สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ2501-3000

แลว้ กฝ็ ันเหน็ วา่ ฉนิ หลงิ ยกี่ ลับเยเ่ ชยี นจว่ิ ยนื อยตู่ รงหนา้ เขาแลว้ หวั เราะเขาทเี่ ป็ นคนพกิ าร แถมยัง……ฝันเห็นลจู่ อื่ เหยา ลจู่ อ่ื เหยารอ้ งไหพ้ รอ้ มกบั มองเขาทนี่ ั่งอยบู่ นรถเขน็ บอกวา่ เขาไมใ่ ช่ หนุ่มทหี่ ลอ่ เหลาทยี่ ง่ิ ใหญท่ อี่ ยใู่ นใจเธออกี ตอ่ ไปแลว้ เธอบอกวา่ ……เธอไมช่ อบเขาแลว้ ฉนิ หนานเซงิ สะดงุ ้ ตนื่ ขนึ้ มากลางดกึ บอ่ ยมาก หลังจากตน่ื ขน้ึ มาแลว้ ก็นอนไมห่ ลบั อกี “หนานเซงิ ？” ก็เหน็ วา่ เขาเงยี บไปอยนู่ าน ลั่วเยยี นกข็ มวดคว้ิ พรอ้ มกบั เรยี กเขา เบาๆ ฉนิ หนานเซงิ ก็ไดส้ ตกิ ลบั มา ชายหนุ่มยมิ้ อยา่ งเขนิ พรอ้ มกบั กมุ มอื ของลัว่ เยยี น “ฉันเขา้ ใจแลว้ ” “ใหฉ้ ันอยเู่ งยี บๆ เถอะ” มอื ของลว่ั เยยี นถกู แกะออก แลว้ ก็ปลอ่ ยคา้ งไวก้ ลางอากาศ

เธอเกบ็ มอื กลับมาอยา่ งก็เขนิ เอาไวด้ า้ นหลงั แลว้ ก็พยายามฝื นยมิ้ ทเี่ ซยี วใหก้ บั ฉนิ หนานเซงิ “อมื ถา้ อยา่ งนัน้ ……นายอยเู่ งยี บๆ ไปกอ่ นเถอะ” พอพดู จบ หญงิ สาวกห็ นั หนา้ ไป แลว้ ก็เดนิ ไปยังประตขู องผปู ้ ่ วย เพงิ่ จะเดนิ ออกไปไดส้ องกา้ ว ทนั ใดนัน้ เธอก็หยดุ เดนิ เธอเมม้ ปาก แลว้ ก็หนั ไปมองหนา้ ฉนิ หนานเซงิ กระอกั กระอว่ น “คอื วา่ ……” “ทนี่ ี่……มนั คอื หอ้ งของฉัน” ฉนิ หนานเซงิ ชะงกั ไปในทนั ที ทนั ใดนัน้ เขาก็นกึ ขนึ้ ไดว้ า่ ตอนทฉี่ นิ โมห่ านมาหาคนนัน้ เขาเป็ นคนพาฉนิ โมห่ านมาหาลั่วเยยี น ทน่ี ่ี คอื หอ้ งผปู ้ ่ วยของเธอ ชายหนุ่มยมิ้ อยา่ งก็เขนิ แลว้ ก็เข็นเกา้ ออ้ี อกไป แลว้ ประตหู อ้ งผปู ้ ่ วยก็ปิดลงเบาๆ ล่วั เยยี นนอนลงบนเตยี งอยา่ งไรเ้ รย่ี วแรง เธอตอ้ งมองเพดาน ดวงตาวา่ งเปลา่

เธอน่าจะฟื้นขนึ้ มาไดอ้ าทติ ยก์ วา่ แลว้ ตอนแรกทรี่ วู ้ า่ ฉนิ หนานเซงิ แตง่ งานกบั เธอนัน้ เธอกท็ งั้ ชอ็ กและดใี จ แตพ่ อเรมิ่ สงบลง ตอนนก้ี เ็ รมิ่ รสู ้ กึ ไรเ้ รยี่ วแรง…… เธอเองกร็ ดู ้ วี า่ ตลอดชวี ติ น้ี เธอไมม่ วี นั แทนทขี่ องลจู่ อื่ เหยาในหวั ใจ ของฉนิ หนานเซงิ ไดห้ รอก แตว่ า่ …… หญงิ สาวหลับตาลง ทงั้ ๆ ทม่ี นั คอื เธอ ทงั้ ๆ ทค่ี นทเี่ ขยี นจดหมายใหฉ้ นิ หนานเซงิ ในตอนนัน้ มนั คอื เธอ ทงั้ ๆ ทลี่ จู่ อ่ื เหยาเลยี นแบบลายมอื และน้ําเสยี งของเธอ แตว่ า่ ในสายตาของฉนิ หนานเซงิ นัน้ ทเี่ ธอทําทงั้ หมดนเี้ พอื่ ที่ ตอ้ งการจะครอบครองเขา และเลยี นแบบลจู่ อื่ เหยาทกุ อยา่ ง แตว่ า่ เธอก็ยงั รสู ้ กึ โชคดี โชคดที ตี่ อ่ ใหม้ นั เป็ นแบบน้ี ฉนิ หนานเซงิ ก็ยังคดิ วา่ นสิ ยั เธอไมไ่ ดแ้ ย่ ยนิ ยอมทจ่ี ะทําตามคําสงั่ เสยี ของลจู่ อ่ื เหยา ดแู ลเธอ แลว้ กเ็ ป็ น เพอ่ื นเธอไปตลอดชวี ติ

……แมแ้ ต่ ตอนน้ี พวกเขาไดก้ ลายมาเป็ นสามภี รรยากนั เขายังคง เคารพและรกั เธอ ถา้ คดิ ไดแ้ บบนแี้ ลว้ ล่วั เยยี นกห็ ลับตาลงอยา่ งหมดแรง เธอควรจะไปหาซสู อื เยวจ่ รงิ ๆ เพอื่ นเธอนอ้ ยมาก ตอนนัน้ หลงั จากทโี่ ดนลจู่ อื่ เหยาทํารา้ ยจนกลายเป็ นแบบนัน้ เธอก็ ไมก่ ลา้ มเี พอ่ื นไปมวั่ ซวั่ อกี เลย กอ่ นหนา้ ทเ่ี ธอจะรจู ้ กั ซสู อื เยว่ เพอ่ื นทดี่ ที ส่ี ดุ ของเธอ กม็ แี คฉ่ นิ หนานเซงิ คนเดยี วเทา่ นัน้ ซสู อื เยวน่ ับเป็ นเพอ่ื นทด่ี ที สี่ ดุ ของเธอนอกจากฉนิ หนานเซงิ ยังดี ทพี่ รงุ่ นจ้ี ะไดเ้ จอเธอแลว้ …… …… คนื นี้ ลั่วเยยี นหลบั สนทิ มาก ซสู อื เยวเ่ อง็ ก็หลับป๋ ยุ เหมอื นกนั เชา้ ตรขู่ องวนั ตอ่ มา ซสู อื เยว่ ตนื่ ขน้ึ มาแตเ่ ชา้

เธออาบน้ํา แตง่ หนา้ เวลาหกโมงเชา้ เธอกระแทกประตู แลว้ กป็ ลกุ เพราะทงั้ สองคนทอี่ ยู่ ชนั้ ลา่ งใหต้ นื่ “ไปทําความสะอาดเร็ว! วนั นเี้ พอ่ื นรกั ของหนูจะมาฝึกทย่ี มิ นะ ！” เจยี่ นเฉงิ ยังคงสะลมึ สะลอื “ตอนทฉ่ี นิ โมห่ านมายังไมเ่ ป็ นทางการ ขณะนเ้ี ลย ล่วั เยยี นคนน้ี สําคญั ขนาดนัน้ เลยหรอ? ” เจย่ี นหมงิ จงเปิดประตอู ยา่ งงวั เงยี “ใช่ กแ็ คเ่ พอื่ นเพศเดยี วกนั เทา่ นัน้ เอง ไมใ่ ชจ่ ะคบกนั ซะหน่อย ทําไมตอ้ งเอาจรงิ เอาจงั ขนาดนัน้ ? ” ซสู อื เยวย่ มิ้ ตาหยบิ ของกบั พอ่ ทงั้ สองคน “ก็ตอ้ งเอาจรงิ เอาจังส”ิ “ทล่ี วั่ เยยี นตอ้ งการเป็ นแบบนกี้ เ็ พราะวา่ หนู ตอนนเ้ี ธอฟื้นขนึ้ มาแลว้ พวกเขาจะไดเ้ จอกนั ครัง้ แรกหลังจากทเ่ี ธอฟ้ืนขน้ึ มา ก็ตอ้ งมพี ธิ กี าร หน่อยส！ิ ” เจยี่ นหมงิ จงรับไมก้ วาดทซ่ี สู อื เยวส่ ง่ มาใหเ้ พอ่ื เอาไปกวาดลาน พรอ้ มกบั ทําปากมยุ่ อยา่ งไมม่ ที างเลอื ก “แตว่ า่ ……เขากจ็ ําลกู ไมไ่ ด ้ ซะหน่อย” เจยี่ นเฉงิ ก็พยักหนา้ ตาม “ใช่ ตอนนลี้ กู ขเ้ี หรข่ นาดน้ี พวกเราอยา่ ง แทบไมก่ ลา้ รจู ้ กั เลย แลว้ เธอจะจําไดย้ ังไง? ”

“ถา้ เกดิ วา่ เขาจําลกู ไมไ่ ด ้ แถมลกู ยงั กระตอื รอื รน้ ขนาดนี้ เขาจะคดิ วา่ ลกู เป็ นบา้ หรอื เปลา่ ? ” ซสู อื เยว：่ “……” พอ่ ทงั้ สองคนของเธอ สามารถทําใหเ้ ธอโกรธดว้ ยวธิ ที ต่ี า่ งไปจาก เดมิ ไดเ้ สมอเลย หญงิ สาวกลอกตา “หนูไมส่ นใจหรอก ไมว่ า่ ยังไงพอ่ ทงั้ สองคนก็ ตอ้ งทําความสะอาดยมิ นใี้ หส้ ะอาดกอ่ นทเ่ี ธอจะมา ” เจย่ี นเฉงิ ทําปากมยุ่ ยงั ไมม่ ที างเลย่ี ง “แลว้ ลกู ทําอะไรละ่ ? ” “แน่นอนวา่ หนูก็ตอ้ ง……” ซสู อื เยวย่ มิ้ ตาหยี “น่ังอยทู่ นี่ ใี่ นขณะทพี่ อ่ ทําความสะอาด พรอ้ มกบั เตรยี มใจใหพ้ รอ้ ม” เจยี่ นเฉงิ ：“……” เจยี่ นหมงิ จง：“……” “ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ กลวั จะเปิดเผยตําแหน่งทอี่ ยขู่ องลกู พอ่ ละ อยากจะโทรเรยี กหลงิ ซอื ยกู่ บั หลงิ หรานมาทําแทนจรงิ ๆ เลย ”

ซสู อื เยวก่ ลอกตาใสเ่ ขา “หลงิ หรานไปเทย่ี วรอบโลกเป็ นเพอ่ื นห ลงิ ซอื ยเู่ พอื่ ตามหาแฟนในอนิ เทอรเ์ น็ตของเขาแลว้ พอ่ เนยี่ อยาก กอ่ ปัญหาเพมิ่ ส！ิ ” เจยี่ นหมงิ จงถอนหายใจออกมา แลว้ กเ็ ดนิ ไปกวาดลานบา้ นอยา่ ง ยอมรับในโชคชะตา หลงิ หรานไปตามหาแฟนในอนิ เทอรเ์ น็ตเป็ นเพอื่ นหลงิ ซอื ยทู่ ไ่ี หน กนั ? แฟนในอนิ เทอรเ์ น็ตพวกนัน้ ของหลงิ ซอื ยู่ คนอน่ื ไมร่ วู ้ า่ เป็ นใคร แลว้ เขาจะไมร่ หู ้ รอ? ไอเ้ จา้ หลงิ หรานคนนัน้ เหน็ ไดช้ ดั วา่ ไปฮนั นมี นู กบั หลงิ ซอื ยู่ ！ ตอนท่ี 279 ฉนั คอ่ นขา้ งขเ้ี หรน่ ะ่ คะ่ 9:00 น. ในสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง นัน้ สะอาดเป็ นระเบยี บไมม่ ฝี ่ นุ เกาะ แมแ้ ตเ่ ม็ดเดยี ว

ระเบยี งชนั้ 3 นัน้ เจยี่ นเฉงิ กบั เจยี่ นหมงิ จงนั่งหนั หนา้ เขา้ หากนั มี กระดานหมากรกุ ตงั้ อยตู่ รงหนา้ ของทงั้ สองคน แตว่ า่ ไมม่ ใี ครมี อารมณจ์ ะเลน่ ตอ่ แลว้ สดุ ทา้ ย คนแกท่ งั้ สองคนก็แนบตวั ไปกบั หนา้ ตา่ ง แอบมองไปทาง ประตู ซสู อื เยวส่ วมชดุ คลมุ สขี าว ยนื อยกู่ บั พนักงานของโรงยมิ 2-3 คนอยู่ ตรงหนา้ ประตู ซสู อื เยวใ่ นอดตี มผี มสดี ํายาว เธอชอบมดั หางมา้ เสมอ สว่ นสวหี่ รงในตอนนน้ี ัน้ ตดั ผมสนั้ อยา่ งเป็ นระเบยี บและสบายๆ ทํา ใหด้ โู ฉบเฉ่ียว เจยี่ นหมงิ จงมองดแู ผน่ หลงั ทเ่ี พรยี วบางของลกู สาวตวั เอง ก็อด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะทําเสยี งจ๊ๆุ ๆ “เจย่ี นเฉงิ แกวา่ ทเ่ี ธอทําอยา่ งเป็ นทางการ ขณะน้ี เพราะวา่ รอลวั่ เยยี น หรอื วา่ ตงั้ ใจทําความสะอาดเพอ่ื ฉนิ โม่ หานกนั แน่? ” เจย่ี นเฉงิ เบะปาก แลว้ กห็ วั เราะอยา่ งเย็นชา “ก็ตอ้ งเพอื่ นอยแู่ ลว้ ส！ิ ” “แกไมเ่ ขา้ ใจเธอหรอก！”

“เธอบอกวา่ เธอไมส่ นใจฉนิ โมห่ านแลว้ กค็ อื ไมส่ นใจฉนิ โมห่ านแลว้ แกอยา่ ไปเหน็ วา่ ผชู ้ ายคนนัน้ สําคญั ในใจเธอขนาดนัน้ เลย ！” พอพดู เขาก็นกึ ถงึ เรอื่ งราวตอนกอ่ นทจ่ี ะมาทนี่ ่ี ตอนทอี่ ยทู่ เ่ี มอื ง สตฟั ฟ์ และแลว้ เจย่ี นเฉงิ ก็อดไมไ่ หว เขากลอกตาใสเ่ จยี่ นหมงิ จงอยา่ ง อารมณไ์ มด่ ี “แกน่ันแหละ กลา้ วางแผนกบั คนนอก ทํารา้ ยลกู สาว แทๆ้ ของตวั เอง” “เห็นขดี้ กี วา่ ไส”้ เจยี่ นหมงิ จงกลอกตาใสเ่ ขาอยา่ งเย็นชา “ก็อยากจะลองเหน็ ไสด้ ู บา้ งไหมละ่ ? ฉันจะดงึ ออกมาใหห้ มดเลยจะไดพ้ กิ ารไป！” เจยี่ นเฉงิ ：“แกสพิ กิ าร！” หลังจากชายแกท่ งั้ สองคนทะเลาะกนั อยคู่ รหู่ นง่ึ เจย่ี นหมงิ จงถงึ ได ้ ถอนหายใจยาวออกมา แลว้ กห็ นั ไปมองเจย่ี นเฉงิ “เรอ่ื งทฉี่ ันใหแ้ กไปสบื สบื เป็ นยังไงบา้ ง? ” เจยี่ นเฉงิ ชะงกั ไป แลว้ ใบหนา้ เขากก็ ลายเป็ นจรงิ จงั ขน้ึ มาทนั ที “เสร็จเรยี บรอ้ ยแลว้ ”

“ยาทส่ี อื เยวถ่ กู วางยา กบั ยาทแี่ กถกู วางยา มาจากทเี่ ดยี วกนั ” “มาจากตา่ งประเทศ จากหอ้ งแล็ปทชี่ อื่ เรยี กวา่ K” “K labกอ่ ตงั้ ขนึ้ ในปีทแ่ี กประสบอบุ ตั เิ หตุ เจา้ ของทอี่ ยเู่ บอ้ื งหลังเป็ น ผหู ้ ญงิ ทเี่ รยี กวา่ K หลายปีผา่ นมาเธอปรากฏตวั อยา่ งลกึ ลับซบั ซอ้ น ไมม่ ใี ครรกู ้ ารเคลอื่ นไหวของเธอ” “แตว่ า่ สง่ิ ทสี่ บื เจอกค็ อื ……” เจย่ี นเฉงิ สดุ ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ “ฉนิ หลงิ ยใ่ี นตอนนัน้ เป็ นทหาร รับจา้ ง” “ 10กวา่ ปีมานี้ Kไดจ้ า้ งใหก้ ลมุ่ คนของฉนิ หลงิ ยี่ ไปลอบฆา่ หลวิ หรู เยยี น” “แต่ หลวิ หรเู ยยี นในตอนนัน้ ไดเ้ ตรยี มตวั ไวล้ ว่ งหนา้ แลว้ ไดด้ กั ซมุ่ เพอื่ รอโจมต”ี “ตอนนัน้ ผนู ้ ําหลกั คอื ฉนิ หลงิ ยี่ สว่ นคนทร่ี องลงมาก็คอื เจย่ี นเฉงิ การ ดกั รอของหลวิ หรเู ยยี นเดมิ ทกี ็เพราะวา่ อยากจะขงั พวกเขาไวใ้ นป่ า 2-3 วนั แตเ่ พราะวา่ การตดั สนิ ใจผดิ พลาดของรองผบู ้ ญั ชาการ สดุ ทา้ ยกลมุ่ ของพวกเขากห็ ลงทางอยใู่ นป่ า แลว้ ทา้ ยทส่ี ดุ กลมุ่ ของ พวกเขาก็เหลอื เพยี งแคฉ่ นิ หลงิ ยคี่ นเดยี วทรี่ อดชวี ติ ”

“เพอื่ นรว่ มรบเกอื บทงั้ หมดเสยี ชวี ติ ตงั้ แตห่ ลังจากเรอ่ื งนัน้ ฉนิ หลงิ ยี่ ก็ออกจากกลมุ่ ทหารรับจา้ ง แลว้ ก็กลับมาทต่ี ระกลู ฉนิ ” “ดา้ นหนง่ึ เขากเ็ ป็ นนายนอ้ ยแหง่ เมอื งหรงทอ่ี ยดู่ กี นิ ดไี มส่ นโลก อกี ดา้ นหนง่ึ ภายใตก้ ารชว่ ยเหลอื ของ K เขาก็กอ่ ตงั้ LYกร๊ปุ ในเมอื ง สตฟั ฟ์ ” “ก็พดู ไดว้ า่ ความตงั้ ใจเดมิ ทกี่ อ่ ตงั้ LYกร๊ปุ ขน้ึ มา ก็เพอื่ ทจ่ี ะโจมตี ตระกลู เจย่ี น” “แตว่ า่ น่าเสยี ดาย……” เจย่ี นเฉงิ ถอนหายใจ เขามองไปทร่ี ถมาเซราตทิ มี่ สี ญั ลักษณ์ของ ตระกลู ฉนิ ทกี่ ําลงั จอดอยหู่ นา้ ประตู” “น่าเสยี ดาย คนทสี่ ามารถจัดการกบั ฉนิ หลงิ ยไ่ี ด ้ เป็ นคนของตระกลู ฉนิ เหมอื นกนั ” ถา้ เกดิ วา่ ไมม่ ชี วงซงิ กร๊ปุ ของฉนิ โมห่ าน ตระกลู เจยี่ นไมม่ ที างรอดใน ครัง้ นไ้ี ปไดง้ า่ ยๆ หรอก การตายของสหายรว่ มรบของเขา ทําใหฉ้ นิ หลงิ ยเ่ี กลยี ดตระกลู เจยี่ นเขา้ กระดกู ดํา

และหลังจากทหี่ ลวิ หรเู ยยี นไดก้ ลายเป็ นเจา้ หญงิ นทิ ราไปแลว้ นัน้ ตระกลู เจย่ี นกเ็ หมอื นเรอื ทขี่ าดหางเสอื ไดแ้ ตอ่ าศยั การแตง่ งานกบั ตระกลู จ้ี มาเพอื่ รักษาความหวงั เล็กๆ นอ้ ยๆ ไวเ้ ป็ นครัง้ สดุ ทา้ ย ถา้ เกดิ ไมไ่ ดฉ้ นิ โมห่ านปรากฏตวั ขน้ึ อยา่ งทนั เวลา…… ถงึ แมว้ า่ ตระกลู เจยี่ นจะเอาชนะLYกรปุ๊ ในศกึ ครัง้ นไี้ ด ้ แตว่ า่ สดุ ทา้ ยก็ ตอ้ งเสยี หายอยา่ งมาก ไมม่ ที างทจี่ ะลา่ ถอยได ้ “เขาไมใ่ ชค่ นของตระกลู ฉนิ จรงิ ๆ สกั หน่อย” เจย่ี นหมงิ จงจอ้ งรถมาเซราตสิ ดี ํานงิ่ แลว้ ก็ถอนหายใจยาวออกมา “ถา้ เกดิ จว้ี า่ นเชงิ่ รวู ้ า่ ตอนทผ่ี หู ้ ญงิ คนนัน้ หนอี อกมาจากเขาเธอตงั้ ทอ้ ง……เขาคงจะ ไมต่ ดั สนิ ใจแบบนัน้ ใชไ่ หม? ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา แลว้ กห็ รตี่ ามองฉนิ โมห่ านทลี่ งมาจาก รถ “เขา เหมอื นกบั จวี้ า่ นเชงิ่ ในตอนนัน้ เดะ๊ ๆ” พอพดู ถงึ นแ้ี ลว้ ผชู ้ ายคนนัน้ กห็ ยบิ ชาขนึ้ มาดม่ื “แตห่ วงั วา่ ตอ่ ไป เขาจะไมเ่ หมอื นกบั จวี้ า่ นเชงิ่ พอ่ แทๆ้ ของเขา ยงุ่ เหยงิ วนุ่ วายกบั ความรกั ความสมั พันธ์ แลว้ สดุ ทา้ ยก็ตาย”

หนา้ ประตสู ถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ซสู อื เยวย่ นื อยทู่ า่ มกลางแสงแดดเกอื บจะ 1 ชว่ั โมงเตม็ แลว้ ในทสี่ ดุ รถมาเซราตสิ ดี ําทค่ี นุ ้ เคย ก็จอดลงทหี่ นา้ ประตสู ถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง ประตรู ถเปิดออก คนแรกทล่ี งมาจากรถ ก็คอื ฉนิ โมห่ านทส่ี วมใสช่ ดุ สทู สดี ํา พรอ้ มกบั ใบหนา้ ทหี่ ลอ่ เหลา เขาเปิดประตฝู ั่งทนี่ ่ังขา้ งคนขบั แลว้ ก็ยมิ้ พรอ้ มกบั มองหนา้ ซสู อื เยว่ “ขอโทษดว้ ยนะครับ เจา้ ของสวี่” “เมอื่ เชา้ ลั่วเยยี นตอ้ งเตมิ นํ้าเกลอื มนั คอ่ นขา้ งชา้ ก็เลยสายไป หน่อย” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป แลว้ กย็ มิ้ “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ ” ความจรงิ แลว้ ตอ่ ใหเ้ ธอตอ้ งรออกี 1 ชวั่ โมง เธอก็จะรอ ยังไงซะล่ัวเยยี นกเ็ ป็ นคนป่ วย เพยี งแค…่ …

เธอขมวดควิ้ มองล่ัวเยยี นทนี่ ั่งอยดู่ า้ นหลังคนขบั “คณุ มาสง่ เธอคน เดยี วหรอคะ? ” ฉนิ หนานเซงิ ละ่ ? มอื ของฉนิ โมห่ านทก่ี ําลังจะเปิดประตใู หล้ ัว่ เยยี นอยนู่ ัน้ ชะงกั ไป ผา่ นไปครหู่ นงึ่ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา นํ้าเสยี งของเขาดไู มม่ ี ทางเลย่ี ง “สามขี องลัว่ เยยี น ก็คอื หลานชายของผมฉนิ หนานเซงิ กอ่ นหนา้ น้ี ไมน่ านโดนคนเลวหกั ขา” “ตอนนขี้ าของเขาก็เลยยังไมค่ อ่ ยสะดวกเทา่ ไหร่ ตอ้ งพกั รกั ษา ” “ดงั นัน้ ตอ่ ไปนี้ หนา้ ทท่ี ต่ี อ้ งมาสง่ ลว่ั เยยี นทกุ วนั จะเป็ นหนา้ ทขี่ อง ผมเองครบั ” ซสู อื เยวอ่ งึ้ ไป ขมวดควิ้ เขา้ หากนั ทนั ที “ฉนิ หนานเซงิ ถฏู คนทํารา้ ยจนขาหกั อยา่ งนัน้ หรอ ！？” ตอ้ งรวู ้ า่ ฉนิ หนานเซงิ มาจากตระกลู ทใ่ี หญท่ ส่ี ดุ ในเมอื งหรง เขาคอื หลานชายคนโตของตระกลู ฉนิ

แลว้ อกี อยา่ ง ตงั้ แตต่ อนทฉ่ี นิ โมห่ านถกู แฉวา่ ไมใ่ ชล่ กู ทแ่ี ทจ้ รงิ ของ ทา่ นป่ ฉู นิ ฐานะทางสงั คมของฉนิ หนานเซงิ กส็ งู ขน้ึ ในทนั ที” ฉนิ หนานเซงิ ทม่ี อี ํานาจสามารถปกคลมุ ทอ้ งฟ้าไดด้ ว้ ยแคม่ อื เดยี ว แบบน้ี ใครกนั ทกี่ ลา้ ทําใหเ้ ขาขาหกั ? “ฉนิ หลงิ ยเี่ ป็ นคนทํา” เหมอื นกบั วา่ มองเห็นความสงสยั ของซสู อื เยว่ ฉนิ โมห่ านกพ็ ยงุ ลวั่ เยยี นลงจากรถไปดว้ ย แลว้ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ฉนิ หนานเซงิ เหน็ แกก่ ารทฉ่ี นิ หลงิ ยเ่ี ป็ นอะไรของเขา กเ็ ลยออมมอื ตลอด” “จะไมค่ ดิ เลยวา่ ฉนิ หลงิ ยจี่ ะไมป่ รานเี ลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว” “บวกกบั การทเ่ี ขาเป็ นทหารรับจา้ งทเี่ กษียณแลว้ ……ทจี่ รงิ ฉนิ หนาน เซงิ ก็ไมส่ ามารถเอาชนะเขาไดห้ รอก เขากเ็ ลยถกู โจมตี……แลว้ กข็ า หกั ” เพราะชายหนุ่มพดู จบ ลั่วเยยี นก็ลงมาจากรถเรยี บรอ้ ยแลว้ เธอเบกิ ตากวา้ ง มองดผู หู ้ ญงิ ตรงหนา้ ทใี่ บหนา้ เต็มไปดว้ ยปาน รอย แผลเป็ นและจดุ ดา่ งดําเต็มไปหมด

ถา้ เกดิ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ ฉนิ โมห่ านบอกเธอตงั้ แตก่ อ่ นหนา้ นี้ เพราะ ผหู ้ ญงิ คนนคี้ อื ซสู อื เยว่ เธอคงจะตกใจถอยไปดา้ นหลัง และไปซอ่ นไกลๆ ！ ลั่วเยยี นเขา้ ใจความรสู ้ กึ ทล่ี วั่ เยยี นตอ้ งการทจ่ี ะหลบเลยี่ งฉนิ โมห่ าน แตว่ า่ …… ลว่ั เยยี นมองใบหนา้ ของผหู ้ ญงิ ทอี่ ยตู่ รงหนา้ ตวั เอง ใบหนา้ ท่ี ละเอยี ดออ่ นของเธอก็บดู เบย้ี วเล็กนอ้ ย ตอ่ ใหจ้ ะเปลยี่ นเป็ นคนขเ้ี หร่ แตง่ หนา้ ใสเ่ อฟเฟคไปแบบน้ี …… แตก่ ็ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งน่าเกลยี ดขนาดนก้ี ไ็ ดม้ งั้ ！ มองดแู ววตาทตี่ กใจของลั่วเยยี น ซสู อื เยวก่ เ็ ผลอรปู ใบหนา้ ของ ตวั เอง แลว้ ก็หวั เราะอยา่ งกเ็ ขนิ “ฉัน……คอ่ นขา้ งขเี้ หรน่ ่ะคะ่ ” ตอนที่ 280รจู้ กั กลยทุ ธท์ เี่ รยี กวา่ แสรง้ ปลอ่ ยเพอื่ จบั ไหม พอซสู อื เยวพ่ ดู จบ ลัว่ เยยี นถงึ ไดร้ วู ้ า่ เธอเขา้ ใจอะไรผดิ ไป

หญงิ สาวแกม้ ออกมาเบาๆ “ซ…ู …เจา้ ของสว\"่ี “ฉันไมไ่ ดห้ มายความวา่ แบบนัน้ ฉันก็แค่……ตกใจนดิ หน่อย” ตกใจทซี่ สู อื เยวแ่ ตง่ หนา้ ตวั เองจนกลายเป็ นแบบน้ี กอ่ นหนา้ นฉ้ี นิ โมห่ านบอกเธอวา่ ซสู อื เยวแ่ ตง่ หนา้ ดว้ ยเอฟเฟคพเิ ศษ เปลย่ี นตวั เองเป็ นอกี คนนงึ เธอยงั ไมเ่ ชอ่ื วา่ ซสู อื เยวท่ ห่ี นา้ ตา สะสวยขนาดนี้ จะเปลย่ี นไปเป็ นคนน่ะขเี้ หรไ่ ดย้ งั ไง? แตว่ า่ ตอนนี้…… ตอนทเี่ ธอไดม้ องผหู ้ ญงิ ทย่ี นื อยตู่ รงหนา้ ของตวั เอง ลว่ั เยยี นกเ็ ขา้ ใจ เธอคดิ นอ้ ยเกนิ ไปหน่อย ความมงุ่ มัน่ ทจ่ี ะหนา้ ตาน่าเกลยี ดของซสู อื เยว่ เป็ นสงิ่ ทเี่ ธอไม่ สามารถคาดการณห์ รอื จนิ ตนาการไดเ้ ลย ผหู ้ ญงิ คนนี้ ไมส่ นใจหนา้ ตาของตวั เองเลยจรงิ ๆ กจ็ รงิ ยงั ไงตอนนเี้ ธอก็เปลยี่ นชอื่ ของตวั เองแลว้

ตอนนที้ กุ คนตา่ งรจู ้ ักเธอในนามสวห่ี รง ไมม่ ใี ครรู ้ วา่ ทจี่ รงิ แลว้ เธอ คอื คณุ นายฉนิ ทหี่ ายตวั ไป ไมม่ ใี ครรวู ้ า่ เธอคอื คนทท่ี า่ นชายฉนิ ตาม หามา 1 เดอื นกวา่ แลว้ “ใบหนา้ ของฉัน เดย๋ี วถา้ คณุ ชนิ ก็เรมิ่ ดขี นึ้ คะ่ ” ซสู อื เยวย่ มิ้ หยงั ก็เขนิ ถา้ รตู ้ งั้ แตแ่ รกวา่ จะทําใหล้ ั่วเยยี นตกใจ ตอนแรกเธอจะไมใ่ หค้ น แตง่ หนา้ แตง่ หนา้ เธอใหด้ โู หดรา้ ยขนาดนหี้ รอก ！ “อมื เดย๋ี วฉันกค็ งชนิ แหละคะ่ ” ล่วั เยยี นถอนหายใจ แลว้ ก็เงยหนา้ ขน้ึ มองสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ทอี่ ยดู่ า้ นหลังของสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง “ทนี่ สี่ วยมาก เลย” “ขอบคณุ คะ่ ” เดมิ ทซี สู อื เยวอ่ ยากจะเขา้ ไปพยงุ ลั่วเยยี น แตพ่ อนกึ ถงึ เรอ่ื งเมอื่ ก้ี ทใ่ี บหนา้ ของเธอทําใหล้ ่ัวเยยี นตกใจแทบแย่ เธอกเ็ ลยลงั เล

สดุ ทา้ ย ลั่วเยยี นก็เดนิ เขา้ มา แลว้ ก็กอดแขนของซสู อื เยว่ “พวกเรา เขา้ ไปกนั เถอะคะ่ ！” การทจี่ ๆู่ หญงิ สาวก็เขา้ มาสนทิ กบั เธอแบบนี้ ทําใหซ้ สู อื เยวพ่ งึ่ ไป ชว่ งหนงึ่ แตว่ า่ กเ็ พยี งแคแ่ ป๊ บเดยี วเทา่ นัน้ หลังจากนัน้ เธอกห็ วั เราะออกมาเบาๆ “ไดค้ ะ่ พวกเราเขา้ ไปกนั เถอะ” พอพดู จบ หญงิ สาวทงั้ สองคนกเ็ กาะแขนกนั เขา้ ไปในยมิ ตา่ งลมื ไป เลยวา่ ดา้ นหลงั ของพวกเธอนัน้ ยังมชี ายหนุ่มรา่ งสงู ยนื อยคู่ นหนง่ึ “แพ”้ “นแ่ี ดด๊ ดถี้ กู เมนิ อยา่ งนัน้ หรอ? ” “คนทห่ี ลอ่ เหลาอยา่ งแดด๊ ดย้ี ังถกู เมนิ ได！้ แน่นอนวา่ มติ รภาพของ หญงิ สาวยังน่าเชอ่ื ถอื กวา่ ความรักอกี ！” ในหฟู ังนัน้ มเี สยี งเด็กนอ้ ยทงั้ 3 คนพดู คยุ กนั ฉนิ โมห่ านขมวดควิ้ แลว้ ก็ปิดกลอ้ งในกระเป๋ าเสอ้ื ของเขาดว้ ยความ หงดุ หงดิ

หนา้ จอคอมพวิ เตอรก์ ็กลายเป็ นสเี ทาทนั ที ภายในคฤหาสนต์ ระกลู ฉนิ เดก็ นอ้ ยทงั้ 3 คนมองหนา้ กนั ใบหนา้ ดู เหมอื นงง ซงิ กวง：”หนูพดู แรงไปหรอื เปลา่ ? ทําไมแดด๊ ดถ้ี งึ ตดั สญั ญาณไป ดว้ ยความโกรธดว้ ยละ่ ? ” ซงิ เฉนิ ：“บางทแี ดด๊ ดอี้ าจจะไมไ่ ดโ้ กรธเพราะคําพดู ของเธอหรอก แตว่ า่ รสู ้ กึ น่าอายมากกวา่ หรอื เปลา่ ? ไมง่ า่ ยเลยกวา่ จะตามหาหมา่ ม๊ ี เจอ แถมยงั พยายามเขา้ ไปเกยี่ วขอ้ งกบั หมา่ ม๊อี กี แตว่ า่ ในสายตา ของหมา่ ม๊ ี กลับมแี คน่ า้ ลว่ั เยยี น！” ซงิ หยนุ เคาะแป้นพมิ พเ์ งยี บๆ “ไมเ่ ป็ นไรหรอก แดด๊ ดป้ี ิดกลอ้ ง แตว่ า่ พยี่ ังสามารถเจาะเขา้ ไปในระบบกลอ้ งวงจรปิดของสถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง ก็ไดเ้ หน็ สถานการณ์ขา้ งในเหมอื นกนั แหละ ” พอพดู จบ หนา้ จอคอมพวิ เตอรข์ องเขาก็ปรากฏใหเ้ ห็นภาพวดิ โี อใน สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง สง่ิ แรกทด่ี งึ ดดู สายตาของเด็กนอ้ ยทงั้ 3…… กค็ อื คณุ ตาของพวกเขาเจย่ี นเฉงิ และเจยี่ นหมงิ จง กําลังน่ังดม่ื ชานม แลว้ กเ็ ลน่ การพนันกนั

เจย่ี นหมงิ จงเป็ นคนพดู กอ่ น “ฉันวางเดมิ พนั วา่ วนั นฉ้ี นิ โมห่ านจะหา เหตผุ ลใหไ้ ดอ้ ยทู่ น่ี ่ี ไมก่ ลับ” เจยี่ นเฉงิ มองเขาดว้ ยความสงสยั “ถา้ อยา่ งนัน้ ฉัน……กจ็ ะพนันวา่ วนั นเ้ี ขาจะอยทู่ นี่ ไี่ มก่ ลบั เหมอื นกนั ！” หลายวนั มานนี้ ับตงั้ แตท่ เี่ ขาเรมิ่ พนันกบั เจย่ี นหมงิ จง กระเป๋ าของเขา กว็ า่ งเปลา่ อยา่ งรวดเร็ว เมอื่ วานซสู อื เยวเ่ พงิ่ จะใหเ้ งนิ เขาไวใ้ ชจ้ า่ ย เขาอยากจะใชอ้ ยา่ งเสยี เปลา่ แบบน้ี เจย่ี นหมงิ จงมเี งนิ ทห่ี ลงิ หรานกบั หลงิ ซอื ยใู่ หม้ า แตว่ า่ เขามแี คซ่ สู อื เยวท่ เี่ ป็ นลกู สาวเพยี งคนเดยี ว ！ “แกกบั ฉันพนันเหมอื นกนั แลว้ ใครจะเป็ นฝ่ ายตรงขา้ มละ่ ? ” เจย่ี นหมงิ จงกลอกตา “เลอื กใหมเ่ ลย” เจยี่ นเฉงิ เถลงิ ตาใสเ่ ขา “ฉันไมม่ วี นั ยอม！” ตอนทช่ี ายแกท่ งั้ สองคนเถยี งกนั ดา้ นขา้ งๆ กลอ้ งนัน้ กม็ เี สยี งเด็ก นอ้ ยดงั ขน้ึ

เสยี งนุ่มๆ ของซงิ เฉนิ “คณุ ตาทงั้ สองคน ใหพ้ วกผมเป็ นฝ่ ายตรง ขา้ มไหมครับ? ” “ผมพนันวา่ แดด๊ ดจ้ี ะไมอ่ ยทู่ ส่ี ถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ตอ่ หลังจากสง่ นา้ ลัว่ เยยี นเสร็จแลว้ เขาก็จะออกไปทนั ที” คําพดู ของเดก็ นอ้ ย ทําใหเ้ จย่ี นเฉงิ กบั เจย่ี นหมงิ จงรบี เงย่ี หฟู ัง ในทนั ที ชายแกท่ งั้ สองคนหาอยพู่ ักหนง่ึ ถงึ ไดพ้ บวา่ มนั เป็ นเสยี งทม่ี าจาก กลอ้ ง เจยี่ นหมงิ จงขมวดคว้ิ “ซงิ หยนุ เป็ นคนทําหรอ? ” “พใ่ี หญเ่ ป็ นคนทําครบั ” ซงิ เฉนิ ยม้ิ ตาหยี “แลว้ สรปุ วา่ คณุ ตาทงั้ สองจะพนันกนั ไหมครบั ? ” จะพนันไหม เจยี่ นเฉงิ กบั เจยี่ นหมงิ จงมองหนา้ กนั “เอาส!ิ ” “ถา้ อยา่ งนัน้ กด็ ”ี

ซงิ เฉนิ กระแอม “ถา้ เกดิ วา่ พวกตาชนะ พรงุ่ นต้ี อนทแี่ ดด๊ ดไ้ี ปทส่ี ถาน ฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ผมจะใหเ้ ขาเอาเงนิ ใสไ่ วใ้ นกลอ่ งจดหมาย ดา้ นหนา้ ” “แตว่ า่ ถา้ เกดิ วา่ พวกเราชนะ……พวกตาตอ้ งรับปากอะไรพวกเราหนงึ่ เรอื่ ง โอเคไหมครับ? ” “มันไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทท่ี ําใหพ้ วกตาลําบากใจอยา่ งแน่นอน มนั เป็ นเรอ่ื งที่ พวกตาทําได！้ ” คําพดู ของซงิ เฉนิ ทําใหเ้ จย่ี นเฉงิ กบั เจยี่ นหมงิ จงมองหนา้ กนั สดุ ทา้ ย ชายแกท่ งั้ สองคนก็พยกั หนา้ อยา่ งรนุ แรง “ได！้ ตกลงตาม น！้ี ” พอปิดไมโครโฟน ซงิ กวงกม็ องซงิ หยนุ เงยี บๆ “พร่ี ไู ้ ดย้ งั ไงวา่ วนั นี้ แดด๊ ดจ้ี ะตอ้ งกลบั ออกมาอยา่ งแน่นอน? ” “ถา้ เกดิ วา่ เขาอยทู่ น่ี ่ันตอ่ ……พวกเรากแ็ พน้ ่ะส?ิ ” ซงิ หยนุ ยมิ้ อยา่ งมั่นใจ “เพราะวา่ วนั นพ้ี วกเราโดดเรยี น พคี่ ยุ กบั ครู อนุบาลเรยี บรอ้ ยแลว้ อกี พกั หนง่ึ เธอจะโทรหาแดด๊ ด้ี ฟ้องเขา เกย่ี วกบั เรอ่ื งทพี่ วกเราไมไ่ ปเรยี นในวนั น้ี”

“ถงึ แมว้ า่ ในใจของแดด๊ ดี้ หมา่ ม๊จี ะสําคญั มาก แตว่ า่ พวกเรา 3 คนก็ สําคญั เหมอื นกนั ！” ซงิ กวง：“……” “นมี่ ันเรยี กวา่ ขโี้ กงไมใ่ ชห่ รอ？” ซงิ เฉนิ “ขอแคเ่ ธอกบั พใ่ี หญไ่ มพ่ ดู คณุ ตาทงั้ สองคนกไ็ มร่ หู ้ รอกวา่ พขี่ โี้ กง！” ซงิ กวง：“……” แต่ ตอนทเี่ ดก็ ทงั้ สามคนกําลังคยุ กนั วา่ จะขออะไรกบั ตาทงั้ สองคน ครอู นุบาลก็โทรมา “ซงิ เฉนิ ครโู ทรหาแดด๊ ดข้ี อพวกหนูแลว้ แตว่ า่ โทรไมต่ ดิ เลย ” ซงิ เฉนิ ขมวดคว้ิ เขา้ หากนั “เป็ นไปไดย้ ังไง？” “จรงิ ๆ นะ โทรไป 3 รอบแลว้ ไมม่ ใี ครรบั สาย” คณุ ครทู อี่ ยปู่ ลายสายนัน้ ถอนหายใจออกมา “ชว่ ยหนูไมไ่ ดแ้ ลว้ ”

โทรศพั ทก์ ็ตดั ไป ซงิ เฉนิ ยังไมท่ นั จะไดพ้ ดู อะไร ซงิ หยนุ กอ็ ดไมไ่ ด ้ ทจ่ี ะถอนหายใจออกมา “ดเู หมอื นวา่ พวกตาจะหา้ มไมใ่ หเ้ รา โกง……” “ปิดกนั้ สญั ญาณโทรศพั ทม์ อื ถอื ” ซงิ เฉนิ ：“……” ซงิ กวง：“……” ทแ่ี ท ้ ขงิ แกก่ ็เผ็ดกวา่ จรงิ ๆ ตอนทเี่ ดก็ ทงั้ 3 คนกําลังคดิ วา่ ครงั้ นตี้ วั เองตอ้ งแพอ้ ยา่ งแน่นอน ประตขู องสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง กถ็ กู เปิดออก ชายในชดุ สทู และรองเทา้ หนังกเ็ ดนิ ออกมาจากสถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง อยา่ งสงา่ งาม เดก็ ทงั้ 3 คนเบกิ ตาโพลงดว้ ยความตกใจ ทงั้ ๆ ทแ่ี ดด๊ ดไี้ มไ่ ดร้ บั สายจากครอู นุบาล…… แลว้ ทําไมถงึ ออกมาจากยมิ เองละ่ ? ซงิ เฉนิ ทนไมไ่ หว หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาโทรหาฉนิ โมห่ าน

ชายหนุ่มขน้ึ ไปนั่งบนรถดว้ ยใบหนา้ ทพี่ งึ่ แววตานง่ิ เรยี บและน้ําเสยี ง ก็เฉยเมย “พวกเด็กๆ อยา่ งลกู ๆไปเขา้ ใจอะไร? ” “รจู ้ กั กลยทุ ธท์ เ่ี รยี กวา่ แสรง้ ปลอ่ ยเพอื่ จับไหม? ” ตอนท่ี 281 พวกเธอหวั เราะเยาะวา่ เธอหนา้ ตานา่ เกลยี ด ภายในสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ลัว่ เยยี นเปลย่ี นเป็ นชดุ ออกกําลงั กายโครง่ สบาย มองซสู อื เยวไ่ ป อยา่ งจนใจ “อนั ทจี่ รงิ แลว้ เขาบอกวา่ อยากอยเู่ ป็ นเพอ่ื นฉันทน่ี ต่ี ลอด ทงั้ วนั …กใ็ ชว่ า่ จะไมไ่ ดน้ ี่ ทําไมตอ้ งไลเ่ ขาออกไปกนั ” ภาพเมอื่ สกั ครู่ มันทําใหล้ ั่วเยยี นไมม่ วี นั ลมื ไดเ้ ลยจรงิ ๆ เธอเพงิ่ เหน็ ทา่ นชายฉนิ ทห่ี ยง่ิ เย็นชาอยากจะอยทู่ ส่ี ถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง อยา่ งหนา้ ดา้ นๆ แตก่ ลับถกู คนเขาไลอ่ อกไปอยา่ ง แขง็ กรา้ วอยา่ งนเี้ ป็ นครัง้ แรก มนั ทําใหล้ ่วั เยยี นชอ็ กไปเลย

เขานกึ วา่ ถงึ แมว้ า่ ฉนิ โมห่ านตอ้ งการจะจบี ซสู อื เยว่ ก็ควรจะมกี าร วางตวั แบบทา่ นประธาน อยา่ งนอ้ ยๆกจ็ ะคํานงึ ถงึ ภาพลกั ษณ์ ดสู งา่ งามน่าสนใจสกั หน่อย แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ เขาจะไมม่ ยี างอายขนาดนี้ ไมว่ า่ ซสู อื เยวจ่ ะพดู อะไร เขาก็ยงั จะอยทู่ นี่ ไ่ี มไ่ ปไหน สดุ ทา้ ยกถ็ กู ซสู อื เยวก่ ําลังผลักออกไปอยา่ งจัง …แทบจะทําลายภาพลักษณ์ทด่ี เู ย็นชาเผด็จการของทา่ นชายฉนิ ท่ี อยใู่ นใจของลัว่ เยยี นไปหมด แตว่ า่ เธอเองก็เขา้ ใจเหมอื นกนั วา่ ในใจของฉนิ โมห่ านซสู อื เยวม่ ี ความสําคญั มากแคไ่ หน ผชู ้ ายทสี่ งู ศกั ดหิ์ ยง่ิ เย็นชาเสมอมา หยงิ่ เย็นชาเสยี จนดหู ยง่ิ ยโสเป็ น อยา่ งมาก เพอ่ื ผหู ้ ญงิ เพยี งคนเดยี วก็ไดเ้ ปลย่ี นกลายมามที า่ ทที คี่ น อน่ื ไมอ่ าจนกึ ถงึ ไดเ้ ลย… กค็ งจะรักเสยี จนลกึ ซง้ึ มาก ถงึ ไดส้ ามารถทําการเปลย่ี นอะไรจําพวก นอ้ี อกมาไดแ้ หละมงั้ ? “สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ของผหู ้ ญงิ เขาผชู ้ ายตวั โตคนนึ งมาอยทู่ น่ี ไ่ี ปเพอ่ื อะไร?”

ซสู อื เยวก่ ลอกตาออกมา อบอนุ่ รา่ งกายอยบู่ นเสอ้ื โยคะไปพลาง สง่ เสยี งเฮอะเสยี งเย็นออกมาพลาง “ฉันจะดแู ลเธอใหด้ อี ยแู่ ลว้ เขา เป็ นหว่ งเธอ มนั ก็เกนิ ความจําเป็ นไปมากแลว้ ” “อกี อยา่ ง เขากบั เธอกเ็ ป็ นแคเ่ พอ่ื นกนั ทําไมเขาถงึ เป็ นหว่ งเธอได ้ ถงึ ขนาดน้ี?” “ถา้ เกดิ เปลอื กนอกเขาแสดงทา่ ทเี ป็ นหว่ งเป็ นใยเธอ แตใ่ นความ เป็ นจรงิ แลว้ เป็ นเพราะชอบนักเรยี นผหู ้ ญงิ คนอน่ื ในสถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง ของฉันอยจู่ ะทํายงั ไง?” ลัว่ เยยี น “…” เขาก็คงจะไมม่ ที างจะชอบนักเรยี นหญงิ คนอนื่ ในสถานฝึกศลิ ปะ ป้องกนั ตวั หรง หรอก คนทเี่ ขาชอบก็เป็ นเธอคนทเ่ี ป็ นเจา้ ของนไี่ ง “เจา้ ของสว!ี่ ” “เจา้ ของสว!่ี ” …… เพยี งไมน่ าน เหลา่ นักเรยี นกไ็ ดท้ ยอยเขา้ หอ้ งเรยี นไปอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง

เนอ่ื งจากวา่ ล่วั เยยี นเป็ นนักเรยี นออดดิ คนพเิ ศษทเี่ ขา้ มาฟังการเรยี น การสอน ก็เลยไดน้ ั่งอยตู่ รงดา้ นหลงั สดุ ตลอด “สวสั ดนี ักเรยี นทกุ ทา่ น” “เจตนามณ์ทแี่ ทจ้ รงิ ทฉี่ ันไดส้ รา้ งสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง หญงิ นข้ี นึ้ มา ก็เพอ่ื ทจี่ ะสามารถใชศ้ ลิ ปะการตอ่ สนู ้ ข้ี องฉันชว่ ยเหลอื เหลา่ เด็กผหู ้ ญงิ ไดม้ ากขนึ้ ” “ดงั นัน้ แลว้ วนั นส้ี ง่ิ ทพ่ี วกเราจะตอ้ งเรยี นกค็ อื ตอนทคี่ ณุ ถกู คนรา้ ย ลอบเขา้ มาโจมตเี ขา้ มา แลว้ จะตอ้ งตอบโตก้ ลับไปยังไง …” ซสู อื เยวย่ นื อยตู่ รงหนา้ สดุ สอนไปอยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจไปอยา่ งเป็ นขนั้ เป็ นตอน กอ่ นหนา้ ทมี่ าล่วั เยยี นนกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ ซสู อื เยวท่ ําการสอนขนึ้ มาแลว้ จะมพี ลงั ทท่ี ําใหค้ นอน่ื เกดิ ความคดิ เดยี วกนั ไดถ้ งึ ขนาดนี้ เธอนั่งอยตู่ รงแถวหลงั สดุ ฟังการสอนทม่ี คี วามรา่ เรงิ ตลกขบขนั ท่ี ปะปนอยใู่ นน้ําเสยี งทเี่ ตม็ ไปดว้ ยความฮกึ เหมิ ของหญงิ สาวกอ็ ด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะรสู ้ กึ นับถอื ซสู อื เยวข่ น้ึ มาจากใจ อยา่ งทซี่ สู อื เยวบ่ อกมา ความฝันของเธอแทจ้ รงิ แลว้ มันไมใ่ ชก่ าร ประสบความสําเร็จในวงการบนั เทงิ

สาเหตทุ อี่ ยใู่ นวงการบนั เทงิ มาหลายปีขนาดน้ี ทงั้ หมดกล็ ว้ นแลว้ แต่ จะเป็ นเพราะวา่ เมอ่ื ตอนอายยุ ังนอ้ ยไดร้ ับผลมาจากผชู ้ ายเหยี้ ๆกบั เพอื่ นสนทิ แตต่ อนนี้… ลวั่ เยยี นมองซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั ยนื พดู อยบู่ นเวทไี ปดว้ ยทา่ ทที มี่ ี ความสขุ กอ็ ดไมไ่ ดท้ จี่ ะมคี วามสขุ แทนเธอขนึ้ มาอยา่ งเสยี ไมไ่ ด ้ มองดแู ลว้ ซสู อื เยวไ่ ดท้ ําสงิ่ ทเี่ ธอชอบทสี่ ดุ แลว้ ในบางมมุ ลว่ั เยยี นก็รสู ้ กึ อจิ ฉาซสู อื เยวข่ น้ึ มา ฉนิ โมห่ านทร่ี กั เธอเป็ นทส่ี ดุ แอบปกป้องเธออยขู่ า้ งๆอยา่ งเงยี บๆอยู่ ตลอด เธอเองก็สามารถทําสง่ิ ทเี่ ธอชอบไดด้ ว้ ยเหมอื นกนั แตพ่ อยอ้ นมามองตวั เองแลว้ … ถงึ แมว้ า่ ฉนิ หนานเซงิ จะอยขู่ า้ งๆเธอโดยตลอด แตล่ ว่ั เยยี นกร็ ดู ้ วี า่ ชว่ั ชวี ติ นเี้ ธอไมอ่ าจแทนทตี่ ําแหน่งลจู่ อ่ื เหยาทอ่ี ยภู่ ายในใจของฉนิ หนานเซงิ ไดเ้ ลย อกี อยา่ งเธอกช็ อบการแสดงละคร

เธอกบั ซสู อื เยวไ่ มเ่ หมอื นกนั ซสู อื เยวค่ ดิ วา่ คดิ วา่ สําหรบั เธอแลว้ วงการบนั เทงิ มนั เป็ นเครอ่ื งพันธนาการและโซต่ รวนอยา่ งหนงึ่ แตล่ ั่ว เยยี นนัน้ กลับคดิ วา่ ตวั เองทอี่ ยใู่ นวงการบนั เทงิ มันถงึ นับวา่ เป็ นตวั เธอเองโดยแทจ้ รงิ สามารถแสดงบทบาทตา่ งๆทไี่ มเ่ หมอื นกนั ได ้ เพลดิ เพลนิ กบั ชวี ติ ท่ี แตกตา่ งกนั ออกไป ชวี ติ ของเธอมันน่าเบอื่ เอามากๆ ดงั นัน้ แลว้ เมอ่ื มปี ระสบการณ์อยา่ ง นัน้ แทจ้ รงิ แลว้ มันกเ็ ป็ นความสขุ อยา่ งหนง่ึ แตว่ า่ … สขุ ภาพของเธอในตอนนมี้ ันไมพ่ อทจี่ ะใชส้ นับสนุนเธอกบั งานใน วงการบนั เทงิ ไปเสยี แลว้ อกี อยา่ งถงึ แมว้ า่ รา่ งกายของเธอจะฟื้นตวั กลบั มาแลว้ แตเ่ พราะวา่ สถานะภรรยาของฉนิ หนานเซงิ ในตอนนเี้ ธอกลวั วา่ เพอ่ื รกั ษาหนา้ ตา ของฉนิ หนานเซงิ แลว้ จะไมอ่ าจจะทําหนา้ ทเ่ี ป็ นนักแสดงหญงิ ดเี ดน่ ของเธอในวงการบนั เทงิ ไดอ้ กี ตอ่ ไปแลว้ … คดิ มาถงึ ตรงนแี้ ลว้ ลั่วเยยี นกเ็ หมอื นกบั ลกู บอลหนังทลี่ มรัว่ ออกมา จนหมด ไมม่ เี รยี่ วแรงในการดํารงชวี ติ เลย

เธอน่ังอยตู่ รงแถวสดุ ทา้ ยไปเงยี บๆ ทําตามการเคลอ่ื นไหวของซสู อื เยว่ ขยบั รา่ งกายไปอยา่ งงา่ ยๆ ถงึ แมว้ า่ จะเป็ นการเคลอ่ื นไหวแบบงา่ ยๆ แตม่ นั กส็ ามารถทําใหเ้ ธอ เหงอ่ื แตกเต็มหนา้ ไดเ้ ลย ลว่ั เยยี นนัน้ รา่ งกายกบั ใจมนั ไมไ่ ปดว้ ยกนั แตว่ า่ นักเรยี นทอี่ ยตู่ รงแถวหนา้ ของลั่วเยยี น กลับกําลงั แอบออู ้ อกมา อยา่ งชดั เจน “ไมร่ เู ้ ลยจรงิ ๆวา่ ทําไมพอ่ แมฉ่ ันถงึ ตอ้ งใหฉ้ ันมาเขา้ คลาสแบบน้ี น่า เบอื่ จะตายอยแู่ ลว้ ” “ใช่ ใหค้ นน่าเกลยี ดอยา่ งนมี้ าสอนพวกเราวา่ เมอ่ื เจอกบั คนรา้ ยจะ ป้องกนั ตวั ยงั ไง…” “เธอวา่ คนน่าเกลยี ดอยา่ งนจี้ ะมผี ชู ้ ายสนใจหลอ่ นแลว้ ลงมอื กบั หลอ่ นหรอื เปลา่ ?” “จะเป็ นไปไดย้ ังไง? เวน้ เสยี แตว่ า่ จะเป็ นคนตาบอดทกี่ นิ ไมเ่ ลอื ก ใชม่ ยั้ ละ่ ? ใบหนา้ นัน้ กด็ นู ่าขยะแขยงเสยี ขนาดนัน้ ฉันเป็ นผชู ้ ายกจ็ ะ หนหี า่ งจากหลอ่ นไปใหไ้ กลๆ สว่ นเรอ่ื งลงมอื น่ะเหรอ…เกรงวา่ หลอ่ นจะลงมอื กบั ฉันเสยี มากกวา่ อกี ”

“กค็ อื …ฉันคดิ วา่ สง่ิ ทห่ี ลอ่ นสอน ทงั้ หมดมันลว้ นแลว้ แตจ่ ะเป็ นการ ตอ่ สทู ้ ด่ี ดู แี ตใ่ ชป้ ระโยชนไ์ มไ่ ด ้ คนทไี่ มม่ ปี ระสบการณ์ในการตอ่ สู ้ จรงิ เลยแมน้ อ้ ย จะไปรจู ้ รงิ วา่ เมอื่ ถกู ทําตวั ไมด่ ใี สแ่ ลว้ จะตอ้ งทํา ยังไงไดย้ ังไง? “อยา่ พดู อยา่ งนสี้ …ิ ถา้ เกดิ คนตาบอดทก่ี นิ ไมเ่ ลอื กอยากจะลงมอื กบั หลอนจรงิ ๆขน้ึ มาละ่ ?” “ฮา่ ๆๆ——!” “เธอพดู ถกู บนโลกใหญน่ ม้ี ันมเี รอื่ งทพี่ สิ ดารคาดไมถ่ งึ มากมาย แมแ้ ตผ่ หู ้ ญงิ ทม่ี หี นา้ ตาน่าเกลยี ดขนาดน้ี จะไปรไู ้ ดย้ ังไงวา่ จะไมม่ ี ผชู ้ ายทจ่ี ะมาชอบผหู ้ ญงิ ทห่ี นา้ ตาน่าเกลยี ดอยา่ งนกี้ นั ?” “ฮา่ ๆๆ…” คําพดู ของเหลา่ เดก็ ผหู ้ ญงิ พวกนี้ แตล่ ะคํา มนั ไดต้ กอยใู่ นหขู องลัว่ เยยี นมาเป็ นครัง้ แลว้ ครงั้ เลา่ ล่วั เยยี นยน่ คว้ิ ออกมาสดุ ทา้ ยแลว้ ก็อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะพดู ออกไป “ถงึ แมว้ า่ เจา้ ของสวจี่ ะหนา้ ตาไมด่ ี แตเ่ ธอเปิดคลาสนขี้ นึ้ มาก็เพราะ ปรารถนาดี ทําไมพวกเธอถงึ เยาะเยย้ คนอนื่ เขากนั อยา่ งนี้ ?” “คนคนหนง่ึ เขาหนา้ ตาเป็ นยงั ไง มนั เกยี่ วกบั สง่ิ ทเ่ี ธอทําอยหู่ รอื ไง ? ทําไมพวกเธอถงึ ไดต้ ดั สนิ คนอน่ื จากรปู ลักษณภ์ ายนอกกนั ?”

คําพดู ของลัว่ เยยี นพดู ออกมาจบ เด็กหลายคนพวกนัน้ ก็ไดห้ นั หนา้ กนั มาพรอ้ มกนั เหน็ คนทพ่ี ดู กบั พวกเธอเป็ นล่ัวเยยี นทเ่ี มอ่ื กอ่ นหนา้ นไ้ี ดอ้ อกจาก วงการบนั เทงิ ไปเพราะแตง่ งาน เหลา่ เดก็ ผหู ้ ญงิ กไ็ ดห้ วั เราะกนั ขน้ึ มา “แมน่ ักแสดงหญงิ ดเี ดน่ เธอยนื อยใู่ นจดุ ไหนอยใู่ นตําแหน่งอะไรถงึ ไดม้ าสอนพวกเรากนั หะ๊ ?” “ตวั เธอเองก็ไมใ่ ชว่ า่ อาศยั หนา้ ตา ถงึ ไดแ้ ตง่ เขา้ บา้ นเศรษฐไี ดห้ รอื ไง? ตอนนม้ี าแสรง้ ทําเป็ นใสซอ่ื บรสิ ทุ ธเ์ิ ป็ นดอกบวั ขาวอะไร ? อยา่ ไปตดั สนิ คนจากภายนอก?” “เธอลองถามคณุ ชายบา้ นตระกลู ฉนิ ทแ่ี ตง่ งานกบั เธอดสู วิ า่ ถา้ ไม่ เพราะวา่ เธอหนา้ ตาดี ถา้ เขาไมไ่ ดต้ ดั สนิ คนจากภายนอก เขาจะคบ อยกู่ บั เธอหรอื เปลา่ ?” “ใชๆ่ ไมใ่ ชต่ วั เองกพ็ ดู ไดส้ ิ อาศยั ทต่ี วั เองหนา้ ตาดี แลว้ มาสง่ั สอน คนอนื่ เขาซซ้ี วั้ ยัยผหู ้ ญงิ ไรย้ างอาย!” ล่วั เยยี นถกู ตอกกลับมาจนใบหนา้ เล็กมอี าการเลอื ดขนึ้ หนา้ ขนึ้ มา “พวกเธอ…”

ตอนทซ่ี สู อื เยวเ่ ขา้ สอนอยนู่ ัน้ เดมิ ทจี ะคอยสงั เกตสถานการณ์ ทางลว่ั เยยี นมากเป็ นพเิ ศษอยแู่ ลว้ ตอนนเ้ี ห็นลั่วเยยี นเหมอื นกบั วา่ จะกําลงั ทะเลาะอยกู่ บั คนอนื่ ขนึ้ มา เสยี แลว้ เธอจงึ อดไมไ่ ดท้ ยี่ น่ ควิ้ ออกมา จากนัน้ กก็ า้ วขาเดนิ เขา้ ไป “มอี ะไรกนั ?” เหน็ ซสู อื เยวม่ าแลว้ เด็กผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ทกี่ ําลงั ทะเลาะอยกู่ บั ลั่วเยยี น ก็ไดเ้ งยี บเสยี งลง ไมพ่ ดู จากนั ออกมาทนั ที ลั่วเยยี นยน่ ควิ้ ออกมา “ไมม่ อี ะไร…” “ทําไมถงึ ไมม่ อี ะไรขน้ึ มาแลว้ ?” นักเรยี นหญงิ ทอ่ี ยขู่ า้ งๆคนหนงึ่ ทนดไู มไ่ หว “เจา้ ของสว่ี เมอื่ กนี้ คี้ นพวกนกี้ ําลังวจิ ารณค์ ณุ อยู่ บอกวา่ คณุ หนา้ ตา น่าเกลยี ด ไมม่ ที างจะถกู คนอน่ื เขาคกุ คามหรอก สง่ิ ทค่ี ณุ สอนไปมนั ไมไ่ ดม้ าจากประสบการณ์การตอ่ สจู ้ รงิ เลย” “คณุ ลั่วเยยี นเขาทนฟังไมไ่ หว ก็เลยแยง้ กลบั ไปอยหู่ ลายคํา” ซสู อื เยวห่ รต่ี าออกมา หนั หนา้ ไปมองเด็กผหู ้ ญงิ พวกนัน้ “จรงิ เหรอ?”

ตอนท่ี 282 มคี นกอ่ เรอื่ ง ซสู อื เยวถ่ ามออกมาอยา่ งนี้ ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ก็ไมก่ ลา้ ยอมรบั กนั ออกมาอยแู่ ลว้ “พวกเราเปลา่ นะ!” “ลัว่ เยยี นเขาใสร่ า้ ยป้ายสคี นอนื่ !” “ถงึ แมว้ า่ พวกเราจะไมร่ คู ้ วามกนั แคไ่ หน เจา้ ตวั กอ็ ยทู่ น่ี ี่ จะไปกลา้ พดู ไมด่ กี บั เจา้ ของสวไี่ ดย้ งั ไงกนั ” “เจา้ ของสวแ่ี ยกออกมาอยา่ งนี้ ตอ่ ยลงมาทเี ดยี ว ชวี ติ พวกเรากไ็ ม่ เหลอื กนั แลว้ จะไปพดู ตลกวา่ คณุ หนา้ ตาน่าเกลยี ดไดย้ งั ไงกนั ละ่ ?” “ใช่ ลั่วเยยี นเธออาศยั วา่ เธอหนา้ ตาสวย สรา้ งเรอ่ื งเท็จใหร้ า้ ยผหู ้ ญงิ ทมี่ หี นา้ ตาทธี่ รรมดาอยา่ งพวกเรา มันชา่ งชว่ั รา้ ยจรงิ ๆเลย …” ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ เอาความคดิ ของตวั เองไปคาดเดาคนอนื่ คดิ วา่ สวห่ี รง หนา้ ตาน่าเกลยี ดอยา่ งนจี้ ะตอ้ งอจิ ฉาลว่ั เยยี นทห่ี นา้ สวยเหมอื นกบั พวกเธออยา่ งแน่นอน ดงั นัน้ แลว้ จงึ ไดโ้ ยนขอ้ กลา่ วหาทกุ อยา่ งไป ทล่ี วั่ เยยี นไปโดยทนั ที

ลัว่ เยยี นถกู ทําใหโ้ กรธจนพดู ไมอ่ อก “พวกเธอ พวกเธอ——!” เดมิ ทแี ลว้ สขุ ภาพเธอกไ็ มไ่ ดด้ อี ะไร มาตอนนกี้ ็ยงั สลบไปหลาย เดอื นเพงิ่ จะฟ้ืนขนึ้ มาอกี การทํางานของรา่ งกายมนั ก็ตามไมท่ นั อยู่ แลว้ ตอนนมี้ าถกู คนพวกนมี้ าสรา้ งเรอ่ื งใสร่ า้ ยมาอยา่ งนอ้ี กี ล่ัวเยยี น หายใจไมท่ นั เกอื บจะเป็ นลมสลบไป ซสู อื เยวป่ ระคองลว่ั เยยี นเอาไวอ้ ยา่ งรวดเร็ว หญงิ สาวยน่ ควิ้ ออกมา สง่ั ผชู ้ ว่ ยสอนทอ่ี ยขู่ า้ งๆประคองล่ัวเยยี นไป นั่งขา้ งๆไปพลาง ยกยม้ิ เย็นไปใหเ้ ด็กผหู ้ ญงิ ทเี่ อาแตซ่ บุ ซบิ นนิ ทามา ตลอดพวกนัน้ ไปพลาง “พวกเธอคดิ ใชม่ ยั้ วา่ เพยี งแคส่ าดน้ําโคลนไปใหล้ ัว่ เยยี นแลว้ เรอื่ ง ทงั้ หมดมนั จะราบรนื่ ไปทกุ อยา่ งเลย?” พดู จบเธอก็กวาดสายตาไปยังเดก็ ผหู ้ ญงิ ทเ่ี พงิ่ จะเป็ นเดอื ดเป็ นรอ้ น แทนล่วั เยยี นเมอ่ื สกั ครคู่ นนัน้ “สรปุ วา่ พวกเธอพดู อะไรกนั ?” เด็กสาวมองเหลา่ เดก็ ผหู ้ ญงิ หลายคนนัน้ ไปดว้ ยความขลาดกลวั สดุ ทา้ ยก็สดู หายใจออกมา แลว้ ก็ไดเ้ อย่ ออกมาเงยี บๆ “พวกเขาบอกวา่ เจา้ ของสวคี่ ณุ หนา้ ตาแบบนไี้ มม่ ที างจะมผี ชู ้ ายมา เสยี มารยาทกบั คณุ หรอก…สง่ิ ทคี่ ณุ สอนไปมนั ใชส้ จู ้ รงิ ไมไ่ ดเ้ ลยสกั นดิ …”

ซสู อื เยวเ่ ลกิ ควิ้ ออกมา อนั ทจี่ รงิ ไมต่ อ้ งใหเ้ ด็กผหู ้ ญงิ คนนบี้ อกเธอก็เดาออกวา่ ผหู ้ ญงิ พวกน้ี พดู คําพดู แบบไหนกนั ออกมา ถงึ ไดท้ ําใหล้ ัว่ เยยี นนสิ ยั ดมี าตลอด ทนไมไ่ หวขน้ึ มาได ้ หญงิ สาวสดู หายใจ นวดขอ้ มอื ออกมา “พวกเธอบอกวา่ ฉันหนา้ ตา แบบนไ้ี มม่ ที างจะมผี ชู ้ ายอยากจะมาทําตวั ลามกใสฉ่ ัน ทกุ อยา่ งท่ี ฉันทําไปมันไมม่ กี ารตอ่ สจู ้ รงิ มาเลยใชม่ ยั้ ?” พวกผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ถกู พดู มาจนเงยี บกรบิ กนั ไป พากนั กม้ หนา้ ลงไป ทลี ะคน ไมพ่ ดู อะไรกนั ออกมา รมิ ฝี ปากแสยะออกมา กวาดสายตามองเด็กสาวทพ่ี ดู ใหล้ ัว่ เยยี นคน นัน้ “ชอ่ื วา่ อะไร?” “ชอ่ื … หลงิ กวั๋ ” “ดี หลงิ กว๋ั ประเด็นหลกั ทฉี่ ันเพง่ิ สอนไปเมอ่ื ครู่ เธอเขา้ ใจหรอื เปลา่ ?” หลงิ กวั๋ พยักหนา้ ออกมาเงยี บๆ “งนั้ ก็ด”ี

ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมา ถกแขนเสอื้ ขน้ึ อยา่ งสงา่ งาม “ตอนนฉี้ ันจะแสดงเป็ นผชู ้ ายหยาบคายทหี่ มายจะทําตวั ลามกกบั คน อนื่ ” พดู จบ เธอก็ยนื ไปทบ่ี นเบาะ “หลงิ กว๋ั มาสาธติ ใหพ้ วกเขาหน่อย” หลงิ กว๋ั พยักหนา้ ตอบรับออกมา จากนัน้ กเ็ ดนิ ขนึ้ มาอยา่ งระมดั ระวงั ซสู อื เยวก่ า้ วใหญๆ่ เดนิ เขา้ ไปขา้ งหลังของเธอ เอาจับลงไปทบ่ี น ไหลข่ องหลงิ กว๋ั หลงิ กวั๋ ขยบั ตวั ไปอยา่ งรวดเร็ว เอาชนะเธอไปตามทไี่ ดเ้ รยี นมาจาก บทเรยี นของอาจารยซ์ สู อื เยวท่ ไี่ ดส้ อนมากอ่ นหนา้ น้ี เสยี งปรบมอื ดงั ขน้ึ มาภายในหอ้ งเรยี นเสยี งดงั ประหนงึ่ ฟ้ารอ้ งขนึ้ มา ทนั ที ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ มองเดก็ ผหู ้ ญงิ ทเี่ ป็ นหวั หนา้ ของเดก็ ผหู ้ ญงิ พวกนัน้ ไปอกี ที “เธอมาทํา” เด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ เมม้ รมิ ฝี ปากออกมา เดมิ ทไี มม่ คี วามยนิ ยอมเลย แตจ่ ะทํายังไงไดส้ ายตาทกุ คขู่ องทงั้ คลาสเรยี นกําลังจอ้ งมองเธอ อย…ู่

เธอทําไดเ้ พยี งตอ้ งกดั ฟันเดนิ ขนึ้ บนเบาะไป ซสู อื เยวย่ งั คงใชว้ ธิ ที ใี่ ชจ้ ดั การกบั หลงิ กว๋ั เมอื่ สกั ครเู่ หมอื นเดมิ โดย การใชม้ อื ไปวางลงบนไหลข่ องเดก็ สาว เด็กผหู ้ ญงิ คนนัน้ กไ็ ดเ้ รยี นรกู ้ ารเคลอ่ื นไหวของหลงิ กว๋ั เมอื่ กอ่ นหนา้ นม้ี าดว้ ยเหมอื นกนั แตไ่ มว่ า่ เธอจะใชแ้ รงไปแคไ่ หน กไ็ มอ่ าจสแู ้ รง ของซสู อื เยวไ่ ดเ้ ลย สดุ ทา้ ยกม็ เี สยี ง “ปัง” ดงั ขนึ้ ซสู อื เยวไ่ ดพ้ าเธอรว่ งลงไปบนเบาะ ทนั ที “ซด้ี ——!” เธอเจ็บจนรอ้ งสง่ เสยี งออกมา ซสู อื เยวแ่ สยะยม้ิ ออกมาจางๆ ขยับนว้ิ มอื เลน่ ไปพลาง มองเธอจาก บนลงลา่ งไปพลาง “ตอนนร้ี แู ้ ลว้ หรอื ยังวา่ สงิ่ ทฉี่ ันสอนไปมนั มี ประโยชนห์ รอื เปลา่ ?” “จากนํ้าหนักแลว้ เธอนัน้ อว้ นกวา่ หลงิ กวั๋ เยอะเลย แตเ่ พราะวา่ ไมม่ ี ทกั ษะ ลงแรงมาไมถ่ งึ ดว้ ยเหมอื นกนั ” “ไมเ่ พยี งแตจ่ ะไมส่ ามารถปกป้องตวั เองได ้ ยังจะถกู ทํารา้ ยดว้ ย ”

พดู จบหญงิ สาวก็แสยะรมิ ฝี ปากออกมา ยอ่ ตวั น่ังลงมองหนา้ ของเด็ก สาวคนนัน้ “คลาสเรยี นนขี้ องฉันถงึ แมว้ า่ จะเกบ็ เงนิ เพยี งแคห่ ยวนเดยี ว แตก่ ็ ไมใ่ ชว่ า่ จะเป็ นคลาสทใี่ ครกส็ ามารถเขา้ มาเรยี นไดห้ รอกนะ ” “ตอนทเี่ ธอมาทนี่ ่ี ฉันจําไดว้ า่ พอ่ แมข่ องเธอเป็ นคนสง่ เธอมา ” “พวกเขาบอกวา่ บา้ นของพวกเธอยากจน ไมม่ โี อกาสไดส้ ง่ เธอไป เรยี นทสี่ ถาบนั ศลิ ปะการตอ่ สทู ้ ดี่ กี วา่ เพอ่ื ทจี่ ะเรยี นรวู ้ า่ จะปกป้อง ตวั เองไดย้ งั ไง ดงั นัน้ แลว้ เมอื่ เจอเขา้ กบั สถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง หลง ก็เลยคดิ วา่ เป็ นโอกาสทด่ี เี ลยโอกาสหนง่ึ จงึ ไดส้ ง่ เธอมา ” “แตเ่ ธอหลงั จากทมี่ าทน่ี แ่ี ลว้ สง่ิ ทท่ี ํากลับไมใ่ ชก่ ารตงั้ ใจเรยี น ให ้ สมกบั ความคาดหวงั ทพี่ อ่ แมข่ องเธอเขามตี อ่ เธอ แตม่ าวจิ ารณค์ วาม สวยความน่าเกลยี ดของฉันอยกู่ บั คนอนื่ ” “ถงึ แมว้ า่ ฉันจะน่าเกลยี ดแคไ่ หน สงิ่ ทฉี่ ันทําลงไปมันก็ไมม่ อี ะไรให ้ น่าละอาย ไมม่ จี ดุ ทตี่ อ้ งไปรสู ้ กึ ผดิ กบั พอ่ แมเ่ ลยดว้ ยเหมอื นกนั ” “แลว้ เธอละ่ ?” พดู จบ หญงิ สาวไดล้ กุ ยนื ขนึ้ มาอยา่ งสงา่ งาม เดนิ สาวเทา้ กา้ วใหญๆ่ ไปยงั ตรงหนา้ แทน่ พดู

“คดิ เสยี วา่ นเ่ี ป็ นความผดิ ครงั้ แรกของเธอ ดงั นัน้ แลว้ ฉันกจ็ ะปลอ่ ย ใหม้ ันแลว้ ๆกนั ไป” “แตว่ า่ …ครัง้ ตอ่ ไปอยา่ เอามาทําเป็ นแบบอยา่ งอกี ” “ถา้ มใี ครมาพดู คยุ เรอ่ื งทไ่ี มเ่ กย่ี วขอ้ งในชนั้ เรยี นของฉันอกี สงิ่ ทฉี่ ัน ทําไปจะไมใ่ ชส่ งิ่ พวกน้ี” คําพดู นห้ี ลดุ ออกไป เสยี งปรบมอื ภายในชนั้ เรยี นก็ดงั ขนึ้ มาสนั่น ล่ัวเยยี นนั่งอยบู่ นเกา้ อที้ อ่ี ยตู่ รงมมุ เหน็ ซสู อื เยวอ่ ยา่ งนแี้ ลว้ อด ไมไ่ ดท้ จ่ี ะแสยะรมิ ฝี ปากออกมา ชนู ว้ิ หวั แมม่ อื ไปใหเ้ ธอ “ฉันยงั นกึ อยเู่ ลยวา่ เธอจะไลพ่ วกเธอออกไปเลยเสยี อกี ” หลังจากคลาสเรยี นสนิ้ สดุ ลง รอจนนักเรยี นทกุ คนไปกนั หมดแลว้ ลัว่ เยยี นถอนหายใจออกมา พงิ เขา้ กบั บนเกา้ อี้ แลว้ ยมิ้ ออกมาจางๆ “แตบ่ อกตรงๆเลยนะ สงิ่ ทพี่ วกเธอพดู กนั ออกมามันกเ็ กนิ ไปหน่อย จรงิ ๆ” ซสู อื เยวย่ ักไหลอ่ อกมา ยน่ื น้ําแรไ่ ปใหเ้ ธอ “เด็กนอ้ ยกนั ทงั้ นัน้ เลย” “ทําผดิ พลาดครงั้ นงึ มนั ไมน่ ับวา่ เป็ นอะไรมากมาย ใครทส่ี มัยอายุ นอ้ ยๆไมเ่ คยทําผดิ กนั ละ่ ?”

ลัว่ เยยี นชะงักไปเล็กนอ้ ย หนั หนา้ ไปมองการแตง่ หนา้ ทไี่ ดผ้ ลดเี ป็ น พเิ ศษบนหนา้ ของซสู อื เยว่ “เธอนม่ี นั ทําใหค้ นอนื่ ตอ้ งมองในมมุ ใหม่ เลยจรงิ ๆ” เมอื่ กอ่ นลั่วเยยี นคดิ วา่ สอื เยวเ่ ปิดสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง น้ี ขนึ้ มา เพยี งแคท่ ําเลน่ ๆไปอยา่ งนัน้ เอง แตน่ กึ ไมถ่ งึ วา่ …เธอไมเ่ พยี งแตจ่ ะจรงิ จงั มาก แตย่ งั สามารถดแู ล นักเรยี นทกุ คนในสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ได ้ “แลว้ เธอละ่ ?” ซสู อื เยวถ่ อนหายใจออกมา มองไปขา้ งหนา้ “คดิ วา่ จากนไ้ี ปจะยงั เขา้ วงการบนั เทงิ อกี หรอื เปลา่ ?” พดู ถงึ เรอ่ื งนข้ี นึ้ มา ล่วั เยยี นอดไมไ่ ดท้ จี่ ะถอนหายใจออกมา “ฉันก็ ไมร่ เู ้ หมอื นกนั …” ถา้ องิ จากความตอ้ งการของตวั เธอเองแลว้ ละ่ ก็ เธออยากกลับไป แตเ่ ธอในตอนน้ี ไดเ้ ป็ นภรรยาของฉนิ หนานเซงิ ไปแลว้ ตอ้ งระวงั ผลกระทบทต่ี ามมา คนในตระกลู ทร่ี ํ่ารวย หลายครัง้ มนั ก็ไมอ่ าจทําตามใจตวั เองได ้

“อยากทํากไ็ ปทํา จะสนใจผชู ้ ายไปทําไม?” ซสู อื เยวเ่ ลกิ คว้ิ พรอ้ มกบั ยมิ้ ออกมา “ฉันจะไมย่ งุ่ อะไรมากมาย” “ตวั เองมคี วามสขุ มนั สําคญั ทสี่ ดุ ” ลวั่ เยยี นยมิ้ ออกมา “ฉันกเ็ ลยถงึ ไดอ้ จิ ฉาเธอไง สอื เยว่” คําพดู นหี้ ลดุ ออกมา ซสู อื เยวช่ ะงกั ไปอยา่ งจัง เธอหนั หนา้ ไปดว้ ยความตกใจ มองหนา้ ล่วั เยยี นไปอยา่ งองึ้ ๆ “เมอ่ื กี้ นเี้ ธอ..เรยี กฉันวา่ อะไรนะ?” ลัว่ เยยี นตกใจออกมา แลว้ กน็ กึ ขนึ้ มาไดว้ า่ ซสู อื เยวใ่ นตอนนแี้ ทจ้ รงิ แลว้ เป็ นสวหี่ รง ในสายตาของเธอ พวกเขานัน้ ไมร่ ตู ้ วั ตนทแ่ี ทจ้ รงิ ของเธอ หญงิ สาวกดั รมิ ฝี ปาก ยมิ้ ออกไปอยา่ งกระอกั กระอว่ น “ฉัน หมายความวา่ …เธอทําใหฉ้ ันนกึ ถงึ เพอื่ นเกา่ คนนงึ ของฉันทชี่ อื่ วา่ สอื เยว”่ ซสู อื เยวช่ ะงกั ไป “งัน้ เหรอ?” “ใชแ่ ลว้ ”

ลั่วเยยี นยม้ิ ออกมา “เธอมคี วามสขุ มาก สามรี กั เธอ ลกู ๆกร็ ักเธอ แลว้ ก็…” “มนั กแ็ คเ่ ปลอื กนอกเทา่ นัน้ เอง” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมา “สงิ่ ทเี่ ธอเห็นมนั เป็ นการแสดง ออกมาใหค้ นอนื่ เห็นทงั้ นัน้ ความจรงิ มันไมใ่ ชเ่ ลย” พดู จบหญงิ สาวกย็ ังอยากจะพดู อะไรออกไป พนักงานก็เขา้ มาแจง้ “เจา้ ของสว่ี มผี ปู ้ กครองของนักเรยี นกําลงั กอ่ เรอื่ งกนั อยทู่ ขี่ า้ งนอก บอกวา่ ลกู ของพวกเขาถกู ทํารา้ ยครับ…” ตอนที่ 283 คณุ ไมเ่ ป็ นไรใชม่ ยั้ ลั่วเยยี นเบกิ ตากวา้ งออกมาอยา่ งตน่ื ตกใจ ผปู ้ กครองของนักเรยี นกําลังโวยวายอยขู่ า้ งนอก บอกวา่ ซสู อื เยวท่ ํา รา้ ยลกู ของพวกเขา? เธอยน่ คว้ิ ออกมา ถา้ จําไมผ่ ดิ ละ่ ก็ นักเรยี นทซ่ี สู อื เยวท่ ํารา้ ยไป …มี เพยี งแคห่ วั หนา้ ในกลมุ่ เดก็ ผหู ้ ญงิ ทหี่ วั เราะเยาะบอกวา่ เธอน่า เกลยี ดคนนัน้

อกี อยา่ งถงึ แมว้ า่ ซสู อื เยวจ่ ะเกง่ ศลิ ปะการตอ่ สู ้ แตก่ บั เดก็ ผหู ้ ญงิ พวก นัน้ เธอกไ็ ดอ้ อมมอื แลว้ ไมง่ ัน้ แลว้ ละ่ ก็เธอไมม่ ที างจะเพยี งแคต่ กลงบนเบาะไปงา่ ยๆอยา่ ง นัน้ หรอก แคน่ ี้… กต็ อ้ งบอกวา่ ซสู อื เยวท่ ํารา้ ยลกู ของพวกเขาดว้ ย ? ซสู อื เยวย่ น่ ควิ้ ออกมา และก็คงจะนกึ ถงึ ขนึ้ มาไดว้ า่ คนทบ่ี อกวา่ เธอ ทํารา้ ยไปคนนัน้ คอื ใคร หญงิ สาวแสยะยมิ้ ออกมา เลกิ สายตาขนึ้ มองพนักงานคนตรงหนา้ “ฉันออกไปดสู กั หน่อย” พดู จบ เธอไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเปลยี่ นเสอ้ื ผา้ กไ็ ดก้ า้ วเดนิ ออกไปโดยทนั ที ลวั่ เยยี นชะงักไป และกไ็ ดร้ บี เดนิ ตามไป ดา้ นนอกสถานฝึกศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง เฉนิ ตานตานเดก็ หญงิ ทถ่ี กู ซสู อื เยวส่ ง่ั สอนไปเมอื่ กอ่ นหนา้ นกี้ ําลงั นั่งอยบู่ นรถเข็น พอ่ กําลังยนื อยดู่ า้ นซา้ ยมอื แมก่ ําลงั คกุ เขา่ อยทู่ าง ขวามอื ของเธอ

ทงั้ ครอบครัวกก็ ําลงั รอ้ งเรยี นถงึ พฤตกิ รรมทชี่ วั่ ชา้ ของสวห่ี รง เจา้ ของสวแ่ี หง่ นกี้ นั ออกมา “พวกเราสง่ ลกู มา ก็เพอื่ ใหเ้ ธอสอนทกั ษะการป้องกนั ตวั ใหล้ กู ! ” “แตผ่ ลทไ่ี ดล้ ะ่ ? เธอทําลกู ของพวกเราใหก้ ลายเป็ นแบบอยา่ งทไี่ มด่ ี แลว้ ยังทํารา้ ยเด็กจนบาดเจ็บในคลาสสอนของเธออกี ! ” “เธอเป็ นคนทเี่ รยี นศลิ ปะการตอ่ สมู ้ านะ!คนทส่ี ามารถเปิดสถานฝึก ศลิ ปะป้องกนั ตวั หรง ได ้ คนไหนกนั ทจี่ ะไมใ่ ชค่ นทม่ี ที กั ษะในศลิ ปะ การตอ่ สขู ้ นั้ สงู กนั ?” “ฝี มอื ในศลิ ปะการตอ่ สขู ้ องเธออยใู่ นระดบั สงู แตก่ ลับยังลงมอื กบั ลกู ของพวกเราอกี ไมใ่ ชว่ า่ เหน็ วา่ บา้ นของพวกเราจนแลว้ มันน่ารงั แก นักหรอื ไง?” “เธอทํารา้ ยลกู ของพวกเราใหล้ กู ของคนรวยดู มนั ชา่ งเลวทรามมาก จรงิ ๆ! ดถู กู คนจนกนั นน่ี า!” …… สองสามภี รรยาเขา้ กนั เป็ นป่ีเป็ นขลยุ่ บวกกบั น้ําตาของเดก็ ผหู ้ ญงิ ที่ ชอื่ วา่ เฉนิ ตานตานคนนัน้ ดว้ ยอกี คนทอ่ี ยรู่ อบๆกม็ ารวมตวั กนั เยอะ ขน้ึ เรอ่ื ยๆ มที า่ ทางทอี่ ยากจะลากซสู อื เยวม่ ามาตดั สนิ คดใี หร้ ดู ้ ํารู ้ แดงไปเลย

ล่วั เยยี นยน่ คว้ิ ออกมา นกี่ ําลังทําอะไรกนั ? ทงั้ ๆทซี่ สู อื เยวไ่ มไ่ ดท้ ําอะไรกบั ลกู ของพวกเขาเลยนะ … สดู หายใจเขา้ ไปลกึ ๆ ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมา กา้ วขาเดนิ เขา้ ไป “เฉนิ ตานตาน บอกฉันมาสวิ า่ เธอบาดเจ็บตรงไหน ?” รา่ งของเฉนิ ตานตานทน่ี ่ังอยบู่ นรถเขน็ ไดห้ ดตวั ไปขา้ งหลังทนั ที “ฉัน…” “ฉันบาดเจ็บทอี่ วยั วะภายใน ไหลก่ บ็ าดเจ็บดว้ ยเหมอื นกนั …” “แลว้ กย็ ังม…ี ” เด็กสาวมองพอ่ ทย่ี นื อยทู่ างดา้ นซา้ ยของเธอไปทนั ที “ขาเองก็ ดว้ ย…” “อยา่ งนสี้ นิ ะ…” ซสู อื เยวแ่ สยะรมิ ฝี ปากออกมา เดนิ กา้ วใหญๆ่ ตรงเขา้ ไป แลว้ เขา้ ไป ลากเฉนิ ตานตานขน้ึ มาจากรถเข็นทนั ที มอื ของหญงิ สาวเคลอื่ นไหวลงไปสองสามทา่ อยา่ งวอ่ งไวไรท้ ต่ี ิ หลงั จากทไ่ี ดย้ นิ แคเ่ พยี งเสยี งแกรกทดี่ งั ขน้ึ จากรา่ งของเฉนิ ตาน ตาน ขน้ึ มาแลว้ เฉนิ ตานตานกไ็ ดก้ รดี รอ้ งออกมาอยา่ งรนุ แรง!

“เจ็บ——!” ซสู อื เยวย่ กยมิ้ เย็นออกมา โยนเดก็ สาวไปบนรถเข็น จากนัน้ ก็ปัดฝ่ นุ ทอ่ี ยบู่ นรา่ งไปดว้ ยทว่ งทา่ ทสี่ งา่ งาม “ตอนนไ้ี ดแ้ ลว้ ” “ฉันเตะขาของเธอ หกั กระดกู ตรงไหลอ่ อก อวยั วะภายในก็ …” หญงิ สาวแสยะยมิ้ ออกมา “กค็ งจะบาดเจ็บดว้ ยนดิ หน่อย” “ฉันควบคมุ แรงเอาไวไ้ ดไ้ มด่ ี” การกระทํานขี้ องเธอ ทําใหท้ กุ คนทอ่ี ยใู่ นทแี่ หง่ นัน้ ตะลงึ ตาคา้ งกนั ออกมาทนั ที เห็นกลมุ่ คนมใี บหนา้ ทต่ี นื่ ตะลงึ กนั ออกมา ซสู อื เยวก่ ย็ ม้ิ ออกมา “ไมใ่ ชว่ า่ ฉันทํารา้ ยอวยั วะภายใน ไหล่ แลว้ กข็ าเธอบาดเจ็บหรอื ไง?” “ตอนนกี้ ็บาดเจ็บจรงิ ๆแลว้ ” พดู จบ เธอกห็ นั ไปเลกิ คว้ิ ใหก้ บั พอ่ แมข่ องเฉนิ ตานตาน “ยังไมไ่ ปสง่ โรงพยาบาล?”

เห็นเฉนิ ตานตานเจ็บจนหนา้ ซดี ออกมา พอ่ แมข่ องเธอไมเ่ พยี งจะไม่ รบี พาเธอไปสง่ โรงพยาบาลแตก่ ลับยังยน่ื มอื ออกมาทางซสู อื เยว่ “เธอไมใ่ หเ้ งนิ พวกเรา บา้ นพวกเราจนขนาดนัน้ จะไปรักษาตวั ที่ โรงพยาบาลไดย้ ังไง!?” ซสู อื เยวย่ น่ คว้ิ ออกมา แสยะยมิ้ ออกมา “งนั้ ถา้ ฉันจะไมใ่ หล้ ะ่ ? ทําไม อยากใหล้ กู สาวของพวกคณุ เจ็บตายอยทู่ ต่ี รงน้ี?” คําพดู ของหญงิ สาวทําใหผ้ คู ้ นทอี่ ยรู่ อบๆอดไมไ่ ดท้ จี่ ะยน่ ควิ้ กนั ออกมา “ผหู ้ ญงิ คนนใ้ี จรา้ ยจรงิ ๆเลย นกึ ไมถ่ งึ เลยวา่ จะทํารา้ ยคนอนื่ เขา จรงิ ๆ!” “เหมอื นวา่ พอ่ แมข่ องเด็กคนนจี้ ะพดู มาไมผ่ ดิ เลย ผหู ้ ญงิ คนนน้ี ัน้ มนั เลวทราม!” “น่าสงสารจรงิ ๆเลย เด็กผหู ้ ญงิ ตวั เล็กๆถกู เธอทํารา้ ยในคลาสเรยี น ตอนนยี้ งั มาทํารา้ ยกนั อกี …” …… เสยี งวพิ ากษ์วจิ ารณจ์ ากรอบๆยง่ิ ดงั ขนึ้ มาเรอื่ ยๆ แตซ่ สู อื เยวก่ ลบั ยนื อยกู่ ลางกลมุ่ คนดว้ ยใบหนา้ ทเี่ ย็นชา สายตากวาดมองไปยังพอ่ แม่