กัลยา_รวมe-book5

นางตวัดล้นิ เลียรอบรมิ ผีปากราวกบั รบั รู้วา่ ผมจะมีรสชาตอิ ันแสนโอชะ ผมตกในท่นี ัง่ ลำ�บากไมร่ อช้า วง่ิ ตรงไปยงั หม้อตม้ อาหารทอี่ ย่ตู รงกลาง แบลค็ แอนนิสปรไ่ี ลต่ ามผมมาติด พรอ้ มกันน้ันกย็ กปังตอขนึ้ หมายจะสบั มนั ลงบนหัวของผม “แวด๊ ดดดดดดด!!!” นางกรีดร้องไปด้วยขณะท่พี งุ่ มายงั ผม อกี เพียงกก่ี า้ วนางจะพงุ่ มาถึงตัวผมแล้ว ผม ไม่รีรออะไรให้อำ�นาจของตนเองบงั คับน�ำ้ เดือดหมอ้ ต้มใหก้ ลายเปน็ หอกพุ่งเขา้ หนา้ ของนาง “กรดี๊ ดดดด!” เสยี งรอ้ งแหลมดว้ ยความเจ็บปวดเม่ือน�ำ้ เดอื ดลวกหน้านาง แบล็ค แอนนสิ สะบัดแขน และหัวไปรอบทกุ ทิศทาง ผมสบโอกาสน้วี ่ิงตรงไปยงั กองกระดูกเพ่อื ลีภ้ ยั ชัว่ คราว “ไอ้ภูตอปั รียแ์ กกลา้ ดียงั ไงมาท�ำ รา้ ยฉัน!” การจโู่ จมของผมยิ่งท�ำ ให้อารมณข์ องนางพ่งุ พล่านมากยงิ่ ขึ้น แทนทน่ี างจะชา้ ลงไปบา้ ง ทว่านางกลับพ่งุ มายงั กองกระดกู ท่ผี มซอ่ นตวั ด้วยความเรว็ สองเท่า โครมมมมม! เพียงการสะบดั ปังตอครง้ั เดียว กองกระดูกทผ่ี มหลบอย่ดู า้ นหลงั กระจุยกระจายเผยให้เหน็ ตวั ผม ผม ผงะถอยจนล้มลงด้วยความกลวั ผมคดิ ในใจว่าคราวนผ้ี มคงไม่รอดเงื้อมมือของนางแล้วแนๆ่ “อ้าจจู จจจจจ!!!” เสมอื นกบั พระเอกท่ีขี่ม้าขาวเขา้ มาชว่ ย แชร์ตสง่ เสยี งร้องพรอ้ มกบั กระโดดโหนโซ่ บนเพดานมายงั พวกเรา ปศี าจตวั แดงปลอ่ ยตัวเองขน้ึ ไปขี่คอแม่มดทีไ่ ม่ทันตง้ั ตวั จากนั้นแชร์ตกใ็ ช้มือปิดตาอนั แดง กำ่�เพือ่ ดบั จกั ษุทศั นข์ องนาง “แชร์ตนายมาได้ยังไงกนั น!่ี ” “อยา่ เพิ่งพูดมาก รบี หนีก่อนแล้วไอ้ภตู บา้ นนอก!” แบล็ค แอนนสิ ไม่รอให้พวกเราไดป้ รึกษาอะไร นาง กรดี รอ้ งดังสะทอ้ นไปรอบถ�ำ้ เสียงนางกรีดเขา้ ไปในแก้วหูพวกผมจนหูแทบแตก “เหวออออออ!” แชร์ตถกู นางเหว่ยี งไปเหว่ียงมา แต่เพราะเนอ่ื งจากแขนของแบลค็ แอนนิสยาวจนเกนิ ไป นางจึงไม่อาจจะยกมือข้ึนมาคว้าแชร์ตออกจากหัวของนางได้ แน่นอนว่าผมไมอ่ าจจะเหน็ แกต่ ัวว่งิ หนเี อารอดแตเ่ พยี งลำ�พัง โดยเฉพาะอยา่ งยิ่งเร่ืองนที้ ่ผี มเป็นผูเ้ ริ่ม ตน้ กอ่ น ผมคว้ากระดูกทอ่ นแขนของมนษุ ย์ท่หี ักครึ่งจนกลายเปน็ ปลายแหลมที่พื้นก่อนจะดบั เคร่ืองชนแทงมันใส่ ตน้ ขาแบลค็ แอนนสิ นางกรดี ร้องอย่างปวดเจบ็ อกี ครงั้ ตามมาดว้ ยคำ�ผรสุ วาทชดุ ใหญ่ แม่มดร้ายเกิดอาการบา้ คลง่ั สดุ ฤทธิ์เหว่ียงแชรต์ สดุ แรงจนในทสี่ ดุ แชร์ตก็ลอยละล่ิวจากแรงสะบัด “ถ้าขา้ จับพวกแกได้ ข้าจะสับไอห้ นขู องพวกแกเปน็ อย่างแรกเลย!” แบล็ค แอนนิสประกาศลน่ั ทำ�เอา เกิดอาการกลัวจนหดตัว แมม่ ดร้ายพงุ่ มาทางผมด้วยความแค้นทส่ี รา้ งบาดแผลใหน้ างถงึ 2 ครัง้ 2 คราว ถงึ ความ รวดเร็วนางจะลดไปกงึ่ หนง่ึ แต่เพราะนางยังมแี ขนทแี่ สนยาวราวกบั งู แบล็ค แอนนสิ ตวดั ปังตอหมายจะตดั คอผม ในฉับเดยี ว ผมดึงหนา้ ถอยหนีได้ทนั เส้นยาแดงผ่าแปด กระนน้ั ปลายมดี ก็เฉียดหนา้ ผมไปบางๆ จนเกดิ บาดแผลตน้ื บนแก้มผม “อุกกก!” แบลค็ แอนนิสเตะผมเข้าทท่ี ้องนอ้ ยเต็มแรง มีเสียงบางอย่างราวกับมีชนิ้ ส่วนภายในตัวผมแตกหกั ดัง แม่มดรา้ ยยกอาวุธขึ้นหมายจะซ้ำ�อีกคร้ัง เพยี งแตย่ ังไมท่ ันไดล้ งมดี นางก็ต้องหยุดความตงั้ ใจเม่อื แชร์ตขวา้ งหนิ ก้อนโตใสห่ ัวนาง ราวกบั ก้อนกรวดทส่ี ัมผัสหลงั ศษี ระ นางหันควบั เปลยี่ นเป้าหมายไปหาแชรต์ แทน เพยี งแต่ก่อน ทนี่ างจะทันไดล้ งมือทำ�อะไร ผมใชว้ ธิ ีเดยี วกับแชรต์ ด้วยการเหยยี บกองกระดูกท่เี หลอื และคว้าปลายโซ่ก่อนจะ เหวยี่ งตวั เองพุ่งเข้าใส่หลงั นางแมม่ ด รา่ งสงู โปร่งผอมบางของนางถลาตามแรงทับของผม จนทัง้ ตัวนางลม้ ลงหนา้ แปะท่ีหมอ้ ตม้ 148

ฉา...!!! เสียงความร้อนท่แี ผดเผาหนงั หนา้ แบล็ค แอนนสิ ดงั ฟังชดั มันดังปะปนพร้อมกับเสยี งร้องความเจบ็ ปวดแสนสาหสั นางฟนั ศอกเข้าเตม็ หน้าผม จนรา่ งของผมปลวิ ไปไกล นางถอยหน้าออกจากผิวหม้อจนหนงั หนา้ อันเหีย่ วยน่ ลอกติดเพราะความรอ้ นจดั สง่ ผลให้ใบหนา้ ที่น่าเกลียดอยู่แลว้ ของนาง บดั น้มี ีบาดแผลสแี ดงสดที่แกม้ ราวให้น่าหวาดกลวั ยิง่ ขนึ้ ไปใหญ่ ขณะท่นี างจะลกุ ตามเข้าไปซ้�ำ ผม แชร์ตสบโอกาสนีใ้ ชโ้ ซท่ ห่ี ้อยเหนือหม้อน�้ำ พัน รอบคอนาง “ไอพ้ วกเวร แกจะท�ำ อะไรข้า!” ไมท่ ันทน่ี างจะสงสยั ค�ำ ถามนน้ั ไดน้ าน แชรต์ ก็โถมนำ้�หนักท้งั ตัวไปท่ี ปลายโซอ่ ีกดา้ น ดึงรา่ งแบลค็ แอนนสิ ลอยขึน้ เหนือหม้อต้มน�้ำ เดอื ด วินาทตี ่อมาแชร์ตตงั้ ใจจะปลอ่ ยโซเ่ พ่อื ใหร้ า่ ง แม่มดถูกต้มทั้งเปน็ ทวา่ นางไดใ้ ช้แขนขา้ งทถ่ี อื มีดปงั ตอปาดเข้าใส่ไหลข่ องแชรต์ จนเป็นแผลใหญ่ แชรต์ ไดป้ ลอ่ ย มอื ออกจากโซ่สมใจ ทวา่ แม่มดร้ายรทู้ นั มันใชม้ ือทีว่ ่างอยอู่ กี ขา้ งคว้าตะขอทตี่ ิดบนเพดานถ�้ำ เพ่อื ไมใ่ ช่มนั รว่ งลงสู่ หมอ้ ตม้ น�้ำ “ขา้ จะฆา่ พวกแก...!!!” ค�ำ ประกาศเดิมๆ ทผ่ี มฟงั จนเบื่อ ถงึ กระนนั้ ผมกเ็ ชื่อวา่ นางทำ�แนถ่ า้ มีโอกาส ขณะท่นี างก�ำ ลงั จะใชม้ ือแกะโซท่ ่พี นั รอบคอให้หลุดออกจากคอ ถา้ นางหลุดจากพนั ธนาการน้ไี ด้ พวกผมจบเหแ่ น่ ความคิดสุดทา้ ยไวพร้อมกบั มือ ผมกลางมอื ทัง้ สองทางไปยงั หมอ้ ต้มน�ำ้ เดือด จากนนั้ ก็ใชพ้ ลังอำ�นาจของวอดนิกที่ มีท้งั หมดบันดาลให้นำ�้ เดือดทง้ั หมดพงุ่ ข้นึ สู่เพดาน “กรีด๊ ดดดดดดดด!” น้ำ�เดือนระอพุ ุ่งผา่ นรา่ งแบลค็ แอนนิส นางกรดี ร้องโหยหวนอย่างปวดแสบปวด รอ้ น นำ�้ สีแดงเดือดไหลผ่านหตู าจมกู ปากนางจนแผดเผา่ ไปทกุ สว่ นทงั้ ในและนอกรา่ งกาย นางหมดแรงท่จี ะยดึ ตะขอดา้ นบนและปล่อยให้ตัวร่วงลงสูก่ ้นหม้อน�้ำ ซึ่งจะเปน็ จดุ จบของต�ำ นานแม่มดแบลค็ แอนนิส การตอ่ สอู่ ย่างทุลักทเุ ลได้จบลงและแล้วทุกอยา่ งก็กลับมาสงบ... “เกอื บตายแลว้ ไหมล่ะ” แชรต์ บอก เขาเดินตปุ ัดตุเป๋ราวกบั ไดร้ บั บาดเจ็บทีข่ าท้ังทถี่ ูกฟันท่ไี หล่ ผม ปล่อยแขนทัง้ สองขา้ งทห่ี ้อยคา้ งใหด้ งิ่ ลงพนื้ พรอ้ มกับแผต่ ัวลงนอนกบั พื้นเพราะหมดแรง แชร์ตก้าวเท้ามาถึงข้าง ตัวผม กอ่ นทีจ่ ะทง้ิ ตัวลงนอนข้างๆ กัน “วา่ แตน่ ายตามฉันมาได้ยงั ไงนี่ ?” หลังจากทีพ่ ักหายใจกันทว่ั ท้อง ผมก็เกดิ คำ�ถามน้ที ี่คาใจตง้ั ใจวนิ าที ทเ่ี ห็นเขาในถำ�้ แหง่ นี้ “ฉนั เกิดปวดฉ่ีตอนที่นายก�ำ ลังจะออกจากบ้านไปพอดนี ะ่ ส”ิ คงไมต่ อ้ งถามต่อใหม้ ากความไปมากกว่า ผมเดาได้แหละว่าเขาคงจะสงสัยว่าผมออกมานอกบ้านในเวลาดกึ ๆ ท�ำ ไม จนเจา้ ปีศาจจอมแส่ตดั สินใจสะกดรอย ตามผมมาถงึ ท่ีนจี่ นได้ และก็ไมร่ ู้ทำ�ไมทแี่ ม้วา่ เราจะเพ่ิงเหตุการณ์เฉียดตาย ผมจ่ๆู ก็เรม่ิ หัวเราะขึ้นมาได้ แชร์ตหนั มองผมด้วย ความงนุ งง แต่สักพกั เขากห็ วั เราะรว่ มไปกับผมดว้ ย มนั คอื เสยี งหัวเราะอะไรผมกไ็ ม่อาจจะอธิบายได้ เพราะมันเปน็ ทัง้ ความรสู้ กึ หวาดกลวั อย่างเหลือคณา ความร้สู ึกดใี จทรี่ อดตายมาได้ ความรสู้ กึ ทใ่ี นมติ รภาพทแ่ี ชร์ตย่นื เข้ามาชว่ ยเหลือผมในครง้ั น้ี มันคือเสยี งหวั เราะ ของความรสู้ กึ เหล่านนั้ “ขอบใจนายมากนะแชรต์ ” ผมกล่าวหลังจากทหี่ ยดุ หัวเราะ แชรต์ ชนั ตัวลุกขึน้ นงั่ ก่อนจะพดู สง่ ๆ กลบั มาวา่ “เฮ้ มาขอบจงขอบใจอะไรเลา่ ก็เราเปน็ เพอ่ื นกต็ อ้ งชว่ ยเหลือกันอยแู่ ล้วนี”่ ผมทราบซ่งึ บุญคุณเจ้า ปีศาจจอมซนตนนี้เปน็ อยา่ งมาก ชาตนิ ้ีผมคงไมอ่ าจจะตอบแทนบุญคณุ ท่เี ขาชว่ ยชวี ติ ผมครง้ั นี้ใหแ้ กเ่ ขาได้ 149

ระหวา่ งทางทผี่ มเดินลกึ เข้าไปภายในถาำ้ แมม่ ดแห่งนต้ี อ่ ผมไดอ้ ธิบายเหตุผลถึงการมายังถ้ำาแหง่ น้ใี ห้ แชร์ตฟงั จนหมดเปลอื ก แชรต์ เองก็ดเู หมือนจะตกใจไมใ่ ชน่ ้อยท่รี ้วู า่ ในถ้ำาอันแสนน่ากลัวแหง่ นจี้ ะมีของวเิ ศษแหง่ น้ี อยู่ดว้ ย “หูยยยย” ผมเซจนเกอื บจะลงไปชนั เข่า ดที ่ีแชร์ตคว้าตัวผมได้ทนั “เป็นอะไรไปเหรอฟรานซิสคัส ?” “ก็โดนนางแมม่ ดมนั เตะเขา้ ท่ที ้องน่ะสิ เหมอื นจะมอี ะไรหักเลยเนยี่ ” แชร์ตใช้สายตาสาำ รวจตามตัวของ ผม “อาการท่าจะแย่เอาอยูน่ ะ เรารบี กลบั ไปทบ่ี ้านรักษาตัวกอ่ นดีไหม” “ไม่ได้หรอก ฝา่ อปุ สรรคมาถงึ ขนาดน้แี ลว้ อกี นดิ เดยี วฉนั ก็ใกลจ้ ะทาำ สาำ เร็จแล้ว” ผมยังคงด้นื ด้านจะ ไปต่อ ทงั้ ทผี่ มเดินยงั แทบจะไม่ไหวแลว้ เลย แชรต์ น่วิ หน้าดว้ ยความอึดอดั ผมพยกั พเยดิ หนา้ เปน็ การยืนยนั กบั เขา ในเจตนารมณข์ องตน ซง่ึ ปีศาจตวั แดงก็รบั รู้และจาำ ตามใจผมในทส่ี ุด และแลว้ ผมพวกเรากา้ วมาถงึ ด้านในสดุ ของถำ้าแห่งนี้ เบอื้ งหนา้ ของพวกเรามบี อ่ นำ้าสฟี ้าขนาดใหญ่ เหนอื บอ่ นำ้าแหง่ นี้มีชอ่ งเปดิ ขนาดกวา้ งไร้ซง่ึ เพดานถาำ้ เผยให้เหน็ ดวงจนั ทร์ท่ีตง้ั ตระหง่านอยเู่ หนือช่องแหง่ นพี้ อดี “ที่น่ีเหรอฟรานซสิ คสั ?” ผมเองกใ็ หค้ ำาตอบท่ีแน่นอนกบั เขาไม่ไดห้ รอก แตด่ ูจากสถานท ี่ ณ จุดนม้ี นั ก็ดูจะเป็นทท่ี ่ีเหมาะสมทีแ่ ล้วที่หยดนำ้าแห่งดวงจนั ทรจ์ ะลงมาสู่พ้ืนโลก ผมหยบิ นาฬิกามาดเู วลาอกี ครง้ั ซ่งึ จังหวะ น้นั เข็มยาวขยบั ตบี อกเวลาตอนเท่ียงคนื ของวนั ใหมพ่ อดี “ฟรานซิสคัสดนู ั่น!” แชร์ตรอ้ งพรอ้ มกบั ช้นี ว้ิ เหนือศรี ษะของพวกเรา ทันทีที่ผมเงยหน้ามองตาม ผม ก็เหน็ ดวงจนั ทร์สอ่ งประกายแวววาวอยู่ชัว่ คร ู่ จนทปี่ ระกายเหล่าน้ันจะรวมตัวกนั เป็นแสงสีเงินจุดเดยี ว ทนั ใดนนั้ แสงสเี งินก็ค่อยๆ ตกลงมาเรอื่ ยๆ และเร่อื ยๆ “หยดนำา้ แห่งดวงจันทร์” ผมรีบวิง่ ลงนำา้ พลางดึงขวดโหลแก้วของลงุ โบนฟิ าซิคัสออกจากกระเปา๋ (โหล ทีล่ ุงชอบอ้างว่าใช้เก็บวิญญาณของมนุษย์) จากนัน้ กแ็ หวกว่ายไปทใ่ี จกลางบอ่ นำา้ ประกายสีเงินคอ่ ยๆ ผ่านชอ่ ง เพดานถำ้าลงมาเบอื้ งล่าง ผมยนื่ ขวดสุดแขนกะระยะที่หยดนำา้ จะลงมา แชร์ตปิดปากเงียบกรบิ เพราะกลวั ว่าผมจะ เสยี สมาธ ิ ผมจับจ้องหยดนา้ำ แหง่ ดวงจนั ทร์โดยไม่ยอมกะพรบิ ตาแม้แตท่ ีเดยี ว และแลว้ ในท่สี ุดประกายสีเงินก็หล่น เข้าสู่ภาชนะทีผ่ มรองรบั เอาไว้ ผมหนั มาหาปศี าจตัวแดงพร้อมกับรอยย้มิ ท่ีปรากฏบนใบหน้าผมโดยท่ีไมร่ ตู้ ัว “สาำ เรจ็ แลว้ แชร์ต” 150

สารานุกรมภูต-ผี-ปศ าจ “แบล็ค แอนนสิ ” (Black Annis) แมม่ ดหนา้ เห่ยี วยน่ มผี ิวเป็นสฟี ้า นางอาศยั อยใู่ นถาำ้ แหง่ หน่ึงใน ประเทศองั กฤษ แม่มดแกผ่ ูช้ อบเล่นศาสตร์มดื เล่าว่านางเป็นแมม่ ดทโ่ี หดรา้ ยและไรค้ วามปราณีมาก เพราะทุก ครง้ั ทีม่ ใี ครก็ตามหลงเข้ามาภายในถ้ำาของเธอ นางจะใช้เล็บทย่ี าวและแหลมคมสงั หารเหยอ่ื ทันท ี หลังจากทแ่ี บลค็ แอนนิส ฆา่ เหยอื่ ตายเรยี บร้อยแลว้ นางจะถลกหนังของเหยื่อ จากนั้นนาำ มาเย็บให้เป็นเส้อื คลมุ ส่วนตัว เพื่อใช้ สำาหรับกันหนาว นางจะโปรดปรานทานเนอื้ ของเดก็ ๆ เปน็ ที่สุด ทุกๆ ปีในคนื วันพระจันทร์เต็มดวงในประเทศ องั กฤษบางพื้นที่ จะมเี ทศกาลออกลา่ แบลค็ แอนนิส โดยใชซ้ ากแมวออกมาวางเป็นเหย่ือล่อใหแ้ บลค็ แอนนิส ปรากฎตัว หลงั จากท่ีนางติดกับเขา้ พวกชาวเมอื งก็จะใชข้ องมีคมท่มิ จนกว่านางจะหมดฤทธิ ์ จากนน้ั กจ็ ับตัวนาง มาเผาทง้ั เปน็ “บาบา ยากา้ ” (Baba Yaga) แม่มดแหง่ แดนตะวันออกของยโุ รป ซึง่ เร่อื งเลา่ ของชาวฮังการีนัน้ บอก ว่า ครง้ั หน่งึ นางเคยเป็นนางฟา้ ผูใ้ จดีมาก่อน ต่อมาภายหลังนางได้ฝักใฝ่ไปในศาสตร์มดื จนทาำ ใหห้ นา้ ตาของนาง อปั ลกั ษณ ์ ต้ังแตฟ่ นั ท่ยี าวแหลมคม จมูกที่งองมุ้ ผวิ หนังทีเ่ ห่ยี วยน่ มอื ซ้ายของนางจะมีถือไมก้ วาด ซึง่ มอี ำานาจใน การกวาดหรือเป่าทกุ อย่างให้ปลิวกระเดน็ ได้ ในขณะทีม่ อื ขวาจะถือสาก ซงึ่ มพี ลังในการทำาลายลา้ งทุกอย่างหาก นางไมพ่ ึ่งประสงคต์ ่อส่ิงใด นางปลูกกระทอ่ มหลงั หนึง่ ไวใ้ จกลางปา่ เชอื่ ว่าฐานของกระทอ่ นหลงั น้ีถูกสร้างมาจาก ขาไก่จาำ นวนนบั รอ้ ยๆ ส่วนรอบบา้ นของหลอ่ นก็จะประดับเตม็ ไปด้วยหัวกะโหลกของมนุษยท์ เี่ ธอเป็นคนกนิ บาบา ยากา้ จะไม่เดนิ บนพ้ืนดิน แต่ใช้วธิ ีล่องลอยไปตามสถานทีต่ ่างๆ อาหารโปรดของเธอก็คือเนือ้ ของเหล่าพวกมนษุ ย ์ และผ้ใู ดทต่ี ้องเผชญิ หน้ากบั นางก็หมายถงึ จดุ จบอันน่าเวทนานั่นเอง “รังดา” (Rangda) แม่มดแหง่ เกาะบาหลี คร้งั หน่งึ นางเคยเป็นราชนิ ผี ้ปู กครองเกาะบาหลที ี่ผ้คู นตา่ ง ให้ความเคารพรัก แตภ่ ายหลังนางได้หันไปฝกฝนวิชามารสร้างความเสื่อมเสียให้แก่ราชวงศ ์ นางจงึ ถกู กษตั ริย์ขบั ไลอ่ อกจากเกาะบาหลีไป ดว้ ยความคับแคน้ แมม่ ดรังดาจึงได้รวบรวมลกู ศษิ ยเ์ พือ่ เอาไว้ใช้งานชั่วรา้ ย นางได้ฝกฝน ศาสตรม์ ืดและรา่ ยมนต์ ใส่เกาะบาหลีจนเป็นต้นเหตุใหท้ ้ังเกาะเจ็บไข้ไดป้ ว่ ยกันยกใหญ ่ ปัจจบุ นั แม่มดรังดาไดถ้ ูก ทำาออกมาเปน็ หน้ากากการแสดง ซง่ึ หนา้ กากรงั ดาเหมอื นถึงสัญลกั ษณข์ องโรคภยั ไขเ้ จ็บ ซงึ่ นางจะออกมาสรา้ ง ความเดือดรอ้ นให้ชาวบาหล ี แต่ต่อมาก็จะถูก “บาโรง” (Barong) เทพแห่งความดีเข้ามาต่อสู้และขบั ไลน่ างใหอ้ อก ไป “แอนนา เกอด้ี” (Anna Goldi) เปน็ แม่มดท่มี ีตวั ตนอยู่จริงและรจู้ ักในนามของ “แมม่ ดตนสดุ ทา้ ยแหง่ สวสิ เซอร์แลนด”์ เธอถกู ประหารชวี ิตขอ้ หาพยายามฆาตกรรมและเลน่ ศาสตรม์ ืดใส่ครอบครวั หนง่ึ เมอื่ วนั ท ่ี 13 มถิ นุ ายน ค.ศ.1782 ทเี่ มอื งการชั ล์ (Glarus) แอนน่าเกิดท่ีประเทศสวิสเซอร์แลนด ์ เกิดเมอื่ วนั ท ่ี 24 ตุลาคม ค.ศ. 1734 ทีเ่ มอื งเซนไวด์ (Sennwald) จากน้นั เธอกย็ ้ายไปท่เี มืองการัชลเ์ ม่อื ปี ค.ศ.1765 ทำางานเปน็ แมบ่ ้านให้กับนัก ฟิสกิ ส์ทม่ี ชี ื่อวา่ “โจฮัน เจคอป ชไวสดี”้ (Johann Jakob Tschudi) เป็นเวลาถงึ 17 ปดี ว้ ยกัน นายโจฮันไดพ้ บวา่ แอนนา่ ไดใ้ สเ่ ขม็ เย็บผา้ ลงในขนมปังและนมที่เธอใหล้ กู สาวของเขาด่มื กิน ผเู้ ปน็ พอ่ โกรธแคน้ มากไดแ้ จง้ กับทางการ ใหจ้ บั ตัวเธอ โทษฐานพยายามฆา่ คนตาย ในเวลาน้นั เองแอนนา่ ได้หลบหนไี ป แตต่ ำารวจไดต้ งั้ รางวัลนำาจับเธอ และ เธอก็ถกู จับที่เมืองซเู ชอร ์ เซนทรัง (Zurcher Zeitung) ในวันท่ี 9 กุมภาพันธ์ ุ ป ี ค.ศ. 1782 หลงั จากทีถ่ กู ทรมาน นับหลายวัน เกอด้ไี ด้สารภาพสิ่งทีเ่ ธอทาำ ลงไป และอา้ งว่าเปน็ เพราะมปี ีศาจทแี่ ปลงกายเปน็ สุนัขตัวโตสีดำาสง่ั ให้ เธอทำาเช่นนั้น ศาลได้พจิ ารณาว่ามีความผดิ ฐานเป็นแม่มด เธอไดถ้ ูกตดั สินใหป้ ระหารด้วยการตดั ศรี ษะ ชื่อเสยี ง ของเธอกเ็ ป็นทรี่ ้จู ักกันแพร่หลาย จนสดุ ทา้ ยเมืองการชั ล์ได้นำาเร่ืองราวของเธอมาสรา้ งเปน็ พพิ ิธภัณฑเ์ ก่ยี วกบั เธอ ถงึ พพิ ิธภณั ฑ์แห่งนก้ี ็ยงั มีอยจู่ นถงึ ทกุ วนั น ้ี 151

“แบลค็ แอนนิส” “บาบา ยากา ” (Black Annis) (Baba Yaga) “รังดา” “แอนนา เกอด้ี” (Rangda) (Anna Goldi) 152

บทที่ 14 แกแ คน “ฟรานซสิ คัสละ่ ?” เชา้ วันรุง่ ข้นึ โบนฟิ าซิคสั ผดิ สงั เกตวา่ หลานของเขายังไม่ออก “นอนอยู่” “แปลกแฮะ ปกตติ ้องตื่นมาทำาอาหารเช้าแล้วน”่ี โบนฟิ าซิคสั ต้งั ท่าจะเดินเข้าไปในหอ้ งฟรานซสิ คัส เพียงแต่แชร์ตได้กา้ วเท้าเอาตัวมาขวางทางวอดนกิ แก่ไว้ “แหม เห็นหลานเป็นคนใช้สว่ นตัวเหรอไง ให้เขาพักสักวันหนงึ่ กไ็ ดน้ ี ่ เดยี๋ ววนั น้ีฉันทาำ อาหารเชา้ ใหล้ ุง กนิ เองก็ได้” วอดนิกแกแ่ ทบไมอ่ ยากเช่อื ในส่ิงทเ่ี พิ่งไดย้ นิ จนเขาเกอื บหวั เราะออกมาเต็มเสยี ง เพราะไมอ่ ยากจะ เชือ่ ว่าปีศาจอยา่ งแชรต์ จะปลกุ อาหารเป็นกับเขาด้วย “นำา้ หนา้ อย่างแกเน่ยี นะ?” เขากล่าวดว้ ยนำ้าเสยี งดถู กู ซึ่งปกตแิ ชรต์ คงตอบโตไ้ ปแลว้ เพียงแต่ปีศาจ เด็กก็แค่ยิม้ กลบเกลอื่ นและพยกั หนา้ ถๆ่ี ให้ โบนิฟาซิคัสอา้ ปากเตรยี มจะถามวา่ แชร์ตจะทาำ อะไรกนิ ในมื้อเช้า ทวา่ ไปเหน็ แผลทไี่ หลข่ องปศี าจจอมซนเสียก่อนจงึ เปลย่ี นใจถามเร่อื งนี้แทน “แล้วเน่ียไหล่แกไปโดนอะไรมาน?่ี ” แชร์ตเหลม่ องไหล่ตนกอ่ นท่เี ขาหนา้ เหวอเล็กนอ้ ย กอ่ นทจ่ี ะเนียนยม้ิ ใหก้ วา้ งกว่าเดมิ “หกลม้ น่ะ” “หกล้ม! หกลม้ ภาษาอะไรของแก แผลมนั ถงึ แหกได้ขนาดน ี้ แกน่ีนอกจากจะปญั ญาอ่อนแล้วยงั จะ ซุ่มซ่ามอีกเหรอ” แชรต์ กัดฟันยิ้มตอ่ ไป นึกอยากจะด่ากลับไปวา่ ‘อย่ามาจุน้ ให้มนั เยอะได้ไหมไอว้ อดนกิ เฒา่ ’ โบ นฟิ าซิคสั มองหนา้ แชรต์ อยู่สักพัก จนแลว้ แชรต์ กไ็ ม่ยอมตอบอะไร โบนิฟาซิคสั ถอนหายใจเบาๆ กอ่ นจะพดู วา่ “งน้ั แกไปเตรียมอาหาร เดีย๋ วฉันจะออกไปสูบไปปข์ ้างนอกรอแกทำาอาหารไปก่อนแลว้ กนั ” “รบั ทราบ!” แชร์ตมองตามหลังเจา้ ของบ้านจนปิดประต ู รอยย้ิมจอมปลอมบนหนา้ ของเขาได้ หายวบั ไปพลางปาดเหง่อื บนหนา้ ผาก ปศี าจตวั แดงหันไปมองประตหู อ้ งนอนฟรานซสิ คสั ทบี่ ัดน้ีวอดนกิ เด็ก นอนหลับสนิท เนอ่ื งจากเมอื่ คนื ผจญศกึ หนกั จนเมอื่ เขากลับมาถึงบา้ นและหวั ตกถงึ หมอนเขาก็หลับผล็อย ไปในทนั ทดี ้วยความเหนด็ เหนอ่ื ย อากาศในเชา้ วันนีด้ เู หมือนจะมีเมฆดาำ ปกคลุมอยทู่ ั่วทงั้ ทอ้ งฟา้ โบนิฟาซิคสั แหงนหน้ามองเหล่าเมฆ และบ่นพมึ พำาไปด้วยว่า “อกี เด๋ียวฝนคงตกแน”่ วอดนกิ เฒ่ายน่ คว้ิ มองฟา้ สกั พักกอ่ นจะหยิบไปป์ออกมาจากเสือ้ คลุมนอก เขายดั ยาเสน้ ใสห่ วั ไปปแ์ ละจุดสบู อยู่ลาำ พงั เพอื่ ฆา่ เวลารออาหารเช้า ระหวา่ งท่ีเขากำาลงั ยนื สบู ไปป์อย่าง ครม้ึ อกครึ้มใจอย่นู นั้ สายตาของเขาครั้นไปเหน็ ร่างเล็กทก่ี าำ ลงั กา้ วเทา้ มาบริเวณทะเลสาบแต่ไกลๆ “ฟรานซิสคสั ฟรานซิสคสั ” โบนิฟาซิคสั หยุดกิจกรรมฆา่ เวลาและรบี ยอ่ ตัวลงต่ำากอ่ นจะคลานเข่าไปหลบทหี่ ลังก้อนหนิ วอดนิกแก่ ชะโงกหวั มาสังเกตการณ์และพบว่าผ้ทู ย่ี า่ งกรายเข้ามายงั บริเวณนีค้ อื เดก็ ผู้หญงิ มนษุ ยค์ นหน่ึง ในตอนแรกเขาต้งั ใจ จะหลบให้กายพน้ สายตาของเจา้ หลอ่ นกเ็ พยี งพอ เนอื่ งจากเป็นปกตทิ เ่ี ขาตอ้ งคอยซอ่ นตัวตนจากเหลา่ มนษุ ย์ ทว่า เม่อื เขาเหน็ เดก็ หญงิ คนทก่ี าำ ลงั เดินมา ดวงตาเขาต้องเบกิ กวา้ งดว้ ยความงุนงง นั่นมันภตู คอร์รแิ กนท่ีมากับหลานของเขาไปทีง่ านเลี้ยงภูตนี่! ไฉนเดก็ หญงิ มาเดินกลางแจง้ อยา่ งไม่กลัวสายตาใครที่จะพบเจอเชน่ นล้ี ่ะ อีกทั้งรปู ลักษณ์เธอก็ดูจะไม่ เหมอื นกับวนั นนั้ ทเ่ี จอเอาเสยี เลย นอกจากออราของความเปน็ ภูตจะไมห่ ลงเหลือแลว้ ปีกข้างหลงั ของเธอกห็ ายไป ไหนแลว้ ดว้ ย โบนฟิ าซคิ สั ขมวดคว้ิ ด้วยความสงสยั เขานึกหาเหตผุ ลอย่นู าน จนเม่อื เขาไม่มีคาำ อธิบายใดจะดไี ปกวา่ คาำ ว่า 151

“เจ้าพวกมนุษยจ์ อมหลอกลวง” เสยี งของเขาพูดด้วยความคบั แคน้ ชาช่าเดินหนั รหี นั ขวางมองหาภูตเดก็ เพื่อนสนทิ เด็กหญิงเรียกชื่อของเขาไปดว้ ย ท�ำ ใหโ้ บนิฟาซิคสั ยิ่งมนั่ ใจว่าเขาไม่ไดจ้ �ำ สับสนอย่างแนน่ อน วอดนิกแกป่ ะติดปะตอ่ เรอื่ งเอาอยา่ งรวดเรว็ ว่าหลานของเขาคงถูกเด็ก หญงิ มนุษย์ผู้นปี้ ลอมตัวเป็นภูตและเข้ามาท�ำ ทีตสี นิทเพื่อหวงั ผลประโยชน์อะไรบางอย่าง มันเหมือนกับวา่ เขาได้ หาตวั ต่อจิก๊ ซอว์ที่ขาดหายไปจนเจอ เช่นนนี่ ้เี องที่ฟรานซิสคสั มกั จะหายตวั ไปนานๆ อีกทัง้ มนั ยงั เร่ืองวนั ทีเ่ ขาไป เจอหลานแอบเข้าไปในบ้านของมนษุ ย์อกี ดว้ ย ตอนนโ้ี บนิฟาซคิ สั จึงเข้าใจเรื่องราวทง้ั หมดแลว้ หลานของเขาก�ำ ลงั ถูกมนษุ ย์คนนหี้ ลอกอย่!ู ภาพในอดีตของวอดนิกแกห่ วนกลบั ไปยังวันท่บี ้านริมทะเลสาบเคยมวี อดนกิ อยู่กันพร้อมหน้า จน กระท่งั วนั ทช่ี วี ิตของเขาไดเ้ ปลีย่ นไป เมอื่ น้องชายของเขาได้ช่วยชีวติ เด็กหนุ่มมนุษยค์ นหน่งึ และตอ่ มาเด็กคนนน้ั กท็ รยศพวกเขาดว้ ยการบอกความลบั การมตี วั ตนของพวกเขา จนเปน็ เหตุให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งน้นั ใบหน้าของ โบนิฟาซคิ สั เริ่มบดิ เบยี้ ว มันคอื สหี น้าของความโกรธแค้น “เอาน้องชายและเมียฉนั ไปยังไม่พอ นยี่ งั จะมาเอาหลานของฉนั อกี ดว้ ยเหรอ” วอดนกิ แก่อยากจะ ตะโกนถามเด็กหญงิ ที่เดนิ ไมร่ อู้ ิโหน่อเิ หนร่ ิมทะเลสาบ กระน้นั เขากไ็ มอ่ าจจะท�ำ เชน่ น้ันได้ เพราะเขาก�ำ ลังคิดหา แผนการทีจ่ ะจดั การกับศัตรูคู่แค้นตลอดกาลอยา่ งพวกมนษุ ยเ์ หลา่ นใ้ี หไ้ ด้ “แปลกแฮะ ไหนบอกว่าเชา้ นจ้ี ะออกพายเรือเล่นกันไง” ชาชา่ รำ�พงึ ดว้ ยความสงสัย เพราะหลงั จาก ทเี่ รียกหาเพ่ือนต่างเผา่ พันธุอ์ ย่นู านและยังไมพ่ บ เดก็ หญิงยืนครุ่นคดิ อยกู่ ับที่วา่ จะเอาเชน่ ไรต่อดี จนกระทั่งเธอ เหลือบไปเหมือนเรือบดลำ�เรอื ทจ่ี อดเทยี บท่าอยทู่ ี่สะพานไม้ เธอมองเรอื ล�ำ นน้ั กอ่ นทจี่ ะยิ้มกร้มุ กร่มิ และเดินตรงไป ยงั เรือ เธอตดั สินใจเลอื กท่จี ะพายเรือเลน่ ฆา่ เวลาเพียงล�ำ พงั เพื่อรอฟรานซิสคสั ไปก่อน โดยหารไู้ ม่วา่ การตดั สินใจ ครัง้ นี้จะเปน็ เหตุทำ�ใหเ้ กิดเรื่องทีน่ า่ สลดใจของเหตุการณค์ รงั้ นี้ โบนฟิ าซิคสั เฝ้ามองทกุ อริ ยิ าบถของเดก็ สาว จนเม่อื ชาช่าลงบนเรอื ล�ำ นอ้ ย วอดนกิ เฒ่าเกดิ ความคิดที่ แสนช่ัวรา้ ย เขาคลานต�ำ่ ไปยงั ริมทะเลสาบก่อนจะก้าวเทา้ ลงนำ�้ และดำ�ลงไปในใตน้ �้ำ “ฟรานซิสคัสจะชอบผ้าพนั คอผนื นไ้ี หมนะ” เดก็ หญงิ บ่นดว้ ยความกงั วล เธอน�ำ เรอื บดออกมาถึงกลาง ทะเลสาบที่เงยี บกรบิ ชาชา่ ไม่ได้รสู้ ึกถงึ ความเงยี บรอบกายท่ีชวนให้รสู้ ึกวงั เวงจนน่ากลัว เพราะมัวแตส่ นใจผา้ พนั คอที่อยใู่ นมือเธอ เม่อื คนื เธอใชเ้ วลาทงั้ คืนในการถกั ผ้าพันคอผนื น้ี เธอตั้งใจจะมอบมันเปน็ ของขวญั เซอร์ไพรสแ์ ก่ วอดนกิ หนุ่มในวนั น้ี เด็กหญงิ มองผ้าพันคอสเี ขียวออ่ นที่ตรงมุมถักเป็นรปู ช่อดอกไม้ซาฮมิ มาสลมิ เมือ่ เดือนก่อน ฟรานซสิ เคยมอบดอกไมพ้ ันธ์ุนีใ้ ห้แกเ่ ธอเปน็ ของขวญั ชาช่าเผลอยมิ้ ออกมาด้วยความรู้สึกสขุ ใจเม่อื นึกถงึ ความโร แมนตกิ ท่ีฟรานซสิ คัสเคยทำ�ให้แก่เธอ แปะ... แปะ... ขณะท่ีเด็กหญงิ กำ�ลงั นึกเร่ืองวันวานเพลนิ ๆ หยดนำ�้ เย็นเฉียบกป็ ะทะลงบนหลังมอื เธอ และยังมหี ยด ลงมาเรอ่ื ยๆ เธอเงยหนา้ ข้ึนมองทอ้ งฟา้ เมอื่ พบฝนก�ำ ลงั เริ่มลงเม็ดแลว้ “อา้ ว ซะงัน้ ” เธอบ่นด้วยความผิดหวงั เหน็ ทวี ันนี้การมอบผา้ พนั คอผืนน้ีคงตอ้ งเลื่อนไปกอ่ นแล้ว เดก็ หญงิ หยบิ ไม้พายและเร่ิมใช้มันเพอ่ื น�ำ เธอกลบั เขา้ ฝั่ง “เอะ๊ !?” เธอร้องอทุ านดว้ ยความงุนงงเม่อื จูๆ่ ไม้พายเลม่ หนงึ่ ของเธอไมข่ ยบั ไปตามแรง ราวกับว่าที่ ปลายของมันตดิ เขา้ กับอะไรบางอย่าง ชาช่าพยายามออกแรงมากขนึ้ ถงึ กระน้ันมันก็ยังไมข่ ยบั ไดด้ งั ใจ “ตดิ อะไร เขา้ น”ี่ เดก็ หญิงชะโงกหนา้ ออกมานอกเรอื เพ่อื พยายามมองผ่านผิวนำ้�ทะเลสาบทีด่ ำ�สนิท เธอไม่สามารถมองเหน็ ได้วา่ ไมพ้ ายเธอกำ�ลงั ตดิ พนั ธนาการอะไรอยู่ ยิ่งฝนทก่ี ำ�ลังลงเมด็ ดว้ ย ทำ�ใหผ้ ิวน�ำ้ เกดิ ระลอกคลืน่ จนท�ำ ให้เธอมอง 152

อะไรใตน้ นั้ ไมเ่ ห็นเลย ชาชา่ ยังคงมองหาสาเหตทุ ่ีทำ�ให้ไม้พายเธอติดแหงก ทันใดนั้นเองทจ่ี ูๆ่ ไม้พายเล่มน้นั ก็ถกู แรงอะไรบาง อยา่ งกระชากลงไปในน้ำ� โชคดีท่เี ด็กหญิงตกใจจนปล่อยมือออกจากมัน ไม่อยา่ งนัน้ เธอคงถกู ดงึ ลงไปดว้ ยแล้ว ชา ช่ารู้สกึ ใจคอไมค่ อ่ ยดี เด็กหญงิ รู้สึกได้ว่ามภี ยั บางอยา่ งกำ�ลังคลกุ คลามเธอ ดวงตาเธอจบั จอ้ งจดุ ที่ไม้พายหายไป พร้อมกบั ยกไม้พายทยี่ ังเหลืออยู่อีกเลม่ ขนึ้ มาเหนือหวั ณ จุดน้ีเธอม่นั ใจวา่ มีอะไรบางอยา่ งขโมยไม้พายเธอไปอย่าง แน่นอน เพราะไมม่ ีทางท่ีไม้พายจะผลดุ หายไปเชน่ นัน้ เองได้ ซู.่ ..! ฝนเริม่ เทหา่ ลงมา จากทเี่ คยเปียกเป็นจุดตามตัว บัดนรี้ ่างของเธอชมุ่ ไปดว้ ยน้ำ�ฝน ผมดา้ นหน้าของเธอ เริ่มปรกลงมาปิดดวงตา เด็กหญงิ ต้องใช้ความพยายามมองลอดผา่ นไรผมของตน แม้กายจะหนาวเหน็บจนเริม่ ที่จะ สั่นราวกบั ลูกนก ชาชา่ ก็ยังคงไมล่ ะสายตาจากจดุ ท่ยี งั คงเปน็ ปรศิ นาสำ�หรับเธอ ขากรรไกรของเธอกระทบกบั ฟนั พัน เธอไม่แนใ่ จว่ามนั เกิดจากความกลวั หรอื วา่ ความหนาวกนั แน่ ตมู มมมม!!! การจโู่ จมมาชนดิ ทเี่ ด็กหญงิ แม้จะตัง้ ตวั มาดแี ตก่ ย็ ังคงรบั มอื ไม่ทัน รา่ งรา่ งหนึ่งพุง่ ทะลุผวิ น�้ำ ราวกับ จรวด มันควา้ ไม้พายที่เป็นอาวธุ ชน้ิ เดยี วในมือของเธอกลางอากาศก่อนจะสะบัดไมพ้ ายทีเ่ พ่ิงขโมยมาได้ทงิ้ ลงน�้ำ ชาชา่ ทงิ้ ตวั เองลงไปนั่งบนพื้นเรอื บด แม้จะรู้สึกกลวั แคไ่ หน เดก็ หญงิ ก็ยังคงเลอื กทีจ่ ะมองดผู ูจ้ ูโ่ จมตรงหน้า ดวงตา กลมโตของเธอเบิกโพล่งใหญข่ ้นึ กว่าเดิม “คุณลงุ ของฟรานซสิ คัส!” ใบหนา้ ของโบนิฟาซคิ สั ไม่ยนิ ดแี ต่อย่างใดท่เี ดก็ หญงิ ยังจดใจเขาได้ เขาใช้นว้ิ ย่นๆ อนั เรียวยาวชหี้ น้าเดก็ หญิง “ไอพ้ วกมนุษย์อัปรยี ์ แกคิดจะมาไมไ้ หนอีก ถึงได้มาปลอมตวั หลอกหลานฉันวา่ เป็นภูต” วอดนิกแก่ ตวาด ชาช่าเริม่ กลับมาตัง้ สติได้ กระนั้นเธอก็ยงั พูดตะกกุ ตะกกั อธบิ าย “คุณลุงเขา้ ใจผิดแล้วค่ะ หนไู มไ่ ดต้ ง้ั ใจจะมาหลอกอะไรฟรานซสิ คสั นะคะ” “เก็บค�ำ โกหกของแกไว้เลย มนุษยอ์ ยา่ งพวกแกมนั เชอ่ื ถือไมไ่ ดส้ ักคน เพราะพวกแกเลยท�ำ ใหห้ ลาน ของฉนั ต้องกำ�พร้าพ่อแม่ เพราะพวกแกทำ�ให้เมยี ของฉนั ต้องตาย” “หนเู ข้าใจถึงการสูญเสียของครอบครวั คณุ ลุง จนคุณลุงรู้สึกไมไ่ วใ้ จพวกมนษุ ย์ แต่หนูก็ไมเ่ คยคิดร้า ยกับฟรานซสิ คสั แต่อย่างใดเลยนะคะ” “หุบปาก ถงึ ยังไงฉันก็ไม่มวี นั ใหห้ ลานของฉันไปย่งุ เกี่ยวอะไรกบั มนุษยโ์ สโครกอยา่ งพวกแก!” โบนิฟา ซคิ ัสเตรยี มจะพน่ ค�ำ ผลสุ วาทชดุ ใหญ่ต่อ ทวา่ ครนั้ สายตาของเขาไปสบเห็นบางส่งิ บางอยา่ งทอ่ี ยู่รอบคอของชาชา่ วอดนิกแกจ่ ึงหยุดมองมันก่อนทจี่ ะเปลีย่ นเรื่องพดู “นะ... นม่ี นั สร้องของเนยี ร่าน”่ี ชาช่าก้มมองที่คอ มันคอื สร้อยสีเงนิ ท่ตี รงกลางมวี อดนิกสองตนกำ�ลัง ประสานมอื กนั เด็กหญิงเตรียมจะอ้าปากอธิบายบอกว่าฟรานซสิ คัสเป็นผมู้ อบมันใหแ้ ก่เธอ ทว่าโบนฟิ าซคิ สั กลับ เขา้ ใจผิดยกใหญ่ “แกขโมยมนั มาจากฟรานซสิ คสั ใช่ไหม ไหนแกบอกจะไม่มีวันทำ�อะไรหลานฉนั ไง ของส�ำ คญั ของ ตระกูลแบบนแี้ กยังกลา้ ขโมยเลย” “ไม่ใช่คะ่ คุณลงุ ฟรานซิสคัสเขา...” “เอามันมาน!่ี ” โบนิฟาซคิ สั เลอื ดขนึ้ หน้าเตม็ ท่ีไมร่ อใหช้ าชา่ ไดอ้ ธบิ าย วอดนิกแกพ่ งุ่ เข้าไปหาเดก็ หญิง พยายามจะคว้าสร้อยเสน้ น้ันกลับคืนมา เดก็ หญงิ ไดใ้ ชม้ อื ท้ังสองขา้ งดันวอดนกิ เฒา่ ไว้ ท้ังคยู่ อื้ ยุดฉดุ กระชากกันทา่ 153

มกลางสายฝนที่เทลงมาหนกั ขนึ้ เรื่อยๆ เรือบดทีท่ ัง้ สองอยโู่ คลงเคลงไปมาจนเกือบจะพลิกคว่�ำ หลายรอบ ชาช่า พยายามจะพูดสงบสตอิ ารมณข์ องลงุ ฟรานซสิ คัส แตว่ นิ าทีนไี้ มม่ คี �ำ พดู ใดของเธอสามารถหยุดเขาไดแ้ ล้ว “คุณลงุ หยุดเถดิ คะ่ !” “ไม่หยดุ ! ฉันจะไม่มวี นั หยุดจนกวา่ พวกแกจะตายหา่ ไปหมดโลกน!้ี !!” โบนฟิ าซคิ ัสดงึ ขอ้ มอื ของชาช่า ให้ลุกข้นึ ยนื เขาพุง่ มืออีกขา้ งจะคว้าสมบัติของตระกลู จงั หวะนน้ั เองทีช่ าชา่ ถอยเทา้ หนี ส่งผลให้เด็กหญงิ เสยี หลัก สะดุดเข้ากับขอบเรือและตกลงไปในนำ�้ เด็กหญงิ จมไปใตน้ ้ำ�เพยี งไม่ถึง 3 วินาทีกอ่ นจะโผล่พรวดขึ้นมาเหนือน�้ำ พรอ้ มกบั เสียงไอคอ่ กแค่กจาก การส�ำ ลักน�ำ้ ชาชา่ ใช้มือนอ้ ยๆ ของเธอคว้าท่ขี อบเรอื และพยายามจะดึงตัวเองขนึ้ เรอื อีกคร้งั ทวา่ เมอ่ื โบนิฟาซคิ สั เหน็ เช่นน้ันเขากใ็ ชเ้ ท้าเตะมอื ของชาชา่ ไม่ให้ยึดเกาะได้ “คณุ ลุงช่วยหนดู ้วย หนวู ่ายน�ำ้ ไมแ่ ขง็ ” เด็กหญงิ ตะเกียกตะกายพยายามที่จะชว่ ยตัวเองและขอรอ้ งไป พร้อมกนั โบนฟิ าซิคัสได้แตม่ องเดก็ หญงิ อย่างไม่ไยดี ทกุ ครัง้ ทช่ี าช่าเกาะขอบเรือได้ เขากจ็ ะสง่ เธอกลับลงไปในน�ำ้ “แกจงไปอยใู่ นมอื ของยมทูตองั กซู ะเถอะ” โบนิฟาซิคสั พูดเสียงเยน็ ยะเยอื ก เช่นเดยี วกบั รา่ งกายของ ชาชา่ ทเี่ ร่ิมเยน็ ลงไปเร่อื ยๆ น้ำ�ในทะเลสาบบดั นี้แทบจะเยน็ จนเกือบจะกลายเปน็ น้ำ�แข็ง มือเท้าท่ีเคยรูส้ กึ อนุ่ จาก เลอื ดในกายเริ่มขยบั ไม่ไดด้ ังใจ อกี ท้งั นำ�้ ทเ่ี ขา้ ไปในปากของเดก็ หญงิ กท็ ำ�ให้ปอดของเธอแทบจะแขง็ ตาม ในเม่อื ไม่มีประโยชน์อะไรทีจ่ ะรอ้ งขอความช่วยเหลอื หรือกลับขนึ้ บนเรือได้ ชาช่าตดั สนิ ใจทจ่ี ะหนี ความตายดว้ ยการวา่ ยน้�ำ ไปยังฝ่งั แทน เดก็ หญิงโบกแขนแหวกวา่ ยม่งุ ไปยังดินแดน แมว้ ่ากอ่ นหน้านี้เรือของเธอจะ อยู่ห่างจากบกไปเพียงไมไ่ กล ทว่าตอนนี้มนั กลบั ดยู าวไกลราวกบั วา่ เธอก�ำ ลงั ว่ายน้�ำ อยู่ในมหาสมุทรทีไ่ กลออกไป โดยมีเกาะใหเ้ หน็ อย่รู ิบหรี่ เคราะหร์ ้ายตง้ั แตเ่ ธอสญู เสียแมไ่ ป เดก็ หญงิ กไ็ มค่ ่อยกลา้ ทีจ่ ะลงน้ำ�เทา่ ไร สง่ ผลท�ำ ให้ เธอน้นั วา่ ยน�้ำ ไดไ้ มแ่ ข็ง เรย่ี วแรงของเธอถดถอยลงไปเร่ือยๆ แขนท่ีโบกไปมาเหนอื นำ้�เร่มิ ชา้ ลงอยา่ งเห็นได้ชดั รา่ งกายของเธอ ขยบั อยา่ งยากลำ�บากเพราะความเยน็ ของนำ้�ท่เี ขา้ มารุมเร้า ศรี ษะท่เี คยลอยคออย่เู หนอื น�ำ้ เริม่ ผลุบๆ โผล่ๆ ไป มาระหว่างผิวน้�ำ ฝนทีต่ กกเ็ ขา้ ตาของเด็กหญงิ จนพร่ามัวมองอะไรไม่ชัด เป็นคร้ังแรกทีค่ วามรูส้ กึ กลัวตายเขา้ มาทักทายภายในจิตใจของเดก็ หญิง ภาพวันวานตา่ งๆ นาๆ โผล่ เข้ามาในสมองของเธอ ตงั้ แตว่ นั ทเี่ ธอไดเ้ ฉลิมฉลองในวนั คริสตม์ าสครง้ั แรก ภาพของพอ่ เธอพาเธอไปเกบ็ องุ่นใน ผลไมท้ ่ีเมอื งเก่า ภาพวนั ท่แี มม่ อบขวัญกระโปรงเป็นของขวญั ภาพพ่อจ๊ักจ้ีเธอท่ีห้องนัง่ เลน่ ภาพวนั ทีแ่ มโ่ อบกอด ดว้ ยความรกั ใคร่ “แม่...” เด็กหญิงโหยหาบคุ คลทจ่ี ากหายไปนาน ดวงตาของเธอเรมิ่ ถอดใจท่จี ะสู้ย้อื ชวี ิตต่อไป ร่างของชาชา่ เริ่มจมลงใตน้ ำ้�อนั มดื มิด มีฟองอากาศฟอดขน้ึ มากลมุ่ ใหญป่ ะปนอยู่ระลอกหยดน้ำ�ฝน จนทสี่ ดุ กเ็ หลอื เพยี งระลอก น�้ำ ฝน ไร้ซงึ่ สญั ญาณชีวติ ของเด็กหญงิ นามวา่ ชาช่า โบนฟิ าซิคสั มองรา่ งทีห่ ายไปในน�้ำ ของเด็กมนุษย์ แมจ้ ะสมใจ อยากกระนน้ั จิตใจของเขากไ็ ม่เป็นสุขแตอ่ ยา่ งใด



“ชาชา่ ชาช่าลูกอยูไ่ หน ?” เสียงเอ็ดตะโรรอ้ งเรยี กหาของอองเดรย์ดังมาก่อนจะเห็นตัว วอดนกิ แกเ่ ห็น ทตี ้องหลบฉาก เขากระโดดลงไปในนำา้ ก่อนท่ีอองเดรยจ์ ะก้าวเข้ามาบริเวณทะเลสาบ “ชาชา่ เลกิ เล่นได้แลว้ ฝนตกหนักแบบนีเ้ ดี๋ยวจะไมส่ บายเอานะ” ชายวัยกลางคนคาดหวังวา่ จะเจอ ลูกสาวของตนอยู่แถวนี ้ เนอ่ื งจากเด็กหญิงได้แจง้ กับบิดาไวแ้ ลว้ ว่าจะมาเลน่ แถวทะเลสาบไอแวน เพราะฝนตก ประกอบกบั ความรูส้ กึ แปลกๆ ทำาใหผ้ เู้ ป็นพอ่ ต้องออกมาตามหาลกู สาวเพียงคนเดียวของเขา ทว่าเมอ่ื อองเดรย์ เหน็ เรอื บดที่ลอยอยูก่ ลางนาำ้ โดยไร้ว่แี ววของเด็กหญงิ เขายงิ่ รู้สกึ ใจคอไม่สูด้ ีมากย่งิ ข้นึ “ชาช่าได้ยนิ พอ่ ไหม กลับบา้ นได้แลว้ ลกู พอ่ ไมส่ นกุ ด้วยนะ” ชายวยั กลางคนต้องเร่งเสียงเรียกหาบุตร สาว เน้อื ตวั ของเขาเปยี กชุ่มไปท้ังเหงอ่ื และหยาดฝน จงั หวะเขาเดินของเขาเพ่มิ เรว็ เขาสาดสอ่ งสายตาท้ังบนบก และในนำา้ ในจิตใจของเขาเต็มไปดว้ ยความหวาดกลัว กลัววา่ จะมเี ร่อื งไม่ดีเกิดขน้ึ กบั ลกู สาว ซงึ่ ความกลวั นน้ั ได้ กลายเปน็ ความจริงอันโหดรา้ ยไปแลว้ “เอา้ ตาเฒ่ามากนิ ขา้ วไดแ้ ล้ว อยา่ บอกนะวา่ อดั ควนั ยาเส้นจนอ่ิมแล้วน่ะ” แชร์ตซึ่งออกมาจากบา้ นเรียกหาผู้เปน็ เจ้าของบ้าน แตแ่ ทนที่เขาจะพบโบนฟิ าซคิ ัสยืนสบู ไปปอ์ ยู่หนา้ บา้ น เขากลับไม่พบใครทงั้ สน้ิ ไมส่ !ิ จะไมพ่ บใครเลยก็ไม่ถกู เพราะสักพักทแ่ี ชร์ตมองหาลงุ ของฟรานซิสคัส เขา กลับเจออองเดรย์ทีก่ าำ ลงั ตะโกนเรียกหาลกู สาวอยทู่ ่ามกลางสายฝน แชร์ตเรม่ิ รู้สึกว่ามีบางอย่างไมป่ กตเิ สียแลว้ ปศี าจตัวแดงหนั ไปมองเรือบดทล่ี อยอยู่กลางทะเลสาบสลบั กับพ่อของชาช่าทรี่ อ้ งเรียกหาลกู สาวปานจะขาดใจ จอ๋ ม... แชรต์ สะดุ้งหนั ไปตามเสยี งทม่ี าจากดา้ นขา้ ง เขาพบวา่ เสียงนนั้ คอื โบนิฟาซคิ สั ทเี่ พ่ิงผุดข้นึ จากนาำ้ คราว นี้แชรต์ มองสามส่ิงสลบั กันไปมา ปีศาจตัวแดงเร่ิมร้ตู วั แล้วว่าระหวา่ งท่เี ขากาำ ลังทาำ อาหาร มีอะไรเหตุการณอ์ ะไร บางอยา่ งเกิดข้นึ อยา่ งแนน่ อน “ตะ...ตาเฒ่านแ่ี กทำาอะไรลงไป ?” ไม่มคี าำ ตอบจากคำาถามทป่ี ีศาจตวั แดงเปน็ ผู้ถาม โบนิฟาซิคสั เนอ้ื ตวั เปยี กปอนมองเขาดว้ ยสายตาเยน็ ชา มนั คอื สายตาของความนา่ กลวั จนกว่าท่ีจะบรรยาย แชรต์ ไดแ้ ตอ่ า้ ปากค้างน่ิงกลายเป็นรปู ป้ันหิน โบนฟิ าซคิ ัส กา้ วเทา้ เดนิ เข้าบ้านราวกับวา่ แชรต์ เปน็ เพียงธาตุอากาศท่ีไม่มีตัวตน 156

สารานุกรมภตู -ผ-ี ปศ าจ “อังก”ู (Ankou) ก็คือยมทูตถือเคยี วในความเช่ือโบราณของชาวฝรงั่ เศส มันจะโผล่ออกมารับวิญญาณ คนตายในยามค่ำาคืนเท่าน้ัน และจะมาพร้อมกบั มา้ ทีต่ ัวผอมแหง้ ตดิ กระดูก แต่ขายาวและตัวสงู ใหญ่สดี าำ สองตัว เป็นตวั นาำ ลากเกวียนที่อังกขู อ่ี ยู่ คร้ังหน่ึงเคยมีชาย 3 คนเดนิ ตามถนนในสภาพเมามายเตม็ ท ่ี กลมุ่ ชายเหลา่ นี้ไดไ้ ป บงั เอญิ เดินขา้ มถนนจังหวะทเ่ี กวียนของอังกูเคลอ่ื นผ่านพอด ี ชายสองคนดว้ ยความฉุนจดั ตะโกนดา่ ทอยมทูตโดย ไมร่ เู้ ลยว่ากำาลงั เลน่ กับอาำ นาจแห่งความตาย พวกเขาใชท้ ง้ั หินปาใส ่ อีกทง้ั ยงั ชกั มีดออกมาสบั ลอ้ เกวยี นองั กูจนล้อ หลุดออกจากเกวยี น จนเม่อื ชายขเี้ มาทัง้ สองระบายความโกรธจนสะใจแล้วพวกเขากจ็ ากไป ท้ิงไวเ้ พียงชายขีเ้ มา คนสุดท้ายทีร่ ้สู ึกสงสารองั กูทีโ่ ดนกลนั่ แกล้ง ชายขีเ้ มาคนสุดทา้ ยจึงใช้เชือกรองเทา้ มัดกับเกวียนขององั กูทห่ี ลุด ออกมา เพ่ือเปน็ การซ่อมเกวียนใหอ้ ังกูเปน็ การขอขมา คงเดาไมย่ ากว่าเช้าวนั ตอ่ มาเกดิ อะไรขนึ้ กับชายข้เี มาจอม อนั ธพาล 2 คน ใช่ครบั เชา้ วนั รุง่ ข้ึนข้ีเมาสองคนท่เี ป็นผู้ทำาลายเกวียนองั กตู ายสนิทคาเตยี ง สว่ นคนทเี่ ปน็ ผชู้ ว่ ย เหลือองั กูด้วยการมอบเชอื กรองเท้านั้น เช้าวันเดียวกนั เส้นผมของเขากลายเป็นสีขาวโพลน ซง่ึ เขากป็ ฏเิ สธท่จี ะพูด ถงึ เร่ืองนตี้ ลอดไป ในความเช่ือศาสนาคริสต์บอกวา่ ยมทตู ตนน้ีเปน็ บุตรคนแรกของอดมั และอฟี แหง่ สวนอีเดน อกี ที่มา ของตำานานเล่ากันวา่ ครัง้ หนึง่ เมือ่ อังกเู คยเปน็ มนษุ ย ์ เขาเปน็ ถงึ เจา้ ชายแหง่ ประเทศหนง่ึ ซ่งึ ในขณะทเี่ ขากำาลงั ลา่ สัตวอ์ ยนู่ ัน้ เขาไดพ้ บกับเทพแห่งความตาย ด้วยความยโส เจา้ ชายองค์น้ีไดท้ า้ ทายเทพแหง่ ความตาย ดว้ ยการท้า ให้แขง่ ลา่ สตั ว์ ซ่ึงหากใครสามารถฆา่ กวางสดี ำาไดก้ ่อนจะเปน็ ผชู้ นะ ในทสี่ ดุ เทพแห่งความตายกค็ วา้ ชยั ในตอนท้าย และไดส้ าปใหเ้ จา้ ชายองคน์ ีก้ ลายเป็นยมทตู ในเวลาต่อมา “กริม รปิ เปอร”์ (Grim Reaper) ยมทตู ในความเช่ือชาวอเมรกิ ันและชาวยุโรป มนั มักจะมาพรอ้ มกับ พาหนะท่เี รยี กว่า “เดธ โคช้ ” (Death coach) หรอื รถมา้ แห่งความตาย กรมิ ริปเปอร์จะมาพรอ้ มกับเคยี วเลม่ ใหญ่ เหมอื นกับอังกู แตใ่ บหน้าและร่างของมนั น้นั จะเป็นโครงกระดกู เดนิ ได ้ เมื่อใดท่ีมีเสยี งรอ้ งอนั โหยหวนของ “แบน ช”ี (Banshee) ดงั มาจากท่ีใด กริม รปิ เปอร์กจ็ ะขับเคลอ่ื นเดธ โค้ช มาวิญญาณผตู้ ายคนน้ันในทันที “ชอซงึ ซาจา” (Jeoseung Saja) มนั คอื ชอ่ื ของยมทูตแหง่ แดนโสมขาวผทู้ ีน่ ำาพาไปส่แู ดนยมโลก คาำ วา่ “ชอซงึ ” หมายถึง “นรก” สว่ นคาำ ว่า “ซาจา” หมายถึง “สิงโต” เมื่อสองคาำ น้มี ารวมกนั ชาวเกาหลีจะรดู้ วี ่ามัน หมายถึง “เจา้ แห่งความตาย” ยมทตู ตนนจี้ ะสวมใสช่ ุดฮนั บก และหมวกทรงสูงสดี าำ ผวิ ขาวซีดและดวงตาคอยจอ้ ง มองเป้าหมายของผู้ทก่ี าำ ลงั จะตาย มีเพียงผ้ทู ใ่ี กลต้ ายเท่านนั้ ที่จะมองเหน็ มนั เทา่ นัน้ และเมื่อเวลาน้นั มาถึง ยมทูต ตนนกี้ จ็ ะช่วยนาำ พาเหล่าวิญญาณเดนิ ทางผ่านป่าแหง่ ความมืดและขา้ มสะพานข้ามแม่นาำ้ ปรโลก ซงึ่ เปน็ สถานที่ท่ี อยู่ของชวี ิตหลงั ความตาย นอกจากหนา้ ที่นำาทางแล้ว ชอซึง ซาจายงั มหี นา้ ทอี่ ธิบายให้แด่เหล่าวญิ ญาณท่ีมกั จะ ปฏเิ สธบอกวา่ ตนยังไมถ่ ึงเวลาท่จี ะต้องตาย เพ่อื ใหพ้ วกเขาหายขอ้ สงสยั และยอมรบั ชะตากรรมไดโ้ ดยดี ในบาง คร้งั มวี ญิ ญาณทห่ี ลบหนจี ากความตายไปได ้ จงึ ตอ้ งเป็นหนา้ ท่ขี องชอซงึ ซาจาทต่ี อ้ งตามตัววญิ ญาณนน้ั กลับมาให้ ได้ 157

“อังกู” (Ankou) “กรมิ รปิ เปอร” “ชอซงึ ซาจา” (Grim Reaper) (Jeoseung Saja) 158

บทท่ี 15 บทเพลงแหงความเศรา “ชาชา่ !!!” ผมสะดงุ้ ตืน่ ราวกับมีใครตะโกนชื่อของเพ่ือนสาวของผมกรอกใสห่ ู รา่ งกายของผมหนักอ้งึ เสมือนกับ เพ่งิ ถูกคอ้ นขนาดยักษ์ทบุ ไปท่ัวร่าง ผมคอ่ ยๆ พลกิ ตัวข้นึ นัง่ เหตกุ ารณเ์ มือ่ คืนมนั ชา่ งดุเดอื ดและนา่ กลัวจนไมอ่ ยาก เชื่อวา่ ตอนนีย้ ังมีชวี ติ อยไู่ ด้อยา่ งไง ผมนง่ั สงบอยบู่ นเตยี งไดไ้ มท่ นั ไรกม็ เี สยี งเอะอะดงั มาจากห้องนงั่ เล่น “ไอ้เฒา่ แกทำาเกินไปแลว้ นะ!” “แกไมต่ อ้ งมายุง่ กบั เรอ่ื งของฉนั ให้มันมากนักนะ แค่ฉนั ให้แกมาอยู่ในบา้ นก็บุญโขแค่ไหนแล้ว!” ผมเดาไม่ยากวา่ เสียงทะเลาะคู่น้ันกค็ ือมวยคเู่ อกประจำาบา้ น กระน้นั ผมกเ็ ดาไมอ่ อกว่าเขาทะเลาะ กันเรอ่ื งอะไรอกี ผมคดิ เล่นๆ ว่าหากไมใ่ ช่เรอ่ื งทแ่ี ชรต์ ไปพดู จาไมเ่ ข้าหคู ุณลงุ ก็คงเปน็ เรือ่ งแยง่ ของอะไรสกั อย่างภายในบ้าน ซึ่งผมมันโง่สน้ิ ดที ไ่ี ม่เอะใจเลยว่าเร่ืองมนั ร้ายแรงยงิ่ ไปกว่านั้น แอ๊ดดดด... การเปิดประตอู อกมาทำาใหว้ อดนิกเฒา่ และปีศาจตัวแดงชะงกั การถกเถยี งและหนั มามองผม ผมเสนอ หนา้ เขา้ มาในห้องนง่ั เลน่ ทัง้ ท่หี นา้ ตายังงัวเงยี ผมหนั ไปหาแชร์ตไปคนแรก ซงึ่ ไม่รู้ทาำ ไมเขาหลบตาหนไี มย่ อมมอง หนา้ ผมทนั ท ี ผมจึงหนั ไปหาผ้ปู กครองของผม “มอี ะไรกันหรอื ครับ ทะเลาะกนั แตเ่ ชา้ เชยี ว ?” ผมไม่รูเ้ รื่องเลยว่าจริงแล้วตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแลว้ ดว้ ยซำา้ ผมดันเข้าใจว่ายงั เชา้ อย ู่ กระนน้ั มนั ก็ไม่ใช่ประเด็นหลักท่ีลงุ โบนฟิ าซิคัสจะมองผมด้วยสายตาแปลกๆ แกม องดไู ม่ลดละสักวนิ าทเี ดียว มนั คือสายตาของคนทีท่ ง้ั โกรธและผิดหวังไปพร้อมๆ กัน “ทำาไมแกตอ้ งโกหกฉันด้วย แกยงั เหน็ หัวฉนั อยู่บ้างไหมฟรานซิสคัส” “หะ๊ ?” ผมอทุ านไปดว้ ยความงุงงง ไม่แนใ่ จวา่ ทำาไมการทะเลาะของสองคนนถี้ งึ โยงมาที่ผมได ้ และ แลว้ ความขอ้ งใจของผมกม็ ลายหายไปเมอ่ื ลุงเฉลยผมตอ่ มา “ฉันบอกแกแลว้ ใชไ่ หมวา่ ไมใ่ ห้แกไปยุ่งเกีย่ วกับพวกมนษุ ย์นะ่ แกก็ยังขดั คาำ สง่ั ฉนั และไปคบกบั ยยั เดก็ ผหู้ ญิงคนน้นั แถมยังความลบั งานเลย้ี งภตู ไปเปิดเผยใหแ้ ก่มนั อีก” หวั ใจผมรว่ งวูบอย่างไมท่ นั ตั้งตวั ไมค่ ิดว่าความ จรงิ จะถูกจบั ได้ในวนั นี้ ความรสู้ ึกผดิ เตม็ ประดาเขา้ มาทกั ทายภายในใจผม ถึงกระน้ันผมกไ็ มเ่ ข้าใจอย่ดู ีวา่ ลุงโบ นฟิ าซิคัสรู้เรือ่ งนไ้ี ดอ้ ย่างไร “ผะ... ผมขอโทษครบั คุณลุง” ผมไมอ่ าจจะหาคาำ แกไ้ ปไดม้ ากกวา่ น ้ี ผมยอมจำานนได้โดยดี “แกจะให้ฉันไปสหู้ น้านอ้ งชายกบั แมแ่ กยงั ไง ถ้าพวกเขาร้วู ่าศตั รทู ฆี่ า่ พวกเขากำาลังเดินเขา้ ออกเป็นว่า เลน่ ในบ้านเรา แถมลูกชายเพียงคนเดยี วของพวกเขายังรวมหวั กับปีศาจจากนรกมาหลอกลงุ ของมนั ว่ามนั เป็นภตู เหมือนกับพวกเรา อะ๊ ! ไหนแกตอบฉนั มาสฟิ รานซสิ คสั ว่าจะใหฉ้ นั ไปสู้หน้าพอ่ แม่ของแกยังไง” ผมกัดฟนั ทนรบั ฟงั อย่นู าน ไม่รู้เพราะคาำ พดู ไหนท่ที าำ ให้ความอดทนของผมขาดสะบ้ันลง ผมจงึ เผลอสวนกลับไปว่า “ถ้าอยา่ งนน้ั เราลองมาถามพวกเขาสักคนหนงึ่ กันไหมล่ะครบั ?” “แกหมายความว่ายังไง?” ลุงผมเลกิ ควิ้ ดว้ ยความแปลกใจ “ฟรานซสิ คสั !” แชร์ตพยายามจะปรามผมไว้ ถึงกระนั้นผมก็สะบัดสายตาอย่างจรงิ จงั เป็นเชิงว่าเขาไม่ ต้องมาออกรับหน้าแทนผม “ไม่เป็นไรแชร์ต ชา้ เร็วยังไงถา้ ใครคนใดคนหนึ่งกลบั มา คณุ ลุงกต็ อ้ งรอู้ ยูด่ ”ี 159

“รอู้ ะไร!?” ลงุ โบนิฟาซิคสั ตวาดเม่อื เหน็ ยงั มคี วามลับอะไรท่ีเขาไมร่ มู้ ากไปกวา่ น้อี ีก ผมจึงหยิบขวด โหลเล็กๆ ทลี่ งุ เคยอา้ งวา่ ใช้เก็บวญิ ญาณมนุษย์ ซง่ึ บัดนที้ ่กี ้นโหลมีน้�ำ ที่เป็นประกายสเี งินหลาอยูม่ ุมขวด “หยดนำ�้ แห่งดวงจันทร์ สิง่ ทสี่ ามารถชว่ ยชบุ ชีวิตคนตายให้ฟ้ืนคนื ชพี กลบั มาไดค้ รบั ” ค�ำ เฉลยท�ำ ให้ หนา้ บงึ้ ตึงของลุงเปลยี่ นเปน็ ความแปลกใจอยา่ งล้นหลาม “ฟะ... ฟรานซิสคัสแกไปไดข้ องส�ำ คญั แบบนน้ั มาได้ยงั ไง ?” เปน็ คำ�ถามทีผ่ มกลัวทีจ่ ะถูกถามกระนนั้ ผมก็พอท�ำ ใจแลว้ ละ่ ว่าตอ้ งถูกถามอยา่ งแนน่ อน “ผมกบั แชรต์ ไปเอามามันเม่อื คนื ที่ถ�้ำ ของแม่มดแบลค็ แอนนสิ ครบั ” “วา่ ยังไงนะ!!!” ลุงแผดเสียงดว้ ยความตกใจ แมผ้ มจะรสู้ ึกผดิ ทแี่ อบหนอี อกจากบ้านไปยงั สถานที่ที่ อันตรายเช่นนัน้ กระน้ันแทนท่ีลุงโบนิฟาซคิ ัสจะระเบิดอารมณท์ ่ผี มแอบหนีไปยงั ทน่ี นั่ ทวา่ สักพกั คุณลงุ กเ็ หมือน จะฉุกคิดได้วา่ เจา้ หยดน้�ำ นี้สามารถเปลีย่ นแปลงอะไรได้บ้าง รอยยิ้มของความดีใจกป็ รากฏขน้ึ บนใบหน้าของวอด นิกแก่ มอื อนั ส่ันเทาของคุณลงุ ผมค่อยๆ ย่นื มาหยิบขวดที่บรรจนุ ้ำ�วเิ ศษมาไวใ้ นมอื “นนั่ หมายความว่าโทเมส เนียร่า หรือ โรซา่ จะกลบั มา...” “ใชค่ รบั ” ความรู้สึกตงึ เครียดกอ่ นหนา้ นไี้ ด้มลายหายไปหมดส้ิน สีหน้าของลงุ โบนฟิ าซคิ ัสแลมคี วาม หวงั ทจี่ ะไดพ้ บกบั หนึ่งในสมาชกิ ของครอบครัวอีกครงั้ มันทำ�ให้ผมรู้สึกตื่นเต้นตามไปกับเขาด้วย กระน้ันผมยังมี เรอื่ งทยี่ ังค้างคาที่ตอ้ งสะสางกับผ้ปู กครองของผมอยูด่ ี “คุณลุงครับ ผมมีเร่ืองอยากจะขอรอ้ งลุงหน่อยครับ...” สายตาของลุงยังคงสนใจอยูท่ ่ีขวดโหล “ผมรู้ว่าคุณลงุ จงเกลยี ดจงชังพวกมนุษยม์ ากแคไ่ หน เพราะเรอื่ งระหวา่ งผมกบั ชาช่ามันตา่ งจากท่คี ุณลงุ คดิ นะ ครบั ” แชรต์ ทน่ี งิ่ ฟังเงียบอยนู่ านเร่มิ มีอาการอะไรบางอยา่ ง ผมเหลม่ องเขาแวบหนงึ่ แต่ก็ไมไ่ ด้นกึ สงสัยอะไรจงึ พูดต่อ “ผมขอรอ้ งคณุ ลุงละ่ ครบั เปิดใจใหผ้ มกับชาชา่ ไดเ้ ป็นเพอ่ื นกันเถอะครบั ” รอยยม้ิ กวา้ งของลุงเรม่ิ หบุ ลง เพราะได้ยินชอ่ื ทไี่ มพ่ ึ่งประสงคถ์ ึงสองรอบ แกเลกิ มองขวดโหลในมอื กอ่ นจะเงยหน้าขนึ้ มาบอกกับผมว่า “เรื่องน้ันแกไมต่ ้องเป็นห่วงแลว้ เพราะฉันได้จดั การปัญหาไปหมดแลว้ ” น�ำ้ เสียงทร่ี าบเรียบของลุง ทำ�ใหผ้ มงุนงงไม่เข้าใจความหมาย ปญั หาทีล่ ุงวา่ มันคอื อะไร และลงุ ได้จดั การอะไรลงไป “ละ... ลงุ หมายความวา่ ยงั ไง ?” แทนทผ่ี มจะรอคำ�ตอบจากลุงของผม ผมชายตาไปเหน็ แชร์ตทเี่ ร่ิมมี น้�ำ ตารืน้ ขึ้นท่ีขอบตา เขาพยายามอดกล้นั สุดความสามารถไม่ให้ปลอ่ ยโฮครง้ั ใหญ่ ผมหันไปสบตาอนั เยน็ ชาของลุง อกี คร้งั มีบางอยา่ งเกิดขึ้นกบั เธอ ผมสามารถรบั รไู้ ดจ้ ากพวกเขา! รา่ งกายของผมเริ่มไร้เร่ียวแรง เขา่ ท่ีเคยแบกน้�ำ หนักตัวบดั น้ีเริม่ ทรุดลง ผมรู้สกึ หวาดกลวั ทว่ มท้นไปทัง้ จิตใจ “ลุงทำ�อะไรชาชา่ ?” คำ�ถามทีส่ ัน่ เครอื มที ั้งกลวั และโกรธไปพรอ้ มกนั กระนน้ั คณุ ลุงของผมก็ไมแ่ สดง อาการความรู้สึกราวกบั ทองไม่รรู้ ้อน “ฉนั จัดการมนั ไปแล้ว” เปน็ ค�ำ ทม่ี หี มายความได้หลายอย่างมาก ผมจติ นาการไปมากมายว่าลงุ ไดพ้ ดู คยุ กบั ชาช่าหรอื วา่ ไดล้ งมือทำ�ร้ายอะไรบางอยา่ งเธอ ถึงกระนัน้ เหนือเหตุผลเหล่านนั้ ผมร้สู ึกได้ว่าลุงไดท้ ำ�อะไรที่ ร้ายแรงมากไปกวา่ นนั้ “ลุงท�ำ อะไรชาชา่ !!!” เปน็ คร้ังแรกในชวี ติ ผมทีผ่ มตะคอกใสเ่ ขา ลุงโบนิฟาซคิ ัสดูเหมือนจะผงะไปเล็ก นอ้ ยทีเ่ หน็ ผมเหิมเกริมใส่ เขาอ้ึงไปชวั่ ขณะก่อนทจ่ี ะตั้งหลักและตอบโต้ใส่ผมราวกบั กองไฟทถี่ ูกราดดว้ ยน�้ำ มัน 160

“จะท�ำ อะไรมนั กไ็ ม่ส�ำ คญั มันไม่มที างมายุ่มยา่ มอะไรกบั พวกเราอีกตอ่ ไปแลว้ ” คราวนผี้ มไม่อาจจะ ยืนด้วยขาของตัวเองไดอ้ ีกตอ่ ไป ผมลงไปนัง่ คุกเข่าทง้ั ที่สายตายงั คงไม่เลกิ มองทคี่ ุณลงุ “มะ... ไมจ่ รงิ ผมไมเ่ ชื่อ ผมไมเ่ ชอ่ื วา่ คุณลุงของผมจะท�ำ อะไรชาช่า” ผมยังเลอื กท่จี ะโกหกหลอกลวง ตวั เองตอ่ ไปทงั้ ทนี่ ำ้�ตาไดเ้ อ่อล้นอยมู่ าอาบท่วั แก้ม แชร์ตย่นื มือเข้ามาชว่ ยพยงุ ใหผ้ มไดก้ ลับมายืนด้วยสองขาอีก คร้งั ผมหันไปหาปีศาจตัวแดงดว้ ยสีหนา้ ทีล่ ะหอ้ ยออ่ นล้า เขาเองกร็ ้องไหไ้ มต่ า่ งกบั ผม แชร์ตย่ืนมือมาจะสมั ผัสไหล่ ผมเปน็ การปลอบใจ เพียงแตม่ ือน้นั ไมไ่ ด้ถูกตวั ผม เพราะผมโยกตวั ดึงหนอี อกมาก่อน แชร์ตดจู ะเขา้ ใจผมดี จึงไม่ได้ พูดอะไรตอ่ แตเ่ ขาเปลย่ี นเปา้ หมายไปยงั ผปู้ กครองของผมแทน “ตาเฒ่าคนื หยดนำ�้ แหง่ ดวงจันทรใ์ หฟ้ รานซิสคัสนะ” ปีศาจตวั แดงว่งิ เข้าไปจะควา้ ขวดในมือคณุ ลุงผม ทว่าเพยี งแค่ยนื่ มนั ข้ึนเหนือหัวแชรต์ ก็ไม่อาจจะควา้ ถงึ แลว้ “ไม่ได้! ของส�ำ คญั แบบนี้ฉันจะเก็บไว้เอง แล้วเดย๋ี วฉนั จะตดั สนิ ใจเองว่าจะใชม้ ันชบุ ชีวติ ใครในบ้าน เรา” แชรต์ พน่ ลมราวกับววั กระทิงด้วยความโมโหก่อนจะชหี้ นา้ ใสว่ อดนิกแก่ “เอะอะอะไรกแ็ กกแ็ ก แกเคยคิดถงึ คนอื่นนอกจากตัวเองบ้างไหมไอว้ อดนกิ เหน็ แก่ตัว” “แกกล้าดียังไง ทฉ่ี นั ทำ�แบบน้ีก็เพอื่ ...” “จะยงั ไงก็ชา่ งมันไมใ่ ช่สิทธิท์ แี่ กจะเปน็ คนตดั สนิ ใจ ฟรานซิสคัสเปน็ คนเสย่ี งตายเอามนั มาไมใ่ ช่แก เพราะงน้ั แกไมม่ ีสิทธ์จิ ะมาเลือกวา่ ใครจะไดก้ ลบั มา” “ชาชา่ อยู่ไหน?” ผมตดั บทเสยี งเรยี บถามทกุ คนท่ีกำ�ลงั เริ่มทะเลาะกนั ในหอ้ ง ไร้ซึง่ ค�ำ ตอบ... เหมือน กบั วา่ ไมม่ ใี ครมีความกลา้ ท่ีจะตอบเรอื่ งน้ีให้แกผ่ ม และผมกไ็ ม่รอค�ำ ตอบอกี ต่อไป ผมหันหลังตรงไปยงั ประตู ทางออกของบ้าน “หยดุ นะฟรานซิสคัสฉันไม่อนุญาตให้แกออกไปไหนท้ังน้นั ” ลุงสงั่ เด็ดขาด ซ่งึ มนั ไมเ่ พยี งพอทจี่ ะหยุด ยงั้ อะไรไดผ้ มอีกต่อไปไดแ้ ลว้ ผมเปิดประตูปราดออกไปโดยไมส่ นใจเขา แชรต์ ว่งิ ตามผมมาถึงหนา้ ประตกู ่อนท่ีจะ ชายตามอง “ตาเฒ่าควรจะละอายใจนะที่ท�ำ ร้ายหลานตัวเองได้ลงคอ” ค�ำ พูดนน้ั มันแทงใจดำ�ของลงุ โบนฟิ าซคิ ัส อยพู่ อสมควร ครนั้ คณุ ลุงอยากจะเถยี งกลับ แตก่ ท็ ำ�ไม่ได้ เพราะมันคอื ความเป็นจรงิ จากนนั้ แชร์ตก็ออกไปตามผม ผมพลา่ มรอ้ งช่อื ของเด็กหญิงอยู่รมิ ทะเลสาบไอแวนทา่ มกลางสายฝน ผมยงั คงมีความหวงั อยนู่ อ้ ยนิดทจี่ ะเจอได้ เจอเธออยูแ่ ถวนี้ กระนน้ั เพยี งไมน่ านท่ีผมเดนิ เลาะอยู่ริมทะเลสาบไม่นาน ผมกพ็ บกลุ่มชายหญิงทีเ่ ปน็ ลูกบา้ นของ หมบู่ า้ นชาช่าก�ำ ลงั ยืนมงุ ลอ้ มวงดอู ะไรบางอยา่ ง ผมระหกระเหนิ ทงิ้ ตัวลงไปหลบหลงั กอ้ นหนิ ดวู า่ มีชาช่าอย่ใู นน้นั ไหม ซ่งึ ผมกไ็ ด้พบเธออยใู่ นกลมุ่ นน้ั จรงิ ๆ ทวา่ เดก็ หญิงเปน็ เพยี งคนเดียวทีไ่ มไ่ ดย้ ืนเหมือนกับคนอื่น เธอนอนตวั ตรงแน่นงิ่ ไม่ขยับเขย้อื น รา่ งกายของเธอเปียกปอนไปทั่วทั้งตัว ขา้ งกายของเธอมีบิดาของเดก็ หญิงกำ�ลังกม้ หนา้ ซกุ ร้องไห้อยู่ท่ีหนา้ อกของเด็กหญิง เสียงร้องไหข้ องอองเดรย์ดงั สะท้านไปท้ังบริเวณ นำ้�ตาของเขาหลั่งไหลไมข่ าดสาย เพราะเขาไดส้ ูญ เสียดวงใจท่ีสำ�คัญในชีวติ ของเขาไปอกี ดวง ไม่มใี ครสามารถทำ�อะไรเพื่อชว่ ยเหลือพวกเขาไดอ้ กี แล้ว พวกชาวบ้าน จึงได้แต่ยืนสงบนง่ิ โดยมีบางคนกห็ ลงั่ นำ�้ ตายให้กับการจากไปของลกู สาวอองเดรย์ ไม่เพยี งแคโ่ ลกของอองเดรย์ทีแ่ ตกสลายหรอก เพราะภาพความเป็นจรงิ ตรงหนา้ ผมกท็ �ำ ใหต้ อ่ มนำ้�ตาผมแตกระเบดิ ออกเชน่ กนั ผมนึกตำ�หนิด่าตัวเอง อยใู่ จซำ�้ ไปซ้�ำ มา ถา้ วนั นผี้ มไม่มัวนอนทั้งเช้า ผมคงออกมาตามทน่ี ดั ไวก้ ับชาช่าและเหตุการณก์ ็คงไม่จบลงเชน่ น้ี ผมจ้องมองใบหน้าท่ขี าวซดี ของชาชา่ ทน่ี ิ่งไมไ่ หวตง่ิ ใจนกึ อยากจะทำ�อะไรสักอย่างเพือ่ ปลุกให้เธอตน่ื จากนิทรา 161

แห่งความตาย “ฟรานซิสคัส...” แชร์ตเปน็ ผูเ้ รียกผมจากดา้ นหลัง กระนน้ั ผมก็ไม่หนั กลบั ไปหาเขา “ฉันขอโทษทไี่ มร่ ู้ ตวั ใหเ้ ร็วกวา่ นี้ ไม่อยา่ งน้ันชาช่าก็คงจะไม่...” “ชาชา่ !!!” ผมปร่ีออกจากหลงั กอ้ นหนิ พุ่งตรงไปยงั ร่างของเด็กหญิงโดยที่แชรต์ กไ็ มค่ าดคิดวา่ ผมจะ บา้ ระห�ำ่ ไร้สติเชน่ นี้ ปีศาจตัวเองพยายามจะหา้ มปรามผมไว้ เพราะล้อมรอบเดก็ ผสู้ าวยังมีผ้คู นอยูม่ ากมาย ซ่ึง ในเมือ่ แชรต์ ไม่อาจจะห้ามผมไดท้ ันเวลา เขาจึงแกไ้ ขสถานการณไ์ ด้ทนั เวลาดว้ ยการเสกร่างกายของผมใหก้ ลาย เปน็ เด็กผชู้ ายมนษุ ยค์ นหนึง่ “ชาช่า!” ผมแหวกขาของชาวบา้ นก่อนจะถลาลงไปยงั รา่ งของเธอ ชาวบ้านตา่ งมองหนา้ กันและกนั อย่างงุนงง แม้แต่อองเดรยก์ ็ยงั มีอาการตกใจไมแ่ พ้กับคนอนื่ ๆ “คงเป็นเพื่อนของเดก็ หญิงแนเ่ ลย” “น่าสงสารจริงๆ เลยทีต่ ้องมาเสยี เพ่อื นไปแบบนี้” คำ�คาดเดาของชาวบา้ นกระซบิ กระซาบพดู ซงึ่ พวก เขาก็คาดเดาไดถ้ ูกตอ้ งไมผ่ ดิ อย่างท่ีคดิ ไวห้ รอก เพราะชาช่ากค็ ือเพ่ือนของผมนน่ั แหละ ผมกอดร่างที่เย็นเฉยี บของเธอ ปากที่เคยเป็นสีแดงอมชมพคู รัง้ ทส่ี ัมผสั ที่แกม้ ผมบดั น้ีได้กลายเป็นสี ขาวซีด มอื ท่แี สนนมุ่ ทีผ่ มเคยประสานตอนเต้นรำ�ไดแ้ ขง็ ราวกบั ท่อนไม้ ลมหายใจทีอ่ บอุ่นตอนนี้ไร้ปฏกิ ิริยา ผม จะไม่ไดอ้ อกไปวง่ิ เลน่ กบั เธอในสวนของพวกวีลา่ ผมจะไม่ไดเ้ ตน้ รำ�กบั เธอในงานรวมภูตปหี น้าอีกแลว้ ผมจะไม่ ได้ชิมเคก้ แครอทที่เธอเคยท�ำ ให้ผมกนิ ผมไมไ่ ด้มีโอกาสบอกเธอวา่ ผมร้สู กึ อย่างไงกับเธอ จะไมม่ ีสง่ิ เหลา่ นี้อกี ต่อไปแลว้ เพราะบนโลกน้ไี ม่มชี าชา่ คนท่ีผมรกั คนน้ีอีกต่อไปแล้ว... แชร์ตก้าวเทา้ มาในรา่ งของเดก็ ผชู้ ายจำ�แลง เขาเองกร็ ้สู ึกโศกเศร้าเสยี ใจไปไมน่ ้อยไปกว่าผม ถา้ มเี วตมนตรป์ ศี าจ อะไรท่ีสามารถดึงเธอกลับมาไดเ้ ขาคงทำ�นานไปแล้ว ในเวลานเี้ ขาก็ไดแ้ ตย่ นื อยู่ข้างหลงั ผมและหลงั่ นำ้�ตาไปพรอ้ ม กบั ผม “ท�ำ ไมกันแชรต์ ท�ำ ไมโชคชะตาต้องพลัดพรากคนทกุ คนท่ฉี ันรกั ดว้ ย แม้แต่คณุ ลงุ โบนฟิ าซิคัสยงั ท�ำ รา้ ยฉัน ฉนั ทำ�อะไรผดิ ถงึ ต้องมาเจอกับความทุกข์แบบนีด้ ว้ ย” ผมเอย่ ตัดพ้อน้อยใจชะตากรรมท่เี ล่นตลกกบั ผม ครนั้ ตงั้ แต่พอ่ แมข่ องผม จนมาถงึ พ่ีชายของคณุ พอ่ ทีย่ งั เป็นผสู้ ังหารเพ่ือนคนแรกในชีวติ ของผม ในขณะทผี่ ม กำ�ลังพรำ่�เพอ้ อยผู่ มไมไ่ ด้รตู้ ัวเลยวา่ หน่ึงในชาวบา้ นที่ล้อมรอบมีมาตนิ อยู่ด้วย เขาดจู ะมอี าการตกใจเลก็ นอ้ ยที่ ได้ยนิ ชอ่ื ของคุณลงุ ของผม “บางครง้ั เทพเจา้ ก็ได้ขดี เสน้ ชีวติ ของพวกเราไว้ โดยที่กไ็ มม่ ใี ครรู้หรอกวา่ เหลา่ เทพนน้ั มจี ดุ ประสงค์ อะไรกนั แน่ แตพ่ วกเรากไ็ ม่สามารถที่จะไปเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้หรอกฟรานซสิ คัส” ปศี าจตัวแดงพยายามพูด ปลอบโดยโยนความผดิ ให้กับเหลา่ ทวยเทพบนสรวงสวรรค์ มันชา่ งไม่ยตุ ธิ รรมเอาซะเลยทพี่ วกเขาจะทำ�อะไรกับ ใครก็ได้ ในขณะท่ีพวกเราต้องก้มหนา้ ยอมรบั ความเจ็บปวดเชน่ นี้ “พวกเราเขา้ ใจความรู้สึกเธอดี แต่ถึงเวลาทีเ่ ธอต้องปล่อยรา่ งของเธอไดแ้ ลว้ ละ่ ” ชายหนุ่มหนงึ่ ในชาว บา้ นพยายามพูดให้ผมทำ�ใจ เขาเอ้ือมมอื มาแตะไหลผ่ ม หมายจะใหผ้ มปลอ่ ยรา่ งของเด็กหญงิ แต่โดยดี เพือ่ ทีพ่ วก เขาจะได้น�ำ ร่างเธอไปท�ำ พิธกี รรมเสียที “ไม.่ ..!!!” ผมแหกปากล่นั ราวกับคนเสียสติ ผมกอดเดก็ หญิงไว้แนน่ ยิ่งกวา่ เดิม พร้อมกันผมก็รำ่�ไหอ้ ยา่ ง ท่ไี มเ่ คยเป็นมาก่อน มนั ก็คงตอ้ งเป็นอยา่ งน้นั อยูแ่ ลว้ ในเมือ่ โลกทเี่ คยถูกเตมิ เตม็ และสมบรู ณแ์ บบเพราะเคยมีชาช่า ได้ถกู ท�ำ ลายลง 162



หลงั จากนนั้ กเ็ ป็นเหตกุ ารณ์ของความโกลาหล เม่อื พวกชาวบ้านพยายามจะแย่งร่างทีไ่ ร้วญิ ญาณของ ชาชา่ ออกไปจากอ้อมกอดผม พวกเขาต้องยอื้ ยุดฉุดกระชากผมอย่นู าน เพราะผมยังดือ้ ดา้ นทีจ่ ะไมป่ ลอ่ ยร่างของ เด็กหญิงออกไป... ไกลออกไปนน้ั โบนฟิ าซคิ สั ยนื มองตาละห้อยมายงั หลานของตนเองท่ีหวั ใจแตกสลาย ผมก้มหน้ามอง พ้นื ด้วยความรู้สึกเตม็ ประดา “ฉนั ทำ�อะไรลงไปเน่ีย” วอดนกิ แกก่ ล่าวดว้ ยความรูส้ ึกส�ำ นึกผิด เขาปลอ่ ยใหค้ วามโกรธแคน้ สว่ นตัวมา บงั ตาจนฆ่าเด็กผูห้ ญงิ คนหนึ่งที่ไมเ่ คยมสี ่วนรวมในการท�ำ ลายครอบครัวของเขา แถมเธอคนน้นั ยังเป็นคนท่ีหลาน ใจก�ำ ลงั ปกั ใจใหอ้ ยู่ด้วย เขาเผลอนึกไปถึงรอยย้ิมของฟรานซสิ คัสในวันงานเล้ยี งรวมภูต มันเปน็ รอยยิ้มของคนท่ีมี ความสุข โบนิฟาซิคสั เพ่ิงนึกข้นึ ได้ว่าเขาไมเ่ คยเหน็ หลานของตวั เองจะย้มิ ไดอ้ ย่างมีความสุขเหมอื นกับวนั นน้ั เลย สกั ครั้ง แน่นอนวา่ ความสขุ นี ั้นเกิดมาพรอ้ มกับเด็กผหู้ ญิงท่ีชอ่ื ชาช่าล้วนๆ โบนิฟาซคิ ัสรู้สกึ วา่ เขาไมเ่ คยสรา้ งความ ร้สู ึกน้ันใหแ้ ก่หลานตัวเองเลยสกั ครงั้ ซ้�ำ รา้ ยเขากลับเปน็ ผ้ทู ำ�รา้ ยหลานตวั เองเสียดว้ ยซำ�้ เขาก้าวเท้าลงไปในทะเลสาบขณะที่มองร่างของหลานชายจนวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะดำ�หัวลงไปใต้นำ้� โบนิฟาซิคสั ว่ายน้ำ�ดำ�ด่ิงลกึ ลงไปยังใจกลางของทะเลสาบ ณ ตรงนนั้ เป็นที่ทีร่ วบรวมรา่ งของวอดนิกในอดีตทเ่ี คย อาศยั อยใู่ นทะเลสาบแหง่ น้ี หน่ึงในนนั้ กค็ อื ครอบครัวของเขา “โทเมส...” วอดนิกแกล่ อยกายอยูห่ น้าปา้ ยหลุมศพท่ฝี งั ร่างน้องชายของเขา โบนิฟาซคิ สั ชายตามอง หลมุ ศพของเนยี รา่ และภรรยาตามลำ�ดบั สายตาเขาเศรา้ สรอ้ ยคิดถงึ ผทู้ ล่ี ่วงลับ “ฉนั พยายามจะท�ำ ส่ิงทถี่ ูกตอ้ ง เพ่อื ท่จี ะเลีย้ งดูลกู ของนายให้ปราศจากภยันตรายมาตลอด ฉันเคยคิดวา่ ถ้าฉันแค่กนั เขาใหอ้ อกจากพวกมนุษยเ์ ขา กจ็ ะสามารถมีชวี ิตทด่ี ีและมีความสุขได”้ โบนิฟาซคิ สั เวน้ ช่วงไปนาน เขานกึ ถงึ หนา้ ฟรานซสิ คสั ทีก่ ำ�ลงั ร้องไห้อยู่ ข้างบน หวั ใจของเขาร้สู ึกบบี รดั ดว้ ยความเจบ็ ปวด “แต่กลายเปน็ ว่าความหวังดีของฉันเปน็ สงิ่ ทีท่ ำ�ใหล้ ูกชายของนายต้องทนทกุ ขเ์ จ็บปวด” วอดนิกแก่ ละสายตาจากปา้ ยหลมุ ศพก่อนทจ่ี ะมองขวดเล็กๆ ในมอื หยดน้ำ�แหง่ ดวงจันทร์ส่องประกายสเี งินอยู่ในขวด เขา ครุ่นคิดอะไรบางอย่างทใ่ี ครกไ็ ม่อาจจะคาดเดาได้ “ฉนั คิดถงึ นายเหลือเกินโทเมส” ฟองนำ�้ เล็กๆ ผุดออกมาจากเบ้าตาของโบนฟิ าซคิ ัส มนั ลอยขึน้ สงู จน ข้นึ ไปสผู่ ิวน�ำ้ 164

ในคืนวนั เดียวกนั นน้ั รา่ งของชาช่าไดถ้ กู ชายฉกรรจแ์ บกไปทโี่ บสถป์ ระจำ�หมบู่ า้ น ศพของเธอไดถ้ ูกทำ� พิธีทางศาสนาเบ้ืองต้น มีชาวบ้านหลายคนมาร่วมงานศพเพ่ือเปน็ การไว้อาลัยให้เดก็ หญิงแมว้ า่ อองเดรย์จะเปน็ ญาตคิ นเดียวของเธอ โบสถ์ทเ่ี คยดูสงบสขุ บดั นี้บรรยากาศกลับดหู มองหมนเหตุเพราะดว้ ยมีงานศพ อกี ทงั้ ฝนยัง คงตกตอ่ เนอ่ื งไม่หยดุ ตัง้ แตเ่ ช้า หลงั จากพธิ ีกรรมเสร็จส้ิน บาทหลวงได้ประกาศว่าวันพรงุ่ น้เี ช้าตรู่จะท�ำ การฝงั ศพเดก็ หญิง ขอใหท้ ุก คนมารว่ มไว้อาลยั เธอเปน็ คร้ังสดุ ทา้ ย จากนั้นทุกคนก็ทยอยกันกลบั บา้ น มีเพียงอองเดรย์ที่นงั่ นง่ิ หนา้ สงบอย่ดู า้ น หนา้ โลงศพของลูกสาวจนถงึ พลบค�่ำ ต้ังแต่เขาเขา้ มาอยูใ่ นโบสถ์ชายวัยกลางคนไม่ได้รอ้ งไหอ้ กี เลย ราวกับว่าบ่อนำ�้ ตาเขาได้เหอื ดแห้งไปหมดแลว้ คงไม่มวี นั ท่เี ขาจะรอ้ งไห้ไดอ้ กี ตอ่ ไปแลว้ เพราะเขาได้สูญเสียทัง้ ภรรยาและลูกสาว ไปหมดแลว้ “พอ่ เสยี ใจนะชาชา่ ” อองเดรย์กลา่ วก่อนท่ียา้ ยตวั เองไปยืนอยทู่ ่หี น้าโลงศพ “ลาก่อนนะลูกพอ่ ” ผ้เู ป็น พ่อก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเด็กหญิงเป็นการรำ่�ลาคร้ังสุดท้ายก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกไปจากโบสถ์โดยที่เขาไม่ ยอ้ นกลับมาดูอีกเปน็ ครงั้ ทส่ี อง เมื่อทุกคนออกไปจากโบสถก์ ถ็ ึงคราวทีผ่ มจะปรากฏตวั ออกจากท่ซี อ่ นได้แล้ว ผมลากขาอนั หนักอ้ึง อย่างเชอื่ งชา้ ไปยังโลงศพของเดก็ หญงิ ใบหนา้ ของเธอสงบราวกบั ก�ำ ลงั นอนหลบั ผมจ้องมองเธอด้วยดวงตาท่ีอ่อน ล้าและบวมไปทั้งเบา้ จากการร้องไห้ มันเป็นความรสู้ กึ เดยี วของผเู้ ปน็ พอ่ ท่ีแม้ผมจะไม่ได้ร้องไห้ออกมาเป็นน�้ำ ตา แตห่ วั ใจของผมก็ยงั คงจมปลกั อยู่ในความโศกเศรา้ ถึงท่สี ุด “ตง้ั แต่วันแรกที่ฉันเจอเธอ ฉันคดิ เสมอวา่ เราสองคนคงจะไมม่ ีวนั ที่จะได้พูดคยุ กนั อยา่ งแนน่ อน เพราะ ด้วยความที่เราแตกตา่ งกนั แต่กไ็ มร่ ทู้ ำ�ไมฉันถึงยังคอยเฝา้ ตดิ ตามชาชา่ ได้อยา่ งไมร่ ู้เบ่อื หรอื ว่าหวาดกลัวอะไร อาจ จะเปน็ เพราะวา่ ลึกๆ ฉันมองเหน็ วา่ เธอไม่ใชค่ นท่ีจะทำ�ร้ายใครได้ละ่ มงั้ ” เปลวเทยี นรอบโบถส์วบู ไหวเหมอื นกับวา่ มลี มพัดจากมาแวบหนง่ึ ผมละสายตาจากร่างของเดก็ หญงิ ไปมองพวกมนั ด้วยความร้สู ึกฉงน “ฉันยงั จำ�ทุกๆ วันทีเ่ ราออกไปเทย่ี วเล่นไดด้ ี ฉนั ไม่เคยร้สู ึกสนุกสนานและมคี วามสขุ เท่านมี้ ากอ่ นเลย เธอทำ�ให้ลมื ความเหงาทม่ี ีทับถมอยูม่ ากมายหายไปจนหมดสน้ิ ” ผมใช้มือลูบท่ีใบหนา้ ของเด็กหญงิ และเลือ่ นลงไป สร้อยลำ�คอของเดก็ หญงิ ซง่ึ เธอยังสวมสร้อยคอเสน้ เดมิ ทีผ่ มเคยมอบให้ “ถา้ ฉนั สามารถเอาชีวติ ของฉันไปแทนที่เธอได้ ฉันพรอ้ มท่ีจะมอบมันใหก้ ับเธอโดยไม่ลังเลเลย...” “ฟรานซสิ คัส...” ช่อื ของผมถูกเรยี กดว้ ยน�ำ้ เสียงท่ีทุม้ ต่ำ� ผมหันขวับไปมองด้านหลังทมี่ าของเสียงและ พบวา่ คนคนก็คอื ลงุ โบนิฟาซคิ สั น่ันเอง ในตอนแรกผมนกึ วา่ เขาจะโหมความเกรีย้ วกราดใส่ผมในเวลาตอ่ มา ทว่า สหี น้าของเขาสงบน่งิ อยา่ งท่ผี มไมเ่ คยเหน็ มาก่อน “กลับบ้านกันเถอะหลานรัก” เขาอ้อนวอน “เรายังสามารถกลับมาเป็นครอบครวั ท่อี บอ่นุ เหมอื นเดิม ไดน้ ะ” ผู้ปกครองผมกล่าวอยา่ งให้ความหวัง ในมอื ขวาของวอดนกิ แกม่ ขี วดนำ้�ท่บี รรจุหยดน้ำ�แหง่ ดวงจันทร์ ผม แสยะย้มิ บางๆ ที่มุมปาก มนั ไมใ่ ชร่ อยยมิ้ ของการดถู กู แต่อยา่ งใด เพราะมันคอื รอยยม้ิ ที่รูว้ า่ ค�ำ พูดท่ลี ุงบอกมันเป็น เพยี งความเพอ้ ฝนั เท่านนั้ “จะมปี ระโยชน์อะไรหรือครบั ถ้าผมไดค้ นท่ตี ายไปนานแล้วกลับเข้ามาในชวี ติ ในขณะทผ่ี มตอ้ งเสยี คน ทีผ่ มรักในปจั จุบันไปอกี คน” เช่นนน้ั มนั ก็คงจะกลายเปน็ ห่วงโซท่ ่ไี ม่มวี ันสน้ิ สุด ไมว่ า่ จะมนษุ ยห์ รอื ภตู สุดท้ายแล้วก็ ไม่อาจจะหนีความตายไปได้ ผมรแู้ ก่ใจดีว่าตอ่ ใหผ้ มได้พ่อหรือแมก่ ลบั มาในชีวติ แลกกับการท่ีผมเสียชาช่าไป เพยี ง เหตุผลเท่านก้ี ็ท�ำ ใหช้ ีวติ ผมไมม่ วี ันเหมือนเดมิ แล้ว คุณลุงมาค้อมศีรษะลงโดยเข้าใจถึงความหมายทผี่ มจะส่ือเปน็ อยา่ งดี กระนน้ั เขาก็ยงั คงคิดจะค�ำ พดู 165

หว่านล้อมให้ผมยอมทำ�ใจและยอมรบั กบั มันซะ ทวา่ ไมท่ นั ที่ลงุ จะหาเหตผุ ลออกมาเป็นค�ำ พดู เขาก็ถกู ขดั จังหวะเสยี กอ่ น “คุณโบนฟิ าซิคัส” เสยี งบคุ คลทีส่ ามเป็นไมไ่ ดร้ ับเชิญเป็นผเู้ รียกชือ่ คณุ ลุงผมมาจากมมุ มดื ของโบสถ์ ลุง โบนิฟาซิคสั สะด้งุ มองไปตามเสียง เขาตงั้ ทา่ เตรียมจะหาท่ีหลบซ่อน แตเ่ สียงปริศนาก็ได้หา้ มปรามเขาไวก้ ่อน “อย่าหนผี มเลย ผมไม่ทำ�อะไรคุณหรอก” ผู้ปกครองผมก็ยังคงหวาดระแวงต่อเจ้าของค�ำ พูดอยู่ดี และ แล้วเขากก็ า้ วเทา้ เข้ามาในบริเวณแสงเทียนของโบสถเ์ ผยใหเ้ ห็นร่างสงู โปรง่ ของชายหน่มุ ทผ่ี มรู้จัก เขาคนน้นั กค็ ือมาตินนัน่ เอง “แกเป็นใคร ?” คุณลงุ คำ�รามด้วยความหวาดระแวง เพราะงุนงงว่าชายหนุม่ รู้จกั ชอื่ ของเขาไดอ้ ย่างไร ซ่ึงผมก็สงสัยเช่นเดียวกัน ชายหนมุ่ เดนิ เขา้ มาใกล้พวกเราโดยรกั ษาระยะห่าง เพ่ือไม่ให้พวกเราเผ่นหนีกนั ไปเสยี ก่อน “ผมคือเดก็ หนุ่มที่พี่ชายของคณุ ไดช้ ่วยชวี ิตไวเ้ ม่ือ 10 ปีก่อนไงครบั ” เสมือนกบั วา่ คำ�ตอบไปกดโดนปุ่ม ความโกรธของคุณลุงเขา้ “แก! แกยงั กล้ามาเสนอหน้าต่อหน้าฉนั อีกเหรอ!?” รา่ งแคระของลุงนกึ อยากจะพงุ่ เขา้ ไปบบี คอมาตนิ ให้ตายคามือ เขายงั้ ตวั เองเพราะรู้พละก�ำ ลังตวั เองดวี ่าถ้าเกดิ การตอ่ สูร้ ะหว่างเขากับมาตนิ เห็นทที ่ีเขาจะตอ้ งเป็น ฝ่ายเสียเปรียบอยา่ งแน่นอน พลันมาตินกลับลงไปคุกเข่าลงกบั พ้นื สร้างความงุนงงให้เราสองหลานลงุ “ผมรวู้ า่ ผมคงไม่สามารถชดเชยความผดิ พลาดท่ผี มเคยท�ำ ไว้ในอดีตให้แกค่ ณุ ได้ ทผี่ ่านมาตลอดเวลา ผมร้สู ึกผิดมาตลอดเวลาท่ผี ิดสญั ญากบั น้องชายของคณุ ถา้ วนั น้นั ผมเด็ดเด่ยี วพอท่ีจะไม่พูดความจรงิ เกยี่ วกบั พวก คณุ ให้แมผ่ มรบั รู้ เหตกุ ารณ์ในวันน้ันมนั กค็ งจะไม่เกดิ ขนึ้ ” “มาบอกตอนน้แี ล้วมันจะไดอ้ ะไรขน้ึ มาเล่า!” วอดนิกแก่ตะคอกจากน้นั กค็ วา้ เชิงเทยี นท่ีอยไู่ มไ่ กลจาก เขา ก่อนจะสะบดั แท่งเทยี นบนเชิงเทียนให้เหลือเพยี งเหลก็ แหลมทจี่ ่อมาทางชายหนุม่ “เพราะแกคนเดยี ว ถ้า เพยี งวันนั้นแกไม่โผลห่ ัวเข้ามาในชีวิตของพวกเรา พวกเราก็คงจะอยู่กนั ครบพรอ้ มหน้าพรอ้ มตาจนถึงทุกวนั นี้ แก เป็นคนท�ำ ลายทุกส่งิ ทกุ อย่างในชวี ิตฉนั !” มาตนิ หลบุ ตามองลงทพ่ี ้ืนดว้ ยความรสู้ กึ สำ�นึกผดิ “ถ้ามนั จะทำ�ใหค้ ณุ รสู้ กึ ดีข้นึ ผมกพ็ รอ้ มใจจะมาใหค้ ณุ ฆา่ ในวนั น”้ี ความตง้ั ใจของชายหนุม่ ทำ�ใหล้ ุงโบ นิฟาซคิ สั เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “ผมอยากจะชดใชค้ วามผิดครั้งน้ใี หแ้ กค่ ุณ แมว้ ่ามนั จะหมายถึงชีวติ ของผมก็ตามท”ี รา่ งของคณุ ลุง แขง็ ท่ือไปชั่วขณะ มาตนิ กม้ หวั พรอ้ มมอบชีวติ ของตนใหแ้ ก่ลงุ โบนฟิ าซคิ สั คงจะไมม่ โี อกาสไหนท่จี ะดบั แคน้ ทคี่ ณุ ลุงของผมมตี ่อมนุษย์ไดด้ ไี ปกว่าตอนน้ีแลว้ ถงึ กระนัน้ วอดนิกแก่กด็ จู ะสับสนลงั เลทจ่ี ะแทงเชิงเทยี นใสค่ อหอยของ มาตนิ มือท่ีถืออาวุธของลุงโบนิฟาซคิ ัสเรม่ิ ส่นั ราวกบั เจา้ เขา้ เบ้าตาของเขาเริ่มมนี ้ำ�ตารืน้ ขึ้นมา เขาขบฟนั แนน่ จนแก้มกรามของเขาเปน็ สันนูนข้ึนมา ผมนกึ อยากจะพูดอะไรสกั อย่าง แต่ผมกไ็ ม่รู้วา่ ควรจะสนับสนนุ ใหล้ งุ ลงมอื จัดการสังหารเขาเพ่อื สมานจิตใจของลงุ หรือควรจะกล่าวห้ามปรามไมใ่ ห้ลงุ ท�ำ อะไรเชน่ น้ันดี จนในทส่ี ดุ ผมก็ได้ เพยี งปิดปากเงียบสนทิ ปล่อยใหเ้ ป็นการตัดสนิ ใจของคุณโบนิฟาซคิ สั เพยี งผู้เดียว “ไอบ้ ้าเอ๊ย!” เชงิ เทยี นถกู ยกสูงสุดแขนก่อนจะดิง่ ลงดว้ ยความเร็ว ดวงตาของผมเบิกกวา้ งดว้ ยความ ตกใจเม่ือวินาทีแหง่ การตัดสนิ ใจชะตาชวี ิตของชายหนุ่มมาถงึ แกร๊ง... แกรง๊ ... เชงิ เทยี นกระแทกกบั พน้ื กระเด้งกระดอนไปไกลโดยที่มันไมไ่ ด้ท�ำ หนา้ ท่ปี ลิดชพี ใครท้ังส้นิ มาตินท่ี 166

หลบั ตาไปก่อนหนา้ นไ้ี ดล้ ืมตาขึน้ อีกคร้ัง เขาพบวา่ รา่ งกายยงั คงอยดู่ ีเปน็ ปกต ิ ลงุ โบนฟิ าซิคสั ยงั คงจอ้ งเขาไม่ลดละ พร้อมกับกระหืดกระหอบหายใจแรงราวกบั เพ่ิงวิ่งมา “ในใจของฉัน ฉันรู้ดเี สมอวา่ เดก็ หนุม่ ทีโ่ ทเมสไดช้ ว่ ยชวี ิตเป็นคนด ี แกรู้ไหมว่าเปน็ เพราะอะไร” มาตนิ เงยหน้าข้นึ มาสบตากับลุงโบนิฟาซคิ สั “เพราะว่าแววตาของแกท่แี กมองนอ้ งชายของฉนั ฉันถึงร้วู า่ แกซาบซงึ้ ในสงิ่ ท่สี ่ิงนอ้ งชายฉนั ทำาใหก้ ับ แก” ดวงตาทแ่ี ขง็ กร้าวของลุงโบนิฟาซคิ ัสไดเ้ ปลีย่ นเป็นออ่ นโยนลง “จนถึงตอนนี้แววตาคูน่ ้ันกย็ ังคงไมไ่ ดเ้ ปล่ยี นไปจากเดมิ เลยแม้แต่น้อย” ราวกับวา่ สวรรคไ์ ดร้ บั รู้การยุติ ความแค้นของของคุณลุงของผม เพราะเม่ือเขาพดู จบฝนท่เี คยตกกระหนา่ำ จู่ๆ ก็หยดุ ขนึ้ มาดือ้ ๆ คาำ สรุปของวอดนิก แก่ทำาให้มาตินไม่อาจจะกลน้ั นำ้าตาตอ่ ไปได ้ เขาท้ิงตัวลงกับพน้ื พร้อมกบั พูดขอโทษซำ้าแล้วซา้ำ เล่า คุณลงุ ของผมมอง เขาอยู่สกั พักกอ่ นทจี่ ะหันมาหาผม “หลานรัก ทผ่ี ่านมาลุงไมเ่ คยเขา้ ใจความรสู้ ึกของหลานเลยแม้แต่สักครัง้ ลุงคดิ แต่เพยี งว่าจะ ปกปอ้ งแกจากมนษุ ยท์ ุกคนบนโลกไมใ่ หพ้ วกมันมาทำาร้ายแกได้ ซงึ่ ลุงไมเ่ คยคดิ เลยสุดท้ายมนั จะกลายเปน็ ส่งิ ที่ ทำารา้ ยหลานมาตลอด” ผมรู้สกึ ไดถ้ ึงความเขา้ ใจที่ลงุ มตี อ่ ผมอย่างถ่องแท้แลว้ ผมเผยรอยยมิ้ ใหว้ อดนิกท่เี ปน็ ผู้ ดแู ลผมมาทงั้ ชวี ติ ลุงโบนฟิ าซิคสั กา้ วเทา้ มาหาผมในระยะเอ้ือมมอื “ตอนนล้ี ุงรู้คำาตอบแล้ววา่ ความสุขของแกคอื อะไร” ขวดหยดนำา้ แหง่ ดวงจันทรไ์ ด้ถกู ยืน่ มา... ผมมองขวดน้ำาวเิ ศษสลบั กบั ใบหน้าของลงุ ทเ่ี ขามอบมนั กลบั มาเพอื่ ให้ผมเป็นผู้เลือก ผมรบั หยดนำา้ แห่ง ดวงจนั ทรม์ าไว้ในมือกอ่ นทจี่ ะมองหาลงุ ของผมอกี ครั้ง “ขอบคุณครบั คณุ ลุง...” วินาทนี ้ันผมไมอ่ าจจะหาคำาพูดอะไรเพือ่ เป็นการขอบคณุ เขาไดด้ ไี ปกวา่ นีแ้ ลว้ ถึงเขาจะเปน็ สาเหตขุ อง เหตกุ ารณค์ รง้ั น ้ี กระน้นั ผมกลับรสู้ ึกวา่ ผมเปน็ หน้บี ุ ุคุณใหญ่หลวง จนชาตนิ ีผ้ มไมอ่ าจจะทดแทนเขาไดห้ มด ผมหนั กลบั มายังโลงศพของชาช่าทยี่ ังคงนอนเป็นเจา้ หญิงนิทราอยู่ทเ่ี ดิม ผมหยดนำ้าวเิ ศษลงบนร่างชา ช่า หยดนำ้าวิเศษรว่ งหลน่ จากปากขวดแนวด่งิ มันสัมผสั ถูกสร้อยคอรูปวอดนิกสองตนกอ่ นจะไหลลงสู่กับคอของชา ชา่ ผมปลอ่ ยใหช้ ะตากรรมท่เี หลอื อยู่ในมอื ของเทพเจ้าแอสคลู าปอิ สุ 167



สารานกุ รมภูต-ผ-ี ปศ าจ “แอสคูลาปิอุส” (Asclepius) สาำ หรับช่อื นเี้ ปน็ ชือ่ ท่รี ูจ้ ักกนั แพร่หลาย เพราะเปน็ เทพเจา้ แห่งการรกั ษา ของหบุ เขาโอลิมปัส เขาเป็นหน่ึงในบุตรชายของเทพสัจจะ “อพอลโล” เช่ือกันวา่ ครัง้ หนึง่ แอสคูลาปอิ สุ เคยเป็น มนุษยท์ ีม่ คี วามสามารถในการรักษาโรคทุกอย่างบนโลกนี้ได ้ เขาเกง่ แม้กระท่งั สามารถชุบชวี ิตคนตายให้ฟน้ื คืนชพี ได้เลย สัญลกั ษณท์ โี่ ดดเดน่ ทสี่ ุดของเขาก็คือคทาเหล็กทีม่ งี พู นั อยรู่ อบคถา สาเหตทุ ี่เป็นเช่นน้ันเพราะวา่ ครง้ั หน่งึ มี งตู วั หนง่ึ ไปกัดคนปว่ ยภายใต้การดูแลของแอสคลู าปอิ สุ เทพแห่งการรกั ษาจึงใช้ไม้ทุบมันจนตาย หลงั จากที่แอสคลู าปอิ ุสได้ทาำ การรกั ษาคนไข้ที่ถูกงูกดั จนหาย เขาก็ยงั มีนา้ำ ใจพอทจี่ ะใชส้ มนุ ไพรชบุ ชวี ติ งูตวั นัน้ ดว้ ยเชน่ กัน อสรพิษ รา้ ยดว้ ยความซาบซึ้งจงึ ตัดสินใจเลอ้ื ยข้ึนไปพันรอบคทาของแอสคูลาปอิ ุสตัง้ แต่นน้ั มา แตเ่ นื่องการท่ีเขาไปชุบชีวิต คนตายบอ่ ยจนเกนิ ไป จึงทำาใหฮ้ าเดสโมโหและเปา่ หูใสร่ า้ ยแอสคลู าปอิ ุส จนซสุ ไดส้ ง่ สายฟ้าฟาดลงมาสงั หารแอ สคูลาปอิ สุ แต่ตอ่ มาซุสรบั รูค้ วามจริงและรู้สึกผดิ เขาจึงนาำ ดวงวญิ ญาณเขากลบั ถงึ ยังหุบเขาโอลิมปสั และแตง่ ตัง้ ให้เขาเปน็ เทพแหง่ การรกั ษาต้งั แตน่ ัน้ มา ซง่ึ ปัจจบุ ันคทาของแอสคลู าปอิ ุสไดถ้ ูกนำามาใช้เปน็ สัญลักษณข์ องการ รกั ษาและปรากฏให้เห็นอยู่ตามโรงพยาบาลหลายๆ แห่ง “อชิ เชล” (Ixchel) เธอก็คือหน่ึงในบรรดาเทพเจ้าชาวมายา ท่รี จู้ กั กันในช่ือของเทพเจ้าแหง่ การรกั ษา นอกจากนน้ั แล้วเธอยังเป็นเทพแหง่ การคลอดบุตรและดวงจันทรอ์ กี ด้วย บนศีรษะของนางจะมีสัญลักษณข์ องงู ประดบั ซง่ึ เปน็ ความเชื่อว่าเป็นสัตว์แหง่ การรกั ษา ว่ากันวา่ เธอนน้ั สามารถเปลยี่ นกายใหก้ ลายเปน็ สายรุ้ง สายน้าำ ลมพายุ จนบางคร้งั ชาวมายาจะเรยี กนางว่า “เทพแี ห่งสายรุ้ง” ซึ่งเชอื่ กันว่าการพบเห็นสายรงุ้ นน้ั เป็นการจุติขอ งอิชเชลมายังโลก ซึ่งจะมพี ลงั อำานาจในการรักษาโรคภยั ไขเ้ จ็บ “โอไซริส” (Osiris) เทพเจ้าแหง่ อียิปต ์ ถงึ แมว้ ่าเขาจะข้ึนช่อื วา่ เป็นเทพเจ้าแห่งความตายกต็ าม กระนน้ั เขายงั ไดร้ ับขนานนามวา่ เทพเจา้ แหง่ การชุบชวี ติ ดว้ ยเชน่ กนั ในอดีตท่ีชาวอียปิ ต์ไดท้ ำามมั มี่นั้น เพราะพวกเขาเชื่อ ว่าเทพโอไซรสิ จะสามารถนาำ พามมั มีเ่ หล่าน้ันกลบั มาชวี ิตอีกครงั้ ด้วยพลังอำานาจของเขา มีตำานานเลา่ วา่ ครัง้ หนง่ึ โอ ไซรสิ ได้ถกู ทรยศโดยเซธ นอ้ งชายของคนเอง ศพของโอไซรสิ ได้ถูกฉกี เปน็ 14 ชน้ิ และกระจดั กระจายไปทั่วโลก ซ่งึ ในเวลาตอ่ มาเทพีไอซสิ ไดต้ ามหาศพของโอไซริสจนครบ 13 ชน้ิ ขาดแต่ชิน้ สุดท้าย ซงึ่ ภายหลงั พบวา่ ถูกปลากินไป (จึงเป็นความเชื่อของชาวอียปิ ต์วา่ ไม่นิยมทานปลากัน) เม่ือรวบรวมศพของเทพโอไซริสได้ครบ เขาก็จงึ ฟื้นคืนชพี กลบั มาอีกครง้ั “ปนั ท”ู (Paantu) ชื่อน้เี ปน็ ปศี าจและเทพชนดิ หน่ึงทอี่ าศัยอยูใ่ นเกาะมยิ าโกะ ซึง่ เปน็ หมูเ่ กาะของ จังหวดั โอกนิ าว่าในประเทศญีป่ นุ่ แม้วา่ ปันทูจะมหี นา้ ตาที่ตลกและน่าเกลียด กระนัน้ พวกมันมีความสามารถใน การรักษาผคู้ น พวกมันจะออกจากป่าในเวลาค่าำ และหาของกนิ ตามบา้ นเรอื นมนุษย ์ แมร้ า่ งกายของปันทจู ะเลอะ เต็มไปด้วยโคลนจนดนู ่ารังเกียจ กระน้ันพวกมนั ไม่มอี ันตรายใดๆ ต่อมนุษย์ อนั ที่จรงิ แล้ว มันถือว่ามีประโยชนต์ อ่ มนษุ ยด์ ้วยซา้ำ เพราะว่าผู้ใดกต็ ามที่ไดร้ ับการสวมกอดจากปันท ู โคลนตามตัวของพวกมันจะเลอะตามคนที่มนั กอด ซ่ึงมีผลทำาใหบ้ ุคคลน้ันจะมสี ขุ ภาพดีทัง้ ดีโดยไรโ้ รคภัยไข้เจบ็ ทุกๆ ปที ่เี กาะมิยาโกะจึงมีการจดั เทศกาลปนั ทปู ระจำา ปี ซ่งึ คนภายในเกาะแห่งนจี้ ะสวมใสห่ น้ากากไม้ปันทูและเดนิ ไปตามถนนพรอ้ มกับสวมกอดผูค้ นที่พบเจอ ย่ิงใครที่ มเี ดก็ ทารกด้วยปันทจู ะชอบเป็นพิเศษ ซึ่งพ่อแมจ่ ะร้สู ึกยินดเี ป็นอยา่ งมากถ้าปนั ทมู าสมั ผสั ลูกๆ ของพวกเขา 169

“แอสคูลาปอิ ุส” “อชิ เชล” (Asclepius) (Ixchel) “โอไซรสิ ” “ปันท”ู (Osiris) (Paantu) 170

บทสง ทา ย วันหน่งึ ทรี่ ิมทะลสาบไอแวน จ๊บิ ๆ เช้าแสนสงบเสยี งนกน้อยขบขานบนยอดต้นไม้ เปน็ วันท่ีอากาศแจม่ ใสและสงบอีกวัน ณ ทะเลสาบไอ แวน ผมซงึ่ เพิ่งลอยคอเลน่ อย่รู อบทะเลสาบค่อยๆ ดึงตัวเองขน้ึ มานั่งบนโขดหิน แสงอาทิตยใ์ นยามเช้าอบอนุ่ มี สายลมเย็นสบายพัดผ่านไปมารอบบริเวณจนยอดไมพ้ ลิวไหวไปตามแรงลม บรรยากาศแบบนี้สรา้ งความรูส้ ึกสงบ ใหแ้ ก่ผม ถึงกระนั้นความรู้สกึ สงบทงั้ หลายเหลา่ นท้ี ำาใหผ้ มรสู้ กึ เหงาหงอยอยา่ งพิลึก ลงุ โบนฟิ าซคิ สั เคยบอกกบั ผมวา่ คร้งั หนึง่ ทที่ ะเลสาบแห่งนี้เคยมีภูตวอดนิกอาศัยอย่มู ากมาย ผมครน้ั จนิ ตนาการวา่ ที่แหง่ นเ้ี ต็มไปด้วยภตู เผ่า พนั ธ์เุ ดียวกับผมทมี่ นี ้วิ เรยี วยาวและมีพังผืดทมี่ อื และเทา้ วา่ ยนำ้าเลน่ “พวกเขาไปไหนหมดกนั นะ” ผมนกึ สงสยั อย่เู พยี งลำาพงั และจะมสี ักวันไหมทีท่ ะเลสาบแห่งน้จี ะมภี ตู วอดนกิ กลบั มาอยอู่ าศยั มากกวา่ แคผ่ มและคุณลุงของผม ผมมองขา้ มทุกอย่างไปยงั ใจกลางทะเลสาบทีก่ วา้ งใหญ ่ ทซ่ี ่ึงสว่ นทล่ี กึ ทสี่ ุดตรงนั้นมรี ่างศพของวอดนิก ที่เคยอาศัยอยูใ่ นทแ่ี หง่ น้หี ลบั ใหลอยู่ มนั คงจะดีไม่น้อยถ้าหากหยดน้าำ แหง่ ดวงจนั ทร์จะหยดลงบนโลกทกุ เดอื นๆ แทนทท่ี ุก 12 ป ี เพราะการจะเข้าไปในถำา้ ทอ่ี ดตี เคยมีแมม่ ดแบลค็ แอนนสิ ในขณะน้ ี มันงา่ ยดายเหมือนกับการ ปอกกล้วยเขา้ ปากเลยก็ว่าได้ ขณะท่ีผมกำาลังน่งั คิดอะไรเพลนิ ๆ อย่ ู มเี กวยี นคนั หนงึ่ กาำ ลังแล่นผ่านสะพานไม้ ผมชายตามองตาม เกวยี นนกึ ไปถงึ วนั ท่ผี มเคยใชม้ นั ลกั ลอบในการเขา้ ไปเท่ยี วในหมู่บา้ น พอ่ ค้าปลาเจา้ เดิมทผี่ มคุ้นเคยยงั คงขน ปลาสดๆ เปน็ จาำ นวนมากไปขายที่ตลาดเหมือนเช่นเคย “เฮ้ พาเวลรอฉันด้วยซ”ิ “ฉันบอกนายแลว้ วา่ อยา่ กนิ เยอะ นายอว้ นจนจะวง่ิ ไม่ไหวแล้วนะมาเรก” เด็กชายสองคนกาำ ลงั ว่ิงเล่นไมไ่ กลจากผมที่อย ู่ จะเกิดอะไรข้ึนกับพาเวลนะ ถ้าหากวันนน้ั ผมไมไ่ ด้ ช่วยชีวิตมาเรกไว้ เขาจะมาวง่ิ เลน่ กับเพื่อนทน่ี ไี่ หมนะ หรือวา่ จะมาท่นี ่แี ตเ่ พยี งลำาพงั กนั แน่ ซ่ึงไมว่ า่ อนาคตท่ีผม จนิ ตนาการไว้จะไม่มีวันไดค้ าำ ตอบ แต่อย่างนอ้ ยสองสหายคนู่ ก้ี ็ยงั เป็นเพ่อื นกันจนถงึ ทกุ วนั น ้ี ซึง่ อย่างไงกด็ ีกว่าที่ ใครคนใดคนหน่ึงต้องกลายเปน็ ลกู น้องของพวกแก๊งลูกหมกู ็แล้วกนั เดก็ ทง้ั สองวงิ่ เข้าไปในปา่ ดา้ นทศิ เหนือ ซึ่งถ้าหากพวกเขามุ่งตรงต่อไปเรอ่ื ยๆ ราวคร่งึ วันพวกเขากจ็ ะ ไดพ้ บกับนำา้ ตกท่ีทมี่ ีเคฟฟิล-ดรู อ์ าศัยอยู่ และถ้าหากเขายังจะตรงต่อไปพวกเขาก็จะไดเ้ จอกับทงุ่ ดอกไมท้ สี่ วยที่สดุ ในโลก (อยา่ งน้อยก็สวยที่สดุ เทา่ ทผี่ มเคยเหน็ ) ซง่ึ ทแ่ี ห่งน้ันมีภูตวีลา่ สามตนเฝ้าดแู ล ถา้ ไปถงึ ชว่ งเท่ียงๆ พวกเดก็ ๆ อาจจะได้เจอเหล่าภตู ต้นไม้กาำ ลังวง่ิ เลน่ ไล่จับกันอยู่ก็ได ้ พอนกึ ถงึ พวกวีล่าแล้วผมอยากจะหาโอกาสแวะไปหาพวก เธอเพอื่ ขอดอกไม้ซาฮิม มาสลมิ อีกครง้ั ผมเช่อื วา่ พวกเธอจะต้องแบ่งมันมาใหเ้ อาไวใ้ ชน้ อนหลับฝันดีบา้ งแหละ (หวังว่าคราวน้ีคงจะไมเ่ จอกบั ซาคิวบัสอกี นะ) ปัง! ผมสะดงุ้ เฮือกเมอื่ มีเสยี งกระแทกประตดู งั มาจากทางบ้านของผม เม่อื ผมหันไปตามเสียงก็พบลงุ โบ นฟิ าซิคัสกำาลงั เดนิ กระทบื เทา้ ดว้ ยความหงดุ หงดิ อะไรบางอยา่ ง “ไอ้ปีศาจจญั ไร กลา้ ดยี งั ไงเอาข้ีววั มายัดใส่ไปป์ของฉนั อย่าใหฉ้ นั เจอตัวเชียวนะ” ลุงบน่ ไปเดนิ ยำ่าเทา้ อย่างกระฉบั กระเฉง เน่อื งจากวนั นเ้ี ปน็ วันพฤหสั บดที ่ลี งุ จะต้องไปเย่ยี มลงุ โคไมค์ ดีท่วี ันนว้ี อดนิกผู้ปกครองของผม 171

มนี ัดดวลหมากรุกกบั นิซเซเฒ่า เพราะลงุ โคไมคบ์ อกวา่ มันเป็นเกมท่ีกนิ เวลานาน อกี ท้งั ลุงโบนิฟาซคิ สั ก็จะพาลเสยี สมาธหิ ากมผี มที่คอยเรง่ รดั ใหแ้ กรบี กลับบา้ นเน่อื งจากผมทีเ่ บ่อื หน่าย ลงุ โบนฟิ าซิคัสจงึ อนโุ ลมใหผ้ ม อยู่ท่ที ะเลสาบไดใ้ นวันน้ ี (ปกตไิ มม่ ีทางทลี่ งุ จะไมเ่ อาผมไปเพือ่ ใหไ้ ปถอื ข้าวของดว้ ยหรอก) “สวสั ดคี รบั ” คาำ ทักทายของอองเดรยก์ ลา่ วกับพ่อคา้ ขายปลา เม่อื เกวียนของเขากำาลงั จะขับเคลื่อนสวนกัน ขา้ งกันมี มาตนิ นัง่ อยู่ดว้ ย สองชายฉกรรจ์จึงจะไปยงั เมืองหลวงเพื่อหาซือ้ เครอื่ งมือในการสรา้ งบา้ นหรอื ทาำ เครื่องใชภ้ ายใน บา้ นอะไรสักอยา่ งแน่ “ฟรานซิสคัสใช่ไหมคะ ?” คาำ ถามจากใครสกั คนดังดดู ให้ผมหันไปตาม ผมพบกบั วอดนิกเพศหญิงท่ี มีรูปรา่ งสูงโปร่งและหนุ่ เอวคอด เธอมผี วิ สีเขยี วออ่ นกบั ผมสนี ้าำ ตาลชวนใหน้ ่าหลงใหล “ฉันได้ยินชื่อของคุณมาจากแดนไกลเลยเดินทางมาที่นี่เพราะอยากทำาความรู้จักกับคุณเสียหน่อย” เธอกล่าวดว้ ยวาจาไพเราะน่าฟัง ทัง้ นี้เธอยงั ขยบิ ให้ผมเป็นเชงิ โปรยเสนห่ ช์ สู้ าว ผมคงรสู้ ึกตื่นเต้นถา้ ไม่รวู้ า่ มันคือ กลอบุ ายของเจา้ ปศี าจจอมซน “ไมต่ อ้ งมาแกลง้ เนียนเลยแชร์ต ร้นู ะว่าเปน็ นาย” วอดนกิ สาวรา่ งเซ็กซที่ ำาหนา้ นิว่ ด้วยความเซง็ กอ่ นท่ี จะมีควันระเบิดรอบตัวของเธอ บรึมมมม! “โธ่ นายไม่คดิ บา้ งเหรอวา่ อาจจะมสี าวท่ีไหนมาแอบชอบนายบ้างกไ็ ด้นะ” ผมเพียงอมยิม้ ให้แกเ่ ขาเป็นคำาตอบ จะมีหรอื ไมม่ ีมนั กไ็ มส่ าำ คญั สาำ หรับผมหรอก เพราะชวี ติ ของผมใน เวลานไ้ี มจ่ าำ เปน็ ต้องมีใครเขา้ มาเพ่ิมแล้วก็ได้ “น่ีมนั เลยเวลานดั แล้วไมใ่ ชเ่ หรอ ?” แชร์ตถามหาบุคคลท่ผี มนัดหมายไว้ในวันน้ ี ปศี าจตัวแดงมองหาผนู้ ัดเจอกบั พวกเราในวนั นี ้ กระนนั้ เขา กย็ งั ไม่พบใคร นนั่ ก็เพราะว่าเธอแอบพวกเราอยู่ด้านหลงั พ่มุ ไม้อยา่ งไงละ่ “จะ๊ เอ”๋ มือคหู่ น่ึงสบโอกาสตอนท่ีผมเผลอ เธอพงุ่ เขา้ มาจากทางด้านหลงั ของเราและใช้มนั ปดิ ตาผม ผมหวั เราะรว่ นอยา่ งสนกุ สนาน เด็กหญิงปล่อยมือออกจากเบา้ ตาของผม เพราะกะแค่หยอกผมเลน่ เทา่ น้นั ผมและแชร์ตหันไปหาเธอ กอ่ นทีจ่ ะย้มิ ใหเ้ ธอ เด็กหญงิ ยมิ้ กวา้ งกลบั มาให้พวกผม เธอดรู าวกับเทพคิวปดิ ที่นาำ พาความสุขและความรกั มาให้ ยงั ทะเลสาบแหง่ น ้ี เด็กหญงิ เอยี งหวั ใหก้ อ่ นจะพูดด้วยน้าำ เสยี งที่สดใสว่า “พร้อมจะไปวา่ ยนำาเ้ ลน่ กนั แล้วหรือยังจะ๊ ” 172

สารานกุ รมภูต-ผ-ี ปศ าจ “คิวปดิ ” (Cupid) หรือท่มี ีอกี ชอ่ื หน่งึ วา่ “อีรอส” (Eros) เขาคนนีก้ ็คือเทพแหง่ ความรกั ควิ ปดิ จะมี ลกั ษณะคลา้ ยกบั ชายหนุ่มรปู งาม ข้างหลงั ของเขาจะมีปกี เล็กๆ คหู่ นึ่งท่มี ีขนสีขาวราวกบั ขนนก เทพองค์นี้จะมี คันธนูใชใ้ นการแผลงศรใสม่ นุษย์ ทว่าศรของเขาไมไ่ ดไ้ วใ้ ช้ทาำ รา้ ยคน เพราะมนั เอาไวใ้ ชท้ าำ ใหม้ นษุ ยเ์ กิดความรักซ่งึ กันและกนั ตา่ งหาก ครงั้ หนึ่งมารดาของคิวปิดได้ส่ังให้เขาไปแผงศรใสห่ ญงิ สาวนามว่า “ไซค”ี เพอื่ ใหน้ างไปหลง รักของชายท่ีมนี ิสัยไมด่ ีคนหนง่ึ เปน็ การลงโทษ เนือ่ งจากนางได้สร้างความไมพ่ อใจใหแ้ ก่มารดาของคิวปิด ทวา่ เมอื่ เทพคิวปดิ ได้ไปพบนางไซคี เขาก็มวั ตะลึงในความงามจนเผลอยงิ ศรมาโดนตัวเอง ซงึ่ สง่ ผลทาำ ให้ควิ ปดิ เกิดหลง รักนางไซคแี ทน ในเวลาต่อมานางไซคจี ึงต้องการจะค้นหาคูค่ รองของตวั เอง ซงึ่ เทพพยากรณ์ได้บอกไวว้ า่ คูค่ รอง ของนางไมใ่ ช่มนุษย์และไมว่ า่ อย่างไรนางกห็ ้ามมองค่คู รองของนางโดยเด็ดขาด ต่อมาพอ่ แม่ของไซคีได้สง่ นางไป ปราสาทบนหบุ เขา นางได้รบั การชว่ ยเหลอื การเทพเจา้ ลมตะวันตกพดั นางไปยังปราสาทของควิ ปดิ ที่นนั่ คิวปิดได้ บอกกับไซคีวา่ ไมว่ ่าเช่นไรกห็ า้ มนางไซคมี องเขาโดยเด็ดขาด ทกุ ครง้ั ทั้งสองจงึ มาพบกันในเวลายามคาำ่ คนื แตต่ ่อ มานางไซคีได้ถูกพ่ีสาวยยุ งให้ลองแอบดใู บหน้าทแี่ ทจ้ ริงของคิวปดิ เพราะสงสยั วา่ คิวปิดนั้นจะมีหนา้ ตาท่ีอัปลักษณ์ นางไซคีหลงกลและซอ่ นตะเกียงไว้ เม่อื คิวปดิ หลบ เธอกจ็ ุดไฟและพบว่าคิวปดิ เป็นเด็กหนุ่มรูปงามมาก ทว่าควิ ปิด ไดต้ ื่นข้นึ พอดี เขาไม่พอใจท่ีไซคผี ดิ คาำ สัญญาและก็จากนางไปตลอดกาล “พระตรีมรู ต”ิ (Trimurti) หรอื ว่าเรียกอีกช่อื วา่ “เทพทตั เตรยะ” เป็นพระเจา้ สูงสุดองค์เดียวของ ศาสนาฮินด ู เทพองค์นเ้ี ป็นการรวมตวั ของสามเหล่าเทพผูท้ รงพลงั ที่สุดในสวนสวรรค์ของอนิ เดีย ซ่งึ จะประกอบ ไปด้วย พระพรหม , พระศิวะ , พระวิษณุ ความหมายของพระตรมี รู ติหมายถึง การสร้างโลก ซง่ึ มาจากพลังของ พระพรหม การรักษาโลก ซึ่งมาจากพลังของพระวิษณ ุ สดุ ทา้ ยคอื การทาำ ลายโลก ซ่ึงเป็นพลังของพระศิวะ เชอ่ื กนั วา่ พระตรีมูรตเิ ป็นเทพแหง่ ความรกั ดว้ ย ซ่ึงใครก็ตามทใี่ ห้การเคารพบูชาจะช่วยใหค้ วามรกั ของคนคนนัน้ สมหวงั “ชิชิ ฟกุ ุจิน” (Shichi Fukujin) หรอื ว่า 7 เทพเจ้าแหง่ ความสุข เปน็ ความเชื่อของชาวญป่ี ุ่นว่า เมอ่ื ใด ก็ตามท่ีใครได้ฝนั ถงึ เรอื มหาสมบัติทมี่ แี กว้ แหวนเงนิ ทองมากมาย คนคนนนั้ จะไดพ้ บความสขุ และความม่ังคั่งตลอด ท้งั ปี ภายในเรือมหาสมบัติจะมีเทพ 7 องค ์ ซ่ึงประกอบไปด้วย เอบซิ ุ เทพแห่งการประมง , โดโกก ุ เทพแหง่ การ เพาะปลกู , บิชามอน เทพแห่งการรบ , เทพเี บน็ ไซเท็น เทพแห่งศิลปะและความงดงาม , โฮเท เทพแหง่ ความ สมบูรณ์และสขุ ภาพ , จูโรยิน เทพแหง่ การมอี ายยุ ืน , ฟกุ โุ รกยุ ู เทพแห่งความสขุ และเสยี งหวั เราะ “อรู ิส” (Urisk) เป็นภตู ชนดิ หน่ึงในตำานานของชาวสกอตแลนด ์ กลา่ ววา่ อรู ิสเป็นภูตแคระท่มี ีหนา้ ตา ทีห่ น้าเกลียด ทัง้ ผวิ พรรณทเ่ี ห่ยี วย่น หนวดเครารุงรงั ผอมซีด หวั โต (บางตาำ นานกบ็ อกว่ามเี ขาบนหัวและครงึ่ ลา่ ง ของแพะ จนถูกเข้าใจผดิ วา่ เป็นปีศาจมาจากนรก) แตท่ ว่ามันน้ันกลับเป็นภูตขอี้ ายที่มนี ิสัยใจคอดีกวา่ ภูตประเภท โนมหลายๆ ตนด้วยซำา้ เพราะมนั นนั้ มกั จะคอยผกู มิตรกับพวกมนษุ ย์เสมอ มนั จะคอยเสกความสขุ ใหก้ บั ผคู้ นใน บ้านทมี่ นั ผา่ นไป ถึงกระน้นั คนส่วนใหญ่ก็มักจะตกใจทุกคร้ังที่เห็นมนั ตวั เปน็ บางคร้งั กร็ ้ายแรงจนถึงกับหวั ใจวาย เลยกม็ ี 173

“คิวปดิ ” “พระตรมี รู ติ” (Cupid) (Trimurti) “ชชิ ิ ฟกุ จุ ิน” “อูริส” (Shichi Fukujin) (Urisk) 174



ประวัติผเู ขียน Snake Russell นามปากกาแฝงของ ทอมมัส โฟเกลิ เป็นเทรนเนอรส์ อนหลาย ท่ ี นกั เดนิ ทาง และเปน็ นักเขยี นวรรณกรรม เขามีผลงานที่ไดต้ พี ิมพ์มาแลว้ หลายเรื่อง อาท ิ เงา อาำ พราง ภารกจิ ปรศิ นา และเรอ่ื งลา่ สดุ 7 สยองในตำานาน ทอมมสั มคี วามสนใจในเรอ่ื งตำานาน เรื่องเล่าตา่ งๆทว่ั ทกุ มุมโลก โดยเฉพาะเรือ่ งราว ของ ผี และสิ่งเหนือธรรมชาติ เขาได้เดินทางไปสาำ รวจสถานท่ีตา่ งๆ ที่มีเรอื่ งเล่า ซ่ึงเขาอยาก พสิ ูจน ์ และไดน้ ำาเรื่องราวเหลา่ นี้นำามาถา่ ยทอดออกมาเป็นวรรณกรรมในฉบบั ของเขานัน่ เอง 176



ประวัตผิ ูวาด DYN Animation Studio เปน็ กล่มุ อสิ ระทีร่ วมตวั ของเหลา่ นักวาด ซงึ่ มี ภารกจิ หลกั คือเปน็ สว่ นหนึง่ ในการผลักดันวงการการต์ ูน และอนเิ มช่นั สัญชาตไิ ทย โดยอย่ใู น อุดมการณ์ที่ว่า มิตร (Friendly) แตกต่าง (Different) และเปน็ ตัวของตัวเอง (Natural) ปจั จุบนั DYN Animation Studio ผลติ ผลงานออกมามากมาย ไมว่ า่ จะเป็นการต์ ูนทง้ั แบบรปู เลม่ และแบบออนไลน ์ (Webtoon) ภาพวาดประกอบตา่ งๆ งานออกแบบในสื่อออนไลน ์ และผลติ งาน 2D Animation นักวาดทรี่ ่วมวาด “กลั ยาณมติ รรมิ นาำ ”้ ภาพประกอบ : Muu::Gam (คนวาด ขยันดอง) ภาพปก : Kid (Li / Liva) DYN Animation Studio 178