สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2501-3000

ซสู อื เยวห่ วั เราะอยา่ งเย็นชา “เธอเองกค็ ดิ วา่ ฉันเห็นความทรงจําพวกนัน้ สําคญั กวา่ ฉนิ โมห่ าน หรอ? ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นชะงักไป ผา่ นไปครหู่ นง่ึ เธอกถ็ อนหายใจออกมา “ถา้ อยา่ งนัน้ เธอโกรธเขา หรอื เปลา่ ละ่ ？” “ตอนนเ้ี ธอก็จําไดแ้ ลว้ แน่นอนวา่ เธอจําไมไ่ ด ้ วา่ ตอนแรกทเ่ี ธอยงั จําไมไ่ ดน้ ัน้ เธอทรมานแคไ่ หน” “ทกุ วนั เธอจะขงั ตวั เองไวใ้ นหอ้ งครวั ทําอาหารอยา่ งเดมิ ซ้าํ ๆ 10 ครงั้ 20 ครงั้ ” “เธอเคยแอบรอ้ งไหอ้ ยใู่ นหอ้ งครัว เพราะเธอรสู ้ กึ วา่ เธอหา่ งจาก ซสู อื เยวใ่ นอดตี อยไู่ กลมาก……” เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี นหนักแน่น “ตอนทเี่ ธอแอบรอ้ งไหน้ ัน้ ……” “ฉนิ โมห่ านเห็นทงั้ หมด” “ตอนนัน้ เขาบอกฉันวา่ ไมว่ า่ ดว้ ยวธิ ไี หน เขาจะทําใหค้ วามทรงจํา ของเธอกลบั มา ไมว่ า่ จะตอ้ งแลกดว้ ยอะไรก็ตาม ”

“เธอ……จะไมใ่ หอ้ ภยั เขาจรงิ ๆ หรอ? ” ตอนที่ 273 เคารพฉนั หนอ่ ย มอื ของซสู อื เยวท่ ถี่ อื โทรศพั ทอ์ ยนู่ ัน้ ก็ชะงัก เธอกดั รมิ ฝี ปากตวั เองเงยี บๆ เหมอื นกบั หวั ใจของตวั เองถกู กระแทก อยา่ งแรง มันทงั้ เจ็บและชอ็ ก เธอกดั รมิ ฝี ปากตวั เอง เธอในตอนน้ี ไดร้ อื้ ฟ้ืนความทรงจําทงั้ หมดกลับมาแลว้ เพราะฉะนัน้ ความเจ็บปวดในตอนทย่ี งั ทําอะไรไมไ่ ดน้ ัน้ เธอแทบจะ ไมร่ สู ้ กึ ถงึ มนั แลว้ และเกอื บจะลมื ไปแลว้ ดว้ ยซาํ้ วา่ ตวั เองในตอนนัน้ เป็ นทกุ ขข์ นาดนัน้ เลยหรอ เสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ยังคงดําเนนิ ตอ่ ไป “สอื เยว่ ฉันรสู ้ กึ วา่ สง่ิ ทฉ่ี นิ โมห่ านทํา มนั ก็ไมค่ อ่ ยถกู ตอ้ งเทา่ ไหร่ จรงิ ๆ น่ันแหละ” “แตว่ า่ มนั มาจากมมุ มองของเขาทรี่ ักเธอ คดิ เพอ่ื เธอ ”

“แน่นอน ฉันไมไ่ ดบ้ งั คบั ใหเ้ ธอตอ้ งยกโทษใหเ้ ขา เพราะถงึ ยงั ไง เขากท็ ําผดิ ” “ ฉันก็แคบ่ อกความจรงิ กบั เธอ หวงั วา่ เธอจะไมม่ องเพยี งดา้ นเดยี ว แลว้ สงสยั เกย่ี วกบั ความรักทฉ่ี นิ โมห่ านมตี อ่ เธอ……” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากของตนแน่น อยากจะพดู อะไรตอ่ แตส่ ดุ ทา้ ยก็ พดู ไมอ่ อก เธอถอนหายใจออกมา “ ขอบคณุ นะ เชยี นเชยี น” พอพดู จบ ซสู อื เยวก่ ็ตดั สาย เธอตอ้ งการความสงบ เธอตอ้ งการความสงบจรงิ ๆ คําขอโทษของฉนิ โมห่ าน การชกั จงู ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น …… หรอื วา่ เธอตอ้ งยกโทษใหฉ้ นิ โมห่ านจรงิ ๆ ? ในเมอ่ื เขาหวงั ดี ทําเพอื่ ทจ่ี ะใหเ้ ธอไดร้ อื้ ฟ้ืนความทรงจํากลบั มา แตว่ า่ ความเสยี ใจทต่ี อ้ งอกหกั ของเธอนัน้ มนั จะชา่ งมนั ไดง้ า่ ยๆ แบบนห้ี รอ?

วนั ทเี่ ธอนกึ วา่ ฉนิ โมห่ านไมต่ อ้ งการเธอแลว้ จรงิ ๆ เธอตอ้ งทกุ ขท์ น มากแคไ่ หนไมม่ ใี ครรหู ้ รอก และในตอนนี้ เพราะความพยายามของฉนิ โมห่ าน เพราะวา่ เขา ทมุ่ เทเพอื่ เธอ เธอก็เลยตอ้ งปลอ่ ยวางความรสู ้ กึ เสยี ใจของตวั เองลง แลว้ ก็เลอื กทจ่ี ะใหอ้ ภยั เขาหรอื เปลา่ ? เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กล็ กุ ขนึ้ ไปเปิดประตู ดา้ นนอกประตนู ัน้ ฉนิ โมห่ านกบั ลกู ๆ ทงั้ 3 คนกําลังยนื อยตู่ รง ทางเดนิ เพราะเหน็ วา่ เธอเปิดประตอู อกมา ชายหนุ่มก็รบี หนั หนา้ มาแลว้ กม็ อง เธออยา่ งจรงิ จัง “สอื เยว่ เธอจะไปไหน? ” ซสู อื เยวม่ องเขาดว้ ยสายตาทยี่ ็นชา เธอไมไ่ ดพ้ ดู อะไรแลว้ ก็เดนิ ลง ไปชนั้ ลา่ ง ชายหนุ่มเดนิ ตามไปอยา่ งหนา้ ไมอ่ าย เธอเขา้ ไปชงกาแฟในหอ้ งครัว เขากต็ ามเธอเขา้ ไปในหอ้ งครวั เหมอื นกนั เธอไปเปิดทวี ใี นหอ้ งนั่งเลน่ ดขู า่ วไปดว้ ยดม่ื กาแฟไปดว้ ย เขาก็ตาม เธอไปน่ังลงบนโซฟา ดม่ื น้ําเปลา่ ไปดว้ ยเราก็ดขู า่ วไปดว้ ย

พอมเี ขาอยดู่ ว้ ย ซสู อื เยวท่ ปี่ กตดิ ขู า่ วไมค่ อ่ ยรเู ้ รอื่ งแลว้ นัน้ กย็ งิ่ ดไู ม่ รเู ้ รอ่ื งเขา้ ไปใหญ่ ตอ่ ใหฉ้ นิ โมห่ านเอาแตน่ ่ังอยขู่ า้ งๆเธอ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรหรอื ไมไ่ ดท้ ํา อะไรก็ตาม แตว่ า่ เธอกร็ สู ้ กึ อดึ อดั หญงิ สาวขมวดควิ้ สดุ ทา้ ยก็ยนื ขน้ึ แลว้ กเ็ ดนิ ออกไปทสี่ วนดอกไม ้ ขา้ งนอก ฉนิ โมห่ านก็ยงั คงตามเธอไป เธอเดนิ ไปทท่ี ะเลสาบเทยี ม เขากเ็ ดนิ ไปเหมอื นกนั เธอเดนิ ไปทศ่ี าลา เขาก็ตามไป ในทส่ี ดุ ซสู อื เยวก่ ท็ นไมไ่ หว หญงิ สาวหนั ไปดว้ ยความรําคาญ แลว้ ก็มองหนา้ ฉนิ โมห่ านอยา่ งไมม่ ี ทางเลยี่ ง “ ไมต่ อ้ งตามฉันแลว้ ไดไ้ หม? ” ชายหนุ่มมองเธอพรอ้ มกบั ยมิ้ และพดู อยา่ งนัน้ ไมอ่ าย “เธอสนใจฉันแลว้ หรอ？” ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา

เธอละ่ ไมอ่ ยากจะสนใจเขาจรงิ ๆ ！ แตว่ า่ กลยทุ ธใ์ นการเดนิ ตามของเขานัน้ ทําใหเ้ ธอรําคาญมากจรงิ ๆ ！ “ฉนิ โมห่ าน” เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เราก็มองเขาอยา่ งจรงิ จงั “ ไหนใหฉ้ ันอยู่ เงยี บๆ หน่อยไดไ้ หม？” ฉนิ โมห่ านเมม้ ปาก เขาลดเสยี งลง แลว้ พดู อยา่ งถอ่ มตวั “ฉันก็ไมไ่ ดส้ ง่ เสยี งอะไรเลยนะ” ซสู อื เยว：่ “……” เขาไมไ่ ดส้ ง่ เสยี งอะไรจรงิ ๆ แตว่ า่ แคเ่ ขายนื อยขู่ า้ งๆ เธอ ก็ทําใหเ้ ธอรสู ้ กึ ไมส่ บายแลว้ มันไมไ่ ดจ้ ําเป็ นตอ้ งสง่ เสยี งอะไรเลย！ เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ และหนั หนา้ ไปมองหนา้ ฉนิ โมห่ าน “คณุ ฉนิ ฉันตอ้ งเตอื นอะไรนายหน่อยนะ นายกบั ฉันเราหยา่ กนั แลว้ นะ ”

“ถงึ แมว้ า่ งานแตง่ งานของนายกบั หยางชงิ โยวจะถกู ยกเลกิ แลว้ แต่ วา่ ความสมั พันธร์ ะหวา่ งนายกบั ฉัน กย็ ังคงเหมอื นเมอื่ กอ่ น คอื อดตี สามภี รรยา” “เพราะฉะนัน้ นายหวั อยา่ เอาแตต่ ามอดตี ภรรยาของนาย ไมอ่ ยา่ งนัน้ จะแจง้ ตํารวจนะ！” พอพดู จบ เธอก็ถลงึ ตาใสเ่ ขาอยา่ งดรุ า้ ย แลว้ กห็ นั หลังเดนิ ออกไป ฉนิ โมห่ านยนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดแู ผน่ หลังของเธอ แลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะ คลย่ี มิ้ ออกมา “สอื เยว”่ เสยี งของชายหนุ่มทงั้ ทมุ ้ ตํา่ และออ่ นโยน “ฉันบอกตอนไหนวา่ ฉัน หยา่ กบั เธอ? ” ฝี เทา้ ของซสู อื เยวห่ ยดุ ชะงัก เธอหนั กลบั มาแลว้ มองเขาดว้ ยแววตาทส่ี งสยั “นายกบั หยางชงิ โยว หมนั้ กนั แลว้ แลว้ จะไมไ่ ดห้ ยา่ กบั ฉันไดย้ ังไง? ” เกยี่ วกบั เรอ่ื งหยา่ นัน้ ทจี่ รงิ แลว้ เธอก็ยังไมเ่ คยเผชญิ หนา้ กบั เรอ่ื งนี้ จรงิ ๆ เลย

แตเ่ ธอแคร่ สู ้ กึ วา่ …… ตอนแรกทฉ่ี นิ โมห่ านแตง่ งานกบั เธอนัน้ ไมไ่ ดต้ อ้ งออกงาน และก็ ไมไ่ ดต้ อ้ งมรี ปู เพราะฉะนัน้ เรอ่ื งหยา่ ของพวกเขา สําหรบั ฉนิ โมห่ านแลว้ นัน้ มนั ก็ เป็ นแคเ่ รอ่ื งทที่ ําไดเ้ พยี งแคเ่ อย่ ปากเทา่ นัน้ ตอนแตง่ งานกนั เจา้ บา่ วกบั เจา้ สาวยงั แตง่ งานกนั ไดโ้ ดยทไี่ มไ่ ด ้ แมแ้ ตถ่ า่ ยรปู ดว้ ยกนั ดว้ ยซาํ้ ถา้ อยา่ งนัน้ ตอนหยา่ ก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งดําเนนิ การโดยทงั้ สองฝ่ าย ไมใ่ ชห่ รอ? แตว่ า่ ตอนน้ี คําพดู ของฉนิ โมห่ าน มันกลบั ทําใหเ้ ธอเรม่ิ รสู ้ กึ ไมแ่ น่ใจ “ นาย……ไมห่ ยา่ กบั ฉัน แลว้ จะไปหมนั้ กบั หยางชงิ โยวไดย้ งั ไง？” ชายหนุ่มคลย่ี ม้ิ “กแ็ คห่ มนั้ ปากเปลา่ เทา่ นัน้ เอง” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ ดว้ ยความตกใจ “แลว้ เธอยอมหรอ? ” ฉนิ โมห่ านยักไหล่“เธอกต็ อ้ งไมย่ อมอยแู่ ลว้ แตว่ า่ กเ็ ลยี่ งจนได”้ “ฉันบอกวา่ รอใหฉ้ ันกบั เธอแตง่ งานกนั เมอ่ื ไหร่ ฉันกจ็ ะใหเ้ ธอได ้ เห็นใบหยา่ ของเรา”

ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไปอยนู่ าน พดู อะไรไมอ่ อก “แตว่ า่ ……นายไมก่ ลวั ……” “ตงั้ แตแ่ รก ฉันก็ไมเ่ คยคดิ จะแตง่ งานกบั หยางชงิ โยวอยแู่ ลว้ ” ชายหนุ่มมองหนา้ เธอ ในสายตาทล่ี กึ ซง้ึ “สอื เยว่ เธอเองกน็ ่าจะรู ้ วา่ ทฉี่ ันหมนั้ กบั เขาเพราะอะไร” “แตไ่ หนแตไ่ รในใจของฉันมแี ค่……” “ไมต่ อ้ งพดู แลว้ ” ซสู อื เยวห่ ายใจเขา้ ลกึ ๆ เรากต็ ดั บทเขา “ฉนิ โมห่ าน นายไมต่ อ้ งตามฉันแลว้ ” “ใหฉ้ ันอยเู่ งยี บๆ หน่อยไดไ้ หม？” “อยา่ บงั คบั ใหฉ้ ันตอ้ งตดั สนิ ใจ” “ตอนแรกทน่ี ายตดั สนิ ใจ นายกไ็ มเ่ คยถามความคดิ เห็นของฉัน ” “ตอนนกี้ ็ชว่ ยเขาเคารพความตอ้ งการของฉันดว้ ย โอเคไหม ? ” คําพดู ถัดมาของชายหนุ่ม ตอ้ งกลนื กลับลงคอไปเพราะเธอ

ระหวา่ งพวกเขาทงั้ สองคนนัน้ เงยี บเชยี บเหมอื นตาย ผา่ นไปนาน ฉนิ โมห่ านก็ถอนหายใจออกมา พรอ้ มกบั หวั เราะอยา่ ง ขม่ ขนื “ ฉันไมเ่ คยคดิ เลยวา่ ……ผลลัพธม์ ันจะเป็ นแบบนี้” “เธอพดู ถกู ฉันควร……เคารพการตดั สนิ ใจของเธอ” แลว้ ชายหนุ่มก็มองเธอดว้ ยสายตาทล่ี กึ ซงึ้ อกี ครงั้ “LYกรปุ๊ ลม้ ลง แลว้ ฉนิ หลงิ ยก่ี ห็ ายไปไหนไมร่ ู”้ “เพอื่ ทจ่ี ะป้องกนั ไมใ่ หเ้ ขาทํารา้ ยเธอ ฉันจะสง่ คนมาดแู ลเธอ ” “หลายวนั น้ี……ฉันจะไมม่ าอกี แลว้ ” พอพดู จบ ฉนิ โมห่ านกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กเ็ ดนิ ออกไป ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ เี่ ดมิ เมอ่ื เหน็ แผน่ หลงั ทอี่ า้ งวา้ งของเขา เธอก็รสู ้ กึ เจ็บปวดหวั ใจ “พอ่ กน็ กึ วา่ ลกู สาวของเจย่ี นหมงิ จง จะมัน่ ใจเหมอื นเมอื่ กอ่ น ถา้ ไม่ ชอบใหเ้ ขาตาม กจ็ ะใชก้ ําปัน้ เพอื่ ไลเ่ ขาออกไป” หลังจากฉนิ โมห่ านเดนิ ออกไปพกั หนง่ึ ดา้ นหลงั ของซสู อื เยว่ กม็ ี เสยี งชายวยั กลางคนคนหนง่ึ ดงั ขนึ้ ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ แลว้ ก็หนั หนา้ ไปมองทนั ที

บนหนิ ทตี่ งั้ อยดู่ า้ นหลงั ของศาลานัน้ เจยี่ นหมงิ จงนั่งอยบู่ นนัน้ ออรา่ ของเขาเตม็ ไปดว้ ยความสงู ศกั ดแ์ิ ละเย็นชา ทําใหค้ นอดไมไ่ ดท้ จ่ี ะ เหลอื บมอง เพราะเหน็ วา่ เธอหนั มามองเขา ชายหนุ่มกค็ อ่ ยๆ คลย่ี มิ้ ออกมา “ทําไม ศลิ ปะการตอ่ สู ้ มนั ใชไ้ มไ่ ดก้ ลบั ฉนิ โมห่ านสนิ ะ? ” ตอนท่ี 274 เธอหายไปแลว้ ซสู อื เยวม่ องหนา้ เขา อดไมไ่ ดท้ จี่ ะยม้ิ ออกมา “คณุ เจยี่ น” เจย่ี นหมงิ จงคลย่ี ม้ิ “ตอนนเี้ รยี กฉันวา่ คณุ เจยี่ นแลว้ หรอ？” “ไมอ่ ยา่ งนัน้ จะใหเ้ รยี กคณุ วา่ อะไรหรอคะ? พอ่ เหรอ? ” หญงิ สาวสดุ หายใจเขา้ ลกึ ๆ เรากน็ ั่งลงบนมา้ นั่งหนิ มองดใู บหนา้ ของเจยี่ นหมงิ จง ดว้ ยสายตาทเ่ี ย็นชา “พอ่ ทวี่ างแผนกบั คนอน่ื คดิ รา้ ยกบั ลกู สาวแทๆ้ ของตวั เองอะ่ หรอ? ” “ขอโทษดว้ ยนะ ฉันเรยี กไมไ่ ดห้ รอก”

“ฉันยอมทจี่ ะเชอื่ วา่ พอ่ แทๆ้ ของฉัน คอื เจย่ี นเฉงิ ทเ่ี ป็ นขเี้ มาทอี่ าศยั อยใู่ นสลัมมากกวา่ ” พอพดู ถงึ เจย่ี นเฉงิ ซสู อื เยวก่ ค็ อ่ ยๆ ขมวดควิ้ เขา้ หากนั เหมอื นกบั วา่ เธอไมไ่ ดเ้ จอเจยี่ นเฉงิ มานานแลว้ ตงั้ แตห่ ลังจากทเี่ จยี่ นหมงิ จงปรากฏตวั คนทช่ี อ่ื เจย่ี นเฉงิ กเ็ หมอื น ไดร้ ะเหยหายไปจากโลกมนุษย์ พอคดิ ไดแ้ บบน้ี เธอก็ถอนหายใจออกมา ถงึ แมว้ า่ หลงั จากทเี่ ธอกลบั เจยี่ นเฉงิ รตู ้ วั ตนทแ่ี ทจ้ รงิ ความสมั พนั ธ์ ระหวา่ งเธอกบั เจยี่ นเฉงิ กไ็ มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร่ แตว่ า่ เจยี่ นเฉงิ กย็ ังปฏบิ ตั กิ บั เธอเหมอื นลกู สาวทแี่ ทจ้ รงิ เขาทงั้ ออ่ นโยน หว่ งใย ไมน่ อ้ ยไปกวา่ พอ่ คนอน่ื ๆ เลย ทเ่ี ขาหายตวั ไปนัน้ …… ซสู อื เยวค่ าดวา่ เจย่ี นเฉงิ กลวั วา่ การมตี วั ตนอยขู่ องเขา จะกระทบตอ่ ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั เจย่ี นหมงิ จง เขาก็เลยเลอื กทจี่ ะไมเ่ ปิดเผย ตวั ตน พอ่ บญุ ธรรมเจยี่ นเฉงิ คนนเี้ ขาก็ยงั เป็ นแบบนัน้ จรงิ ๆ

แลว้ พอ่ แทๆ้ อยา่ งเจย่ี นหมงิ จงละ่ ? ตอนทเี่ ขารวู ้ า่ เธอคอื ลกู สาวทแี่ ทจ้ รงิ ของเขา สงิ่ แรกทเ่ี ขาทํา ไมใ่ ช่ การทําความรจู ้ ักกบั เธอในฐานะลกู สาว แตว่ า่ เขากลบั รว่ มมอื กบั ฉนิ โมห่ าน หลอกเธอ แมแ้ ต่ เขายอมแมก้ ระทง่ั ยอมรับวา่ ยยั ของปลอมอยา่ งหยางชงิ โยว คอื ลกู สาวแทๆ้ ของเขา เมอื่ ตอ้ งเผชญิ หนา้ กบั เจยี่ นหมงิ จง แบบนี้ ซสู อื เยวไ่ มย่ อมรับเขา เป็ นพอ่ และกไ็ มย่ อมรบั ตวั ตนของเขาดว้ ย เหมอื นกบั วา่ การยอมรับตวั ตนกบั เขานัน้ สําหรบั เธอแลว้ มันเป็ น เรอื่ งทเ่ี จ็บปวดและน่าอปั ยศ เจย่ี นหมงิ จงขมวดคว้ิ เขาเห็นการตอ่ ตา้ นในแววตาของซสู อื เยว่ ชดั เจน ชายหนุ่มอดไมไ่ ดท้ จี่ ะหวั เราะออกมา “เธอเกลยี ดฉันเพราะวา่ เรอื่ งนี้ หรอ? ” “แน่นอน” ซสู อื เยวย่ มิ้ ชา่ งกลางพรอ้ มกบั มองหนา้ เขา “เพราะฉะนัน้ คณุ เจยี่ นก็ ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งเสยี เวลามาพดู อะไรกบั ฉันใหม้ ากมายหรอกคะ่ ”

“ฉันรวู ้ า่ คณุ ก็เหมอื นกบั คนอนื่ ๆ อยากจะมาเกลยี้ กลอ่ มใหฉ้ ันดกี บั ฉนิ โมห่ าน เกลย้ี กลอ่ มใหฉ้ ันอภยั ใหเ้ ขา” “แปลวา่ คณุ มองตําแหน่งตวั เองผดิ ไป” “ฉันยอมทจี่ ะฟังคําเกลยี้ กลอ่ มจากเจยี่ นเฉงิ แตไ่ มม่ วี นั ฟังคณุ เดด็ ขาด” “ใครบอกวา่ ฉันจะมาเกลยี้ กลอ่ มเธอ？” เจยี่ นหมงิ จงเงยหนา้ ขน้ึ มองทอ้ งฟ้า อดไมไ่ ดท้ จี่ ะยม้ิ “หรอื วา่ เธอไมอ่ ยากรู ้ วา่ ทําไมฉันถงึ หายไปตงั้ หลายปีหรอ ? ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ พรอ้ มกบั มองหนา้ เขา ความจรงิ แลว้ ……เธอกไ็ มค่ อ่ ยสนใจวา่ สรปุ แลว้ เขาไปไหน หรอื วา่ ทําอะไร แต่ เธอก็แคอ่ ยากรวู ้ า่ เขาจะพดู อะไรเพอื่ เกลยี้ กลอ่ มเธออกี หญงิ สาวเงยหนา้ ขน้ึ มา จอ้ งหนา้ ของเขม็งแตว่ า่ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เจย่ี นหมงิ จงหลับตาลง สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “การรักษาความจํา เสอ่ื มดว้ ยความโศกเศรา้ สดุ ชวี ติ ……ทจ่ี รงิ มันกค็ อื สง่ิ ทฉี่ ันผา่ นมา”

“ฉันกเ็ หมอื นกบั เธอ ถกู คนวางยาลบความทรงจํา จําผหู ้ ญงิ ทฉี่ ันรกั มากทสี่ ดุ ในชวี ติ ไมไ่ ด”้ “จนกระทงั่ ฉันไดย้ นิ ขา่ ววา่ เธอกลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ รา ไมม่ วี นั ฟ้ืน ขน้ึ มาไดอ้ กี ……” “ฉันถงึ ไดจ้ ําความทรงจําทมี่ เี ธออยไู่ ด ้ จากความเจ็บปวดทลี่ กึ ลงไป ในกระดกู ดํา” “หลังจากนัน้ ฉนิ โมห่ านก็หาฉันเจอ บอกวา่ อยากจะชว่ ยเธอ ชว่ ยฉัน ชว่ ยใหค้ รอบครัวของพวกเราไดก้ ลับมารวมตวั กนั อกี ครงั้ ……” ชายหนุ่มหนั หนา้ มา “ทฉี่ นิ โมห่ านตดั สนิ ใจทําลงไปแบบนี้ ทจี่ รงิ มนั ก็เป็ นความผดิ ของฉัน” “ดงั นัน้ ……” เขามองหนา้ ซสู อื เยวน่ ง่ิ “ฉันจะสนับสนุนการตดั สนิ ใจของเธอ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ เจยี่ นรหู ้ รอวา่ ฉันจะทําอะไร ? ” เจยี่ นหมงิ จงยกั ไหลพ่ รอ้ มกบั ยมิ้ “บางที ฉันก็คงรู”้ ………… ซสู อื เยวห่ ายตวั ไป

ไมว่ า่ ฉนิ โมห่ านจะตามหายังไง ก็หาเธอไมเ่ จอ ตวั ถังเมอื งสตฟั ฟ์ เขากไ็ มส่ ามารถสบื หาบนั ทกึ การเดนิ ทางของ ซสู อื เยวไ่ ดเ้ ลย กอ่ นทเี่ ธอจะไปนัน้ ไดท้ งิ้ จดหมายฉบบั หนง่ึ ไวใ้ หฉ้ นิ โมห่ าน เธอบอกวา่ เธอตอ้ งการเวลาเงยี บๆ และเธอจะกลับมาอกี ครงั้ หาก อารมณ์ดขี นึ้ มาแลว้ แลว้ ทเ่ี ธอไมไ่ ดพ้ าลกู ทงั้ สามคนไปดว้ ย ก็เพราะเธอรวู ้ า่ ซงิ หยนุ ซงิ เฉนิ และซงิ กวง ตา่ งกค็ าดหวงั ใหเ้ ขาคนื ดกี บั เธอ แลว้ กจ็ ะแอบ เปิดเผยทอ่ี ยขู่ องเธอ ทา้ ยจดหมายนัน้ เธอไดว้ าดใบหนา้ รอยยมิ้ หนา้ ใหญๆ่ “ไมต่ อ้ งพยายามตามหาฉัน ตราบใดทน่ี ายรสู ้ กึ ผดิ กบั สง่ิ ทไ่ี ดท้ ําลง ไปจรงิ ๆ ดแู ลลกู ๆ อยา่ งดี ฉันจะกลบั มาหานายอยา่ งแน่นอน” ฉนิ โมห่ านขงั ตวั เองไวใ้ นหอ้ งทํางาน 1 อาทติ ยเ์ ต็ม ไป๋ ล่ัวพลกิ แผน่ ดนิ เมอื งสตฟั ฟ์ หา แตก่ ไ็ มเ่ จอขา่ วคราวทเ่ี กยี่ วกบั เธอเลย แลว้ ก็ไดข้ า่ ววา่ ฉนิ หลงิ ยห่ี นกี ลับเมอื งหรงไป

ในขณะเดยี วกนั เขาก็โจมตฉี นิ โมห่ าน แลว้ กพ็ าเยเ่ ชยี นจวิ่ หนไี ป “คณุ ผชู ้ ายครับ” ไป๋ ลั่วยนื อยใู่ นหอ้ งทํางาน แลว้ กม็ องผชู ้ ายทอี่ ยตู่ อ่ หนา้ ตวั เอง หนวดเครารงุ รังเพราะไมไ่ ดอ้ อกไปไหนมานาน “คณุ นายบอกแลว้ วา่ คณุ แคต่ อ้ งเสยี ใจกบั สง่ิ ทไี่ ดท้ ําลงไป แลว้ ก็ ดแู ลลกู ทงั้ สองคนใหด้ ี แลว้ เธอจะกลบั มา” “คณุ ……” “เลกิ ทําตวั เสอ่ื มโทรมแบบนตี้ อ่ ไปไดไ้ หมครบั ? ” ฉนิ โมห่ านหลบั ตาลง รอยยม้ิ ทม่ี มุ ปากของเขาขมขน่ื ขน้ึ เรอ่ื ยๆ “ไมม่ อี ารมณ์” ไป๋ ลว่ั ถอนหายใจออกมา “ คณุ ผชู ้ ายครบั ” “ชว่ งน้ี ผมเองกค็ ดิ ……คณุ วา่ การตดั สนิ ใจในอดตี ของคณุ มันผดิ หรอื เปลา่ ? ” ถงึ แมว้ า่ คณุ นายทคี่ วามจําเสอ่ื มจะแอบรอ้ งไห ้ แอบทกุ ขใ์ จอยคู่ น เดยี ว

แตว่ า่ กบั คณุ ผชู ้ ายนัน้ เธอกร็ สู ้ กึ ดเี หมอื นเมอ่ื ตอนทยี่ งั ไมส่ ญู เสยี ความทรงจําไป ถา้ เกดิ วา่ คณุ ผชู ้ ายไมไ่ ดไ้ ปใหเ้ ธอรอ้ื ฟื้นความทรงจํา ความเจ็บปวด นัน้ กจ็ ะมแี คค่ ณุ นายทรี่ สู ้ กึ อยคู่ นเดยี ว แตว่ า่ สถานการณใ์ นตอนน้ี คณุ นายไมไ่ ดท้ กุ ขใ์ จแลว้ แถมยงั หนไี ป คนเดยี วอกี แตว่ า่ คณุ ผชู ้ ายกลบั ซมึ เศรา้ แบบนี้ “ฉันไมเ่ สยี ใจ” ฉนิ โมห่ านสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กก็ ม้ หนา้ ลงอา่ นเอกสารทอ่ี ยู่ บนโตะ๊ มันคอื ขา่ วทเี่ กย่ี วกบั เมอื งหรง หลายวนั มาน้ี มหี ญงิ ลกึ ลบั คนหนงึ่ ไปทเี่ มอื งหรง เปิดยมิ ศลิ ปะการ ตอ่ สู ้ รบั แตน่ ักเรยี นผหู ้ ญงิ แลว้ กส็ อนศลิ ปะการป้องกนั ตวั ใหก้ บั เด็กผหู ้ ญงิ พวกนัน้ คา่ เรยี นกถ็ กู มาก1บทเรยี นแค1่ หยวนเทา่ นัน้

เพราะเหน็ วา่ ฉนิ โมห่ านกําลงั อา่ นขา่ วนอ้ี ยู่ ไป๋ ลั่วก็ขมวดควิ้ เขา้ หากนั “ใครเอาขา่ วแบบนม้ี าวางบนโตะ๊ คณุ หรอครบั ? ” เขาเหลอื บมองขา่ ว แลว้ กเ็ ยาะเยย้ พฤตกิ รรมของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยใู่ นขา่ ว “คา่ เรยี น1หยวนตอ่ 1บท ปีนงึ กค็ งยังเชา่ บา้ นไมไ่ ดเ้ ลยมัง้ ? ” “ลกู สาวคนรวยทไ่ี หนกนั ทเ่ี อาพวกเดก็ ๆ ธรรมดามาลอ้ เลน่ ” ฉนิ โมห่ านคลยี่ มิ้ “บางที อาจจะเป็ นลกู สาวคนรวยจรงิ ๆ กไ็ ด”้ พอพดู จบ เขาก็เปิดคอม แลว้ ก็หาขอ้ มลู เกย่ี วกบั “สถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง ” ในวดิ โี อนัน้ ผหู ้ ญงิ ทมี่ ปี านทนี่ ่าเกลยี ดบนใบหนา้ ของเธอกําลังยนื อยา่ งกลา้ หาญตอ่ หนา้ กลมุ่ สาวๆ และบอกพวกเขาถงึ ความจําเป็ นใน การป้องกนั ตวั เสยี งของเธอไมค่ อ่ ยไพเราะ และใบหนา้ ของเธอกด็ นู ่าเกลยี ด แตว่ า่ มนั กลบั ทําใหฉ้ นิ โมห่ านมรี อยยม้ิ ขน้ึ มาอกี ครัง้ เขาดวู ดิ โี อนัน้ ทงั้ หมด5 รอบ สดุ ทา้ ย เขากป็ ิดคอม แลว้ ก็เงยหนา้ มองหนา้ ไป๋ ล่ัว

“เก็บของ ไปเมอื งหรงกนั ” เมอื งหรงเบกิ ตาโพลง “คณุ ผชู ้ าย นค่ี ณุ ……จะกลบั เมอื งหรงแลว้ หรอ? ” ”ไมต่ ามหาคณุ นายแลว้ หรอครับ？” ชว่ งเวลาทผี่ า่ นมา คนของพวกเขาไดด้ บู นั ทกึ การเดนิ ทางทงั้ หมด แลว้ แตไ่ มม่ ขี อ้ มลู ของการทซี่ สู อื เยวอ่ อกจากเมอื งสตฟั ฟ์ เลย ตอนนเ้ี ธอตอ้ งยังอยทู่ เ่ี มอื งสตฟั ฟ์ อยา่ งแน่นอน อยดู่ ๆี ก็จะกลบั ไปแบบนี้……ไมต่ ามหาแลว้ หรอ? “ไมห่ าแลว้ ” ฉนิ โมห่ านยมิ้ “กลบั เมอื งหรง” “ฉันรสู ้ กึ วา่ สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ’มนั มคี ณุ คา่ ด”ี “อยากจะไปลงทนุ สกั หน่อย” ตอนที่ 275 ถกู หวยอกี ครง้ั หนงึ่

ณ เมอื งหรง สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ฉนิ โมห่ านนั่งอยบู่ นเกา้ อใี้ นหอ้ งโถง มองรปู ภาพของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยบู่ น ผนังเงยี บๆ บนรปู ภาพหนัง ครง่ึ หนงึ่ ของใบหนา้ ผหู ้ ญงิ คอื ปานสแี ดงขนาดใหญ่ สว่ นอกี ครง่ึ หนงึ่ เป็ นรอยแผลเป็ น มจี ดุ ดา่ งดําและรอยแดงบนผวิ เต็มไปหมด แตว่ า่ ถา้ มองอยา่ งละเอยี ดแลว้ เคา้ โครงของใบหนา้ คอ่ นขา้ งสวย คอ่ นขา้ งจะคลา้ ยคลงึ กบั ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ บนรปู นัน้ ยังเขยี นขอ้ มลู ของเจา้ ของสถานฝึก “สวห่ี รง” เธอเกดิ ทเี่ มอื งสตฟั ฟ์ เป็ นลกู สาวของคนขเ้ี มาในสลัม ฐานะคอ่ นขา้ ง ยากจน จนมาถงึ เมอื่ ครงึ่ ปีกอ่ น เธอถกู หวย หลงั จากทเี่ ธอทอ่ งเทย่ี วโลกมาครงึ่ ปี เธอกต็ อ้ งการมสี ว่ นชว่ ยเหลอื สงั คม ก็เลยมาทเี่ มอื งหรง แลว้ กเ็ ปิดยมิ ทสี่ อนศลิ ปะการป้องกนั ตวั ใหก้ บั ผหู ้ ญงิ

สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ฉนิ โมห่ านอา่ นขอ้ มลู ทงั้ หมด แลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ จี่ ะคลย่ี ม้ิ ออกมา เมอ่ื ครง่ึ ปีกอ่ น ถกู หวยงัน้ หรอ? เหตผุ ลทแ่ี ปลกประหลาดแบบน้ี มแี คเ่ ธอน่ันแหละทคี่ ดิ ออก “ทา่ นชายฉนิ ” พนักงานของโรงยมิ เดนิ ออกมาจากหอ้ งดว้ ยทา่ ทนี อบนอ้ ม พรอ้ มกบั มองผชู ้ ายตรงหนา้ ดว้ ยใบหนา้ ทร่ี สู ้ กึ ผดิ เล็กนอ้ ย “เจา้ ของสวขี่ อง พวกเรา เธอบอกวา่ ไมไ่ ดต้ อ้ งการการลงทนุ เพม่ิ เตมิ ” “เธอมเี งนิ ” พดู จบ พนักงานคนนัน้ ก็ยม้ิ ดว้ ยความขอโทษ “เธอบอกวา่ เธอไม่ ตอ้ งการเจอนักธรุ กจิ หนา้ เงนิ แบบคณุ ใหค้ ณุ กลบั ไปซะ ” ฉนิ โมห่ านคลยี่ ม้ิ จางๆ “งัน้ หรอครับ? ” เขาเอนหลัง แลว้ ก็กวาดสายตามองพนักงานทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ดว้ ย สายตาทเี่ ฉยเมย “เห็นแกท่ เี่ จา้ นายของคณุ เป็ นคนตา่ งถน่ิ ผมให ้ โอกาสเธอไดเ้ ปลยี่ นความคดิ ใหเ้ ธอออกมาเจอผมหน่อย ” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ ในเมอื งหรงน้ี ผมเป็ นใครคณุ ก็น่าจะรดู ้ อี ยแู่ ลว้ ”

ใบหนา้ ของพนักงานคนนัน้ ซดี ลงทนั ที เธอเมม้ ปาก แลว้ กย็ ม้ิ อยา่ งกระอกั กระอว่ น “ทา่ นชายฉนิ หวั หนา้ ของพวกเรากแ็ คอ่ ยากจะอยทู่ เี่ มอื งหรง แลว้ ก็ทําเรอ่ื งเล็กนอ้ ยเพอ่ื เดก็ ผหู ้ ญงิ ในเมอื งหรง เพยี งเทา่ นัน้ เองคะ่ ” “เธอเกบ็ เงนิ ตอ่ 1บทเรยี นแค1่ หยวนเทา่ นัน้ สาวๆ เรยี นทนี่ จ่ี นจบ คอรส์ กย็ ังใชเ้ งนิ ไมถ่ งึ 100 หยวนเลย มันถกู มากๆ แลว้ คะ่ ” “หวั หนา้ ของฉันกแ็ คท่ ําเพอ่ื สาธารณประโยชน์ อาการทค่ี ณุ มาขม่ ขู่ คนทท่ี ําเพอื่ คนอน่ื แบบน้ี…… มันน่าจะไมค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหรน่ ะคะ? ” ฉนิ โมห่ านยม้ิ ยากเย็นชา “แลว้ ถา้ ผมขใู่ หเ้ ธอออกมาเจอผมจรงิ ๆละ่ ? ” ชายหนุ่มเปลยี่ นเป็ นนั่งดว้ ยทา่ ทางสบายๆ และพงิ เกา้ อี้ มมุ ปากของ เขามรี อยยมิ้ ทเี่ ย็นชา “คนอยา่ งผม ยงิ่ ชอบบงั คบั คนอนื่ อยดู่ ว้ ยสิ” พนักงาน：“……” เธอสดู ลมหายใจเขา้ “ ถา้ อยา่ งนัน้ กไ็ ดค้ ะ่ ทา่ นชายฉนิ รอสกั ครนู่ ะ คะ” “ฉันจะไปบอกหวั หนา้ ”

เขาพดู จบ พนักงานขายกอ็ อกไป ทศิ ทางทเี่ ธอเดนิ ไปนัน้ ฉนิ โมห่ านเหน็ สดุ ของทางเดนิ มผี หู ้ ญงิ คน หนง่ึ สวมใสช่ ดุ สขี าวยนื หนั หลังใหเ้ ขาอยขู่ า้ งๆหนา้ ตา่ ง เหมอื นกบั วา่ กําลังดวู วิ ทวิ ทศั นอ์ ยู่ แลว้ ก็เหมอื นกบั กําลังรอใครบางคนอยู่ พนักงานคนนัน้ เดนิ เขา้ ไป แลว้ กก็ ระซบิ บอกอะไรบางอยา่ งทข่ี า้ งหู ของเธอ หญงิ สาวคนนัน้ ชะงกั ไปทนั ที แลว้ ก็หนั หนา้ มาพรอ้ มกบั มองมาทฉี่ นิ โมห่ าน ใบหนา้ ของเธอ มันชา่ งน่าเกลยี ดและน่ากลวั มากกวา่ ในรปู ของเธอ ซะอกี แตว่ า่ ในสายตาของฉนิ โมห่ าน เขาไมไ่ ดม้ คี วามตกใจและความรสู ้ กึ หวาดกลัวเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย สายตาทเี่ ขามองเธอ เต็มไปดว้ ยความคดิ ถงึ ทไ่ี มม่ ที ส่ี น้ิ สดุ ในทสี่ ดุ เขากต็ ามหาเธอเจอแลว้ ถงึ แมว้ า่ ตอ้ งใชว้ ธิ แี บบน้ี

ทแี่ ท ้ เธอกไ็ มไ่ ดอ้ ยากจากเขาไปไกล ไมอ่ ยา่ งนัน้ เธอก็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งมาทเี่ มอื งหรง และเปิดยมิ ใน ขอบเขตอทิ ธพิ ลของเขาหรอก แตว่ า่ เธอไมอ่ ยากสนทิ สนมกบั เขาอกี ตอ่ ไป น่ันเป็ นสาเหตใุ หเ้ ธอ สรา้ งตวั ตนปลอมอยา่ ง “สวหี่ รง” ขนึ้ มา แลว้ ก็เปิดสถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง เขาจําไดว้ า่ เธอเคยพดู วา่ การเลน่ ละครไมใ่ ชค่ วามฝันของเธอ แต่ มันเป็ นแคว่ ธิ ใี นการหาเลยี้ งชพี เทา่ นัน้ เพราะวา่ เคยคบกบั เฉงิ เซวยี น แลว้ ก็เคยเป็ นเพอื่ นรกั กบั เซยี่ งหวน่ั ฉงิ ดงั นัน้ เธอกเ็ ลยรสู ้ กึ วา่ การเลน่ ละคร คอื สงิ่ ทเี่ ธอสามารถแตะตอ้ งได ้ และเป็ นอาชพี ทห่ี าเงนิ ไดง้ า่ ยทส่ี ดุ ดงั นัน้ เธอกเ็ ลยเลอื กทจี่ ะเรยี นการแสดง แลว้ สดุ ทา้ ยก็กลายมาเป็ น นักแสดง ถงึ แมว้ า่ ไดเ้ ป็ นนักแสดงแลว้ แตม่ นั ก็ไมใ่ ชส่ ง่ิ ทเี่ ธอทํามากทส่ี ดุ ถา้ อยา่ งนัน้ ตอนน้ี……การเปิดโรงยมิ น่าจะเป็ นเรอ่ื งทเ่ี ธอชอบมากทสี่ ดุ แลว้ สนิ ะ? ในขณะทช่ี ายหนุ่มกําลังเหมอ่ ลอย ผหู ้ ญงิ ทชี่ อ่ื สวห่ี รงก็เดนิ มาหยดุ อยตู่ รงหนา้ เขา

ภายใตน้ ํ้าเสยี งทเ่ี ธอจงใจกดใหต้ ํา่ เขากย็ งั คงไดย้ นิ นํ้าเสยี งในอดตี ของเธอ “ทา่ นชายฉนิ ” เธอยม้ิ แลว้ มองหนา้ เขา “โรงยมิ เล็กๆ ของฉันเพงิ่ จะเปิดไดแ้ ค่ อาทติ ยเ์ ดยี วเอง ปรมิ าณการใชบ้ รกิ ารคอ่ นขา้ งทจี่ ะนอ้ ย ” “ฉันมนี ักเรยี นแค3่ 0กวา่ คน ไดเ้ งนิ แคไ่ มเ่ กนิ 200 กวา่ แค่ นัน้ เอง……” “ฉันไมเ่ ขา้ ใจ วา่ ยมิ ทแ่ี ทบจะหาเงนิ ไมไ่ ดแ้ บบน้ี ทา่ นประธานใหญ่ อยา่ งคณุ ทําไมถงึ ไดใ้ หค้ วามสนใจเราอยากจะมาลงทนุ กบั ฉันใหไ้ ด ้ ละ่ ? ” พอไดอ้ ยใู่ กลก้ นั แบบนี้ ฉนิ โมห่ านกเ็ ห็นไดอ้ ยา่ งชดั เจน ถงึ รอย แผลเป็ นทถี่ กู แตง่ ขน้ึ มาบนใบหนา้ ของหญงิ สาว ใชแ่ ลว้ เมอ่ื กอ่ นเธอเคยเป็ นนักแสดงอยชู่ ว่ งหนง่ึ แลว้ กเ็ คยอยใู่ นกองถา่ ยมา เป็ นเวลานาน การจะหาเพอื่ นทสี่ ามารถแตง่ หนา้ ไดแ้ บบนก้ี ็ถอื วา่ ไมใ่ ชเ่ รอื่ งทยี่ าก เลย

เพยี งแค่ การแตง่ หนา้ แบบนี้ มนั สามารถหลอกคนอน่ื ได ้ แตส่ ําหรบั คนทรี่ จู ้ กั เธอดนี ัน้ ขอ้ บกพรอ่ งนัน้ ชดั เจนมาก แตว่ า่ ฉนิ โมห่ านกเ็ สแสรง้ ทําเป็ นจําเธอไมไ่ ด ้ เขายมิ้ “ใครบอกวา่ ทผ่ี มจะมาลงทนุ กบั สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง เพอื่ เงนิ อยา่ งเดยี วละ่ ครบั ? ” “ในเมอ่ื การทคี่ ณุ เรม่ิ ตน้ เปิดยมิ้ แหง่ นม้ี นั ไมใ่ ชเ่ พอื่ เงนิ แลว้ ทําไมคณุ ถงึ รสู ้ กึ วา่ การทผ่ี มจะมาลงทนุ กบั คณุ ผมตอ้ งการเงนิ จากคณุ ละ่ ครบั ? ” ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เธอหรต่ี ามองผชู ้ ายดอ้ื รัน้ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ ของเธอ “ถา้ อยา่ งนัน้ ทา่ น ชายฉนิ คณุ บอกฉันไดไ้ หมคะวา่ ทําไมคณุ ถงึ ตอ้ งการมาลงทนุ กบั ฉัน? ” ฉนิ โมห่ านน่ังไขวห่ า้ งอยา่ งสงา่ งามอยบู่ นโซฟา “เพอื่ ภรรยาของผม ซสู อื เยว”่ ซสู อื เยวช่ ะงักไปในทนั ที

เธอถอยหลังไปสองกา้ ว สายตาดตู นื่ ตระหนก แมแ้ ตน่ ้ําเสยี งของเธอ ยังสน่ั เบาๆ “ฉัน……ไมค่ อ่ ยเขา้ ใจความหมายของคณุ เทา่ ไหร่” สายตาของชายหนุ่มเรยี บเฉย “ภรรยาของผมกเ็ ป็ นผหู ้ ญงิ ทมี่ ศี ลิ ปะ การตอ่ สทู ้ ยี่ อดเยย่ี มเหมอื นกนั ” เขามองสวห่ี รงทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ของตวั เอง สายตาเหมอื นกบั มองผา่ น เธอไปยังทไ่ี กลๆ “เมอ่ื กอ่ นตอนทเ่ี ธอยังคบกบั ผมอยนู่ ัน้ ผมไดท้ ํา หลายเรอ่ื งทที่ ําใหเ้ ธอเสยี ใจ ทําใหส้ ดุ ทา้ ยเธอกจ็ ากผมไป ” “ผมพยายามตามหาเธอทกุ ทท่ี ส่ี ามารถหาได ้ แตว่ า่ ก็หาไมเ่ จอ ……” ภายในน้ําเสยี งทน่ี ่าดงึ ดดู ของชายหนุ่ม สามารถสมั ผสั ไดถ้ งึ ความ เศรา้ ทอี่ ยใู่ นนัน้ ซสู อื เยวแ่ อบกําหมดั แน่น เธอเมม้ ปาก หวั ใจรัดแน่นขน้ึ เธอนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ตอนทจี่ ะไดเ้ จอฉนิ โมห่ านอกี ครงั้ นัน้ พอฉนิ โม่ หานเจอเธอ ก็จะพดู อะไรแบบนอี้ อกมา เขา……จําเธอไดห้ รอ? หรอื วา่ จําไมไ่ ดเ้ ลย?

“ผมหวงั วา่ เธอจะมชี วี ติ ทดี่ ี มคี วามสขุ อยใู่ นทท่ี ผี่ มมองไมเ่ หน็ ” ระหวา่ งทพ่ี ดู นัน้ ชายหนุ่มกห็ นั หนา้ มา แลว้ กม็ องใบหนา้ ทนี่ ่าเกลยี ด ของหญงิ สาวอยา่ งจรงิ จัง “คดิ วา่ ถา้ เกดิ วา่ เธอไปในทท่ี ไ่ี มค่ นุ ้ เคย แลว้ สามารถปักหลักไดแ้ ลว้ เธอกค็ งจะเปิดโรงยมิ แหง่ หนงึ่ เหมอื นกนั ” “ดงั นัน้ ผมกเ็ ลยอยากจะลงทนุ กบั โรงยมิ สมทบทนุ เพอ่ื ใหพ้ วก เด็กผหู ้ ญงิ ในเมอื งหรงสามารถป้องกนั ตวั เองได ”้ “และกเ็ พอ่ื สอื่ ความสบายใจของตวั เอง และสามารถหลอกตวั เองได ้ ภรรยาของผมกําลังมชี วี ติ ทดี่ อี ยดู่ า้ นนอกน่ัน” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก พรอ้ มกบั กม้ หนา้ ลง “ความปรารถนาของคณุ เป็ น สง่ิ ทดี่ ี แตว่ า่ ……” “ฉันไมไ่ ดต้ อ้ งการมันเทา่ ไหรน่ ะ” ระหวา่ งทพ่ี ดู นัน้ เธอกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ “คณุ น่าจะอา่ นขอ้ มลู ของ ฉันมาบา้ งแลว้ ใชไ่ หมคะ? ” “เมอ่ื 6 เดอื นกอ่ นฉันถกู หวย ฉันก็เลยไมข่ าดเงนิ ”

ฉนิ โมห่ านยม้ิ แลว้ กห็ ยบิ บตั รเครดติ ขน้ึ มาวางบนโตะ๊ “ถา้ อยา่ งนัน้ คณุ ก็คดิ ซะวา่ ถกู หวยอกี ครัง้ หนงึ่ แลว้ กนั ” ตอนท่ี 276 ลกู ไมไ่ ดร้ บั ปากไปใชไ่ หม มองดแู บล็คการด์ ทอ่ี ยบู่ นโตะ๊ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ เยาะเยย้ เธอยมิ้ แลว้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มองหนา้ ฉนิ โมห่ านดว้ ยสายตาทเี่ ย็นชา “คณุ ฉนิ มอบแบล็กการด์ ใหก้ บั ผหู ้ ญงิ ทคี่ ณุ เพง่ิ รจู ้ ักทกุ คนแบบนห้ี รอื เปลา่ คะ? ” ฉนิ โมห่ านชะงกั ไป หลงั จากนัน้ ก็ยม้ิ ออกมา “คณุ สวห่ี รง ผมกบ็ อก แลว้ ไงครบั ครับผมยนิ ดที จ่ี ะลงทนุ กบั สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ของคณุ กเ็ พราะวา่ ผมคดิ ถงึ ภรรยาของผม ” “มันไมใ่ ชเ่ พราะวา่ คณุ สวยหรอื วา่ อะไรหรอกครบั สบายใจได ”้ พอดู จบ เขากเ็ สแสรง้ ทําเป็ นมองเธอดว้ ยแววตาทร่ี ังเกยี จ “แลว้ อกี อยา่ ง คณุ สว…่ี …คณุ จะเรยี กวา่ สวยกไ็ มไ่ ดห้ รอกมัง้ ? ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ ก็เหลอื บไปมองตวั เองในกระจก

เธอในตอนนี้ ทส่ี ามารถปลอมตวั เป็ นสวห่ี รงไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย ก็ เพราะวา่ ไดค้ วามชว่ ยเหลอื จากชา่ งแตง่ หนา้ คนหนง่ึ ทเี่ คยไดเ้ จอใน กองถา่ ย ไมม่ ใี ครรหู ้ รอกวา่ เพอ่ื ทจ่ี ะทําใหห้ นา้ ตาของตวั เองน่าเกลยี ด เธอ ตอ้ งทมุ่ เทแรงกายขนาดไหน เธอในตอนนน้ี ัน้ …… ไมส่ ามารถดงึ ดดู ความสนใจจากผชู ้ ายไดเ้ ลยจรงิ ๆ แลว้ อกี อยา่ ง หลังจากทเี่ ธอแตง่ หนา้ เสร็จแลว้ กย็ งั ไดใ้ หเ้ จยี่ นเฉงิ ก ลับเจยี่ นหมงิ จงดอู กี ดว้ ย พอ่ ทงั้ สองคนกย็ งั จําลกู สาวของตวั เองไมไ่ ด ้ เธอไมเ่ ชอื่ หรอกวา่ ฉนิ โมห่ านจะจําเธอได！้ พอคดิ ไดแ้ บบนแี้ ลว้ เธอกส็ บายใจขนึ้ หญงิ สาวยม้ิ แลว้ ก็มองผชู ้ ายตรงหนา้ ดว้ ยแววตาทเี่ รยี บเฉย “คนเรา ไมค่ วรไดร้ ับสงิ่ ทไี่ มค่ วรจะได ้ ในเมอื่ คณุ ฉนิ ยอมใหเ้ งนิ ลงทนุ มาก ขนาดนี้ ฉันก็คงตอ้ งตอบแทนอะไรบา้ ง ” “คณุ ฉนิ ลองบอกมาสคิ ะวา่ อยากใหฉ้ ันตอบแทนยังไง ? ”

“ถา้ เกดิ วา่ คณุ ไมต่ อ้ งการอะไรตอบแทนแลว้ ละ่ ก็ เงนิ นี้ ฉันก็รับไว ้ ไมไ่ ดห้ รอกคะ่ ” ชายหนุ่มหรตี่ า หลังจากคดิ อยคู่ รหู่ นงึ่ ฉนิ โมห่ านก็คลย่ี มิ้ ออกมา “พอพดู ขน้ึ มาแลว้ ผมก็มเี รอื่ งอยากใหค้ ณุ ชว่ ยจรงิ ๆ น่ันแหละ ” เขาหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา แลว้ ก็เปิดรปู ของล่วั เยยี น พรอ้ มกบั ยน่ื ไป ตรงหนา้ ของซสู อื เยว่ “ผหู ้ ญงิ คนนี้ คณุ รจู ้ ักเขาไหมครับ? ” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ พรอ้ มกบั เหลอื บมอง “ ตอ้ งรจู ้ กั สคิ ะ นักแสดงหญงิ ทด่ี งั ทส่ี ดุ ในเมอื งหรงกอ่ นหนา้ น้ี นักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ลั่วเยยี น ” พอพดู จบเธอกเ็ งยหนา้ มองหนา้ เขา “เธอเป็ นอะไรหรอคะ? ” “กอ่ นหนา้ นเ้ี พราะวา่ มเี รอ่ื งบางอยา่ งเกดิ ขน้ึ เธอก็หมดสตไิ ปอยู่ หลายเดอื น” “ตอนนเี้ ธอฟ้ืนขนึ้ มาแลว้ ……” ตอนทชี่ ายหนุ่มพดู วา่ ลวั่ เยยี นฟ้ืนขนึ้ มาแลว้ นัน้ กจ็ งใจเงยหนา้ มอง ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ดวงตาใสๆ ของซสู อื เยว่ กเ็ ตม็ ไปดว้ ยความเซอรไ์ พรส์

“เธอฟื้นแลว้ หรอคะ？” ลว่ั เยยี นฟ้ืนแลว้ ！？ ดจี ังเลย！ ในทสี่ ดุ เธอก็ฟื้นแลว้ ！ หลังจากทซี่ สู อื เยวไ่ ดค้ วามทรงจํากลบั มานัน้ คนทเ่ี ธอปลอ่ ยวาง ไมไ่ ดเ้ ลย นอกจากฉนิ โมห่ านกบั ลกู ๆ 3 คนแลว้ นัน้ ก็ยงั มลี ัว่ เยยี น อกี คนหนง่ึ ถงึ แมว้ า่ หลวิ หรเู ยยี น จะเป็ นเจา้ หญงิ นทิ ราเหมอื นกนั แตว่ า่ อยา่ ง นอ้ ยเธอก็มคี วามรักจากเจย่ี นหมงิ จง มอี ปุ กรณ์การรักษาทดี่ ที สี่ ดุ มี คนของตระกลู เจยี่ นอยดู่ ว้ ย แตว่ า่ ล่ัวเยยี นนัน้ นอกจากฉนิ หนานเซงิ ทไ่ี มไ่ ดช้ อบเธอเทา่ ไหรแ่ ลว้ ก็ไมม่ ใี ครอนื่ แลว้ แลว้ อกี อยา่ ง การทลี่ วั่ เยยี นตอ้ งกลายมาเป็ นแบบน้ี ก็เป็ นความ รบั ผดิ ชอบของซสู อื เยว่ ในตอนนี้ พอไดย้ นิ ฉนิ โมห่ านบอกวา่ ล่ัวเยยี นฟื้นขนึ้ มาแลว้ ก็ เหมอื นกบั วา่ เธอไดย้ กภเู ขาออกจากอก

“ใช่ เธอสลบไปอยนู่ าน ตอนนฟ้ี ้ืนขน้ึ มาแลว้ ” ฉนิ โมห่ านคลย่ี มิ้ พดู ดว้ ยน้ําเสยี งเรยี บ “คณุ สวอ่ี าจจะไมท่ ราบ ลวั่ เยยี นคนนเี้ นยี่ ตอนนไี้ ดก้ ลายมาเป็ นคนของตระกลู ฉนิ แลว้ ” “เธอแตง่ งานกบั หลานชายของผม แลว้ ก็ไดก้ ลายมาเป็ นหลานสะใภ ้ ของผม” ชายหนุ่มพดู แลว้ ก็ลกุ ขนึ้ “เธอสตไิ ปตงั้ นาน เพงิ่ จะฟ้ืนขนึ้ มา รา่ งกายฟ้ืนฟไู ดย้ งั ไมม่ าก ตอนนเี้ ธอทําไดแ้ คเ่ ดนิ ชา้ ๆ เทา่ นัน้ ไม่ สามารถทํากริ ยิ าทา่ ทางอน่ื ไดเ้ ทา่ ไหรน่ ัก ” “เพราะฉะนัน้ ผมกเ็ ลยอยากจะถามเจา้ ของสว่ี ในสถานการณข์ องเธอ แบบน้ี สามารถมาทส่ี ถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง เพอ่ื รบั การฟ้ืนฟู ไดห้ รอื ไม่? ” “ไมไ่ ดจ้ ําเป็ นตอ้ งใหเ้ จา้ ของสวด่ี แู ลเธอเป็ นพเิ ศษหรอกครับ แคใ่ ห ้ เธอมาฟังทค่ี ณุ สอนทกุ วนั แลว้ กท็ ําทา่ ทางเล็กนอ้ ย แคน่ ัน้ ก็ พอแลว้ ” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แลว้ ก็เหลอื บมองซสู อื เยว่ “น่าจะประมาณ 2 เดอื น กน็ ่าจะสามารถฟื้นฟใู หเ้ ธอกลบั มาเป็ นปกตไิ ดแ้ ลว้ ” “เจา้ ของสว่ี จะยนิ ยอมหรอื เปลา่ ครับ? ”

“ยอมอยแู่ ลว้ คะ่ ！” ซสู อื เยวร่ บั ปากโดยแทบทจ่ี ะไมค่ ดิ เลย หลังจากพดู ออกไปแลว้ เธอก็รสู ้ กึ ไดว้ า่ ปฏกิ ริ ยิ าของเธอดใู หญ่ เกนิ ไป ดงั นัน้ ก็เลยพดู เสรมิ เล็กนอ้ ย “นักแสดงหญงิ ดเี ดน่ อยา่ งคณุ ล่วั เยยี นเนยี่ คอื นักแสดงหญงิ ทฉี่ ัน ชอบมาโดยตลอด การทฉี่ ันจะสามารถชว่ ยเธอได ้ ฉันก็ดใี จมากแลว้ คะ่ ” ฉนิ โมห่ านยม้ิ อยา่ งไมม่ คี วามคดิ เหน็ “ในเมอ่ื เป็ นแบบนี้ ก็คงตอ้ ง รบกวนเจา้ ของสวดี่ ว้ ยนะครับ” พอพดู จบ ชายหนุ่มกย็ กั ไหล่ “พรงุ่ น้ี ผมกบั หลานชายของผมจะมา สง่ ลัว่ เยยี นมาเรยี นนะครับ” “ขอบคณุ ทเี่ จา้ ของสวดี่ แู ล” พอพดู ตอบ ชายหนุ่มกเ็ ดนิ ออกไป ซสู อื เยวย่ ังคงยนื อยทู่ เ่ี ดมิ มองดแู ผน่ หลังของชายหนุ่มทจี่ ากไป แลว้ กข็ มวดคว้ิ เขา้ หากนั เงยี บๆ

ดทู า่ ทางของเขาแลว้ …… น่าจะจําเธอไมไ่ ดห้ รอกมงั้ ？ ถา้ ดจู ากระดบั ทเ่ี ขาสะกดรอยตามเธอกอ่ นหนา้ น้ี ถา้ เกดิ วา่ เขารวู ้ า่ สวี่ หรงก็คอื ซสู อื เยว่ เขากค็ งจะไมพ่ ดู แคน่ แ้ี ลว้ กจ็ ากไปหรอก ” พอไดแ้ บบนแี้ ลว้ หญงิ สาวกส็ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ กห็ นั หลงั เดนิ กลบั ไปทกี่ ระทอ่ มไมเ้ ล็กๆ ดา้ นหลังยมิ ในกระทอ่ มไมน้ ัน้ เจย่ี นเฉงิ กําลังเลน่ หมากรกุ อยกู่ บั เจยี่ นหมงิ จง “ผา่ นมาตงั้ หลายปีแลว้ แกไมเ่ ปลยี่ นไปเลยสกั นดิ แยจ่ รงิ ๆ ！” เจย่ี นเฉงิ ขมวดควิ้ เขาเก็บหมากรกุ ไปดว้ ยบน่ ไปดว้ ย เจย่ี นหมงิ จงกแ็ คย่ ม้ิ จางๆ “ศกึ ไมห่ น่ายเลห่ ！์ ” “เสยี่ วเฉงิ ผา่ นมาตงั้ หลายปีแลว้ แกกลับไมก่ า้ วหนา้ อะไรเลย ” “ฉันตอ้ งการหนา้ เรอื่ งอะไรกนั ? กา้ วหนา้ เป็ นคนแยๆ่ แบบแกหรอ? ” “ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งฉลาดเหมอื นฉันกไ็ ด ้ แตอ่ ยา่ งนอ้ ยกไ็ มต่ อ้ งโงข่ นาดนี้ กไ็ ดม้ ัง้ ? ” เจยี่ นเฉงิ ：“……”

ซสู อื เยวย่ นื อยดู่ า้ นนอก ฟังบทสนทนาของคนแกท่ งั้ สองคน กอ็ ด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะถอนหายใจออกมา พวกเขามาทเี่ มอื งหรงดว้ ยกนั กอ่ ตงั้ สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั กเ็ ป็ น เวลาเดอื นนงึ ไดแ้ ลว้ เดอื นนงึ ทผี่ า่ นมา คนแกท่ งั้ สองคนนี้ ไมว่ า่ จะเป็ นตกแตง่ ปรบั ปรงุ หรอื แมแ้ ตก่ ารบรหิ ารโรงยมิ ก็ไมส่ นใจอะไรเลย ความบนั เทงิ ในทกุ ๆ วนั ของพวกเขา กค็ อื การเลน่ หมากรกุ ดม่ื ชา ตกปลา แลว้ ก็ดถู กู กนั โวยวาย ในทส่ี ดุ ซสู อื เยวก่ เ็ ขา้ ใจ วา่ ทําไมตอนทอ่ี ยเู่ มอื งสตฟั ฟ์ นัน้ พอ เจย่ี นหมงิ จง ปรากฏตวั เจยี่ นเฉงิ กห็ ายตวั ไป ทแ่ี ทม้ ันกไ็ มใ่ ชเ่ พราะวา่ ความรักของพอ่ มันแข็งแกรง่ ดง่ั ขนุ เขา ไมใ่ ชก่ ารทเ่ี จยี่ นเฉงิ กลัววา่ เขาจะสง่ ผลกระทบตอ่ ความรกั ระหวา่ ง เจย่ี นหมงิ จงกบั เธอ แตม่ ันเป็ นเพราะวา่ …… คนแกท่ งั้ สองคนนี้ พอไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั เมอ่ื ไหร่ กจ็ ะทะเลาะกนั เอะอะ โวยวายไมจ่ บไมส่ นิ้

พอไดย้ นิ เสยี งทะเลาะในหอ้ งคอ่ ยๆ เงยี บลง ซสู อื เยวถ่ งึ ไดส้ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็เขา้ ไปในหอ้ ง เพราะเหน็ วา่ เธอเขา้ มา ชายวยั กลางคนทงั้ สองคนก็หยดุ การตอ่ สู ้ แลว้ ก็หนั มามองซสู อื เยวพ่ รอ้ มกนั “ฉนิ โมห่ านกลบั ไปแลว้ หรอ？” “เขาจําลกู ไมไ่ ดใ้ ชไ่ หม？” “ลกู ไมไ่ ดม้ พี ริ ธุ อะไรใชไ่ หม？” “เขาพดู อะไรหรอื เปลา่ ？” พอเจอคําถามของทงั้ สองคน ซสู อื เยวก่ ถ็ อนหายใจออกมา แลว้ ก็ หยบิ แบล็กการด์ ออกมา วางไวบ้ นโตะ๊ “เขาบอกวา่ หนูถกู หวยอกี ครงั้ ” เจยี่ นหมงิ จงขมวดควิ้ “หมายความวา่ ยงั ไง? ” เจย่ี นเฉงิ หยบิ แบล็กการด์ ขนึ้ มาดู “ทําไมเขาตอ้ งใหเ้ งนิ ลกู ดว้ ย? ” ซสู อื เยวเ่ ลา่ เรอื่ งของลัว่ เยยี นใหใ้ ชแ้ กท่ งั้ สองคนฟัง

เจย่ี นหมงิ จงเอามอื จับคางพรอ้ มกบั พนิ จิ พเิ คราะห์ “ฉนิ โมห่ านไม่ น่าจะแคท่ ําเพอ่ื ล่ัวเยยี นหลอกมัง้ ? ยงั ไงซะการฟื้นตวั อยใู่ น โรงพยาบาลก็ดกี วา่ ” เจยี่ นเฉงิ เองกข็ มวดคว้ิ “ฉันเองก็คดิ วา่ เขาไมน่ ่าคดิ อะไรธรรมดา แบบน้ี ลกู ไมไ่ ดร้ ับปากไปใชไ่ หม? ” ตอนที่ 277 พรงุ่ นฉ้ี นั จะไปสง่ ลว่ั เยยี นเอง “หนูทําใหพ้ อ่ ผดิ หวงั แลว้ ” ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ แลว้ กย็ ม้ิ “หนูรบั ปากไปแลว้ ” สหี นา้ ของเจย่ี นเฉงิ ดแู ยล่ งในทนั ที เจยี่ นหมงิ จงกลับยมิ้ ตาหยพี รอ้ มกบั มองหนา้ ซสู อื เยว่ “ทําไมกนั ละ่ ? ” หญงิ สาวถอนหายใจออกมา แลว้ กน็ ั่งรอตรงกลางระหวา่ งชายแกท่ งั้ สองคน เธอเทชาใหก้ บั พวกเขาพรอ้ มกบั พดู วา่ “ทห่ี นูรับปาก ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ฉนิ โมห่ าน และก็ไมใ่ ชเ่ พราะพวกลกู ๆ แตม่ ันเป็ นเพราะวา่ ……”

เธอเมม้ ปาก “การทล่ี วั่ เยยี นทงั้ หมดสตไิ ปหลายเดอื น ทจ่ี รงิ หนูก็มี สว่ นเกยี่ วขอ้ ง” “เธอคอื นักแสดงหญงิ ทหี่ นูชอบมากทส่ี ดุ แลว้ เธอกเ็ คยเห็นหนูเป็ น เพอ่ื น” “ในตอนนเ้ี ธอฟื้นขนึ้ มาหลงั จากทห่ี มดสตไิ ปหลายเดอื น ถา้ เกดิ วา่ หนูสามารถชว่ ยเธอได ้ หนูกต็ อ้ งชว่ ยเธออยแู่ ลว้ ” “ตอ่ ใหไ้ มม่ ฉี นิ โมห่ าน มันกจ็ ะเป็ นแบบนัน้ ” เจย่ี นหมงิ จงมคี วามสขุ มาก “ทแี่ ทก้ ็เพราะวา่ มนี ้ําใจ ลกู สาวของฉัน ใจดเี หมอื นฉันเลย！” พอพดู จบ เขาก็ยนื่ มอื ไปหาเจยี่ นเฉงิ “แกแ้ พพ้ นันแลว้ เอาเงนิ มา！ ” เจยี่ นเฉงิ หยบิ แบงกแ์ ดง 2 ใบแลว้ ยัดเงนิ เขา้ ไปในมอื ของเจย่ี นหมิ งจงดว้ ยสหี นา้ ทเ่ี ศรา้ โศก “ถา้ รแู ้ บบนพ้ี นันนอ้ ยกวา่ นดี้ กี วา่ \" หลงั จากทสี่ ง่ เงนิ ใหเ้ ขาแลว้ เขาก็หนั ไปมองซสู อื เยวด่ ว้ ยใบหนา้ ท่ี โศกเศรา้ “พอ่ ก็นกึ วา่ พอ่ รจู ้ กั ลกู ดี” “แตท่ ําไมพอพนันกบั พอ่ จรงิ ๆ ของลกู เมอื่ ไหร่ เพราะตอ้ งแพต้ ลอด เลย？”

ซสู อื เยว：่ “……” การกระทําของคนแกท่ งั้ สองคนตรงหนา้ เธอตอนนี้ ทําใหเ้ ธอองึ้ ไป เลย เธอก็นกึ วา่ การทคี่ นแกท่ งั้ สองคนพยายามชว่ ยเธอวเิ คราะหก์ าร กระทําของฉนิ โมห่ านเมอื่ กน้ี ้ี……ก็เพราะวา่ เป็ นหว่ งเธอ ทแ่ี ท ้ เพราะเขากพ็ นันกนั อยา่ งนัน้ หรอ? และความเสยี ใจบนใบหนา้ ของเจยี่ นเฉงิ เมอ่ื กน้ี ้ี กไ็ มใ่ ชเ่ สยี ใจเพราะ การกระทําของเธอทท่ี ําใหเ้ ขาผดิ หวงั แตเ่ พราะวา่ ……เขาแพพ้ นันไป 200หยวนเนย่ี นะ！？ เขาก็จรงิ ๆ เลย กสี่ บิ ปีกย็ ังเป็ นเหมอื นเดมิ โลภแตเ่ งนิ ไมส่ นใจเธอ เลย หญงิ สาวลบู หวั ของตวั เองอยา่ งไมม่ ที างเลอื ก แลว้ กห็ ยบิ กระเป๋ า สตางคอ์ อกมาจากกระเป๋ าของตวั เอง แลว้ กห็ ยบิ แบงกแ์ ดงจํานวน หนงึ่ สง่ ใหเ้ จย่ี นเฉงิ “ทนุ เงนิ พนัน” เจย่ี นเฉงิ รับเงนิ มาพรอ้ มกบั ยมิ้ ตาหยี “สอื เยวเ่ ป็ นหว่ งฉันดว้ ย！”

พอพดู จบ เขาก็ไมล่ มื ทจี่ ะหนั ไปมองเจยี่ นหมงิ จงดว้ ยแววตาท่ี รงั เกยี จ “ไมเ่ หมอื นกบั คนบางคน ทต่ี อ้ งใชเ้ งนิ จากกระเป๋ าเงนิ ทแ่ี หง้ แลง้ ของฉันทกุ วนั ” เจยี่ นหมงิ จงหวั เราะเยาะ “คดิ จะเลน่ การพนันกต็ อ้ งยอมจา่ ย ไม่ เขา้ ใจหรอื ไง ？” แลว้ ดา้ นหลงั ของเธอ เสยี งทะเลาะของพอ่ ทงั้ สองคนของเธอก็ ดําเนนิ ตอ่ ไป ซสู อื เยวห่ ายใจเขา้ ลกึ ๆ ลกุ ขนึ้ แลว้ ก็กลบั หอ้ งของตวั เอง พอปิดประตแู ลว้ เธอกเ็ ดนิ เขา้ ไปในหอ้ งน้ํา แลว้ ก็ลบปานพรอ้ มกบั รอยทงั้ หมดออกจากใบหนา้ ในกระจก ใบหนา้ ของหญงิ สาวก็ยังสวยสดงดงามเหมอื นเคย มนั สมบรู ณแ์ บบราวกบั ถกู สรา้ งขนึ้ อยา่ งพถิ พี ถิ นั เธอมองดตู วั เองในกระจก แลว้ กถ็ อนหายใจยาว เธอมาทน่ี ไ่ี ดเ้ ดอื นกวา่ แลว้ ตอนเรม่ิ แรก ในใจก็รสู ้ กึ คบั อกคบั ใจกบั ฉนิ โมห่ านตลอด จนถงึ ตอนนี้ ใจของเธอสงบนงิ่ ราวกบั สายน้ํา เธอแคอ่ ยากจะมชี วี ติ ของ ตวั เองเทา่ นัน้

เดมิ ที เธอนกึ วา่ ฉนิ โมห่ านไมน่ ่าจะกลับเมอื งหรงมางา่ ยๆ ขนาดน้ี ถงึ แมว้ า่ เมอื งหรงจะเป็ นเขตอทิ ธพิ ลของเขา แตว่ า่ ทท่ี อี่ นั ตรายทส่ี ดุ กค็ อื ทท่ี ปี่ ลอดภยั ทส่ี ดุ เธอนกึ วา่ ฉนิ โมห่ านจะอยเู่ พอ่ื ตามหาเธออยทู่ เ่ี มอื งสตฟั ฟ์ แตน่ กึ ไมถ่ งึ เลยวา่ …… เขาจะลม้ เลกิ การตามหาเธอ แลว้ กลับมาทเี่ มอื งหรงเร็วขนาดน้ี เพราะคดิ ถงึ ใบหนา้ ของผชู ้ ายเมอ่ื กน้ี ้ี เธอกอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะถอนหายใจ ออกมา ไมไ่ ดเ้ จอกนั เดอื นกวา่ แลว้ เขาผอมลงไปเยอะ แลว้ ก็ดซู บู ลงไปเยอะมาก แตว่ า่ ดวงตาทล่ี กึ ซง้ึ คนู่ ัน้ กลับทําใหค้ นยากทจ่ี ะหยั่งถงึ มากกวา่ เดมิ ตอนทยี่ ังไมเ่ จอเขา เธอก็นกึ วา่ เธอไดล้ ะทง้ิ ความรสู ้ กึ ทกุ อยา่ งทมี่ ี ตอ่ เขาไปแลว้ นกึ วา่ ตวั เองจะไมม่ ที างรสู ้ กึ ใจเตน้ กบั ผชู ้ ายคนไหน อกี แตว่ า่ ตอนทผ่ี ชู ้ ายคนนปี้ รากฏตวั ขน้ึ ตอ่ หนา้ ของเธอ น่ังอยใู่ นยม้ิ ของเธอ หวั ใจของเธอนัน้ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จ่ี ะเตน้ ตกึ ตกั ตกึ ตกั

หรอื วา่ บางที นอี่ าจจะเป็ นโชคชะตาหรอื เปลา่ ? ไมว่ า่ จะเป็ นเธอในเมอ่ื กอ่ นทยี่ ังไมส่ ญู เสยี ความทรงจํา หรอื วา่ เธอที่ ไดส้ ญู เสยี ความทรงจําไปแลว้ หรอื แมแ้ ตเ่ ธอทใี่ จเย็นราวกบั น้ํา …… แตว่ า่ พอไดเ้ จอเขา หวั ใจดวงนี้ ก็ไมส่ ามารถทจี่ ะหา้ มไมใ่ หเ้ ตน้ แรง ไดเ้ ลย ซสู อื เยวย่ นื มองตวั เองอยใู่ นกระจก มองอยนู่ านมาก จนโทรศพั ทข์ องเธอดงั ขน้ึ มเี บอรแ์ ปลกโทรเขา้ มา เธอขมวดควิ้ นกึ วา่ เป็ นเบอรข์ องนักเรยี น ก็รบั สายในทนั ที แตไ่ มค่ ดิ เลยวา่ คนทโี่ ทรเขา้ มานัน้ จะเป็ นลั่วเยยี น “สวสั ดคี ะ่ ” เสยี งของล่ัวเยยี นทอ่ี ยปู่ ลายสายนัน้ ยงั คงออ่ นโยนเหมอื นเดมิ แตว่ า่ ภายในความออ่ นโยนนัน้ มนั กลบั ปะปนไปดว้ ยความออ่ นแอ “คณุ คอื สวหี่ รงใชไ่ หมคะ？” ซสู อื เยวช่ ะงักไปในทนั ที “คะ่ ……คะ่ ฉันเอง”

“สวสั ดคี ะ่ ฉันชอ่ื ลั่วเยยี น” เสยี งของผหู ้ ญงิ ปลายสายนัน้ ปนไปดว้ ยเสยี งหวั เราะเล็กนอ้ ย “ฉัน ไดย้ นิ เพอื่ นบอกมาวา่ คณุ เคยเป็ นแฟนคลบั ของฉัน เรากย็ นิ ดี ตอ้ นรับใหฉ้ ันเขา้ ไปฝึกทโี่ รงยมิ ของคณุ ดงั นัน้ ฉันก็เลยโทรมาหา คณุ คะ่ ” “ฉันอยากรวู ้ า่ คณุ จะไมส่ ะดวกหรอื เปลา่ ถา้ เกดิ วา่ ฉันไปทนี่ ่ัน ? ” เธอพดู นํ้าเสยี งก็เต็มไปดว้ ยการทําอะไรไมถ่ กู “ฉันรวู ้ า่ เพอ่ื นฉันคน นมี้ อี ํานาจมาก แลว้ กค็ อ่ นขา้ งทจี่ ะเผดจ็ การ” “ดงั นัน้ ฉันก็เลยอยากถามคณุ อกี ครงั้ หนงึ่ เป็ นพเิ ศษ ” “ถา้ เกดิ วา่ คณุ ลําบากใจเรากช็ า่ งมันเถอะคะ่ ทจี่ รงิ แลว้ ฉันฟ้ืนตวั ใน โรงพยาบาลกเ็ หมอื นกนั ” “ไมล่ ําบากเลยคะ่ ！” ลั่วเยยี นยังไมท่ นั จะพดู จบ ซสู อื เยวก่ ็ตดั บทเธอในทนั ที “ไมล่ ําบากเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี วคะ่ ！” “ฉันเป็ นแฟนคลบั ของคณุ จรงิ ๆ ฉันยนิ ดที จี่ ะชว่ ยเหลอื คณุ ฟ้ืนฟู รา่ งกาย”

เสยี งทตี่ นื่ เตน้ ของเธอ ทําใหล้ วั่ เยยี นทอี่ ยปู่ ลายสายรสู ้ กึ เขนิ นดิ หน่อย เธอยมิ้ อยา่ งเกอ้ เขนิ “ไม…่ …ไมล่ ําบากกด็ แี ลว้ คะ่ ” “ถา้ อยา่ งนัน้ พรงุ่ นฉ้ี ันตอ้ งเตรยี มอะไรไปไหมคะ ？” “ไมต่ อ้ งเตรยี มคะ่ ใสช่ ดุ ออกกําลงั กายมากพ็ อแลว้ ！” มอื ของซสู อื เยวท่ ถี่ อื โทรศพั ทอ์ ยนู่ ั่นสนั่ เล็กนอ้ ย “ฉัน……ไมไ่ ดเ้ จอ คณุ มานานแลว้ ” เขาพดู ขนึ้ มา กร็ สู ้ กึ คดิ ถงึ นดิ หน่อย “โอเคคะ่ ” ล่วั เยยี นหวั เราะเบาๆ “ถา้ อยา่ งนัน้ พรงุ่ นี้……ไมเ่ จอไมก่ ลบั ” พอพดู จบ เธอก็สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ แลว้ ก็ตดั สายไป ตอนทเ่ี กบ็ โทรศพั ทน์ ัน้ ลัว่ เยยี นกเ็ งยหนา้ ขน้ึ มา แลว้ กม็ องผชู ้ ายที่ ยนื อยตู่ รงหนา้ ของตวั เองตลอด “ฉันฟังไมอ่ อกเลยวา่ มนั คอื เสยี งของซสู อื เยว่” “นายแน่ใจ……วา่ เป็ นเธอแน่หรอ? ”

ฉนิ โมห่ านยม้ิ จางๆ “ภรรยาของตวั เอง ฉันจะจําไมไ่ ดไ้ ดย้ ังไง” “แลว้ ถา้ เกดิ จําผดิ ขน้ึ มาละ่ ” ฉนิ หนานเซงิ น่ังอยบู่ นรถเขน็ นํ้าเสยี งเย็นชาเล็กนอ้ ย “ถา้ เกดิ วา่ อา เกง่ ขนาดนัน้ จรงิ ๆ ทําไมถงึ ปลอ่ ยใหเ้ ธอหนอี อกมาไดล้ ะ่ ? ” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แลว้ ก็มองเขาอยา่ งเย็นชา “ฉันคดิ วา่ ตงั้ แตท่ แ่ี กรวู ้ า่ ฉันไมใ่ ชอ่ าเล็กแทๆ้ ของแก คําพดู ทแี่ ก พดู กบั ฉัน มนั ดกู ําเรบิ เสบิ สานขน้ึ เรอื่ ยๆ นะ ฉนิ หนานเซงิ ยกั ไหล่ “มนั กเ็ ป็ นเรอ่ื งแน่นอนอยแู่ ลว้ ” “อาไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ แลว้ แถมยงั บอกคณุ ป่ ดู ว้ ย วา่ จะไมร่ บั มรดกของตระกลู ฉนิ ” “อารองกน็ สิ ยั ไมด่ ี คณุ ป่ กู ไ็ มย่ อมรบั เขาอกี แลว้ ” “เพราะฉะนัน้ ตอ่ ไปฉนิ ซอื่ กร๊ปุ ก็จะตกมาทผ่ี ม ” “หลายปีมานี้ ผมเทยี่ วเลน่ ทํางานนดิ หน่อยในวงการบนั เทงิ ก็ เพราะวา่ อยากจะอยใู่ หห้ า่ งจากกจิ การของตระกลู ฉนิ ” “แตว่ า่ ผลก็คอื อากลับกลบั ไปทต่ี ระกลู เกา่ ของตวั เอง ผมก็เลย จําเป็ นตอ้ งกลบั มาบรหิ าร แลว้ จะใหผ้ มดใี จหรอ? ”

ฉนิ โมห่ านหวั เราะเยาะ “มนั คอื ชวี ติ ของแก” พอพดู จบ เขากม็ องไปทฉี่ นิ หนานเซงิ ทนี่ ั่งอยบู่ นเกา้ อรี้ ถเข็น “รา่ งกายไมค่ อ่ ยจะสะดวก” “พรงุ่ นฉี้ ันจะไปสง่ ล่วั เยยี นเอง” ตอนท่ี 278 เตรยี มใจใหพ้ รอ้ ม ฉนิ หนานเซงิ ขมวดคว้ิ แลว้ ก็มองฉนิ โมห่ านดว้ ยสายตาทเี่ ย็นชา “อาจจะบอกกไ็ ดว้ า่ อาแคท่ ําเพราะวา่ อยากจะไดม้ องซสู อื เยวเ่ ยอะๆ ผมไมถ่ อื สาหรอก” “แตท่ ําไมตอ้ งพดู วา่ เพราะวา่ รา่ งกายผมไมค่ อ่ ยสะดวกดว้ ย ? ” กอ่ นหนา้ นตี้ อนทฉ่ี นิ หลงิ ยกี่ ลบั มาทเ่ี มอื งหรง แลว้ ก็แยง่ เยเ่ ชยี นจวิ่ ไปนัน้ เขาทําฉนิ หนานเซงิ ขาหกั ไปขา้ งนงึ ตอนนเี้ ขา ทําไดแ้ คน่ ั่งอยบู่ นรถเข็นแลว้ พกั ผอ่ นเทา่ นัน้ การทถ่ี กู อาแทๆ้ ของตวั เองทําใหต้ อ้ งเป็ นแบบนี้ คอื ขอ้ หา้ มทฉี่ นิ หนานเซงิ ไมอ่ ยากจะพดู ถงึ มากทส่ี ดุ ในชว่ งเวลาน้ี

แตว่ า่ ฉนิ โมห่ านกลับใชเ้ หตผุ ลวา่ ขาของเขาไมค่ อ่ ยทจ่ี ะสะดวก ก็ เลยจะไปสง่ ล่วั เยยี นไปทสี่ ถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ดว้ ยตวั เอง เขาไมร่ จู ้ รงิ ๆ วา่ ฉนิ โมห่ านจงใจหรอื เปลา่ เพราะเหน็ วา่ ฉนิ หนานเซงิ ไมแ่ ฮปปี้ ฉนิ โมห่ านก็หวั เราะเบาๆ แลว้ ก็ เอามอื ตบไหลเ่ ขาเบาๆ “วางใจได ้ ถา้ หาตวั ฉนิ หลงิ ยเ่ี จอเมอ่ื ไหร่ อา เล็กจะแกแ้ คน้ ใหแ้ กเอง” ฉนิ หนานเซงิ กลอกตาใสเ่ ขาอยา่ งเย็นชา “ชา่ งมนั เถอะ” “ตอนนค้ี วามคดิ ของอาทงั้ หมด กอ็ ยแู่ ตว่ า่ จะทํายังไงใหไ้ ดค้ นื ดี กบั ซสู อื เยว่ มเี วลาไปตามหาฉนิ หลงิ ยดี่ ว้ ยหรอ” ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แตว่ า่ กร็ วู ้ า่ หลงั จากทฉ่ี นิ หนานเซงิ ขาหกั แลว้ อารมณ์ไมค่ อ่ ยดี กเ็ ลยหบุ ปาก ไมเ่ ป็ นโตเ้ ถยี งอะไรกบั เขาตอ่ “ฉันยังมธี รุ ะ ไปกอ่ นนะ” มองดทู ศิ ทางทเ่ี ขาเดนิ ออกไป ลัว่ เยยี นกถ็ อนหายใจออกมาเบาๆ หญงิ สาวขมวดคว้ิ เขา้ หากนั “อาเล็กตอ้ งชว่ ยตามหาฉนิ หลงิ ยอ่ี ยา่ ง แน่นอน”

“ขอแคฉ่ นิ หลงิ ยย่ี ังอยใู่ นเมอื งหรง พวกเราตอ้ งหาเขาเจออยา่ ง แน่นอน” เขาพดู จบ เธอก็ลงจากเตยี ง เราก็เดนิ ไปหยดุ อยตู่ รงหนา้ ของฉนิ หนานเซงิ เงยี บๆ พรอ้ มกบั ยน่ื มอื ไปกมุ มอื ของเขาไว ้ “นายก็อยา่ ออ่ นไหวไปหน่อยเลย สําหรบั อาเล็กแลว้ ซสู อื เยวก่ บั นายกส็ ําคญั เทา่ กนั น่ันแหละ” “ฉนิ หลงิ ยซ่ี อ่ นตวั ดขี นาดนัน้ ตอนทอี่ าเล็กยังไมก่ ลับมา พวกเราก็ ตามหาตงั้ นานไมใ่ ชห่ รอ? ” “อาเล็กเองก็ไมใ่ ชเ่ ทพ กไ็ มม่ ที างทจี่ ะตามหาเขาไดภ้ ายใน พรบิ ตาเดยี วหรอกใชไ่ หม? ” เสยี งของลัว่ เยยี นงัน้ ออ่ นโยน ในทสี่ ดุ สายตาทเี่ ย็นชาของฉนิ หนานเซงิ ก็คอ่ ยๆ คลายตวั ลง เล็กนอ้ ย เขาถอนหายใจแลว้ กห็ ลบั ตา “ฉันออ่ นไหวและเปราะบางเกนิ ไป” ตงั้ แตว่ นั ทเ่ี ขาขาหกั เขาก็เอาแตฝ่ ัน ฝันวา่ ตวั เองไมม่ ที ายนื ขน้ึ มาได ้ อกี ครงั้