BLOOM เบ่งบาน เติบโต สูญสิ้น

คำนำผู้เขยี น แนวคิดหลกั ของวรรณกรรมเรื่องสนั้ เล่มนี้ ผูเ้ ขียนนึกถึง ดอกไม้โดยการนาเอาดอกไม้แทนสัญลักษณ์บ่งบอกถึงนิสัย บุคลิกของมนุษย์ และบอกลกั ษณะของมนุษย์ โดยสอดแทรก ความหมายของดอกไมล้ งไปแต่ละเรื่องแต่ละชนิดแบ่งเป็นเรื่อง สนั้ วรรณกรรมเร่ืองสั้นในเล่มจะกล่าวถึงความรัก ความ ผิดหวัง การแตกสลาย การมีความหวงั ในชีวิต การเติบโต หรือ แมแ้ ต่การร่วงโรยของอดุ มการณใ์ นชีวิต การต่อตา้ นและเกลียด ชงั ส่วนตัวทางผู้เขียนมีช่วงเวลาท่ีสนใจในความหมาย ดอกไมอ้ ยู่พกั หน่ึง หากดีไม่นอ้ ยถา้ มีโอกาสไดเ้ ขียนวรรณกรรม เรื่องสนั้ ท่ีเอ่ยถึงความหมายของดอกไมผ้ ูเ้ ขียนจึงไดม้ ีการเสนอ หวั ขอ้ โปรเจกตน์ ีแ้ ก่อาจารยท์ ่ีปรกึ ษา จนไดม้ ีโอกาสเขียนหนงั สือ เลม่ นีข้ นึ้ มา ~1~

หลงั จากนนั้ ผเู้ ขียนไดท้ าการสืบคน้ ขอ้ มลู หาความหมาย ของดอกไมห้ ลายแห่งทาใหเ้ ขา้ ใจไดว้ า่ ความหมายของดอกไมแ้ ต่ ละชนดิ แต่ละพืน้ ท่ีตา่ งใหค้ วามหมายดอกไมไ้ ม่เหมอื นกนั บา้ งก็กล่าวว่าดอกไมน้ ีด้ ี บา้ งก็กล่าวว่าดอกไมน้ ีไ้ ม่ควร ค่าแด่การมอบให้ใคร ผู้เขียนจึงเข้าใจไดว้ ่าดอกไม้นั้นไม่ไดม้ ี ความหมายของมนั โดยตรง แต่มีเพียงแค่มนษุ ยเ์ ท่านนั้ ท่ีไปตีค่า ความหมายตอ่ ดอกไม้ วรรณกรรมเรื่องสนั้ นีข้ องผูเ้ ขียนจึงลองเอาความหมาย หลากหลายพืน้ ท่ีหลากหลายแง่มมุ มาผสมรวมกนั และปรุงแต่ง ในทางความรูส้ ึกนึกคิดของผู้เขียนถักรอ้ ยเร่ืองราวขึน้ มาเป็น หนงั สือเลม่ นี้ หากผูร้ บั สารท่ีเมตตาเขา้ มาอ่านหรือหลงเผอเรอเขา้ มา โดยไมต่ งั้ ใจ ผเู้ ขียนหวงั เป็นอย่างย่ิงวา่ วรรณกรรมเรื่องสนั้ 4 เรื่อง อาจจะมีเรื่องใดเร่ืองหน่ึงท่ีเขา้ ไปสะกิดใจผูอ้ ่านใหร้ ูส้ ึกชอบหรือ อินไปกับตัวหนังสือท่ีผูเ้ ขียนบรรจงถักรอ้ ยขึน้ มาไม่มากก็น้อย ขอขอบคณุ เป็นอย่างสงู พรกนก สมสีดา (ผเู้ ขยี น) ~2~

สารบัญ วงวน ลูกคนเล็ก ถ-ิ ต-ิ ชะ-ยำ (ผู้รู้แหง่ ผืนชวี ติ ) I bloom just for you

วงั วน ~4~

ดอกโบตนั๋ ~5~

สวสั ดีฉันช่ือ “โบต๋นั ” เป็นลกู สาวคนโตเกิดในตระกลู ท่ีมี เชือ้ สายจากจีน ป๊ าม๊าทางานคา้ ขายรา้ นทองในชุมชนแห่งหน่ึง ทางภาคกลางเกิดมาในตระกลู ท่ีคิดว่าการมีลกู สาวคนแรกไม่ใช่ เรื่องน่ายินดีเทา่ ไหรน่ กั บวกกบั มีใบหนา้ ท่เี หมือนม๊าอยา่ งกบั ถอด วางยิ่งทาใหอ้ ากงไม่ปลืม้ ต่างจากอาเจ็กนอ้ งชายป๊ าท่ีเอ็นดูฉัน จนเคยรอ้ งขอพ่ีชายตนว่าอยากไดฉ้ ันไปเป็นลูกสาวมากกว่าจะ เป็นหลาน ในวัยเด็กฉันมกั ไดย้ ินมาว่าอากงไม่ชอบม๊าเพียงเพราะ ไม่ไดเ้ กิดมาจากเจียจ๋หู รือท่ีเรียกวา่ วงศต์ ระกลู ซ่งึ ไม่ไดม้ ีเชือ้ สาย จีน อากงผูท้ ่ีคล่งั ในขนบธรรมเนียมจีนมีความคิดว่าสะใภท้ ่ี ไม่ไดม้ าจากวงศต์ ระกูลจีนมีความไม่เขา้ กันทางดา้ นความคิด การปฏบิ ตั ติ นสงิ่ นีย้ อ่ มทาใหต้ า่ งจากตระกลู จีน คนจีนรกั พวกพอ้ งญาติพ่นี อ้ งมาก แต่ม๊าเป็นเพียงแคไ่ ทย ไมม่ ีเชือ้ สายก็โดนวา่ แปลกแยก ตอนช่วงเด็กฉันคิดเพียงว่าผูใ้ หญ่พูดกันปากต่อปากใน เร่อื งม๊าเป็นเพียงแคห่ าเร่ืองเลา่ ในวงอาหาร แต่การเติบโตมาของ ~6~

ฉนั ทาใหเ้ ขา้ ใจไดว้ า่ เร่อื งปากตอ่ ปากในวงศต์ ระกลู ไม่ไกลเกนิ จรงิ การเลือกปฏิบตั ิเกิดขึน้ ใหฉ้ ันผูซ้ ่ึงเป็นลูกสาวม๊าและหลานสาว เห็นอยบู่ อ่ ยครงั้ ส่วนป๊ าก็ทาหนา้ ท่ีไดแ้ ค่ในนามของผูใ้ หก้ าเนิดฉัน ป๊ า เป็นลกู ชายคนโตก็จรงิ แตก่ ็ไม่มีปากมีเสียงมากนกั เพยี งเพราะป๊ า ไมอ่ าจทาใหอ้ ากงภมู ใิ จไดอ้ ย่างที่หวงั ต่างจากลกู ชายคนกลางอย่างอาเจ็กท่ีขนึ้ ช่อื วา่ เป็นลกู รกั ของอากง อาเจ๊กสามารถตบแต่งกับภรรยาท่ีอากงและอาม่า หมายหมนั้ ไวไ้ ด้ แต่งเขา้ หอไปไดไ้ ม่นานก็มีบตุ รคนแรกและคนท่ี สองเป็นบตุ รชาย อากงอาม่าก็ต่างหวีดรอ้ งดีใจยามไดผ้ ู้สืบสกุลต่อวงศ์ ตระกูลส่วนคนท่ีสามอาเจ็กหวงั ใหไ้ ดบ้ ุตรสาวมาดูแลแต่ก็ไม่ได้ อยา่ งท่ีหวงั ในขณะคนท่ีสามยงั เป็นบตุ รชาย สว่ นป๊ าไม่ไดแ้ ต่งกบั ภรรยาท่ีอากงอาม่าหมายไวก้ ลบั ไป พบรกั ตกแต่งกบั พนกั งานสาวขายเคร่อื งประดบั ท่ีอากงมองว่าไม่ มีหวั นอนปลายเทา้ ~7~

พอทอ้ งคนแรกยงั ไดเ้ ป็นบุตรสาวนัน้ คือฉันอากงอาม่า จึงหันมาหวังไวท้ อ้ งท่ีสอง แต่ม๊าก็ไม่สามารถตั้งทอ้ งใหไ้ ดเ้ ป็น เพราะรา่ งกายท่ีไม่แขง็ แรงการจะมีบตุ รคนท่ีสองจงึ เป็นเร่อื งยาก ส่วนจะกล่าวถึงอาม่าเป็นเพียงแค่เมีย เม่ือสามียังอยู่ก็ เป็นผูน้ อ้ ยรบั ฟังคาส่งั สามี อาม่าไม่ไดร้ ูส้ ึกนอ้ ยเนือ้ ต่าใจเพราะ ตนก็เกิดมาจากครอบครวั เชือ้ สายจนี พออาม่าตบแต่งมาใชแ้ ซ่หรือท่ีเรียกว่าสกุลของอากงก็ โดนปลดจากการเป็นคนในวงศต์ ระกลู จากฝ่ังอามา่ การท่ีอามา่ มี ความสขุ ก็แปลวา่ อามา่ พรอ้ มท่จี ะอย่ใู ตข้ นบธรรมเนียมนี้ คนจีนมกั ถือเร่ืองการสืบตระกูลลูกสาวไปใชแ้ ซ่อ่ืนแต่ง ออกไปลูกสาวก็ไปปรนนิบัติทางบา้ นสามีเวลามีอะไรลูกสาวก็ จะตอ้ งคิดถึงบา้ นสามีเป็นอนั ดบั แรก ดแู ลบา้ นเรือนสามีเหมือน ครอบครวั ตวั เองม๊าจงึ มกั บอกฉนั ยามเราอยดู่ ว้ ยกนั สองคนวา่ “ขึน้ ชื่อว่าเขา้ ไปเป็นสะใภจ้ ีนอย่าเขา้ ไปอยู่บา้ นเขาเป็น อนั ขาดหากจะแต่งก็หาทางออกมาอยู่กินเอง หากโดนบงั คบั ให้ อยู่เลิกกนั ไปก่อนตบแต่งดีกว่าเพราะไม่นานแต่งไปก็ตอ้ งเลิกกนั อยู่ด”ี ~8~

ม๊าบอกฉันเช่นนนั้ แต่ม๊าก็ยงั อย่กู บั ป๊ ามาถึงทกุ วนั นีไ้ ม่รู้ วา่ เพราะรกั ป๊ ามากหรอื ม๊าชินชา ส่วนฉันคนท่ีไม่ไดค้ วามรกั จากอากงอาม่าเท่าลูกชาย ของอาเจ็ก แต่ฉันก็ไม่ไดน้ อ้ ยเนือ้ ต่าใจเท่าไหร่นักเพราะโบต๋ัน อย่างฉนั รอวนั ท่ีจะไดเ้ ขา้ ไปเป็นดอกไมป้ ระดบั ของวงศต์ ระกลู อ่นื อย่เู สมอ และวนั ท่ีรอคอยมนั ก็เกิดขึน้ เม่ือฉนั ไดศ้ กึ ษาดใู จกบั ชาย หน่มุ เจา้ ของรา้ นอาหารช่ือดงั แถวพทั ยาเขาเป็นเจา้ ของธุรกิจไฟ แรง ดีกรีหนุ่มนอกหวั สมยั ใหม่ แต่ก็ไม่พน้ เกิดในวงศต์ ระกลู เชือ้ สายจนี ยงั จาวนั แรกของการแนะนาแฟนหน่มุ ใหค้ นในครอบครวั รูจ้ ักในวันเช็งเมง้ ของตระกูล นับเป็นเร่ืองเล่าสนุกปากในเครือ ญาติเม่ือหลานสาวอย่างฉันสามารถหาผูช้ ายท่ีมีหวั นอนปลาย เทา้ สูงส่งมาอยู่คู่กายจนแทบไม่มีใครคาดคิดว่าหญิงสาวท่ีถูก เลยี้ งโดยมา๊ จะสามารถสอนลกู ใหม้ ีปัญญาหาผชู้ ายดี ๆ ได้ พวกเขาคงคดิ วา่ ฉนั ก็ไม่ต่างจากม๊าท่ีจบั ป๊ าจนไดต้ บแตง่ คาท่ีวา่ ลกู ไมห้ ลน่ ไมไ่ กลตน้ กค็ งจะจรงิ สนิ ะ ~9~

ยามไดเ้ ห็นเครือญาติกระซิบกระซาบกนั สนกุ ปากถือว่า เป็นผลตอบรบั ท่ดี ี ฉนั คาดหวงั ใหม้ นั เป็นแบบนนั้ โบต๋นั ดอกนีจ้ ะทะเยอทะยานไปใหส้ ดุ จนคาดไม่ถงึ เลย พอฉันคบกับเขาไดห้ น่ึงปีก็ตกลงแต่งงานกันเม่ือไม่ได้ เป็นท่ีรกั ในตระกูลท่ีเกิดมาจากสายเลือด โบต๋นั อย่างฉันขอออก ไปมีตัวตนเป็นสะใภใ้ หญ่ในตระกูลอ่ืนรอคอยวันกินกงสีดีกว่า ยงั ไงการเป็นลกู สาวหรือหลานสาวในตระกลู ตนก็ไม่มีทางไดด้ ีไป กวา่ การไดแ้ ต่งงานกบั คนใหญ่คนโต ในวันแต่งงานของฉันและว่าท่ีสามีถูกจัดขึน้ เป็นพิธี ใหญ่โตช่วงเชา้ หลงั จากว่นุ กบั พิธียกนา้ ชาคารวะผใู้ หญ่เสรจ็ ฉนั เพิง่ จะมีโอกาสไดน้ ่งั พกั คยุ กบั ม๊า “โบต๋นั วนั นีล้ กู สวยจงั เลยนะ” มือหยาบกรา้ นจบั มือฉนั ลบู ไปมากบนแหวนแตง่ งานขา้ ง ซา้ ยท่ีเพง่ิ โดนสวมไปสองช่วั โมงก่อนจากเจา้ บ่าวเราสองคนน่งั คยุ ในหอ้ งพกั ของโรงแรมท่ีถกู เช่าจากผเู้ ป็นสามี “กส็ วยเหมือนแม่” ฉนั ยิม้ ใหม้ ๊า ~ 10 ~

“แต่งงานแล้วนะลูกจะเข้าไปอยู่ในตระกูลเขาก็ดูแล ตวั เองดี ๆ หากไม่ไหวก็กลบั บา้ นเราไดน้ ะ ป๊ าม๊าพรอ้ มอา้ แขนรบั โบต๋นั ” “ม๊าอยา่ กงั วลไปเลย บา้ นสามีหนไู มเ่ หมือนบา้ นเราต่อให้ มีเชือ้ สายจีนเขาก็ไม่ได้หัวโบราณ หนูแต่งไปเป็นสะใภ้ใหญ่ ตระกลู เขาก็เหมือนด่งั ลกู เขา เช่นนนั้ หนกู ็ไม่ใช่คนของบา้ นป๊ าม๊า ไม่ใชล่ กู หลานของตระกลู อากงอาม่า” “แต่โบต๋ันเป็นลูกสาวคนเดียวของม๊า ยามทุกขใ์ จก็มา หาม๊าได”้ “หนเู ขา้ ใจนะม๊าถา้ หนกู ลบั เขา้ บา้ นเด๋ียวเขาหาว่าหนไู ป ว่นุ วาย แค่ป๊ ายกท่ีดินผืนใหญ่ใหห้ นเู ป็นของขวญั แต่งงานยงั โดน อากงอาม่าติเตียนว่ามากเกินไปเลย ถา้ หากว่าหนูเขา้ ไปว่นุ วาย ทางบา้ นเด๋ยี วกห็ าวา่ หวงั สมบตั ิ” ม๊านา้ ตาคลอยามฉันพดู เสร็จจนฉันตอ้ งเขา้ โอบกอดม๊า ไว้ “ไม่ทนั ไดเ้ ตรยี มใจเลยโบต๋นั จะออกไปจากอกม๊าแลว้ ม๊า ไม่ไดเ้ ป็นด่งั ครอบครวั ของฝ่ังตระกลู เราโบต๋นั รูใ้ ชไ่ หม” ~ 11 ~

“หนูรูม้ ๊ารูม้ าเสมอ หนูรกั ม๊านะ” ฉันและม๊าต่างกอดกัน รอ้ งไห้ หลงั ตกแต่งออกจากบา้ นตนเองฉันก็ยา้ ยมาอย่กู บั ผเู้ ป็น สามี ก่อนแตง่ งานเราตกลงถึงท่ีอยอู่ าศยั สามีเสนอใหฉ้ นั สองทาง หน่งึ คือการเขา้ ไปอาศยั อย่บู า้ นใหญ่กบั พ่อแม่สามีทางท่ี สองคอื หาซอื้ ท่ดี ินปลกู บา้ นกนั เอง ฉนั เลือกท่ีจะอย่บู า้ นใหญ่กบั พ่อแม่สามีเพราะอยากเขา้ ไปทาหนา้ ท่ีลกู สะใภต้ ามใจอยากท่ีหวงั ไว้ วนั แรกของการต่ืนมาในบา้ นหลงั ใหม่ท่ีขึน้ ช่ือวา่ เป็นบา้ น สามี ฉันต่ืนมาตีส่ีอาบนา้ แต่งตวั ทากิจวตั รประจาตวั อย่างทกุ วนั ลงไปดา้ นลา่ งบา้ นมีจดุ ม่งุ หมายท่ีหอ้ งครวั “โบต๋นั ต่นื มาทาไรแตเ่ ชา้ ลกู ” เสียงแมส่ ามที กั ยามเห็นฉนั ในครวั “มาชว่ ยทากบั ขา้ วจดั โตะ๊ คะ่ ” “โอย๊ ไมต่ อ้ งหรอกเม่ือคนื กวา่ งานแตง่ จะเลกิ ก็ดกึ ด่ืนแลว้ ไปนอนต่อเถอะพกั ใหพ้ อนะลกู เด๋ียวอีกสามวนั ท่ีเหลือก็ตอ้ งต่ืน ~ 12 ~

เชา้ กลบั บา้ นไปยกนา้ ชาของญาติฝ่ายหญิงอีก หนเู หน่อื ยแยเ่ ลย” แมส่ ามีบอกฉนั และเดินมาดนั หลงั ใหข้ นึ้ ไปนอนตอ่ “แลว้ แม่ลงมาทาไรคะ ถา้ จะทากบั ขา้ วเด๋ียวหนชู ่วย” “ลงมาส่งั แม่บา้ นทาอาหารเด๋ียวก็ขึน้ ไปนอนแลว้ ไม่ตอ้ ง ช่วยไปพกั เถอะ” แม่สามีลบู หลงั ฉนั และสง่ ยิม้ ให้ แตฉ่ นั กลบั ลงั เล ท่ีจะกลบั ขนึ้ ไปนอน “มาอยู่บา้ นนีไ้ ม่ตอ้ งห่วงนะโบต๋นั แม่ก็คือแม่หนูแลว้ นะ ลูกชายแม่ยงั นอนหลบั สบายบนหอ้ งแลว้ หนูจะลงมาช่วยทาไม วนั อ่นื มีเยอะแยะวนั นีไ้ ม่ตอ้ งถา้ เหน่ือยก็พกั ” แม่สามีบอกฉันแบบนัน้ ตงั้ แต่วันแรกจนผ่านไปหน่ึงปีท่ี ฉันแต่งงาน การเป็นสะใภใ้ หญ่ทาใหฉ้ ันพบว่าพ่อแม่สามีไม่ได้ เป็นเหมือนด่งั อากงอาม่าท่กี ระทาตอ่ ม๊าฉนั แต่ฉนั ก็อดกงั วลไม่ได้ วา่ มนั จะเกิดขนึ้ แต่งงานได้ไม่นาน ฉันกลับไปเป็ นพนักงานประจา ออฟฟิ ศท่ีบริษัทช่ือดังแห่งหน่ึง แต่ก็ทาไปไดส้ กั พักผูเ้ ป็นสามีก็ เอ่ยปากขอใหฉ้ ันออกจากงานชกั ชวนฉันช่วยไปดูแลรา้ นอาหาร ~ 13 ~

สาขาท่ีหา้ ท่ีกาลงั จะเปิดตวั เพราะตนทาคนเดียวไม่ไหว แน่นอน ฉนั พรอ้ มลาออกอย่างไมล่ งั เล หากกลา่ วถึงชีวิตค่ฉู ันก็คงตอบไม่ไดว้ ่าหวานซงึ้ กนั อย่าง คู่อ่ืนหรือเปล่าฉันไม่อาจตอบได้ แต่ฉันม่ันใจว่าฉันทาหน้าท่ี ภรรยาไมม่ ีขาดตกบกพรอ่ ง ต่ืนตีส่ีมารีดผ้าเตรียมอาหารเชา้ ใหผ้ ูเ้ ป็นสามีเหมือน ท่ีม๊าฉันปฏิบตั ิต่อพ่อในยามอยู่บา้ น และเขามกั จะไปช่วยม๊าทา อยเู่ สมอ ถึงแมก้ ารอยู่บา้ นสามีพ่อแม่สามีค่อยบอกฉันว่าไม่ตอ้ ง ทาแมบ่ า้ นก็มแี ต่ฉนั กอ็ ดไมไ่ ดท้ ่ีจะตอ้ งต่นื มาทาอย่ดู ี “โบต๋นั ” ผเู้ ป็นสามีที่นอนอย่เู รยี กฉนั ในขณะท่ีฉนั น่งั ดทู วี ี ตรงปลายเตียง “ออื้ มอี ะไร” “ทาไมยงั ลงไปครวั ทากบั ขา้ วตอนเชา้ อย่อู ีกผมบอกวา่ ไม่ ตอ้ งทาไงนอนพกั บา้ ง” ~ 14 ~

“สะดวกทาแบบนี้คุณเป็ นสามีก็ต้องกินอาหารดี ๆ อาหารท่ีดีก็ตอ้ งมาจากฝีมือภรรยา” ฉนั ตอบ “และการท่ีคุณมาเป็นภรรยาตอ้ งไดอ้ ะไรท่ีดีจากสามี แบบผม” สามีฉันถามขึน้ ฉันน่ังเงียบทอดมองหนา้ จอทีวีพราง ครุน่ คดิ “ใหเ้ กียรติ ปกปอ้ ง” ฉนั ตอบสามี มนั เป็นสิ่งท่ีม๊าอยากจะไดจ้ ากป๊ าแต่ไม่เคยไดต้ วั ฉันเลย หวงั ท่ีจะไดม้ นั พรบ่ึ แรงสวมกอดฉันจากทางดา้ นหลงั มาจากสามีสองแขน โอบกอดซบใบหนา้ ลงบนแผน่ หลงั “ผมรักคุณนะโบต๋ัน” ฉันไม่ไดต้ อบอะไรผู้เป็นสามีทา เพียงแคล่ บู มือเขาท่กี อดตรงเอวฉนั ไปมา “พรุ่งนีเ้ ราหยุดงานกนั คณุ ไม่ตอ้ งเขา้ ไปดรู า้ นหรอกนอน ต่นื สาย ๆ สกั วนั ช่วงเยน็ ก็ไปหากนิ อะไรอรอ่ ย ๆ นอกบา้ นกนั นะ” สามีพดู ~ 15 ~

“คุณพักไปเถอะฉันทาได้” ฉันตอบไปแบบนัน้ การหยุด งานเพยี งเอาเวลามานอนภรรยาแบบฉนั คงทาไมไ่ ด้ “ตอ้ งรอป่ วยก่อนหรอถึงจะพกั ได้” ฉันขาในลาคอเบา ๆ ยามสามีบอกมนั ก็ควรเป็นแบบนนั้ ไม่ใชห่ รอื ฉันยังจาได้ช่วงอยู่บ้านอากงอาม่ายามเทศกาลไหว้ พระจนั ทรแ์ ละสารทจีน เทศกาลไหน ๆ ฉนั มกั จะเห็นแม่ต่ืนยามตี ส่เี ขา้ ครวั เสมอ จนนกึ วา่ มา๊ เป็นหวั หนา้ แมบ่ า้ นมาตลอด หนา้ เทศกาลม๊าเหน่ือยมากขณะไม่สบายก็ตอ้ งต่ืนมา ทางานและญาติทางป๊ าก็เยอะมาทีม๊าตอ้ งเตรียมอาหารชดุ ใหญ่ ไวต้ อ้ นรบั วนั ไหนโชคดีก็จะมีอาซ่ึมอาสะใภภ้ รรยาอาเจ๊กเขา้ มา ชว่ ยท่ีบา้ น ผชู้ ายถึงเวลาน่งั โต๊ะกนิ ขา้ วเสรจ็ ก็ลกุ ไปดทู วี ีสว่ นมา๊ หรอื ญาตผิ หู้ ญิงก็เก็บกนั ไป มีครั้งหน่ึงแม่เหมือนจะไม่สบายอากงอาม่าเลยบอก ใหม้ ๊านอนพกั ไดไ้ มต่ อ้ งต่ืนมาทางานกลบั กลายเป็นวา่ อากงอาม่า บ่นม๊าเอาแต่สบายลบั หลงั ใหอ้ าเจ็ก อาซ่ึมท่ีมาเย่ียมบา้ นในวัน นนั้ ฟัง ~ 16 ~

ทงั้ ทีป๊ าก็ยืนอย่ตู รงนนั้ กลบั ไม่เคยพดู แกต้ ่างใหป้ ๊ าไม่เคย จะพดู ออกมาสกั ครงั้ เร่ืองนีม้ ๊าไม่เคยรูม้ ีเพียงแค่ฉันท่ีบงั เอิญเดิน ผา่ นไปไดย้ ิน แน่นอนฉันจะไม่เหมือนม๊า หากพลาดพลงั้ แค่ครงั้ เดยี วก็ จะกลายเป็นขีป้ ากของตระกลู สามีฉนั คิดแบบนี้ แมพ้ ่อแม่สามีจะ คอยบอกใหพ้ กั บา้ งแต่มนั ก็เป็นแค่เพียงคาพดู ท่ีฉันไม่อาจเดาว่า หลงั จากจบประโยคห่วงใยและหนั หลงั ออกไปพ่อแม่สามีจะพูด อะไรต่อจากนีฉ้ นั กไ็ ม่อาจจะรบั รูไ้ ด้ ดงั นนั้ การเป็นภรรยาท่ีเพียบพรอ้ มต่อหนา้ โดยไม่ขาดตก บกพร่องมันควรจะเป็นเช่นนัน้ ฉันตอ้ งไดถ้ ูกเชิดชูในนามสะใภ้ ใหญ่ของตระกลู “ผมรกั คณุ นะโบต๋นั คณุ รบั รูใ้ ช่ไหม” สามีกลา่ วขึน้ อีกครงั้ กระชบั กอดฉนั อกี หน่อยเพ่ือยืนยนั นา้ หนกั ของคาพดู “ฉนั กร็ กั คณุ ” “ตอนไหนเราจะมีลูกกัน” สามีถามฉันในรอบสามของ เดอื นนี้ ~ 17 ~

“ฉนั ยงั ไม่พรอ้ ม” และฉนั ก็ปฏิเสธเขาในครงั้ ท่ีสาม “หากพรอ้ มคณุ อยากไดล้ กู ผชู้ ายหรือผหู้ ญิง” “ตระกลู ไหนกอ็ ยากไดล้ กู ชาย” “ผมอยากไดล้ กู สาว” เป็นครงั้ แรกท่ีสามีเผยถึงเพศลกู ท่ีตอ้ งการฉันไม่เคยจะ ถามเขาถึงเพศลกู เพราะเสียแลว้ ใครก็ต่างอยากมีลูกชายไวส้ ืบ สกลุ “คนแรกก็ตอ้ งผชู้ ายลกู ชายคนโตใครก็ตอ้ งมสี ืบสกลุ ” “ผหู้ ญิงก็สบื สกลุ ไดเ้ ผ่ือคณุ ไมร่ ู”้ “เฮอ้ ” ฉันถอนหายใจดึงมือสามีท่ีกอดอย่อู อกหยิบรีโมท ขนึ้ ปิดทีวตี รงหนา้ ฉนั กาลงั รูส้ กึ ไมพ่ อใจต่อส่งิ ท่ีสามีพดู “เป็นอะไรโบต๋นั ” “คณุ พดู อะไรของคณุ อย่คู ณุ คิดว่าการไดล้ กู สาวสืบสกลุ เป็นส่ิงท่ีคุณตอ้ งการหรอท่ีพยายามขอฉันมีลูกกันเพียงเพราะ อยากไดล้ กู สาวเชน่ นนั้ หรอื ” ~ 18 ~

“หากมีลกู สาวแลว้ ตอ้ งอยู่คาบา้ นรบั สกุลต่อตระกูลคณุ ลกู ก็เป็นไดแ้ ค่คนใชข้ องบา้ นสะใภใ้ หญ่ทอ้ งลกู คนแรกเป็นลกู สาว อบั อายตอ่ ตระกลู คณุ แย่ !” ฉนั ตะคอกใสส่ ามี “คณุ เป็นอะไรของคณุ ผมแคอ่ ยากมีลกู สาวมนั ทาใหค้ ณุ ตอ้ งโมโหขณะนีเ้ ลยหรอ” “เออใช่ เพราะการเป็นหญิงมนั ห่วยแตกมนั ทรมานกว่า ฉันจะเป็นฉันท่ียืนชคู ออย่ใู นบา้ นคณุ ไดม้ นั หนกั หนาแทบขาดใจ ฉันไม่ยอมพลาดเหมือนม๊าหรอกนะ แค่พลาดมามีลกู สาวก็ทกุ ข์ ทรมานตายห่าแลว้ ” “คณุ ไม่เคยเขา้ ใจผมเลย” สามสี า่ ยหนา้ “คุณเป็นผูช้ ายคุณต่างหากท่ีไม่เขา้ ใจ ! คุณเอาแต่รอ้ ง ขอใหฉ้ นั มีลกู พ่อแม่คณุ ก็เอาแต่รอ้ งขอใหม้ ีหลานแต่คณุ ไม่เคยรู้ อะไรเลย !” ชีห้ นา้ ผเู้ ป็นสามซี า้ ๆ “ฉนั เล่ยี งท่ีจะหาเวลาพกั ผอ่ นเล่ียงท่ีจะเป็นตวั เองในแบบ ท่ฉี นั ตอ้ งการเพราะคดิ วา่ ตวั เองจะทาพลาดตอ่ การเป็นภรรยา” ~ 19 ~

“ฉันหนีออกจากจดุ ท่ีม๊าเป็นเพ่ือมายืนตรงนีเ้ พราะอะไร คุณไม่เคยรูจ้ ะบอกไวใ้ หน้ ะก็เพราะจะไดเ้ ป็นภรรยาท่ีสมบูรณ์ แบบเพ่ือจะไม่ไดพ้ ลาดพลงั้ เหมือนม๊า !” มือฉันส่นั เทายามด่าทอสามี นา้ ตาเอ่อคลอลน้ ขอบตา ลมหายใจตดิ ขดั จนไดย้ ินเสียงหอบสามีฉนั พยายามจะเดินมาหา แต่ฉนั กถ็ อยหลงั หนที กุ ครงั้ “เรื่องลกู ท่ีไม่พรอ้ มจะมีฉันเพียงกลวั การคาดหวงั เหมือน ม๊าหวงั มลี กู ชายเพ่อื รอคนสบื สกลุ ฉนั กลวั วา่ ทอ้ งแลว้ มลี กู สาวมนั จะเป็นตราบาป” “ฉนั เลยไมค่ ิดท่ีจะเผชิญกบั ความไมร่ ูค้ วามไมแ่ นน่ อนกบั ความผดิ พลาดท่อี าจเกิดขนึ้ ฉนั กลวั รบั มนั ไมไ่ หว” มือส่นั เทาไม่หยดุ นา้ ตาก็ไหลรินยามพดู ความในใจสามี รีบเดนิ มากอดฉนั ไวพ้ ลางบอกใหห้ ายใจเขา้ ลกึ ๆ “ไม่เป็นไรนะไมเ่ ป็นไร” มือผเู้ ป็นสามีลบู หวั ฉนั “ตลอดระยะเวลาท่ีแต่งงานมาครอบครวั ผมไม่เคยทาให้ คณุ มีความสขุ เลยหรอโบต๋นั ผมรบั รูค้ ณุ เจออะไรมา” ~ 20 ~

“ผมแตง่ งานกบั คณุ ก็เพราะอยากโอบกอดคณุ ไว้ แต่คณุ ไม่เคยปล่อยวางมันเลยผมตอ้ งทาอย่างไรถึงจะไม่ใหค้ ุณแตก สลาย” จบประโยคสามีน้าตาท่ีอดกลั้นมันด้วยความขมข่ืนก็ ทะลกั ออกมาอย่างไม่ขาดสาย มรสมุ ใหญ่พดั โหมกระหน่าสายฝนตกโปรยใสด่ อกโบต๋นั ตน้ นีไ้ ม่มีท่าวา่ จะหยดุ ตก สดุ ทา้ ยฉันก็ไม่อาจหนีต่อความขมข่ืน ของความหลงั ใน วยั เด็กท่ียงั ตามหลอกหลอนภาพจาครอบครวั ท่ีเกิดมาเป็นหญิง โดนกดทบั จากครอบครวั จนกลายเป็นตราบาปในใจ หล่อหลอมใหโ้ บต๋นั ดอกนีเ้ ติบโตมาดว้ ยความคาดหวัง ผิดหวงั เสียใจ จนเผลอสรา้ งเกาะกนั บงั มาเป็นความระแวงเพียง กลวั ท่ีจะเป็นเหมือนม๊า หากผิดพลาดไปสกั ครงั้ ฉันคงเจียนตายชีวิตจึงเรียนรูท้ ่ี จะต้องทะเยอทะยานสมบูรณ์แบบหลีกหนีต่อความผิดหวัง ผิดพลาด จนมาถงึ ชีวิตปัจจบุ นั ~ 21 ~

ม๊าบอกฉันว่าโบต๋ันเป็นดอกไม้จากจีนท่ีตั้งช่ือนีใ้ หฉ้ ัน เพราะทางจีนเปรียบดอกโบต๋นั เป็นความสวย ความเสน่หา การ ถกู รกั การถกู ยกย่องเชิดชู มีความทะเยอทะยาน เม่ือไดล้ ูกสาวจึงไม่ลงั เลท่ีจะตงั้ ช่ือนี้ แต่โตมาไดส้ ักพัก พอจะรูค้ วามฉนั กลบั ไม่ชอบช่ือโบต๋นั วันหน่ึงฉันอ่านเจอในหนังสือและค้นพบว่าในทาง ตะวนั ตกตานานปกรณมั กรกี กลา่ วไวว้ า่ “ดอกโบต๋ันเป็นสิ่งท่ีใช้ปกปิดเรือนร่างจุดซ่อนเรน้ ของ เหลา่ สตรีในตานานกรกี เขาจึงถือวา่ ดอกโบต๋นั เป็นสิ่งท่ีน่าอบั อาย อบั โชค เป็นส่ิงไมด่ ี หากมตี ิดบา้ น” ดอกโบต๋นั ในความเช่ือแทจ้ รงิ แลว้ ฉนั อาจเป็นเชน่ นนั้ ด่งั ท่ีเกิดมาเป็นหลานสาวในตระกลู ของอากงอาม๊า หลังจากมรสุมในคืนนั้นพัดผ่านออกไปสามีพาฉันไป ตรวจสขุ ภาพรา่ งกายและรว่ มถึงการตรวจสขุ ภาพจติ สามีไม่ไดบ้ งั คบั ฉนั เขาแค่รอเวลาใหฉ้ นั พรอ้ มสดุ ทา้ ยฉนั ก็ตกลงท่ีจะพบหมอ ~ 22 ~

หมอบอกว่าฉันเป็นพวก “Maladaptive Perfectionist” นนั้ ก็คือคนท่ีแสวงหาความสมบรู ณแ์ บบในชีวิต ซ่งึ หมายถึงคนท่ี ตอ้ งการจะมีความสมบูรณแ์ บบ หรือแสดงออกใหค้ นอ่ืนเห็นว่า ตนเองนนั้ สมบรู ณแ์ บบ หมอบอกว่าการแสวงหาความสมบรู ณแ์ บบนนั้ เป็นเรื่อง ดีแต่ในทางกลบั กนั การแสวงหาความสมบูรณแ์ บบยงั เป็นปัจจยั หน่งึ ท่ีทาใหเ้ กิดความเจบ็ ป่วยทางจิต ซง่ึ จะนาไปสอู่ าการซมึ เศรา้ อาการยา้ คิดยา้ ทา อาการผดิ ปกติทางการกิน จนอาจถึงขนั้ ทารา้ ยตวั เองหรือฆา่ ตวั ตายไดห้ มอบอกฉนั เช่นนั้น สุดทา้ ยฉันจึงเซ็นตย์ ินยอมเขา้ ทาการรกั ษาสุขภาพจิต ของตนเอง กลบั บา้ นมาผเู้ ป็นสามีรอ้ งห่มรอ้ งไหท้ ่ีไม่สามารถดแู ลฉนั ไดด้ ีหนกั ตดั พอ้ ตอ่ ตวั เองวา่ เป็นสามที ่ีไมด่ พี รอ้ มพรา่ บอกฉนั วา่ รกั ฉนั มากมาย จนฉนั เผลอหลดุ ยมิ้ ใหค้ วามนา่ รกั ของสามี “วันนีแ้ ม่และพ่อส่งั หมูกระทะชุดใหญ่ใหเ้ ขามาส่งบา้ น ของโปรดหนูโบต๋นั เลยนะเน่ียวนั นีโ้ บต๋นั ไม่ตอ้ งเขา้ ครวั นะลกู แม่ ~ 23 ~

ขอเลย หา้ ม ๆ เราส่งั อาหารมากินดีกวา่ เนอะ” แม่สามีเดินมาจบั แกม้ พรอ้ มเกล่ยี ไปมาสง่ ยิม้ อบอนุ่ ใหส้ ว่ นพอ่ สามียืนยมิ้ อย่ขู า้ ง ๆ “แม่รักโบต๋ันนะลูกอย่าได้กังวลไปเลยไม่ต้องรีบท่ีจะ ปลอ่ ยวางปลอ่ ยใหใ้ จมนั หายไปตามกาลเวลานะลกู ” ฉันสวมกอดแม่สามีอย่างสุดซึง้ เผลอนึกตาหนิตนเองท่ี ขลาดกลวั ท่ีจะเช่อื ใจคนในครอบครวั สามี “ขอบคณุ นะคะ” ป๊ าม๊าไม่ได้รู้ถึงเรื่องการเข้ารักษาตัวฉันไม่ต้องการ อยากจะบอกท่าน ฉนั รกั มา๊ มากกวา่ ท่ีจะใหท้ ่านรบั รูต้ ่อเร่อื งนี้ เพียงแค่ม๊ายืนอย่บู า้ นหลงั นนั้ ขา้ ง ๆ ป๊ าไดอ้ ย่างเขม้ แข็ง มาถึงทุกวันนี้ก็เกินพอแล้วโดยท่ีไม่ต้องมาแบกรับเรื่องราว ปวดรา้ วของลกู สาว ส่ว น อา กง อา ม่า เป็ นเพี ยงแค่ผู้รู ้จักใน ท าง สา ยเลือด ความจาสวยงามไมไ่ ดม้ ีตอ่ ฉนั ใหพ้ ลางนกึ ถึง ดอกโบต๋ันอย่างฉันขอเร่ิมตน้ ท่ีจะเบ่งบานและหลดุ พน้ ตอ่ มรสมุ ฝนครงั้ ใหญ่นีเ้ สียที ~ 24 ~

ลูกคนเลก็ ~ 25 ~

กระบองเพชร ~ 26 ~

สายตาคมจอ้ งมองทอ้ งฟ้าผ่านหนา้ ต่างหอ้ งนอนชนั้ สอง ในยามท่ีฟ้าเร่ิมเปล่ียนเป็นสีอึมครมึ บ่งบอกในไม่ชา้ ว่าฝนจะเท ลงมาหางตาเหลือบลงไปเห็นตน้ กระบองเพชรหา้ ตน้ ท่ีวางไวโ้ ต๊ะ หนิ ออ่ นหนา้ บา้ น มีเจา้ ของเป็นพ่อของเขาฝนเม็ดเล็กเร่มิ ตกโปรยลงมาใน ใจครุ่นคิดว่าควรจะว่ิงลงไปเก็บตน้ กระบองเพชรเหล่านนั้ เขา้ มา หลบฝนดีไหม หรอื ควรจะปลอ่ ยปละละเลยเหมือนท่ีพอ่ เขาทากบั ตน้ ไมพ้ วกนนั้ เป็นประจา สุดทา้ ยตัวเขาเลือกทาอย่างหลังไม่รูจ้ ะว่ิงลงบันไดชั้น ล่างใหเ้ หน่ือยทาไมปล่อยใหต้ น้ กระบองเพชรตากฝนอย่างท่ีเคย จะเป็นมาน่ันแหละเจา้ ของตน้ ไมย้ ักจะไม่คิดดูแลเหตุใดเขาถึง จะตอ้ งใสใ่ จหรอื ตวั เขาเกิดมาเป็นลกู คนเล็กในตระกูลชนชนั้ กลางพ่อแม่ ทางานรบั ขา้ ราชการมีลกู สามคนโดยพ่ีชายคนโตจบสถาปนิกได้ เกียรตินิยมอันดับหน่ึงเม่ือสามส่ีปีก่อน พ่ีสาวคนกลางเรียน พยาบาลปีสามและเขาลกู ชายคนเลก็ ในวยั อายสุ บิ แปดปีบรบิ รู ณ์ ~ 27 ~

ผูท้ ่ีใครต่างกรอกหูเขาว่าเกิดมาเป็นลกู คนเล็กนนั้ โชคดี นกั หนา ยงั จาไดใ้ นวนั ท่ีเขาช่วยพ่อขนกระถางตน้ ไมเ้ พ่ือเอาไวล้ ง ตน้ ไมใ้ หม่พ่อเล่าใหฟ้ ังถึงเหตผุ ลท่ีตนชอบปลกู ตน้ กระบองเพชร ไวใ้ นบา้ น “ความเช่ือโบราณบอกว่าบา้ นไหนปลกู ตน้ กระบองเพชร ไวป้ ระจาบา้ นจะทาใหเ้ กิดโชคลาภ เงินทอง ย่ิงปลกู หรือเลีย้ งตน้ กระบองเพชรใหม้ นั ออกดอกสวยเท่าใด ครอบครวั นนั้ ก็ย่ิงจะได้ พบเจอโชคลาภเรามารอดตู น้ กระบองเพชรออกดอกไปพรอ้ มพ่อ นะ” มือหยาบกรา้ นตบลงบนบา่ ยามพรา่ บอก ตงั้ แต่เขาจาความไดไ้ ม่เห็นสกั ครงั้ ว่าตน้ กระบองเพชรท่ี พ่อปลกู จะมีดอกงอกเงยใหเ้ ห็นเขาเฝา้ รอดดู อกของมนั ตามท่ีพ่อ พร่าบอกแต่ไม่รูพ้ ่อเขายงั เฝ้ารอดูการออกดอกของมันบา้ งไหม และตงั้ แตต่ อนไหนไม่รูท้ ่ีเขาเปรียบตวั เองเหมือนตน้ กระบองเพชร ภายในบา้ นซง่ึ มพี อ่ แม่นนั้ เป็นผเู้ ลยี้ งดู ~ 28 ~

พ่อแม่มกั จะบอกเขาอยู่เสมอว่าการท่ีเขาเกิดมาเป็นลูก คนเล็กนนั้ คือความโชคดีของตระกลู เขาเหมือนแกว้ แหวนเงนิ ทอง ล่าคา่ ท่ีไดม้ า แม่ทะนถุ นอมเขาเหมือนไข่ในหินคอยดแู ลใกลช้ ิดกลวั วา่ ไข่ใบนีจ้ ะแตกรา้ ว แต่หารูไ้ ม่ไข่ใบนีพ้ รอ้ มจะแตกสลายไดท้ กุ เม่ือ แมไ่ ม่เคยสงั เกตถงึ ความรา้ วท่ีพรอ้ มจะปรแิ ตกหากแตะมนั แรงอีก สกั หนสองหน ในวยั เดก็ ช่วงอายสุ ิบสองปีเขาอยากช่วยแม่ลา้ งจานแม่ กลับตีมือเขายามจับจานอาหารท่ีกองไวใ้ นอ่างขึน้ เพ่ือจะลา้ ง พรอ้ มเอ่ยเสียงเอด็ “ไมต่ อ้ งลา้ งเด๋ยี วมือแพน้ า้ ยาลา้ งจานแม่จะลา้ งเอง” แต่เหตใุ ดเล่าตกเย็นกลบั กลายเป็นพ่ีสาวคนกลางท่ีตอ้ ง ลา้ งจานพวกนนั้ แทนทงั้ หมดนีห้ รือคือความโชคดีของการเกิดมา เป็นลกู คนเลก็ ในบา้ น หากการเกิดเป็นลูกสาวคนกลางของบา้ นหลงั นี้ การลา้ ง จานแทนลูกชายคนเลก็ อย่างเขานบั ว่าเป็นส่งิ โชคดที คี่ วรไดร้ บั ใช่ หรอื ไม่ ~ 29 ~

เป็นคาถามท่ีผุดขึน้ ในหัวยามทอดสายตาเหม่อมอง พ่สี าวหลงั เคานเ์ ตอรอ์ า่ งลา้ งจานวนั นนั้ เขาจามนั ไดเ้ สมอ แม่ไม่เคยปล่อยใหเ้ ขาไดล้ องในส่ิงท่ีอยากทาเขาอยาก เดินไปซา้ ยแม่ก็จะบอกใหไ้ ปขวาแม่ไม่เคยรูว้ ่าเขาอยากจะกา้ ว เดินดว้ ยขาของเขาอยากเรียนรูด้ ว้ ยสองมือของตวั เองเติบโตดว้ ย การเรยี นรูด้ ว้ ยความคิดของเขาโดยท่ีไม่ใช่การไตรต่ รองจากแม่ หากเปรียบแม่เป็นผู้เลีย้ งตน้ กระบองเพชรแม่คงเป็นผู้ เลีย้ งท่ีช่างดูแลแม่เลีย้ งตน้ กระบองเพชรดว้ ยความทะนุถนอม ป้อนนา้ มันทุกวนั เพียงเพราะแม่คิดว่าตน้ กระบองเพชรตอ้ งการ นา้ มากกว่าสิ่งอ่ืนใด และหวงั ว่าตน้ กระบองเพชรจะงอกเงยดอก ใหเ้ ชยชม เสมือนท่ีตนฟูมฟั กป้อนน้าใส่ดินแต่ไม่เคยรู้ว่าต้น กระบองเพชรไม่ไดต้ อ้ งการนา้ มากเท่าไหร่นัก แม่เลีย้ งเขาดว้ ย หนา้ ท่ีแม่ใสใ่ จเขาไม่มีขาดเพราะแมค่ ือแม่ หากแม่ไม่ได้เข้าใจมันมากว่าส่ิงท่ีถูกหยิบย่ืนและยัด เยียดใหม้ ากเกินไปนนั้ มนั หนกั องึ้ สาหรบั เขาเกินไป ~ 30 ~

ส่วนพ่อผู้ท่ีพร่าบอกให้เขาเติบโตไปอย่างเข้มแข็งพร่า บอกให้เขาทาตัวให้สมด่ังชายอย่าอ่อนแออย่าเสียนา้ ตาอย่า รอ้ งไหท้ าอะไรก็ตอ้ งทาไดด้ ว้ ยตวั เอง แมแ้ ต่ในวยั ท่ีวิ่งหกลม้ พ่อทาแค่เพียงตะโกนบอกใหเ้ ขา ลกุ ขนึ้ และว่งิ ต่อชีห้ นา้ บอกวา่ อย่ารอ้ งกลบั เป็นพ่ีชายคนโตท่ีว่งิ มา อมุ้ เขาลกุ ขึน้ และกอดปลอบ พ่อทาแค่มองดเู ขากบั พ่ีชายไม่วาย ยงั บอกใหด้ พู ่ไี วเ้ ป็นตวั อยา่ ง เกิดมาเป็นลูกผูช้ ายจงเติบโตไปย่างเขม้ แข็งเหมือนพคี่ น โตและพรอ้ มปลอบประโลมผทู้ อี่ อ่ นแอกวา่ พอ่ คนทคี่ อยสง่ั ใหเ้ ขาเหมือนพชี่ ายแตพ่ อ่ ลมื ไปหรือวา่ นี้ คอื ตวั เขาชวี ติ จิตใจเขาไม่ใช่ของผอู้ นื่ ใด หากเปรียบพ่อเป็นผูเ้ ลีย้ งตน้ กระบองเพชรพ่อนนั้ เหมือน คนท่ีอยากเห็นดอกกระบองเพชรแต่ไม่เคยใส่ใจไม่เคยป้อนนา้ เพยี งคิดแค่วา่ มนั สามารถยืนตน้ ไดโ้ ดยไม่ตอ้ งการนา้ มาหลอ่ เลีย้ ง น่ันเป็นวิธีเลีย้ งของพ่อ พ่อไม่เคยแตะตอ้ งแต่อยากเชยชมดอก ของมนั เหมือนด่งั ความสาเรจ็ ของเขาในภายภาคหนา้ ~ 31 ~

แต่เผลอลมื ไปวา่ เขาก็ตอ้ งการคาปลอบประโลมตอ้ งการ ความดูแลตอ้ งการความห่วงใยใส่ใจมากกว่าชีน้ ิ้วส่ังว่าตอ้ ง เขม้ แขง็ อยา่ รอ้ งไหเ้ พยี งเพราะเขาเป็นลูกผชู้ าย หากรอ้ งไหเ้ ขาจะไมไ่ ดเ้ ป็นทรี่ กั ของพอ่ งนั้ หรอื แม่เลีย้ งอีกอย่างพ่อเลีย้ งอีกแบบตน้ กระบองเพชรนนั้ จึง บอบชา้ แตม่ นั ก็แกรง่ เหลอื เกินท่ียงั ไมล่ ม้ ลง บ่อยครงั้ ท่ีตัวเขามกั จะไดย้ ินคนรอบขา้ งพูดอยู่เสมอว่า การเป็ นลูกคนเล็กมักจะได้ความรักจากพื้นท่ีในครอบครัว มากกวา่ ใคร แมแ้ ต่คุณนา้ ยังเคยเอ่ยปากบอกเขาในวันทาบุญเลีย้ ง พระขนึ้ บา้ นใหม่ “เน่ีย เราเป็นลกู คนเลก็ พอ่ แม่รกั พอ่ แม่หว่ ง” เขาไดแ้ ต่ยิม้ รับกับคาพูดเหล่านั้น ไม่รูว้ ่าป้าพูดเพราะ มองเห็นสง่ิ ท่ีพดู หรอื แคพ่ ดู เพียงเพราะอยากจะพดู เท่านนั้ ~ 32 ~

ทางนอกหน้าต่างสายฝนยังเทลงมา ลมพัดพายุโหม กระหน่าไม่มีทีท่าวา่ จะหยดุ ตกในเรว็ นีจ้ ติ ใจเขากเ็ ชน่ กนั ฝนตกมกั พาความคดิ ในกน้ ลกึ ท่ีถกู ปิดตายแลว้ หว้ นใหน้ กึ ถงึ อย่เู สมอ วันเกิดครบรอบอายุสิบเจ็ดปีวันนั้นครอบครัวเราไดม้ ี โอกาสทานขา้ วกนั อยา่ งพรอ้ มหนา้ พรอ้ มตาบนโตะ๊ อาหาร ซง่ึ เต็ม ไปดว้ ยของอร่อยน่าทานตรงกลางมีเคก้ ปอนดส์ ีขาวบนหนา้ เคก้ เขียนดว้ ยครมี สีแดง สขุ สนั ตว์ นั เกิดลูกชายคนเลก็ “วันนีเ้ ป็นวันเกิดท่ีวนมาตรงกับวันเสารต์ ามปฏิทินเกิด เหมอื นวนั ท่ีแมค่ ลอดลกู เลยนะ” “ครบั ” “รูไ้ หมมนั เป็นวนั เกิดท่ีแสนพิเศษเพราะพ่อถึงขนั้ ต่ืนเชา้ ขบั รถไปซือ้ ตน้ กระบองเพชรมาปลกู เพิ่ม” แม่พดู พรอ้ มลบู แขนผู้ เป็นสามีดว้ ยใบหนา้ ยิม้ แยม้ ~ 33 ~

“พ่อซือ้ มาก็มากพอแลว้ จะซือ้ มาเพิ่มทาไมกัน” แม่ทา หนา้ งา้ งอ้ ยามไดย้ ินพ่ีชายเอ่ยติ “เราน่ะไม่รูอ้ ะไรการปลกู ตน้ กระบองเพชรในวนั เสารเ์ ป็น เรอ่ื งท่ีดโี ชคลาภจะเขา้ บา้ นไดร้ บั แตค่ วามโชคดเี หมือนท่ีแม่คลอด นอ้ งเราออกมาเกิดตรงกบั วนั เสารพ์ อดีไง” เขาและพ่ีชายไดแ้ ต่น่ังฟังในสิ่งท่ีแม่พูดตอนนัน้ แม่ก็ยงั พร่าบอกวา่ มนั คอื ความโชคดี “กระบองเพชรถึงแมว้ ่ามนั มีหนามแต่หนามของมนั หาก ปลกู ไวใ้ นบา้ นจะป้องกนั อนั ตรายจากศตั รูได้” พ่อท่ีน่งั อย่หู วั โต๊ะ กินขา้ วกลา่ วเสรมิ “ไม่คิดว่าหนามของมนั จะท่ิมแทงพ่อแม่ใหเ้ จ็บปวดเขา้ ในสกั วนั หรอื ครบั ” เขาถามดว้ ยใบหนา้ ท่ีเรยี บน่ิงพ่อแม่ไม่ไดต้ อบ คาถามเขา “ถา้ เลีย้ งไม่ไดก้ ็อย่าฝืนเลีย้ งเลย” พ่ีสาวน่งั อยู่ขา้ ง ๆ ส่ง มือมาหยิกใตข้ าทาเหมือนสงิ่ ท่ีพดู น่นั ผดิ นกั ~ 34 ~

“แม่รดนา้ มันทุกวันเลยนะจ้ะ” ใบหนา้ แม่เปื้อนรอยยิม้ ยามตอบเขา “ตน้ กระบองเพชรไม่ไดต้ อ้ งการนา้ ทกุ วนั แม”่ “พ่อบอกแม่แลว้ ว่าอย่าไปรดมนั เยอะเด๋ียวมนั ตายไม่ทนั ไดด้ ดู อกมนั ออก ฮ่า ๆ” พอ่ หวั เราะ “ถา้ การท่ีบอกว่าอย่ารดมันเยอะคือการท่ีพ่อไม่เคยรด นา้ มันเลยสักครงั้ ตัง้ แต่ซือ้ มาผมว่าพ่อคงไม่มีวนั ไดเ้ ชยชมดอก จากตน้ มนั หรอกครบั ” รอยยมิ้ เลือนหายจากใบหนา้ ของผเู้ ป็นพอ่ วนั เกิดวนั นนั้ ดาเนินไปดว้ ยความคกุ รุน่ เรารอ้ งเพลงแฮปปี้ เบิดเดยด์ ว้ ยความอดึ อดั ทกุ คนในบา้ นตา่ งรูด้ บี า้ นหลงั นีเ้ ร่มิ มีรอย รา้ วเกิดขนึ้ ภายในบา้ น เพลงจบลงเขากม้ ลงเป่ าเทียนบนหนา้ เคก้ ทนั ทีไม่มีการ หลบั ตาอธิษฐานขอพรเหมือนอย่างทกุ ปีท่เี คยทา “เหย้ ๆ ทาไมไมข่ อพรก่อน” พ่ชี ายทวงถาม “ผมขอพรทกุ ปีไมเ่ คยไดด้ ่งั ปรารถนา” ~ 35 ~

“น่นั สนิ ะ” พ่ีสาวตอบเห็นดว้ ยสง่ มอื เรยี วขนึ้ มาลบู หวั เขา “มีความสขุ มาก ๆ ขอใหแ้ กเติบโตไปในแบบท่ีตอ้ งการ อย่าเจบ็ ปวดทาในสงิ่ ท่ีอยากทา” รอยยิม้ สวยเปื้อนบนหนา้ พ่ีสาวยามเอ่ยคาอวยพร หาก เป็นทุกวนั ท่ีผ่านมาคงรูส้ ึกขนพองน่าดูยามไดย้ ินคาเล่ียนหวาน จากคนเป็นพ่ีสาว แต่วนั นีเ้ ราสองคนตา่ งเขา้ ใจในคาอวยพร “วันเกิดปีนีล้ ูกพอจะรูห้ รือยังอยากเรียนต่ออะไรเรียน เหมือนพ่ีชายเราดีไหม” เสียงผูเ้ ป็นพ่อถามคาถามต่อจากพ่ีสาว ขนึ้ มา เขาหวังไว้ในใจว่าพ่อเขาจะอวยพรแด่เขาสั้น ๆ ด้วย ประโยคท่ีว่า “ขอใหล้ ูกมีความสุขมาก ๆ นะ” มากกว่าคาถาม แบบนนั้ แตก่ ็ไม่เกินคาดเท่าไหรห่ ากจะไดย้ ินประโยคคาถามออก จากปากพอ่ เพราะมนั มกั จะเป็นอย่างนีเ้ สมอมา “ฉนั อยากใหล้ กู เรยี นเภสชั ” ~ 36 ~

มันก็น่าขาสิน้ ดีพ่อถามคาถามต่อเขาแต่ดันเป็นแม่เสีย เองตอบคาถามของพ่อสุดทา้ ยยงั ไงพ่อก็เป็นพ่อแม่ก็ยังเป็นแม่ ท่านสองคนไมเ่ คยจะเปลีย่ นมนั ยงั คงเป็นอยอู่ ย่างนี้ และถา้ หากวนั นีเ้ ขาไม่อยากเป็นเขาท่ีเคยเป็นมาสิบเจ็ด ปี เขายังจะเป็ นลูกคนนั้นท่ีนาพาต่อความโชคดีของครอบครัว หรอื ไม่ หากเขาลุกขึน้ และตะคอกใส่พ่อว่าเลิกบอกให้เขาเป็น เหมือนพ่ีชายเสียทีเลิกส่ังให้เขาต้องเข้มแข็งเลิกเอาเขาไป เปรียบเทียบกบั พ่ีชายเขาอยากเป็นตวั เองไม่ใช่อยากเป็นในแบบ พ่ชี าย และถา้ เขาจะตะคอกใสแ่ ม่ว่าเลิกบงั คบั ใหเ้ ขาทาในส่ิงท่ี แม่ว่าดีโดยท่ีไม่เคยถามเขาสักทีไดไ้ หมเลิกคิดแทนเขาเลิกทา เหมือนเขาเป็นลกู ท่ีตอ้ งเช่ือฟังแม่สกั ที หากเขาจะตะคอกบอกพ่อแม่ว่านีค้ ือลกู ลกู ท่ีเป็นมนุษย์ คนหน่ึงท่ีไม่เคยขอมาเกิดเพียงแค่อยากเป็ นมนุษย์คนหน่ึงที เตบิ โตในแบบของตวั เอง ~ 37 ~

หากเขาทามนั ลงไปเขาจะกลายเป็นเด็กท่ีพ่อแม่ผิดหวงั ไหม ความคิดวิ่งโลดและเขาเลือกท่ีจะกา้ วขา้ มความคิดในหวั วันเกิดอายุครบสิบเจ็ดปีเขาต่างพร่งั พรูความอัดอั้นตันใจออก ทงั้ หมดสาดอารมณท์ ่ีถกู กกั เก็บไวต้ ะคอกใสผ่ เู้ ป็นแม่ “แม่เลิกคิดแทนผมเหอะผมอยากเลือกเรียนในส่ิงท่ีผม ชอบผมโตพอแลว้ ท่ีอยากจะเลือกทางเดินเองโตพอท่ีอยากจะ ตดั สินใจเองโดยไมต่ อ้ งมีแมม่ าคิดแทน” ความรกั ท่ีแมม่ ีใหม้ นั บีบรดั เขามากเกนิ ไปแลว้ “แม่เอาแต่บอกว่ารกั ผมแต่แม่ช่วยรกั พ่ีสาวใหเ้ ท่ากบั ผม บา้ งไดไ้ หม!” ชีน้ ิว้ ใส่หนา้ แม่และหนั นิว้ ชีใ้ ส่ผเู้ ป็นด่งั พ่ีสาวสดุ ท่ีรกั มอง ใบหนา้ แม่ท่ีมีนา้ ตาไหลรินออกจากตาค่สู วยสดุ ทา้ ยเขาก็รอ้ งไห้ ไม่ต่างกนั จากแม่ พ่ีชายเขา้ สวมกอดแม่หนั มาส่ายหนา้ ปรามเขา ใหพ้ อ ~ 38 ~

“นีแ้ กพดู อะไรของแกอยู่!” พ่อท่ีน่งั อย่เู กา้ อีต้ รงหวั โต๊ะกิน ขา้ วตะคอกถาม “พอ่ ก็เหมอื นกนั !” เขาหันไปตะคอกส่วนใส่พ่อไม่ต่างกันเอ่ยด้วยเสียง ส่ันคลอนยามบอกความน้อยอกน้อยใจตั้งแต่เล็กจนโตท่ีถูก เปรยี บเทยี บกบั พ่ชี ายอย่เู สมอ “พอ่ เหน็ ไหมน่นั คอื พ่ีและนีค้ ือตวั ผม” ชีน้ ิว้ ไปท่ีหนา้ พ่ีชาย ยา้ กบั พอ่ วา่ น่นั คือพ่ชี ายหนั นิว้ ชีก้ ลบั มาชีใ้ สต่ นเองวา่ นีค้ อื ตวั เขา “ผมก็คือผมพ่ีชายก็คอื พ่ีชายต่อใหพ้ อ่ พยายามเข็นผมให้ เหมอื นด่งั พ่ีชายแคไ่ หนผมกไ็ ม่สามารถเป็นใหไ้ ด”้ เตือนพ่อว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนกับสิ่งท่ีพ่อทาและพ่ีชาย เขาก็ต่างเจ็บปวดต่อการกระทาเหล่านนั้ ของผเู้ ป็นพ่อเช่นกนั พดู ไปมือก็ยกเชด็ นา้ ตาบนหางตา “ตงั้ แตเ่ ลก็ จนโตพอ่ ก็เอาแตช่ ีน้ ิว้ ส่งั ผมแต่ไม่เคยแมแ้ ต่จะ โอบกอดผมสกั ครงั้ ” ~ 39 ~

พ่อท่ีพยายามอดกลั้นยามฟังสิ่งท่ีเขาพูดก็ไม่อาจกลนั้ นา้ ตาไม่ใหไ้ หลออกมาไดม้ องหนา้ เขาท่ีโดนพ่ีสาวโอบกอดไวพ้ ่อ กม้ หนา้ ลงมองบนตกั ตนเองเหมือนไม่อาจสามารถมองหนา้ ลกู คนนีต้ อ่ ไปได้ “พอแลว้ เก่งแลว้ ทาดีแลว้ ” พ่ีสาวเอ่ยกระซิบขา้ งหูเขา แผว่ เบาแฝงไปดว้ ยนา้ เสียงส่นั ไหวมือกอดนอ้ งชายไวแ้ น่น วนั เกิดวนั นนั้ เราทกุ คนต่างเจ็บปวดและเขายงั เป็นลกู คน เลก็ ท่ีโชคดขี องครอบครวั อยไู่ หมนะ กระบองเพชรทนต่อความแหง้ แลง้ ไดเ้ จ็ดถงึ สบิ วนั แต่พวกมนั ยงั ตอ้ งการนา้ เหมาะสาหรบั คนไม่มเี วลาเลยี้ งดู รดนา้ อาทติ ยล์ ะครงั้ กระบองเพชรกเ็ ตบิ โตได้ ดูแลรกั ษางา่ ย เหมาะสาหรบั คนไมม่ เี วลาเลยี้ งดู ~ 40 ~

“เฮอ้ ” เสียงถอนหายใจจากเขายามคิดถึงเรื่องราวท่ีผ่านมา เสยี งฝนภายนอกบา้ นก็ดงั เซง็ แซไ่ ม่มที ่าทจี ะหยดุ ตวั เขาเร่ิมเบ่ือหนา้ ฝนลงไปทกุ ทีจากเดิมท่ีเคยชอบยาม ฝนตครงั้ ไหนจิตใจกลบั ล่องลอยคิดถึงเหตุการณใ์ นอดีตทุกเม่ือ ผ่านมาแลว้ เกือบปีแต่เหมอื นเกิดขึน้ เม่ือวานเหตกุ ารณม์ กั ฉายขนึ้ ซา้ ๆ อยใู่ นหวั เสมอ เขามองเห็นการเปล่ียนแปลงภายในบา้ นทุกอย่างท่ีเคย เป็ นเร่ิมเปล่ียนผ่านจากวันนั้นแม่ยังปฏิบัติต่อเขาเหมือนเดิม พดู คยุ กบั เขาอย่างเคยเป็น แต่เขารูว้ ่าบทสนทนาของเราสองแม่ ลกู นนั้ ไม่เหมือนเดมิ แม่ไม่ไดจ้ จู้ ีเ้ ขาเหมือนอยา่ งเคย แม่พยายามเวน้ ช่องวา่ งของเราออก แต่ก่อนเขามีแม่คอ่ ย จดั แจงทกุ อยา่ งใหโ้ ดยท่ีเขาไมต่ อ้ งรอ้ งขอ หลงั จากวนั นนั้ แมไ่ ม่ได้ กา้ วกา่ ยในเรื่องสว่ นตวั ของเขาเหมือนเคย แม่จะทาก็ต่อเม่ือเขาขอใหช้ ่วยเท่านนั้ แม่ค่อย ๆ ปล่อย เขาใหท้ าในส่ิงท่ีอยากทาไม่มีขอ้ เสนอ ไม่มีขอ้ หา้ มเพียงเขาเอ่ย พูดสนใจจะทาสิ่งใดสิ่งหน่ึงแม่ก็แค่ยิม้ รับต่อส่ิงท่ีเขาต้องการ ~ 41 ~

เท่านนั้ เขารบั รูว้ ่าแม่พยายามเปล่ียนเพ่ือเขาพยายามท่ีจะเป็น แมใ่ นแบบท่ีเขาตอ้ งการ ส่วนพ่อเราสองคนมีระยะห่างต่อกนั อย่างชดั เจนพ่อและ เขามีบทสนทนาต่อกนั นบั คาไดถ้ ึงอย่างนนั้ เขาก็พอจะเห็นอะไร บางอย่างจากการกระทาพอ่ ครงั้ แรกของการสอบเก็บคะแนนกลางภาคมอหา้ พ่อขบั รถไปสง่ เขาท่ีโรงเรยี นเหมือนอยา่ งเคย “ขอใหก้ ารสอบของลกู ผ่านไปดว้ ยดีนะ สู้ ๆ” พ่อพูดขึน้ ขณะขบั รถ นนั้ เป็นครงั้ แรกของการเป็นลกู ชายท่ีเขาไดย้ ินคาอวยพร จากปากผเู้ ป็นพ่อหรือการท่ีเขาต่ืนมาเชา้ วนั หน่งึ เห็นพ่อยืนรดนา้ ตน้ กระบองเพชรท่ีหนา้ บา้ นแทนแม่น่ันก็เป็นครงั้ แรกท่ีเขาเห็นวา่ พอ่ ทาไมร่ ูว้ า่ พอ่ จะดแู ลมนั ไดแ้ ค่ไหนกนั เชียว สดุ ทา้ ยเขาก็รบั รูว้ ่าพ่อก็พยายามท่ีจะเป็นพ่อในแบบท่ีเขา ตอ้ งการไม่ต่างจากแม่ถึงแมก้ ารเปล่ียนแปลงมนั จะเป็นเพียงแค่ สิ่งเล็ก ๆ นอ้ ย ๆ แต่เขาก็รูว้ ่าพวกเขาทั้งสองก็พยายามอาจมี ~ 42 ~

เผอเรอทาการกระทาเคยชินเหมือนอย่างเคย แต่เขาก็ไม่ไดร้ ูส้ ึก แยเ่ หมอื นอย่างท่ีผ่านมานกั เราต่างพยายามแบ่งช่องว่างระหว่างกลางใหพ้ อดี แต่เวลา ผ่านไปเราเร่มิ เขา้ ใจว่ามนั ไม่มีไรท่ีสามารถทาใหม้ นั พอดีไดเ้ ท่าท่ี เราตอ้ งการ พ่อแม่ต่างก็เรียนรูใ้ นความตอ้ งการของเขาส่วนตวั ลูกก็ ต้องเรียนรูท้ ่ีจะเข้าใจในความเป็นพ่อแม่ทุกอย่างท่ีผ่านไปใน ชว่ งหน่งึ ตวั เขาอาจจะเจบ็ ปวดตอ่ สิ่งท่ีผ่านมาของการเป็นลกู เพียงเพราะเขาไม่เคยได้พูดหรือบอกพ่อแม่ไปว่าเขา ตอ้ งการสิ่งไหนไม่ตอ้ งการส่ิงไหนสว่ นพ่อแม่ก็เพียงไม่รูว้ า่ ส่ิงท่ีตน ปฏิบตั ิต่อลูกเผลอไปสรา้ งความเจ็บปวดใหล้ กู โดยท่ีไม่ไดต้ ัง้ ใจ เพียงแคพ่ วกเราต่างคนตา่ งไม่รูแ้ ละไม่เขา้ ใจในสิ่งนนั้ ฝนขา้ งนอกเรม่ิ ซา่ ลงชว่ ยดงึ หว้ งความคิดท่ีลอ่ งลอยกลบั มา เขาสดู ลมหายใจเฮือกใหญ่และถอนหายใจแรง ๆ หน่ึงที ตวั เขา เบาหวิวยามได้นาส่ิงท่ีหนักอึง้ ออกไปตาคมเหลือบมองหน้า นาฬิกาบนผนงั หอ้ งเข็มนาฬกิ าบง่ บอกชว่ งเวลาหนง่ึ ทมุ่ อีกไมน่ าน ~ 43 ~

พ่อแม่และพ่ี ๆ คงกลบั ถึงบา้ นพรอ้ มอาหารเย็นของวนั นีร้ อยยิม้ เลก็ หลดุ ยมิ้ ขนึ้ มมุ ปากยามนกึ ถึงหนา้ อาหารพวกนนั้ สดุ ทา้ ยเขาเขา้ ใจไดว้ ่าพ่อแม่กาลงั พยายามอย่างหนกั ใน การดแู ลตน้ กระบองเพชรตน้ นีเ้ วน้ ระยะเวลาของการรดนา้ ถนอม ใสป่ ๋ ยุ ไมเ่ รง่ รบี ในการดแู ล สงั เกต จดจาวิธีการเตบิ โตของตน้ ส่วนกระบองเพชรก็พยายามปรบั สภาพของตน้ ใหเ้ ติบโต พยายามซมึ ซบั นา้ ท่ีรดลงดิน เพ่ือหวังว่าสักวันหน่ึงต้นกระบองเพชรตน้ นีจ้ ะไดอ้ อก ดอกใหพ้ วกท่านไดเ้ ชยชม ~ 44 ~

ถิ-ติ-ชะ-ยา ผ้รู แู้ หง่ ผืนชีวติ ~ 45 ~

ดอกลิลลสี่ ขี าว ~ 46 ~

ลลิ ลสี่ ขี าว บรสิ ทุ ธิ.์ .. ฐิติชญา อ่านว่า ถิ-ติ-ชะ-ยา หมายถึง ผูร้ ูแ้ ห่งผืนชีวิตนนั้ เป็ นความหมายของช่ือจริงของเธอส่วนตัวเธอนั้นมีช่ือเล่นว่า “ญา” มาจากคาท่ีลงทา้ ยช่ือจรงิ ฐิตชิ ญา พ่อบอกเธอว่าตอนเกิดพ่อมวั แต่ว่ิงตามดูคณุ แม่และตวั เขาไม่ห่าง หลงลืมย่ืนเอกสารการตงั้ ช่ือ แต่ก็มีคุณนา้ ชยั เพ่ือนซี้ พอ่ ย่ืนเรือ่ งนีแ้ ทน สาหรบั ช่ือเธอถกู เลือกดว้ ยคณุ แม่อนั เป็นท่ีรกั ช่ว ง อนุบาลสามเป็ นช่วงวัยท่ีญาเร่ิมจะจาความหรือ เหตุการณ์ ณ ช่วงนั้นได้มันเร่ิมชัดเจนขึน้ ตามช่วงวัยการไป โรงเรียนอนุบาลสาหรบั เธอนับเป็นช่วงเวลาท่ีเด็กหญิงฐิติชญา อนบุ าลสามทบั ส่ีสนกุ สนาน พ่อแม่ยังเคยกล่าวต่อเขาว่าแปลกใจยิ่งนักยามวันแรก ของการเขา้ โรงเรียนลกู สาวตนเองนนั้ ไม่มีนา้ ตาไหลออกมาจาก ใบหนา้ จิม้ ลิม้ สกั หยดเดียวมือเลก็ ยืนโบกมือบา้ ยบายสง่ ยิม้ แฉง่ ท่ี โชวฟ์ ันหลอ่ สองซ่ใี หพ้ อ่ กบั แม่ทางหนา้ หอ้ งเรยี น ~ 47 ~

ตา่ งจากเด็กคนอ่นื ท่ีสง่ เสยี งรอ้ งไหด้ งั กนั ระงมกนั ท่วั พนื้ ท่ี หอ้ งกลบั เป็นคณุ แม่เสียเองท่ีตอ้ งนา้ ตาคลอยามท่ีลกู สาวคนแรก ตอ้ งห่างจากอกของผเู้ ป็นแม่ตลอดทงั้ วนั นนั้ เป็นความทรงจาของพ่อแม่ท่ีถกู ถ่ายทอดใหญ้ าฟัง แต่ เธอกลบั จามนั ไดเ้ ล่ือนรางในวยั อนุบาลเธอจาไดแ้ ค่ช่วงอนุบาล สามเทอมสุดทา้ ยของการแข่งกีฬาสีประจาโรงเรียนอนุบาลหา้ แหง่ ในเขตพืน้ ท่ีอาเภอเมือง และเธอเป็ นตัวแทนนักวิ่งผลัดหญิ งประจาห้องเรียน อนบุ าลจากนกั เรยี นหา้ คนญาเป็นตวั แทนจากหา้ คนนนั้ เย็นวนั เสารว์ นั หน่ึงเขาออดออ้ นขอใหพ้ ่อซือ้ รองเทา้ กีฬา ใหใ้ หม่เพ่ือจะใชต้ ่อการแข่งขนั กีฬาญาในวยั เด็กเดินไปหาผเู้ ป็น พอ่ ท่นี ่งั อา่ นหนงั สืออยตู่ รงโซฟาตวั ประจา “คุณพ่อขาหนูอยากไดร้ องเทา้ ผา้ ใบคู่ใหม่” บอกกล่าว ดว้ ยเสยี งเลก็ นา่ ฟัง “คเู่ ดิมยงั ไมข่ าดเลยนะ” “กห็ นอู ยากไดค้ ใู่ หม่” ~ 48 ~

“ไม่ไดค้ รบั ” พ่อตอบเธอและหนั ไปอ่านหนังสือต่อญาในวยั เด็กเห็น ปฏิกิริยาของผูเ้ ป็นพ่อเช่นนนั้ ก็เร่ิมงอแงรอ้ งไหส้ ดุ เสียงเม่ือไม่ได้ ส่ิงท่ีตนตอ้ งการเธอลงไปนอนชกั ดิน้ ชกั งอท่ีพืน้ บา้ นจนคนเป็นแม่ นนั้ แทบไมต่ อ้ งถพู ืน้ ไปไดอ้ กี สามวนั แต่สุดทา้ ยพ่อแม่ต่างใจอ่อนใหก้ ับเด็กหญิงฐิติชญาลูก สาวหวั แกว้ หวั แหวนของบา้ นตกเย็นวนั เสารพ์ ่อก็ขบั รถพาเธอไป ซือ้ รองเทา้ ผา้ ใบสีขาวคู่ใหม่มาไวค้ รองและวันแห่งการแข่งขัน สาหรบั ญาก็มาถงึ “ญาต่นื ไดแ้ ลว้ ลกู เด๋ยี วสายนา้ ” แมก่ ม้ กระซิบท่ีใบหเู ลก็ “ออื้ ” เสยี งขานรบั ในลาคอออ้ แอท้ าใหแ้ มห่ ลดุ ยมิ้ เด็กหญิงฐิติชญาโดนคณุ แม่ปลกุ แต่เชา้ ตรู่แม่จบั แต่งตวั ดว้ ยชดุ พละสีม่วงประจาโรงเรยี นเธอสวมใสถ่ งุ เทา้ สีขาวขอ้ ยาวท่ี ถูกแม่สวมใส่ให้จนมาถึงหัวเข่าเล็กชายเสือ้ พละถูกยัดลงใน กางเกงพละขาสัน้ สีม่วงอย่างเรียบรอ้ ย แกม้ ตุ่ยถูกประแป้งทั้ง สองขา้ งกอ่ นโดนประทบั ดว้ ยรอยจบู ของแม่ทงั้ แกม้ ซา้ ยแกม้ ขวา ~ 49 ~