส่วนหัวและขาเป็นไก ่ แตต่ ัวนั้นจะมกี ายเหมือนกับผู้หญิง กลา่ วว่ามนั สามารถเป็นทงั้ ปศี าจท่ีดีและเลวรา้ ยได้ ถา้ หากไดค้ ิคิโมรา่ ที่ดมี าสิงอยู่ในบา้ น มนั จะคอยทาำ ความ สะอาดบา้ นใหเ้ รา บา้ งกว็ า่ จะคอยทาำ งานเยบ็ ปกั ถักรอ้ ยภายในบ้านทงั้ หมด โดยค่าตอบแทนมันก็คือขอใหเ้ จ้าของ บ้านผนู้ นั้ ดูแลเลา้ ไกป่ ระจาำ บา้ นให้เป็นอย่างดีก็พอ ปศี าจตนน้มี ักจะอาศยั อยใู่ นหอ้ งใต้หลงั คาหรือไม่ก็ห้องใต้ถนุ และมันจะมีสามีเป็นปีศาจทีช่ าวบา้ นจะเรียกกันว่า “โดโมวอย” (Domovoi) ในบางพื้นทีช่ าวโครเอเชยี จะเรยี ก พวกมันวา่ “โมร่า” หรอื “มารา่ ” ซ่งึ มคี วามหมายแปลวา่ “ฝันรา้ ย” น่ันเอง “อัลฟาร”์ (Alfar) ตำานานท่ีมสี ถานะกง่ึ เทพเจ้าและคนแคระในความเชือ่ ชาวสแกนดิเนเวีย ซึง่ ลูกคร่ึง เทพตนน้ีไดป้ รากฏตวั อยใู่ นนทิ านของ “ไนบีลงุ เงน ซากา้ ” (Nibelungen Saga) เล่าวา่ ทกุ ครัง้ ทอ่ี ลั ฟารป์ รากฏ ตัวมายงั หมบู่ ้านใดกต็ าม มันจะนำาพาภัยพบิ ตั ิและฝนั ร้ายให้แกค่ นทัง้ หม่บู ้าน ส่วนชาวเยอรมนั จะเชือ่ ว่าอลั ฟารน์ ั้น เป็นกษตั ริย์ท่ีมีชือ่ วา่ “อัลบีรคิ ” (Alberich) ซึ่งเปน็ ผปู้ กครองดินแดนของคนแคระนัน่ เอง 97
“ซาควิ บัส” (Succubas) “อินคิวบสั ” “คิคโิ มรา” (Incubus) (Kikimora) 98
บทที่ 9 ความสขุ ในอดตี “โห นายไปเจอกบั ซาคิวบสั เขา้ เลยเหรอ” แชรต์ รอ้ งล่นั พรอ้ มกับดวงเบกิ กว้างตาโตเท่าไขห่ า่ น ผมได้ พยกั หน้างกึ งัก มือทถี่ ือหินแผน่ กร็ อ่ นใส่ผวิ น้าำ ก้อนหนิ กระดอนบนผิวนำา้ อยู่สามจังหวะกอ่ นท่ีจะจมลงในทะเลสาบ ไอแวน “ฉนั อยากจะเจอกับซาควิ บสั ตวั เปน็ ๆ สกั คร้ังเชียว เขาลอื กันว่าพวกหลอ่ นสวยสสู กี บั นางฟา้ เลยนะ” ปีศาจตวั แดงทาำ หน้าตาปลาบปลม้ื กมุ มือท่หี น้าอกบิดไปบดิ มา ผมเหน็ แลว้ ยงั รู้สึกเลยวา่ ทา่ ของแชร์ตช่างดัดจรติ กระนน้ั ท่าของเขากบั คำาพูดกด็ ูจะจริงจงั พอสมควรท่ีอยากจะได้เจอซาควิ บัสตวั เปน็ ส่วนตวั ผมใหต้ ายก็ขอให้ผม ต้องไดพ้ บเจอหล่อนอกี เลย ซาควิ บสั มแี ตจ่ ะนำาเรอ่ื งปวดหวั มาให้ผมนะสิไมว่ ่า ฟบุ ... ฟุบ... ฟบุ ... จ๋อม! หนิ อีกกอ้ นถกู โยนและจมลงสูเ่ บือ้ งลา่ งไปอกี ก้อน จิตใจของผมไม่ไดอ้ ยกู่ ับเนอื้ กบั ตัวสกั เทา่ ไร คร้ัน สายตาผมมองทว่ี งคลนื่ ทุกครง้ั ที่หนิ กระทบผวิ นาำ้ “นายเป็นอะไรน่ี เห็นทาำ หนา้ ทาำ ตาเหมอื นคนกาำ ลังอมข้ีแบบนีม้ าสักพกั แล้วนะ” “เอม่ิ ... เออ่ ...” ผมตะกุกตะกกั ตดิ อย่ทู ีป่ าก ทร่ี ู้วา่ เลา่ ให้แชร์ตฟงั แล้วจะช่วยอะไรผมไดไ้ หม สดุ ทา้ ยก็ ไม่รอู้ ะไรดลใจให้ผมยอมบอกเลา่ เพ่อื นใหมท่ เ่ี พง่ิ เจอกนั สามครง้ั เอง “ชาช่าเหน็ ฉนั เม่ือคนื ” “อ้าวววว ไอ้ภตู เสรอ่ ฉันกเ็ ข้าใจว่านายสองคนร้จู กั พดู คยุ เปน็ เพ่ือนกนั มาตงั้ นานแล้ว” “มันจะเปน็ ไปได้ไงยงั ไงเลา่ แชรต์ ฉนั เป็นภูต ส่วนชาชา่ เป็นมนษุ ย ์ ฉนั ไม่ควรจะเปดิ เผยตวั ตนอย่แู ล้ว” รอยยิ้มของแชร์ตเรม่ิ จางหายไปจากหน้า เพราะเขาเห็นว่าผมกาำ ลังเผชญิ อยกู่ ับความตงึ เครยี ดอยา่ ง หนัก “นายวา่ ฉันควรจะทาำ ยงั ไงดแี ชร์ต ?” ผมถามความเหน็ โดยตรงจากเขา “ไม่ร้สู ิฟรานซสิ คสั แล้วนายอยากจะทำายงั ไงต่อล่ะ ?” เขายอ้ นถามผม กระน้ันก็เป็นคำาตอบทท่ี ำาใหผ้ ม ต้องคดิ หนัก “ใจหน่งึ ฉันยงั อยากไปหาเธออยู่ ในขณะทีอ่ กี ใจหนง่ึ ฉนั กร็ สู้ ึกกลวั ฉนั กลวั วา่ ถา้ ชาช่ารวู้ ่ามฉี นั คอยแอบ ตามเธออย่ตู ลอดเวลา อาจจะทาำ ให้เธอหวาดระแวงว่ามภี ูตคอยแอบตามอยใู่ กลๆ้ เธอ” แชรต์ เบนหนา้ เลกิ มองผม หนั ไปมองทะเลสาบท่ีตอนนีน้ ิ่งสงบ “มนั กจ็ ริงของนาย...” แชรต์ เอย่ เม่ือได้คาำ ตอบ “ถา้ ฉนั เป็นนาย ฉนั กค็ งจะไม่เข้าไปยงุ่ เกย่ี วอะไรกบั พวกมนษุ ยต์ งั้ แต่แรกแล้ว แม้ลึกๆ พวกมนุษยจ์ ะร้ถู ึงการมตี ัวตนของพวกเรา แต่พวกมันกไ็ ม่เคยทจ่ี ะยอมรับพวก เราในสถานะทีเ่ ทา่ เทยี มกับพวกมนั หรอก” แชร์ตกล่าวอยา่ งเปน็ ปริศนา ถ้าความขอ้ งใจใหแ้ กผ่ มเป็นอยา่ งมาก “นายหมายความวา่ ยังไง ?” เป็นคำาถามทท่ี ำาให้แชรต์ เงียบไปอยนู่ านจนผมเปน็ ฝา่ ยต้องหนั ไปมองเขา เอง เป็นครงั้ แรกที่ปศี าจจอมขี้เล่นเหมอื นกับกำาลงั ครนุ่ คดิ อะไรจริงจงั “ตอนที่ฉันเกิดและเริ่มจำาความได้พวกสาวกของจอมมารก็เส้ียมสอนฉันตลอดว่าห้ามเปิดเผยตัวตน ท่แี ท้จริงของเราให้พวกมนุษยร์ บั ร้อู ยา่ งเดด็ ขาด หนา้ ทีห่ ลกั ของพวกเราคือทำายงั ไงกไ็ ด้ใหพ้ วกมนุษย์หลงผดิ ทำาใน ทไ่ี ม่ควรไม่ถกู ต้องตามคาำ สอนของศาสนาพวกมัน” 99
Search
Read the Text Version
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
- 106
- 107
- 108
- 109
- 110
- 111
- 112
- 113
- 114
- 115
- 116
- 117
- 118
- 119
- 120
- 121
- 122
- 123
- 124
- 125
- 126
- 127
- 128
- 129
- 130
- 131
- 132
- 133
- 134
- 135
- 136
- 137
- 138
- 139
- 140
- 141
- 142
- 143
- 144
- 145
- 146
- 147
- 148
- 149
- 150
- 151
- 152
- 153
- 154
- 155
- 156
- 157
- 158
- 159
- 160
- 161
- 162
- 163
- 164
- 165
- 166
- 167
- 168
- 169
- 170
- 171
- 172
- 173
- 174
- 175
- 176
- 177
- 178
- 179
- 180
- 181
- 182
- 183
- 184
