สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2501-3000

แตผ่ ลทไ่ี ดห้ ละ่ ? เธอสญู เสยี ฉนิ โมห่ านไป สญู เสยี ความสขุ เพยี งหนง่ึ เดยี วของเธอไป เธอไมเ่ หลอื อะไรแลว้ พอคดิ ไดเ้ ทา่ นี้ หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “หนูไมอ่ ยากอยกู่ บั คนแบบนใี้ ตห้ ลังคาเดยี วกนั ” หลังจากทพ่ี ดู จบ เธอก็ยกเทา้ แลว้ วง่ิ เขา้ ไปกลางสายฝน เจยี่ นหมงิ จงเลกิ คว้ิ ขนึ้ กําลงั จะตามเธอไป แตโ่ ดนซงิ หยนุ ดงึ ไว ้ กอ่ น เด็กชายสา่ ยหวั ใหก้ บั เจยี่ นหมงิ จง “ถา้ คณุ ออกไปหาหมา่ ม๊ตี อนนี้ สถานการณ์จะแยก่ วา่ เดมิ ครับ” เจย่ี นหมงิ จงชะงัก กอ่ นจะเดนิ บนั ไดขนึ้ ชนั้ บน แลว้ ลากหลงิ ซอื ยทู่ ี่ กําลังนอนอยใู่ หล้ กุ ขนึ้ “ทําไมไปตากฝนอกี แลว้ ?” หลงิ ซอื ยเู่ คาะหวั ของเขาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ กอ่ นจะหยบิ เสอ้ื กนั หนาว ขนึ้ มาแลว้ วง่ิ ตามออกไป

คอ่ ยยงั ชวั่ ทฝี่ นไมไ่ ดต้ กหนักมาก น้ําฝนกระปรดิ กระปรอย ไมไ่ ดถ้ งึ ขนั้ ทจี่ ะทําใหเ้ ป็ นไขไ้ ด ้ ตอนทช่ี ายหนุ่มเจอตวั ซสู อื เยวน่ ัน้ ซสู อื เยวย่ นื อยใู่ ตต้ น้ ไมใ่ หญ่ มอง ทกุ อยา่ งระหวา่ งสายฝนทไี่ หลลงมาจากฟ้าสพู่ น้ื อยา่ งเงยี บๆ “พอไดแ้ ลว้ ” หลงิ ซอื ยถู่ อนหายใจ กางรม่ ยนื อยหู่ ลังของซสู อื เยว่ “จรงิ ๆคณุ อาเจย่ี นไมไ่ ดค้ ดิ รา้ ยอะไรเลย” “เธอกค็ ดิ เสยี วา่ ……เขากําลังชดใชใ้ หเ้ ธอแทนหยางชงิ โยวกบั ฉนิ โม่ หาน” ซสู อื เยวเ่ กยี่ วยม้ิ มมุ ปาก มองหลงิ ซอื ยกู่ ลับดว้ ยสายตาเยอื กเย็น “การชดใชแ้ บบจอมปลอมหรอ?” พดู จบ เธอก็หนั หนา้ กลบั มองฝนทก่ี ําลงั ตก “จรงิ ๆแลว้ ……” “จรงิ ๆแลว้ ถา้ เขาไมม่ าปลอบใจหรอื ดแู ล ฉันพอทําใจเองได ”้ “กแ็ คผ่ ชู ้ ายคนเดยี ว ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งใหญอ่ ะไรสกั หน่อย” “ถงึ แม…้ …”

ถงึ แมจ้ ะกอ่ นหรอื หลงั จากทเ่ี ธอความจําเสอื่ ม คนทเี่ ธอตกหลมุ รกั มี เพยี งเขา แตน่ ก่ี แ็ สดงใหเ้ หน็ แคว่ า่ เขาเป็ นผชู ้ ายทตี่ รงตามสเปคของเธอเฉยๆ เธอเชอื่ วา่ บนโลกใบนย้ี งั มผี ชู ้ ายแบบนอี้ กี เยอะ ก็อยา่ งเชน่ …… เชน่ หลงิ ซอื ยขู่ า้ งเธอ ถงึ แมว้ า่ สมัยม.ตน้ เขามักจะโดนเพอ่ื นเรยี กวา่ ไออ่ ว้ นไออ่ ว้ น แตต่ อน โตเขากลบั ผอมลงไปเยอะ เขาดดู ขี นึ้ มากๆ และดโู ดดเดน่ “ก็ใช”่ พอเหน็ วา่ เธอคดิ ได ้ หลงิ ซอื ยกู่ ็รบี พยักหนา้ “ผชู ้ ายบนโลกนยี้ งั มอี กี ตงั้ เยอะ” “อกี อยา่ ง” ชายหนุ่มตบบา่ ซสู อื เยว่ “ฉันเคยไดย้ นิ วา่ การทจ่ี ะลมื ความสมั พนั ธ์ หนงึ่ คอื การเรมิ่ ตน้ ความสมั พันธใ์ หม่” “ชว่ งนเ้ี ธอกเ็ ปิดใจได ้ หาผชู ้ ายในแบบทเ่ี ธอชอบ จะไดไ้ มต่ อ้ งเศรา้ ขนาดน!ี้ ”

เพราะยังไงแลว้ ก็เหลอื แคอ่ กี สบิ วนั เขาพดู แบบนี้ ก็เพอ่ื ทจ่ี ะเบยี่ งเบนความคดิ ของเธอ หลงิ ซอื ยรู่ สู ้ กึ วา่ ซสู อื เยวค่ งจะไมม่ คี รอบครวั ใหมไ่ ดภ้ ายในชว่ งสบิ วนั นหี้ รอกมงั้ ? จากทเี่ ขารจู ้ ักเธอมา เธอไมใ่ ชผ่ หู ้ ญงิ งา่ ยๆแบบนัน้ แตท่ ห่ี ลงิ ซอื ยคู่ าดไมถ่ งึ คอื …… หลังจากทเ่ี ขาพดู จบ ซสู อื เยวก่ ห็ นั มาหาเขา จอ้ งมองไปทใี่ บหนา้ ของเขา ทา่ ทางของเธอทม่ี องเขาอยา่ งจรงิ ใจ ทําใหห้ ลงิ ซอื ยตู่ น่ื ตระหนก อยา่ งไรเ้ หตผุ ล ความรสู ้ กึ นัน้ เหมอื นเมอื่ หลายปีกอ่ น ทเี่ ขาเลก่ิ ลกั่ เพราะโดนจับได ้ วา่ เขาลอกการบา้ นเธอ ชายหนุ่มกลนื น้ําลาย “ทํา……ทําไมหรอ?” “หลงิ ซอื ย”ู่ ซสู อื เยวม่ องใบหนา้ ของเขา เปิดปากพดู อยา่ งจรงิ จัง “ฉันรสู ้ กึ วา่ จรงิ ๆนายก็ไมแ่ ย”่

หลงิ ซอื ย：ู่ “?” หญงิ สาวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ ยนื่ มอื ออกมา จบั แขนของหลงิ ซอื ยู่ เอาไวท้ นั ที “เอางไ้ี หม นายมาเป็ นแฟนฉันดไี หม?” หลงิ ซอื ยตู่ กใจจนแทบกระโดดหนี เขามองใบหนา้ ซสู อื เยวด่ ว้ ยสหี นา้ ทต่ี กใจ “เธอ……ลอ้ เลน่ ใชไ่ หม?” กะทนั หนั แบบนเี้ ลย? ซสู อื เยวม่ องเขา สายตาเต็มไปดว้ ยความตงั้ ใจ “ฉันไมไ่ ดล้ อ้ เลน่ ” “ฉันเหน็ ดว้ ยกบั นานย” “วธิ ที ด่ี ที ส่ี ดุ ในการลมื ความสมั พนั ธห์ นง่ึ คอื การเรมิ่ ตน้ ความสมั พันธ์ ใหม”่ “ฉันจําไดว้ า่ ตอ้ นม.ตน้ นายเคยชอบฉัน ใชไ่ หม?” “ตอนทนี่ ายจะยา้ ยโรงเรยี น นายทง้ิ จดหมายบอกรกั ไวท้ ใี่ ตโ้ ตะ๊ ฉัน ดว้ ย” และแลว้ หญงิ สายก็ถอนหายใจออกมายาวๆ “ตอนนฉ้ี ันโสด นายก็ ไมม่ แี ฟนดว้ ย”

“เราคบกนั เถอะ” หลงิ ซอื ย：ู่ “……” ใครบอกวา่ เขาไมม่ แี ฟนกนั !? เขามแี ฟนสาวในโลกออนไลนเ์ ป็ นสบิ ! ตอนท่ี 253 แกไมใ่ ชค่ นประเภทเดยี วกบั ฉนั ซสู อื เยวข่ มวดคว้ิ เขา้ หากนั หลงั จากทเ่ี ห็นสหี นา้ ลําบากใจของห ลงิ ซอื ยู่ เธอทําสหี นา้ จรงิ จัง “นายไมโ่ อเค?” ชายหนุ่มเมม้ ปาก เงยหนา้ มองซสู อื เยวอ่ ยา่ งออ่ นแรง “ฉัน……” “ไมโ่ อเคไดไ้ หม?” “ไมไ่ ด”้ ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ มอื ทงั้ สองขา้ งกําแน่น “งัน้ เรามาสกู ้ นั เถอะ” “ถา้ นายแพฉ้ ัน นายตอ้ งเป็ นแฟนฉัน”

หลงิ ซอื ย：ู่ “……” เขากระแอมไอเสยี งเบา “งัน้ ฉัน……เลอื กเป็ นแฟนเธอกไ็ ด”้ “ไมต่ อ้ งสกู ้ นั แลว้ ” เหตผุ ลหนงึ่ คอื นอกจากหลงิ หรานแลว้ เขาไมเ่ คยมเี รอื่ งกบั ผหู ้ ญงิ อนื่ สว่ นอกี หนงึ่ เหตผุ ล…… หลงิ ซอื ยแู่ อบๆเหลอื บมองซสู อื เยว่ เธอเป็ นถงึ ลกู สาวแทๆ้ ของคณุ อาเจยี่ น แลว้ มเี จย่ี นเฉงิ เพอ่ื นสนทิ ของคณุ อาเจยี่ นสอนเธอมาตงั้ แตเ่ ดก็ เขาอาจจะ……สเู ้ ธอไมไ่ หวกไ็ ด ้ “งัน้ กด็ ”ี หญงิ สาวสดู ลมหายใจเขา้ เต็มปอด เธอยนื่ มอื ออกมาจับขอ้ มอื ของห ลงิ ซอื ยู่ “เรม่ิ ตงั้ แตต่ อนนี้ นายคอื แฟนของฉัน” “ภารกจิ ของนายคอื ทําใหฉ้ ันลมื ฉนิ โมห่ านไดภ้ ายในสบิ วนั ! ” พดู จบ หญงิ สาวกด็ งึ มอื ของเขา แลว้ เดนิ กลบั ไปทางวลิ ลา่

หลงิ ซอื ย：ู่ “……” ในมา่ นฝนทไี่ กลออกไป รถมาเซราตคิ นั สดี ําทจี่ อดอยตู่ รงนัน้ มาโดย ตลอด ชายหนุ่มทน่ี ั่งอยใู่ นรถมองทา่ ทางของซสู อื เยวท่ จ่ี ับมอื หลงิ ซอื ยเู่ ดนิ เขา้ ประตอู ยา่ งขนุ่ เคอื ง สายตาของเขานัน้ ลกึ จนมองไมเ่ ห็นพนื้ ไป๋ ลั่วทนี่ ่ังอยเู่ บาะคนขบั กระแอมไปเสยี งเบา “คณุ ชายครับ……จะไปเคลยี รก์ บั คณุ นายใหช้ ดั เจนไหมครบั ……” “นเ่ี พงิ่ เรมิ่ การแสดงวนั แรก คณุ นายกห็ าแฟนใหมไ่ ดแ้ ลว้ นะ ครับ……” เขาหนั หลงั มองฉนิ โมห่ านทนี่ ่ังอยเู่ บาะหลังของรถ “อกี สบิ วนั ขา้ งหนา้ ……คณุ นายคงจะไมไ่ ปจดทะเบยี นสมรสกบั เขานะครบั ?” อณุ หภมู ภิ ายในรถตํา่ ลงอยา่ งกะทนั หนั ฉนิ โมห่ านมองไปยังทศิ ทางทซ่ี สู อื เยวแ่ ละหลงิ ซอื ยจู่ ากไป เขาแอบ กําหมดั อยา่ งแน่น “หลงิ ซอื ยไู่ มก่ ลา้ หรอก” ไป๋ ลว่ั ：“……” หลงิ ซอื ยไู่ มก่ ลา้ แตค่ ณุ นายกลา้ หน่ะส!ิ

อกี อยา่ งดทู า่ จากเมอ่ื กแ้ี ลว้ …… เหมอื นวา่ หลงิ ซอื ยู่……จะสคู ้ ณุ นายของพวกเขาไมไ่ ดด้ ว้ ยซาํ้ ชายหนุ่มทนี่ ั่งอยหู่ ลังรถเลกิ คว้ิ ขนึ้ เขาเงยหนา้ เหลอื บมองไปยงั วลิ ลา่ หลังนัน้ จนมั่นใจวา่ ซสู อื เยวน่ ัน้ ถงึ หอ้ งนอนของตวั เอง และหลงิ ซอื ยกู่ ็กลับ ถงึ หอ้ งของตวั เอง ชายหนุ่มถงึ จะถอนหายใจออกมาอยา่ งรสู ้ กึ โลง่ “ไปเถอะ” ไป๋ ล่ัวสะดงุ ้ กอ่ นจะรบี ขบั รถออกจากทนี่ ่ัน บนระเบยี งของวลิ ลา่ เดก็ ชายในชดุ นอนสเี ทาเขม้ มองไปยังทศิ ทาง ทรี่ ถแดด๊ ดข้ี องเขาจากไป กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะยกยมิ้ มมุ ปาก เดมิ ทนี ัน้ เขาคดิ วา่ ฉากนี้ คนทเ่ี จ็บปวดทสี่ ดุ ตอ้ งป็ นหมา่ ม๊ขี องเขา แน่นอน แตต่ อนนพ้ี อดๆู แลว้ …… ใครจะเจ็บปวดกวา่ กนั ยงั ไมม่ ใี ครรหู ้ รอก! ทา่ นชายฉนิ คณุ ก็มวี นั นส้ี นิ ะ! ……

ในตอนทฉี่ นิ โมห่ านกลับถงึ บา้ นตระกลู จี้ กบ็ งั เอญิ เจอฟ๋ เู ชยี นเชยี น กบั จห้ี นานเฟิงทเี่ พงิ่ กลับมาจากการเดท “จ๊จิ ๊”ิ พอเหน็ ฉนิ โมห่ าน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกร็ สู ้ กึ โกรธจดั เธอถลงึ ตาใสฉ่ นิ โมห่ านอยา่ งเย็นชา “ทา่ นชายฉนิ คะดกึ ขนาดนแี้ ลว้ ไปไหนมาคะ?” “ไปเดทกบั หยางชงิ โยวตระกลู เจย่ี นของคณุ มาหรอคะ ?” พดู จบ เธอก็เบะปากอยา่ งรสู ้ กึ เหยยี ด “ซสู อื เยวไ่ มค่ คู่ วรจรงิ ๆดว้ ย คะ่ ” “กอ่ นหนา้ นเี้ ธอเคยบอกฉันวา่ ไมว่ า่ เธอจะความจําเสอ่ื มหรอื ไม่ เธอ ก็จะรักแคค่ ณุ คนเดยี ว” “ดเู หมอื นวา่ ตอนนเี้ ธอน่าสงสารเหมอื นคนโงจ่ รงิ ๆนะคะ ” “จรงิ สิ คณุ คอื คนทฮี่ อตในแวดวงธรุ กจิ จะมาชอบคนอยา่ งสอื เยวท่ ่ี ไมม่ ภี มู หิ ลังอะไรเลยไดย้ ังไง” “เมอื่ กอ่ นทท่ี ําดกี บั สอื เยว่ เพราะนกึ วา่ เธอคอื คณุ หนูใหญต่ ระกลู เจย่ี นจรงิ ๆสนิ ะคะ?”

“พอตอนนรี้ วู ้ า่ เธอไมใ่ ช่ ถงึ ไดท้ งิ้ เธอไป แลว้ คบกบั หยางชงิ โยว แทน” “ทา่ ทางนางมารอยา่ งหยางชงิ โยว ก็มแี ตค่ ณุ ทมี่ องลงน่ันแหละคะ่ ! ” พดู จบ เธอกห็ นั ไปจับมอื ของจหี้ นานเฟิง “เราไปกนั เถอะ!” “ฉันไมอ่ ยากเจอหนา้ เขา!” จหี้ นานเฟิงเลกิ ควิ้ ขนึ้ แลว้ ปลอ่ ยมอื ฟ๋ เู ชยี นเชยี นออกเบาๆ “เชยี นเชยี น คณุ กลับไปพักผอ่ นทห่ี อ้ งกอ่ นเถอะ” “ผมมเี รอ่ื งจะคยุ กบั ฉนิ โมห่ าน” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขมวดคว้ิ เขา้ หากนั กําลงั จะพดู อะไรตอ่ แตพ่ อเหน็ สายตาของจหี้ นานเฟิง ก็ชะงักไป เธอเมม้ ปาก แลว้ ยมิ้ แหง้ ๆ “จรงิ ส”ิ “คณุ อยากจบี ซสู อื เยวต่ งั้ แตแ่ รกอยแู่ ลว้ ” “ตอนนเี้ ธอโสดแลว้ คณุ มโี อกาสแลว้ นะ” หญงิ สาวหนั หลัง “พรงุ่ นฉ้ี ันจะไปดบู า้ น ถา้ เจอบา้ นทเี่ หมาะสม ฉัน จะยา้ ยออกจากบา้ นตระกลู จที้ นั ที”

พดู จบ เธอกเ็ ดนิ จากไปโดยไมห่ นั กลับมาอกี เลย จหี้ นานเฟิงเลกิ ควิ้ ขนึ้ เขามองแผน่ หลงั ของเธอ ปากขยับเหมอื นจะ พดู อะไร แตส่ ดุ ทา้ ยก็ไมไ่ ดพ้ ดู ออกไปสกั คํา เขาอยากจะตามฟ๋ เู ชยี นเชยี นไปเพอื่ คยุ ใหร้ เู ้ รอื่ ง แตเ่ พง่ิ จะดนิ ไดห้ นงึ่ กา้ ว ก็นกึ ถงึ ฉนิ โมห่ านขนึ้ มา จากนัน้ ชายหนุ่มกถ็ อนหายใจออกมา กา้ วเทา้ ยาวเดนิ มายนื หนา้ ฉนิ โมห่ าน “ฉันอยากถามแกวา่ แกคดิ อะไรอยกู่ นั แน่?” “ไมว่ า่ แกจะเป็ นคนตระกลู จี้ หรอื วา่ คนตระกลู ฉนิ แกก็ไมม่ เี หตผุ ลท่ี ตอ้ งรบี รอ้ นแตง่ งานกบั หยางชงิ โยวคณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น ” “สงิ่ ทแ่ี กทําในตอนน้ี ฉันไมเ่ ขา้ ใจเลยสกั นดิ !” เดมิ ทจี หี้ นานเฟิงพยายามทจ่ี ะใหต้ ระกลู จเี้ รยี กคณุ ชายใหญต่ ระกลู จี้ ฉนิ โมห่ านใหก้ ลบั มา โดยเหตผุ ลของเขาคอื เขาไมอ่ ยากแตง่ งาน ตามทคี่ รอบครัวบอก สว่ นอกี เหตผุ ลหนงึ่ คอื เขาอยากรวู ้ า่ ถา้ ฉนิ โมห่ านเผชญิ กบั สถานการณ์แบบน.้ี เขาจะจัดการมนั ยังไง

แตป่ รากฏวา่ ฉนิ โมห่ านถา้ ไมท่ ํากไ็ มท่ ําพอไดท้ ํากท็ ําจนถงึ ทส่ี ดุ เขา ทงิ้ ซสู อื เยว่ แลว้ หมนั้ กบั หยางชงิ โยวเลย? เรอ่ื งแบบน้ี แมแ้ ตเ่ ขาจหี้ นานเฟิง ก็ไมส่ ามารถทําได!้ “แกคดิ จะทําอะไรกนั แน่?” จหี้ นานเฟิงเขา้ ใจอยา่ งมาก แมว้ า่ เขาจะไดไ้ มไ่ ดร้ สู ้ กึ ดกี บั ฉนิ โมห่ าน แตจ่ ากทเี่ ขารจู ้ ักฉนิ โมห่ านนัน้ ผชู ้ ายคนน้ี ไมใ่ ชค่ นทตี่ อ้ งการความ เหมาะสมในดา้ นครอบครวั หรอื ฐานะทางสงั คม เพราะตอนอยเู่ มอื งหรง ซสู อื เยวก่ ็เป็ นแคล่ กู สาวแทข้ องคนธรรมดา ทต่ี ดิ เหลา้ เขาก็เลอื กทจี่ ะแตง่ งานกบั เธอหนิ? ถงึ แมต้ อนนัน้ เขาจะไมไ่ ดร้ สู ้ กึ อะไรกบั ซสู อื เยว่ แตเ่ ขาก็ไมเ่ คย รังเกยี จเธอ ทําไมตอนนเ้ี รม่ิ รงั เกยี จเธออกี แลว้ หละ่ หรอื วา่ ชอบหยางชงิ โยวเขา้ แลว้ ? จห้ี นานเฟิงคดิ ไมอ่ อกจรงิ ๆ

“ฉันคดิ ยังไง เดย๋ี วนายกร็ เู ้ อง” ฉนิ โมห่ านเกย่ี วยม้ิ ขน้ึ เบาๆ เขาเลกิ ควิ้ ขนึ้ มอง และยนื่ ปากไปยังฟ๋ ู เชยี นเชยี นทเี่ ดนิ จากไป “ไมต่ ามไปจรงิ หรอ?” จห้ี นานเฟิงขมวดควิ้ ไมไ่ ดต้ อบกลบั อะไร “หรอื วา่ จะจบี ซสู อื เยวจ่ รงิ ๆ?” ชายหนุ่มเกย่ี วยมิ้ ขน้ึ อยา่ งเย็นชา “งนั้ ตอนนแ้ี กยงั มคี แู่ ขง่ คนอน่ื อยู่ นะ” “แกคดิ วา่ ฉันเป็ นแกหรอ?” จหี้ นานเฟิงมองบน “ตงั้ แตท่ ฉี่ ันเลอื กจะคบกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ฉันก็ไม่ เคยคดิ นอกใจ” “เราเพงิ่ คบกนั ไดไ้ มน่ าน ฉันจะเลกิ กบั เธอไดย้ ังไง ?” “ถงึ จะเลกิ กต็ อ้ งรอหลังจากนหี้ นง่ึ ปี ตอ้ งรสู ้ กึ วา่ เขา้ กนั ไมไ่ ดจ้ รงิ ๆถงึ จะเลกิ ” “ถา้ ไมอ่ ยา่ งนัน้ คําสญั ญาของลกู ผชู ้ ายกเ็ ป็ นแคล่ มตดไมใ่ ชห่ รอื ไง?” พดู จบ เขากถ็ ลงึ ตาใสฉ่ นิ โมห่ าน “พดู กบั นายไปก็ไรป้ ระโยชน์”

“แกไมใ่ ชค่ นประเภทเดยี วกบั ฉัน” “คําสญั ญาทแี่ กเคยใหซ้ สู อื เยว่ เกรงวา่ จะไมเ่ ป็ นจรงิ สกั ขอ้ สนิ ะ ?” ทา้ ยสดุ จห้ี นานเฟิงรอ้ งฮอึ อกมา กอ่ นจะหนั หลังเดนิ จากไป ฉนิ โมห่ านยงั คงยนื อยทู่ เ่ี ดมิ แลว้ มองแผน่ หลงั ของชายหนุ่ม หวั เราะ ขมขน่ื อยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ เขารวู ้ า่ การตดั สนิ ใจของเขานัน้ นอกจากเจย่ี นหมงิ จง ไมม่ ใี ครทจ่ี ะ เขา้ ใจเขา และใช่ แมว้ า่ เขาอยากจะลม้ ฉนิ หลงิ ยจ่ี รงิ ๆ เขาก็ไมจ่ ําเป็ นใชว้ ธิ ที ต่ี อ้ งทําให ้ ตวั เองลําบากใจหรอื ทําใหซ้ สู อื เยวล่ ําบากใจ เพยี งแตว่ า่ …… ชายหนุ่มหลบั ตาลง เสยี งของเจย่ี นหมงิ จงทค่ี ยุ กบั เขาดงั ขน้ึ ในหู : “จําไดแ้ ตเ่ พยี งความทรงจําทเี่ จ็บปวด แตก่ ลับจําเรอื่ งทมี่ คี วามสขุ ไมไ่ ด”้ “ลมื คนทร่ี ักมากทส่ี ดุ และลมื เรอื่ งราวทกุ อยา่ งทเี่ กยี่ วขอ้ งกบั เขา……”

“ยาความจําเสอื่ มแบบนที้ สี่ อื เยวไ่ ดร้ บั เหมอื นกบั ทฉี่ ัน ไดร้ ับเป๊ ะๆ……” ตอนที่ 254 เขาจะไมช่ ว่ ยเธอไดย้ งั ไง คํา่ คนื น้ี ซสู อื เยวน่ อนหลับอยา่ งสนทิ แตฉ่ นิ โมห่ านนัน้ แทบจะไมไ่ ดน้ อนเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ภาพทซ่ี สู อื เยวค่ วงแขนของหลงิ ซอื ยยู่ งั คงปรากฏตอ่ หนา้ เขา สดุ ทา้ ย ชายหนุ่มทไี่ มท่ า่ ทจี ะนอนหลับกล็ กุ ขน้ึ จากเตยี ง แลว้ เดนิ ไปยังหอ้ งอา่ นหนังสอื ในหอ้ งอา่ นหนังสอื มเี อกสารกองเทา่ ภเู ขาวางอยู่ เขาพยายามตงั้ สติ บงั คบั ใหต้ วั เองทํางานตอ่ แต…่ … “สถติ เิ รม่ิ ฟ้ืนตวั ” เมอื่ คําศพั ทน์ ปี้ รากฏ เขาก็จะคดิ ถงึ ซสู อื เยว่ “การลงทนุ ยอ่ มมคี วามเสยี่ ง” ประโยคน้ี ทําใหเ้ ขานกึ ถงึ ภาพทซี่ สู อื เยวค่ วงแขนหลงิ ซอื ยู่

“หากมอี ะไรผดิ พลาด จะเสยี หายอยา่ งมหาศาล ” ประโยคน้ี ทําให ้ เขานกึ ถงึ การทไ่ี มม่ ซี สู อื เยวอ่ ยขู่ า้ งเขา เขาตอ้ งโดดเดยี่ วตวั คนเดยี ว เป็ นคนแกท่ นี่ ่าเวทนา…… สดุ ทา้ ย ชายหนุ่มก็โยนเอกสารลงบนโตะ๊ ไอง้ านบา้ นี่ ทําตอ่ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ ! จากนัน้ เขากห็ ยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มา แลว้ กดโทรหากถู ้ งิ เซงิ กถู ้ งิ เซงิ ทอี่ ยปู่ ลายสายน้ําเสยี งงัวเงยี “เป็ นอะไรอกี ครบั บอสใหญ่ ของผม?” “มาบา้ นตระกลู จ้ี” “ทําไม?” “ฉันนอนไมห่ ลบั อารมณ์ไมด่ ี จะทํางานก็ไมม่ กี ะจติ กะใจทํา ” “แกมา ทํางานใหฉ้ ันดหู น่อย” กถู ้ งิ เซงิ ขมวดควิ้ แลว้ ดนู าฬกิ าขอ้ มอื กอ่ นจะตอบอยา่ งหวั รอ้ น “ฉนิ โมห่ าน แกเป็ นบา้ หรอื เปลา่ !?” “นมี่ ันตสี องครง่ึ แลว้ นะ! แกจะใหฉ้ ันไปนั่งทํางานทห่ี อ้ งอา่ นหนังสอื บา้ นแกใหแ้ กดู?”

“แกเลกิ กบั เมยี แกไมใ่ ชฉ่ ันเลกิ กบั เมยี ฉันสกั กหน่อย!” “แคน่ นี้ ะ!” หลังจากทพี่ ดู จบ ชายหนุ่มก็กดวางสายทนั ที เสยี งตดู๊ ตดู๊ ตดู๊ ดงั ขน้ึ อยา่ งถๆ่ี ฉนิ โมห่ านใชม้ อื นวดหวา่ งควิ้ อยา่ งชว่ ย ไมไ่ ด ้ เขาน่ังเอนหลงั พงิ เกา้ ออี้ ยา่ งรสู ้ กึ เหนอื่ ย นอนไมห่ ลับ แลว้ ไมอ่ ยากทําอะไรอกี ดว้ ย ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแลว้ หลับตาลง เรมิ่ ไมแ่ น่แลว้ สวิ า่ บททดสอบนก้ี ําลังทดสอบเขา หรอื ซสู อื เยว่ ในทสี่ ดุ ฉนิ โมห่ านก็ทนไมไ่ หวอกี ตอ่ ไป เขาลกุ ขน้ึ ยนื แลว้ เดนิ ลง บนั ได ขบั รถไปยังชนั้ ลา่ งของบา้ นหลงิ ซอื ยู่ เขามองหอ้ งหวั มมุ บนชนั้ สองทย่ี งั มไี ฟเปิดอยู่ ในใจรสู ้ กึ ทรมาน ขน้ึ มา หรอื วา่ …… ซสู อื เยวก่ น็ อนไมห่ ลับเหมอื นเขา?

พอคดิ แบบน้ี ชายหนุ่มกถ็ อนหายใจออกมา เขาเอนหลงั ลงบนหนัง แทข้ องเบาะรถ จอ้ งมองไปยงั แสงไฟในหอ้ งอยา่ งไมล่ ะสายตา ความทรมานนัน้ จรงิ ๆกก็ ระทบทงั้ สองฝ่ าย แต่ ถงึ จะรสู ้ กึ เศรา้ เขากต็ อ้ งทําแบบน้ี เจย่ี นหมงิ จงทค่ี วามจําเสอ่ื มไปยสี่ บิ กวา่ ปี หลังจากทไ่ี ดร้ วู ้ า่ หลวิ หรู เยยี นกลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ รา อาจจะไมม่ วี นั ตน่ื ขนึ้ มาเทา่ นัน้ ความ ทรงจําของเขากก็ ลับมาอยา่ งทนั ที “ยาลบความจําประเภทนี้ ทําใหค้ นลมื เรอื่ งทมี่ คี วามสขุ จําไดเ้ พยี ง เรอื่ งทเ่ี จ็บปวด” “ตอ้ งเจอกบั เรอ่ื งทที่ ําใหเ้ จ็บปวดขนั้ สดุ เทา่ นัน้ ถงึ จะไปกระตนุ ้ สมอง ได ้ แลว้ ความทรงจําทงั้ หมดก็จะกลับมา” เสยี งของหานหยนุ เมอื่ หลายวนั กอ่ นดงั ขน้ึ ในหขู องเขา “นอกจาก ความเจ็บปวดขนั้ สดุ แบบน้ี ไมม่ วี ธิ ที ดี่ กี วา่ นแ้ี ลว้ ” “บางที คณุ อาจจะตอ้ งเสยี เวลายสี่ บิ ปีเหมอื นคณุ เจยี่ นหมงิ จง ถงึ จะ ทําใหเ้ ธอจําเรอื่ งราวในอดตี ของพวกคณุ ขน้ึ ได ”้ หลงั จากทพ่ี ดู จบ หานหยนุ ยงั ถอนหายใจแลว้ ปลอบเขาอกี วา่ “จรงิ ๆ แลว้ ถงึ จะความจําเสอ่ื มกไ็ มเ่ ป็ นไรหนคิ รบั ”

“เพราะคนทภ่ี รรยาคณุ ชอบในตอนนี้ ก็คอื คณุ ไมใ่ ชห่ รอครับ ? มันก็ ไมไ่ ดแ้ ตกตา่ งกนั นะครบั ” ฉนิ โมห่ านหวั เราะอยา่ งเย็นชา “แตกตา่ งกนั สคิ รบั ” “อดตี ของเธอ แมจ้ ะมคี วามทรงจําทเี่ จ็บปวดมากมาย แตเ่ รอื่ งทท่ี ํา ใหเ้ ธอมคี วามสขุ ก็มคี รบั ” “ผมอยากใหเ้ ธอจําเรอื่ งราวทกุ ๆอยา่ งได ้ ไมใ่ ชแ่ คเ่ รอื่ งของผมคน เดยี ว” “เพราะวา่ ……” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา “ผมไมอ่ ยากใหเ้ ธอรสู ้ กึ วา่ ชวี ติ เธอขาด อะไรไป” “ถงึ จะตอ้ งเสยี่ งกบั การทเ่ี ธอจะทงิ้ ผมไป ผมก็จะทําใหค้ วามทรงจํา ของเธอกลบั มาใหไ้ ดค้ รบั ” “เธอไมอ่ ยากเป็ นคนทไ่ี มม่ เี รอื่ งราวในอดตี ” “ทําไมผมจะทําใหเ้ ธอสมหวงั ไมไ่ ดค้ รบั ?” ฉนิ โมห่ านทน่ี ่ังอยใู่ นรถ หลับตาลง

ถงึ แมต้ อนนจี้ ะเจ็บปวด แตเ่ ขาก็ไมเ่ คยรสู ้ กึ เสยี ใจกบั การตดั สนิ ใจ ของเขา เธอบอกวา่ เธอไมอ่ ยากเป็ นคนทไ่ี มม่ เี รอ่ื งราวในอดตี เธอบอกวา่ เธอไมอ่ ยากจําไดเ้ พยี งความทรงจําทเี่ จ็บปวดในอดตี เธออยากมคี วามทรงจําทม่ี คี วามสขุ ในอดตี ดว้ ยเหมอื นกนั เธอบอกวา่ เธอไมอ่ ยากรสู ้ กึ วา่ ชวี ติ ของเธอขาดอะไรไป เพราะฉะนัน้ เขาจะไมช่ ว่ ยเธอไดย้ งั ไง…… และในขณะทชี่ ายหนุ่มเหมอ่ มองไฟทอ่ี ยไู่ กลออกไปนัน้ หนา้ ตา่ งรถ ของเขากถ็ กู ใครบางคนเคาะ คนทเ่ี คาะหนา้ ตา่ งรถเขาคอื หลงิ หรานทเี่ พง่ิ กลับมาจากการแขง่ รถ เธอสวมเสอื้ หนังสดี ํา สวมหมวกกนั น็อคสแี ดง และนั่งอยบู่ น มอเตอรไ์ ซคย์ ามาฮา่ คนั หลอ่ ทําใหเ้ ธอดเู ทเ่ ป็ นอยา่ งมาก “คณุ เองหรอ?” หลังจากทรี่ วู ้ า่ คนทอี่ ยใู่ นรถคอื ฉนิ โมห่ าน หลงิ หรานกห็ วั เราะออกมา “ทําไมคะ ดกึ ดน่ื แบบนม้ี าเฝ้ ามองภรรยาตรงนห้ี รอคะ ?” ฉนิ โมห่ านหวั เราะนง่ิ ๆ “นอนไมห่ ลบั หน่ะ”

พดู จบ เขากใ็ ชน้ วิ้ ชไ้ี ปยงั หอ้ งทยี่ งั มไี ฟเปิดอยู่ “ดเู หมอื นวา่ เธอจะยงั ไมน่ อนนะครบั ” หลงิ หรานขมวดคว้ิ แลว้ มองไปยงั ทศิ ทางทเ่ี ขาช้ี จากนัน้ หญงิ สาวกห็ วั เราะจนตวั เอนไปขา้ งหนา้ “ทา่ นชายฉนิ ดฉิ ัน ขอนําเสนอใหค้ ณุ นะคะ” “หอ้ งนอนทเ่ี ปิดไฟไวน้ ัน้ คอื หอ้ งของฉันคะ่ ” “ฉันชอบเปิดไฟทง้ิ ไว ้ เวลาไปแขง่ รถดกึ ๆหน่ะคะ่ เป็ นการบอก แมบ่ า้ นวา่ ฉันยังไมไ่ ดก้ ลับมา” พดู จบ เธอกช็ ไี้ ปยงั หอ้ งทม่ี ดื มดิ ตรงปลายทางเดนิ “ภรรยาคณุ อยู่ หอ้ งนัน้ คะ่ ” ฉนิ โมห่ านกระแอมไอเสยี งเบาอยา่ งรสู ้ กึ เขนิ อาย “ผมหมายถงึ เวลา นซี้ สู อื เยวน่ ่าจะนอนไมห่ ลบั ” “แตว่ า่ ถงึ เธอจะนอนไมห่ ลบั เธอไมม่ นี สิ ยั ทเี่ ปิดไฟทง้ิ ไวค้ ะ่ ” “แบบนนี้ เ่ี อง” หลงิ หรานมองเขาแลว้ กะพรบิ ตา “ฉันไปชว่ ยคณุ ดไู หมคะ”

“ดกึ ขนาดนแ้ี ลว้ ยงั ไมย่ อมนอน ไมด่ ตี อ่ สาวนอ้ ยทผี่ วิ บอบบางอยา่ ง เธอจรงิ ดว้ ยครับ” หลงิ หรานโบกมอื มาทางเขา “รอขอ้ ความจากฉันไดเ้ ลยคะ่ !” พดู จบ หญงิ สาวกข็ ม่ี อเตอรไ์ ซคเ์ ขา้ ไปจอดในโรงจอดรถของวลิ ลา่ หลังจากนัน้ หา้ นาที ฉนิ โมห่ านก็ไดร้ บั ขอ้ ความจากหลงิ หราน : “ฉันไดย้ นิ เธอละเมอคะ่ กําลังดา่ คณุ เลย” “สบายใจไดเ้ ลยนะคะ นอนหลบั สนทิ มากคะ่ คณุ ไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งนะ คะ กลับไปนอนเถอะคะ่ !” ดา้ นหลงั ขอ้ ความ มขี อ้ ความเสยี งสนั้ ๆตอ่ ทา้ ย ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แลว้ กดเปิด เป็ นเสยี งละเมอทฟ่ี ังไมร่ ศู ้ พั ทข์ องซสู อื เยว่ : “ไอส้ ารเลว! การไป แตง่ หนา้ กบั คนอนื่ !” “เชอื่ ไหมวา่ ……เชอ่ื ไหมวา่ ฉันจะแตง่ งานกบั คนอน่ื กอ่ นคณุ ……” “ใครกลัวใคร……” หวา่ งควิ้ ของฉนิ โมห่ านกระตกุ

เวลาผา่ นไปนานพอสมควร ชายหนุ่มตอบกลับขอ้ ความหลงิ หราน : “ทะเบยี นบา้ นของหลงิ ซอื ยู่……อยทู่ คี่ ณุ หรอื วา่ คณุ อาเจย่ี นครบั ?” หลงิ หรานตอบกลับอยา่ งรวดเร็ว “อยทู่ ฉ่ี ันคะ่ ทําไมหรอคะ?” “ซอ่ นไวใ้ หด้ คี รับ” หลงิ หรานนั่งอยบู่ นเตยี งใหญใ่ นหอ้ งนอน หวั เราะอยา่ งรสู ้ กึ ตลก “ทําไมคะ คณุ กลัวซสู อื เยวจ่ ะกลา้ แตง่ งานกอ่ นคณุ จรงิ ๆหรอคะ ?” “หลงิ ซอื ยไู่ มก่ ลา้ หรอกคะ่ ถงึ แมว้ า่ มนั จะเคยชอบซสู อื เยว่ แตน่ ่ันมนั ตงั้ แตม่ .ตน้ แลว้ นะคะ ตอนนม้ี ันกําลงั ตดิ การเดทออนไลนอ์ ยู่ มสี าว ในโลกออนไลนอ์ ยา่ งเยอะ…..” ขอ้ ความนย้ี ังไมท่ นั ไดส้ ง่ ไป เธอก็ไดร้ ับขอ้ ความจากฉนิ โมห่ านอกี ครงั้ : “เขาตกลงกบั เธอเมอ่ื เย็นแลว้ ครับ วา่ จะคบกนั ” แคป่ ระโยคเดยี ว ทําใหม้ อื ของหลงิ หรานทจี่ ับโทรศพั ทไ์ วน้ ัน้ เรมิ่ สนั่ หญงิ สาวเมม้ ปาก เงยี บอยสู่ กั พัก กอ่ นจะลบขอ้ ความประโยคหลงั ที่ บอกวา่ หลงิ ซอื ยเู่ ดทออนไลนอ์ อก “คะ่ ฉันจะซอ่ นทะเบยี นบา้ นไวอ้ ยา่ งดคี ะ่ ”

หลังจากทสี่ ง่ ขอ้ ความเสร็จ หลงิ หรานก็ทง้ิ โทรศพั ทไ์ ปอกี ขา้ ง นอน อยบู่ นเตยี ง แลว้ มองเพดานในหอ้ งอยา่ งเหมอ่ ลอย เขา……ยังชอบซสู อื เยวจ่ รงิ ๆ ใชไ่ หม? เวลาลว่ งเลยไปนานพอสมควร เธอสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ กอ่ นจะควกั โทรศพั ทม์ า เปิดบญั ชอี อนไลนข์ องเธอสบิ กวา่ บญั ชี แลว้ ลบหลงิ ซื อยอู่ อก ทลี ะบญั ชี ตอนที่ 255 เขายงั คงตอ้ งการทจี่ ะ รกั ษาชวี ติ ของเขาเอาไวน้ ะ ทอ้ งฟ้าในยามรงุ่ อรณุ พนื้ ดนิ ทเ่ี พง่ิ ตนื่ จากการหลับใหล เรมิ่ ตน้ เชา้ วนั ใหม่ ในตอนทซี่ สู อื เยวต่ น่ื ขนึ้ มานัน้ เพง่ิ จะหกโมงกวา่ ตอนเชา้ เธอรสู ้ กึ วา่ เวลายังเชา้ อยากจะนอนตอ่ อกี สกั หน่อย แตไ่ มว่ า่ จะนอน ยงั ไงก็นอนไมห่ ลับ เธอไมร่ วู ้ า่ ตอ้ งทําอะไรก็เลยสวมเสอ้ื กนั หนาวแลว้ เดนิ ลงไปชนั้ ลา่ ง ในหอ้ งครัว มเี งาของใครบางคนทกี่ ําลังยงุ่ อยู่

ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ เดนิ เขา้ ไปอยา่ งระมดั ระวงั — “หลงิ ซอื ย”ู่ เสยี งของเธอทด่ี งั ขนึ้ อยา่ งกะทนั หนั ทําใหห้ ลงิ ซอื ยมู่ อื สนั่ ไขไ่ กใ่ น มอื กระแทกลงบนโตะ๊ ทําใหไ้ ขไ่ กท่ แี่ ตกเลอะไปหมด ชายหนุ่มหนั กลบั มามองเธออยา่ งรสู ้ กึ เคอื ง “ทําไมตน่ื เชา้ ขนาดน้ี?” “ตนื่ แลว้ นอนตอ่ ไมไ่ ดอ้ า่ ก็เลยลงมาเลย” พดู จบ เธอกย็ กเทา้ เดนิ เขา้ หอ้ งครัว เธอชว่ ยหลงิ ซอื ยเู่ ก็บโตะ๊ ทร่ี ก พรอ้ มขมวดคว้ิ แลว้ พดู วา่ “นายหละ่ เขา้ ครัวแตเ่ ชา้ เตรยี มอาหาร เชา้ หรอ?” “กไ็ มเ่ ชงิ ” หลงิ ซอื ยหู่ ยบิ ไขไ่ กอ่ อกมาจากตเู ้ ย็น พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ “ตอนเชา้ ตน่ื มาแลว้ เจอสาวในเน็ตบล็อคฉันไปหมดเลย” “ฉันกไ็ มร่ วู ้ า่ ทําไม ก็เลยอยากทําอะไรอรอ่ ยๆใหพ้ ห่ี รานกนิ ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ไมเ่ ขา้ ใจ “ทําไมแฟนนายถงึ บล็อคนายหละ่ นายจะ ทําอาหารใหห้ ลงิ หรานหรอ?” “หรอื วา่ แฟนนายในเน็ตคอื หลงิ หราน?”

หลงิ ซอื ยขู่ มวดคว้ิ หนั กลบั มามองบนใสเ่ ธอ “เป็ นไปไดย้ งั ไง!” “มันแมนกวา่ ฉันอกี !” “แฟนในเน็ตของฉัน ทงั้ น่ารักและจติ ใจออ่ นโยน……” พดู จบ เขากถ็ อนหายใจออกมา “ตงั้ แตเ่ ดก็ จนโต ก็มแี คพ่ ห่ี รานท่ี เป็ นเพอ่ื นตา่ งเพศ” “เรอ่ื งวเิ คราะหห์ วั ใจสาวๆหน่ะ พห่ี รานถนัดทส่ี ดุ แลว้ ” “เมอ่ื กอ่ นทฉี่ ันทะเลาะกบั แฟนนะ ก็มพี หี่ รานทชี่ ว่ ยฉันตลอด ” “มันวเิ คราะหแ์ มน่ ทกุ ครงั้ จนนกึ วา่ เป็ นเซยี น! ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ใชค้ วามคดิ “งัน้ เขาวเิ คราะหผ์ ชู ้ ายเป็ นไหม?” “ฉัน……” มอื ของหลงิ ซอื ยทู่ ก่ี ําลงั ตไี ขอ่ ยนู่ ัน้ ชะงกั ลง “เธอคงไมไ่ ด…้ …อยากใหพ้ ห่ี รานวเิ คราะหฉ์ นิ โมห่ านใหเ้ ธอหรอกใช่ ไหม?” ระหวา่ งพดู เขาก็สะบดั มอื “งานแบบนมี้ ันทําไมไ่ ดห้ รอก!”

“นายรไู ้ ดย้ ังไงวา่ ทําไมไ่ ด?้ ” ซสู อื เยวเ่ ห็นเขาใชเ้ ครอ่ื งตไี ขก่ ําลังตไี ขใ่ นถว้ ย “นายกําลังจะ……ทํา เคก้ หรอ?” หลงิ ซอื ยมู่ องบนใสเ่ ธอ “ฉันจะทําไขเ่ จยี ว!” ซสู อื เยว：่ “……” “นายตไี ขจ่ นมนั เป็ นฟองแลว้ ยงั จะทําไขเ่ จยี วอกี ?” พดู จบ เธอก็ยกมอื ขนึ้ นวดหวา่ งควิ้ “นายนทําเป็ นจรงิ ไหมเนย่ี ?” หลงิ ซอื ยหู่ ลบั ตาลง แลว้ เงยี บไปสกั พัก กวา่ จะถอนหายใจออกมา ในทส่ี ดุ “กไ็ ด ้ จรงิ ๆฉันทําไมเ่ ป็ น” “ปกตเิ วลานแ้ี มบ่ า้ นกเ็ ขา้ มาทํางานแลว้ ” “แตเ่ มอื่ วานฝนตก วนั นฉี้ ันก็เลยใหพ้ วกเขามาสายได ้ แตไ่ มค่ ดิ วา่ จนตอนนก้ี ็ยังไมม่ า……” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจ กอ่ นจะไลเ่ ขาออกจากหอ้ งครัว “มอื้ เชา้ อยาก กนิ อะไร? เดย๋ี วฉันให”้ หลงิ ซอื ยชู่ ะงกั “เธอทําอาหารเป็ นใชไ่ หม?”

“กน็ ่าจะได ้ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นสอนฉันอยนู่ านเลย” พดู จบ หญงิ สาวกย็ กนว้ิ ขน้ึ นับ “ในบา้ นมที งั้ หมด……ผใู ้ หญส่ ก่ี บั เดก็ อกี หนง่ึ ใชไ่ หม?” หลงิ ซอื ยพู่ ยกั หนา้ “งัน้ ฉันเรมิ่ ทําละนะ” หญงิ สาวปิดประตกู ระจกฝ้ าหอ้ งครัว แลว้ เรมิ่ ลงมอื ทําอาหาร หลงิ ซอื ยมู่ องหญงิ สาวทย่ี งุ่ อยกู่ บั การทําอาหารในครวั ผา่ นประตู กระจก เขาดอู ยสู่ กั พัก กอ่ นจะถอนหายใจแลว้ เดนิ กลับไปนั่งบนโซฟา เขา หยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ าแลว้ กดเพมิ่ เพอ่ื นใหมท่ ลี ะคน แตก่ ็ไมม่ ใี ครสนใจเขาสกั คน หลงิ ซอื ยรู่ สู ้ กึ เศรา้ มากกวา่ เดมิ ทําไมอะ่ ? เขาก็ไมไ่ ดท้ ําอะไรผดิ สกั หน่อย? ……

เชา้ เจ็ดโมงครง่ึ ซงิ หยนุ เดนิ ลงมาจากบนั ไดหลังจากทที่ ํากจิ วตั รประจําชว่ งเชา้ เสร็จ หอ้ งทานหารตรงชนั้ หนงึ่ มผี ใู ้ หญก่ ลมุ่ หนงึ่ กําลงั ทานมอื้ เชา้ กนั อยู่ พอเหน็ วา่ เขาลงมา ซสู อื เยวก่ ร็ บี ยม้ิ ตาหยที กั ทายเขา “ซงิ หยนุ มา กนิ อาหารเชา้ เร็วครบั !” “หมา่ ม๊ที ําเองเลยนะ!” ซงิ หยนุ แอบรสู ้ กึ กลัวจนตวั สน่ั เขารสู ้ กึ ไมค่ อ่ ยอยากกนิ อาหารเชา้ ขน้ึ มาอยา่ งกะทนั หนั หลังจากทค่ี วามจําเสอ่ื ม อาหารเชา้ ทหี่ มา่ ม๊เี ขาทํา …… แมว้ า่ ทกุ ๆครงั้ เขาจะกนิ ลงไปเงยี บๆ แตร่ สชาตนิ ัน้ มันยากทจ่ี ะ……บรรยายจรงิ ๆ! และแลว้ เดก็ ชายก็เดนิ ลงมาจากบนั ไดอยา่ งเชอื่ งชา้ เรอื่ งทรมานแบบน้ี…… ยงิ่ เจอชา้ ก็ยง่ิ ดี

“สอื เยวท่ ําอาหารอรอ่ ยนะเนย่ี ” บนโตะ๊ ทานอาหาร หลงิ หรานอดไมไ่ ดท้ จี่ ะพดู ชมเธอ “ถงึ แมก้ ารพดู กบั แขกแบบนจ้ี ะไมค่ อ่ ยดี แตฉ่ ันหวงั วา่ หลงั จากนเี้ ธอจะเตรยี ม อาหารเชา้ ใหพ้ วกเรา!” พดู จบ เธอก็กนิ โจ๊กคําโตตอ่ “จรงิ ๆใหฉ้ ันทํา……” หลงิ ซอื ยทู่ อ่ี ยขู่ า้ งๆคบี ซาลาเปาวางลงหนา้ หลงิ หรานอยา่ งสภุ าพ “พหี่ ราน ชว่ ยฉันดว้ ย” “พวกสาวๆของฉัน……” หลงิ หรานขมวดคว้ิ ถลงึ ตาใสเ่ ขาอยา่ งดุ “กรณุ าเงยี บปากดว้ ยคะ่ ” “อยา่ ใหฉ้ ันไดต้ บแก ตอ่ หนา้ อาหารเชา้ แสนอรอ่ ยนเี้ ลย! ” หลงิ ซอื ย：ู่ “……” ดมุ ากจรงิ ๆดว้ ย ไมม่ ที างเปรยี บเทยี บกบั สาวๆของเขาในโลกออนไลนท์ นี่ ่ารกั และ ออ่ นโยนไดเ้ ลย

ซงิ หยนุ ทอี่ ยตู่ รงบนั ได พอเหน็ ภาพตรงหนา้ แลว้ รสู ้ กึ วา่ ไมค่ อ่ ย อยากจะเชอ่ื สกั เทา่ ไหร่ แมว้ า่ หลงิ ซอื ยแู่ ละหลงิ หรานจะเป็ นคนของคณุ ตาของเขา แตก่ ไ็ ม่ ตอ้ งถงึ ขน้ึ ……พดู ชมอาหารทหี่ มา่ ม๊เี ขาทําหรอกมัง้ ? รสชาตอิ าหารหลังจากทซ่ี สู อื เยวค่ วามจําเสอ่ื ม…… เดก็ ชายทกี่ ําลังสงสยั ถกู ซสู อื เยวล่ ากไปกนิ ขา้ ว เขาน่ังอยบู่ นโตะ๊ ทานอาหาร มองอาหารทเ่ี ตม็ โตะ๊ เขาตกใจจนตอ้ ง เบกิ ตากวา้ ง “พวกน้ี……หมา่ ม๊ที ําเองหมดเลยหรอครบั ?” “แน่นอนสคิ รับ” หลงิ หรานพยักหนา้ “แมบ่ า้ นในบา้ นยังไมม่ ากนั สกั คน” “นา้ กบั หลงิ ซอื ยทู่ ําอาหารไมเ่ ป็ นกนั สกั คน คณุ อาเจย่ี นยงิ่ ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ” “ถา้ ไมใ่ ชห่ มา่ ม๊ขี องหลาน อาหารพวกนบี้ นิ มาจากไหนครบั ?” ซงิ หยนุ กดั ปากของตวั เอง ใชต้ ะเกยี บคบี ซาลาเปาอยา่ งรบี รอ้ น

!!! รสชาตทิ คี่ นุ ้ เคย รสชาตทิ ห่ี ายไปนาน! รสชาตกิ อ่ นหนา้ ทซี่ สู อื เยวจ่ ะความจําเสอ่ื ม! แปลวา่ ฝี มอื การทําอาหารของเธอ กลับมาแลว้ !? เร็วขนาดนเ้ี ลย! เดก็ ชายกดั ซาลาเปาอยา่ งตน่ื เตน้ และรสู ้ กึ เขา้ ใจฉนิ โมห่ านขน้ึ มา ทนั ที ซสู อื เยวท่ ม่ี คี วามทรงจํา กบั ซสู อื เยวท่ ส่ี ญู เสยี ความทรงจํา แตกตา่ ง กนั มากจรงิ ๆ! “กนิ ชา้ ๆครับ” พอเห็นทา่ ทางซงิ หยนุ ทก่ี นิ อยา่ งไมห่ ยดุ ซสู อื เยวก่ ็ถอนหายใจ ออกมายาวๆ จรงิ ๆแลว้ เธอก็รสู ้ กึ ตกใจ วา่ ทําไมเธอถงึ ไดท้ ําอาหารอยา่ งชาํ นาญ หรอื วา่ การทเี่ ศรา้ มากเกนิ ไปจะมผี ลกระทบบางอยา่ งสะทอ้ นกลับ

พอคดิ ไดเ้ ทา่ น้ี เธอก็หนั กลบั มามองหลงิ ซอื ยู่ “วนั นเี้ ราไปเดทกนั ท่ี ไหนด?ี ” คําพดู ประโยคเดยี ว ทําใหบ้ รรยากาศบนโตะ๊ อาหารเงยี บลง ซงิ หยนุ และเจยี่ นหมงิ จงเบกิ ตากวา้ ง หลงิ หรานขมวดควิ้ กม้ หวั แลว้ กดั ซาลาเปาอยา่ งแรง แลว้ กลนื มันลง ไป หลงิ ซอื ยหู่ นั มามองซสู อื เยวอ่ ยา่ งแขง็ ทอื่ “เราตอ้ ง……เดทกนั ดว้ ย หรอ?” “แน่นอนส”ิ ซสู อื เยวห่ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาเลอื่ นดขู า่ ว “ขา่ วบอกวา่ วนั นฉ้ี นิ โม่ หานกบั หยางชงิ โยวจะไปสง่ั ทําแหวนแตง่ งานทห่ี า้ งขาย เครอื่ งประดบั ใจกลางเมอื ง” พดู จบ เธอกเ็ ก็บโทรศพั ทล์ ง เงยหนา้ เหลอื บมองหลงิ ซอื ยู่ “เราก็ไป สงั่ ทําแหวนแตง่ งานกนั ” หลงิ ซอื ย：ู่ “……” “ฉันวา่ ……ไมต่ อ้ งหรอกมัง้ ?”

เขายงั คงตอ้ งการทจี่ ะ รกั ษาชวี ติ ของเขาเอาไวน้ ะ! ตอนท่ี 256 คณุ ยงุ่ อะไรดว้ ย ตอนทซ่ี สู อื เยวแ่ ละหลงิ ซอื ยมู่ าถงึ หา้ งสรรพสนิ คา้ บรเิ วณตรงนัน้ ก็ ถกู ปิดลอ้ มไวห้ มดแลว้ คณุ ชายใหญต่ ระกลู จที้ รี่ วยอนั ดบั หนง่ึ ในเมอื งสตฟั ฟ์ กบั คณุ หนูใหญ่ ตระกลู เจย่ี นทร่ี วยอนั ดบั สองในเมอื งสตฟั ฟ์ จะมาเลอื กแหวน แตง่ งานดว้ ยกนั นมี่ นั ขา่ วใหญท่ อรค์ ออฟเดอะทาวนเ์ ลย! พวกนักขา่ วเฝ้ าอยหู่ นา้ หา้ งตงั้ แตเ่ ชา้ เพราะกลวั จะพลาดขา่ วใหญ่ ของศตวรรษนไี้ ป “สอื เยว่ เรากลบั ไปกนั ดกี วา่ ……” หลงิ ซอื ยทู่ นี่ ั่งอยใู่ นรถ มองออกไปยังผคู ้ นทอ่ี ยดู่ า้ นนอก เขารสู ้ กึ ไม่ กลา้ ทจี่ ะออกจากรถ เขาไมไ่ ดก้ ลัวเพราะเขาไมเ่ คยเจอโลก แตเ่ ป็ นเพราะวา่ ……

ถา้ หากเขาโดนตตี อ่ หนา้ คนเยอะๆ เขาตอ้ งอายจนเอาป้ีบคลมุ หวั แน่นอน! ชอ่ื เสยี งของเขาดว้ ย…… “กลบั ไปทําไม?” ซสู อื เยวม่ องบน “มแี คฉ่ นิ โมห่ านกบั หยางชงิ โยวมสี ทิ ธซิ์ อ้ื แหวน แตง่ งานดว้ ยกนั หรอ ฉันกบั นายมาซอื้ ไมไ่ ดห้ รอื ไง ?” “หา้ งสรรพสนิ คา้ เป็ นแหลง่ คา้ ขาย ทําไมถงึ ไมต่ อ้ นรบั พวกเรา ?” พดู จบ หญงิ สาวก็เปิดประตแู ลว้ ลงจากรถ นักขา่ วทเี่ ห็นคนเปิดประตลู งจากรถ กร็ บี เขา้ มารมุ ลอ้ มทนั ที พอเห็นวา่ คนทลี่ งรถมาไมใ่ ชค่ ณุ หนูใหญต่ ระกลู เจยี่ น นักขา่ วพวกนี้ ก็แยกยา้ ยกนั ทนั ที ซสู อื เยวเ่ หลอื กตามองบน เธอลากหลงิ ซอื ยทู่ พ่ี ยายามหลบอยใู่ นรถใหอ้ อกมา “สอื เยว…่ …”

สหี นา้ ของหลงิ ซอื ยไู่ มเ่ ต็มใจ ถงึ แมเ้ ขาจะพยายามขดั ขนื สดุ แรงแลว้ ก็โดนลากออกมาจากรถอยดู่ ี ซสู อื เยวเ่ ป็ นถงึ ลกู ศษิ ยศ์ ลิ ปะการตอ่ สู ้ เขาไมม่ ที างทจี่ ะสผู ้ หู ้ ญงิ ที่ แรงเยอะและบา้ พลังคนนไ้ี ดห้ รอก ชายหนุ่มโดนลากใหเ้ ดนิ ตามหลังเธออยา่ งน่าสงสาร “สอื เยว่ ฉัน รสู ้ กึ วา่ เมอ่ื วานเราเพง่ิ จะตกลงคบกนั ” “วนั นกี้ ็มาซอ้ื แหวนแตง่ งานเลยมันจะเร็วไปหรอื เปลา่ ?” “อกี อยา่ งนะ ฉันรสู ้ กึ วา่ ……” “หบุ ปาก!” ซสู อื เยวท่ โี่ ดนชายหนุ่มกวนจนหงดุ หงดิ หนั กลับมามองเขา กอ่ นจะ ทําตาดใุ สเ่ ขา ใบหนา้ หลอ่ ของหลงิ ซอื ยทู่ ด่ี สู น้ิ หวงั “สอื เยว…่ …” แตห่ ญงิ สาวตรงหนา้ แสดงออกอยา่ งชดั เจนวา่ ไมไ่ ดส้ นใจเขาเลย แมแ้ ตน่ อ้ ย เธอจบั มอื เขาแลว้ เดนิ ลากมาถงึ ประตทู างเขา้ หา้ งสรรพสนิ คา้ รปภ.หนา้ ทางเขา้ สองคนยกมอื หา้ มพวกเขา

“คณุ ผหู ้ ญงิ ครบั เพอ่ื ตอ้ นรับคณุ ฉนิ โมห่ านและคณุ หยางชงิ โยวมา เลอื กแหวนแตง่ งานในวนั น้ี วนั นหี้ า้ งสรรพสนิ คา้ ทางเราปิดบรกิ าร ครบั ” “หากคณุ อยากมาเดนิ เลน่ จรงิ ๆ คอ่ ยมาวนั อน่ื นะครับ ” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ ขนึ้ “มสี ทิ ธอิ์ ะไร?” ถงึ ขนั้ ปิดบรกิ าร เพอ่ื ฉนิ โมห่ านและหยางชงิ โยวเลย? มสี ทิ ธอ์ิ ะไร? สทิ ธทิ์ ฉี่ นิ โมห่ านเจา้ ชหู ้ ยางชงิ โยวหนา้ ดา้ นหรอ? หญงิ สาวหรตี่ าลงเล็กนอ้ ย เงยหนา้ ขนึ้ ใชส้ ายตากวาดมองใบหนา้ ของรปภ. : “ถา้ ฉันจะเขา้ ไปใหไ้ ดห้ ละ่ คะ?” รปภ.สองคนมองตากนั กอ่ นจะยม้ิ ออกมา “ถา้ คณุ จะเขา้ ไปใหไ้ ด ้ อยา่ โทษวา่ พวกผมทไี่ มเ่ กรงใจคณุ นะครบั ” “ทําไมเ่ กรงใจ?”

ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ขน้ึ “ได!้ ” พดู จบ เธอก็เดนิ เขา้ ไปในหา้ งสรรพสนิ คา้ รปภ.ทงั้ สองมองหนา้ กนั สายตาของทงั้ สองฉายคําวา่ : ผหู ้ ญงิ คนนี้ ไมร่ จู ้ ักชวั่ ดี พอเห็นวา่ เธอจะเดนิ เขา้ ไป รปภ.ทงั้ สองคนกร็ บี วงิ่ นําหนา้ เธอ เดมิ ที พวกเขาอยากจะจบั แขนเธอเพอ่ื หา้ ม แตไ่ มค่ ดิ วา่ แขนของซสู อื เยว่ พบั ขน้ึ อยา่ งกะทนั หนั — “แครก่ ” หลังจากทเี่ สยี งกระดกู ถกู หกั เป็ นสองทอ่ น รปภ.ทงั้ สองสง่ เสยี งรอ้ ง ออกมาอยา่ งเจ็บปวด หลงิ ซอื ยรู่ สู ้ กึ เพยี งขนหวั ลกุ ตอนม.ตน้ เขายังเคยแอบชอบซสู อื เยว่ เพราะมแี ตห่ ลงิ หรานทแ่ี มนกวา่ เขาอยขู่ า้ งเขาทกุ วนั เขายังรสู ้ กึ วา่ ซสู อื เยวค่ อื ผหู ้ ญงิ ทอี่ อ่ นโยนทส่ี ดุ ในโลก แตต่ อนนคี้ อื ……

เขามองมอื ของรปภ.ทงั้ สองทหี่ อ้ ยอยอู่ ยา่ งออ่ นแรง และรสู ้ กึ เพยี ง ขอ้ มอื ของเขาเจ็บอยา่ งมาก ชายหนุ่มรบี เดนิ เขา้ ไป แลว้ หยบิ เงนิ ออกมายดั ใหร้ ปภ.ทงั้ สอง “ขอ โทษนะครบั ขอโทษนะครับ ชว่ งนแี้ ฟนผมโดนทง้ิ เลยอารมณ์ไมด่ ี ครับ” รปภ.2คน：“……” แฟนของเขาโดนทงิ้ แลว้ อารมณไ์ มด่ ี? พอเหน็ วา่ ซสู อื เยวแ่ ละหลงิ ซอื ยเู่ ดนิ เขา้ ไป หนง่ึ ในรปภ.กร็ บี หยบิ วทิ ยสุ อ่ื สารขนึ้ มา “มบี คุ คลอนั ตรายสองคนเดนิ เขา้ ไปแลว้ !” “พวกเขากําลงั ไป……ไปยังรา้ นเครอ่ื งประดบั ทคี่ ณุ ฉนิ และคณุ หยาง ทจ่ี ะไป!” …… ฉนิ โมห่ านรอหยางชงิ โยวทอี่ ยชู่ นั้ ลา่ งของบา้ นตระกลู เจย่ี นหนง่ึ ชวั่ โมงครง่ึ เตม็ ๆ หนง่ึ ชวั่ โมงครงึ่ ตอ่ มา หยางชงิ โยวเดนิ ลงบนั ไดอยา่ งชา้ ๆโดยสวม กระโปรงยาวสงั่ ตดั ราคาแพง “ขอโทษทใี่ หร้ อนานนะคะ”

“ไมน่ านครบั แคป่ ระชมุ ไปสองรอบเฉยๆครับ” ฉนิ โมห่ านเกย่ี วยม้ิ ขน้ึ นง่ิ ๆ ลกุ ขนึ้ ยนื เตม็ ตวั ไมร่ อใหห้ ยางชงิ โยวเดนิ ลงมาถงึ ชนั้ ลา่ ง กเ็ ดนิ ออกไปโดยตรง หยางชงิ โยวขมวดควิ้ กวาดมองฉนิ โมห่ านโกรธแคน้ แลว้ เดนิ ลง บนั ไดพรอ้ มกบั จบั กระโปรงทซี่ อ้ นกนั ไปมาของตวั เอง แทจ้ รงิ แลว้ เมอ่ื สกั ครทู่ เ่ี ธออยชู่ นั้ บนเธอไมไ่ ดแ้ ตง่ หนา้ เพยี งเทา่ นัน้ ระหวา่ งทเ่ี ธอแตง่ หนา้ อยนู่ ัน้ …… เธอไดค้ ยุ โทรศพั ทก์ บั ฉนิ หลงิ ย่ี ฉนิ หลงิ ยบี่ อกวา่ เขาไดส้ ง่ ของบางอยา่ งใหเ้ ธอ เขาใสม่ นั ไวใ้ น กลอ่ งเครอ่ื งสําอางของเธอ ดา้ นในนัน้ คอื ยาทท่ี ําใหส้ ตเิ ลอะเลอื น เขาใหเ้ ธอหาโอกาสทจี่ ะวางยาฉนิ โมห่ าน จากนัน้ ใชโ้ อกาสทเี่ ขาสติ เลอะเลอื น ใหเ้ ขาเซน็ เอกสาร การเซน็ เอกสารตอนทสี่ ตเิ ลอะเลอื น ทรพั ยส์ มบตั ภิ ายใตช้ อื่ ของฉนิ โมห่ าน ก็จะกลายเป็ นของพวกเขา ทงั้ หมด!

หลังจากทกี่ ดวางสาย เธอกห็ ายาทฉี่ นิ หลงิ ยบี่ อกในกลอ่ ง เครอื่ งสําอางเจอ ตอนน้ี ขวดของเหลวสใี สน้ี อยใู่ นกระเป๋ าถอื ของเธอ หยางชงิ โยวสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เดนิ ตามหลงั ฉนิ โมห่ านแลว้ ขนึ้ รถ แมว้ า่ ฉนิ โมห่ านจะหลอ่ และทําใหค้ นหลงใหล แตห่ ยางชงิ โยวกร็ ดู ้ วี า่ ทฉี่ นิ โมห่ านคบกบั เธอ คงจะไมใ่ ชเ่ พราะเขา ชอบเธอ แตเ่ ป็ นเพราะ ตระกลู จตี้ อ้ งใหเ้ ขาแตง่ งานกบั เธอ ถงึ จะยอมใหเ้ ขา เป็ นหวั หนา้ ตระกลู จค้ี นตอ่ ไป ขาทําแบบนกี้ ็เพอ่ื ผลประโยชน์ แสดงวา่ การแตง่ งานครงั้ นจี้ ะไม่ ยาวนาน ถา้ จะใหเ้ ธอรอใหฉ้ นิ โมห่ านไดเ้ ธอไปแลว้ ทงิ้ ทหี ลงั เธอรว่ มมอื กบั ฉนิ หลงิ ยี่ แลว้ แยง่ สมบตั ทิ กุ อยา่ งของฉนิ โมห่ านไปไมด่ กี วา่ หรอ ผชู ้ ายไมใ่ ชส่ งิ่ ทส่ี ําคญั ทสี่ ดุ เสมอไป แตเ่ งนิ คอื สงิ่ ทสี่ ําคญั ทส่ี ดุ ตลอดไป ระหวา่ งทค่ี ดิ ทงั้ สองก็นั่งรถมาจนถงึ หา้ งสรรพสนิ คา้

เดมิ ทหี ยางชงิ โยวนกึ วา่ ตอนเธอและฉนิ โมห่ านลงจากรถ ตอ้ งเป็ น ทสี่ นใจของทกุ คนแน่นอน ตอนนเี้ ธอคอื ผหู ้ ญงิ ทโี่ ดดเดน่ ทส่ี ดุ ในเมอื งน้ี เพราะฉะนัน้ กลอ้ งของนักขา่ ว ตอ้ งหนั มาทางเธอแน่นอน แตส่ งิ่ ทหี่ ยางชงิ โยวคาดไมถ่ งึ คอื ตอนทพ่ี วกเขาลงรถนัน้ พวกนักขา่ วทรี่ อพวกเขาอยหู่ นา้ หา้ ง กลับ ไมม่ ใี ครสนใจพวกเขาเลย นักขา่ วทงั้ หมด หนั ไปรายงานการตอ่ สทู ้ เ่ี กดิ ขน้ึ แทน “มรี ายงานวา่ หญงิ สาวนริ นามคนนัน้ มชี อ่ื วา่ ซสู อื เยว่ เป็ น ผเู ้ ชยี่ วชาญดา้ นศลิ ปะการตอ่ สู”้ “ณ ตอนนี้ รปภ.ของหา้ งสรรพสนิ คา้ ทม่ี าขดั ขวางไมใ่ หเ้ ธอเขา้ นัน้ บาดเจ็บสาหสั ไปหา้ คน และบาดเจ็บเล็กนอ้ ยสบิ สอง……” “เพราะทกุ ครัง้ ทเี่ ธอสกู ้ บั คนเสร็จแฟนของเธอก็จะจา่ ยเงนิ ให ้ ในทนั ที ดงั นัน้ จงึ ไมม่ ใี ครแจง้ ความคะ่ ……” “รถกภู ้ ยั 120จอดอยหู่ นา้ ประตหู า้ งสรรพสนิ คา้ เพอ่ื เตรยี มรับคนท่ี บาดเจ็บสาหสั คะ่ ”

“ทกุ คนดสู คิ ะ มรี ปภ.ทบ่ี าดเจ็บสาหสั อกี หนง่ึ คนแลว้ คะ่ ……” …… หยางชงิ โยวตกใจจนพดู อะไรไมอ่ อกอยคู่ รง่ึ วนั สว่ นฉนิ โมห่ านนัน้ ขมวดควิ้ แลว้ เดนิ ตรงพงุ่ เขา้ ไปทนั ที กลางหา้ งสรรพสนิ คา้ รปภ.กลมุ่ หนงึ่ นอนอยคู่ นละทศิ ละทาง ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ า่ มกลางคนพวกนัน้ ยม้ิ มมุ ปากอยา่ งเย็นชา “ฉันขอ ถามอกี รอบ วนั นฉี้ ันเขา้ ไปซอื้ แหวนแตง่ งานไดไ้ หม ?” ไมเ่ จอกนั แคว่ นั เดยี ว เธอผอมลงไปแทบจะรอบหนงึ่ เลย ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แลว้ เดนิ เขา้ ไป “สอื เยว่ คณุ หยดุ กอ่ กวนไดแ้ ลว้ !” ชายหนุ่มพดู ดว้ ยโทนเสยี งตํา่ ทําใหห้ วั ใจของซสู อื เยวเ่ จ็บแปลบ ขน้ึ มา วนิ าทตี อ่ มา เธอกเ็ งยหนา้ ขน้ึ ยมิ้ มมุ ปากอยา่ งเย็นชา “ฉันอยากซอ้ื แหวนแตง่ งานกบั แฟนฉัน ทําไมถงึ ไดก้ ลายเป็ นกอ่ กวนละ่ ?” “อกี อยา่ ง ถงึ ฉันจะกอ่ กวน”

“คณุ ยงุ่ อะไรดว้ ยคะ?” ตอนที่ 257 วางมาดซะใหญโ่ ตเชยี ว ฉนิ โมห่ านมองมาทซี่ สู อื เยวด่ ว้ ยนัยนต์ าลกึ ลํ้าไรก้ น้ บง้ึ เขากลา่ วดว้ ยเสยี งทมุ ้ ตํา่ “นเ่ี ธอและเขา…..มาถงึ ขนั้ พดู เรอ่ื ง แตง่ งานกนั แลว้ ? ” “กใ็ ชน่ ่ะสิ แลว้ คณุ จะทําไม? ” ซสู อื เยวเ่ ชดิ หนา้ ขน้ึ พลางมองหนา้ ฉนิ โมห่ านดว้ ยแววตาเย็นยะ เยอื ก “ทคี ณุ ยังจดั งานแตง่ กบั หยางชงิ โยวภายในเกา้ วนั ได ้ ฉันก็จดั งานแตง่ กบั หลงิ ซอื ยภู่ ายในแปดวนั ไดเ้ หมอื นกนั !” “ไมใ่ ชเ่ พราะเปลย่ี นใจไปรักเขารไึ ง? ” “อยา่ คดิ วา่ โลกใบนมี้ แี คค่ ณุ ทที่ ําไดน้ ะ!” “ฉันจะทําใหค้ ณุ รเู ้ องวา่ ตอนทฉ่ี ันเปลย่ี นใจไปรักคนอนื่ ความเร็วใน การเปลยี่ นใจของฉัน มนั เร็วกวา่ คณุ สองเทา่ !”

เมอื่ พดู จบ เธอชําเลอื งมองหลงิ ซอื ยทู่ กี่ ําลงั ยดั เงนิ ใหบ้ อดกี้ ารด์ ทกุ คนทถี่ กู ตอี ยดู่ า้ นหลงั “ทร่ี ัก อยา่ ไปสนพวกเขาเลย พวกเราไปเลอื ก แหวนกนั ดกี วา่ !” ทนั ทที เี่ ธอเอย่ คําวา่ “ทร่ี กั ” ออกไป หลงิ ซอื ยพู่ ลนั ตกตะลงึ ไปครู่ หนง่ึ เขาเงยหนา้ ขนึ้ อยา่ งแขง็ ทอื่ พลางสบตาอนั แสนเย็นชาของฉนิ โม่ หาน ชายหนุ่มกลนื นํ้าลายลงคอ “ทา่ นชาย คอื วา่ ฟังผมอธบิ าย…..” “อธบิ ายอะไร?” “อธบิ ายกบั เขาแลว้ ไดอ้ ะไร?” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ กอ่ นจะสาวเทา้ เดนิ เขา้ ไป กอ่ นจะควา้ ลากขอ้ มอื ของหลงิ ซอื ยู่ “พวกเราเขา้ ไปเลอื กแหวนไดแ้ ลว้ !” เมอ่ื กลา่ วเสร็จ เธอกก็ ระชากลากถหู ลงิ ซอื ยเู่ ดนิ มงุ่ ไปยัง Jewellery firm ฉนิ โมห่ านยน่ คว้ิ ทา้ ยทส่ี ดุ เขากห็ มดความอดทน พงุ่ ตวั เขา้ ไปควา้ มอื อกี ขา้ งหนงึ่ ของซสู อื เยวไ่ ว ้ “สอื เยว่ คณุ กบั หลงิ ซอื ยเู่ พงิ่ พบกนั ไดไ้ มน่ านไมใ่ ชเ่ หรอ?”

“เมอ่ื วานเพงิ่ ตกลงความสมั พันธก์ นั วนั นกี้ ต็ ดั สนิ ใจซอ้ื แหวน แตง่ งาน เร็วไปใชไ่ หม?” “เร็วมยั้ ?” ซสู อื เยวส่ ะบดั มอื ของฉนิ โมห่ านออกอยา่ งไรเ้ ยอ่ื ใย รมิ ฝี ปากพลาง แคน่ ยม้ิ อยา่ งเยอื กเย็น “เมอ่ื เทยี บกบั ฉันและทา่ นชายฉนิ ในตอนแรก พวกเราก็ไมไ่ ดพ้ บหนา้ ยงั มใี บจดทะเบยี นสมรสแลว้ เลย” เอย่ จบ เธอแคน่ หวั เราะเสยี งเย็น เธอลากหลงิ ซอื ยกู่ า้ วฉับๆ เขา้ รา้ น จวิ เวอรไ่ี ปตอ่ หนา้ ตอ่ ตาแววตาฉายแววสงสยั ของฉนิ โมห่ าน หลงิ ซอื ยทู่ ถ่ี กู ซสู อื เยวฉ่ ุดกระชากลากถไู ป กระทงั่ หลงิ ซอื ยยู่ ังหนั หนา้ ไปขอขอความชว่ ยเหลอื จากฉนิ โมห่ านดว้ ยรอยยม้ิ น่าเกลยี ดยง่ิ กวา่ เวลารอ้ งไหเ้ สยี อกี ทงั้ ยงั เปิดปากบอกเขา “ผมถกู บงั คบั !” ทวา่ ในสายตาของฉนิ โมห่ าน เขาแทบไมส่ นใจทา่ ทางของเขาเลย วา่ กําลังพดู อะไร สายตาและทงั้ หวั ใจของเขา ลว้ นมแี ตซ่ สู อื เยว่ เธอนกึ ออกแลว้

เธอนกึ ตอนทพ่ี วกเขาแตง่ งานออก แมเ้ ธอและเขาไมไ่ ดเ้ จอหนา้ กนั แตก่ ็ไดร้ บั ใบจดทะเบยี นสมรส กอ่ นหนา้ น้ี เหมอื นกบั เขาไมเ่ คยไดย้ นิ เธอเอย่ ถงึ มากอ่ น ถา้ งัน้ กอ็ ธบิ ายไดว้ า่ ……. แผนการของเขา ยงั ไดผ้ ล? ตวั ของซสู อื เยวอ่ าจจะยงั ไมร่ ู ้ วา่ เธอนกึ เรอ่ื งราวตา่ งๆ ในอดตี ขน้ึ มา ไดอ้ ยา่ งไมร่ เู ้ นอื้ รตู ้ วั ชายหนุ่มสดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ ความรสู ้ กึ ทไี่ มร่ วู ้ า่ สขุ ใจหรอื ปวดใจ เออ่ ลน้ ในหวั ใจ สขุ ใจเพราะในทส่ี ดุ เธอก็นกึ เรอ่ื งราวในอดตี รว่ มกนั กบั เขาออกเสยี ที ทปี่ วดใจก็คอื ……. เธอคงรสู ้ กึ เจ็บปวดมาก มากจรงิ ๆ เหมอื นเรอ่ื งของเจย่ี นหมงิ จง ในตอนแรกก็เป็ นเพราะขา่ วการลม้ ป่ วย นอนหนักของหลวิ หรเู ยยี น ทําใหเ้ ขารสู ้ กึ เจ็บปวดมากเกนิ ไป เขาถงึ นกึ เรอื่ งราวทกุ อยา่ งออก ตอนนซ้ี สู อื เยวน่ กึ ออกแลว้ น่ันก็พสิ จู นไ์ ดว้ า่ …..

ในกน้ บงึ้ หวั ใจของเธอ จรงิ ๆ แลว้ ก็ทกุ ขท์ รมานและเสยี ใจมากสนิ ะ ? “โมห่ าน” ในตอนนัน้ เอง หยางชงิ โยวทถี่ กู ฉนิ โมห่ านทง้ิ ไวเ้ บอื้ งหลงั กอ่ นหนา้ นก้ี ็เดนิ เขา้ มาพรอ้ มรอยยมิ้ บางๆ พลางกมุ ขอ้ มอื ของเขาอยา่ ง นุ่มนวล “คนเมอื่ กี้ ใชซ่ สู อื เยวก่ บั หลงิ ซอื ยรู่ เึ ปลา่ ?” “อมื ” ชายหนุ่มผงกหวั เบาๆ “พวกเขา….ก็มาซอื้ แหวนแตง่ งานน่ะ” หยางชงิ โยวเลกิ คว้ิ ขน้ึ อยา่ งสงสยั เล็กนอ้ ย “แหวนแตง่ งาน?” “ซสู อื เยวจ่ ะแตง่ งานเหรอ?” เธอกลา่ วตอ่ พรอ้ มมองฉนิ โมห่ านพรอ้ มรอยยม้ิ แวบหนงึ่ “คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ เธอจะหาคนใหมไ่ ดเ้ ร็วขนาดน้ี” หญงิ สาวเอย่ ไปพลาง กมุ มอื ฉนิ โมห่ านเดนิ เขา้ Jewellery firm “ป้บุ ปับ้ กต็ กลงความสมั พนั ธก์ บั หลงิ ซอื ยู่….” “ไมแ่ น่วา่ หากตอนนคี้ ณุ ยงั อยกู่ บั ซสู อื เยว่ เธอก็อาจจะมี ความสมั พนั ธก์ บั หลงิ ซอื ยอู่ ยกู่ ไ็ ดน้ ะ”

“ถา้ ไมใ่ ชล่ ะ่ ก็ ทําไมเธอถงึ มคี นใหมไ่ ดเ้ ร็วขนาดนลี้ ะ่ เนอะ แถมยังมา นัดทําแหวนแตง่ งานวนั เดยี วกบั พวกเราดว้ ย ?” พอพดู จบ เธอยังมองใบหนา้ ของฉนิ โมห่ านดว้ ยดวงตาทยี่ ม้ิ จนตา หยี “ก็ไมร่ วู ้ า่ พวกเขาจะแตง่ งานกนั เมอ่ื ไหร่” “หากแตง่ งานวนั เดยี วกบั เรากค็ งดเี นอะ คกึ คกั น่าดเู ลย! ” “โมห่ าน คณุ คดิ วา่ งนั้ ไหม?” ฉนิ โมห่ านหรต่ี ามองเธอ “น่ันสนิ ะ” เขาสดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ เขาขม่ ความรสู ้ กึ ในใจ กอ่ นจะเขา้ ไปใน Jewellery firmกบั หยางชงิ โยวอยา่ งไรบ้ ทสนทนา Jewellery firmใหญโ่ ตมาก ทนั ทที ฉี่ นิ โมห่ านและหยางชงิ โยวเดนิ เขา้ รา้ น ก็เห็นซสู อื เยวแ่ ละห ลงิ ซอื ยกู่ ําลังยนื อยกู่ ลางรา้ น ราวกบั กําลังตงั้ ใจเลอื กแหวนแตง่ งาน อยู่ ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ พลางนําหยางชงิ โยวเดนิ ไปทางซสู อื เยว่ หลงั จากเดนิ ไปสองกา้ ว เขากส็ งบสตอิ ารมณ์