ວັນນະຄະດີເອີຣົບ 1

ນາງຖອດເສືຼັ້ອຄຸມຂອງນາງອອກ ແລ້ວກໍໄປແຍູ່ງແວູ່ນເບີ່ິງຕົນເອງທີ່ໄດ້ຮັບກຽດອນັ ສູງສົ່ງນັຼ້ນອກີ ຕືີ່ມເທ່ືີອໜີ່ຶງ ບໍ່ພໍຄາວນາງກເໍ ລີຍຮອ້ ງສຽງໄຫອຼ ອກມາສອ້ ຍເພັດທີຫ່ ອ້ ຍຢູ່ຄຂໍ ອງນາງຫາຍໄປ. ຜເູ້ ປນັ ຜົວທີ່ກາໍ ລງັ ແກເ້ ຄ່ອີື ງຢູຖ່ າມຂຼ້ນັຶ ທັນທີ. “ເປັນຫຍງັ ?” ນາງຮບີ ງວາກໜ້າມາສູຜ້ ູ້ເປັນຜົວດ້ວຍຄວາມກະວນົ ກະວາຍ. “ສ້ອຍເພັດຂອງນາງໂຟຼແຣັດເຈເສຍແລ້ວ”. ແລ້ວຜເູ້ ປນັ ຜວົ ກຢໍ ນື ຕງຼັ້ ຄີງຂຶຼນ້ັ ດວ້ ຍຄວາມງງົ ງນັ . “ອນັ ໃດ? ແມູນ່ ຫຍັງ...ຕາຍຄັກໆ”. ແລ້ວພວກເຂົາທັງສອງກໍພາກັນຊອກຄ້ຼົັນຕາມຫຼືບເສ້ືຼັອ, ເສືັຼ້ອຄຸມ, ຖົງເສຼືັ້ອ, ທຸກມູມແຕູ່ບໍ່ພໍ້ເລີຍເປັນຜົວຖາມ ຕມ່ືີ ວູາ່ : “ນອ້ ງແນູ່ໃຈວູ່າເວລາອອກຈາກສະໂມສອນມາມັນຍງັ ຢູ່”. “ແນູ່ໃຈເພາະວູາ່ ຢ່ລູ ະບຽງຂ້າງນອກຂອງກະຊວງສຶກສານຼັ້ນ ນ້ອງຍັງເບງິີ່ ແລະ ກຍໍ ັງເຫນັ ຢູ່”. “ແຕູ່ວູ່າ ນ້ອງເຮັດເຮູ່ຍຕາມທາງເວລາເຮົາຍູ່າງມາພວກເຮົາກໍຄົງໄດ້ຍິນມັນຕົກມັນອາດຈະເຮູ່ຍຢູ່ໃນລົດກໍເປັນ ໄດ”້ . “ບໍ່” ເຂົາທງັ ສອງແນມເບງິ່ີ ໜ້າກັນດວ້ ຍຫວົ ໃຈຊຫິ ຼູດຊຂິ າດ ຈັກໜູອ່ ຍຜູ້ເປັນຜວົ ເລີຍມະລບຸ ປບຸ ປບັ ນູ່ງຸ ເຄີອື່ ງຄນື . “ອາ້ ນຈະເລາະໄປບູອ່ ນທ່ີເຮົາພາກັນຍາູ່ ງເລາະມາເບ່ີງິ ວູ່າມນັ ເຮູ່ຍຢູບ່ ູ່ອນນຼັນ້ ບ?ໍ ” ແລ້ວເຂາົ ກໍຮີບອອກໄປ. ສວູ່ ນ ເມຍເໝືອນດົັ່ງຖືກສະກົດຈິດນ່ັົງຍຸບລົງກັບຕ່ົັງໂດຍບ່ໍຄິດວູ່າຈະຖູ່າຍເຄື່ີອງດັົ່ງໄຟເພ່ີືອເອົາຄວາມອົບອູຸ່ນ ແລະ ບ່ໍຄິດ ຫຍັງດລຍີ . ເຂົາໄດ້ແຈ້ງຕໍ່ຫ້ອງການຕາໍ ຫວຼ ດ ໄປປະກາດທາງໜັງສພື ິມ ໄປຫາວສິ າຫະກດິ ລດົ ນອ້ ງ ແລະ ໄປຫາທຸກໆບອູ່ ນ ທີ່ເຂົາຫວັງວູ່າພຈໍ ະຊວູ່ ຍເຂາົ ໄດ້ ໂດຍຄາດລາງວນັ ງາມໄວ້ໃຫຜ້ ້ທູ ີມ່ າສ່ງົ . ຜູ້ເປັນເມຍຄອງຄອຍເຂົາໃນສະພາບຈິດໃຈທບີ່ ໍ່ຢູ່ເນອືັຼ້ ຢູ່ຄີງ. ຕອນແລງມາ ຜເູ້ ປນັ ຜວົ ມາຮອດໜ້າຕາແຫ້ງແດງ ແລະ ຫຼູ່າເຫືຼອງເຂາົ ບ່ໄໍ ດຂ້ າູ່ ວຫຍັງເລີຍເຂາົ ເວຼົາ້ັ ກບັ ເມຍວາູ່ : “ຕ້ອງຂຽນຈົດໝາຍ ໄປບອກໂຟຼແຣັດເຈວູ່າ ຂໍເກາະສ້ອຍເພັດນ້ັຼນຫັກນ້ອງຕ້ອງເອົາໄປແປງກູ່ອນແລ້ວ ຈີິ່ງຈະ ສງ່ົ ຕາມຫຼັງແນວນ້ັຼີເຮົາຈີຶງ່ ຈະມເີ ວລາພໍ”. ນາງກໍຮີບຂຽນຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງຜົວ.  ອາທດິ ໜງີ່ຶ ຜາູ່ ນໄປເຂົາຮ້ສູ ກຶ ໝດົ ຫວງັ ທກຸ ປະການ ທູາ່ ນລົວແຊເອງປະກດົ ວາູ່ ເຖຼົາັ້ ກວາູ່ ອາຍເຸ ຖງິ ຫ້າປເີ ຂົາເວາ້ຼົັ ຕຜໍ່ ູ້ ເປັນເມຍວາູ່ : “ພວກເຮາົ ຕອ້ ງຄາດການໄວ້ວູ່າ ພວກເຮາົ ຈະໄດສ້ ້ອຍເພັດມາແທນເຈັຼ້ົາຂອງມນັ ດ້ວຍວິທໃີ ດ?”. ເຂົາເອົາກບັ ສວ້ ຍເພດັ ມາເບງິີ່ ຊ່ືຂີ ອງຊາູ່ ງສອ້ ຍເພດັ ແລວ້ ພວກເຂາົ ກເໍ ລີຍໄປຫາ. “ຍານາງເອີຍ...ບ່ແໍ ມ່ນູ ຂອ້ ຍເປນັ ຜຂູ້ າຍສ້ອຍເພດັ ນີໃຼັ້ ຫເ້ ພິີນ່ ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຂູ າຍກັບນ້ີໃັຼ ຫເ້ ພນິີ່ ຊໆ່ີື ”. 45

ແລ້ວເຂົາທັງສອງກໍເລາະໄປຮ້ານເຄີື່ອງເອ້ ຈາກຮ້ານນັ້ີຼໄປຮ້ານໜ້າ ເພີ່ືອຊອກເບີິ່ງສ້ອຍເພັດແບບດຽວກັນນ້ຼັນ ເຊິີ່ງເຂົາພະຍາຍາມຄ້ຼົນັ ຄວ້າຄວາມຄາ້ ຍຄກື ນັ ແລະ ຄວາມຈີ່ຈື ໍາຂອງເຂົາຄືນທັງສອງອິດອອູ່ ນເໝືອນດັົ່ງຕາຍເຄງ່ິີ ຄີງ. ໃນທສີ່ ຸດເຂາົ ກພໍ ົບຮ້ານໜີ່ຶງຢປູ່ າແລ-ຣົວຢານ ທີ່ມສີ ອ້ ຍເພັດຄືໆກັນກັບຂອງທີ່ເຂົາເຮັດເສຍລາຄາຂອງມັນສ່ໝີ ືີ່ ນຝຣັົ່ງ ເຂົາກໍສາມາດຫຼຸດໃຫ້ໄດ້ສາມໝີ່ືນຫົກພັນເທົ່ານັ້ຼນ. ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ເຈ້ັຼົາຂອງຮ້ານຢ່າຂາຍສ້ອຍ ເພັດດັົ່ງກູ່າວກູ່ອນສາມວັນ. ແຕູ່ພວກເຂົາກໍວາງເງີ່ືອນໄຂໄວ້ວູ່າ ຫາກວູ່າສ້ອຍເພັດເສັຼ້ນທໍາອິດນັ້ຼນໄດ້ຄືນມາກູ່ອນທ້າຍ ເດືອນກຸມພາເຈ້ຼົັາຈະຕ້ອງໄດ້ຊັຼື້ເອົາສ້ອຍເພັດຂອງລາວຄືນດ້ວຍລາຄາສາມໝີ່ືນສີ່ພັນຝຣົັ່ງ. ລົວແຊນມີເງິນຢູ່ແລ້ວໝື່ີນ ແປດຝຣງົັ່ ຈາກມູນພ່ໍຂອງເຂົາເອງ. ເຫືອຼ ນັນ້ຼ ເຂົາຈະຍືມ ແລະ ເຂາົ ກໍໄດ້ປະຕບິ ັດແຜນການຂອງເຂົາຄື ເຂົາຍືມເງນິ ນາໍ ໝູ່ ຜນູ້ ີ້ພຼັ ັນໜ່ຶີງ, ຜນູ້ ັນ້ຼ ຮ້ອຍໜີຶ່ງ, ຜໜູ້ າ້ ຫາ້ ສິບດ່ົງັ ນີຼຕັ້ ໍໆ່ ໄປ. ເຂົາເຊັນໃບຮັບປະກັນຕິດໆໃຫຄ້ າໍ ປະຕຍິ ານມີເລອີ່ື ງມລີ າວກບັ ຜູ້ ໃຫ້ຍືມໜ້າຕູ່າງກັນເປັນປະຈໍາ. ເຂົາກ້າເສຍທຸກສິ່ີງທຸກຢ່າງແມູ່ນແຕູ່ສັກສີ ແລະ ຊີວິດຂອງເຂົາໂດຍບ່ໍຮູ້ວູ່ າເຂົາຈະ ສາມາດຫາເງິນມາໄຊ້ແທນຄືນໄດ້ ຫຼື ບໍ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຄິດວູ່າໜ້ຼັີສິນຄວາມອຶດຄວາມຫິວຈະມາຕໍາເອົາເຂົາໃນວັນໜ່ີຶງຂ້າງ ໜາ້ ເລີຍຂໍແຕໃູ່ ຫ້ເງນິ ສາມໝ່ືນີ ຫົກພັນຝຣ່ງົັ ໄປມອບໃຫ້ເຈົ້ຼັາຂອງຮ້ານເພັດ ແລະ ໄດ້ສ້ອຍເພັດນັ້ຼນໄປສງ່ົ ຄນື ໃຫ້ເຈັຼົາ້ ຂອງ ຜູ້ຢືມ. ໃນທີສ່ ຸດເຂົາກສໍ າມາດຂນົ ຂວາຍເອົາເງນິ ມາຄົບຕາມຈາໍ ນວນທຕີ່ ້ອງການ ແລະ ໄດ້ນໍາເອົາໄປມອບໃຫເ້ ຈາັຼ້ົ ຂອງ ຮ້ານເພັດນັຼ້ນທນັ ທີ. ເມອືີ່ ນາງລວົ ແຊນນໍາເອາົ ສອ້ ຍເພດັ ນັຼນ້ ໄປສົງ່ ນາງໂຟຼແຣັດເຈເລີຍເວ້າຼັົ ດ້ວຍຄວາມບພ່ໍ ໃໍ ຈວ່າູ : “ໂຕກໍຄວນເອົາມາສົ່ງຄືນເຮົາໄວແດູ່ ເພາະເຮົາອາດຕອ້ ງການໃຊ້ມັນກໍເປນັ ໄດ້”. ນາງໂຟຼແຣດັ ເຈ ບໍ່ໄດ້ໄຂເບີິ່ງຂອງໃນກັບເລີຍເຊິີ່ງເພອ່ືີ ນຂອງນາງມີຄວາມຫວ່ັົນກວົ ຢູ່ກ່ອູ ນແລວ້ . ນາງຄິດວູາ່ ຖາ້ ນາງ ນາງໂຟຼແຣັດເຈຮູ້ວູ່າສ້ອຍເພັດດັ່ົງກູ່າວບ່ໍແມູ່ນຂອງເດີມ ນາງຈະວູ່າແນວໃດ? ແນວໃດນາງກໍຕອບວູ່າຕົນເອງເປັນ ໂຈນຄັກໆ.  ມາດາມລົວແຊນ ໄດ້ປະສົບກັບຊີວດິ ອນັ ລໍາບາກທສ່ີ ຸດເຊີ່ິງມັນເປັນເລີື່ອງຈາໍ ເປັນາງຕົກລົງບົງໃຈ ແລະ ສຸມທຸກ ເຫ່ີືອແຮງເຮັດວຽກເຮັດການຢ່າງອາດຫານຈະຕ້ອງໄດໄ້ ຊ້ໜຼີັ້ອນັ ໜ້າຢາ້ ນກົວນັຼ້ນ. ນາງຈະຕ້ອງຫາເງິນມາໃຫ້ໄດ້ ຄົນໃຊ້ ໃນເຮືອນກໍຈໍາເປັນອອກໄປຈາກເຮືອນທ່ີເຊົາຢູ່ກໍຕ້ອງໄດ້ປ່ຽນໄປຊອກເຊົ່າຢູ່ຫ້ອງກ້ອງແປະເຮືອ ນເຂົາເພ່ີືອປະຍັດລາຍ ຈູາ່ ຍ. ນາງໄດ້ປະສົບພົບພໍ້ວຽກງານການເຮືອນອັນລໍາບາກກາກກໍາ ແລະ ວຽກຄົວຢູ່ຄົວກິນອັນບ່ໍມີວັນສ້ຽງສຸດ ນາງ ລ້າງຖ້ວຍ, ລ້າງຈານ, ລ້າງໝ້ໍແຫກແຕກກະໂປະອັນເຕັມແຕູ່ໄຂມັນຈົນເລັບຍາວສີກຸຫຼາບຂອງນາງກຸດຫ້ຽນໝົດ, ນາງ ຊກັ ເຄ່ີືອງຂອງເສ້ຼືອັ ຜ້າອາພອນເອົາເອງແລວ້ ເອົາມັນໄປຕາກທີຜຽກເຊືອກ. ແຕລູ່ ະເຊາັຼ້ົ ນາງຕ້ອງນາໍ ເອົາຂ້ີັຼເຫຍຶຼ້ອັ ລົງໄປປັນ ຈໄຸ ວ້ແຄມທາງ, ແລ້ວຫ້ວີຼັ ຂັຶຼ້ນເມອື ຫ້ອງການຕນົ ໂດຍບໍ່ໄດຢ້ ຸດຫາຍໃຈເອົາແຮງຢູ່ແຕ່ລູ ະຊຼ້ັນ. ນາງນູ່ງຸ ຖືແບບຊາວບາ້ ນທໍາ ມະດາ ຖືກະຕູ່າໄປຕະຫຼາດໄປຮ້ານຄ້າຕໍ່ໂອມລາຄາຂອງປ້ອງກັນເອົາເງິນເຈັຼົ້າກໍາຂອງນາງແຕູ່ລະອັດ. ແຕູ່ລະເດືອນຈະ ຕ້ອງຈູ່າຍຄູ່າສັນຍາໃຫ້ເຈົຼັ້າຂອງຊັບເພີ່ືອຈະໄດ້ຕໍ່ເວລາໃຫ້ຢືດຍາວອອກໄປ ຜູ້ເປັນຜົວເຂ້ຼັົາເຮັດວຽກແຕູ່ຕອນຫົວຄ່ໍາ ຄິດໄລູ່ບນັ ຊໃີ ຫ້ພ່ຄໍ ້າຜ້ໜູ ີ່ຶງ ແລະ ຕອນກາງຄນື ເຂົາກກໍ ມຼັົ້ ໜາ້ ກູາ່ ຍເອກະສານໂດຍໄດຮ້ ັບຄູ່າແຮງງານໜ້າລະອັດ. ຊີວິດແຍຍນຼ້ັີຍາວເວລາເຖິງສິບປີພໍດີ ໃນສິບປີເຂົາໄດ້ໄຊ້ໜ້ັຼີຂອງເຂົາຈົນໝົດທັງຕັ້ົຼນທືນທັງດອກເບ້ຍທີ່ກອງ ກນັ ຂນ້ັຼຶ ຢາ່ ງມະຫາສານ. 46

ມາດາມລົວແຊນ ປະກົດວູ່າເຖັຼ້ົາຂຼັຶ້ນຫຼາຍແລ້ວ ນາງໄດ້ກາຍເປັນຍິງທີ່ເຂຼັ້ມແຂງທ່ີມີເຫ່ືີອແຮງ ແລະ ສູ້ຊົນເປັນ ແມູ່ເຮືອນທີ່ອະນາຖາ. ນາງບໍ່ໄດ້ລໍາໄລໃນການແຕູ່ງຕົວຫວີຜົມໃຫ້ງາມນູຸ່ງເຄື່ີອງໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍເລີຍ. ມືຂອງນາງແດງ ຍ້ອນເຮັດວຽກ ນາງເວັ້ົຼາສຽງດັງລ້າງພືຼັ້ນເຮືອນດ້ວຍຄຸນໍ້າບັກໃຫຍູ່. ບາງເທືີ່ອເມີື່ອຜົວຂອງນາງໄປການນາງກໍມານົັ່ງມ່ໍໆ ບ່ອູ ນປ່ອງຍຽ້ ມແລ້ວກຄໍ ິດຫາງານລາຕີໃນຄືນວັນນັຼ້ນຂະນະທີນ່ າງເປນັ ຄົນງາມ ແລະ ຊື່ີນອກົ ຊື່ນີ ໃຈ. ຫາກວູ່ານາງບໍ່ໄດ້ເຮັດສ້ອຍເພັດຮວດນຼັ້ນເສຍນາງຈະເປັນແນວໃດ? ໂອຊວີ ິດນັີຼ້ກິນແປກປະຫຼາດ ແລະ ບ່ໍຄົງທ່ີ ອີຫ່ ຼນີ ໍ ຂພໍ ຽງແຕມູ່ ີຫຍງັ ເກດີ ຂຶ້ຼັນທໍ່ນ້ຼັນເພື່ີອເຮັດໃຫ້ເຂາົ ເຈ້າຼົັ ເສຍຫາຍ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ ເຈ້ຼັາົ ໄດ້ດບິ ໄດ້ດີ  ເຖິງອາທິດວັນໜີຶ່ງ ນາງໄດ້ໄປຍູ່າງຫ້ຼິັນຢູ່ຊັອງເອລີເຊເພ່ີືອບໍາບັດຄວາມອິດເມ່ີືອຍຈາກວຽກງານທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ກາກກໍາໃນອາທິດຜ່າູ ນມາ. ພໍດີນາງເລຍີ ພໍ້ແມູ່ຍງິ ຜູ້ໜງຶ່ີ ທ່ພີ າລກູ ນອ້ ຍຍູາ່ ງຫນັຼິ້ ນາງແມູ່ນມາດາມໂຟຼແຣັດເຈທີ່ຍັງໜມຸູ່ ຍັງ ງາມ ແລະ ຍັງມີຄວາມໜາ້ ຮກັ ຢູເ່ ໝືອນເດີມ. ມາດາມລົວແຊນ ຮູ້ສກຶ ກະວນົ ກະວາຍໃຈນາງຈະເວົ້ັຼານາໍ ເຂາົ ບໍ? ແນູ່ນອນຕ້ອງເວຼົ້າັ . ມາຮອດນນີຼັ້ າງໄດ້ໄຊ້ໜີັໝ້ຼ ົ ດແລວ້ ນາງຕອ້ ງເວາຼັົ້ ຄວາມຈິງອອກໃຫ້ໝດົ ຈະເປັນຫຍງັ ? ນາງຍູາ່ ງຍັບເຂົາຼັ້ ໄປຫານາງ. “ສະບາຍດີຊານ” ຜູ້ທີ່ຖືກເອັຼີ້ນ ຈໍາໜ້ານາງບໍ່ໄດ້ກໍເລີຍແປກໃຈ ເປັນຫຍັງຈິ່ີງມາເອ້ຼັີນຊ່ີືນ້ອຍແບບກັນເອງແນວນີຼ້ັ ນາງເວົ້ຼັາອອກ ມາກະຕຸກກະຕກັ . “ແຕ.ູ່ ..ຍາແມູ່...ຂ້ອຍບຮໍ່ ້.ູ ..ເຈັ້າົຼ ອາດຈະຫຼງົ ຄນົ ບ່ໍຮ.ູ້ ..” “ບ່ໍນາ ຂ້ອຍແມ່ນູ ມານຕິນລົວແຊນ”. ເພືີອ່ ຂອງນາງຮອ້ ງອອກມາທນັ ທີ. “ໂອຍຕາຍມານຕນິ ຈ່ັົງແມນູ່ ໂຕປຽ່ ນແປງ”. “ແມນູ່ ແລ້ວ ເຮາົ ໄດຜ້ ູ່ານຊີວດິ ກາກກໍາທສ່ີ ດຸ ຫງຼັ ຈາກເຮົາໄດ້ໄປພົບໂຕເທ່ີອື ນັ້ຼນຈາກນຼ້ັນກແໍ ມູ່ນຄວາມທລໍ ະຫົດ ແລະ ຄວາມກະນາຖາ... ແລະ ນ້ນັຼ ກໍຍ້ອນໂຕ”. “ຍອ້ ນເຮາົ ...ຈ່ງັົ ໃດຈງັົ່ ວູ່າຈງ່ົັ ຊນ້ັຼ ?”. “ໂຕຍງັ ບຈໍ່ ືີ່ ສອ້ ຍເພັດທ່ເີ ຮາົ ຢມື ໂຕໄປງານບນຸ ຢກູ່ ະຊວງມ້ນັືຼ ຼັນ້ ?”. “ຈ.ີື່ ..ແລວ້ ເປັນຫຍັງ?” “ກໍເຮົາໄດເ້ ຮດັ ເສຍໄປແລ້ວ”. “ເສຍຈັົງ່ ໃດ! ໂຕໄດ້ເອາົ ມາຄືນເຮົາແລ້ວເດ”. “ແມູ່ນແລ້ວເຮົາໄດ້ເອົາສ້ອຍໃໝູ່ຄືໆກັນມາຄືນໃຫ້ໂຕ ແລ້ວກໍສິບປີທີ່ພວກເຂົາໄຊ້ໜັຼີ້ມັນ. ໂຕເຂຼົັ້າໃຈບໍລະ ເລອື່ີ ງມັນບໍ່ແມ່ນູ ງ່າູ ຍດາຍເລີຍ ສໍາລັບພວກເຮົາທີ່ບໍມ່ ີຊັບສົມບັດຫຍງັ ໃນມື...ແຕູໃ່ ນທີ່ສຸດມັນກໍຜູ່ານພ້ຼົັນໄປແລ້ວ ແລ້ວ ເຮົາກໍດໃີ ຈຈົນຢາກຕາຍ”. “ໂຕເວ້ຼາົັ ວາູ່ ໂຕໄດຊ້ ັືຼ້ສອ້ ຍເພັດມາແທນເຮາົ ຫວາ?” 47

“ກແໍ ມນູ່ ລະບ!ໍ ໂຕບ່ໄໍ ດ້ສງັ ເກດເຫັນຫຍັງຜິດປົກກະຕຫິ ວາ? ມັນຄກື ັນອີຫ່ ແຼີ ມູ່ນບ?ໍ ”. ແລວ້ ນາງກໍຫົວອອກມາດວ້ ຍຄວາມຊືີ່ນໃຈແບບຊືໆີ່ ອົ່ງໆໜ້ອຍໜີງຶ່ . ມາດາມໂຟແຼ ຣັດເຈ ຮູສ້ ຶກຕີບຕນັ ໃຈຈີງ່ິ ຫູຼບຈບັ ມືເພ່ອືີ ນຂອງເຂາົ ທງັ ສອງເບືອຼັ້ ງມາກຸມໄວ້. “ໂທ ມານຕນິ ເອຍີ ອນັ ສອ້ ຍເພັດຂອງເຮາົ ນັຼ້ນແມນູ່ ຂອງປອມລາ້ ໆລາຄາມັນຢາ່ ງຫຼາຍບໍເ່ ກນີ ຫ້າຮອ້ ຍຝຣງັົ່ ຊາ້ໍ . 3. ເນຼ້ອັື ໃນຄວາມໝາຍຂອງເລອີ່ື ງ ”ເອເ້ ພດັ ” ເລ່ີືອງ “ເອ້ເພັດ” ໄດ້ເວັ້ົຼາເຖິງຍິງຄນົ ໜີຶ່ງທ່ີບຮ່ໍ ູສ້ ະພາບ ແລະ ຖານະທີ່ແທ້ຈງິ ຂອງຕົນເອງແລ້ວເກີດມແີ ນວຄດິ ທະ ເຍທີ ະຍານມັກໃຫຍູ່ໄຝສ່ ູງ ຫຼົງໄຫນຼ າໍ ຄວາມສວຍງາມຂອງຕົນຈົນເກນີ ຂອບເຂດຈນົ ກາຍເປັນຄນົ ທບີ່ ໍ່ຮປູ້ ະມານ ກ້າວໄປ ເຖິງຄວາມອວດອ້າງວາງທູ່າເພ່ີືອໃຫ້ຄົນອີ່ືນເຂຼ້ົັາໃຈວູ່າຕົນແມູ່ນຄົນຮູ້ຜູ້ດີມີຕະກຸນ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຕ້ອງພົບກັບຄວາມ ຈບິ ຫາຍວາຍວອດ ແລະ ຄວາມທກຸ ທລໍ ະມານ. ນ້ີຼັເປນັ ບົດຮຽນອັນເຈບັ ແສບທີຍ່ ງິ ຄນົ ນີໄ້ັຼ ດຮ້ ັບ. - ເລືີ່ອງດັົ່ງກູ່າວນັກປະພັນຢາກຍົກໃຫ້ເຫັນເຖິງສັງຄົມຝຣັົ່ງຄາວນ້ຼັນທ່ີຖືວັດຖຼຸເງິນຄໍາເປັນໃຫຍູ່, ສັງຄົມທີ່ເອົາ ຮູບນອກເປັນສີ່ິງວັດແທກຕັດສິນຄຸນຄ່າູ ຂອງຄົນ ແທນທ່ີຈະວັດແທກຈາກທາດແທ້ແນວຄິດຄຸນສົມບັດອັນແທ້ຈິງຂອງ ຄົນ. ແນູ່ນອນຄວາມສັບສົນວຸູ່ນວາຍບໍ່ແມູ່ນຈະເກີດຂຶັ້ຼນແຕູ່ກັບຄອບຄົວຜົວເມຍຄູ່ນຼີັ້ດອກ, ມັນຕ້ອງເກີດກັບຫຼາຍໆ ຄອບຄົວທີມ່ ິຖານະຄວາມເປັນຢຕູ່ ກື ັບຄອບຄົວຜົວເມຍຄນູ່ ັຼີ.້ ສັງຄມົ ທ່ີບຊູ າເງິນເປັນພະເຈັ້ຼາົ ແລນູ່ ນໍາແຕວູ່ ັດຖຸຼເຫັນເງນິ ໜ້າ ດາໍ ເຫັນຄໍາໜ້າເສາົຼ້ັ ພຽງແຕຈູ່ ະນໍາມາຊງີຶ່ ຄວາມສບັ ສົນວນຸູ່ ວາຍ ແລະ ຄວາມຈບິ ຫາຍວາຍວອດເທາົ່ ນນ້ັຼ . ສະຫຼຸບຄວາມແລ້ວ ເລີື່ອງ “ເອ້ເພັດ” ໄດ້ສ້າງຄນເຮົາໃຫ້ມີທັດສະນະອັນຖືກຕ້ອງຄືຮູ້ປະມານຂອງຕົນເອງ ແລະ ຮ້ຈູ ກັ ສະພາບຖານະຂອງຕົນເອງ ຫຼີກເວຼັນ້ ແນວຄິດໂລບມາກໂລພາ ແລະ ເມາົ ມົວນາໍ ແຕກູ່ ຽດສກັ ສຍີ ົດຖາບັນດາສັກອັນ ຈອມປອມ, ມີແຕູ່ເຮັດແນວນີ້ັຼ, ຄອບຄົວຈ່ິີງຈະມີຄວາມສຸກເຖິງຈະມີຄວາມສຸກພຽງເລັກນ້ອຍໆກໍຕາມຖ້າມັນໄດ້ ຈາກນໍ້າເຫີອື່ ນາໍ້ ແຮງຂອງຕົນເອງ. - ວິເຄາະເນ້ືຼັອໃນ ເວຼັົ້າເຖິງຍິງຄົນໜີຶ່ງທ່ີບໍ່ຮູ້ສະພາບ, ບໍ່ຮູ້ປະມານຕົນ ແລະ ຖານະທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນ, ຈີ່ຶງເກີດມີຄວາມທະເຍີ ທະຍານມກັ ໃຫຍູໄ່ ຟ່ສງູ , ມີຄວາມອວດອາ້ ງຕົນຈນົ ພົບກັບຄວາມທຸກທລໍ ະມານ ແລະ ຈີບຫາຍວາຍວອດ. ນາງລົວແຊນມີຄວາມອຸກອ່ັົງຄ່ັົງໃນໃຈຢ່າງບໍ່ຫາຍຢາກເກີດຢູ່ໃນກອງເງິນກອງຄໍາ, ຄວາມຮ່ົັງມີໂອອູ່າຫູຼຫຼາທ່ີ ສວຍງາມເພ່ືີອໃຊ້ໃນງານລາຕີ ແລະ ຄວາມອຸກອັ່ົງນາຖາຂອງນາງລົວແຊນທີ່ອຸກອ່ົັງນໍາບູ່ອນຢູ່. ທີ່ຄັບແຄບນໍາຄວາມ ອານາຖາຂອງຝາເຮືອນ ແລະ ນໍາເສຼືັ້ອຜາ້ ອາພອນທບີ່ ມ່ໍ ີສີສນັ ທຸກຢາ່ ງໃນຊີວດິ ຂອງນາງບໍເ່ ຄີຍພົບພເ້ໍ ລີຍ ເວ້າຼັົ ລວມແລວ້ ກໍ ຮູ້ສຶກເຈັບແຄ້ນໃຈ ແລະ ທໍລະມານຫົວໃຈ ແລະ ເຄ່ືີອງເອ້ທີ່ມີລາຄາແພງໆມາໃສູ່ເພີື່ອສະ:ໜູ່ຈູງໃຈຊາຍຫຸ້ມຫໍຮັກທ່ີ ປາຖະໜາຢາກໄດ້ຢາກມີຈີຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜົນໄດ້ຮັບແມູ່ນຄວາມທຸກທໍລະມານໃຈ ແລະ ເກີດມີໜຼ້ັີສ້ັິຼນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈຶີ່ງເຮັດ ໃຫ້ນາງລົວແຊນ ແລພ ຜວົ ຕ້ອງໄດຮ້ ັບພາລະໜ້າທີ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເຮັດວຽກແຕູ່ເຊ້ົາັຼ ຈໍາແລງເພື່ີອໃຊ້ໜ້ຼັີສິນທ່ີຕົນເອງໄດ້ ເອາົ ມາຊືຼັ້ສ້ອຍເພັດດັງ່ົ ກູ່າວ. ທັງສອງໄດໃ້ ຊ້ຊວີ ິດແບບນັຼີ້ມາໄດ້ 10 ປີ. ແລະ ຄວາມໂລບມາກໂລພາຂອງລົວແຊນທ່ີເອົາ ແຕູ່ໃຈຕົນເອງໂດຍບ່ໍຄິດຫຍັງເລຍີ ຈຶີ່ງພາໃຫ້ຄອບຄົວຕົກທຸກໄດ້ຍາກກາກກໍາກໍຍ້ອນຄວາມປາຖະໜາຢາກມີຂອງເຄື່ີອງ ເອປ້ ະດບັ ງາມໆ ລາຄາແພງມາໃສຈູ່ ່ີຶງເຮດັ ໃຫ້ຄອບຄົວພບົ ແຕູຄ່ ວາມຈບິ ຫາຍວາຍວອດ ແລະ ທກຸ ທໍລະມານ. ສ່ອູ ງແສງສງັ ຄມົ ຝຣັງ່ົ ຄາວນຼນັ້ ທີ່ຖວື ດັ ຖຸຼເປນັ ໃຫຍູ່ ແລະ ເອົາຮບູ ນອກເປັນສ່ງີິ ວດັ ແທກຕັດສນິ ຄນຸ ຄາູ່ ຂອງຄົນ. 48

ໃນສະໄໝນ້ຼັນ ຝຣ່ັົງແມູ່ນຖືວັດຖຸຼເປັນໃຫຍູ່ຄືເວລາອອກງານຕູ່າງໆກໍຕ້ອງມີເຄ່ີືອງເອ້ຍ້ອງປະດັບປະດາໃຫ້ງົດ ງາມຫູຫຼ ຼາດ້ວຍເງິນຄໍາ, ເພດັ ພອຍ, ນິນຈິນດາ...ຖ້າບມໍ່ ີເຄ່ີອື ງປະດັບເຫ່າົຼ ນີັຼ,້ ເວລາອອກງານກຈໍ ະຖກື ຄນົ ອືີນ່ ຕສິ ິນນິນທາ ວູ່າທຸກຍາກບໍ່ມີຖານະເປັນຄົນຊ້ຼັນຕ່ໍາ ເປັນສັງຄົມທ່ີເອົາຮູບນອກເປັນສີິ່ງວັດແທກຕິດສິນຄຸນຄູ່າຂອງຄົນແທນທີ່ຈະ ວັດແທກຈາກທາດແທ້ແນວຄິດຄຸນສົມບດັ ອັນແທຈ້ ິງຂອງຄົນ, ດັົ່ງນັນຼ້ ສັງຄົມຈີຶ່ງມີຄວາມສັບສົນວຸຍ້ ວາຍເຊີ່ິງບໍ່ເກີດຂ້ັຼຶນ ສະເພາະແຕຄູ່ ອບຄົວຜວົ ເມຍລົວແຊນເທົ່ານຼ້ັນ, ທ່ມີ ັກໃຫຍູ່ໄຟສ່ ູງທະເຍີທະຍານຫາວັດຖຸຼສິງີ່ ຂອງນອກກາຍທີຕ່ ົນບໍມ່ ີມາ ປະດັບກາຍພຽງແຕູ່ເພາະຢາກໃຫ້ຄນົ ອ່ີືນຮູ້ວາູ່ ຕົນເປັນຄົນຮູ້ຜູດ້ ,ີ ມີວົງຕະກຸນໃຫຍູ່ໃນສັງຄົມເທາົ່ ນ້ນັຼ ແຕູ່ມນັ ຍັງເກີດຂຶຼັ້ນ ກບັ ຫຼາຍໆຄອບຄົວທີ່ມຖີ ານະຄວາມເປນັ ຢູຄ່ ກື ັບຄອບຄວົ ຜົວເມຍຄນູ່ ້ຼີັ ເຊງີ່ິ ເປັນສງັ ຄມົ ທີ່ບູຊາເງນິ ເປັນພະເຈ້ັຼົາແລູ່ນນໍາແຕູ່ ວັດຖຼຸເຫນັ ເງິນໜາ້ ດໍາເຫນັ ຄາໍ ໜາ້ ເສ້າັຼົ ມັນຈະນາໍ ມາເຊີງ່ິ ຄວາມສັບສນົ ວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມຈິບຫາຍວາຍວອດເທາ່ົ ນັນຼ້ . 49

ບດົ ອາູ່ ນເພມີ່ ຊວາດຕນ່ີື ຜັດແຕູ່ນາງໄດ້ສ້າງຄອບຄົວມາໜ້ັີຼ, ກໍນັບວູ່າຢ່າງເຂ້ັຼົາສາມສິບປີເຕັມພໍດີແລ້ວ, ແຕູ່ນາງກໍບ່ໍໄດ້ຍັບຍ້າຍຊາຍ ສວຍອອກໄປຈາກເລີວານເດີຊີເຣູ່ ເລີຍເຊິ່ີງທີ່ນັ້ຼນ ຜົວຂອງນາງມີໂຮງງານປັົ່ນຝ້າຍຢູ່ສອງໂຮງງານ. ນາງດໍາລົງຊີວິດຢູ່ ຢ່າງງຽບໆປາສະຈາກລູກເຕົັາຼ້ ເຂັຼ້ົາອູ່ອນ ແລະ ຢ່າງມີຄວາມສຸກ, ພາຍໃຕ້ດ້ວຍຫຼັງຄາເຮືອນທ່ີປົກຫຸ້ມດວ້ ຍໄມ້ໃຫຍູ່ນາໆ ຊະນດິ ເຊ່ິີງຊາວກາໍ ມະກອນຂະໜານນາມກນັ ວູ່າ “ຫໂໍ ຮງ” ທ່າູ ນວັດເຊີ ເຖງິ ວູ່າຈະເຖົັ້ຼາກວູ່ານາງຫຼາຍແດແູ່ ຕູ່ເປັນຄົນດີ. ນາງມີຄວາມຮັກຕ່ໍຜູ້ເປັນຜົວຂອງນາງ ແລະ ກໍບ່ໍມີ ຈກັ ເທ່ີືອເລີຍທີ່ນາງຈະຄິດຄົດທໍລະຍົດນອກໃຈຜູ້ເປັນຜົວ. ແມູ່ຂອງນາງໄດ້ມາພັກຮ້ອນທຸກໆປີຢູ່ ຊິເຣ ແຕ່ພູ ໍຮອດລະດູ ໃບໄມ້ຫນຼົ່ ອແລ້ວກກໍ ບັ ໄປແຮມລະດູໜາວທີປ່ າຣ.ີ ແຕູ່ລະ ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງແຕູ່ລະປີມາເຖິງເທ່ີືອໃດນາງຊານກໍມັກເປັນໄອເລັກນ້ອຍ ແລະ ໃນຫຼົ້ັງນ້ໍາອັນ ແຄບໆແຫູ່ງນ້ັຼີ, ກໍແມູ່ນເຝອືັ້ ປົກຄຸມຕະຫຼອດຫ້າເດືອນຂອງທຸກປີ, ໃນເບຼັ້ອື ງຕ້ົັຼນອາບດິນຄູ່ອຍໆຟູຂັ້ຼຶນເປັນຍອງນວນປົກ ຫມຸ້ ເອົາທົ່ງຫຍາ້ ທັງມວນ ເຮັດໃຫ້ເຫນັ ພາບສະເໝືອນບຶງໃຫຍເູ່ ຊງ່ີິ ມີແປເຮືອນພດຸ ພຼົັ້ນຂນັຶ້ຼ ເປນັ ມົວໆ. ແລ້ວອີກຈກັ ນູອ່ ຍ ຕໍ່ຈາກນັຼ້ນມາເຝ້ັືອສີຂາວກໍຍັງຕົວສູງຂຶັຼ້ນໄປສູ່ວນຜູ້ຄົນເດີນສວູ່ານສົນກັນໄປພໍເປັນເງົາໆ ໂດຍບໍ່ສາມາດຮູ້ວູ່າໄດ້ວູ່າໃຜ ເປັນຝຜພໍສິບກ້າວ. ຝູງຕ້ົນຼັ ໄມເ້ ຊ່ງີິ ຫຫໍ່ ້ມຸ ດວ້ ຍອາຍນໍາ້ ເຮັດໃຫປ້ ຽກຊມູຸ່ຼ ແລະ ເກີດໂໝກອອກໄຄ. ແຕູວ່ າູ່ ຜູ້ຄນົ ທງັ ຫຼາຍທີ່ຜ່າູ ນໄປໃກໆ້ ທ້ອງຖ່ີິນດັງົ່ ກາູ່ ວ ແລະ ທ່ພີ າດແສງຕາແນມເບ່ີິງເຫວຂຼເີັ້ ຝອ້ືັ ກອງກນັ ຂັຼຶ້ນຈົນ ຮອດແປພູ, ກໍຈະເຫັນທໍ່ຄວັນມະຫຶກມາຂອງໂຮງງານທູ່ານ ວັດເຊີສອງທ່ໍທ່ີພົບມັງກອນດໍາແຫູ່ງຄວັນໄຟຂຶຼັ້ນເມືອຟ້າຢູ່ ຍ່ງັົ ມັ້ຼືຍັົ່ງຄນື . ພຽງທ່ນໍ ີຼ້ັກພໍ ໍສາໍ ລັບເຮັດໃຫ້ຜຄູ້ ົນເຂຼົ້ັາໃຈວາູ່ ເປນັ ຫຍັງຢູ່ໃນຫັຼົ້ງລອ້ ງນໍ້າດົງັ່ ກ່າູ ວ ຈິີ່ງມເີ ໝອື ນເຝັ້ືອສີຂາວນວນດ່ັົງ ຍອງຝ້າຍອນັ ແສນສະອາດປກົ ຄມຸ ຕະຫຼອດການ. ແຕູ່ແລ້ວ ເມືີ່ອຮອດເດືອນຕຸລາຂອງປີນີຼັ້ ທູ່ານໝໍເລີຍໄດ້ແນະນໍາໃຫ້ນາງ ພັກແຮມລະດູໜາວກັບແມູ່ຂອງນາງ ທີນ່ ະຄອນປາຣີ ເພາະວາູ່ ອາກາດໃນຫຼ້ົງັ ນັນຼ້ ເລີມ່ ເປປນັ ອນັ ຕະລາຍແກ່ນູ າງ. ຄນັ ແລ້ວນາງກໍປະຕບິ ດັ ຕາມ. ໃນຊຸຼມເດືອນທໍາອິດນ້ັຼນ ນາງຮູ້ສຶກຄິດຮອດຄິດເຖິງບ້ານເຮືອນຂອງນາງຫຼາຍ ເພາະເປັນບູ່ອນທີ່ນາງຊິນເຄີຍ, ຊິນເຄີຍກັບທຸກຢ່າງຢູ່ໃນບ້ານເຮືອນ ແລະ ອ້ອມຮອບຕົວຂອງນາງ. ແຕູ່ຕໍ່ມານາງກໍຄູ່ອຍໆລຼ້ັຶງເຄີຍກັບຊີວິດໃໝູ່ໃນ ເມືອງຫຼວງ ຄູ່ອຍລຼັ້ຶງແກູ່ນກັບປາງບຸນ ແລະ ພິທີກໍາຕູ່າງໆ ລັ້ຶຼງແກູ່ນກັບຂະນົບອັນມູ່ວນຊ່ີືນງານລ້ຽງລາຕີສະໂມສອນ ແລະ ການເຕ້ນັຼ ລາໍ ຕາມແບບຂອງໃນເມືອງ. ເພດຊົງແຫູ່ງຄວາມເປັນສາວຂອງນາງ ກິລິຍາມາລະຍາດ ແນວຄິດເລືີ່ອນລອຍ, ຍົວລະຍາດຄູ່ຽມຄົມ ແລະ ຮອຍຍິັຼ້ມອັນອູ່ອນຫວານຂອງນາງໄດ້ຄູ່ອຍໆ ລະໄມອອກມາກາຍເປັນຄວາມສົດຊີື່ນແຈູ່ມໃສພ້ອມທ່ີຈະເບິກເບີຍ ແລະ ຮບັ ຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຊີື່ນບານໄດ້ທຸກເມືີ່ອ. ເວລານັຼ້ນມີຊາຍໜຸູ່ມສອງຄົນມາໃກ້ຊິດນາງ ແລະ ພະຍາຍາມໂອ້ລົມ ນາງ. ນາງຮູ້ສຶກຊ່ີືນໃຈໃນຄວາມຝອຍພວກເຂົາສະແດງມາລະຍາດ ແລະ ວາດຊົງຕໍ່ເຂົາ ເຊ່ີິງນາງມີຄວາມແນູ່ນອນໃນ ຄວາມໃຈແຂງຂອງຕນົ ເອງ ເພາະນາງເບ່ືີອລດົ ຮັກມາແດູແ່ ລ້ວພາຍຫຼັງທມ່ີ ີຕໍ່ຄອບຄວົ ມາ. ແຕູ່ວູ່ານາງຮູ້ສຶກມີຄວາມຊ່ືີນໃຈເຕັມທີ່ເມ່ີືອໄດ້ຍິນໄດ້ຟັງຄໍາເວ້ັົຼາອັນນ້ຼິັມນວນອູ່ອນຫວານຈາກເຂົາໄດ້ເຫັນ ແສງຕາອັນມີປະກາຍຮັກຂອງເຂົາ. ໄດ້ຍິນຄໍາຊີ່ິມຄູ່ອຍໆດັງແວວມາໃສູ່ຫູ ເຊ່ິີງບາງຄັຼ້ງຈົນໄດ້ເດົາຄວາມໝາຍເອົາ ແລະ 50

ບາງຄ້ງຼັ ກໄໍ ດເ້ ຮັດໃຫ້ກະດຽມຄີງຂົນໜາວອອກທາງໂຕ. ຄໍາເວົຼ້ັາແບບນ້ຊັຼີ ູ່າງມາປຸກລຸກຄວາມາມີມາຍາຂອງນາງບາດຂ້ຼັຶນ ຂອງຄວາມເປັນສາວຂອງນາງ ກໍໃຫ້ເກດີ ມີໝັດໄຟແຫູ່ງຄວາມສກຸ ຊນ່ືີ ອັນເລກິ ລບັ ປຸກໃຫແ້ ສງຕາຂອງນາງມປີ ະກາຍໄສ ຮີມຝປີ າກລະໄມ ແລະ ວນິ ຍານແຫູງ່ ຄວາມເປນັ ຍງິ ສ່ັົນຄອນ. ນາງຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈນໍາເວລາຢູ່ນໍາກັນສອງຕ່ໍສອງຕໍ່ໜ້າເຕົາໄຟແຈເຮືອນ, ບູ່ອນທີ່ມືດມິດຂະນະທີ່ຊາຍໃຈຊິລຸດໍິ ຂາດຊບິ ຊັບຂໍ້ຄວາມກະຕຸກກະຕັກອອກມາ ດວ້ ມຄວາມສັົ່ນສາຍໄປທັງຕົວແລ້ວກໍນັົ່ງຍຸບເຂົາ່ ລົງຕໍ່ໜ້ານາງ. ສໍາລັບນາງ ແລ້ວ ນາງມີຄວາມຮູ້ສຶກຊົມຊືີ່ນຫົວໃຈວາດໃໝູ່ທ່ີໄດ້ເຫັນຊາຍມີຄວາມຮັກບ້ານາງ ທີ່ນາງບໍ່ຮ້ອນບ່ໍເຄືອງຫຍັງນໍາ, ທີ່ ໄດ້ຄູ່ອຍແກວູ່ງຫົວ ແລະ ເບະສົບປະຕິເສດທີ່ໄດ້ຖອດມືຂອງຕົນອອກຈາກມືເຂົາ ແລະ ໄດ້ກົດກະລິ່ີງເອ້ຼັີນຄົນໃຊ້ເອົາກະ ຕຽມມາໃຫ້. ນາງບ່ໍພໍໃຈເມີ່ືອເຫັນຜູ້ທີ່ໝອບສນ່ົັ ຢູ່ປາຍຕີນເຂົາກະເດືອກກະດາກລຸກຂຶຼັ້ນ, ເມີ່ືອໄດ້ຍິນບາດຕີນຂອງຄົນ ໃຊ້ດັງມາ. ນາງຫົວກ໊າກໃສູ່ໜ້າຂອງຜູ້ທີ່ພຶມພໍາຄວາມຮັກຕໍ່ໜ້າ ໃຊ້ຄໍາເວົຼ້ັາອັນເຈັບແສບຕັດຄວາມວິ້ຼັງວອນໃດໆທັງໝົດ ແລະ ໃຊ້ນ້ໍາສຽງແຜດກ້ອງບບີ ຄັຼ້ນກະໂຫຼກຫົວຂອງຜູ້ທຮີ່ ັກ ແລະ ບຊູ ານາງ. ແຕູ່ບາູ່ ວນອ້ ຍສອງຄົນນຼັ້ນຜໆກໍບ່ໍປະຮອຍ, ເຂົາທັງສອງບ່ໍມີຄວາມຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍດ້ານ. ຜູ້ໜີ່ຶງຊື່ີ ໂປນ ເປ ໂຮແນມ ເປັນບູ່າວໃຫຍູ່ ສັງຄົມສູງໃນຕະກຸນຂອງຄົນ ຮ່ັົງມີ, ເປັນຄົນສູ້ຊົນ ແລະ ເຈ້ົຼັາຊູ້. ຮູ້ຈັກຄູ່ອຍ ແລະ ຈັບກາລະໂອກາດດີ. ສູ່ວນອີກຜູ້ໜີຶ່ງນຼ້ັນຊ່ີື ອາວັງແສນເປັນຄົນຂັຼ້ີ ຢ້ານບໍ່ກ້າຫານກະທົັ່ງເຂົຼັ້າມາໝ່ໍກໍເຊັນ ແຕູ່ກໍຕາມນາງໄປເໝືອນດ່ັົງເງົາ, ສະແດງຄວາມຮັກອັນຫົຼງໄຫຼຂອງເຂົາອອກມາ ດ້ວຍນໍາ້ ຕາ ແລະ ດວ້ ຍການຕດິ ຕ້ອຍຫອ້ ຍຕາມເຂົາຢາ່ ງບ່ໍມີລົດລະ. ຜູ້ທໍາອິດນ້ຼັນນາງໃສູ່ຊ່ືີວູ່າ “ຮ້ອຍເອກຈອມໂຫດ” ສູ່ວນຜູ້ທີສອງນ້ັຼນແມູ່ນ “ແກະບອກງູ່າຍ” ຜູ້ນີຼັ້ນາງໄດ້ມັດໄວ້ ຕິດຕວົ ນາງເໝອື ນຂ້າທາດ, ເພື່ີອເອົາໄປເປັນຄົນຮັບໃຊ.້ ຫາກວູ່າມີໃຜຜູ້ໜີ່ຶງເວ້ັຼົາວູ່ານາງຫຼົງຮັກເຂົາ ນາງກໍຫົວຈົນໄສ້ຂາດໂລດ. ຄັນວູ່າຮັກກໍຈະແມູ່ນຄວາມຮັກອັນ ແປກໝຍູ່ ້ອນວູ່າຢໃູ່ ກສ້ ິດເກີນໄປໄດ້ຍິນຄວາມເວາ້ຼົັ ຄວາມຈາສຽງອ້ອນວອນ ແລະ ລືັ້ຼງແກູນ່ ກັບກິລຍິ າທາູ່ ທີ. ມີຫຼາຍເທີ່ືອທີ່ນາງນອນຝັນເຫັນເຂາົ ເຫັນໃບໜ້າຂອງເຂາົ ອອູ່ ນຫວານເຮ່ົາຮອ້ ນວີິ່ງວອນຂຄໍ ວາມຮັກແລ້ວນາງ ກໍສະເດີດຕ່ືີນຂັ້ຶຼນມາ ເຊິີ່ງກໍຍັງປາກົດວູ່າສຽງຂອງເຂົາດັງກ້ອງຢູ່ໃນກູຕ່ໍໄປຢ່າງບ່ໍແລ້ວບໍ່ທ່ົວ. ມາຮອດຄືນໜ່ີຶງນາງເລີຍ ຝັນວູ່າ ນາງຢູ່ນໍາເຂົາສອງຕໍ່ສອງໃນປ່າໄມ້ນ້ອຍແຫູ່ງໜຶ່ີງ ທັງສອງພາກັນນັົ່ງເບືຼັ້ອລົງກັບພົມຫຍ້າ. ເຂົາຈັບມືນາງຂຶັຼ້ນມາ ບີບເບົາໆ ແລະ ຫອມຄູ່ອຍໆພ້ອມທັງເວ້ົັຼາຖ້ອຍຄໍາອັນຫວານຊື່ີນ, ນາງຮູ້ສຶກວູ່າຮ້ອນຜູ່າວໄປທັງຕົວ ແລະ ຫົວໃຈເຕັຼ້ນ ແຮງ. ນາງໄດຍ້ ົກມືຂຼນັ້ຶ ລບູ ຜມົ ເຂົາເບົາໆຕາມສັນຊາດຍານຂອງຄວາມຮກັ . ໃນຄວາມຝັນນຼັ້ນຄົນເຮົາແຕກຕູ່າງຄວາມເປັນຈິງ. ນາງຮູ້ສຶກອີ່ິມເອີບເຕັມປ່ຽມໄປດ້ວຍຮັກ ແລະ ຄວາມ ຫວານຊ່ີືນພໍໃຈທີ່ໄດ້ລູບຄໍາຄໍ ແລະ ແກ້ມອັນນູຸ່ມນວນຂອງເຂົາ ແລະ ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເຂົາຟຸບໜ້າລົງໃສູ່ເອິກນາງ ແລະ ນ້ອຍບໍ່ນານນາງກໍຄູ່ອຍໆເອົາມືທັງສອງໂອບອ້ອມນ້າວຮັດເອົາເຂົາເຂັ້ຼົາມາແລ້ວກໍຈູບຊົມດົມຫອມປ່ອຍຕົວໄປຕາມ ກະແສຮັກຂອງຫົວໃຈ. ຄວາມເປນັ ຈິງແຫູ່ງຊີວດິ ບໍອ່ າດຈະເປັນເຊັນ່ົ ນັ້ໄຼີ ດ,້ ແຕູ່ນຼແີັ້ ມ່ນູ ຄວາມຝນັ ຄວາມຝັນທີ່ໃຫ້ຄວາມສຸກເໝືອນທໍາ ມະຊາດຜດິ ທໍາມະດາມັນຫວານຊືີ່ນ, ອມ່ີ ເອບີ ແລະ ເຕັມປ່ຽມໃນຫົວໃຈຢາ່ ງບ່ໍມີວັນລືມໄດ.້ ເມ່ືີອນາງຕີ່ືນຂຶັ້ຼນມາ, ກໍຮູ້ສກຶ ຫົວໃຈເຕັຼ້ນແຮງໃຈຂວ້ໍາໃຈຫງາຍບໍ່ສາມາດລບັ ຕາລົງໄດ້ອີກເພາະຍັງຮູ້ສຶກວ່າູ ຕົນ ຕກົ ເປັນທາດຂອງຄວາມຮັກໃນຝັນເສຍແລວ້ . 51

ຕົກມ້ັືຼໃໝູ່ມາເມີື່ອນາງພົບໜ້າເຂົາເທີ່ືອໃໝູ່ນາງກໍເລີຍຮູ້ສຶກວູ່າ ກະແສຄວາມຮ້ອນໄດ້ພຸູ່ງຂຼຶັ້ນສູ່ໜ້າຂອງນາງ ອະນຸສອນແຫູງ່ ຄວາມສກຸ ໃນຝັນຂອງນາງປາກົດອອກມາໃນຄວາມຊົງຈາໍ ທນັ ທ.ີ ນາງຫຼົງຮັກເຂົາ ເປັນຄວາມຮັກທ່ີອູ່ອນຫວານບໍລິສຸດ ແລະ ຮ້ອນຮູຸ່ມດ້ວຍຜິດທໍາມະດາອັນມາຈາກຄວາມຝັງ ຂອງນາງ ໃນຄືນນັຼ້ນ, ນາງຮູ້ສຶກວູ່າອາການເຊົັ່ນນີຼ້ັໜ້າຢ້ານກົວສໍາລັບນາງ ແລະ ນາງກໍເວົ້ຼັາກັບຄົນຮັກຂອງນາງທຸກ ປະການກະທັ່ົງຄວາມຢາ້ ນຂອງນາງກເໍ ຊນັ່ົ ກນັ . ນາງໄດ້ຈໍາໃຫ້ເຂາົ ປະຕຍິ ານຕ່ໍນາງວູ່າຕ້ອງເຄົາລບົ ສັກສີຂອງນາງ. ເຂົາກໍເຄົາລົບນາງອີຫຼີ ທັງສອງໄດ້ຕິດພັນກັນຮູ່ວມລົດຮັກອັນຫວານຊ່ີືນອັນເກີດມາຈາກສູ່ວນເລິກຂອງ ຫວົ ໃຈນາໍ ກັນຢາ່ ງບໍມ່ ີມຼືເ້ັ ບດີ ເປນັ . ແລ້ວກໍຈາກກນັ ໄປດວ້ ຍຄວາມຫຽູ່ ວແຫ້ງ ແລະ ກິນແໜງຫົວໃຈ. ນາງຮ້ເູ ມີ່ອື ຄີງແລ້ວວູ່າ ສະພາບດົ່ັງນັີຼ້ບສໍ່ າມາດດາໍ ເນນີ ໄປເຫິງໄດ້ ແລະ ກ່ອູ ນບ່ທໍ ັນໄດ້ເສຍໂຕ. ນາງໄດ້ຂຽນຈົດ ໝາຍໄປຫາຜົວຂອງນາງບອກວູ່ານາງຢາກກບັ ມາຢູ່ນໍາຜົວເພີື່ອຊີວດິ ໄດສ້ ະຫງບົ ແລະ ເປາົ່ ປຽ່ ວສະຫງັດດ.ີ ຜູ້ເປັນຜົວໄດ້ຕອບຈົດໝາຍຂອງເມຍດ້ວຍຖ້ອຍທໍານອງຄັກຂະໜາດບອກວູ່າໃຫ້ກັບຄືນມາໃນລະດູໜາວ ເວລາທ່ີເມກເຝ້ຼັືອມດື ດໍາ ແລະ ໜາວເຢັນຢູ່ແຖບນັ້ຼນ. ນາງຕກົ ສະເງີ້ັຼ ແລະ ຄຽດແຮງຕໍ່ຜ້ເູ ປັນຜວົ ທີ່ບ່ໍສາມາດເດາົ ຄວາມອຸກອງ່ົັ ຄງັ່ົ ແຄ້ນຂອງນາງໄດ້. ອາກາດທ່ີເດືອນກຸມພານັ້ຼນແຈູ່ມໃສູ່ ແລະ ອູ່ອນເຢັນບັດນີ້ັຼເຖິງວູ່ານາງຈະພະຍາຍາມຫີຼກລຽງບ່ໍຢູ່ສອງຕໍ່ສອງ ເຫງິ ນໍາ “ແກະບອກງູາ່ ຍ” ກຕໍ າມແຕ່ບູ າງຄ້ັຼງນາງກຮໍ ບັ ຂ່ີລດົ ນາໍ ເຂາົ ເພີອື່ ເລາະຫນຼ້ັິ ແຄມໜອງໃນຕອນຫົວຄໍ່າ. ຄໍ່າວັນນ້ັຼນ ນາງຮູ້ສຶກວູ່າຂົນບົ່ວຂອງນາງທຸກເສ້ັຼນ ແລະ ເລືອດຂອງນາງທກຸເມັດຟົດເດືອດຂັຶ້ຼນມາ ໃຈຂອງ ນາງຕໍາເຂຼ້ັົາບາດຖີ່ ແລະ ສຽງຫາຍໃຈບໍ່ປົກກະຕິ. ລົດເຕົ່ານ້ອຍຂອງເຂົາຄູ່ອຍໆເຄືີ່ອນໄປ. ຕາເວັນກໍຕົກດິນແລ້ວ ແລະ ພວກເຂົາຍັງພາກັນຢຸດຢືນຊະນິດຕິດແນບກັນຢ່າງບໍ່ຍອມລາຄງີ ອອກຈາກກັນເລີຍ. ນາງເວົັຼ້າກບັ ຕົນເອງວູ່າ “ໝົດ ໝົດ ບາດນີ.ັ້ຼ ກູເສຍບາດນັຼ້ີ”. ພອ້ ມກັນນ້ັນຼ ນາງກມໍ ີຄວາມຮ້ສູ ກຶ ສະເໜ່ຫູ າ ແລະ ປາຖະໜາໃນອ້ອມກອດຂອງເຂາົ ທປີ່ ຽ່ ມລັົ້ຼນ ໄປດວ້ ຍຄວາມສກຸ ໃຈ. ຮີມປາກຂອງເຂົາຊອກຫາກນັ ສະໜິດຕິດຈອດກັນ ແລະ ຜີກຈາກກັນເພີ່ືອຈະພົບກັນຕທ່ໍ ັນທີ. ບູາ່ ວໜູ່ມຸ ບໍກ່ າ້ ພານາງຂ້ຶັນຼ ເມືອສົ່ງເຖງິ ເຮອື ນ ເຂາົ ປ່ອຍໃຫນ້ າງມຶນງງົ ຢູຕ່ ີນຂັຼ້ນໄດຜດູ້ ຽວ. ເວລານຼ້ັນ, ໂປນເປ ໂຣແນນໄດ້ຄອຍນາງຢູ່ຫ້ອງນອ້ ຍຫົວຂ້ນັຼ ໄດທີ່ປາສະຈາກແສງສະຫວາູ່ ງ. ເຂົາເອົາມືແຕະແຂນຂອງນາງເບົາໆ ຮູ້ສຶກວູ່າຮ້ອນວູດວູ້ເໝືອນດ່ົັງຄົນເປັນໄຂ້. ພ້ອມທັງເວຼັ້ົາກັບນາງດ້ວຍ ຖອ້ ຍຄໍາທາໍ ນອງຮກັ ອນັ ແສນຈະອອູ່ ນຫວານ. ນາງກໍງຽບຟັງຢາ່ ງບ່ເໍ ວາົ້ຼັ ຈາຫຍງັ ເລີຍ, ຄິດເອາົ ວູາ່ ເຂາົ ແມູ່ນຜູ້ອີືນ່ ຕຼັງ້ ຫາກທ່ີ ເວ້າົຼັ ກັບນາງ ແລະ ແມູ່ນຄີງເຂົາຜູ້ນັຼ້ນທີມ່ າສໍາພດັ ກັບເນືັອ້ຼ ກາຍຂອງນາງ ໃນຕາຂອງນາງ ນາງມອງເຫັນແຕູ່ໜາ້ ເຂົາຜູ້ນັ້ຼນ ແລະ ໃນວິນຍານຂອງນາງ ນາງກໍຈໍາແຕູ່ໜ້າຂອງເຂົາຜູ້ນຼັນ້ ໂດຍລືມເສຍວູ່າ ໃນໂລກນຼຍີ້ັ ັງມີບຸກຄົນອ່ີືນອີກຜູ້ໜຶີ່ງ. ແຕູ່ພໍ ເມື່ີອນາງໄດ້ຍິນສຽງແຜູ່ວເບົາທີ່ດັງມາເຂົ້ັຼາຫູສາມຄໍາວູ່າ “ຂ້ອຍຮັກເຈຼັ້ົາ” ນາງກໍຕ່ີືນຍຶກຂຼຶັ້ນທັນທີ. ມັນບໍ່ແມູ່ນເຂົາຜູ້ ນນ້ັຼ ແລ້ວເດ ມັນແມູ່ນຜູ້ອ່ືີນທີ່ມາຫອມມືອນັ ຂາວນວນຂອງນາງ. ມັນແມູ່ນຜູ້ອ່ືີນທີ່ມາຫອມແກ້ມ ແລະ ກອດຮັດເລົຄີງ ອນັ ຮຽວງາມຂອງນາງຈນົ ເຮັດໃຫນ້ າງກະຫາຍກະຫອບລມື ເນັ້ອືຼ ລືມຕວົ . ເມີື່ອນາງຊວາດຮເູ້ ມອື ຄງີ ຂຶນ້ຼັ ມາ ນາງກໍສົ່ງສຽງຮອ້ ງໄຫຼຂຼັ້ນຶ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. “ຮ້ອຍເອກຈອມໂຫດ” ນົັ່ງຂຸເຄ່ົາລົງຕໍ່ໜ້ານາງ ຂອບໃຈນໍານາງ ແລະ ຫອມມວຍຜົມສີຄໍາເຫ້ືຼັອມຂອງນາງ. ນາງແຜດສຽງຂນຶຼ້ັ ທນັ ໄດວູ່າ: “ອອກໄປ...ຈ່ງົ ອອກໄປ”. 52

ແຕູ່ໃນເມີ່ືອເຂົາບໍ່ສາມາດເຂຼັ້ົາໃຈໄດ້ວູ່າມີຫຍັງເກີດຂຶັຼ້ນເຂົາກໍເລີຍທັນໄດ ເອົາມືໂຊມຮູ່າງຄີງຂອງນາງໄວ້. ນາງຟືດໂຕອອກພ້ອມທັງກັດແຂ້ວເວຼົັ້ານໍາສຽງອັນເຈັບແຄ້ນອອກມາວູ່າ: “ເຈັ້ົຼາມັນຊົ່ວຊ້າ...ຂ້ອຍຊັງນໍ້າໜ້າເຈັ້ຼົາ....ເຈຼ້ົັາ ລູ່ວງເກີນຂ້ອຍ...ຈງົ່ ໜັຼີອ້ ອກໄປ”. ຊາຍຄົນນນັຼ້ ມືນງງົ ຮບີ ວາງມທື ນັ ທີຈບັ ເອາົ ໝວກ ແລະ ກຮໍ ີບອອກໄປ.  ເຊັາົ້ຼ ມືໃຼ້ັ ໝມູ່ ານາງໄດກ້ ບັ ຄືນມາທວີ່ ານເດິຊິເຣ. ຜູ້ເປັນຜົວຕີືນ່ ເມອ່ີື ເຫນັ ຜູ້ເປັນເມຍຫວົ ດ້ັຼືບ່ໍຟງັ ຄວາມ. ແຕ່ນູ າງກໍ ເວາຼັ້ົ ກັບຜົວວາູ່ : “ຂ້ອຍບສ່ໍ າມາດຈະມຊີ ີວດິ ຢູ່ໄກຈາກເຈັ້ຼາົ ໄດ້”. ກລິ ຍິ າທູ່າທາງໄດ້ມຄີ ວາມປ່ຽນແປງໄປຫຼາຍໃນກະໂຕຂອງຜເູ້ ປັນເມຍສີໜ້າບໍ່ສົດຊືີ່ນແຈູ່ມໃສເລີຍ. ແຕູ່ເມີ່ືອຜູ້ ເປັນຜວົ ຖາມເຖງິ ສາເຫດນາງກໍເລຍີ ຕອບວູາ່ : “ບໍ່ມຫີ ຍັງ, ມແີ ຕຄູ່ ວາມຝນັ ຫວານທໍ່ນນ້ັຼ ໃນຊວີ ດິ ”. “ແກະບອກງູ່າຍ” ໄດເ້ ດນີ ທາງມາຫານາງໃນລະດູຮ້ອນຂອງປໃີ ໝູ່ ນາງກໄໍ ດໃ້ ຫ້ຄວາມຕອ້ ນຮັບເຂາົ ດວ້ ຍຄວາມ ສດົ ຊນ່ີື ແຈມູ່ ໃສ, ຄືບ່ໍມຫີ ຍງັ ເກີດຂັ້ຶນຼ ເລຍີ , ເພາະນາງຮູແ້ ກໃູ່ ຈຂອງຕົນເອງແລວ້ ວາູ່ ນາງບໍໄ່ ດຮ້ ັກເຂົາອຫີ ີຼ ມນັ ແມູ່ນຄວາມ ຮກັ ໃນຄວາມເພຼ້ຝິັ ັນຊໆ່ີື ເຊ່ິີງໃນທີ່ສຸດ ເປໂຣແນນ ກໍໄດ້ມາປກຸ ພະວງົ ໃຫ້ນາງໄດ້ຊວາດຕີ່ືນກະທນັ ຫັນ. ແຕູ່ວູ່າຊາຍໜຸູ່ມຜູ້ນຼັ້ນຕິ, ທ່ີຍັງຮັກ ແລະ ບູຊາເຂົາຢູ່ ຕ້ອງໃຊ້ຄໍາຄິດໜັກເມີ່ືອເວລາກັບຄືນ “ແມູ່ຍິງນີຼັ້ປະຫຼາດ ແລະ ສັບສນົ ຫຼາຍ ທງັ ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້ເລຍີ ”. 53

ພາກທີ 2 ວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກດິ ບດົ ທີ 1 ສະເໜສີ ະພາບລວມຂອງປະເທດອງັ ກດິ 1. ປະເທດອງັ ກດິ ໂດຍສງັ ເຂບ (ຮູບທີ 16 ສະໂຕນເຮນໃນວິວເຊຍ ສາ້ ງຂ້ນັຶຼ ເມີືອ່ 2.500 ປີກອູ່ ນຄ.ສ) ປະເທດອັງກິດ ມີຊືີ່ເຕັມວູ່າ ສະຫະລາຊະອານາຈັກບຣິດເທນໃຫຍູ່ ແລະ ໄອແລນເໜືອ (United Kingdom of Great Britain and Northern Iriland) ຫືຼ ທ່ີຄົນຮູ້ຈັກທົ່ວໄປໃນຊ່ີື ສະຫະລາຊະອານາຈັກ (United Kingdom) ແລະ ບຣດິ ເທນ (Britain). ປະເທດອງັ ກິດເປັນປະເທດທີ່ປກົ ຄອງດ້ວຍລະບອບລາຊາທິປະໄຕພາຍໃຕ້ລັດຖະທາມະນູນ ໂດຍມີລະບບົ ລດັ ຖະສະພາ ມນີ ະຄອນຫຼວງມຊີ ື່ວີ າູ່ ລອນດອນ (London), ກະສັດຜູປ້ ົກຄອງອງັ ກິດໃນປະຈຸບັນແມູ່ນຣາ ຊີນີນາດອາຣີຊາເບັດທີ 2, ພາສາທ່ີໃຊ້ໃນທາງລາຊະການແມູ່ນພາສາອັງກິດ (English). ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ປະກອບດ້ວຍ 4 ປະເທດຄ:ື ປະເທດອງັ ກດິ , ສະກ໊ອດແລນ, ເວວ ແລະ ໄອແລນ ແຕູ່ 3 ປະເທດນອກຈາກອັງກດິ ແມູ່ນ ໄດຮ້ ັບອໍານາດບລໍ ຫິ ານປະເທດຂອງຕນົ ທີແ່ ຕກຕ່າູ ງກນັ ຕາມເງືີອ່ ນໄຂຂອງລາຊະອານາຈັກ. ປະເທດອັງກິດມີຊ່ີືເຕັມວູ່າ king of England, ນະຄອນຫຼວງ ລອນດອນ London, ພາສາທາງການ ພາສາ ອັງກິດຄໍາຂວັນ God and my right, ເພງຊາດ (God Save the Queen) , ທີ່ຕັຼ້ງຂອງປະເທດອັງກິດ ໃນທະວີບ ເອີຣົບ, ເມືອງຫຼວງ ລອນດອນ London, ພາສາທາງການ ພາສາອັງກິດ, ການປົກຄອງ ລາຊາທິປະໄຕພາຍໃຕ້ລັດຖະ ທໍາມະນູນ, ເຈັຼົ້າຊີວິດ ສົມເດັດພະລາຊີນີ ນາຄໍລີ ຊາເບັດທີ 2, ຂຼັຶ້ນຄອງລາດ 6.2.2495, ເກີດ 21.4.2469 (90), ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເທເຣຊາ ເມັຍ Theresa Mary May, ດາລົງຕາແໜູ່ງ 13.7.2559 , ເກີດ 1.10.1956 , ຕະກຸນເງິນ ປອນສະເຕລງິ . 54

(ຮບູ ທີ 20 ແຜນທ່ີ ປະເທດອງັ ກິດ) (ຮບູ ທີ 17 ແຜນທີກ່ ານປົກຄອງປະເທດອງັ ກິດ) ໃນອະດີດຕະການ ອັງກິດ ເປັນຈັກກະພັດທີ່ມີຄວາມຈະເລີນຮຸູ່ງເຮືອງທ່ີສຸດຂອງໂລກ ໂດຍສະເພາະແມູ່ນໃນ ໄລຍະທ້າຍສະຕະວັດທີ 19 ຫາຕ້ັົຼນສະຕະວັດທີ 20 ໃນສະໄໝນ້ຼນັ , ຈັກກະພັດອັງກິດມີອາໍ ນາດຄອບຄຸມເນື້ອັຼ ທີ່ໃນໜ່ຶີງ ສູ່ວນສ່ີຂອງໂລກ ແລະ ເປັນຈັກກກະພັດທີ່ໃຫຍູ່ທີ່ສຸດຂອງໂລກ, ອິດທິພົນຂອງອັງກິດຍັງພົບເຫັນໄດ້ຈາກຄວາມແຜູ່ ຫາຼ ຍຂອງພາສາ, ວດັ ທະນະທໍາ ແລະ ກົດໝາຍໃນບນັ ດາປະເທດທີ່ເປນັ ອະດດີ ອານານຄິ ົມອັງກິດ. 55

(ຮູບທີ 18 ທຸງຊາດອັງກິດ) (ຮູບທີ 19 ກາຊາດສນັ ຍາລັກແຜນູ່ ດນິ ) ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ເປັນປະເທດອຸດສາຫະກາອັນດັບທາອິດຂອງໂລກ ແລະ ເປັນປະເທດມະຫາອານາດ ໂລກໃນໄລຍະທ້າຍສະຕະວັດທີ 19 ຫາຕົຼ້ັນສະຕະວັດທີ 20. ໃນປະຈຸບັນ ອັງກິດ ເປັນປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວ ມີ ເສດຖະກິດໃຫຍູ່ເປັນອັນດັບທີ 7 ຂອງໂລກ ແລະ ຍັງຖືກກູ່າວຂານວູ່າເປັນມະຫາອໍານາດໂລກ, ເປັນປະເທດທ່ີຍັງົງມີ ອິດທິພົນທາງເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທໍາ, ການທະຫານ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ການເມືອງລະຫວູ່າງປະເທດ ເຊ່ີິງອັງກິດ ຖກື ຮບັ ຮອງວູ່າເປັນລັດແຫູ່ງອາວຸດນິວເຄລຍ ແລະ ມລີ າຍຈາູ່ ຍທາງການທະຫານເປນັ ອັນດັບ 4 ຂອງໂລກ. (ຮູບທີ 20 ພະລາຊິນອີ ລິ ີຊາເບດັ ທີ 2) ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ເປັນສະມາຊິກຖາວອນຂອງ “ຄະນະມົນຕີຄວາມໝັ້ຼນ ຄົງແຫງູ່ ສະຫະປະຊາຊາດ” ນບັ ຕງັຼ້ ແຕ່ສູ ະໄໝເຂາ້ັົຼ ປະຊມຼຸ ້ັຼງທາໍ ອດິ ໃນປີ 1946 ແລະ ຍງັ ເປັນ ສະມາຊິກ “ສະຫະພາບເອຣບົ ” ແລະ ອົງກອນກູ່ອນໜ້າເຊ່ົັນ “ສະມາຄົມປະຊາຊາດເອຣີ ົບ” ຕັຼ້ງແຕູ່ປີ 1973. ນອກຈາກນັ້ຼີ ຍັງເປັນສະມາຊິກ “ເຄືອຈັກກະພົບແຫູ່ງຊາດສະພາເອຣີ ົບ” “G7” “G8” “G20” “ນາໂຕ” “ອົງກອນເພ່ີືອຄວາມຮູ່ວມມືທາງເສດຖະກິດ ແລະ ການ ພດັ ທະນາ (OECD)” ແລະ “ອົງກອນການຄາ້ ໂລກ” (ຮູບທີ 21 ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເທເຣຊາ ເມັຍ Theresa Mary May, ດໍາລົງຕໍາແໜູ່ງ 13.7.2559, ເກີດ 1.10. 1956) 56

2. ສະພາບທາງດ້ານພມູ ສາດ-ເສດຖະກດິ 2.1 ລັກສະນະພມູ ສນັ ຖານ ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດຕ້ັຼງຢູ່ທາງທິດຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງທະວົບເອີຣົບ ມີເນັືຼ້ອທ່ີ (ທີ່ເປັນແຜູ່ນດິນ) 243.610 ກມ², ພົນລະເມືອງ ປີ ພສ 2551 : 51.446.000 ຄົນ, ພົນລະເມືອງປີ 2016 54.786.300 ພຼັື້ນທ່ີ ພມູ ສນັ ຖານຂອງປະເທດອັງກິດປະກອບດ້ວຍເກາະບຣິດເທນໃຫຍູ່ໄປຈົນຮອດພາກຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງເກາະໄອ ແລນ ແລະກວມເອົາໝູ່ເກາະໜ້ອຍໃຫຍູ່ອີກຫຼາຍເກາະມີຊາຍແດນຕິດກັບປະເທດ ແລະ ທະເລຄື: ທາງບົກ, ທິດເໜືອ ຕດິ ກັບປະເທດສະກ໊ອດແລນ ແລະ ທາງທດິ ຕາເວັນຕົກຕິດກບັ ປະເທດເວວ. ສູ່ວນທາງທະເລ ທິດຕາເວັນຕກົ ສຽງເໜືອ ຕິດກັບທະເລໄອແລນ, ທິດຕາເວນັ ຕກົ ສຽງໃຕຕ້ ດິ ກບັ ທະເລເຄນຕກິ , ທດິ ຕາເວນັ ອອກຕິດກັບທະເລເໜອື ແລະ ມີຊອູ່ ງ ແຄບອັງກິດເປັນຊາຍແດນຂຼັ້ນກາງລະຫວູ່າງປະເທດອັງກິດກັບຊາຍຝົ່ັນທາງພາກເໜືອຂອງປະເທດຝຣັົ່ງ. ຕາມສະຖິຕິປີ 1993 ພູມສັນຖານຂອງອັງກິດໄດ້ຖືກຈັດແບູ່ງຄື: ເນ້ືຼັອທີ່ປ່າ ກວມເອົາ 10%, ເນືັ້ຼອທີ່ທ່ີເປັນທ່ົງຫຍ້າລ້ຽງສັດ ກວມ ເອາົ 46% ແລະ ເນຼັ້ອື ທ່ີທາງການກະເສດກວມເອົາ 25%. ການກໍາໜົດຈຸດເສຼັ້ນແວງທໍາອດິ ຂອງອງັ ກດິ ແມູ່ນເສັຼ້ນແວງ ທີ່ພາດຜາູ່ ນ “ຫໍຊົມດາວແຫູ່ງກງຸ ລອນດອນ The Royal Greenich” ທີ່ເມືອງ Greenwich. (ຮບູ ທີ 22 ທະເລຄາຣາບຽນ ທະເລທີສ່ ວຍງາມ ແລະ ສນູ ກາງການເງນິ ທ່ີສາຄັນຂອງອງັ ກິດ) ລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ຕ້ັຼງຢູ່ລະຫວູ່າງເສຼັ້ນຂະໜານທ່ີ 49º ຫາ 61ºN ແລະ ເສັຼ້ນແວງທີ່ 9ºW ຫາ 2ºE. ເສັຼ້ນ ຊາຍແດນທາງບົກດ້ານໄອແລນເໜືອ ຍາວ 360 ກມ², ທາງຊາຍຝ່ົັງເກາະບຣິດເທນໃຫຍູ່ ຍາວ 17820 ກມ² ເປັນ ເສຼ້ັນທາງເຊີື່ອມຕໍ່ໄປສູ່ທະວີບເອີຣົບຜູ່ານອຸມົງລອດຊູ່ອງແຄບຍາວ 50 ກມ² ເຊີ່ິງເປັນອຸມົງໃຕ້ນໍ້າທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນໂລກ (ອມຸ ງົ ໃຕ້ນ້ັາຼ ຍາວ 38 ກມ²). 57

(ຮູບທີ 23 ແຜນທ່ີພມູ ສັນຖານ ແລະ ແຜນທ່ີທາງທະເລ) ໃນບັນດາ 4 ປະເທດຄື: ປະເທດອັງກິດ, ສະກ໊ອດແລນ, ເວວ ແລະ ໄອແລນ ທີປ່ ະກອບເປນັ ລາຊະອານາຈກັ ອງັ ກິດ ນີ້ັຼ ປະເທດອັງກິດເປນັ ປະເທດທ່ມີ ີເນັຼື້ອທ່ີກວມເອົາເຄງ່ິີ ຫຼາຍຂອງລາຊະອານາຈັກ, ມີເນຼັ້ືອທ່ີກວມເອົາ 130.395 ກມ². ເນືຼັ້ອທ່ີສູ່ວນໃຫຍູ່ເປັນທງົ່ ພຽງ ແລະ ພູເຂົາທາງຕາເວັນຕກົ ສຽງຂອງເສ້ັຼນ Tees-Exe (ເປນັ ເສ້ັຼນທແີ່ ກູ່ຍາວຈາກຕາເວັນ ອອກສຽງເໜືອມາຮອດຕາເວັນຕົກສຽໃຕ້) ກວມເອົາສາຍພູ ກໍາເບຣນ (Cumbrian) ໃນເຂດເມືອງເລກ (Lake District), ເດິເພນນນິ ສິ (The Pennines) ແລະ ຜູຜາຫີນປູນອູ່ອນໃນເຂດເມືອງພກີ (Peak District), ເມອື ງເອກັ ຊ ມໍ (Exmoor) ແລະ ເມອື ງດາດມໍ (Dartmoor) ກວມໄປຮອດແມູ່ນ້ຼັາສາຍຫກຼັ ແລະ ບໍລິເວນປາກແມ່ນູ ຼ້ັາເທມ, ແມູ່ນັ້ຼາ ຊີເວີນ (Severn) ແລະ ແມູ່ນັຼ້າເດິຮາເບີ (The Humber). ພູທີ່ສູງທີ່ສຸດໃນອັງກິດແມູ່ນພູ ສະເຄບເຟລ ໄປ໊ (Scafell Pike) ສູງ 978 ແມັດ ພູແຫູ່ງນ້ຼັີຢູ່ໃນເຂດເມືອງເລກ (Lake District). ແມູ່ນຼັ້າທີ່ສາຄັນ ໄດ້ແກູ່: ແມູ່ນ້ຼັາ ຊີເວີນ (Severn), ເທມ(Thames), ຮາເບີ (The Humber), ຕີ (Tees), ທີນ (Tyne), ທະວີດ (Tweed), ເອວອນ (Avon), ເອກຊ (Exe) ແລະ ແມນູ່ ໍາ້ ເມຊີ ີ (Mersey). 2.2 ລກັ ສະນະພມູ ອາກາດ ອັງກິດນອນຢ່ໃູ ນເຂດພູມອາກາດໜາວ, ມລີ ະດທູ ງັ ໝົດ 4 ລະດູຄື: - ລະດຝູ ນົ - ລະດຮູ ້ອນ - ລະດູໃບໄມລ້ ນົ - ລະດູໜາວ ມີປະລິມານນ້ໍາຝົນອຸດົມສົມບູນຕະຫຼອດປີ, ອຸນຫະພູມມີຄວາມແຕກຕູ່າງກັນຕາມແຕູ່ລະລະດູການ ອຸນຫະ ພູມຕໍ່າສຸດ -11 (17) ສູງສຸດ 35 (95), ມີລົມມໍລະສຸມພັດຈາກທິດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ ນາເອົາມວນອາກາດເຢັນ ແລະ ຄວາມຊູຼຸມ່ ຊ່ີືນມາຈາກມະຫາສະໝຸດອັກລັງຕິກ. ແຕູ່ວູ່າ ເຂດພາກຕາເວນັ ອອກສວູ່ ນໃຫຍູ່ຈະຖກື ກໍາບັງຈາກລົມນຼັ້ີ 58

ເນອືີ່ ງຈາກເປນັ ເຂດພມູ ສັນຖານສູງ ແລະ ປະລມິ ານນາ້ໍ ຝົນສູ່ວນຫາຼ ຍຕົກຢູ່ທວ່ົ ພາກຕາເວັນຕົກ ຈີງິ່ ເຮດັ ໃຫ້ພາກຕາເວັນ ອອກເປັນເຂດແຫ້ງແລ້ງ. ພູມອາກາດອົບອູຸ່ນ ເກີດຂຼ້ຶັນຈາກການ Gulf Stream ໃນມະຫາສະໝຸດອັດລັງຕິກ, ນາ ອາກາດອົບອູຸ່ນມາສູ່ພາກຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ ທ່ີຢູ່ໃກ້ກັບແຜູ່ນດິນໃຫຍູ່ທະວີບເອີຣົບ, ອາກາດເຢັນທີ່ສຸດແມູ່ນຢູ່ທາງ ພາກເໜອື ມຫີ ມິ ະຕົກຕະຫຼອດປີ ໂດຍສະເພາະເຂດພູມສນັ ຖານສງູ . (ຮູບທີ 24 ແຜນທີ່ສະແດງແຫູ່ຼງນ້ັຼາ) 2.3 ດາ້ ນເສດຖະກິດ ໃນຕົຼັ້ນສະຕະວັດທີ 17ປະເທດອັງກິດໄກ້ມີເງືອນໄຂພຽງພໍທີຈະຂະຫຍາຍເສດຖະກິດທຶນນິຍົມໄວກູ່ວາບັນດາ ປະເທດອນີື່ ໆໃນເອຣີ ົບຕາເວນັ ຕກົ . ຫຼາຍຂະແໜງການເສດຖະກດິ ຂອງອງັ ກດິ ໃນເວລານັນຼ້ ຢືນຢູອ່ ນັ ດບັ ໜ່ຶີງຂອງ ທະວີບ ເອຣີ ົບ; ບນັ ດາໂຮງງານອຸດສາຫະກາໍ ໄດ້ຂະຫຍາຍຕວົ ຢ່າງໄວວາ ໂດຍສະເພາະອຸດສາຫະກໍາຜະລິດແຜ່ນູ ແພດ້ວຍຂົນສັດ. ຕວົ ເມືອງຫາຼ ຍແຫູ່ງໄດ້ກາຍເປັນສູນກາງທາງດາ້ ນການຄາ້ ທມ່ີ ີລະບບົ ຄົມມະນາຄມົ ຕດິ ຕໍ່ໄປມາຢາ່ ງສະດວກສະບາຍ. ການກໍາເນີດໂຮງງານຫັດຖະກໍາ ແລະ ການຂະຫຍາຍເນັຼື້ອທ່ີປູກຝັງເພີ່ືອດໍາເນີນການຜະລິດຕາມແບບ ເສດຖະກດິ ທນຶ ນິຍມົ . ຂະແໜງການຜະລດິ ທ່ີນາຍທຶນອັງກິດໄດລ້ ງົ ທຶນຫາຼ ຍ ແລະ ນໍາໜ້າໝຄູ່ ືຂະແໜງການຕໍາ່ ແຜູນ່ ແພ ທ່ີຜະລິດຈາກຂົນສັດ. ເຊິີ່ງເຮັດໃຫ້ລາຄາຂົນແກະໃນທ້ອງຕະຫຼາດສູງຂ້ຶຼັນ, ຈົນກ່ໍໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນປະເທດ ອັງກິດ ຍ້ອນວາູ່ ເຈາັ້ຼົ ທດີ່ ນິ ແລະ ຂຸນນາງຕາູ່ ງກພໍ າກັນລ້ອມຮ້ຼົັວຍດຶ ດິນຢ່າງເປັນຂະບວນ, ດ້ວຍການຫັນເອົາຕອນດິນມາ ເປນັ ທົງ່ ປູກຫຍ້າເພືອ່ີ ລຽ້ ງແກະ, ມາດໍາເນນີ ທລຸ ະກິດຕາມແບບທນຶ ນຍິ ມົ . (ຮບູ ທີ 25 ປະທານາທດິ ີອງັ ກິດ ແລະ ສະຫະລດັ ອາເມລກິ າ) 59

ເວ້ັາົຼ ລວມແລ້ວ ໃນໄລຍະຕັຼົ້ນຂອງສະຕະວັດທີ 17, ເສດຖະກິດທຶນນິຍົມຂອງອັງກດິ ໄດຂ້ ະຫຍາຍຕົວເຮັດໃຫ້ ພວກ ເຈຼ້ົັາທຶນ ແລະ ພ່ໍຄ້ານັບມັ້ຼືນັບມີຄວາມເຂັຼ້ມແຂງທາງດ້ານເສດຖະກິດ. ເສດຖະກິດຂອງອັງກິດຍັງຄົງຢູ່ໃນເກນທ່ີດີ ເຖິງ ແມູ່ນວູ່າຈະປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍຫຼາຍຮູບແບບທັງລາຄານໍ້າມັນທີ່ຍັງຄົງຂຼ້ຶັນສູງຢ່າງຕໍ່ເນ່ີືອງ ເຮັດໃຫ້ອັດຕາການ ຈະເລີນເຕີບໂຕໜ້ອຍກວູ່າທ່ີຄາດໄວ້ ຫືຼ ປະມານ 1.75% ເຊິີ່ງຕໍ່າທີ່ສຸດໃນຮອບ 13 ປີ ແລະ ການສົ່ງອອກສິນຄ້າຂອງ ອັງກິດຫຼຸດລົງ ເຮັດໃຫ້ການຈະເລີນເຕີບໂຕເສດຖະກິດຂອງອັງກິດ ລະຫວູ່າງ 2-2.5%. ໃນນັຼ້ນອັດຕາເງິນເຟ້ີັດັດສະນີ ລາຄາຜູ້ບໍລິໂພກ (CPI) ຫຼຸດລົງເຫືຼອ 2% ໂດຍມີສາເຫດມາຈາກພາກສູ່ວນຂົນສົ່ງຄູ່າບັດໂດຍສານ ຖ້ຽວບິນລະຫວູ່າງ ປະເທດໃນລະດູທອງທຽູ່ ວມີລາຄູ່າຕໍ່າກວູ່າປກີ ູ່ອນ. ລາຄານາໍ້ ມນັ ກາຊວນ ແລະ ແອັດຊັງ ຫຼຸດລງົ ເປັນ 3 ເດືອນຕິດຕໍ່ກັນ ໂດຍສະເລູ່ຍໃນ ປີ 2005 ອັດຕາເງິນເຟັີ້ຢູ່ລະຫວູ່າງ 2.1% ເຊິ່ີງຖືວູ່າສູງທີ່ສຸດຕ້ັຼງແຕູ່ ປີ 1997 (ອັດຕາເງິນເຟັ້ີ ມີເຖິງ 1.3%). ການຈ້າງງານເພີມ່ ຂນຼ້ຶັ 300,000 ຄົນ ຫືຼ ສະເລຍູ່ 6000 ຄນົ ຕອ່ໍ າທດິ ລວມການຈ້າງງານທັງໝົດ 2,880,000 ຄົນ ເຊ່ິີງສູງທີ່ສຸດເປັນຜົນມາຈາກການກໍານົດມາດຕາການແກ້ໄຂບັນຫາເຍົາວະຊົນ ແລະ ການວູ່າງງານໄລຍະຍາວ (LongTerm Unemployment) ອັງກິດມີການຫວູ່າງງານຕໍ່າກວູ່າ 5% ຕໍ່າກວູ່າຝຣັ່ົງ, ເຢຍລະມັນ ແລະ ສະຫະລັດ ອາເມລິກາ. ອັງກິດຂາດດູນ 10,200 ລ້ານປອນ ໃນມາດຕາທີ III ຂອງ ປີ 2005 ຈາກ 1.400 ລ້ານປອນ 3.4% ຂອງ GDP ເຊີ່ິງຖືວູ່າຂາດດູນສູງສຸດຕັຼ້ງແຕູ່ ປີ 2000 ເປັນຜົນເນີື່ອງມາຈາກການຈູ່າຍຄູ່າປະກັນໄພຈາກເຮືອຣິເດນ Katrina ແລະ ເປນັ ການປບັ ໂຄງສ້າງບໍລິສດັ ນໍາ້ ມນັ ຍັກໃຫຍູ່ເຊງ່ີິ ມຜີ ນົ ກະທບົ ຕໍ່ການໝນູ ວຽນຂອງເງິນທນຶ . (ຮບູ ທີ 26 The City of London is the financial capital of the world, ນະຄອນຫວຼ ງລອນດອນ) ໃນການຄ້າ ຄາດວູ່າການສ່ົງອອກສິນຄ້າ ແລະ ບໍລິການຂອງອັງກິດໃນ ປີ 2005 ຈະເພ່ີມຂຶຼັ້ນ 4.75% ຕໍ່າ ກວູ່າທີ່ເຄີຍຄາດໄວ້. ງົບປະມານໃນເດືອນຕຸລາ ປີ ດັົ່ງກູ່າວ ອັງກິດຂາດດູນການຄ້າ ແລະ ບໍລິການລວມ 4,500 ລ້ານ ປອນ ແລະ ຂາດດນູ ການຄາ້ ສນິ ຄາ້ 6,000 ລ້ານປອນ. 60

(ຮູບທີ 27 ສະຖານຂີ ຸດເຈາະນັຼາ້ ມນັ ໃຕ້ທະເລ ໃນທະເລເໜອື ) (ຮູບທີ 28 Queen Elizabeth Hospital Birmingham, an NHS hospital, ໂຮງໝໍຂອງພະລາຊນິ ີອິລຊີ າເບດັ ທີ 2, ຢ່ເູ ບີຮງິ ແຮມູ່ ) 61

3. ສະພາບທາງດ້ານປະຫວັດສາດ ໃນສະຕະສັດທ່ີ I ກູ່ອນຄ.ສ ພ້ອມກັນການຊຼຸດໂຊມຂອງລະບອບຂ້າທາດເກຣັກ. ເມຶືີ່ອຄວາມສີວິໄລຂອງ ເກຣັກໄດ້ສຽ້ງສດຸ ລົງ, ຄວາມສວີ ິໄລໃໝ່ກູ ໍເກີດຂັຼນ້ຶ ນຼັນ້ ກຄໍ ຄື ວາມສີວິໄລຂອງຈັກກະພົບໂຣແມັງ. ຈກັ ກະພບົ ໂຣແມງັ ໄດ້ ຂະຫຍາຍຕົວຈນົ ຮອດສະຕະວຫັ ທ່ີ V ຄປື ະມານປີ ຄ.ສ 475 ຈີ່ງິ ຄອູ່ ຍຊຼດຸ ໂຊມລງົ . ຈາກນ້ັນຼ ລະບອບສັງຄົມຢູ່ເອີຣບົ ກມໍ ກີ ານຫັນປຽ່ ນໃໝູ່ ແລະ ມີການເຕບີ ໃຫຍູຂ່ ະຫຍາຍຕວົ ໃນບາງດາ້ ນ ເພາະ ມັນແມູ່ນໄລຍະຊຸຼດໂຊມຂອງລະບອບຂ້າທາດ ແລະ ການດໍາເນີນຂອງລະບອບສັກດີນາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເມີ່ືອທຽບ ກັບການຂະຫຍາຍຕົວຄາວກູ່ອນ ເພີິ່ນຈິີ່ງເອີນໄລຍະນຼັ້ີວູ່າ ສະໄໝບູຮານກາງ ເຊິີ່ງແກູ່ຍາວເຖິງ 10 ສະຕະວັດ ຄື ນັບແຕູ່ ສະຕະວັດທີ່ V ຫາຕນ້ັຼົ ສະຕະວັດທ່ີ XV. (ຮູບທີ 29 ພາບວາດສົງຄາມນອງເລອື ດຂອງອັງກິດ ປີ 1792-1815) ສະຫັຼກຖານການຕັຼ້ງຖ່ິີນຖານຂອງກຸູ່ມຊົນໃນດິນແດນລາຊະອານາຈັກປາກົດຊຼຶັ້ນຕ້ຼັງແຕູ່ເມີື່ອ 30.000 ກູ່ອນ. ຈົນຮອດປີ ຄ.ສ 47 ເຊ່ີິງໄລຍະແຫູ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຣແມັງ ເຂຼົາ້ັ ຄອບຄອງພາກໃຕ້ຂອງລາຊະອານາຈັກເປນັ ເວລາ 400 ປີ ໃນເວລາຕມໍ່ າ ເຈີມານິກ ແອງໂກລແຊກຊອນ ໄດເ້ ຂົາ້ັຼ ຮກຸ ຮານພຼ້ືັນທີ່ດົັ່ງກູ່າວ ແລວ້ ສາ້ ງຕັ້ຼງເປນັ ລາຊະອານາຈັກອັງກິດ ໃນສະຕະວັດທີ 10. ໃນຂະນະດຽວກັນ ຊາວເກລລິກທີ່ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອຂອງສະຫະລາຊະອານາຈັກ ຮູ່ວມ ກບັ ຊາວພກີ ກຕໍ້ ັຼ້ງອານາຈກັ ແຫງູ່ ສະກອ໊ ດແລນຂ້ຼຶັນໃນສະຕະວດັ ທີ 9. ໃນປີ 1066 ຝຣ່ົັງໄດເ້ ຂັົ້ຼາຍຶດຄອງດິນແດນສວູ່ ນໜ່ຶີງຂອງອັງກິດ ເຊີິ່ງຖວື ູ່າ ໄລຍະນຼີັ້ເປັນການນາໍ ເອົາລະບົບສັກ ດີນາ ແລະ ວັດທະນະທໍາໃນຮູບແບບຝຣ່ົັງໄປສູ່ບັນດາປະເທດໃນແຖບນັຼ້ນ. ຕໍ່ມາ ກະສັດອັງກິດໃນຍຸກກາງ ກໍສາມາດ ຍຶດດິນແດນສູ່ວນນັ້ຼນຄືນໄດ້ສໍາເລັດ ແຕູ່ຕໍ່ຈາກນັ້ຼນ ກໍເກີດສົງຄາມຍາດດິນແດນກັນຢ່າງຕໍ່ເນີື່ອງລະຫວູ່າງອັງກິດກັບຝ ຣັງ່ົ ເຊີງ່ິ ແກູ່ຍາວມາເປັນສະຕະວດັ ດ່ັົງທີ່ເອ້ັຼີນວ່າູ “ສົງຄາມ 100 ປີ”. 62

(ຮູບທີ 30 ແຜນທ່ີດນິ ແດນຂອງສະຫະລາຊະອານາຈກັ ໃນປີ 1897) ໃນໄລຍະການເລີ່ມຕຼັ້ົນແຫູ່ງຍຸກສະໄໝແຫູ່ງການພັດທະນາ ໃນເອີຣົບໄດ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງທາງສາສະໜາທີ່ ເກີດຈາກ “ການປະຕິຮູບ” ແລະການເຂັ້ຼົາມາມີບົດບາດຂອງສາສະໜາຄຣິສຕຽນ ນິກາຍໂປເຕສແຕນໃນແຕູ່ລະປະເທດ ເຮັດໃຫ້ເກີດການຍຶດຄອງອດິ ສະຫຼະພາບ ແລະ ຫຼຸດບົດບາດຂອງຂຸນນາງກາໂຕລິດແຫູ່ງໄອແລນເໜືອ ຈົນຕ້ອງຂຶຼັ້ນກັບ ໂປເຈສແຈນໃນເວລາຕໍ່ມາ. ໃນຂະນະນັຼ້ນ ປະເທດເວວ ໄດ້ລວມເຂ້ຼັົາກັບອານາຈັກອັງກິດຢ່າງຖາວອນ ສູ່ວນໄອແລນ ຖກື ບນັ ຍດັ ໃຫ້ເປນັ ອານາຈັກເອກະລາດ ຄຽງຄູ່ກັບການຮວມຕົວກັບອັງກິດ. ປີ 1603 ລາຊະອານາຈັກອັງກິດ, ສະກ໊ອດແລນ ແລະ ໄອແລນ ໄດ້ຮວມຕົວເຂຼັົ້າກັນ ເມື່ີອກະສັດເຈມທີ່ 6 ແຫູ່ງສະກ໊ອດແລນ ໄດ້ທໍາການຍ້າຍພະລາຊະວັງຈາກເອດິນເບີກໄປຍັງກຸງລອນດອນ. ກາງສະຕະວັດທີ 17 ໃນດິດນ ແດນອັງກິດຍັງຄົງເກີດສົງຄາມຢ່າງຕໍ່ເນ່ືີອງ (ລວມທັງສົງຄາມກາງເມືອງ) ອັນນໍາໄປສູ່ການລົບລ້າງລະບອບລາຊາທິປະ ໄຕໄລຍະສຼັ້ນຂອງເຄືອຈັກກະພົບອັງກິດ ສະກ໊ອດແລນ ແລະ ໄອແລນ. ມາເຖິງປີ 1707 ໄດ້ມີພະລາຊະບັນຍັດສະຫະ ພາບວູ່າດ້ວຍລະບອບການປກົ ແຫູ່ງລາຊະອານາຈັກ ໃຫ້ປົກຄອງດ້ວຍລະບອບລາຊາທປິ ະໄຕພາຍໃຈລ້ ດັ ຖະທໍາມະນນູ . (ຮູບທີ 31 ອາຄານສຊີ າຍຂະໜາດໃຫຍູ່ໃນການອອກແບບສະຖາປັດຕະຍະກາເຄທກິ ແຄມແມູນ່ າັ້ຼ ສີນັາຼ້ ຕານ ແລະ ຂວົ ຂ້າມນາ້ໍ . ອາຄານມີຫໍຄອຍຂະໜາດໃຫຍຫູ່ ຼາຍແຫ່ງູ ລວມທັງມຫີ ໂໍ ມງຂະໜາດໃຫຍູ່, ພະລາຊະວງັ Westminster ແລະ ທີ່ນົັ່ງຂອງລດັ ຖະສະພາ) 63

ໃນສະຕະວັດທີ 18 ລດຖະບານອັງກິດພະຍາຍາມລ້ົຼັມລ້າງ \"ສະພາໂປເຕສແຕັນແຫູ່ງຮັນໂນເວີ” ແລ້ວຟ້ັືນຟູສະ ພາກາໂຕລິກແຫູ່ງສະຈວດ” ແຕູ່ບໍ່ປະສບົ ຜົນສໍາເລັດ. ໃນກາງສະຕະວັດທີ 18 ເມ່ືີອປີ 1801 ສະຫະລາຊະອານາຈກັ ໄດ້ ຖກື ປະກາດຊ່ືີຢ່າງເປັນທາງການ ພອ້ ມກບັ ການປະກາດກດົ ສະຫະພາບ. (ຮູບທີ 32 ອາຄານໃນຫລໍ ດັ ຖະສະພາ) ຕນົັຼ້ ສະຕະວັດທີ 19 ການປະຕວິ ັດອຸດສາຫະກໍາໄດ້ກໍາເນີດຂຼັ້ຶນ ນໍາໂດຍອັງກິດທີ່ເລີມ່ ຈະປ່ຽນແປງປະເທດ ເຊິີ່ງ ນໍາໄປສູ່ການປ່ຽນແປງອໍານາດທາງການເມືອງຈາກເຈ້ຼົັາຂອງທດີ່ ິນອະນຸລັກນິຍມົ ໄປສູ່ນັກອຸດສາຫະກໍາໃໝູ່ (ນາຍທຶນ). ປີ 1832 ລັດຖະສະພາຜູາ່ ນກົດໝາຍປະຕຮິ ບູ ຄຼງັ້ ໃຫຍູ່ ເຊ່ິງີ ມີການຖາູ່ ຍໂອນອາໍ ນາກຈາກຊົຊ້ຼັນຂຸນນາງໄປສູ່ຊນົ ຊ້ນຼັ ກາງ ພາຍຫຼັງທ່ີຝຣ່ົັງປະລາໄຊໃນການປະຕິວັດ ແລະ ສົງຄາມນາໂປເລອົງ (1712-1830) ສະຫະລາຊະອານາຈັກ ກາຍເປນັ ທາູ່ ແຮງທາງດ້ານທູ່າເຮືອ ແລະ ເປັນຈັກກະພັດທສ່ີ ໍາຄັນໃນສະຕະວັດທີ 19 (ທີ່ມລີ ອນດອນເປັນເມືອງທໃ່ີ ຫຍູ່ ທສີ່ ດຸ ໃນໂລກໃນປະມານປີ 1830). ອັງກິດໄດ້ເຂຼ້ັົາຮູ່ວມສົງກັບຝຣ່ົັງ, ລັດເຊຍ, ເຢຍລະມັນ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ຼງທີ 1 (1914-1918). ຕໍ່ມາ ສະຫະລາຊະອານາຈັກອັງກິດໄດ້ເຂ້ົັຼາສູ່ສົງຄາມໂລກຄ້ັຼງທີ 2 ໂດຍການປະກາດສົງຄາມກັຍເຢຍ ລະມັນ ປີ 1939 ແລະ ເປັນຝ່າຍຊະນະສົງຄາມ ກາຍເປັນໜ່ຶີງໃນສາມຕັກກະພັດຜູ້ຍ່ີິງໃຫຍູ່ຂອງໂລກ ທ່ີເຂຼ້ົັາຮູ່ວມປະ ຊຸຼມວາງແຜນໂລກຫັຼງສົງຄາມ ເປັນຜູ້ຮູ່ວມລົງນາມປະກາດຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ເປັນໜີ່ຶງໃນຫ້າຂອງສະມາຊິກຄະນະ ມນົ ຕີຄວາມໝັຼ້ນຄງົ ຫງູ່ ສະຫະປະຊາຊາດ. (ຮບູ ທີ 33 ສົນທິສນັ ຍາສະຫະພາບນາໄປສູ່ສະຫະລາຊະອານາຈກັ ດຽວທ່ຄີ ອບຄອງ ບຣິດເທນໃຫຍ່ທູ ັງໝົດ) 64

ເມີື່ອໄໝບູຮານກາງໄດ້ສ້ົຼັນສຸດລົງ ແລະ ສະໄໝໃໝູ່ກໍໄດ້ເກີດຂ້ັຼຶນຄື ສະໄໝພັດທະນາຄືນ ເຊິີ່ງແມູ່ນໄລຍະທີ່ມີ ການຂະຫຍາຍຕວົ ແຮງພສໍ ົມຄວນທາງດ້ານພູມສາດ, ເສດຖະກິດ ຕະຫລອດຮອດແນວຄດິ ປດັ ຊະຍາ ແລະ ວັນນະຄະດີ ສລິ ະປະກາໍ . ໃນສະໄໝອາດີດ ,ອງັ ກິດເປັນປະເທດທີເ່ ຮືອງອາໍ ນາດ ແລະ ເຂັຼ້ມແຂງທ່ີສຸດຄືມີອານານິຄົມຢູ່ທ່ົວໂລກຈັນມີ ຄາໍ ເວຼັົາ້ ທີ່ເລອ່ືີ ງລວື ູ່າ “ ອງັ ກິດ ບ່ໍມຍີ າມຕາເວນັ ຕກົ ດິນ ”. ເຖິງວູ່າອັງກິດຈະບໍ່ຄືຄາວກູ່ອນ ແຕູ່ກໍຖືວູ່າເປັນປະເທດທີ່ມີບົດບາດພໍສົມຄວນ ໃນເອິຣົບກໍຄື ໃນເວທີສາກົນ. ອາດເວົ້ັຼາໄດ້ວາູ່ ມູນຍັງມໍລະດົກທາງດ້ານແນວຄິດ, ການປົກຄອງ ຕະຫລອດຮອດວັນນະຄະດີສິລະປະກໍາຂອງອັງກິດຍັງ ຝງັ ເລກິ ຢູ່ໃນຫລາຍໆ ປະເທດ ທ່ເີ ຄີຍເປັນອານານິຄົມມາກ່ອູ ນ. ສະໄໝ ວິກຕໍເຣີຍ ຄືໄລຍະເວລາຕັ້ຼງແຕູ່ ຄ.ສ 1873-1900 ເຊົັ່ນຍຸກແຫູ່ງຄວາມກ້າວໜ້າ ຄວາມໜຼັ້ນຄົງ ແລະ ສະລັບຊັບຊ້ອນ. ໃນດ້ານການເມືອງປະເທດອງັ ກິດໄດ້ກ້າວໄປສູ່ປະຊາທິປະໄຕທີ່ສົມບູນຫຼາຍຂຶ້ັຼນ ສ່ີິງສໍາຄັນທີ່ຊູ່ວຍໃຫ້ ເປັນໄປດັົ່ງນ້ຼີັ ໄດ້ແກູ່ຂະບວນການທີ່ໄດ້ຮັບສໍາມະນາ The Charrists ພວກນ້ຼີັໄດ້ພະຍາຍາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດຖະບານ ອງັ ກດິ ປບັ ປຸງແນວທາງປະຕິບດັ ຕາມຫກັຼ 6 ປະການຄື: - ໃຫ້ຜຊູ້ າຍໜຶງ່ີ ຄົນມີສິດອອກສຽງເລອື ກຕ້ັຼງ. - ໃຫ້ໃຊວ້ ທິ ີອອກສຽງໂດຍຄະແນນລບັ . - ໃຫ້ມີການປະສມົ ລັດຖະສະພາລະໜງຶີ່ ສະໄໝ. - ໃຫ້ຍົກເລີກຂ້ບໍ ັງຄບັ ວູ່າດວ້ ຍປະລມິ ານຂອງຊບັ ສນິ ໃນການກໍານົດຄນຸ ສມົ ບດັ ສູ່ການສະມັກເລືອກຕັຼງ້ ເປັນສະ ມາຊກິ ລດັ ຖະສະພາ. - ໃຫ້ຈູາ່ ຍເງີນເດອື ນສະມາຊິກລດັ ຖະສະພາ. - ໃຫ້ກາໍ ນດົ ເຂດເລືອກຕັ້ຼງໂດຍໃນແຕູ່ລະເຂດມີຈໍານວນເທາ່ົ ກນັ . ໃນດ້ານສັງຄົມການຂະຫຍາຍຕົວທາງອຸດສາຫະກໍາເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນອົບພະຍົກອອກຈາກຊົນນະບົດເຂ້ຼົັາສູ່ຕົວເມືອງ ເຂັຼົ້າເຮັດວຽກເປັນກາໍ ມະກອນຕາມໂຮງງານອຸດສາຫະກໍາ ກໍ່ໃຫ້ເກີດມີບັນຫາດ້ານທີຢ່ ູ່ອາໃສແອອັດໃນໃຈກາງເມືອງບັນ ຫາດັົ່ງກາູ່ ວມານັ້ີຼ ມີການຜດິ ຖຽງກນັ ການແກ້ໄຂຄວນດາໍ ເນນີ ໄປແນວໃດທ່ີສາໍ ຄັນມຢີ ູ່ 3 ແນວທາງຄື: - ແນວທາງເສລປີ ະຕບິ ດັ ຂອງ ອາດາມສະມິດ. - ແນວທາງການຍດຶ ປະໂຫຍດຂອງຄົນສູ່ວນຫຼາຍເປັນຫັກຼ ຂອງ ເຈເີ ຮັມມີເບິນທາມ. - ແນວທາງການເຮັດວຽກຂອງຄົນສູ່ວນຫາຼ ຍແມູ່ນເພອ່ືີ ຫວັງເງນິ ທອງເຊ່ງິີ ໂທມາສຄາຣໂຢວ ເປັນຜສູ້ ະເໜີ. 4. ສະພາບວັນນະຄະດີອງັ ກິດ ອັງກິດ ນອກຈາກເປັນປະເທດມະຫາອໍານາດໂລກແລ້ວ ຍັງເປັນປະເທດທີ່ອຸດົມໄປດ້ວຍວັນນະຄະດີ ສິລະປະກໍາອັນ ເປັນຕົ້ຼັນແບບຂອງໂລກຕັຼ້ງແຕູ່ສະໄໝບຮູ ານມາຈົນເຖິງປະຈບູ ັນ. ວັນນະຄະດີອັງກິດມີບດົ ບາດຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະ ມຊີ ີ່ືກ້ອງໂລກແມນູ່ ນັບຕັ້ຼງແຕູ່ສະຕະວັດທີ 7 ເຖິງປະຈຸບັນ ເຊິີ່ງແບູງ່ ອອກເປັນຫາຼ ຍຍຸກເຊັົ່ນ: - ວນັ ນະຄະດີອັງກດິ ຍກຸ ປີ ຄ.ສ 658-1.100 - ວັນນະຄະດີອັງກດິ ຍຸກກາງ ປີ ຄ.ສ 1.100-1.500 - ວັນນະຄະດີອັງກິດຍກຸ ສະຕະວດັ ທີ 19 - ວນັ ນະຄະດີອັງກິດແຕູ່ປີ ຄ.ສ 1.901 ເຖິງວນັ ນະຄະດສີ ະໄໝໃໝູ່ ແລະ ວັນນະຄະດີໃນຍຸກສະຕະວດັ ທີ 20. ນັກປະພັນທີ່ມີຜົນງານດີ່ເດ່ົັນ ແລະ ມີຊື່ີສຽງເປັນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍເຊັົ່ນ: ວິນລຽມ ເຊັກສເປຍ, ຊາກ ດິກ ເກັນ... ວັນນະຄະດີທີ່ຂຽນຂຼ້ຶັນ ມີທັງປະເພດເທບນິຍາຍ, ນະວະນິຍາຍ, ບົດກະວີ, ບົດລະຄອນ… ເນ້ືຼັອໃນວັນນະຄະດີ 65

ສູ່ວນໃຫຍູ່ສູ່ອງແສງເຖິງສະພາບເສດຖະກິດ, ສັງຄົມ, ພ້ອມນ້ັຼນ ຍັງສູ່ອງແສງຢ່າງເລິກເຊີ່ິງເຖິງວັດທະນະທໍາ ໂດຍສະ ເພາະແມູ່ນຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດໃນການຂຽນພັນລະນາກູ່ຽວກັບມາລະຍາດຂອງແຕູ່ລະຊັຼ້ນຄົນ, ຊັຼ້ນຮຽນ. ມີຄວາມ ໂດດເດ່ົັນດາ້ ນການເນັ້ຼນເລືີ່ອງລັກສະນະການປະພນັ ແລະ ລກັ ສະນະຂອງຕົວລະຄອນ. ວນັ ນະຄະດອີ ັງກິດ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນແນວຄດິ ໃນຫຼາຍແງຫູ່ ຼາຍມູມເຊ່ັົນ: - ແງມູ່ ູມດ້ານຄວາມບັນເທີງ ຜູ່ອນຄາຍອາລົມ ຜູ່ານພາສາ ແລະ ການເຄ່ີອື ນໄຫວຂອງຕົວລະຄອນ. - ແງມູ່ ູມທີ່ໃຫ້ຄວາມຮ້,ູ ຄວາມຄດິ , ຄວາມເຂຼັາົ້ ໃຈ ທແີ່ ປກໃໝູ່ ແລະ ເລກິ ເຊ່ີງິ . - ແງມູ່ ູມທີ່ສະທອ້ ນໃຫ້ເຫັນລກັ ສະນະຂອງວັດທະນະທາໍ ອງັ ກດິ ຢ່າງກວາ້ ງຂວາງ ແລະ ເລິກເຊ່ິີງ. - ແງມູ່ ມູ ຊ່ວູ ຍເພ່ີມພູນປະວົບການຮຽນຮູ້ ແລະ ການດໍາລງົ ຊີວິດ ຜູ່ານຕົວລະຄອນ ແລະ ເຫດການໃນເລ່ືອີ ງ. ນອກຈາກນນ້ັຼ ວນັ ນະຄະດີອັງກິດຍັງປະກອບດ້ວຍຄຸນຄູ່າທາງດາ້ ນຈດິ ໃຈ ແລະ ເປັນຕົັຼ້ນແບບທຍີ່ ອດຍງ່ິີ ດາ້ ນ ລັກສະນະຂອງການປະພັນ ເຊິ່ີງສາມາດເອ້ຼີັນໄດວ້ ູ່າເປັນວນັ ນະຄະດຕີ ົັ້ຼນແບບຂອງໂລກທຸກຍກຸ ທກຸ ສະໄໝ. (ຮູບທີ 35 ບນັ ດາວນັ ນະກາທີພ່ ້ນັຼົ ເດົ່ນັ ) 66

ບດົ ທີ 2 ສະພາບວນັ ນະຄະດອີ ງັ ກດິ 1. ສະໄໝພດັ ທະນາຄນື ວັນນະຄະດີອັງກີດໃນສະໄໝພັດທະນາຄືນແມູ່ນວັນນະຄະດີທີ່ມີຄວາມໂດດເດ່ັົນ ແລະ ເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກູ່ ບັນດາວັນນະຄະດີຂອງປະເທດຕາເວັນຕົກ. ໃນນຼັ້ີ ລະຄອນໄດ້ກາຍເປັນຮູບແບບປະດິດແຕູ່ງທີ່ພຼ້ັົນເດົ່ັນໂດຍສະເພາະ ແມູ່ນ ລະຄອນໂສກ, ໃນໄລຍະນັ້ຼນ ອັງກິດໄດ້ມີຫຼາຍນັກປະພັນນັກກະວີ ແຕູ່ຜູ້ທີ່ມີຊ່ີືສຽງດັງກ້ອງໄປທົ່ວປະເທດ ກໍຄື ທົ່ວເອິຮົບແມູ່ນ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ເຊ່ິີງແມູ່ນນັກປະພັນອັງກິດຜູ້ຍິງໃຫຍູ່ ທີ່ມີຜົນງານການປະດິດແຕູ່ງຢ່າງ ຫຼວງຫາຼ ຍ ແລະ ຍັງເປັນອະມະຕະມາເຖິງປະຈຸບັນ. ພາຍໃຕ້ລາສະການຂອງລາຊິນີເອລີຊາເບັດ I (Queen Elixabeth) ປະເທດອັງກິດ ຮູຸ່ງເຮືອງເຫືຼອງເຫຼ້ືັອມ ແລະ ການເຄີື່ອນໄຫວວັນນະຄະດີສິລະປະກໍາ ກໍໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສູ່ຢ່າງຈົດຈ່ໍ ຈາກລາຊິນີທ່ີຊຸຼກຍູ້ສົ່ງເສີມການປະດີດແຕູ່ງ ແລະການສະແດງ ບໍ່ວູ່າການສະແດງລະຄອນກໍຄືການສະແດງອີ່ືນໆ ເຮັດໃຫ້ວັນນະຄະດີອັງກິດ ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງແຮງ ຈົນກາຍເປັນມໍລະດົກໂລກທາງດ້ານວນັ ນະຄະດີສິລະປະກໍາ ໃນໄລຍະຕໍມ່ າ. ວັນນະຄະດີທ່ດີ ີເດັນ່ົ ແລະ ເປນັ ຕົວແທນກວູ່າໝ່ໃູ ນສະໄໝພດັ ທະນາຄນື ນັຼີ້ ແມູ່ນວນັ ນະຄະດອີ ັງກດິ ເຊີິ່ງແມູນ່ ນກັ ປະພນັ ວິນລຽມເຊັກສະເປຍ ເປັນຜູ້ຖຄື ັນທຸງນໍາໜ້າ. ສະໄໝພັດທະນາຄືນແກຍູ່ າວເຖິງ 2 ສະຕະວດັ (XV-XVI) ຈ່ີິງ ສນ້ັິຼ ສຸດລງົ . ໃນດາ້ ນວນັ ນະຄະດີຂອງປະເທດອັງກິດໄດມ້ ີການປຽ່ ນແປງດ່ງົັ ຕໄໍ່ ປນັຼ້:ີ - ນັກປະພນັ ເລມ່ີ ຂຽນເພືີ່ອຜູ້ອູາ່ ນທ່ົວໆໄປ. - ນກັ ປະພັນມັກຈະເປນັ ຄນົ ເວົ້ັຼາເກັົ່ງທີ່ສາມາດຢ່ນູ າໍ ໄດ.້ - ເອກະສານມຫີ າຼ ຍຂັ້ນຶຼ ແລະ ຈດັ ໜາ້ ໃໝຂູ່ ັຶຼ້ນກັບລດົ ນຍິ ມົ ຂອງຊົນຊຼັ້ນ. - ມີນກັ ປະພັນຍິງທີ່ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍຄົນເຊນ່ົັ : ກອກ ອີເລິດ. - ເນືຼັອ້ ໃນວັນນະກໍາມກັ ຈະເປນັ ສວູ່ ນປະສມົ ລະຫວາູ່ ງ ໂຣແມນຕິກ ແລະ ລລິ ດິ . - ນັກປະພັນມັກຈະສອນສິນລະທາໍ ໃຫ້ແກູ່ຜອູ້ ູ່ານພ້ອມກບັ ການໃຫ້ຄວາມບນັ ເທງິ . ບົດກະວີໃນຍຸກນແີຼ້ັ ມູ່ນສູ່ອງແສງເຖິງຄວາມທກຸ ຄວາມສກຸ ຂອງມວນມະນຸດຢາ່ ງຫຼວງຫຼາຍ ນັກປະພັນ ອີລີ ຊາ ເບດ, ບາແຣັດ, ໂບນິງ ໄດ້ພັນລະນາຄວມທຸກຍາກຂອງເດັກທ່ີເຮັດວຽກງານເປັນກໍາມະກອນຢູ່ຕາມໂຮງຈັກໂຮງງານ ອຸດສາຫະກໍາໄວ້ໃນກະວີນິພົນ “ເດັກນ້ອຍຮ້ອງໄຫ້’’ ລອດ ເທິນນີເຊິນ, ເຈ້ຼັົາຊີວິດຊາກເລີ ແລະ ວິນລຽມມໍຣິສ ກໍລ້ວນ ແຕູ່ສົນໃຈກັບບັນຫາສງັ ຄມົ ອັງກິດໃນສະໄໜນັຼນ້ . ບົດຄວາມໃນຍຸກນມ້ຼີັ ີລກັ ສະນະເປັນປະເພນີ ແລະ ເອົາຈງິ ເອາົ ຈັງຂອງນກັ ຂຽນ ບົດຄວາມມີ 2 ສາຍຄ:ື - ເຊີ່ອື ວ່າູ ວທິ ະຍາສາດ ແລະ ເຄອ່ີື ງຈກັ ຈະພາໃຫ້ຊາດໄປສຄູ່ ວາມຈະເລນີ . - ເຊືີ່ອວາູ່ ວທິ ະຍາສາດ ແລະ ເຄອື່ີ ງຈກັ ຈະພາໃຫ້ຊາດໄປສູຄ່ ວາມວວິ ດັ ທະນາການ. ນະວະນິຍາຍເປັນວັນນະກໍາຂະແໜງໜີ່ຶງທີ່ຈະເລີນກວູ່າໝູ່ໃນຍຸກນີ້ັຼ ເພາະຄົນໃນສັງຄົມນິຍົມອູ່ານນະວະນິຍາຍ ຫຼາຍທີ່ສຸດ ນະວະນິຍາຍທີ່ມີໂຄງເລີ່ືອງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນ ການຂາດຄວາມສໍາພັນ ໄດ້ແກູ່ເລືີ່ອງ Pickwick Papers ຂອງຊາກ ດກິ ເກັນ. ໃນດ້ານກະວີນິພົນໄດ້ແກູ່ “ໂຄ້ງມ້ວນໃໝູ່” ຂອງ ລອດ ເທິນນີເຊິນ, ໂຣເບີດ ໂບນິງ, ອີລີຊາເບດ, ບາຣແຣັທ ໂບນງິ . 67

ໃນດ້ານບົດຄວາມໄດແ້ ກູ່ Diana of crossway ຂອງ ກອກ ເມີຍດດິ , ຣິດແນບເພດ. ໃນດາ້ ນລະຄອນໄດແ້ ກູ່ເລອີ່ື ງ Importance of Being Eamest ຂອງ ໂອກາ ວລິ . ໃນສະໄໝລັດທິສັດຈະທັດມີນັກປະພັນທ່ີມີຊ່ີືສຽງໂດູ່ງດັງຄື: ຊາກ ດິກເກັນ ບົດປະພັນຂອງທູ່ານມີ ເລ່ືີອງ ໂອລີເວີ ທະວິສ, ນີໂຄລາສ ນິກເກັນບີ, ດີໂອລຄຽວຣິໂອຊິຕີຊອພ, ເດວິດ ຄອພເປີຟລ, ບິກເຣົາ, ເລືີ່ອງຂອງສອງ ນະຄອນ, ຄວາມຄາດຫວັງອັນຍີ່ິງໃຫຍູ່ ແລະ ບດົ ປະພັນທຍີ່ ັງບໍຈ່ ບົ ເລ່ືີອງ “ຄວາມລກຶ ລບັ ຂອງ ເອດວນິ ຄຣູດ”. 2. ນກັ ປະພນັ ດເີ ດນ່ົັ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ( William Shakespeare ) ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ແມູ່ນນັກປະພັນທີ່ຍິງໃຫຍູ່ ຜູ້ໜ່ີືງ ຂອງປະເທດ ອັງກິດ ກໍຄືຂອງໂລກ ທູ່ານເປັນຜູ້ຖືຄັນທຸງ ນໍາໜ້າໃນການປະດິດແຕງູ່ ວັນນະຄະດີສະໄໝພັດທະນາຄືນຂອງ ອັງກິດ ທູ່ານມີຄວາມສາມາດດ້ານການປະພັນຫຼາຍຮູບແບບ ເຊົັ່ນ ນະວະນິຍາຍ, ກະວີ, ລະຄອນ ທູ່ານປະພັນທັງບົດລະຄອນ ຕະຫົຼກ ໄດ້ແກູ່ເລ່ີືອງ ພໍ່ຄ້າເມືອງວານິດ, ລະຄອນໂສກ ໄດ້ແກູ່ ເລ່ີືອງ ຮໍາແລັດ, ລະຄອນໂສກນາດຕະກໍາຮັກ ໄດ້ແກູ່ເລ່ືີອງໂຣມີ ໂອ-ຈູລຽດ. ນອກນຼ້ັນ, ທູ່ານຍັງມີຜົນງານການປະດິດແຕູ່ງອ່ີືນໆ ອກີ ເປັນຈໍານວນຫວຼ ງຫຼາຍ. (ຮບູ ທີ 36 ນກັ ປະພນັ ວນິ ລຽມ ເຊັກສະເປຍ) 3. ປະຫວັດຫຍໍ້ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ເກີດທີເ່ ມອື ງ ສະຕຣານຟອດ ອບັ ພອນ ອາວອນ (Stratford-upon-Avon ) ໃນປີ 1564, ບິດາ ຂອງທູ່ານຊີ່ືວູ່າ ຈອນ ເຊັກສະເປຍ (John Shakespeare) ເຊ່ິີງມີອາຊີບເປັນຄົນຂ້າສັດ ແຕູ່ຕໍ່ມາກໍປ່ຽນອາຊີບ ມາດເປັນພ່ຄໍ ້າທີມ່ ີຜົນສໍາເລັດພໍສົມຄວນ, ແມ່ຊູ ີ່ວື າູ່ ນາງ ແມຮີ ອາເດັນ (Mary Arden). (ຮບູ ທີ 37 ບາ້ ນເກີດຂອງວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ) 68

ທູ່ານ ວິນລຽມໄດ້ຮັບການສຶກສາຂ້ັຼນຕຼົັ້ນທ່ີບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ ແລະພໍຂອງທູ່ານໄດ້ 18 ປີ ກໍໄດ້ສ້າງ ຄອບຄົວກັບ ນາງ ແອນ ຮາດຕາເວ (Anne Hathaway) ເຊີິງ່ ແມູ່ນລູກສາວຊາວນາ ແລະ ມອີ າຍລຸ ີ່ືນວິນລຽມ 8 ປ.ີ ຕໍ່ ມາກໍມີບຸດຮູ່ວມກັນ 3 ຄົນ, ຜູ້ທໍາອິດແມູ່ນລູກສາວ. ພໍມາຮອດປີ 1585 ພັນລະຍາກໍໄດ້ເກີດລູກຝາແຝດຕູ່າງເພດ (ຕໍ່ ມາ 1596 ແຝດຜ້ຊູ າຍກໍໄດເ້ ສຍຊວີ ິດອນັ ໄດນ້ າເອາົ ຄວາມໂສກເສ້ົັາຼ ໂສກາມາສູຄ່ ອບຄົວຫາຼ ຍທສີ່ ດຸ ) (ຮູບທີ 38 ກາສນັ ຍາລັກປະຈາຕະກຸນຂອງວິນລຽມ ເຊກັ ສເປຍ) ພໍມາຮອດປີ 1592, ຊີື່ສຽງຮຽງນາມຂອງທູ່ານ ວນິ ລຽມ ເຊກັ ສະເປຍ ເຊງິ ເປັນທີໂ່ ດງດັງໃນທົວ່ ປະເທດ ແລະ ທູ່ານເອງກໍໄດ້ກ້າວໜ້າໄປຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ກິດຈະ ການວຽກງານປະດິດແຕູ່ງຂອງທູ່ານ ກ້າວເຂັຼ້ົາສູ່ລະດັບ ສຸດຍອດ ປີ 1596 ແລະ ທູ່ານໄດ້ຖືກຈັດເຂົຼັ້າໃນຖັນ ແຖວແນວໜ້າ ຂອງບັນດານັກປະພັນລະດັບສຸດຍອດ ທ່ີຢູ່ໃນຄວາມອຸປະຖໍາຄ້ໍາຊູ ຈາກວົງກະສັດ ອັນມີລາຊີນີ ເອລີຊາເບັດ ເປັນຜູ້ນໍາສູງສຸດ. ຖືໄດ້ວູ່າທູ່ານ ວິນລຽມ ໄດ້ຮັບຜົນສໍາເລັດອັນຍິງໃຫຍູ່ ທັງທາງດ້ານການປະພັນ ແລະ ທາງດ້ານເສດຖະກິດຄອບຄົວ. ທູ່ານໄດ້ຖືຫຸ້ນ ສວູ່ ນໂຮງລະຄອນສອງແຫງູ່ ທ່ີມຊີ ືສ່ີ ຽງຂອງອງັ ກດິ ໃນຕອນນັຼນ້ . (ຮບູ ທີ 39 ໂຮງລະຄອນຫງັຼ ສາ້ ງຂ້ັຼນຶ ໃໝໃູ່ ນລອນດອນ) ທູ່ານຍັງເປັນຍັງນັກທຸລະກິດທີ່ປະສົບຜົນສໍາເລັດ ແລະ ວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຢ່າງສະດວກສະບາຍ ໃນເມືອງຈົນເຖິງມັືຼ້ສັຼິ້ນຊີວິດຄື ເດືອນ 5 ປີ 1616. ສົບຂອງທູ່ານໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ ທ່ີໂບດແຫູ່ງໜຶີ່ງ ແລະ ປະຈຸບັນນຼັ້ີ ທີ່ ແຫູ່ງນ້ັນຼ ກມໍ ີອະນຸສາວະລຂີ ອງທາູ່ ນຕັຼງ້ ຢູ່ເພ່ອີື ລະນກຶ ເຖິງຄວາມຍິີ່ງໃຫຍຂູ່ ອງທູ່ານໃນວງົ ການປະດິດແຕູ່ງວັນນະຄະດີ. 69

(ຮບູ ທີ 40 ຫຸຼມຝງັ ສບົ ແລະ ອະນຸສາວະລີຂອງ ວນິ ລຽມ ເຊັກສະເປຍ) 4. ພາລະກິດການປະດິດແຕູ່ງ ຜນົ ງານຂອງທູ່ານແມນູ່ ມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ບົດລະຄອນສູ່ວນໃຫຍູ່ແມູ່ນໂສກອະນາດຕະກໍາ ເຊີິງ່ ແມນູ່ ມູນມັງອັນລໍາ້ ຄູ່າ ໃຫ້ແກູ່ຊາວໂລກຈໍານວນ 38 ບົດ ຜົນງານເລ່ືີອງທໍາອິດແມູ່ນ \"ພະເຈັົ້ຼາຊາທີ 3\" ໃນນັ້ຼນບົດລະຄອນທີ່ດີເດ່ັົນ ແລະ ມີຊ່ີື ສຽງກວູ່າໝູ່ແມູ່ນເລີ່ືອງ \"ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ, ລາຊາເລຍ, ແມັກເບັດ, ຮໍາແລັດ, ໂອແຕັນໂລ, ແອນໂທນີ ແລະ ນາງ ຄຣີໂອພັດຕຣາ\". ສູ່ວນທ່ີເປັນບົດເລີ່ືອງກໍມີເລ່ືີອງ ລະດູໜາວ, ເຈັ້ຼົາຊີວິດຮັງຮີ VIII ແລະ ເລື່ີອງອີ່ືນໆ. ສູ່ວນບົດລະຄອນ ຕະຫຼົກກມໍ ີ ພໍຄ່ າເມືອງເວນິດ, ລາງຝນັ ໃນລະດູຮ້ອນ, ຄືນທີ 12 ແລະ ເລອີ່ື ງອືີນ່ ໆ. ນອກນ້ັຼນຍັງມີກະວີນິພົນແບບ “ຊອນເນັດ” 154 ເລ່ີືອງ, ກະວີນິພົນຍາວ 2 ເລື່ີອງຄື: ພະເຈຼັ້ົາເຮັນລີທີ 4 ແລະ ທີ 5 (1590). (ຮບູ ທີ 41 ໜ້າປກົ ໜັງສື ຊອນເນັດ ພິມໃນປີ 1609 ) ໃນລະຫວູ່າງຊູ່ວງຟືັ້ນຟູ ລາຊະວົງ ຊູ່ວງທົດສະວັດ 1660 ແລະ ປາຍ ສະຕະວັດທີ 17 ແນວຄດິ ແບບຄາສຊິກ ນັກວິຈານໃນຍຸກນນຼ້ັ ສ່ວູ ນຫາຼ ຍມກັ ຈັດລະດັບງານຂອງ ເຊັກສະເປຍ ຕໍ່າກວູ່າ ຈອນ ເຟສເຊີ ແລະ ເບນ ໂຈນສັນ , ໂທມັສ ໄຣເມີ ວິພາກວິຈານເຊີິ່ງຕໍານິກັບການທີ ເຊັກສະເປຍນໍາເອົາເລີ່ືອງ ຕະຫົຼກ ມາປົນເປກັບງານໂສກ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ຈອນ ໄດຣເດນ ແລະ ນັກວິຈານອີກຄົນໜຶ່ີງ ໃຫ້ຄູ່າແກູ່ງານຂອງເຊັກສະເປຍຢ່າງສູງ ເຂົາເວົັ້ຼາເຖິງ ໂຈນສນັ ວູ່າ \" ຂ້ອຍນັບຖືເຈົ້າຼັ ແຕູຂ່ ້ອຍຮກັ ເຊັກສະເປຍ\", ຄາໍ ວິຈານຂອງ ໄຣ ເມີ ມີອິດທິພົນເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດ ຈົນຮອດສະຕະວັດທີ 18 ນັກ ວິຈານຈິີ່ງເລີ່ມກູ່າວຂວັນເຖິງຖ້ອຍຄໍາອັນງົດງາມຂອງເຊັກ ສະເປຍ ແລະ ຍອມຮບັ ເຖິງອັດສະລິຍະພາບໃນທາງອັກສອນຂອງທູາ່ ນ ງານຂຽນທາງວິຊາການຫາຼ ຍຢາ່ ງ ລວມເຖງິ ງານທ່ໂີ ດດເດ່ົັນ ເຊົ່ັນງານຂຽນຂອງ ຊາມູເອລ ຈອນສັນ ໃນປີ 1765 ແລະ ເອດມອນ ມາໂລນ ໃນປີ 1790 ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ ຄວາມນິຍົມຍົກຍ້ອງທີ່ເພີ່ມ ພູນຂຼັຶ້ນເລັ້ືຼອຍໆ ເມ່ີືອເຖິງຊູ່ວງປີ 1800 ທູ່ານໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນກະວີເອກແຫູ່ງ ຊາດ ຕະຫຼອດສະຕະວັດທີ 18 ແລະ 19 ຊ່ືີສຽງຂອງວິນລຽມ ເຊັກສະເປຍ ກໍໂດູ່ງດັງກວ້າງໄກທຽບ ກັບບັນດານັກ ຂຽນຊ່ີດື ັງທູ່ານອີ່ນື ໆ ເຊນັ່ົ : ວິກຕໍ ຣຸຍໂກ ແລະ ທູ່ານອີື່ນໆ. 70

ບດົ ທີ 3 ລະຄອນໂສກ ໂຣມໂີ ອ ແລະ ຈູລຽດ 1. ເລີືອ່ ງໂດຍຫຍ້ໍ (Romeo and juliet) ແປໂດຍ: ອາລນຸ ສີລດັ ຕະນະກນຸ . ຮຽບຮຽງຄືນໃໝູ່ໂດຍ: ອາທດິ ອໄຸ ທ ຈະຕພຸ ອນໄຊ. ຢູ່ເມືອງເວໂຣນາທີ່ປະເທດອີຕາລີ, ໄດ້ມີສອງຕະກຸນໃຫຍູ່ ຄື ຕ ະກຸ ນ ມົ ງຕັ ກ (Montague) ແ ລ ະ ຕ ະກຸ ນ ກ າປຸ ຍ ເລັ ດ (capulet) ທັງສອງຕະກຸນມີການຜິດຖຽງກັນ, ເປັນປໍລະປັກ ກັນນັບມືນັບແຮງຂັ້ຼຶນ, ຕະຫຼອດຮອດຄົນຮັບໃຊ້ຂອງສອງ ຕະກຸນກໍກຽດສັງກັນ. ເມີື່ອພົບພໍ້ກັນຢູ່ບູ່ອນໃດກໍຜິດຖຽງກັນ ຕອູ່ ຍຕກີ ັນ. ເລືີ່ອງນ້ີຼັແມູ່ນໄດ້ກ້າວເຖິງຄວາມຮັກອະມະຕະຂອງໂຣເມ ໂອ (ລູກຊາຍຂອງຕະກຸນມົງຕັກ) ກັບຈູລຽດ (ລູກສາວຂອງ ຕະກຸນກາປຸຍເລດັ ). ວັນໜ່ຶີງຊາຊັນ (Samson) ແລະ ກຣີກໍຣີ (Gregory) ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກາປຸຍເລັດໄດ້ໄປພົບກັບອາຟຣານ (Afran) ແລະ ບານທາຊາ (Balthasar) ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງມົງຕັກ ແລະ ໄດ້ຕໍສ່ ກູ້ ັນ. ເວລາຕໍ່ສ້ກູ ັນນ້ັຼນ, ເບັນໂວລໂີ ອ (Benvolio) ເພອ່ືີ ນຂອງໂຣເມໂອທ່ມີ ັກຄວາມສະຫງົບກໍເຂຼົາັ້ ຫ້າມແຕູ່ ກໍຊ້າເກີນໄປ, ໄທບານ (Tybalt) ຜູ້ເລືອດຮ້ອນຂອງຕະກຸນກາປຸຍເລັດກໍມາຮອດ, ສຽງຮ້ອງຖົກຖຽງກັນຮຸນແຮງຂ້ືຼັນ. ເຈົ້ັຼາໜ້າທ່ີກໍມາຫຸມ້ ລ້ອມເຖ້າັຼົ ກາປຍຸ ເລດັ ແລະ ເມຍກໍມາ, ເຖົາຼ້ັ ມງົ ຕັກ ແລະ ເມຍກໍມາການຖກົ ຖຽງກັນໄດ້ຂຶນ້ັຼ ສູ່ລະດັບ ສູງສຸດ. ພໍດີເຈ້ຼັົາຊີວິດແອສຄາລາສ (Escalus) ກໄໍ ດ້່ັູຼມາຢືນຢ່ຕູ ໍໜ່ ້າພວກເຂົາ້ັຼ ດ້ວຍຄວາມໂກດຮາ້ ຍ ແລະ ເວົ້ັຼາວາູ່ : ພວກ ເຈາັົຼ້ ແມູ່ນຄນົ ພວກເຈຼັ້ົາບ່ແໍ ມນູ່ ສັດປ່າ. ການຜິດຖຽງກນັ ຂອງພວກເຈ້ົັຼາໄດເ້ ຮັດໃຫ້ທອ້ ງຖະໜນົ ຟົດຟ່ນິື ນນັ ຢູ່ເລີ່ອື ຍໆ. ຟັງ ດຽວນ້ັຼີ ! ຖ້າພວກເຈຼົ້ັາຫາກເຮັດໃຫ້ມີບັນຫາໃນທ້ອງຖະໜົນອີກ, ພວກເຈ້ຼົັາຈະຕ້ອງຈູ່າຍຄູ່າເສຍຫາຍດ້ວຍຊີວິດ, ທຸກ ຄົນຕອ້ ງໜີຈາກບ່ອູ ນນີໄປດຽວນ.້ັຼີ ມງົ ຕັກ ແລະ ເມຍ ແລະ ເບນັ ໂວລໂີ ອໜີນາໍ ຫັຼງໝູ.່ ໂຣເມໂອຢູ່ໃສ? ເມຍອຸທານຂື້ຼັນ. ຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍທີ່ໂຣເມໂອບໍ່ໄດ້ຮູ່ວມໃນການຕູ່ອຍຕີກັນເທື່ີອນຼີັ້. ເບັນໂວລີໂອ ເວຼັ້ົາວູ່າ: ແຕູ່ເຊົຼ້ັາໆພຸ້ນ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດນອນໄດ້, ດັົ່ງນັຼ້ນຈີິ່ງໄດ້ຍູ່າງເຂົຼັ້າໄປໃນປ່າໄມ້ຢູ່ໃນເບ່ືີອງຕາເວັນຕົກຂອງເມືອງ ແລະ ໄດເ້ ຫນັ ໂຣເມໂອຢູລ່ ໍາພງັ ພຽງຄົນດຽວ. ຈາກນັຼ້ນຂ້ອຍກຍໍ າູ່ ງເຂາຼັ້ົ ໄປຫາລາວແຕວູ່ າູ່ ລາວເຫັນຂ້ອຍລາວກໍເອາົ ໂຕເຂົຼ້ັາ ໄປລ້ີັຢຼ ໃູ່ ນປ່ີາ, ຂ້ອຍກເໍ ລີຍບ່ໄໍ ດ້ຕິດຕາມຊໍາ້ . ມົງຕັກກໍເວັົຼ້າວູ່າ: ໂຣເມໂອຖືກພົບແຕູ່ໃນຍາມເຊັົຼ້າຫຼາຍເທີື່ອຢູ່ ແລະ ກໍໄຫ້ລາພັງຢູ່ຜູ້ດຽວ. ເມືີ່ອຕາເວັນຂ້ຼັຶນສູງ ແລ້ວກໍເຂັົຼາ້ ຫ້ອງນອນອດັ ປປະຕຕູ ະຫອຼ ດວນັ . ຂ້ອຍກຄໍ ດິ ວູ່າຢາ້ ນມບີ ັນຫາໃດໜຶ່ີງ. 71

ພໍດີໂຣເມໂອຍູ່າງມາເບັນໂວລີໂອເຫັນກູ່ອນ ແລະ ເວັຼ້ົາວູ່າ: ກະຣຸນາຫົຼບຫຼີກໄປ ແລະ ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມຄຼັ້ົນຄວ້າ ວູ່າບັນຫາຂອງດລາວແມູ່ນຫຍັງ? ຈາກນ້ນັຼ ເບັນໂວລີໂອກໍເຂາ້ັົຼ ຫາໂຣເມໂອແຕລູ່ າວບໍ່ຖາມຫຍັງຫລາຍກູອ່ ນທີລ່ າວຈະຮູ້ຄວາມຈິງ. ໂຣເມໂອເວຼ້າົັ ວາູ່ : ຂ້ອຍຮກັ ໂຣຊາລີນຜ້ສູ ວຍງາມ, ແຕລູ່ າວບໍຮ່ ກັ ຂອ້ ຍ. ເບັນໂວລີໂອກໍພະຍາາຍາມເວຼ້ົັາລມົ ຈົນສຸດຄວາມສາມາດເພື່ີອຊູ່ວຍໂຣເມໂອ, ແຕູ່ກໍບ່ໍມີຜົນຄືເບັນໂວລີໂອໄດເ້ ວ້ົາັຼ : ລືມນາງສາ.....ຢາຄິດເຖິງອີກ.....ເບັນໂວລີໂອເວົັຼ້າ; ເຈຼັົ້າບໍ່ສາມາດທີ່ຈະມາສອນຂ້ອຍໃຫ້ລືມນາງໄດ້ດອກ....ໂຣເມໂອ ເວ້ົຼາັ . ເບນັ ໂວລີໂອ: ເຈົຼັ້າຄວນຈະປອ່ ຍຕາເຈັາົຼ້ ເພອ່ືີ ເບີິ່ງອອ້ ມຂ້າງຢ່າງອດິ ສະຫະຼ ຕມ່ືີ ລອງເບງ່ີິ ! ຊອກເບີິງ່ ສາວງາມຜອູ້ ີ່ນື ແດູ່ ! ໂຣເມໂອ: ພວກເຂົາກໍພຽງແຕູ່ສະແດງຕຂໍ່ ອ້ ຍວາ່ີູ ພວກເຂາົ ງາມພຽງໃດ, ສ່ວູ ນໂຣຊາລນິ ຊຼັ້າພັດລີື່ມພວກເຂົາເຫ່ົຼານັ້ຼນ ອກີ . ຂະນະດຽວກນັ ຢູ່ຖະໜົນແຫູ່ງໜີ່ຶງໃນເມືອງເວໂຣນາ, ປາຣີກາລງັ ເວຼາ້ັົ ກັບກາປຸຍເລັດວູ່າ: ທູ່ານຈະວູ່າແນງວຝໃດຕ່ໍ ກັບຄວາມປາຖະນາຂອງຂາ້ ພະເຈຼັາົ້ ທ່ີຢາກແຕ່ງູ ງານກັບລູກຈລູ ຽດ ກາປຸຍເລດັ ວຼ້ັົາວູາ່ : ນາງຍັງນ້ອຍຫຼາຍ; ລໍໄປອີກຈກັ ສອງສາມປີເບ່ິີງຈົນກວູ່າວາູ່ ພວກເຮົາຄດິ ວູ່າລາວຈະພແໍ ຕູງ່ ງານ ໄດ້ແລ້ວ. ລາວແມູ່ນລູກສາວຄົນດຽວຂອງຂ້ອຍແຕູ່ເຈຼັ້ົາກໍຈະເວົັຼ້າລົມກັບລາວໄດ້ ແລະ ເບ່ິີງວູ່າເຈົຼ້ັາຈະເອົາຊະນະໃຈນາງ ໄດ້ຫຼືບ່ໍ. ມຼັື້ແລງນ້ຼັີຂ້ອຍຈະຈັດງານກິນລ້ຽງຂ້ອຍເຄີຍຈັດມາຫຼາຍປີແລ້ວໃນເວລາດຽວກັນນ້ັີຼ, ເພີື່ອນສະຫາຍຂອງຂ້ອຍ ທງັ ໝດົ ກໍຈະມາຮູ່ວມ. ເຈັົາຼ້ ກເໍ ຊນີ ມາຄືກັນເດີຈູລຽດກໍຈະຢທູ່ ນ່ີ ັ້ນຼ . ຈາກນ້ັຼນມາກາປຸຍເລັດກໍເອັຼີ້ນຄົນໃຊ້ ແລະ ກໍບອກວູ່າ: ໃຫ້ໄປທົວເມືອງເວໂຣນາ ແລະ ພົບທຸກຄົນທີ່ມີຊື່ີຢູ່ໃນ ເຈຍນີຼັ້ດ ເຊນີ ພວກເຂົາເຈັ້ຼາົ ມາຮັບປະທານອາຫານແລງຢເູ່ ຮືອນຂອງຂ້ອຍ. ຄນົ ໃຊ້ຄິດ: ມັນກໍສ້າງຄວາມຫຍຸ້ງຫຍາກໃຫ້ຂ້ອຍສົມຄວນເພາະຂ້ອຍບໍ່ສາມາດອູ່ານໜັງສືໄດ້. ພໍດີເບັນໂວລີໂອ ແລະ ໂຣເມໂອມາຕາມທາງ. ກະຣຸນາເຖິດທາູ່ ນ, ທູາ່ ນສາມາດອາູ່ີ ນໄດ້ບ່ໍ? ຄົນໃຊ້ຖາມ. ພອ້ ມນຼັ້ນກໍຍີນື່ ລາຍຊືີ່ໃຫໂ້ ຣເມໂອ. ໂຣເມໂອອູ່ານໃຫ້ ລາວຟງັ ແລ້ວຖາມວ່າູ ພວກເຂາົ ເຈົ້າຼັ ໄປພບົ ກນັ ຢູໃ່ ສ ? ຢູອ່ າຫານແລງທ່ີບາ້ ນຂອງທູາ່ ນກາປຍຸ ເລັດ. ນ້ມີຼັ ັນເປັນໂອກາດດຊີ ງ່ີຶ ຂອ້ ຍຕ້ອງການສາລັບເຈາ້ຼັົ , ພາໄປທີນ່ ັ້ຼນ ແລະ ຈັດໂຣຊາລິນຂອງເຈ້ົັຼາໄປປະຊັນກັບສາວງາມອີື່ນໆເບີ່ິງ. ດຽວນີ້ັຼນາງງາມທ່ີສຸດສໍາລັບເຈັົຼ້າເພາະວູ່າເຈັຼ້ົາໄດ້ພົບສາວອີື່ນບໍ່ ຫາຼ ຍ. ໂຣເມໂອ: ຂ້ອຍຈະໄປ ແລະ ຈະເບີ່ງິ ພຽງແຕໂູ່ ຣຊາລິນຄົນດຽວ. ກູ່າວເຖິງຈລູ ຽດຢກູ່ ບັ ແມຕູ່ ະຫອຼ ດເຖງິ ນາງນມົ ແລະ ແມູ່ລ້ຽງນາງມາແຕູ່ນອ້ ຍ. ແມ່ີູນມົ : ເຈົ້າຼັ ເປນັ ເດັກນອ້ ຍທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດຊຶ່ີງຂອ້ ຍເຄຍີ ລຽ້ ງມາ, ຖ້າວ່າູ ຂອ້ ຍໄດມ້ ີ ຊວີ ດິ ເຫັນເຈຼັົາ້ ໄດ້ເຂ້ົຼັາພິທແີ ຕງູ່ ງານຂ້ອຍກໍຈະສມົ ປາຖະໜາທກຸ ຢ່າງທ່ີຂອ້ ຍຫວັງໄວ.້ ແມ່:ູ ບັນຫານຼັ້ນແມູ່ນສ່ງີິ ທຂ່ີ ້ອຍຈະເວ້າັຼົ ນານາງ. ນຼັ້ລີ ກູ ຈລູ ຽດ ! ເຈັຼົາ້ ຮສູ້ ຶກແນວໃດກູ່ຽວກບັ ການແຕູ່ງງານ ? ຈູລຽດ: ລູກບໄໍ່ ດຄ້ ດິ ຍງັ ຫາຼ ຍກູ່ຽວກກກບັ ເລອືີ່ ງນັ.ີ້ຼ 72

ແມູ່: ຍິງສາວທ່ີໜຸູ່ມນ້ອຍກວູ່າເຈາ້ຼັົ ມຫີ ຼາຍຢູເ່ ວໂຣນາ, ດຽວນ້ີກຼັ ໍໄດ້ກາຍເປັນແມູ່ຄນົ ແລະ ເປັນສຸພາບສະຕທີ ີ່ມີໜ້ າທ່ສີ ໍາລັບຫາຼ ຍໄຄນົ ແລວ້ . ແມູ່ຈະບອກລູກດຽວນເັ້ີຼ ຄົາຄົບປາລີກຫໍ ວັງຊະນະຄວາມຮກັ ຂອງເຈັຼາົ້ . ແມູ່ີນົມ: ລາວເປັນລູກຜູ້ຊາຍເກືອບວູ່າເປັນຊາຍທີ່ສົມບູນທຸກຢ່າງ. ລາວປຽບເໝືອນດອກໄມ້ຂອງພວກຜູ້ຊາຍ ທງັ ໝົດໃນເວໂຣນາ. ແມູ່: ລູກຈະເຫັນເພ່ິີນໃນຄາຄືນນຼ້ີັໃນງານກິນລ້ຽງຂອງພວກເຮົາ, ເພິ່ີນຕ້ອງການຍາກໄດ້ເມຍ. ລາວຕ້ອງການ ພຽງຕວົ ເຈຼົາັ້ ເທ່ົານນ້ັຼ ຈງ່ີິ ຈະເຮດັ ໃຫລ້ າວສົມບນູ ທກຸ ຢາ່ ງ. ຕົກມາຕອນແລງໂຣເມໂອ ແລະ ເບນັ ໂວລີໂອໄປງານລ້ຽງໂດຍການສວມໜ້າກາກ (ງານແຟນັ ຊີ). ທີບ່ ້ານໄດ້ຍິນສຽງເວັົຼ້າຂອງໂຣເມໂອໃນງານລ້ຽງໝໍຈງິີ່ ເວັົຼ້າວູ່າ: ຂ້ອຍຮູ້ສຽງນ້ຼັນ, ມັນແມູ່ນຄນົ ມົງຕກັ ມນັ ກ້າມາທີ່ ນຼີແັ້ ນວໃດ ? ມັນຮ້ອງບອກຄົນໃຊ້ໃຫ້ໄປເອົາດາບຂອງມັນມາໃຫ້ຂອ້ ຍ. ກາປຍຸ ເລັດ: ມີຫຍງັ ເກດີ ຂຼນັ້ຶ ບ່ໍ ? ທບີ ານ: ຊາວໜຸູ່ມຜູ້ນັຼນ້ ແມູ່ນສັດຕູຂອງພວກເຮາົ , ມນັ ແມູ່ນຄນົ ຂອງມງົ ຕກັ . ກາປຸຍເລັດ: ບໍໜ່ ູ່ມຸ ໂຣເມໂອຫນັ ບໍ່ ? ທບີ ານ: ແມນູ່ ແລວ້ ກາປຍຸ ເລດັ : ປອ່ ຍລາວໄວ້ຫຼັນ້ ລະ. ຊາວເມືອງເວໂຣນາເວົ້າັຼ ວູ່າລາວເປັນຊາວໜູຸ່ທີດ່ ີ, ລາວປະພຶດຕວົ ເໝອື ນສຸພາບ ບລຸ ຸດທ່ີດີຢາ່ ໄດສ້ ັງເກດລາວຫຍງັ ອກີ ແລະ ຢາ່ ມີຄວາມໃຈຮາ້ ຍ. ໃຈຮາ້ ຍຈະເຮັດໃຫງ້ ານລຽ້ ງບໍເ່ ປັນມົງຄນຸ ເລີຍ. ກູ່າວເຖິງໂຣເມໂອ, ເໝືອນມີສິງມະຫັດສະຈັນໄດ້ເກີດຂັຼື້ນກັບລາວ. ລາວໄດ້ພົບຍິງທ່ີໜ້າຮັກອູ່ອນຫວານ ແລະ ເບີກບານມູ່ວນຊີນ່ື ເຊງ່ີິ ເຮັດໃຫລ້ າວບໍຄ່ ິດເຫັນໂຣຊາລນິ ພໍໜ້ອຍເລີຍ. ມາຮອດນ້ັີຼຖືວູາ່ ໂຣເມໂອໄດພ້ ົບກັບຄວາມຮັກອັນ ເລິກເຊ່ິີງແທ້. ໂຣເມໂອ: ຂ້ອຍບ່ໍພຽງແຕູ່ຈັບມືຂອງເຈັຼົ້າເທົ່ານັ້ຼນ, ແຕູ່ສົບຂອງຂ້ອຍມັນກໍໄດ້ກຽມທີ່ຈະມອບຮອຍຈູບຮັກແກູ່ ເຈຼົັາ້ . ຈູລຽດກໍຮູ້ສຶກເກີດຄວາຮັກຕ່ໍໂຣເມໂອເຊັ່ົນກັນຈ່ິີງຝາກຮອຍຈູບແກູ່ກັນ. ທັນໃດນັ້ຼນແມູ່ນົມກໍມາບອກວູ່າ: ແມູ່ ຂອງເຈຼັາ້ົ ມີບາງບັນຫາຢາກເວຼ້ັົາກັບເຈ້ັາົຼ . ແມຂູ່ ອງລາວແມູ່ນຜູ້ໃດ? ໂຣເມໂອຖາມ? ແມູ່ຂແອງລາວກໍແມູນ່ ເຈາ້ັຼົ ຍິງຂອງເຮືອນລງັ ນີຼຈ້ັ ັງໃດລະ, ແມ່ນູ ົມຕອບ. ຄໍາເວັົຼາ້ ນຼັ້ເີ ປັນສິີ່ງທ່ີໜ້າຢ້ານກົວສໍາລັບໂຮເມໂອ, ຈາກນັຼ້ນທຸກຄົນກໍທະຍອຍອອກໄປ; ໂຣເມໂອກໍອອກໄປຈູລຽດ ກໍແນມນໍາລັງ. ຈູລຽດແມູ່ນົມມານຼັ້ີດູ ! ສຸພາບບຸລຸດນັ້ຼນແມູ່ນໃຜ? ຜູ້ທ່ບີ ໍ່ເຕັນລາຫຼັ້ນນາ! ໄປຖາມຊີື່ຂອງລາວດູ ! ແມູນ່ ົມກັບມາ ແລວ້ ບອກວາູ່ : ຊ່ຂືີ ອງລາວແມນູ່ ໂຣເມໂອ, ແມູ່ນຄນົ ຂອງມົງຕກັ , ຊີງຶ່ ເປນັ ລູກສດັ ຕເູ ຈ້າັຼົ ຄນື ນນ້ັຼ ເອງ. ຂະນະທ່ີເພື່ີອນຂອງໂຣເມໂອກໍາດລັງຊອກຫາໂຣເມໂອໄດ້ໄປຢືນຢູ່ລຸູ່ມປ່ອງຢ້ຽມທີ່ມີແສງໄຟລອດອອກມາຈາກ ຫ້ອງຂອງຈູລຽດ. 73

ໂຣເມໂອ: ມັນແມູ່ນຈູລຽດແລ້ວ ! ໂອ...ມັນ ແມູ່ນຄົນຮັກກຂອງຂ້ອຍ, ລາວກໍາລັງເວົຼັ້າກັບເຮົາ, ນາງກໍາລັງແຫງນເບ່ີິງໝູ່ດາວສາຍຕາຂອງນາງຢູ່ເທງ ສະຫວັນຄືຈະແຈ້ງສະຫວູ່າງຊີຶ່ງອາດເຮັດໃຫ້ຝູງນົກໄດ້ ຮອ້ ງ ແລະ ຄດິ ວາູ່ ແມນູ່ ຍາມກາງເວັນ. ຈລູ ຽດຊງ່ີຶ ຢປູ່ ່ອງຢ້ຽມນຼນັ້ ກໍເອາົ ມຄື າໍ ແກມ້ ຕາລອຍ ຢູ່, ນາງຄິດເຫັນໂຣເມໂອ.ນາງບໍ່ຮູ້ວູ່າໂຣເມໂອຢູ່ທີ່ນັ້ຼນ ..ໂອ..ໂຣເມໂອ ! ໂຣເມໂອ ! ເປັນຫຍັງເຈ້ົາັຼ ຈີິງ່ ເປັນໂຣ ເມໂອ? ປ່ຽນຊືີ່ເຈັ້ົຼາສາ, ຫຼື ວູ່າຖ້າເຈົັ້ຼາບໍ່ສາມາດປ່ຽນ, ຂ້ອຍຄືຈະບໍ່ເປັນຄົນຂອງກາປຸຍເລັດອີຕໍ່ໄປອີກ. ມັນ ເປັນພຽງຊ່ຂືີ ອງເຈຼັາົ້ ເທ່ົນນັຼ້ນທເີ່ ປນັ ສດັ ຕຂູ ອງຂ້ອຍ. ໂຣເມໂອ: ເອ້ັຼນີ ອ້າຍຫວະທີ່ຮັກ, ນນຼັ້ ຈະເປັນຊ່ືຂີ ອງອາ້ ຍ ແລະ ຈາກນຼີອ້ັ ້າຍຈະບໍ່ແມູ່ນໂຣເມໂອອີກແລ້ວ.ອາ້ ຍຊັງຊີື່ ຂອງອ້າຍເພາະວູ່າມັນເປນັ ສດັ ຕູຂອງນ້ອງ. ຈູລຽດ: ອ້າຍມາທ່ີນັຼໄ້ີ ດ້ແນວໃດ? ກາແພງສງູ ຂະນາດເລຍີ ! ໂຣເມໂອ: ກາໍ ແພງຫີນບ່ໍສາມາດກດີ ຮກັ ຂອງອາ້ ຍໄດ.້ ຈູລຽດ: ຖ້າວ່າູ ຜູໃ້ ດຜູ້ໜີ່ຶງມາເຫນັ ອາ້ ຍ, ພວກເຂົາກຈໍ ະຂ້າອ້າຍໄດ້. ໂຣເມໂອ: ຊີວິດຂອງອ້າຍບໍ່? ຈະສີັຼ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາເຈັຼົ້າກໍຍັງດີກວູ່າອ້າຍຈະໜີໂດຍມີ ຊີວດິ ແຕູ່ບສໍ່ ະຈາກຄວາມຂອງນ້ອງ. ຈລູ ຽດ: ອ້າຍຮັກນ້ອງບ?່ໍ ນອ້ ງຮ້ສູ ຶກດວີ ູ່າອາ້ ຍຕອບນ້ອງວາູ່ : ເຈົຼາັ້ ແຕ່ວູ ູາ່ ຖ້າອາ້ ຍວູ່າສາບານໄດ້ອາ້ ຍກອໍ າດຈະຍງັ ບໍ່ ຈີ່ງິ ໃຈຄືເກົ່າ ! ໂຣເມໂອ: ຍອດຍງິ່ີ ເອີຍ ! ອ້າຍຂໍສາບານຕໍ່ດວງຈັນຊຶີ່ງອົບອ້ອມດ້ວຍສີເງິນ ແລະ ກາລງັ ລອຍຢູ່ຈອມຂອງຕຼັ້ົນໄມ້ ນັນ. ຈູລຽດ: ໂອ ! ຢາ່ ໄດ້ສາບານຕໍພ່ ະຈນັ ເລຍີ , ມນັ ປຽ່ ນໄດ້ທກຸ ໆເດອື ນ, ຄວາມຮກັ ຂອງ ຮັກຂອງອາ້ ຍກຈໍ ະປຽ່ ນແປງໄປແບບນັ້ນຼ ລະຕີ ! ໂຣເມໂອ: ຊັ້ຼນ ! ຊິໃຫອ້ ້າຍສາບານຕໍ່ຫຍັງອີກ? ຈູລຽດ: ບໍ່ຕອ້ ງສາບານດອກ. ຈລູ ຽດເຂາ້ົັຼ ໄປໃນຫ້ອງຕໍມ່ າກໍອອກປອ່ ງຢ້ຽມອກີ . ຈູລຽດ:ໂຣເມໂອທີ່ຮັກ ! ຖ້າອ້າຍປາຖະໜາຢາກແຕູ່ງງານກັບນ້ອງ, ມືຼັ້ອ່ືີນໃຫ້ອ້າຍສົງຄາຕອບໃຫ້ນ້ອງ. ນ້ອງຈະ ສົງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶີ່ງໄປຮັບເອົາຄໍາຕອບຈາກອ້າຍ. ໃຫ້ອ້າຍບອກວູ່າອ້າຍຈະແຕູ່ງງານກັບນ້ອງຢູ່ໃສ? ເວລາໃດ? ແລະ ນ້ອງກໍ ຈະຈັດຫວູ່າງທຸກສງິ່ີ ທີ່ນອ້ ງມີນນຼັ້ ລົງບົນຕນີ ຂອງອາ້ ຍແລ້ວຈະຕິດຕາມອ້າຍໄປທົ່ວທກຸ ມມຸ ໂລກ. ແມູນ່ ົມຮ້ອງມາອກີ . ຈູລຽດ:ລຸກຈະໄປດຽວນ,ຼັ້ີ ແລວ້ ຈລູ ຽດກເໍ ຂັຼົ້າໄປໃນຫ້ອງ ແລະ ກໍກບັ ມາອກີ . ຈູລຽດ: ໂຣເມໂອ. ສຸດທຮ່ີ ັກຂອງນ້ອງ.ອາ້ ຍສົ່ງຂາູ່ ວໃຫ້ນອ້ ງມັ້ອຼື ນ່ືີ ຈັກໂມງ? 74

ໂຣເມໂອ: 9 ໂມງ ຈລູ ຽດ: ນອ້ ງບ່ໍສາມາດຢູໄ່ ດ້ອກີ ມນັ ເກອື ບຮອດຍາມເຊຼາ້ັົ ແລ້ວນອ້ ງຈະປ່ອຍອ້າຍໄປ. ແຕູມ່ ັນຄບຄ່ໍ ຈື ະເກນີ ໄປກູ່ວາ ເດັກນ້ອຍຄົນໜືີ່ງເຊ່ິີງປ່ອຍນົກຂອງລາວໃຫ້ບິນອອກໄປຈາກໝູ່ ແລະ ເວລານັຼ້ນກໍມັດດ້ວຍເຊືອກໄມ້ເພີື່ອດຶງມັນມາ ອກີ . ໂຣເມໂອ: ອາ້ ຍປາຖະໜາທີຈ່ ະເປັນນົກຂອງນອ້ ງ. ລາກອູ່ ນນອນຫຼັບຝັນດ.ີ ຄຸນພ່ໍລໍເລັນຢູ່ຫ້ອງນ້ອຍແຫູ່ງໜ່ຶີງເຊ່ີິງຄືກັນກັບໂບດໃນມັຼ້ືເຊັົຼ້ານ້ັຼນ, ເພີິ່ນກໍາລັງໄປເກັບເອົາຕຼັົ້ນໄມ້ມາເຮັດຢາເພີື່ອ ປົວຄົນເຈັບໃຫ້ດີ ຫຼື ວູ່າໃຫ້ຄົນທີ່ເມືອຍ ຫຼື ເຈັບນັຼ້ນໃຫ້ດີ ແລະ ນອນຫຼັບໄດ້. ຕອນນ້ັຼນກໍຍັງເຊ້ົັຼາເຕີບຢູ່ຄຸນພໍ່ກໍຮູ້ສຶກ ປະຫາຼ ດໃຈທີໄ່ ດເ້ ຫນັ ໂຣເມໂອແລ່ນູ ມາຫາລາວ. ຄນຸ ພ່:ໍ ເຈາ້ຼັົ ລຸກເດິກແທ້, ເຈຼາັົ້ ບສໍ່ າມາດນອນໄດຍ້ ອູ່ ນເຈັຼ້າົ ຄິດຮອດໂຣຊາລິນແມູນ່ ບ?່ໍ ໂຣເມໂອ: ໂຣຊາລິນຫວະ ! ບໍ່ ! ຂ້ານ້ອຍໄດ້ລມື ຊຂື່ີ ອງນາງແລວ້ ແລະ ກລໍ ືມສີ່ງິ ທີບ່ ່ໍເປນັ ສຸກໄປໝດົ . ຂາ້ ນ້ອຍຈະ ໄດ້ເວຼ້ັົາໃຫ້ທູ່ານຟັງຢ່າງຈະແຈ້ງວູ່າກຂ້ານ້ອຍຮັກລູກສາວຜູ້ສວຍງາມຂອງກາປຸຍເລັດ ຜູ້ຮັງມີ ແລະ ນາງກໍຮັກຂ້ານ້ອຍຄື ກນັ . ກະຣນຸ າແຕງູ່ ງານໃຫ້ພວກເຮົາມຼ້ືັນເ້ີັຼ ທາະ ! ຢ່າໄດ້ເວຼ້ົັາຄາໍ ທີບ່ ່ໍມ່ວູ ນຕ່ໍຂ້ານອ້ ຍເລີຍ. ຈລູ ຽດຮັກຂ້ານ້ອຍ. ໂຣຊາລິນບໍ່ ໄດຮ້ ັກຂ້ານ້ອຍຂໍໃຫ້ທ່າູ ນຈງົ່ ແຕູ່ງງານໃຫພ້ ວກເຮົາໃນມຼືນັ້ ຼັ້ເີ ຖີດ. ຄນຸ ພ່ໍ: ໂຣຊາລິນກຮໍ ູ້ວູ່າເຈ້ັົາຼ ນຼັນ້ ບໍທ່ ັນມີຮກັ ຢ່າງແທ້ຈງີ່ິ . ແຕູ່ວູ່າເຮາົ ຈະແຕູງ່ ງານໃຫ້ພວກເຈ້ົັຼາ ແລະການແຕູ່ງງານນີຼັ້ ອາດຈະປຽ່ ນຄວາມກຽດຊງັ ລະຫວູ່າງສອງຄອບຄົວຂອງເຈົາຼັ້ ໃຫກ້ າຍເປັນຄວາມຮັກແພງກນັ ຕໍ່ກັນໄດ້ກ ເວລານ້ັຼີໂຣເມໂອເປນັ ຜູເ້ ບີກຍານທີ່ສຸດ. ລາວຢ່ກູ ບັ ເພ່ີອື ແມກກຸຍຊໂີ ອ (Mercutio) ແລະ ເບນັ ໂວລໂິ ອ ແມ່ລູ ້ຽງກໍ ໄດ້ມາບອູ່ ນເຂາົ ທ່ີພວກເຂົາກໍາລັງສົນທະນາ. ແຜນການໄດ້ຖກື ຈັດຂ້ຶນຼັ ຢາ່ ງໄວວາສໍາລບັ ການແຕູ່ງງານ. ໂຣເມໂອ: ບອກຈູລຽດແດູ່ວູ່າໃຫ້ຫາທາງເຮັດແນວໃດ ທີ່ຈະສາມາດໄປຢູ່ກັບຄຸນພໍ່ລໍເລັນໃນຕອນທູ່ຽງມຼ້ືັນຼີັ້. ທູ່ານຈະແຕູ່ງງານໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ຫ້ອງຂອງລາວ ແລະ ນຼັີ້ແມູ່ນຄົນຂອງລູກ, ບານທາຊາຈະພົບພາຍໃນ 1 ຊົ່ວໂມງຢູ່ຫັຼງ ໂບດ. ລາວຈະເອົາຂຼັ້ນໄດເຊືອກໄປໃຫ້ແມູ່ເພີ່ືອວູ່າລູກຈະໄດ້ປີນຂຶັ້ຼນໃນຫ້ອງຂອງຈູລຽດໃນມຼື້ັແລງ. ລາກອນ. ! ຈ່ົງນໍາ ເອົາຄວາມຮັກທີສດຸ ຂອງລກູ ໄປໃຫຍ້ ອດຍງິ ຂອງແມູ່. “ແມ່ໃູ ຫ້ສນັ ຍາ” ຈູລຽດໄດ້ລໍຖ້າແມູ່ກບັ ມາ. ໃນທສ່ີ ຸດແມູ່ລຽ້ ງກກໍ ບັ ມາເຖງິ . “ໂອ ! ມານຼີ້ັແລ້ວ ! ແມູ່ລ້ຽງສຸດທີ່ຮັກ ! ຂູ່າວວູ່າແນວໃດ? ແມູ່ໄດ້ພົບລາວບໍ່? ລາວເວັົ້ຼາແນວໃດກູ່ຽວກັບ ການແຕູ່ງງານຂອງພວກເຮົາ?.” ແມູນ່ ົມ: ເຈັ້າຼົ ຈະສາມາດໄປ ແລະ ໄຫວ້ພະສູດມົນກບັ ຄນຸ ພໍ່ລເໍ ລັນໃນມັຼບ້ີ ?່ໍ “ເຈ້ັົຼາ” ຈລູ ຽດຕອບ. ແມູ່ນົມ: “ຄັນຊັ້ຼນກໍໄປດຽວນີຼ້ັເລຍໄປທີ່ຫ້ອງຂອງພໍ່ລໍເລັນ. ໂຣເມໂອໄດ້ລໍຖ້າລູກຢູ່ທີ່ນຼ້ັນເພື່ີອເອົາເຈົ້ຼັາເປັນ ເມຍ. ເອີ ! ດຽວນແີຼັ້ ມູ່ຕ້ອງໄປນາໍ ເອາົ ຂັ້ນຼ ໄດເຊງ່ີິ ຄົນຮັກຂອງລູກຈະສາມາດຂນ້ຼຶັ ມາໃນຫ້ອງຂອງລູກໃນຄືນນັີຼ້.” “ແມ່ລູ ຽ້ ງທີແ່ ສນຮັກ”. ຈູລຽດເວຼັາົ້ . 75

ທູຽ່ ງມຼນ້ັື ີັຼ້, ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດໄດແ້ ຕູ່ງງານກັນ ໂດຍຄຸນພໍລ່ ໍເລັນແຕູ່ງໃຫ້. ຈາກນັຼ້ນມາບດຶ ໜຶີ່ງເບນໂວລໂີ ອ ແລະ ແມກກຸຍຊີໂອກໍາລັງເວ້ຼົັາກັນ. ແມກກຸຍຊໂອກາໍ ລັງເວາຼົ້ັ ກັນ. ແມກກຍຸ ລີໂອຊວນ “ພວກເຮາົ ໄປກັນເທາະ, ພວກກາ ປຍຸ ເລັດກໍາລງັ ຢູ່ບ່ອູ ນໃດບ່ອູ ນໜງີຶ່ ໃກ້ໆນັ້ີຼ, ຖ້າພວກເຮົາໄດເ້ ຈິກັບເຂາົ ຂ້ອຍຢ້ານຈະມີການຕ່ອູ ຍຕກີ ນັ .” ໃນທັນໃດແມກກຸຍຊີໂອ ແລະ ທີບານໄດ້ເຈິກັນທີ່ຖະໜົນ. ໂຣເມໂອກໍຢູ່ທີ່ນຼ້ັນ. ໂຣເມໂອພະຍາຍາມຫ້າມ ການຜິດຖຽງກັນຂອງສອງຄົນແຕູ່ກໍບໍ່ສາມາດຫ້າມໄດ້. ແມກກຸຍຊີໂອບໍ່ມັກໂຣເມໂອທີ່ມີຈິດໃຈດີແບບແປກປະຫຼາດຕໍ່ ທີບານ. ການຕ່ໍສູ້ໄດ້ເກີດຂ້ັຶຼນ. ຄວາມຫວັງຄຼັ້ງສຸດທ້າຍ, ໂຣເມໂອໄດ້ເຂັ້ຼົາຫ້າມກໍພໍດີບັງໜ້າແມກກຸຍຊໂີ ອ, ດາບຂອງທີ ບານໄດລ້ ອດແຂນໂຣເມໂອເຂຼົ້າັ ແທງແມກກຸຍຊີໂອ, ທບີ ານແລນູ່ ໜີ. “ຂ້ອຍຖືກເຈັບແລ້ວ” ແມກກຸຍຊີໂອຮ້ອງຂັຶຼ້ນ, “ຄວາມສາບແສູ່ງຈະມີແຕສູ່ ອງຄອບຄວົ ພວກເຈົຼາ້ັ ສິ່ີງທີ່ຂ້ອຍລົບ ກວນກມໍ ແີ ກສູ່ ອງຄອບຄົວພວກເຈຼັາົ້ ”. “ຄນົ ໃຊ້ຂ້ອຍຢູ່ໃສ? ໄປ ! ໄປ ! ນາໍ ເອາົ ໝມໍ າ.”, ໂຣເມໂອເວ້າັົຼ . “ບ່ໍ,ມັນບເ່ໍ ລີກປານນ້ໍາສາ້ ງດອກ ແລະ ບໍ່ກ້ວາງປານປະຕໂູ ບດດອກ ແຕມູ່ ັນກເໍ ປັນ ອັນຕະລາຍສົມຄວນ.ມຼັ້ືອືີ່ນຖາມຫາຂ້ອຍແດູ່ ແລະເຈຼ້ັົາກໍຈະຕ້ອງຊອກຫຸຼມຝັງສົບໄວ້ສໍາລັຍຂ້ອຍ.ເປັນຫັຍງວິນຍານຜີ ສາດຈິ່ີງເຮດັ ໃຫ້ເຈັາົ້ຼ ມາຢ່ລູ ະຫູ່ວາງກາງພວກເຮາົ . ດາບລອດແຂນຂອງເຈັ້ົຼາ.ຊູ່ວຍຂ້ອຍເຂັົ້ຼາໄປໃນເຮືອນແດູ່” ຕໍ່ຈາກນ້ຼັນມາບືງໜີ່ືງ, ເປັນໂວລີໂອກໍກັບມາ ແລະ ເວ້ັົຼາວູ່າ : ໂອ ! ໂຣເມໂອແມກກຸຍຊີໂອຜູ້ກ້າຫານນັຼ້ນຕາຍ ແລ້ວ.” ທຸກສ່ີິງທຸກຢ່າງເບີິ່ງວູ່າມືດມົນໄປໝົດຕໍ່ໂຣເມໂອເພາະເມືອຕາຍໄປ.ຜູ່ານມາທ່ີບານຊັງລາວຫຼາຍ ກູ່ວາ. ເຈ້ົຼັາ ຊີວິດຈະໂກດຮາ້ ຍທ່ີສດຸ ເມືອໄດ້ຍິນເລອືີ່ ງການຕາຍຂອງແມກກຸຍຊີໂອ ແລະຂູ່າວກຈໍ ະກະຈາຍຍອ້ ນການຜິດຖຽງກັນ.” “ທີບ່ ານ ກບັ ມາ!ທີ່ບານຍງັ ມຊີ ວີ ິດແຕ່ເູ ພືອ່ີ ນແມກກຸຍຊໂີ ອຂອງຂອ້ ຍໄດ້ຕາຍໄປແລວ້ ໂຮເມໂອຮອ້ ງຂຶຼ້ນັ .ດຽວນ້ຼັີ ຂອ້ ຍຈະບໍ່ງຶດງຕໍ້ ່ໍການກະທາໍ ຂອງຂອ້ ຍທງັ ໝົດ.” ຈາກນັຼ້ນກກໍມີການຕໍ່ສູ້ກັນລະຫູ່ວາງໂຣເມໂອກັບທີ່ບານ, ໃນທ່ີສຸດ ທີບານກໍລຼົ້ັມຟຸບລົງສຼັິ້ນໃຈຕາຍ.” ໄປທະ ແມ !” ເບນໂວລີໂອຮ້ອງຂັນ້ຼຶ .” ທຸກຄົນກໍາລັງມາ ເຈົັາ້ຼ ຊີວິດຈະສ່ົງເຈົ້ັຼາໄປສູ່ຄວາມຕາຍໃນຂະນະທ່ີໂຣເມໂອແລນູ່ ໜດີ ້ວຍ ຄວາມອຸກໃຈ, ຄນົ ທງັ ຫຼາຍ, ເຈ້ົຼັາຊີວດິ , ຄອບຄົວມງົ ຕກັ ແລະ ຄອບຄົວກາປຍຸ ເລດັ ກໍມ່ າຮອດ. ແມູນ່ ໃຜເລ່ີມຜິດຖຽງກນັ ນ້ີຼັ ເຈຼົ້ັາຊີວດິ ຖາມຂນ້ັຶຼ ໃນຂະນະທກີ່ າປຸຍເລັດຢືນຢູ່ຕໍ່ໜາ້ ສົບຂອງທີບານຈາກນຼັ້ນເບນ ໂວລໂີ ອກໍພະຍາຍາມອະທິບາຍຕາມຄວາມຈງິ .......... “ຍ້ອນຂ້າທີບານ ໂຣເມໂອຕ້ອງຖກື ເນລະເທດ, ຖ້າວາູ່ ຫາກພົບເຂົາຢທູ່ ່ີນຼ,້ັີ ເວລານັນຼ້ ກໍແມນູ່ ວິນາທີສດຸ ທາ້ ຍຂອງ ຊວີ ິດເຂົາ... “ເຈຼັາົ້ ຊວີ ດິ ກູ່າວ. ຈູລຽດໄດ້ຄອງຖ້າໃຫຄ້ ໍາ່ ຄືນມາເຖີງໄວໆເພອ່ີື ຈະນໍາເອາົ ໂຣເມໂອມາຫານາງ. “ຣາຕກີ ານເອີຍ ເຈັ້ົຼາສາທ້ອນ ມາເທິດໂຣເທໂອ ເຈົ້ັຼາຄທື ີວາໃນຍາມຣາຕີ ມາເທິດຣາຕທີ ່ີອູ່ອນໂຍນ ນໍາເອົາໂຣ ເມໂອມາໃຫ້ຂ້ອຍສາ ແລະ ເມືອເຂົາຈະຂາຍໄປຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເປັນໝູ່ດາວນ້ອຍໆ ແລະ ເຂົາເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າສະຫວັນສວຍ 76

ສົດງົດງາມຈາກນຼ້ັນໂລກທຼັ້ງໂລກກໍຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງຣາຕີນີ້ຼັ,ລຽງມາແລ້ວ,ເອີແມູ່!ມີຂູ່າວຄາວແນວໃດ? ເປັນ ຫັຍງແມູ່ຈງືີ່ ຮອ້ ງໄຫ້. ແມູ່ລຽ້ງເຂຼັ້ົາມາໃນຫ້ອງພ້ອມດ້ວຍຂຼັ້ນໄດເຊືອກ “ທີບານຕາຍແລ້ວ!ໂຣມີໂອຂ້າເຂົາ ແລະຖືກລະເທດ, ! ທີ ບານແມູ່ນເພີອື່ ທດີ່ ີທີສ່ ດຸ ທີ່ຂ້ອຍເຄີຍມມີ າ......” “ຜົວຂອງຂ້ອຍມີຊີວິດ ແລະ ທີບານຕາຍໄປ, ທີ່ບານຈະຂ້າຜົວຂອງຂ້ອຍແຕູ່ໂຣເມໂອຖືກເນລະເທດ, ຄາເວ້ຼັົາ ນັຼນ້ ກໝໍ າຍເຖີງການຕາຍຂອງຂອ້ ຍ…”ຈລູ ຽດເວັຼົ້າ. “ໄປຫ້ອງຂອງເຈ້ັົຼາ, ແມູ່ຈະໄປຊອກຫາໂຣເມໂອມາອົບອູຸ່ນລູກ, ແມູ່ຮູ້ດີວູ່າລາວຢູ່ໃສ?ລາວກໍາລັງລຼີັ້ຊ້ອນຢູ່ ເຮອື ນຂອງລໍເລັນ.” “ໂອແມູ່!ໄປຊອກຫາລາວສາ. ເອົາແຫວນນຼີັ້ໄປໃຫລ້ າວດວ້ ຍ ແລ້ວບອກລາວມາ ແລະ ມາສ່ົງລາວເປັນຄັ້ຼງສຸດ ທ້າຍ.”ຈລູ ຽດເວຼັົ້າ. ຝ່າຍຄຸນພໍ່ລໍເລັນກໍກໍາລັງປອບໃຈໂຣເມໂອຢູ່.ເຈັຼົ້າຊີວິດສາມາດນໍາເຈົ້ຼັາສູ່ຄວາມຕາຍ. ແຕູ່ວູ່າພຽງແຕູ່ຖືກ ເນລະເທດເທ່ົານ້ັຼນ ! ໂລກນີັຼ້ຍັງກ້ວາງໃຫຍູ່ໄພສານ...”LOVE ມັນບ່ໍມີໂລກໃດອີກແລ້ວສໍາຫັຼບຂະນ້ອຍ, ມີແຕູ່ບູ່ອນນຼີ້ັ ເທົ່ານັ້ນຼ ຊ່ງຶີ ມຈີ ລູ ຽດຢ,ູ່ ບອກຂາ້ ນ້ອຍແດດູ່ ູນາງເປນັ ແນວໃດ ?,“ ໂຣເມໂອເວ້ັຼາົ . “ນາງບໍ່ເວ້ັາຼົ ຫຍງັ ດອກມີແຕູ່ໃຫ້ກບັ ໃຫ້ເທົ່ານ້ັຼນ”, ຄນຸ ພເໍ່ ວັ້າົຼ . ໂຣເມໂອອດົ ທົນຢູບ່ ໍ່ໄດ້ອີກແລ້ວ, ເຂົາຈະພະຍາຍາມຖອດມີດແຫຼມຂອງເຂົາ ແລະ ຈະສຽບແທງຫວົ ໃຈແຕູ່ຄນຸ ພ່ລໍ ໍ ເລັນຫາ້ ມໄວ້ແທນ. “ເຈ້ົັຼາແມູ່ນຄົນບ່ໍ? ນ້ໍາຕາຂອງເຈົຼັ້າຄືນໍ້າຕາຂອງຜູ້ຍິງ ແລະ ການກະທໍາອັນປ່າເຖ່ີືອນຂອງເຈຼ້ັົາຄືກັນກັບສັດປ່າ. ຖ້າ ເຈັຼ້ົາຂາ້ ຕົນເອງກແ່ໍ ມ່ນູ ເຈົັຼາ້ ຂາ້ ຜສູ້ າວຂອງເຈົຼັາ້ , ຜຍູ້ ງິ ຍງັ ມຊີ ວີ ິດກໍ່ເພາະເຈັ້າຼົ ຍງັ ມຊີ ີວິດ. ແມູ່ນົມ ! ຈົງ່ ໄປຫາຄຸນຍິງຂອງເຈັາ້ົຼ ແລ້ວບອກລາວວູາ່ ໂຣເມໂອກາໍ ລງັ ມາຫານາງ.” “ນ,ັຼ້ີ ທູ່ານ, ແຫວນທີນ່ າງບອກຂ້ານ້ອຍເອາົ ມາມອບໃຫ້ໂຣເມໂອ.” ຣາຕີໄດມ້ າເຖິງ, ໂຣເມໂອກປ່ໍ ນີ ຂ້ນຼັຶ ຂັຼນ້ ໃດເຊືອກເຂາ້ົຼັ ໄປໃນຫ້ອງຂອງຈູລຽດ. ຄືນນຖີ້ັຼ ວື ູ່າເປັນຄືນແປກປະຫຼາດ ສໍາ ຫັຼບຄູ່ແຕູ່ງງານໃໝູ່ໂຣເມໂອ-ຈູລຽດ. ພວກເຂົາດີໃຈຫຼາຍ ແຕູ່ກໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຫຼາຍ. ພໍຕົກຂ້ອນແຈ້ງໂຣເມໂອຈໍາ ຕອ້ ງໜໄີ ປ. “ອາ້ ຍຕ້ອງໜີໄປດຽວນ້ຼັີ?” “ມັນບໍ່ທັນໃກ້ຈະແຈງ້ ເທອືີ່ ” ຈລູ ຽດເວາົ້ັຼ . “ນ້ອງເບິີ່ງພຸ້ນຕີທີ່ຮັກ” ໂຣເມໂອເວົັຼ້າ “ແສງທອງກໍາລັງສູ່ອງແສງເມກເຝ້ືັອຢູ່ທາງທິດຕາເວັຼນ້ ອອກ ! ໝູ່ດາວກໍາລັງ ຈະຫາຍໄປ, ມ້ັຼໃີ ໝູ່ກາໍ ລງັ ຢນື ລຖໍ າ້ ຢູ່ເທິງຈອມພເູ ຂາົ ນ້ັນຼ . ອ້າຍຕ້ອງໄປດຽວນັ້ີຼ ແລະ ມີຊວີ ດິ ຫຼື ວູາ່ ຢູ່ ແລະ ຕາຍ” “ຊນັ້ຼ ລະອ້າຍໄປສາ”, ຈູລຽດຕອບ. 77

ຝາ່ ຍພໍ່ແມູ່ຂອງຈູລຽດ ໄດ້ວາງແຜນໃຫ້ຈູລຽດ ແລະ ປາຣີແຕູ່ງງານກນັ . ແມູ່ຂອງຈູລຽດໄດເ້ ຂັຼ້ົາມາໃນຫ້ອງຂອງຈູ ລຽດ. “ລູກຂອງແມູ່ ໃນຕອນເຊຼັົາ້ ໆຂອງມັ້ວຼື ັນພະຫດັ ໜ້າ, ເຄາົ ປາຣຈີ ະໄດເ້ ອົາລູກເປັນເຈຼ້ົັາສາວຂອງເພນີ່ິ ຢ່ທູ ່ີໂບດ ແຊນ- ປເີ ຕີ”. “ເຂົາຈະບ່ໍສາມາດເຮັດໄດແ້ ນວນນຼ້ັ ”, ຈລູ ຽດເວ້ົັຼາ. “ ລກູ ຈະແຕງູ່ ງານກັບໂຣເມໂອຜຊູ້ ີຶງ່ ລກູ ຮູ້ດວີ ູ່າພໍ່ - ແມູ່ຊງັ ເຂົາ.” ພໍ່ ແລະ ແມູ່ເຂັົຼາ້ ມາໃນຫ້ອງ. ພ:ໍ່ “ແມນູ່ ຫຍງັ ກະ ! ລູກຍງັ ໃຫ້ຢແູ່ ນວນຫີຼັ້ ວາ? ແມູ່ຂອງເຈຼົ້າັ ບໍ່ໄດບ້ ອກຫວາພວກເຮາົ ໄດຕ້ ດັ ສິນໃຈແນວໃດ?”. ແມູ່: “ເຈ້າັຼົ , ໄດບ້ ອກແລ້ວ, ນາງຂອບໃຈ ແຕູ່ວ່າູ ນາງຈະບໍ່ເຊ່ອີື ຟັງ”. ພ:ໍ່ “ຂ້ອຍຄືຈະບໍ່ເຂຼົ້ັາໃຈ ນາງບໍ່ດີໃຈບໍ? ບ່ໍຍິນດີບໍ? ມັນບ່ໍຄິດບໍວູ່າມັນຈະໄດ້ເປນັ ສຸກ ຍ້ອນພວກເຮົາໄດ້ຊອກເອົາ ສພຸ າບຊົນທີ່ດເີ ພີ່ືອເປນັ ຜົວຂອງມນັ !”. “ລກູ ບສໍ່ າມາດຍນິ ດຊີ ົມຊີ່ນື ຕໍ່ສິ່ີງລກູ ກຽດຊງັ !”, ຈູລຽດເວັຼາົ້ . ພ:ໍ່ “ໃນວນັ ພະຫັດໜ້າ ລູກຈະຕ້ອງໄປທີ່ໂບດແຊນ-ປີເຕີ ກບັ ປາຣີ. ບໍ່ດົງັ່ ນັຼ້ນ, ພໍ່ຈະເອົາເຈ້ຼົັາໄປໂດຍໃຊ້ກໍາລັງ. ໄປທີ່ໂບດໃນວນັ ພະຫດັ , ຫືຼ ວາູ່ ບ່ດໍ ັງ່ົ ນນັຼ້ ກໍ່ບ່ຕໍ ອ້ ງມາໃຫ້ເຫນັ ໜ້າກູອີກຕໄໍ່ ປ. ບ່ໍຕ້ອງມາເຮືອນອີກ. ມຶງອາດຖືກແຂວນຄໍ ແລະ ກໍຈ່ ະຕາຍຢແູ່ ຄມທະໜນົ ” ແລ້ວເຖົຼັາ້ ກາປເູ ລດັ ກໍ່ອອກໄປນອກ. “ບ່ໍມີຄວາມອີດູກູນາຈັກດັີ້ຼບໍ?”. ຈູລຽດເວ້ຼົັາ “ໂອ … ແມູ່ທ່ີແສນຮັກ, ເລ່ີືອນວັນແຕູ່ງງານນີັ້ຼໄປເປັນເດືອນ ຫຼື ອາທດິ ໜງຶ່ີ ອກີ ບໍ່ໄດບ້ ໍ?”. “ບໍ່ຕອ້ ງເວົຼັາ້ ຫຍັງກັບແມູ່ດອກ ເພາະວ່າູ ແມູ່ຈະບ່ໍເວາົັ້ຼ ຫຍງັ ອີກໄດ”້ . ຈາກນັ້ຼນ ຈູລຽດກ່ໍໄປຫາຄຸນພໍ່ລໍເລັນທີ່ໂບດ. ນາງຄດິ “ຖ້າວູ່າຄນຸ ພໍລ່ ໍເລັນບໍ່ສາມາດຊູ່ວຍເຫືອຼ ນາງ, ນາງກໍ່ສາມາດ ນໍາເອົາຊີວິດຂອງນາງໄປສູ່ບອູ່ ນສດຸ ທ້າຍໄດ”້ . ຝ່າຍປາຣີກໍ່ໄປທຫີ່ ້ອງຂອງພໍ່ລເໍ ລັນເພືີ່ອຈັດພິທີຕູ່ງງານຂອງຕົນ ກບັ ຈູລຽດ. “ວັນພະຫັດບ່ໍທ່າູ ນ? ເວລາຈ້ໍຫາຼ ຍ”, ຄນຸ ພເໍ່ ວ້ຼາັົ . “ທູ່ານກາປູເລັດກ່ໍມີຄວາມປາດຖະນາແນວນ້ັຼນ ແລະ ເຮົາກໍ່ຄື ກັນ. ນາງຮອ້ ງໃຫຫ້ າຼ ຍຍ້ອນການຕາຍຂອງທີ່ບານ. ພໍ່ຂອງນາງປະສົງ ຢາກຮີບເຮັົ່ງການແຕູ່ງງານຂອງພວກເຮາົ ໃຫ້ໄວ້ ເພື່ີອຈະຢດຸ ຢັ້ງນ້ໍາຕາ ຂອງນາງ. ດ່ົັງນັຼ້ນ: ທູ່ານກ່ໍຄືຈະຮູ້ໄດ້ກູ່ຽວກັບການຮີບເຮັົ່ງນັຼ້ີ.” ປາຣີ ເວາ້ົຼັ . 78

“ຂ້ອຍກໍປາດຖະໜາ, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ເຫດຜົນວູ່າ ເປນັ ຫຍັງມັນຈ່ີິງຊັກຊ້າ ຫືຼ ວູ່າບໍ່ເກີດຂຶຼ້ັນເລີຍ. ເບີິ່ງຕີທູ່ານນາງມາຫັຼ້ນ ເດ !”. “ຍອດຍິງ ! ເມຍຂອງອ້າຍ”, ປາຣີເວ້ຼົັາ “ເຈົ້ຼັາຈະເປັນເມຍຂອງຂ້ອຍໃນວັນພະຫັດ” ແລະ ປາຣີຈາກທີ່ນ້ຼັນໄປ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ນາງກັບຄຸນພ່ໍລເໍ ລນັ ຢູ່ຕາມລາໍ ພັງ. “ໂອ ! ປດປະຕໄູ ວ້ເສຍ !” ນາງຮອ້ ງ. ແລ້ວຈາກນັ້ຼນນາງກໍ່ຮອ້ ງໃຫ້. “ຂ້ານອ້ ນສັິ້ນຼ ແລວ້ ແຫ່ຼູງແຫູ່ງຄວາມຫວງັ , ໝົດ ແລ້ວການຊ່ວູ ຍເຫືຼອ, ຂາ້ ນອ້ ຍຈະຕ້ອງຕາຍໄປ, ຖາ້ ທາູ່ ນຫາກບຄ່ໍ ດິ ຫາແຜນທຈ່ີ ະຊ່ວູ ຍເຫອືຼ ຂ້ານອ້ ຍ”. “ລໍກູ່ອນ, ລູກສາວເອີຍ ! ພໍ່ຍັງເຫັນຄວາມຫວັງຢູ່. ຖ້າຫາກເຈັ້ຼົາຍັງຮູ້ສຶກວູ່າເຈົຼັ້າສາມາດຂ້າຕົວຕາຍເພີື່ອຈະບໍ່ໄດ້ ແຕູງ່ ງານກບັ ປາຣີ. ດ່ົງັ ນຼນັ້ , ບາງເທືອ່ີ ເຈຼ້ົັາອາດຈະບໍ່ຢ້ານກົວຕ່ໍການທີເ່ ຮດັ ຄືຕາຍໄປຊົ່ວໄລຍະໜ່ງຶີ ”. “ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກສ່ີິງທຸກຢ່າງ, ຖ້າຫາກວູ່າມັນເປັນການຊູ່ວຍເຫຼືອຂ້ານ້ອຍ ໃຫ້ຫຍັງໄດ້ເຫຼືອຢູ່ກັບ ຄວາມຮັກຂອງຂະນ້ອຍ”, ຈລູ ຽດເວາ້ຼັົ . “ຊ້ນຼັ ! ເຈັຼ້ົາຈງ່ົ ເມອື ບາ້ ນ, ບອກເຂາົ ເຈົາ້ັຼ ວູ່າເຈາັຼົ້ ຈະແຕງູ່ ງານກບັ ປາຣີ. ມອ້ັືຼ ່ີືນແມູ່ນວນັ ພຸດ, ເຈຼ້ັົານອນຢູ່ຄົນດຽວໃນຄໍ່າ ຄືນຂອງມຼັ້ືອ່ືີນ. ແມູ່ລ້ຽງຂອງເຈົັ້ຼາຈະບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບເຈົັຼ້າ, ເວລາເຈົ້ັຼາຢູ່ບູ່ອນນອນເຈັົຼ້າຈ່ົງໃຊ້ຢານ້ຼີັ, ຄວາມຮູ້ສຶກງ້ວງນອນຈະ ແລູ່ນທ່ົວຮູ່າງກາຍຂອງເຈ້ົັຼາ ແລ້ວຈະເບິ່ີງຄືຄົນຕາຍ ແລະ ເຈົັຼ້າຈະຢູ່ໃນພາບນີຼ້ັເປັນເວລາ 24 ຊ່ົງໂມງ. ຈາກນຼັ້ນເຈົຼ້ັາກ່ໍຈະ ຕີື່ນຂຶັຼ້ນຢ່າງງູ່າຍດາຍ. ເວລາທ່ີປາຣີມາຫາເຈົ້ຼັາ, ເຈຼັ້ົາກໍ່ຫັຼບຕາຄືຄົນຕາຍ. ພວກເຂົາກໍ່ຈະເອົາໄປໄວ້ທີ່ບູ່ອນມ້ຽນສົບຂອງ ຄອບຄົວເຈົ້ຼັາ. ຂ້ອຍຈະສົ່ງຈົດໝາຍໄປຫາໂຣເມໂອ. ຂ້ອຍ ແລະ ລາວຈະໄປຢູ່ທີ່ນຼັ້ນເວລາທ່ີເຈົຼ້ັາບ່ໍຮູ້ເມີື່ອ ແລະ ຈາກນັຼ້ນ, ພວກເຮົາກໍຈ່ ະເອົາເຈັາົ້ຼ ໄປທແີ່ ມນທວົ . ກ້າພທໍ ີຈ່ ະເຮັດສ່ີງິ ນໄຼ້ີັ ດບ້ ໍ່ລະ”. “ເອາົ ຢາມາໃຫ້ຂາ້ ນອ້ ຍສາ ແລະ ຢ່າໄດເ້ ວາັົຼ້ ເຖງິ ຄວາມຢາ້ ນກົວຢາ່ ງໃດອີກ”, ຈລູ ຽດເວົຼາ້ັ . “ຂ້ອຍຈະສົ່ງຄົນໄປຫາໂຣເມໂອດຽວນ”ຼີ້ັ . ຈູລຽດເມືອບາ້ ນ. ຄນື ຕໍ່ມານາງດ່ີມື ນ້າໍ ຢາ ແລະ ນອນຢູ່ທີ່ນັຼນ້ . ການຈັດແຈູ່ງການແຕູ່ງງານໄດ້ດໍາເນີນໄປຢ່າງໃຫູ່ຍູ່ໂຕ ໃນຕອນເຊົັ້ຼາຂອງວັນພະຫັດແມູ່ລ້ຽງຂອງຈູລຽດກໍ່ໄດ້ເຂ້ັົຼາ ມາປຸກນາງ. ລາວຮ້ອງຊ່ີືນາງ, ເວົາ້ັຼ ກັບນາງ ສດຸ ທ້າຍກ່ໍຈບັ ໂຕນາງສນ່ັົ . “ເຈັຼາ້ົ ຍງິ ! ຊູ່ວຍດວ້ ຍ ! ໆ ! ເຈັ້ົຼາຍງິ ຂອງຂອ້ ຍຕາຍແລວ້ !”. ພໍ່ ແມຂູ່ ອງຈູລຽດກໍ່ເຂາັົ້ຼ ມາ, ປາຣີກ່ມໍ າ. ຄນຸ ພໍ່ກໍ່ຢທູ່ ນີ ຼັ້ນ ແລະ ພະຢາຍາມອບົ ອູຸ່ນພວກເຂາົ . ຄູ່ນຸ ພ່ໍ: “ສະຫວັນ ແລະ ພວກເຈ້ຼັົາທັງສອງໄດ້ມີສູວ່ ນຕໍ່ນາງ. ພວກເຈຼ້ົັາບສ່ໍ າມາດຈະຮັກສານາງ ໃຫ້ພົັຼ້ນຈາກຄວາມ ຕາຍໄດ.້ ດຽວນຼັ້ີສະຫວັນໄດເ້ ອົານາງໄປແລວ້ . ນາງໄດ້ຢູເ່ ທງິ ເມກເຝອ້ັື ໃນສະຫວັນແລວ້ . ຈງ່ົ ເຊດັ ນ້າໍ ຕາ ແລະ ເອາົ ນາງໄປ ໄວ້ບູອ່ ນເກບັ ສບົ ” ແມູ່: “ດອກໄມ້ຊຼຸມນຼ້ັີ ແມູ່ນສໍາຫລັບພິທີແຕູ່ງງານຂອງເຈົັຼ້າແຕູ່ກໍ່ຈະຮັບໃຊ້ສໍາລັບພິທີຝັ່ົງສົບຂອງເຈົຼ້ັາ”. ແລ້ວສົບ ຂອງຈລູ ຽດກໍ່ໄດນ້ າໍ ໄປໄວ້ ທີ່ບູອ່ ນເກັບສບົ ຂອງກາປູເລັດ. ຝາ່ ຍໂຣເມໂອກໍ່ໄດພ້ ົບຄນົ ໃຊ້ຂອງຕົນ. “ທ່ຮີ ັກຂອງຂ້ອຍເປນັ ແນວໃດ ? ລາວຍງັ ສະບາຍດີບໍ່ ?”. 79

“ຮູ່າງກາຍຂອງນາງໄດ້ນອນຫຼັບສະນິດຢູ່ທ່ີບູ່ອນເກັບສົບຂອງກາປູເລັດ. ດຽວນ້ີັຼນາງກໍາລັງມີຊີວິດຢູ່ເທິງສະຫວັນ !”, ຄນໃຊ້ຕອບ. ໂຣເມໂອ: “ເອົາມ້າມາໃຫ້ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຕ້ອງການຈາກທີນີັຼ້ໄປໃນຄືນນຼ້ັີ”. ບານທາຊາກ່ໍຄິດຢ້ານຕໍ່ນາຍຂອງຕົນທີ່ ກໍາລັງຈະໄປເຮດັ ສິີ່ງໃດສີ່ງິ ໜ່ງຶີ . “ເຈ້າັຼົ ບມໍ່ ໜີ ັງສືຫຍງັ ຈາກຄນຸ ພໍ່ມາເຖິງຂ້ອຍບ່ໍ?”, ໂຣເມໂອຖາມ “ບໍ່” ບານທາຊາຕອບ. “ບໍ່ເປນັ ຫຍງັ , ໄປ ! ໄປ ! ໄປເອົາມາ້ ຊຸມຼ ນຼັ້ນມາ”, ໂຣເມໂອເວົຼ້ັາ. ດຽວນ,ຼ້ັີ ໂຣເມໂອປາດຖະໜາພຽງແຕູ່ຈະໄປຂ້າຕົວຕາຍ ຮຽງຂ້າງສົບຂອງຈູລຽດທີ່ບູ່ອນຝງັ ສບົ . ດົ່ງັ ນຼັ້ນ: ໂຣເມໂອ ຈ່ີງິ ໄດ້ຫາຄນທີ່ທຸກຍາກຄນົ ໜຶງີ່ ປະສມົ ຢາເບອ່ີື ໃຫ້. ຝ່າຍຄຸນພໍ່ລໍເລັນກໍ່ໄດ້ສົ່ງສານໄປແມູ່ນທົວຫາໂຣເມໂອ, ແຕູ່ຄົນໃຊ້ຂອງລເໍ ລນັ ກໍ່ໄປບ່ໍຮອດເພາະການສັນຈອນໃນ ຄນື ນັ້ນຼ ຖກື ປດ. ຄຸນພ:ໍ່ “ນມີຼັ້ ັນອນັ ຕະລາຍທີ່ສຸດ, ຈົ່ງໄປໄວໆ, ໄປນໍາເອາົ ທູອ່ ນເຫຼັກອນັ ໜງີ່ຶ ມາ”, ລໍເລັນຄດິ ວູ່າ: “ໃນ 3 ຊົ່ວໂມງໜ້າ ນີຼ້ັ ຈູລຽດຈະຕື່ີນຂັຶ້ນຼ ແລ້ວຕົນຈະເອາົ ຈູລຽດມາເຊີ່ືອງໄວ້ທຫີ່ ອ້ ງນອນຂອງຕົນຈນົ ກວູ່າໂຣເມໂອຈະມາເຖິງ”. ຝາ່ ຍປາຣີກໍ່ຄືກນັ . ລາວກາໍ ລັງຈະໄປຫາສົບຂອງຈູລຽດ, ລາວໄດ້ບອກຄນໃຊ້ໃຫ້ລຖໍ ້າລາວແລ້ວກໍ່ໄປວາງດອກໄມ້ ໃນບອູ່ ນຝງັ ສົບ. ໝໄໍ ດຍ້ ນິ ສຽງໂຣເມໂອຢໃູ່ ກໆ້ ກບັ ບອູ່ ນເກບັ ສບົ . ສູ່ວນໂຣເມໂອກ່ໍໄດ້ເອົາຈົດໝາຍໃຫ້ບານທາຊາໄປໃຫ້ພໍ່ຂອງລາວ ແລະ ເອົາໄຟທີ່ບານທາຊາຖືມາພ້ອມສີິ່ງທ່ີຈະ ໄຂບູ່ອນມ້ຽນສົບ ແລະ ບອກໃຫ້ບານທາຊາໜີໄປ, ແຕູ່ບານທາຊາຊ້ໍາພັດລີຼັ້ຢູ່ບູ່ອນໃກ້ໆນັຼ້ນເພ່ືີອເບິ່ີງໂຣເມໂອທີ່ມີ ລັກສະນະແປກໆ, ແຕູ່ກໍບ່ ໍຮ່ ູ້ວາູ່ ລາວກາໍ ລງັ ຈະເຮດັ ຫຍັງ?. ໂຣເມໂອກໍມ່ າ້ ງບອູ່ ນເກບັ ສົບເຂາ້ົັຼ ໄປ. ຝ່າຍປາຣີໄດ້ຍິນສຽງ “ມັນແມູ່ນໂຣເມໂອ, ມັນກັບມາເຮັດແນວທ່ີຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ສົບຂອງຈູລຽດບໍ່ ? ຈະຈັບມຶງ, ມຶງ ຕ້ອງຕາຍ”. “ເອີ ! ເຮົາຕ້ອງຕາຍ ! ດັ່ົງນັ້ຼນລະຈ່ງີິ ມາທີ່ນ”ັ້ີຼ ເຮົາມາທີ່ນກ້ີັຼ ໍ່ເພ່ີືອຂ້າຕົວຕາຍ ”ໂຣເມໂອເວົຼັ້າ” ເຈ້ົັຼາຈ່ົງໜີໄປ ! ແລະ ກ່ໍ ໃຫ້ຮູ້ວູ່າແມູ່ນຄົນບາ້ ທ່ີມີຄວາມຫວງັ ດທີ ີ່ບອກໂຕໜໄີ ປ. ແຕ່ປູ າຣີກ່ໄໍ ດ້ກໍ່ເລ່ອີື ງຮງຂນ້ັຶຼ ຈິີງ່ ໄດ້ຕສໍ່ ູ້ກັນ. ຄນົ ໃຊຂ້ ອງປາຣີໄດ້ຍນິ ກ່ໄໍ ປເອນັ້ີຼ ເຈ້ຼັົາໜາ້ ທ່ີທີຍ່ າມຢຕູ່ ະຫຼອດຄນື . ປາຣີລັົ້ຼມລົງ ໂອ … ຂ້ອຍຈະຕາຍແລ້ວ, ເປີດຫ້ອງເກັບສົບດ້ວຍ ແລະ ວາງຂ້ອຍໄວ້ກັບຈູລຽດ. ໂຣເມໂອກ່ໍ ສາມາດເຫັນຜູ້ທ່ີລາວຂ້າວູ່າແມູ່ນໃຜ ແລວ້ ກ່ໍເອົາສົບນັຼ້ນວາງນອນໄວ້ໃນບອູ່ ນເກັບສບົ ຂ້າງຈູລຽດ, ໂຣເມໂອ ”ຈູລຽດທີ່ ຮກັ ! ເປນັ ຫຍັງນ້ອງຈິ່ງີ ງາມຢູ່ ? ແມ່ນູ ຄວາມຕາຍບໍ່ ທເ່ີ ອາົ ເຈັາົຼ້ ມາທນີ່ ເຼັີ້ ພີ່ືອເປັນຄົນຮກັ ຂອງເຂາົ ? ຕາເອຍີ ! ຈົ່ງເບິີ່ງນອ້ ງ ເປັນເທ່ີືອສຸດທ້າຍເສຍ, ແຂນເອີຍ ! ຈົ່ງກອດນາງເປັນເທື່ີອສຸດດທ້າຍສາ ! ຈູລຽດທີ່ຮັກຂອງອ້າຍ !”, ແລ້ວໂຣເມໂອກ່ໍ ດີ່ືມຢາພິດ. ຝ່າຍຄຸນພ່ໍລເໍ ລນັ ມາຕາມຫງັຼ ລາວເຫັນແສງໄຟຢໃູ່ ນບູ່ອນເກັບສົບ ແລະ ເຫັນບານທາຊາ. ບານທາຊາ: “ເຈັ້ຼົານາຍຂ້ອຍ, ໂຣເມໂອໄດເ້ ຂັ້ົາຼ ໄປໃນບູອ່ ນເກບັ ສົບປະມານເຄີ່ງິ ຊວົ່ ໂມງກວາູ່ ແລ້ວ”. 80

ສ່ິີງດົັ່ງກູ່າວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຸນພໍ່ຄິດຍາກທ່ີຢາກໄດ້ຍິນ, ລາວເຂ້ັຼົາໄປໃນບູ່ອນເກັບສົບຜູ້ດຽວ ແລະ ໄດ້ເຫັນສົບໂຣເມ ໂອ-ປາຣພີ ້ອມນັ້ຼນຈູລຽດກ່ຕໍ ່ນືີ ຂນ້ັຶຼ ແລະ ເວາ້ຼົັ ວາູ່ : “ໂຣເມໂອຢໃູ່ ສ?”. “ນາງເອີຍ ! ອອກຈາກບູ່ອນເກັບສົບຄົນຕາຍດຽວນ້ັຼີ. ກໍາລັງອັນໃຫຍູ່ຫຼວງກວູ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜູ່ນຂອງ ພວກເຮົາບໍ່ມີຜົນຫຍັງໝົດ. ໄປອອກ, ອອກໜີ. ຜົວຂອງເຈົັຼ້າຕາຍແລ້ວ ແລະ ປາຣີກໍ່ຕາຍ. ຂ້ອຍຈະເອົາເຈ້ົຼັາໄປບູ່ອນທ່ີ ປອດໄພ ໄປອອກໜີຈາກນ”້ຼັີ “ຂ້ອຍຈະບໍ່ໜ”ີ , ຈລູ ຽດເວັ້າຼົ . ແລ້ວຄຸນພໍ່ກໍ່ໄດ້ອອກໄປ. ຈລູ ຽດເບ່ີິງໂຣເມໂອ “ແມູ່ນຫຍັງອັນນີຼັ້ ຈອກຢາເບືີ່ອຢູ່ໃນມືຂອງຄົນຮກັ ຂອງຂ້ອຍ, ຢາ ພິດບໍ? ໂອ ໂຣເມໂອ, ອ້າຍດ່ີືມມັນໝົດແລ້ວ ແລະ ກ່ໍບໍ່ໄດ້ປະມັນແມ້ແຕູ່ຍົດດຽວໄວ້ໃຫ້ນ້ອງ, ເພື່ີອຊູ່ວຍເຫຼືອນ້ອງສູ່ ເສັຼ້ນທາງຂອງນ້ອງ. ນ້ອງຈະຂໍຈູບສົບຂອງອ້າຍ, ບາງເທ່ີືອຢາພິດອາດຄ້າງຢູ່ສົບນຼັ້ນແລ້ວກໍ່ຈະເຮັດໃຫ້ນ້ອງຕາຍໄປ”. ແລ້ວຈລູ ຽດກຈ່ໍ ບູ ໂຣເມໂອ. ຈາກນຼັ້ນຜເູ້ ຝາົັ້ ຍາມກໍມ່ າ, ຈລູ ຽດບ່ມໍ ີເວລາອກີ ຕໄໍ່ ປ, ນາງຄວາ້ ເອົາມດີ ຂອງໂຣເມໂອແລວ້ ກໍ່ແທງໂຕຕາຍ. ບຶດໜ່ີຶງທຸກຄົນກ່ໍມາ, ບານທາຊາກໍ່ຍັງຖືກພົບເຫັນ ໂດຍລ້ັຼີຢູ່ບູ່ອນທີ່ນາຍຂອງຕົນເອງຕາຍ. ຄຸນພ່ໍຮ້ອງໃຫ້ເວລາ ຢ່າງອອກມາເດີ່ນໂບດ. ຈາກນ້ັຼນເຈັ້ົຼາຊີວິດແອສຄາລາສ ກໍ່ມາ. “ແມູ່ນຫຍັງເກີດຂຶຼ້ັນ? ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈີ່ິງຖືກຮຽກເອ້ີັຼນ ອອກມາຈາກການພັກຜອູ່ ນໃນຍາມເຊົ້ຼັາແບບນັ້ີຼ ?”. ກາປເູ ລັດ ແລະ ມງົ ຕັກກມໍ່ າເຖງິ . ນາງກາປເູ ລດັ : ຄົນຕາມຖະໜົນກໍ່ຮອ້ ງວູ່າ: ”ໂຣເມໂອ”, ບາງຄົນກໍຮ່ ອ້ ງວາູ່ : “ຈລູ ຽດ”, ບາງຄົນກ່ໍຮ້ອງວູາ່ : “ປາຣີ”. ພວກເຂົາກໍກ່ າໍ ລງັ ມາບູອ່ ນເກບັ ສບົ ນ.ັ້ີຼ ຈາກນັນຼ້ ຫວົ ໜາ້ ຍາມກໍບ່ ອກຄນົ ທງັ ໝດົ ວ່າູ : “ນັີຼ້ ແມ່ນູ ສບົ ຂອງປາຣີທີ່ຖກື ຂ້າ, ໂຣເມໂອທີ່ໄຮ້ວິນຍານ ແລະ ຈລູ ຽດທີ່ຂ້າຕົວຕາຍ. ນແ້ຼັີ ມູນ່ ຄຸນພໍ່ ແລະ ນແ້ຼີັ ມູ່ນຄນົ ໃຊຂ້ ອງໂຣເມໂອຄບື ານທາຊາ”. ມງົ ຕກັ ເວຼົັາ້ ວາູ່ : “ໂອ ! ພະລາຊາ ເມຍຂອງຂະນອ້ ຍໄດຕ້ າຍໄປໃນຄນື ນຍ້ຼັີ ອ້ ນຄວາມ ເສຍໃຈທກີ່ ານຖກື ເນລະເທດຂອງລູກຊາຍໄດຂ້ ້ານາງ”. ຈາກນຼນັ້ ເຈຼັາ້ົ ຊີວິດໄດຫ້ ັຼ້ນໜ້າຫາຄນຸ ພໍ່ ”ບອກຂອ້ ຍເບ່ິີງ, ລໍເລັນ ! ເຈົັ້າຼ ຮູ້ຫຍງັ ກຽູ່ ວກບັ ເລີືອ່ ງນ?້ັຼີ ” . ຄຸນພໍ່ລໍເລັນເວ້ຼົັາບໍ່ຫຼາຍ, ໄດ້ເລົ່າເລ່ືີອງທີ່ໂສກເສົ້ຼັານຼ້ັນ ແລະ ລົງທ້າຍວູ່າ: ”ຖ້າບາງອັນໃນການກະທໍານັ້ີຼແມູ່ນເຮົາໄດ້ ເຮດັ ໄປ, ຈ່ົງເອາົ ຊວີ ດິ ຂອງເຮາົ ທົດແທນໄປ”. ເຈັຼົາ້ ຊີວິດ: “ພວກເຮົາຮູ້ຢ່ສູ ະເໝວີ ູ່າ: ການເປັນຄົນດີ…ຄນົ ຂອງໂຣດເມໂອເດ ! ມັນສາມາດເວາັ້ົຼ ຫຍັງໄດອ້ ີກແດ?ູ່ ”. ບານທາຊາຈີ່ິງເວຼ້າັົ ຕື່ີມຕໍ່ບນັ ຫາທ່ີລາວໄດເ້ ຫັນ ແລະ ຄນົ ໃຊຂ້ ອງປາຣີກໍ່ເລົາ່ ຄືກັນ. “ກາປເູ ລັດ; ມົງຕັກ” ເຈຼົ້ັາຊີວິດກູ່າວດວ້ ຍຄວາມໂສກເສຼ້ັົາ “ມາດຽວນັຼ້ີພວກເຮົາຄືຊິໄດຮ້ ູ້ໄດ້ເຫັນກັນແລວ້ ວູ່າ ແມູ່ນ ຫຍັງເກດີ ຂນຶັ້ຼ ຍອ້ ນເຈັາ້ຼົ ກຽດຊັງກນັ ແລະ ຍ້ອນບັນຫານັນຼ້ , ຂອ້ ຍຈິງີ່ ສູນເສຍຄອບຄົບຂອງຂ້ອຍໄປ”. 81

ກາປູເລັດ: “ການແຕູ່ງງານຂອງລູກສາວຂ້ອຍກັບໂມໂອລູກຊາຍເຈຼົັ້າ ໄດ້ຮູ່ວມສອງຄອບຄົວພວກເຮົາເຂັຼົ້າກັນອີກ ໃນທີ່ສຸດ. ໂອ… ! ອ້າຍມງົ ຕັກ, ເດມືເຈາ້ັົຼ ມາຕີ”. ເຈ້ັຼົາຊີວິດຈິ່ີງກູ່າວຂ້ຼຶັນອີກວູ່າ: ”ຄວາມມືດມົນ ແລະ ເມກເຝັື້ອໃນຕອນເຊ້ັຼົາມ້ັືຼນ້ັຼີໄດ້ນໍາເອົາຄວາມສະຫງົບ (ສັນຕິພາບ) ອນັ ໂສກເສາ້ົຼັ ມາແລ້ວ…” (ຮູບທີ 42 ໂສກນາດຕະກາລ້ຼັາລຶກ ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ) 2. ເນື້ຼອັ ໃນຄວາມໝາຍຂອງເລື່ີອງ - ຜູ່ານບົດເລີ່ືອງ, ນັກປະພັນໄດ້ກູ່າວປະນາມ ຮີດຄອງປະເພນີທ່ີເກົ່າແກູ່ຫ້ຼາຫຼັງຂອງລະບອບສັກດີນາ ທ່ີຍາມໃດກໍ ກດົ ໜູ່ວງທວງດຶງສດິ ເສລີພາບຂອງມວນມະນດຸ . ເວ້ົຼັາໄດວ້ າູ່ ການບັງຄບົ ລູກເຕ້າັຼົ ໃຫ້ປະຕບິ ດັ ຕາມເຈດຈານົງຂອງຜູ້ເປັນພໍ່ ແມູ່ ໂດຍສະເພາະການບັງຄັບໃຫ້ລູກເຕັົ້ຼາໃຫ້ແຕູ່ງງານກັບຄົນທີ່ລູກຕົນເອງບ່ໍປາຖະໜານຼັ້ນ ແມູ່ນອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ . ຄວາມຮັກລະຫວູ່າງໂຣມີໂອ ແລະ ຈູລຽດແມູ່ນຄວາມຮັກທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດ ແລະ ອະມະຕະທີ່ສຸດ ແຕູ່ສຸດທ້າຍກໍຖືກ ສະກັດກັ້ຼນຍ້ອນແນວຄິດອັນຄັບແຄບຂອງສອງຕະກຸນເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັກທ່ີແສນຫວານ ແລະດູດດືີ່ມຕ້ອງປດສາກລົງ ດວ້ ຍເລອື ດ ແລະນ້ໍາຕາ. ຕານານຮັກອໍາມະຕະຂອງໂຮເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດຈະຖືກເລົາ່ ຂານກັນຕ່ໍໄປໃຫຊ້ າວໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ ເໝືອກບັ ຄວາມຮັກອະມະຕະລະຫວາູ່ ງ ຂຸນລູ ແລະ ນາງອົຼວັ້ ຂອງ ວັນນະຄະດີລາວເຮາົ . - ບົດລະຄອນໂສກ “ໂຣມີໂອ ແລະ ຈຸລຽດ”ນອກກູ່າວປະນາມໂຈມຕີແນວຄິດທ່ີໂງູ່ຈ້າຫ້ຼາຫັຼງ ແລະ ຄັບແຄບ ເຫັນແກູ່ໂຕແລ້ວ ເລີື່ອງຍັງໄດ້ເປີດເສຼັ້ນທາງໃຫ້ແກູ່ແນວໃໝູ່ແນວຄິດທີ່ໄດ້ກ້າວໜ້າຄື ມັນໄດ້ຍົກສູງສິດເສລີພານຂອງ ມວນມະນຸດ ໃນການເຄື່ີອນໄຫວຕູ່າງໆຕະຫຼອດການຕັດສິນບັນຫາດ້ວຍຕົນເອງປາສະຈາກການໜີຮັດຈາກອິດທິພັນ ທາງນອກ. ຍຸກສະໄໝທ່ີເທບພະເຈຼົາ້ັ ຕັດສິນການກະທາຂອງມະນຸດໄດພ້ ຼ້ັົນສະໄໝໄປແລ້ວ. ມະນດຸ ເອງຈະເປັນຜ້ຕູ ັດສິນ ໂຊກສະຕາຂອງຕົນເອງ. ເວຼັົ້າລວມແລ້ວສດິ ທຂິ ອງມະນຸດແມູ່ນບ່ໍມີໃຜທີ່ຈະລະເມດີ ໄດ້. ນ້ແັຼີ ລະຄືແນວຄິດຕຼ້ັົນຕໍຂອງບົດ ລະຄອນໂສກອນັ ຍ່ີງໃຫຍູ່ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດ ”. 82

1.2 ເນືຼ້ອັ ໃນ ແລະ ຄນຸ ຄາູ່ ຂອງເລ່ີືອງ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ” - ເນອຼັ້ື ໃນ ຜູ່ານການອູ່ານບົດເລີື່ອງ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ” ນັກປະພັນໄດ້ກູ່າວປະນາມຮີດຄອງປະເພນີທີ່ເກົ່າແກູ່ຫຼ້າຫຼັງ ຂອງລະບອບສັກດີນາທີຍ່ າມໃດກກໍ ົດໜູ່ວງທູ່ວງດຶງສິດເສລີພາບຂອງມວນມະນຸດ. ອາດເວັຼ້ົາໄດ້ວູ່າ ການບັງຄັບລູກເຕ້ົັຼາ ໃຫ້ປະຕິບັດໃຫ້ຕາມເຈດຈໍານົງຂອງຜູ້ເປັນພໍ່ແມໂດຍສະເພາະແມູ່ນການບັງຄັບໃຫ້ລູກເຕົຼ້ັາແຕູ່ງງານກັບຄົນິ ຫາກຍັງ ທໍາລາຍອະນາຄົດຂອງເຂົຼັ້າເຈົຼັ້າອີກດ້ວຍ. ຄວາມຮັກລະຫວູ່າງໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດແມູ່ນຄວາມຮັກທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດ ແລະ ອະມະຕະທີ່ສຸດແຕູ່ສຸດທ້າຍກໍຖືກສະກັດກຼັ້ນຍອນແນວຄິດອັນຄັບແຄບຂອງສອງຕະກຸນເຮດັ ໃຫ້ຄວາມຮັກທີ່ແສນ ຫວານ ແລະ ດູດດ່ີືມຕ້ອງປດສາກລົງດ້ວຍເລືອດ ແລະ ນ້ໍາຕາ. ຕໍານານມຮັກຂອງໂຮເມໂອ ແລະ ຈູລຽດຈະຖຶກເລ່ົາ ຂານກັນຕໍ່ໄປໃຫ້ຊາວໂລກໄດ້ຮັບຮູ້ເໝືອນກັບຕໍາໜານຮັກທີ່ອະມະຕະລະຫວູ່າງຂຸນລູ ແລະ ນາງອົ້ັຼວຂອງວັນນະຄະດີ ລາວເຮົາ. ບົດລະຄອນໂສກ “ ໂຣເມໂອ ແລະ ຈູລຽດ ” ນອກຈາກຈະກູ່າວປະນາມໂຈມຕີແນວຄິດທີ່ໂງູ່ຈ້າຫ້ຼາຫຼັງ ແລະ ຄັບແຄບເຫັນແກູ່ຕົວແລ້ວ. ເລີື່ອງນັ້ີຼຍັງເປີດເສັຼ້ນທາງໃຫ້ແກູ່ແນວຄິດ ໃໝູ່ແນວຄິດທີ່ກ້າວໜ້າຄືມັນໄດ້ຍົກສູງສິດ ເສລີພາບຂອງມວນມະນຸດໃນການເຄ່ີືອນໄຫວຕູ່າງໆຕະຫຼອດການຕັດສິນບັນຫາດ້ວຍຕົນເອງປະສາຈາກການໜີບຮັດ ຈາກອິດທິພົນທາງນອກ. ຍຸກສະໄໝທ່ີເທບພະເຈົຼັ້າຕັດສິນການກະທໍາຂອງມູ່ວນມະນຸດໄດ້ພົ້ຼັນສະໄໝໄປແລ້ວ. ມະນຸດ ເອງຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນໂຊກຊະຕາຂອງຕົນເອງ. ເວົ້ັຼາລວມແລ້ວສິດທິຂອງມະນຸດແມູ່ນບໍ່ມີໃຜຈະລະເມີດໄດ້. ນຼ້ີັແລະຄື ແນວຄດິ ຕັ້ຼົນຕຂໍ ອງບດົ ລະຄອນໂສກອນັ ຍີ່ິງໃຫຍູ່ “ໂຣເມໂອ ແລະ ຈລູ ຽດ” - ຄນຸ ຄ່າູ ຂອງເລີື່ອງ. ເລີ່ຶືອງນີຼັ້ມີຄຸນຄູ່າສະທ້ອນໃຫ້ເຮຼົັ້າຮູ້ເຖິງສະພາບການດາລົງຊີວິດຂອງສັງຄົມຊາວອັງກິດໃນຍຸກສະໄໝນ້ັຼນທີ່ຍັງ ມີແນວຄິດແບບຫຼາ້ ຫງັຼ ຈດິ ໃຈຄັບແຄບ, ຂມ່ົ ຂູ່ຄນົ ອື່ີນ ແລະ ຍັງມກີ ານແບູ່ງແຍກຊົນຊັນຼ້ ວນັ ນະ. ນອກຈາກນຼັບີ້ ົດເລີ່ືອງນ້ັຼີ ຍັງເປັນຕົວແບບ ຫຼື ແວູ່ນແຍງໃຫ້ແກູ່ຄົນສະໄໝໃໝູ່ໄດ້ສຶກສາຮຽນຮູ້ຄວາມເປັນມາຂອງສັງຄົມສະໄໝນັຼ້ນແລ້ວໄປ ດັດແກ້ໃນຊີວິດຂອງຕົນ ແລະ ສັງຄົມໃຫ້ດີຂ້ືັຼນ. ດັງນ້ັຼນ, ບົດເລ່ີືອງນ້ັີຼຈ່ີິງມີຄຸນຄູ່າທາງດານຮູບການ ແລະ ເນືຼ້ັອໃນ ສັງົ່ ສອນຄນົ ໃນສງັ ຄົມໃຫ້ມີຄວາມຄດິ ແບບສາ້ ງສັນ, ເບ່ງີິ ກວ້ າງເຫນັ ໄກ ແລະ ນາໍ ເອົາໄປເປັນບົດຮຽນໃນອະນາຄດົ . 83

ບດົ ອາູ່ ນເພມີ່ ເລອື່ີ ງ \" ພຄໍ່ າ້ ເມອື ງເວນດິ \" ອັງໂຕນີໂອ (Antonio ) ແມູ່ນພໍ່ຄ້າຜູ້ໜ່ືີງທີ່ມີຊ່ືີສຽງຢູ່ເມືອງເວນິດ. ລາວແມູ່ນພໍ່ຄ້າທີ່ມີມະນຸດສະທໍາ ແລະ ຊູວ່ ຍເຫຼອື ທຸກຄນົ ທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ. ລາວມຂີ ະບວນເຮືອຕດິ ຕໍ່ຄ້າຂາຍກັບເມືອງອືນ່ີ ໆ. ລາວມີເພີອື່ ນທີຮ່ ກັ ແພງ ແລະ ໄວໃ້ ຈຜໜູ້ ືງີ່ ທ່ີຊືີ່ ບັດຊານໂີ ອ (Bassanio). ບດັ ຊານໂີ ອໃນເມີື່ອ ກູ່ອນກ່ໍມີເງິນຫຼາຍສົມຄວນ, ແຕູ່ດຽວນຼັ້ີກໍ່ມີຄວາມຂາດເຂີນ. ລາວໄດຕົກຫຼຸມຮັກກັບຍງິ ຄົນໜີ່ືງຊ່ືີ ປເໍ ຈຍ (Portia ). ບັດຊານິ ໂອ ຈ່ີຶ ງໄປ ຂໍ ຢື ມ ເງິນ ນໍ າອັ ງໂຕ ນີ ໂອ ຈໍ ານ ວ ນ 3.000 ດູ ກ າ (ducat) ແມູ່ນເງິນຕາຂອງເມ່ີືອງເວນິດໃນສະໄໝນຼ້ັນ ເພ່ືີອຈະ ໄປຂໍແຕູ່ງງານກັບນາງ ປໍເຈຍຢູ່ເມີ່ືອງແບນມົງ (Belmont ) ຢູ່ ໃກກ້ ບັ ເມືອ່ີ ງເວນິດ. ພຂໍ່ ອງນາງປໍເຈຍໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ ແລະ ຊັບສົມບັດທັງ ໝົດກໍ່ເປັນຂອງນາງຄົນດຽວ. ສູ່ວນອັງໂຕນີໂອໃນເວລານີຼັ້ສໍາພັດ ບໍ່ມີເງິນເຖິງ 3.000 ດູກາເພາະຂະບວນເຮືອພ່ໍຄ້າຂອງລາວຍັງບໍ່ ທັນກັບມາແຕູ່ຕູ່າງປະເທດເທ່ືີອ. ດ່ົັງນ້ັຼນ, ອັງໂຕນີໂອຈຶີ່ງແນະນໍາໃຫ້ບັດຊານີໂອໄປຊອກຢຶມນໍາຜູ້ອ່ີືນ, ແຕູ່ຜູ້ນັ້ຼນຈະຕ້ອງ ຮູຈ້ ກັ ກບັ ອງັ ໂຕນໂີ ອດ.ີ ບດັ ຊານໂີ ອຈງີິ່ ໄປຊອກຫາຊາຍພໍ່ຄ້າຄນົ ໜງ່ີື ຊີື່ ໄຊລອັ ກ (Shyiock). ໄຊລັອກແມູ່ນພໍ່ຄ້າຜູ້ໜ່ີືງຢູ່ເມືອງເວນິດ ທີ່ເອົາເງິນໃຫ້ຜູ້ອ່ີືນຢຶມແຕູ່ໄລູ່ດອກເບ້ຍສູງ. ໄຊລັອກ ແລະ ອັງໂຕນີໂອ ເປັນສດັ ຕກູ ັນໝາຍຄວາມວາູ່ ສອງຄົນນຼັີ້ເຄີຍຜິດກນັ ແຕຜູ່ ູ້ອີ່ືນບ່ໍຮເູ້ ລີື່ອງຂອງຄນົ ທັງສອງ. ເມີື່ອບດັ ຊານໂີ ອ ໄປຖາມຢຶມສາມພັນດູກາໃນນາມຂອງອັງໂຕນີໂອ ຕາມອັງໂຕນີໂອແນະນໍາ, ໄຊລັອກກໍ່ບອກວູ່າ ໃຫ້ໃຫ້ອັງໂຕນີໂອມາຢຶມເອງ. ອັງໂຕນີໂອຈີ່ິໄປຢຶມກັບບັດຊານີໂອ, ໄຊລັອກກ່ໍດີໃຈເພາະຄິດວູ່າແມູ່ນໂອກາດທີ່ຈະ ແກ້ແຄ້ນຕໍ່ອງັ ໂຕນີໂອ, ຍອ້ ນອັງໂຕນີໂອເຄີຍເວາົ້ັຼ ສີິ່ງທບີ່ ໍ່ດີໃຫ້ໄຊລອັ ກ. ເມ່ອີື ອັງໂຕນີໂອໄປພົບກບັ ໄຊລັອກ, ໄຊລັອກກເ່ໍ ວົັຼ້າຂຼນັ້ື ວາູ່ : ທູ່ານບ່ໍມັກວິທຫີ າເງິນຂອງຂ້າພະເຈຼ້ົັາ, ທູ່ານຍເຄີຍເວ້ຼົັາ ໃຫ້ຂ້າພະເຈາັຼົ້ ແມນູ່ ໝາໂຕໜື່ີງ... ແຕູ່ມາດຽວນ້ຼັີທູ່ານມາຂໍຢມຶ ເງິນໍາຂ້າພະເຈ້ົຼັາ, ຂ້າພະເຈຼັ້ົາຂໍຖາມທູ່ານວູ່າໂຕໝາກ່ໍມີເງິນ ຢບູ່ ໍ່ ?... ສົມຄວນບໍ່ທີໝ່ າຄຂື າ້ ພະເຈົຼາ້ັ ຈະເອາເງນິ 3.000 ດກູ ໃຫທ້ າູ່ ນຢມຶ ?... ອງັ ໂຕນໂີ ອກໍ່ຕອບວູ່າ: \"ຂ້າພະເຈົ້ຼັາກໍບໍ່ປະຕເິ ສດ, ເຮົາເຄີຍເອັີຼ້ນທູ່ານແນວນັ້ຼນແທ້ ແລະ ທູ່ານກໍແ່ ມູ່ນແນວນ້ັຼນແທ້. ບດັ ນຖັີ້ຼ ້າທູາ່ ນຈະເອາົ ເງິນໃຫ້ ເຮົາຢຶມກໍບໍ່ຢຶມໃນຖານະໝູ່ເພ່ີືອ, ຈົ່ງໃຫ້ຢຶມໃນຖານະສັດຕູຂອງທູ່ານ. ຖ້າເຮົາບ່ໍສາມາດໃຊ້ແທນຄື ນໃນກໍານົດ 3 ເດືອນ, ທູາ່ ນກໍສ່ າມາດລົງໂທເຮົາ ຢາ່ ງສມົ ປາຖະໜາ... \" ໄຊລອັ ກກ່ໍປັບທູ່າທີຂອງຕົນໃຫ້ເປນັ ປົກກະຕິ ແລະ ເວັຼ້ົາແບບຍ້ຼີັມແຍ້ມແຕູມ່ ີເລູ່ລູ່ຽມ ແລະ ເວ້ັົຼາຫຼັີ້ນແກ້ມອີຫ່ ຼີ ຕໍ່ອັງ ໂຕນໂີ ອວາູ່ : 84

\" ຖ້າທູ່ານບໍ່ສາມາດຍຈູ່າຍຄືນໃຫ້ເຮົາພາຍໃນ 3 ເດືອນ ທູ່ານຕ້ອງສັນຍາວູ່າ ທູ່າຈະຕ້ອງເອົາຊັ້ຼີນສົດໆໃນຮູ່າງກາຍຂອງ ທູາ່ ນມອບໃຫເ້ ຮົາໂດຍແມູນ່ ເຮາົ ຈະປາດເອົາເອງ 1 ປອນ (0,454 kg )\" ອັງໂຕນີໂອກໍ່ຍີັ້ຼມຫົວ ແລະ ຮັບເອົາຄໍາສັນຍານັຼ້ນເພາະລາວຄດິ ວູ່າພາຍໃນສອງເດືອນຂະບວນເຮືອສິນຄາ້ ຂອງລາວ ຕ້ອງມາຮອດແນູ່ນອນ, ສູ່ວນບັດຊານີໂອໄດ້ເບິີ່ງທູ່າທີຂອງໄຊລັອກແລ້ວ ກ່ໍເຫັນດີໃຫ້ອັງໂຕນີໂອຢຶມ ແຕູ່ອັງໂຕນີໂອກໍ່ ຕັດສິນໃຈຢມຶ ເງນິ ນໍາໄຊລອັ ກ ແລະ ມອບໃຫ້ກັບບັດຊານໂີ ອເພີອ່ື ຮກັ . ກູ່າວເຖິງນາງ ປໍເຈຍ, ກູ່ອນທີ່ພ່ໍຂອງນາງຈະຕູ່າຍ ເພ່ີນໄດ້ຊອກຫາວິທີທາງເພີ່ືອຈະຊອກຜົວທ່ີດີໃຫ້ແກູ່ລູກສາວ ຂອງຕົນ. ດົັ່ງນັຼນ້ ເພີ່ນຈງິີ່ ເຮັດກັບໄວ້ 3 ກັບຄກື ັບເງິນ, ກັບຄໍາ ແລະ ກັບຂີ້ຼັກ່ົວ. ຜູ້ທີ່ຈະເອົານາງ ປໍເຈຍເປັນເມຍຈະຕ້ອງ ໄດ້ເລືອກເອາົ ກັບທ່ຖີ ກຶ ຕອ້ ງທີ່ສດຸ . ຕ່ໍມາມ້ືັໜຼ ື່ີງ, ຂະນະທນ່ີ າງ ປເໍ ຈຍ ແລະ ຄົນຮັບໃຊຂ້ ອງນາງຊີື່ ເນຣດິ ຊາ (Nerissa) ກໍາລັງຄດິ ຫາຜຊູ້ າຍທັງຫາຼ ຍ ທຈີ່ ະມາຫາ, ຄນົ ໃຊ້ຜ້ໜູ ືີງ່ ກໍມ່ າບອກວູ່າ. ມີເຈຼົາ້ັ ຊາຍຜູ້ໜງີ່ື ມາຈາກອາຟຣິກາເພີອື່ ຈະຂແໍ ຕູງ່ ງານນໍານາງ ປເໍ ຈຍ. ນາງ ປໍ ເຈຍຈ່ງິີ ເອາົ ກບັ ທັງ 3 ມາວູາ່ ງໄວຕ້ ໍ່ໜ້າຂອງເຈັ້າຼົ ຊາຍອົງນນ້ັຼ . ຢູ່ ເຖິງກັບໄດ້ຂຽນວາູ່ - ຢູ່ເຖິງກັບຄໍາຂຽນວູ່າ: \" ຊາຍໃດທ່ີເລືອກເອົາຂ້ອຍ ກໍຈະໄດ້ ຮບັ ສິີງ່ ທີຄ່ ນົ ທງັ ຫາຼ ຍ ປາຖະໜາ \" - ຢູ່ເຖິງກັບເງິນຂຽນວູ່າ: \"ຊາຍໃດທ່ີເລືອກເອົາຂອ້ ຍ ກໍຈະໄດ້ ຮັບເທາົ່ ທລີ່ າວສົມຄວນ ຈະໄດ້ຮບັ \" - ກັບຂັຼີ້ກົ່ວຂຽນວູ່າ: \" ຊາຍໃດທ່ີເລືອກເອົາຂ້ອຍ ກໍຈະຕ້ອງ ກຽມເສຍທຸກຢາ່ ງທີ່ລາວມີທັງໝົດ \" ເຈຼັ້ົາຊາຍຄົນນ້ຼັນເບ່ີິງຢູ່ດົນເຕີບ ຈິ່ີງເອ່ີຍປາກວູ່າ: \" ຄົນທັງໝົດ ໂລກນ້ັຼີເຂາົ ປາຖະໜາ ຢາກໄດແ້ ຕູ່ຄາໍ ກຄໍ ືໝດົ ໂລກປາຖະໜາປໍ ເຈຍ ດ່ັົງນັ້ຼນເຮົາຂໍເລືອກເອົາກັບຄໍາ \" ແລ້ວນາງ ປໍເຈຍກໍເອົາ ກຸນແຈໃຫ້ອົງຊາຍນັຼ້ນໄຂເບີ່ິງກັບຄໍາ ແລະ ໄດ້ພົບເຫັນຫົວກະ ໂຫຼກຄົນຕູ່າຍ ແລະ ເຈ້ຍແຜູ່ນໜືີ່ງຊ່ີຶງມີໂຕໜັງສື່ີຂຽນວູ່າ: \" ທກຸ ສງິ ທີ່ມແີ ສງສີສວຍສດົ ງດົ ງາມນນັຼ້ ມນັ ບໍແ່ ມູ່ນຄໍາໝົດ \" ແລວ້ ອົງຊາຍຄນົ ນ້ນຼັ ກ່ໍໜໄີ ປຢ່າງອບັ ອາຍຂາຍໜາ້ . ຂ້ັຼນຕໍ່ມາກໍແມນູ່ ລາຊາມາຈາກເມືອງຝຣົງັ່ ໄດ້ມາເລືອກເອົາກບັ ເງນິ . ເມີ່ອື ເປີດເບ່ີງິ ແລວ້ ກພໍ ົບກບັ ຮບູ ຫວົ ຄນົ ໂງູ່ຈາ້ ( ຜບີ າ້ ) ແລະ ມໂີ ຕໜັງສີື່ຂຽນຢູ່ເຈຍ້ ວູາ່ : \" ຂ້ອຍເປນັ ຄົນໂງູ່ \" ຖດັ ຈາກນັຼ້ນມາແມູ່ນໜຸູ່ມບັດຊານີໂອພ້ອມກັບເພີ່ືອຂອງເຂາົ ຜູ້ໜື່ີງມານໍາ. ຄວາມຈິງປໍເຈຍ ແລະ ບັດຊານີໂອເຄີຍ ພົບກັນ ແລະ ເຄີຍມີຄວາມຮັກນໍາກັນມາແດູ່ແລ້ວ ແຕູ່ນາງກໍບໍ່ສາມາດບອກໃຫ້ບັດຊານີໂອເລືອກເອົາກັບໃໃດທີ່ຖຶກ ຕອ້ ງໄດ້. ນາງກໍບອກໃຫ້ບດັ ຊານີໂອຄິເບ່ີິງຄັກໆ ເຖິງສອງເດືອນເສຍກູ່ອນຈ່ີິເລືອກເອົາກັບຕູ່າງໆ ແຕູ່ບັດຊານີໂອກໍຟ້າວ ຝົັ່ງເລືອກກັບຕູ່າງໆເຫົຼ່ານຼ້ັນ. 85

ບັດຊານີໂອພິຈາລະນາເບິີ່ງກັບຄໍາ ແລະ ກັບເງິນ ແລ້ວເວາ້ັຼົ ຂ້ນັຼື ວາູ່ : \" ທງັ ສອງກັບນັຼີ້, ເບງີິ່ ທາງນອກເຫັນວູ່າງາມ ແຕູ່ ຕາມປົກກະຕິແລ້ວທີ່ທາງຂ້າງນອກມີສີສວຍງາມ ແຕູ່ເບ່ີິງຂ້າງໃນອາດຈະຂ້ີຼັຮ້າຍ ຫືຼ ສີ່ິງທ່ີຂ້ຼີັຮ້າຍມັນຖຶກປົກປດດ້ວຍ ຄວາມງາມ ຍ້ອນເຫດນຼັ້ນເຮົາຈິ່ີງບ່ໍເລືອກເອົາກັບເງິນ ແລະ ກັບຄໍາ. ບັດຊານີໂອເວ້ັົຼາຕໍ່ໄປວູ່າ: \" ແລະ ກັບນຼ້ັີເຮັ ດດ້ວຍ ຂ້ຼັີກ່ົວ ຮູບນອກຂອງມັນຂ້ັຼີຮ້າຍແຕູ່ເບືຼັ້ອງໃນຂອງມັນອາດຈະສວຍງາມ... ດັົ່ງນັຼ້ນເຮົາຂໍເລືອກເອົາກັບນ້ັຼີ\". ເມືອເປີດເບິ່ີງ ກບັ ຂ້ກັຼີ ່ົວຈ່ິງີ ໄດ້ພົບຮູບຂອງນາງປເໍ ຈຍ ແລະ ພົບໜັງສທືີ່ ່ີຂຽນເທິງເຈຍ້ ແຜນູ່ ໜງ່ືີ ວູ່າ: \" ຖ້າຫາກທ່າູ ນໃດເພີ່ງພໃໍ ຈຕກໍ່ ັບນີຼັ້ , ທູ່ານກ່ໍຫັນໜ້າໄປຫາຍິງໃນດວງໃຈຂອງທູ່ານ ແລະ ມອບຮອຍຈູບແກູ່ນາງໄດ້... \" ບັດຊານີໂອຈິ່ີງໄດນາງປໍເຈຍເປັນ ເມຍ ແລະ ນາງຈິີ່ໄດ້ມອບແຫວນວົງໜີື່ງໄວ້ກບັ ບດັ ຊານີໂອ ແລະ ເວັຼົາ້ ວາູ່ : \" ອ້າຍຈ່ົງຮັບແຫວນວົງນີ້ຼ,ັ ເມີ່ືອແຫວນວົງນຼີ້ັ ເສຍໄປເມືີ່ອໃດເມືີ່ອນັ້ຼນຄວາມຮັກຂອງເຮົາກໍຈະສູນສ້ຽງໄປ... \". ບັດຊານີໂອຕອບວູ່າ \" ເມ່ືີອໃດທີ່ແຫວນນັຼີ້ຫາຍຈາກ ມືຂອງອ້າຍ, ນັນ້ຼ ກໍໝາຍຄວາມວາູ່ ຊວີ ດິ ຂອງອາ້ ຍກໍໝດົ ໄປຄກື ນັ ... \" ຂະນະທ່ີທງັ ສອງຊືີນ່ ຊົມຍນິ ດຢີ ູນ່ ັນ້ຼ , ນາງ ເນຣດິ ຊາກບັ ກຣາຈີອາໂນ (Gratiano) ເຊີິ່ງແມນູ່ ໝູ່ ຫຄຼື ນົ ຮບັ ໃຊ້ຂອງ ບັດຊານີໂອ ທີ່ມານໍາກັນກໍອອກມາສະເໜີຕໍ່ນາຍຂອງຕົນວູ່າ: ພວກເຮົາທັງສອງກໍກຽມຈະແຕູ່ງງານກັນ. \" ເມ່ີືອທັງ 4 ມຄີ ວາມມູ່ວນຊີື່ນຢນູ່ ້ນັຼ , ກມໍ່ ີຄນົ 3 ຄົນມາຈາກເມີ່ອື ງເວນດິ ແລະ ຢຶນຈົດໝາຍຂອງອງັ ໂຕນີໂອມອບໃຫບ້ ັດຊານີໂອ... ເນືຼັ້ອໃນຈົດໝາຍຂຽນວູ່າ: \" ເພື່ີອນບັດຊານີໂອທີ່ຮັກແພງ, ເຮືອສິຄ້າຂອງເຮົາທັງໝົດຖຶກຫຼົັ້ມ ດັົ່ງນ້ຼັນໃນປະຈຸດ ບັນນ້ຼັີເຮົາຈີ່ງິ ບໍ່ມີເງິນເພີື່ອໃຊຈ່າູ ຍໃຫ້ໄຊລອັ ກ ເຮົາຈະຕ້ອງເສຍຊຼັີ້ນສົດ 1 ປອນໃຫໄ້ ຊລັອກ. ຖາ້ ຫາກເປນັ ແນວນັນຼ້ ມັນ ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ເຮົາຈະມີຊີວິດຢຄູ່ ືເກ່ົາ. ດັົ່ງນ້ຼັນ ໃຫ້ເພີ່ືອນຈ່ົງລືມກູ່ຽວກັບເງິນທີ່ເພືີ່ອນເອົາມານໍາເຮົານ້ັຼນ, ແຕູ່ສ່ິີງທີ່ເຮົາ ປາຖະໜາທີ່ສດຸ ໃນເວລານ້ີັຼ ກໍ່ຄເື ຮາົ ປາຖະໜາຢາກເຫັນໜາ້ ເພອ່ີື ນເທອ່ືີ ສດຸ ທ້າຍກອູ່ ນທ່ເີ ຮາົ ຈະຈາກເພີ່ືອນໄປ \". ເມ່ືີອໄດ້ຍນີ ດ່ັົງນຼ້ັນ, ນາງ ປໍເຈຍຈີ່ິງບອກໃຫ້ບັດຊານີໂອຮບີ ຟ້າວເຂຼ້ັົາພິທີແຕູ່ງງານໂດຍໄວ, ແລວ້ ຈີ່ິງໄປຫາອັງໂຕນີ ໂອ ( ຕາມກົດໝາຍ ຜົວເມຍຈະໄດ້ຊັບສມົ ບດັ ນໍາກນັ ກຕໍ ອ້ ງຜາູ່ ນພິທແີ ຕ່ງູ ງານຢ່າງເປັນທາງການ ). ເມືີ່ອເສດັ ພທິ ແີ ລ້ວ , ນາງປເໍ ຈຍກໍເອົາເງນິ ຈາໍ ນວນຫວຼ ງຫຼາຍ ມອບໃຫບ້ ດັ ຊານີໂອເພືອ່ີ ໄປໄຖູ່ຖອນ ຫຼື ໃຊ້ໜ້ແີຼັ ທນໃຫ້ອັງໂຕນີໂອ. ເມ່ີືອບັດຊານີໂອ ແລະ ກຣາຈີອາໂນຈາກເຮືອນໄປ, ປໍເຈຍ ແລະ ເນຣິດຊາກ່ໍຄຶດຫາວິທີຈະຊູ່ວຍອັງໂຕນີໂອ, ຈີິ່ງ ຮີບຟ້າວໄປເມ່ືີອງເວນິ ຕາມຫຼັງບັດຊານີໂອ ເພາະແຜູ່ນຂອງລາວແມູ່ນຈະໄປ ຂຢໍ ຶມເຄື່ີອງນຸູ່ງຂອງຜູ້ພິພາກສາ ຂອງເມ່ືີອງເວນິດ ( ຊື່ງີ ແມູ່ນເພຶີ່ອຂອງນາງ ) ແລວ້ ນາງຈະຂໄໍ ປຕັດສນິ ເປນັ ຜ້ພູ ິພາກສາແທນ. ກູ່າວເຖິງໄຊລັອກ ໃນປັດຈຸບັນນີຼັ້ລູກສາວຂອງລາວໄດ້ລັກໜ້ໄປກັບຜູ້ ຊາຍຊູ້ເຊິ່ີງເປັນເພື່ີອນຂອງອັງໂຕນີໂອ ແລະ ລັກເງິນຂອງໄຊລັອກໄປນໍາຈໍາ ນວນຫຼວງຫຼາຍ. ສົມທົບກັບໄດ້ຍີນຂູ່າວວູ່າເຮືອຂອງອັງໂຕນີໂອຫົຼ້ັມ, ໝໍກໍ ຍ່ິີງມີຄວາມຄຽດແຄ້ນ ແລະ ດີໃຈພ້ອມກັນທ່ີຈະໄດ້ແກ້ແຄ້ນອັງໂຕນີໂອໃຫ້ ສົມໃຈ. ..ອັງໂຕນີໂອໄດ້ຖຶກນໍາໂຕຂັ້ືຼນສານ ເພີືອ່ ສອບສວນ ແລະ ຕັດສິນຄະດີ. ໃນຂະນະທີ່ລໍຖ້າຜູ້ພິພພາກສາ, ທູ່ານເຈ້ັຼົາເມືີ່ອງ ແລະ ຜູ້ອື່ີນໆໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ ໄຊລັອກມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ເຫັນອົກເຫັນໃຈອັງໂຕນີໂອ ແຕູ່ໄຊລັອກ ປະຕິເສດ. ບັດຊານີໂອຂໍຈູ່າຍ 6.000 ດູກາ ຫືຼຫຼາຍກູ່ວານ້ຼັນ, ໄຊລັອກບ່ໍ ຍອມຮບັ ເອາົ . ໝຢໍ ືນຢນັ ຂໍເອາົ ແຕຊູ່ ີຼັ້ນສົດ 1 ປອນ ຈາກຮາູ່ ງກາຍຂອງອັງໂຕນີໂອ. 86

ຕໍ່ມາຄາວໜືີ່ງ, ຄົນຜູ້ໜ່ືີງນຸູ່ງເຄືີ່ອງຜູ້ຊູ່ວຍຜູ້ພິພາກສາກໍເອົາຈົດໝາຍມາສ່ົງໃຫ້ເມື່ີອງຊຶ່ີງຈົດໝາຍນ້ັຼນກໍບອກວູ່າຜູ້ ພພິ າກສາເພີ່ນບໍ່ສະບາຍເພ່ີນໄດສົ່ງຜູ້ພິພາກສາສໍາຮອງມາແທນ ແລະຜູ້ພິພາກສາສາໍ ຮອງນັ້ຼີກໍມີມຄວາມສາມາດສູງຄືກັນ ກັບເພີນ່ ເອງ ແລະ ມຄີ ວາມສາມາດຕັດສິນໄດແທນເພ່ີນ. ຈາກນ້ຼນັ ນາງປໍເຈຍໃນຊຸຼດຜພູ້ ພິ າກສາ ກກໍ ້າວເຂຼ້າັົ ສູເ່ ວທສີ່ ານ, ບັດຊານີໂອກໍບ່ໍຮູ້ໄດ້. ຈາກນຼ້ັນນາງກໍໄດ້ເລີ່ມພິທີຕັດສິນ. ນາງຂໍເບີິ່ງໃບສັນຍາກໍເຫັນວູ່າໄຊລັອກ ຈະຕ້ອງໄດ້ປາດເອົາ ຊຼ້ັີນ 1 ປອນຂອງອັງໂຕນີໂອ, ໄຊລັອກມີຄວາມພໍອົກພໍໃຈຕໍ່ຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ຕ່ໍມານາງກໍຂໍຮ້ອງໃຫ້ໄຊລັອກເມດ ຕາປານນຕີ ໍອ່ ງັ ໂຕນີໂອ ແຕ່ໄູ ຊລອັ ກປະຕເິ ສດ. ເມືີ່ອຜູ້ພິພາກສາໄດ້ຖາມ ໄຊລັອກກູ່າວໄດ້ກຽມມິດ, ຊິງຊົັ່ງມາພ້ອມບ່ໍ, ໄຊລັອກຕອບວູ່າກຽມພ້ອມແລ້ວ ຜູ້ ພິພາກສາຖາມໄປວູ່າ ໄດ້ກຽມແພດມາຫ້າມເລືອດຫືຼບ່ໍ, ໄຊລັອກ ຕອບວູ່າບໍ່ມີຢູ່ໃນສັນຍາ. ໃນທີ່ສຸດຜູ້ພິພາກສາຈຶີ່ງ ຖາມ ອັງໂຕນີໂອວູ່າມີຫຍັງຈະເວຼ້ັົາເຕືີ່ມຫືຼບ່ໍ ອັງໂຕນີໂອກໍໄດ້ກ້າວອໍາລາ ບັດຊານີໂອເພື່ີອນຮັກເປັນຄ້ັຼງສຸດທ້າຍ ແລະ ບອກບດັ ຊານໂີ ອ ໄປບອກປເໍ ຈຍວາູ່ ເຂາັ້ຼົ ເປນັ ເພອ່ືີ ນຮກັ ກັນພຽງໃດ... ຈາກນ້ັຼນຜພູ້ ພິ າກສາ ຈງ່ິີ ບອກໃຫ້ໄຊລັອກ ກຽມປາດເອາົ ຊັຼ້ີນສົດ 1 ປອນ. ເມື່ອີ ໄຊລັອກຫຍບັ ເຂົ້ຼາັ ໄປກຽມຈະປາດ ຊ້ັຼີນຈາກຮູ່າງກາຍຂອງອັງໂອນີໂອ, ຜູ້ພິພາກສາກໍຢ້ໍາຕ່ີືມອີກວູ່າ \" ຕາມສັນຍາແມູ່ນອັງໂຕນີໂອຈະຕ້ອງເສຍຊັຼ້ີນສົດ 1 ປອນໃຫ້ທູ່ານ ແຕູ່ກໍບໍ່ສັນຍາວູ່າຈະເອົາເລືອດໃຫ້ທູ່ານແມູ່ນແຕູ່ໜຶ່ີງຢດົ . ຖາ້ ທູ່ານແຕະຕອ້ ງເຖງິ ເລືອດນຼັ້ນທູ່ານກໍຈະເສຍ ຊບັ ສິນ ແລະ ເງິນຄໍາຕາມກົດໝາຍ \". ເມີື່ອໄດ້ຍີນແນວນັ້ຼນ, ໄຊລັອກກໍປຽ່ ນໃຈຈ່ຶີງຂໍເອົາເງນິ 3 ທົບ ບັດຊານີໂອພໍໃຈ ໃຫ້, ແຕູ່ຜູ້ພິພາກສາຍັງກ້າວຕ່ໍໄປວູ່າ: \" ໄຊລັອກຈະບໍ່ມີສິດຈະໄດ້ຮັບເອົາເງິນນັຼ້ນໂດຍງູ່າຍດາຍ, ສ່ິີງທ່ີລາວຕ້ອງການກູ່ ວາສ່ງີິ ອືີນ່ ໝົດແມູນ່ ຊຼນີັ້ ສດົ 1 ປອນ, ລາວສາມາດເອາົ ໄດເ້ ທາ່ົ ນຼັ້ນບເໍ່ ກນີ ບ່ຫໍ ຸຼດ ແລະ ບມໍ່ ເີ ລອື ດຕດິ ... \" ໄຊລັອກເຫັນທູ່າທບໍ່ດີຈີິ່ງຈະໜີອອກຈາກສານໄປ, ແຕູ່ຜູ້ພິພາກສາຍັງກ້າວຕ່ໍໄປວູ່າ \" ກົດໝາຍຂອງເມືອງເວນິດ ໄດ້ບອກວູ່າຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜີຶ່ງ ຫາກພະຍາຍາມຂ່ົມຂູ່ແຕະຕ້ອງເຖິງຊີວິດ ຂອງປະຊາຊົນຜູ້ໃດຜູ້ໜີຶ່ງຂອງເມືອງເວນິດ ວັດຖຼຸ ສິີງ່ ຂອງທ່ີລາວມທີ ັງໝດົ , ມເຄງີ່ ໜີ່ງຶ ມອບໃຫ້ລດັ ແລະ ອີກເຄ່ງີ ໜຶ່ີຕ້ອງມອບໃຫ້ຜູທ້ ຈ່ີ ະຖຶກເອາົ ຊີວດິ ນ້ັນຼ ... \" ມາເຖິງເວລານັຼ້ີສານໄດຕ້ ັດສິນໃຫ້ ໄຊລັອກເສຍຊັບສນິ ໃຫອ້ ັງໂຕນີໂອ ເຄີ່ງໜ່ີຶງ ແລະ ເສຍເຂົຼັາ້ ລດັ ເຄງີ່ ໜີ່ຶງ, ແຕ່ອູ ັງ ໂຕນໂີ ອບຮໍ່ ບັ ເອົາ ລາວຂມໍ ອບໃຫລ້ ູກສາວຂອງໄຊລອັ ກ ແລະ ຊາຍຊູຂ້ ອງນາງ. ໄຊລັອກ ຕອບວູ່າ: \"ເງິນຂອງເຮົາ ຊັບສິນຂອງເຮົາ ກໍ່ຄືກັບຊີວິດຂອງເຮົາເມືອທູ່ານຍເອົາມັນໜີຈາກເຮົາໄປກໍຈ່ົງ ເອາົ ຊວີ ິດຂອງເຮາົ ໄປນາໍ ດ້ວຍ \" ການຕັດສິນໄດ້ສນິ ສຸດລົງ. ເມ່ີືອທຸກຄົນອອກຈາກສານໄປ ອັງໂຕນໂີ ອ ກບັ ບດັ ຊານີໂອ ກໍຍັງຢາກເອົາເງິນ ແລະ ສງິີ່ ອີ່ືນອກີ ມອບໃຫ້ຜພູ້ ິພາກສາແຕູ່ກຖໍ່ ຶກປະຕິເສດ. ສຸດທ້າຍ ຜູພ້ ພິ າກສາຈີິ່ງຂໍເອາົ ແຫວນຈາກມື ຂອງບັດຊານີໂອ. ບດັ ຊານີໂອກໜໍ ້າແດງ ແລະ ປະຕິເສດ, ໃນສຸດທ້າຍບັດຊານີໂອຂີນບ່ໍໄດ້ ກໍຈ່ງີຶ ໄດມ້ ອບແຫວນວົງນ້ັຼນ ໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາ. ພ້ອມກັນນຼ້ັນ ຜູ້ຊູ່ວຍຜພູ້ ິພາກສາກໍຍັງຂເໍ ອາົ ແຫວນນໍ ກຣາຈີອາໂນ, ກຣາຈອີ າໂນປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ຈ່ີຶງໄດ້ ມອບແຫວນໃຫ້ຜູຊ້ ູ່ວຍຜູ້ພພິ າກສາ ຈາກນັຼ້ນນາງປໍເຈຍ ແລະ ນາງເນຣິດຊາກກໍ ັບຄືນສູ່ເຮືອນກ່ອູ ນ. ບດັ ຊານີໂອ, ກຣາຈີອາໂນ ແລະ ອງັ ໂຕນີໂອກໍມຸ້ງໜ້າສເູ່ ຮອື ນຂອງນາງ ປເໍ ຈຍ. ເມອືີ່ ກບັ ຄືນເມື່ອີ ຮອດເຮືອນປເໍ ຈຍ ກໍຖາມແຫວນທີ່ນາງມອບໃຫ້ຜົວ ແລະ ເນຣິດຊາ ກໍຖາມແຫວນທີ່ນາງມອບໃຫ້ຜົວເຊ່ັົນດຽວ: ເມືີ່ອບໍ່ເຫັນແຫວນ ແຕູ່ລະຄົນກໍທໍາທູ່າຮ້າຍໃຫ້ຜົວຢ່າງໃຫູ່ຍ, ຜູ້ເປັນຜົວກໍຮັບສາລະພາບຜິດ. ໃນທີ່ສຸເຂົາເຈ້ຼົັາກໍເລ່ົາຄວາມຈິງໃຫ້ກັນຟັງ ແລະ ພອ້ ມກັນມູ່ວນຊ່ນີື ເບີກບານໃຈ.................. ກ. ເນອັຼ້ື ໃນ ຝ່າຍເປັນທາໍ ຢດຶ ຖມຶ ະນຸດສາໍ ພນັ ສູວ່ ນອກີ ຝ່າຍໜີ່ງຶ ຢຶດຖຶເອາົ ເງນິ ຄໍາເປນັ ສີິ່ງສູງສດຸ . 87

ໃນທ່ີສຸດຝ່າຍເປັນທໍາໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ອັນໄດ້ນໍາເອົາຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າມາສູ່ຝ່າຍອະທໍາ ຊຶີ່ງມີໄຊລັອກ ເປັນຕວົ ແທນ. ນາງ ປໍເຈຍໄດປ້ ະກົດເປັນເພດຍິງທ່ີສະຫາຼ ດສະຫຽຼ ວ ແລະ ຕດັ ສິນບັນຫາທຸກຢ່າງໄດຢ້ ່າງຄອູ່ ງແຄ້ວ ແລະ ສົມເຫດສມົ ຜົນ. ການເລືອກຄູ່ຄອງ, ການສະໜັບສະໜູນໃນມິດຕະພາບຕະຫຼອດຮອດການຕັດສິນຄະດີລ້ວນແລ້ວແຕູ່ ແມູ່ນໄຫວພິບຂອງນາງທີ່ແກ້ໄຂສະຖານະການ ທີ່ຄັບຂັນໃຫ້ບັນລຸດ້ວຍຜົນສໍາເລັດອັນຈົນງາມ. ກົງກັນຂ້າມກັບຝ່າຍ ເປນັ ທໍາ, ໄຊລັອກໄດ້ປະກົດຕວົ ດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍປ່າເຖ່ອີຶ ນເຫັນເງິນຄໍາເປັນສງິ່ີ ສູງສຸດ ກ້າວໄປເຖິງນາບຂຊູ່ ີວດິ ຂອງ ຄນົ ອີນ່ື ໂດຍໄຮຄ້ ວາມເມດຕາປານີ. - ມິດຕະພາບກແໍ ມ່ນູ ຫວົ ຂ້ໜໍ ງ່ີື ທຜ່ີ ແູ້ ຕງູ່ ໄດເ້ ອາົ ໃຈໃສູ່ໂດຍຜູາ່ ນຕົວລະຄອນສອງສູ່ຽວ ອັງໂຕນໂີ ອ ແລະ ບັດຊານີໂອ. ການພົວພັນລະຫ່ວູ າງສອງສູ່ຽວແມ່ນູ ການພົວພັນອັນດງີ າມຂອງມະນຸດນ້ັນຼ ຄືມິດຕະພາບ ທີ່ເຂຼັ້ມແຂງ ແລະ ໄດ້ຜູ່ານການທົດສອບໃນຫຼາຍໆດ້ານ. ການຊົດຊູ່ວຍເພີື່ອນໃນຍາມຄັບຂັນແມູ່ນເພ່ີືອນທີ່ແທ້ຈິງ ເພອີ່ື ນຮູ່ວມອດຸ ົມການ ເພີອື່ ນທ່ຕີ ີື່ມເຕມີ ສີິ່ງທ່ດີ ໃີ ຫແ້ ກູ່ກັນ ແລະ ກນັ . ຂ. ຄນຸ ຄ່າູ ຂອງເລອືີ່ ງ ໄດ້ເຮັດໃຫພ້ ວກເຮົາມີມນີ າໍ້ ໃຈມະນຸດສະທາໍ ບ່ໍຄວນຢຶດຖຶເອາົ ວດັ ຖເຸຼ ງິນຄາໍ ມາເປນັ ສງິີ່ ທ່ສີ ງູ ສຸດ, ຮູ້ຈັກບົດບາດຂອງແມູ່ຍິງທີ່ມີຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາໄດ້ຢ່າງຄູ່ອງແຄ້ວ ແລະ ວູ່ອງໄວ, ສ້າງ ໃຫ້ພວກເຮົາມີຄວາມຮັກແພງກັນ, ພົວພັນມິດຕະພາບລະຫວູ່າງໝູ່ເພີ່ືອນດ້ວຍກັນ, ບໍ່ຄວນເປັນຄົນທ່ີມີແນວຄິດມັກ ໃຫຍູ່ໄຝ່ສູງ, ຢ່າເປັນຄົນທີ່ເຫັນແກູ່ຕົວຄວນເປັນຄົນທ່ີມີຄວາມເມດຕາປານີຊູ່ວຍເຫຼືອໝູ່ເພື່ີອນດ້ວຍກັນຢາມມີຄວາມ ຄບັ ຂນັ . 88

ບດົ ອາູ່ ນເພມ່ີ ເລີືອ່ ງ “”ຮາໍ ແລດັ ” ເລີ່ອື ງ “ຮໍາແລດັ ” ເປັນບົດລະຄອນໂສກ ເຊ່ິີງນກັ ປະພນັ ວນິ ລຽມເຊັກສະເປຍ ແຕ່ງູ ຂຼຶັນ້ ເມືອ່ີ ປີ 1601. ບົດລະຄອນເລີ່ອື ງນີຼ້ັ ເປັນເລ່ືີອງທີ່ດີເດ່ັົນ ແລະ ມີຊ່ືີສຽງໂດູ່ງດັງກວູ່າໝູ່ ໃນ ບັນດາບົດລະຄອນຂອງທູ່ານ. ເມືີ່ອພວກເອີຍຊືີ່ຂອງເຊັກ ສະເປຍ, ທຸກຄົນຈະນຶກເຖິງບົດລະຄອນເລືີ່ອງ “ຮໍາແລັດ” ກກົ ເຄົຼ້ັາເຫງາ້ັຼົ ກຂໍ ອງເລືອ່ີ ງ ແມູ່ນໄດ້ອີງໃສູ່ເລ່ືີອງພືຼັ້ນເມືອງ ທ່ີມີຊືີ່ວູ່າ “ອາມແລັດ” ແຕູ່ເມີື່ອທູ່ານເຊັກສະເປຍເອົາມາ ແຕູ່ງເປັນບົດລະຄອນໂສກເລີ່ືອງ ຮໍາແລັດ ແລ້ວທູ່ານໄດ້ ປ່ຽນທັງກະທູ້, ໂຄງເລີ່ືອງ ແລະ ຕົວລະຄອນ. ການກະທໍາ ຂອງຕົວລະຄອນເອກໃນເລ່ີືອງ ເປັນການກະທໍາທີ່ສູງສົ່ງ ເຊ່ິີງສາມາດດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງຜູ້ຊົມ ແລະ ຜູ້ອູ່ານ ໄດ້ເປນັ ຢາ່ ງດີ. ກ. ເນອ້ັືຼ ໃນຂອງເລອ່ືີ ງ ““ຮາໍ ແລດັ ”” - ເວົາ້ັຼ ເຖງິ ການຍາດຄອງບັນລງັ ຂຶຼ້ນັ ເປນັ ພະລາຊາ ຂອງໂຄໂລດີອດຸ - ເວົຼັ້າເຖິງຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງ ຮໍາແລດ ທີ່ມີຕ່ໍ ໂຕໂລດີອຸດ ເຊ່ິງີ ຜທູ້ ່ເີ ປນັ ຕົາ້ຼັ ເຫດເຮັດໃຫຄ້ ົນອືີ່ນຕ້ອງເສຍ ຊີວິດ. ນອກຈາກນຼີັ້ບົດເລ່ີືອງຍັງມີເນ້ືຼັອໃນສູ່ອງແສງເຖິງ ການແຄ້ນທ່ີບໍ່ມີວັນສິ້ຼັນສຸດຄື: ລູກແກ້ແຄ້ນແທນພ່ໍ, ອາ້ ຍແກແ້ ຄນ້ ແທນໃຫ້ນອ້ ງສາວຕໍໄ່ ປ. 89

ຂ. ລະຄອນໂສກ “ຮາໍ ເເລັດ” “( Hamlet ) ບດົ ເລອືີ່ ງ “ຮາໍ ເເລດັ ” “( Hamlet ) ໂດຍຫຍ້ໍ ແປໂດຍ ອາລຸນ ສີລັດຕະນະກຸນ ຮຽບຮຽງຄນື ໃຫມູ່ໂດຍ ອາທິດອໄຸ ທ ຈະຕພຸ ອນໄຊ ນາງເຢີຕຣູ ( Gertrude ) ແມູ່ນພາລາຊີນີແຫູ່ງປະເທດເດັົ່ນມາກ. ພາຍຫັຼງພະລາຊາ (ຜູ້ເປັນຜົວ)ຕາຍໄປ ໄດ້ສອງເດືອນ, ນາງກໍໄດ້ຕົກລົງໃຈແຕູ່ງງານກັບອາວໂຄຣດີອຸດ ( Claudius ) ( ນ້ອງຊາຍຂອງພະລາຊາ ), ໂຄຣດີ ອຸດເປັນຜູ້ຂ້າພະລາຊາເພີື່ອຕົນຈະໄດ້ຂຶັ້ຼນເປັນລາຊາແທນເຈົ້ັຼາຊາຍຮໍາແລັດເຊ່ີິງແມູ່ນລູກຊາຍຂອງພະລາຊາ ແລະ ລາຊີນີ ເຢຕີ ຣູດ. ຮໍາແລດັ ເປັນລູກທີມ່ ຄີ ວາມກະຕັດຍຕູ ໍ່ພໍ່ແມູ່ຕົນຫຼາຍທ່ີສດຸ ,ດ່ົງັ ນນ້ັຼ ການຕາຍຂອງພຈໍ່ ີິ່ງໄດ້ນາໍ ເອາົ ຄວາມໂສກເສ້ັົຼາ ມາສູ່ຮໍາແລັດ. ເຈ້ົຼັາຊາຍໄດ້ກາຍເປັນຄົນເບ່ືີອໜູ່າຍຕ່ໍໂລກ ແລະທຸກສີ່ງທຸກຢ່າງທ່ີເຄີຍກະທາມາ. ຮາແລັດຕ້ອງຢຸດເຊົາ ໃນການອາູ່ ນ, ການມູ່ວນຊນື່ີ ລ່ີືນເລີງແບບໄວໜຸູ່ມ. ຮາແລັດໄດແ້ ຕ່ຄູ ອຍຈົ່ມກັບໂຕເອງວູ່າ “ແມູ່ຄວື ູາ່ ມາຫົຼງລມື ພໍ່ເຮົາໄວ ແທ້, ທັຼ້ງໆທີພ່ ຫ່ໍ າກປະຕິບັດຕົນເປນັ ຜົວທີດ່ ຂີ ອງເມຍ ແລະ ກເໍ ປນັ ພທ່ໍ ່ີດຂີ ອງເຮົາ....” ມຼັື້ໜີ່ືງ,ໂຄຣດີອຸດໄດ້ຮຽກເສນາອາມາດ ແລະ ອົງກະລັກຜູ້ໃກ້ຊິດຕົນເຂ້ັຼົາພົບ. ໂຄຮດີອຸດໄດ້ສະແດງຄວາມ ໂສກເສົັຼ້າສະຫົຼດໃຈຂອງການຈາກໄປຂອງພະລາຊາ. ຈາກນ້ຼັນ ເຂົາຊາພັດສະແດງຄວາມປຕິຊົມຊືີ່ນຕໍ່ການແຕູ່ງງານໃໝູ່ ຂອງເຂົາ. ໂຄຣດອີ ດຸ ໄດເ້ ວຼ້ົາັ ຕ່ໍຮໍາແລັດ: “ນ!ັຼ້ີ ຮາແລດັ , ປະຈຸນັນເຈຼາັ້ົ ກໍປຽນເໝືອນລຸກຊາຍຂອງເຮົາ, ແຕູ່ເປນັ ຫຍັງເມກໝອກແຫູ່ງຄວາມໂສກເສາັຼົ້ ເສຍ ໃຈ ຈິ່ີງຍັງປົກຄຸມແນວຄິດຈິດໃຈຂອງເຈັ້ົຼາຢູ່, ເປັນຫຍັງເຈຼົ້ັາຈີິ່ງບໍ່ມີຄວາມມູ່ວນຊືີ່ນລ່ືີນເລີງພໍຈັກໜ້ອຍ? ຢ່າເພາະຍາມ ໃຫຄ້ ິດຫຍັງຫາຼ ຍຈນົ ເກນີ ໄປ ກູ່ຽວກັບການຕາຍຂອງພໍ່ເຈັ້ົຼານນ້ັຼ ....” ເຢຕຣດູ ເວຼັົ້າຕ່ືີມວູ່າ: “ລກູ ຂອງແມຄູ່ ົງຈະຮັບຮູ້ ແລະເຂຼົັ້າໃຈດີແລ້ວວູ່າ ສັດສີ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນບົນໂລກນຼມັ້ີ ັນຕ້ອງ ມີມື້ຕຼັ າຍ ແລະ ດັບສູນໄປ. ເປນັ ຫຍງັ ເຈັຼົາ້ ຈີິ່ງມຄີ ວາມໂສກເສ້ັຼົາຫງວູ່ມເຫງາົ ຢູ່?” ຜູ້ເປັນແມູ່ຂອງຮໍາແລັດ ແລະ ໂຄຣດີອຸດບໍ່ມີຄວາມສາມາດຈະເຮັດສິ່ີງໃດໆເພີື່ອເຮັດໃຫ້ຮໍາແລັດມີຄວາມ ເບກີ ບານແຈູ່ມໃສໄດ້. ຮາແລັດຮຸສ້ ຶກເຈັບແຄນ້ ແໜ້ນໃຈທີ່ແມູ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈແຕງູ່ ງານກັບຄົນທີ່ໂຫດຮາ້ ຍສາມານຄືອາວ ຂອງຕົນແລະຮໍາແລັດໄດ້ຮຸ້ສຶກປະລາດໃຈວູ່າ ເປັນແນວໃດແມູ່ຂອງຕົນຈ່ີິງມີຄວາມສາມາດແຕູ່ງງານກັບໂຄຣດີອຸດໄດ້ ຢ່າງໄວວາ ທງ້ັຼ ໆທີ່ພຕ່ໍ າຍໄປບທໍ່ ນັ ດນົ ປານໃດ. ຮໍາແລັດຄິດຜູ້ດຽວູ່າ “ອາວມີຄວາມແຕກຕູ່າງຈາກພ່ໍຂອງເຮົາແບບໜ້າມືກັບຫັຼງມື:ອົກຂອງເຮົາຊິແຕກຕາຍຢູ່ ແລວ້ ,ເຮົາບໍ່ສາມສບນັ ລະຍາຍເລີື່ອງນັີຼ້ສໃູ່ ຜຟັງໄດ.້ ....” 90

ມັໜືຼ້ ີື່ງ, ໂຮຣາຈີໂອ(Horajio)ເຊີງ່ ເປນັ ເພອ່ືີ ນໄດ້ມາຫາຮາໍ ແລັດ ແລະເລົາ່ ເລອ່ືີ ງທີແ່ ປກປະຫຼາດສຸູ່ຮາໍ ແລັດຟັງວູ່າ “ໃນຕອນທ່ຽູ ງຄຶນທີ່ຜ່າູ ນທາໄດມ້ ີຄນົ ພບົ ເຫັນຜີພ່ໍຂອງເຈຼ້ົັາປະກົດໂຕຂນ້ຼັຶ ຢູເ່ ທີງກາແພງຂອງພະລາຊະວັງ.ຜໄີ ດ້ເລາະເບີ່ງບໍ ລິແວນລາຊະວັງ ແລະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທະຫານຢ້ານກວູ່າຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຂ້ອຍກໍໄກ້ເຫັນຜີນ້ຼັນໃນຊຸຼດລາຊະອົງກູ່ອນ ໃນເວລາ ເພນີ່ ຈະອອກສູ່ສະໜາມຮົບ.ຂ້ອຍພະຍາຍາມເວາັົ້ຼ ກັບຜີແຕວູ່ ູ່າຜີກໍບ່ໍຕອບຄວາມຂ້ອຍ. ມີຕອນໜ່ີງື ຜີໄດ້ເງີຍໜ້າຂ້ຼນຶັ ຊງົ ຄື ຈະເວັົ້າຼ ແຕຊູ່ າໍ້ ພັດງຽບຄເື ກົາ່ ...” “ເຈ້ຼັາົ ເຫັນໜ້າຜເີ ບາະ?ຮໍາແລັດຖາມ” “ເອ!ີ ພວກເຮາົ ເຫນັ ແທ້“ ໂຮຣາຈໂີ ອຕອບ”ເຫນັ ຄືວາູ່ ຜີມທີ ່າູ ທາງໂສກເສັ້ົຼາຫຼາຍກວາູ່ ຄວາມຄຽດແຄນ້ ໃດ” “ຄັນຊຼັ້ນ, ໃນຄືນນັີ້ຼເຮົາຈະໄປພິສູດຄວາມຈິງ. “ຮໍາແລັດກູ່າວ”ບາງທີຜີອາດຈະມາອິກ, ເຮົາຈະເວັຼົ້າກັບຜີ. ປະມານ ສບິ ເອດັ -ສບິ ສອງໂມງ ເຮົາຈະໄປພົບກັບເຈາົຼັ້ ຢຸບ່ ອູ່ ນກໍາແພງນັຼນ້ ແລະຢາ່ ໄດເ້ ວັຼົາ້ ເລືອ່ີ ງນສັຼ້ີ ູ່ໃຜຟງັ ເດດັ ຂາດ”.ຈາກ ນ້ັຼນໂຮຣາຈໂິ ອກໜໍ ີໄປ. ຮໍາແລັດເວົຼັ້າຜູ້ດຽວວູ່າ:“ຜີພ່ໍເຮົາ! ມັນຕ້ອງມີບາງອັນທ່ີບໍ່ຄັກບ່ໍແນູ່, ການກະທໍາທີ່ຜິດພາດບ່ໍເປັນທໍາຍູ່ອມບໍ່ ສາມສດປດລບັ ໄວໄ້ ດ້.ເຮົາຈະພສິ ດູ ຄວາມເປນັ ຈິງໃນທູຽ່ ງຄນື ມ້ັຼືນັຼ້ເີ ອງ. ເມືີ່ອຮອດຕອນກາງຄືນ, ຮໍາແລັດກໍໄດ້ໄປເຂັຼົ້າຮູ່ວມກັບບັນດາທະຫານຍາມທີ່ກໍາລັງເຂົຼັ້າຍາມຕາມກໍາແພງນັ້ຼນ ຮໍາແລັດໄດ້ພົບເຂົາເຈ້ັົຼາຢູ່ບູ່ອນທີ່ຜີເຄີຍມາປະກົດຕົວ. ຢູ່ບູ່ອນນັຼ້ນ ປະກົດມີຄວາມເຢືອກເຢັນພໍສົມຄວນ , ແຕູ່ພວກ ເຂົາເຈັ້ຼົາກໍຍັງສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຫົວ ແລະສຽງຮ້ອງເພງຕູ່າງໆມາຈາກໃນວັງ,ໃນທັນໃດນ້ັຼນ, ໂຮຣາຈີໂອກໍຮ້ອງຂຼຶ້ັນ, ຜີ ໄດ້ມາປະກົດຕົວອິກແລ້ວ! ເມືີ່ອຫຼຽວເຫັນຜີພໍ່,ຮໍາແລັດກໍລືມຄວາມຢ້ານຢ່າງໄວວາ ແລະເວັຼົ້າຂຶ້ຼັນກັບຜີດ້ວຍຄວາມ ກ້າຫານວູ່າ“ທາູ່ ນຈະດຫີ ືຼຮາ້ ຍ, ເຮົາກໍຈະເວ້ັຼາົ ກັບທາູ່ ນ,ເບ່ີງທູ່ານແລ້ວປະກົດວາູ່ ຄກື ັບພໍເ່ ຮົາຫາຼ ຍທີ່ສຸດເຊງິ່ີ ເຮົາຈະເອ້ັນຼີ ຕາມ ຊື່ີອັນແຈ້ງວູ່າພໍ່ພະລາຊະຮໍາແລັດ. ຈ່ົງບອກເຮົາແດູ່ວູ່າ ເປັນຫຍັງທູ່ານຈິ່ີງມາຢູ່ບູ່ອນນີ້ຼັ ແລະທູ່ານຄວນຈະໃຫ້ເຮົາ ຊ່ວູ ຍເຫືຼອທູ່ານແນວໃດ? “ຜີຍົກມືຂຼ້ຶັນແລະຊຼ້ັີມືມາໃສູ່ຮໍາແລັດ. ໂຮຣຈີໂອໄດ້ເວົັ້າຼ ອອກມາວູ່າ: “ຜີຕ້ອງການເວຼົ້ັາກັບເຈັຼ້ົາ ສອງຕໍ່ສອງໄດຫ້ ັຼນ້ ”. ອົງຊາຍຢ່າໄປຫາມັນເດີ! “ທະຫານຍາມຜູ້ໜ່ີືງເວົັ້ຼາຂັຶຼ້ນ”, ມັນອາດຈະເອົາເຈັ້ົຼາລົງພັືຼ້ນທະເລຫືຼບໍ່ກໍຈະຈັບເຈັົຼ້າໄປ ໄວ້ເທິງຜາສູງກໍອາດເປັນໄດ້. “ໂຮຣາຈີໂອ ຮ້ອງບອກ.ສູ່ວນຮໍາແລັດບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວແຕູ່ຢ່າງໃດ.ລາວໄດ້ຕິດຕາມຜີ ໄປ. ໃນເມອື ຮາໍ ແລັດແລະຜຢີ ູ່ນໍາກັນສອງຕໍສ່ ອງ, ຜີຈີິ່ງເອີຍ່ ປາກຂຶຼັນ້ ວາູ່ : “ເຮົານັ້ແຼີ ລະຄືພູ່ຂອງເຈົຼ້ັາ ພໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຢ່າງ ເລາະໄປເລາະມາໃນຕອນກາງຄືນຈົນກວູ່າການກະທໍາອັນໄດ້ຜິດພາດທີ່ໄດ້ເກີດຂຼຶ້ັນເມື່ີອຄາວພໍ່ຍັງມີຊີວິດນ້ັຼນຖືກແກ້ໄຂ ໄປຢ່າງຮຽບຮ້ອຍແລວ້ . ຟັງໃຫ້ດີເດີ! ແມູ່ນໂຄຼດີອຸດເປນັ ຜູ້ຂ້າພໍ່ຂອງລູກ. ມັນໄດ້ຖອກຢາພິດໃສ່ຫູ ູຂອງພໍ່ ໃນຂະນະທີ່ພໍ່ ກໍາລັງນອນ ຫັຼບຢູ່! ຍ້ອນແນວນັ້ຼນພ່ໍຈ່ີິງຕາຍ ມນຂ້ອອາ້ ຍຂອງມັນແລ້ວຍາດແຍູ່ງເອົາທັງມົງກຸດ ແລະທັງລາຊິນີ! ໜ້ັີຼກໍາ ດົັງ່ ກູ່າວຈະຕ້ອງໄດ້ຖືຫໃຊ້ແທນຄືນ! ມນັ ຕ້ອງຕາຍ,ຕອ້ ງກໍາຈດັ ມນັ ແຕຢູ່ ່າໃຫ້ທໍາຮາ້ ຍແມຂູ່ ອງລກູ ເດ!ີ ” ທກຸ ບນັ ຫາທີລ່ ູກ 91

ໄດ້ສືກສາຄຼ້ົັນຄວ້າຈາກເອກະສານຕູ່າງໆຜູ່ານມານຼ້ັນ, ລູກຈະລືມມັນທັງໝົດ “,ຮໍາແລັດກູ່າວຕອບ.“ລູກຈະໄວ້ແຕູ່ ສະເພາະຄໍາເວຼາ້ົັ ທ່ີລກູ ສັນຍາໄວກບັ ພເ່ໍ ທາົ່ ນັຼນ້ .” ເມອີື່ ເພື່ີອນທັງຫາຼ ຍໄດ້ແລນູ່ ຂັຼ້ຶນມາຫາຮາໍ ແຮັດແລວ້ ,ພວກເຂົາເຈ້ັົຼາຈິີງ່ ພາກັນບອກ ຮໍາແລັດເລົ່າເລືີ່ອງຕ່າູ ງ ທີ່ ຜີໄດເ້ ວຼາົັ້ ນຼັນ້ ສ່ພູ ວກເຂົາຟັງ. ແຕ່ຮູ າໍ ແລດັ ກໍບໄໍ່ ດ້ເວຼົັ້າຫຍງັ ເລິຍ ແມແູ່ ຕູ່ເພ່ືອີ ນຜສູ້ ະໜິດສະໜນົ ກໍຕາມ. “ພວກເຈຼ້ົັາທຸກຄົນຕ້ອງໃຫ້ສັນຍາກັບເຮົາວູ່າພວກເຈ້ຼົັາຈະບໍ່ເລ່ົາເລ່ືີອງທີ່ໄດ້ເຫັນໃນຄືນນ້ີັຼສູ່ຄົນອີື່ນຟັງຢ່າງ ເດດັ ຂາດ”, ຮາໍ ແລດັ ໄດ້ກາູ່ ວເຕືອນໝູ່ຄູທ່ ັງໝົດ ,“ ແລະຖ້າວາູ່ ເຮາົ ສະແດງທູ່າທອີ ນັ ແປກໆ ພວກເຈາຼັ້ົ ກໍຢາ່ ບອກໃຫ້ໃຜຮູ້ ເຖິງສາເຫດຂອງມັນຢ່າງເດັດຂາດຄືກັນ.” ຮໍາແລັດມີຈຸດປະສົງບໍ່ຢາກໃຫ້ໂຄຼດີອຸດ ຮູ້ພິລຸດຂອງຕົນຕໍ່ປະກົດການທີ່ ລາວກໍາລັງດໍາເນີນໄປ. ດັົ່ງນັ້ຼນ, ຮໍາແລັດຈມີທູ່າທີ ຫືຼຕຼັ້ງແກ້ງເຮັດຄືຄົນບ້າແມູ່ນແຕູ່ນາງໂອເຟລີອາ (Ophelia) ເຊີ່ິງ ແມນູ່ ນາງສາວງາມຜໜູ້ ງ່ີື ແລະກທໍ ງັ ແມນູ່ ຜ້ທູ ີຮ່ າໍ ແລັດຮກັ ທີສ່ ຸດ ຮໍາແລດັ ກຍໍ ງັ ສະແດງທາູ່ ທີ່ຄຄື ນົ ບ້ານໃສູ່ນາງ. . . ພໍ່ຂອງນາງໂອເຟລີອາ ຊີື່ວູ່າ ໂປໂລນີອຸດ(Polonius)ກໍແມູ່ນເພີື່ອນຜູ້ໜີ່ືງຂອງພະລາຊາ. ໂປໂລນີອຸດມີຄວາມໝຼັ້ນ ໃຈວູ່າຮໍາແລັດບໍມ່ ີຄວາມຮັກຕ່ໍລູກສາວຂອງຕນົ ຢ່າງແທ້ຈງິ ຈ່ີງິ ໄດ້ຫ້າມໃຫ້ໂອເຟລີອາບໍ່ໃຫ້ພົບກັບຮາໍ ແລດັ ໃນຂັ້ຼນຕ່ໍໄປ. ດົງ່ັ ນັ້ຼນ, ໂອເຟລອີ າຈງ່ີິ ໄດສ້ ງ່ົ ຈດົ ໝາຍຕູ່າງໆຄືນໃຫຮ້ າໍ ແລດັ ແລະບອກວ່າູ ນາງບໍປາຖະໜາທ່ີຈະເຫນັ ໜາ້ ຮາໍ ແລັດອີກ. . . . ໂອເຟລີອາມີຄວາມໂສກເສົຼ້ັາເສຍໃຈທີ່ສຸດ ແລະ ນາງກໍໄດ້ເລ່ົາເລ່ືີອງດ່ັົງກູ່າວໃຫ້ພໍ່ຂອງນາງຟັງ. ຮອດເວລານຼັີ້ , ໂປໂລນີອດຸ ຈ່ີິງຄດິ ວູ່າຮໍາແລັດມຄີ ວາມຮກັ ມັກຕໍ່ນາງຢາ່ ງແທ້ຈິງ. ເຂາົ ເອງເຊືີ່ອວາູ່ ສາຍເຫດທ່ີພາໃຫຮ້ ໍາແລດັ ເປັນບ້ານນັ້ຼນ ຍ້ອນນາງໂອເຟລີອາ. ເຂົາຕັດສນິ ໃຈເຂາົ້ັຼ ໄປພບົ ພະລາຊາໃນທັນທ.ີ *ເຮົາໄດ້ຊອກຫາສາເຫດ ແລະເຫັນສາເຫດທ່ີເຮັດໃຫ້ຮໍາແລັດເປັນບ້ານແລ້ວ “ໂປໂລນີອຸດກູ່າວບອກ ໂຄຼໂດີອຸດ. ແລ້ວ ໂປໂລນີອຸດໄດ້ຈົກເອົາຈົດໝາຍສະບັບໜືີ່ງ ເຊິີ່ງແມູ່ນຮໍາແລັດໄດ້ຂຽນຫາໂອເຟລີອານັຼ້ນອອກມາອູ່ານສູ່ພະລາຊາ ແລະ ພາລາຊີນີຟັງ. ໃນຈົກໝາຍນ້ຼັນຮໍາແລັດໄດບອກໃຫ້ໂອເຟລີອາວູ່ານາງບໍ່ຄວນສົງໄສໃນຄວາມຮັກທີ່ຮໍາແລັດມີຕໍ່ນາງ. ໂປໂລນີອດຸ ໄດກ້ ູ່າວອີກວູ່າ:“ເຮົາໄດ້ບອກໃຫ້ໂອເຟລີອາບ່ໍໃຫ້ພົບກບັ ຮາໍ ແລດັ ອກີ ແລະບໍ່ຕອ້ ງຮບັ ເອົາຈດົ ໝາຍທີ່ຮໍາແລັດ ສງ່ົ ມາຫານາງອກີ ເດດັ ຂາດ.” ໂຄດຼ ອີ ະດບ່ໍທັນເຊີ່ືອເຕມັ ສູ່ວນວ່າູ , ຮໍາແລັດເປັນບ້ານຍ້ອນໂອເຟລອີ າ. ເຂາົ ຕດັ ສິນໃຈທຈ່ີ ະຫາໂອກາດເພ່ອີື ເບີ່ງ ການພົບກນັ ລະຫວູ່າງຮາໍ ແລັດກັບໂອເຟລອີ າ ຮາໍ ແລດັ ຈະສະແດງຕົວແນວໃດແທ້. “ຫັຼນ້ ເດ! ຮາໍ ແລັດມາພດໍ ີ.*ພະລາຊາຊນີ ີເວ້າົັຼ ຂ້ັຶນຼ . “ອາ! ຮາໍ ແລດັ “ໂປໂລນີອດຸ ທ້ວງຂນັຶຼ້ .“ເຈັ້າຼົ ຮຈູ້ ກັ ຂອ້ ຍບ່ໍ?” “ໂອ! ແນູ່ນອນ. ເຮົາຮູ້ຈັກເຈົ້ຼັາດີ. ເຈຼ້ົັາເປັນຄົນເຫັນແກູ່ຕົວ. ຄົນທ່ີເຫັນແກູ່ຕົວລ້ວນແຕູ່ແມູ່ນຄົນດິບຄົນດີ ແລະຄົນຜູ້ດີ ຊ້ໍາພດັ ມໜີ ້ອຍ:ໃນຈາໍ ນວນຄົນເປນັ ພນັ ເປນັ ໝ່ີນື ກບໍ ໍມ່ ີຄົນຮູ້ຜດູ້ ີພຽງຜໜູ້ ືງີ່ ຊ້ໍາດອກ“. “ ບໃໍ່ ດ ! ຂອ້ ຍບ່ໍໄດເ້ ຫັນແກຕູ່ ວົ ,”ໂປໂລນອີ ດຸ ກາູ່ ວຕອບ. “ ເຈ້ັາຼົ ມີລກູ ສາວແມູນ່ ບໍ່ ?” 92

“ ແມນູ່ ແລວ້ , ຂ້ອຍມີແທ້” “ ເອົາໃຈໃສນູ່ າງໃຫ້ດີໆເດີ ຢາ່ ປ່ອຍໃຫນ້ າງໄປຕາກແດດຕາກລົມຫາຼ ຍ”ຈາກນ້ນັຼ ໂປໂລນີອດຸ ກຟໍ ້າວໜອີ ອປໄປ. “ ໂອ! ພວກເຖ້ົາຼັ ແກໂູ່ ງູ່ງູ່າວເຕ່າົ ຕູນຸ່ ເອຍີ ! ”ຮໍາແລັດເວັາ້ຼົ ຍໍາ້ ອີກ. “ ມັນເປັນບ້າໜັກສົມຄວນແລ້ວ”. ໂປໂລນີອຸດເວ້ັຼົາຜູ້ດຽວ” ເຮົາກໍບໍ່ທັນແຈບໃຈເທື່ີອ, ເຮົາຕ້ອງຫາວິທີໃຫ້ຮໍາແລັດໄປ ພບົ ກບັ ລູກສາວ ຂອງເຮົາອີກເທີື່ອໃໝູ່.” ຕມ່ໍ າ, ໂຄຼດີອຸດທ່ີບທໍ່ ັນຍອມເຊອ່ີື ຜ້ໃູ ດຈັກເທ່ືີອ, ໄດສ້ ົ່ງເພື່ີອນເກ່ົາຂຶງຮາໍ ແລດັ ສອງຄນົ ໄປຫາຮາໍ ແລັດ. ໂຄຼດອີ ຸດ ຢາກໃຫຊ້ າຍໜມຸູ່ ທງັ ສອງຊອກຮສູ້ າເຫດທເີ່ ຮັດໃຫ້ຮໍາແລດັ ປະພດຶ ຕນົ ແບບແປກປະຫາຼ ດນັນຼ້ . ເມືີ່ອຮໍາແລັດຫຼຽວ,ເຫັນພວກເຂົາກໍາລັງມາຫາ,ຮໍາແລັດກໍຮູ້ສືກແປກໃຈວູ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາທັງສອງຈິ່ີງມາ ຢ້ຽມຢາມຕົນເອງ. “ພວກເຈຼົ້ັາມາບູ່ອນນ້ຼັີເຮດັ ຫຍັງ? “ຮໍາແລັດຖາມ.” ແມູ່ນໃຜສົ່ງພວກເຈ້ັາຼົ ມາ “ຮໍາແລັດໄດ້ເວັາຼ້ົ ຂຶັ້ຼນອີກວູ່າ” ເຮົາ ໄດ້ສູນເສຍໄປເຊ່ິີງຄວາມປຕິຊົມຊ່ີືນ ແລະກບໍ ່ໍມີຄວາມອາໄລໄຍດີຕໍ່ກັບຄວາມຈົບງາມຂອງໂລກມະນຸດກໍຄືຜືນແຜູ່ນຟ້າ ແຜູ່ນນັີ້ຼອີກແລ້ວ. ມະນຸດເຮົານຼັ້ີອາດເປັນສີ່ງອັດສະຈັນແທ້ ສະຫຼາດສະຫຼຽວທ່ີສຸດຈົບງາມທ່ີສຸດ ແຕູ່ຊໍ້າພັດບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ ໃດເຫັນອົກເຫັນໃຈເຮາົ ເລີຍ, ແມ້ແຕ່ຜູ ູ້ຍູ່າຜຍູ້ ງິ ກໍເຊ່ນັົ ດຽວກນັ .” “ ພວກເຂົາແມູ່ນໃຜ, ນກັ ສະແດງພວກນຼແັ້ີ ມູ່ນພວກໃດ?” “ ພວກເຂົາແມູ່ນບັນດານັກສະແດງຈໍາພວກເກ່ົາເຊ່ີິງເຈ້ັົຼາເຄີຍມັກເບີ່ງມັກຊົມມາແລ້ວ ”ເພີ່ືອຕອບ. ບຶດໜ່ີືງຕໍ່ມາ , ນັກສະແດງທັງຫຼາຍກໍມາຮອດ, ຮໍາແລັດໄດ້ຮູ້ສືກພໍອົກພໍໃຈກັບການສະແດງຂອງພວກນ້ັີຼ, ຮໍາແລັດໄດ້ບອກໃຫ້ ນັກສະແດງຜູ້ໜື່ີ ງເລົ່າເລື່ີອງຫຍໍ້ເລືີ່ອງທີ່ຈະສະແດງນຼັ້ນໃຫ້ຟັງ ເຊິີ່ງເປັນເລືີ່ອງກູ່ຽວກັບການຕາຍຂອງລາຊາອົງ ກອູ່ ນ. ນັກສະແດງໄດ້ເລົ່າເຖິງພະລາຊາອົງກູ່ອນນັ້ຼນ ເຊິ່ີງຖືກຂ້າຕະກໍາ ແລະບ້ານເມືອງຖືຫຈູດເຜົາແນວໃດ.ຕໍຈ່ າກນຼນ້ັ ກໍ ໄດ້ເລົ່າເຖີງພະລາຊີນີທີ່ມີຄວາມໂສກເສົັ້ຼາເສຍໃຈ ເຊີ່ິງໄດ້ປລູ່ນອ້ອມໄປອ້ອມມາຕາມລາຊະວັງ ໂດຍເອົາຜ້າາປົກຄຸມ ແທນທີ່ຈະແມູ່ນມົງກຸດ. ນັກສະແດງຜູ້ນັຼ້ນໄດ້ເລ່ົາເລ່ີືອງໄດ້ດີທ່ີສຸດຈົນເຖີງຂຼັ້ນນໍາຕາໄຫຊືມອອກມາ. ເມ່ີືອຮໍາແລັດໄດ້ ເຫັນນກັ ສະແດງລະຄອນໄຫ້, ລາວຮູ້ສກື ຢາກຮ້າຍໃສູ່ຕົນເອງ. “ນັກສະແດງລະຄອນຜູ້ນັ້ຼີສາມາດໄຫ້ໄດ້ຍ້ອນເຫັນອົກເຫັນໃຈພະລາຊີນີຜູ້ທີ່ລາວບໍ່ເຄີຍພົບເຫັນຈັກເທີື່ອ.” ຮໍາ ແລດັ ຄິດ “ແຕູ່ເຮົາສໍາພັດບໍ່ມີພຶກຕິກໍາໃດໆຕໍ່ການຕາຍຂອງພ່ໍເຮົາ.”ໃນທັນໃດ,ຮໍາແລັດກໍຄິດອອກໄດ້ ແລະມີເຫດການ ອນັ ໜື່ີງຕມ່ືີ . 93

“ເຮົາຈະບອກໃຫ້ນັກສະແດງເລົ່າເລື່ີອງຄ້າຍຄືການຕາຍຂອງພໍ່ເຮົາ. ເຮົາຈະເຊັຼື້ອເຊີນອາວໂຄຼດີອຸດໄປຊົມ ລະຄອນ ແລະຈະຕິດຕາມເບີ່ງພຶດຕິກໍາຂອງອາວ, ການເຮັດແບບນ້ີຼັ, ອາດເປັນການພິສູດໃຫ້ເຮົາຮູ້ໄດ້ວູ່າແມູ່ນໂຄຼດີອຸດ ເປັນຜູ້ຂາ້ ພ່ຂໍ ອງເຮົາ, ຈາກນຼັ້ນ ເຮາົ ຈິີ່ງຈະແນູ່ໃຈໄດ້ວ່າູ ຜີໄດ້ເວຼາົ້ັ ຄວາມຈງິ ແທ້.” ຕອນຄໍາ່ ຂອງມືັ້ຼນັຼ້ນ.ຮໍາແລັດໄດ້ລົມກັບນກັ ສະແດງຈໍານວນໜືີ່ງກ່ຽູ ວກັບວຽກງານຂອງພວກເຂົາເຈົ້ຼັາ. ຮໍາແລັດ ຍງັ ໄດ້ພົບໂຮຣຈີໂອຕ່ືີມອກີ . ລາວໄດ້ເວ້ຼົັາຕໍ່ເພີ່ືອຂອງລາວວູ່າ “ໃນໄລຍະການສະແດງລະຄອນພວມດໍາເນນີ ໄປນັ້ຼນ, ຕ້ອງ ຕິດຕາມຊັງີຼ້ ຊອມໂຄຼດອີ ຸດໃຫດ້ ໆີ , ແນມເບ່ີງໃບໜາ້ ຂອງມນັ ໃຫຄ້ ັກໆ.” ໄລຍະທີ່ນັກສະແດງທັງຫຼາຍກໍາລັງກຽມທີ່ຈະສະແດງຢູ່ນັຼ້ນ ,ຮໍາແລັດກໍໄດ້ໄປນັົ່ງຢູ່ຂ້າງຂອງນາງໂອເຟລີ ອາ. ສວູ່ ນໂຄຼດີອະດຜູທ້ ່ບີ ຮ່ໍ ້ຫູ ຍັງໝດົ ກຽູ່ ວກັບແຜນການຂອງຮາໍ ແລດັ ນຼນັ້ ກໄໍ ປນ່ົງັ ຄຽງຂ້າງຂອງພະລາຊີນຕີ ະຫຼອດເຖີງຜູ້ ສະໜິດສະໜົມ ແລະ ເສນາອໍາມາດທັງຫຼາຍ ຕໍ່ມາການສະແດງກໍາໄດ້ເລີ່ມຕົັ້ຼນ, ຕ້ົັຼນລະຄອນພະລາຊີນີເຊ່ີິງສະແດງຢູ່ໃນ ເລ່ືີອງໄດເ້ ວັາຼ້ົ ກບັ ພະລາຊາວູ່າ ນາງມີຄວາມຮກັ ຕພໍ່ ະລາຊານ້ັຼນມາກລຼົັ້ນພຽງໃດ. ນາງໃຫ້ສັນຍາວາູ່ ຖ້າຫາກພະລາຊາໂຊກຍ້າຍຕາຍໄປເສຍກູ່ອນນາງຈະບ່ໍຍອມແຕູ່ງງານອີກເດດັ ຂາດ. ນາງກາູ່ ວ ວູ່າ“ມີແຕູ່ແມູ່ຍິງເທ່ົານັຼ້ນທ່ີຂ້າຜົວຂອງຕົນ ຍ້ອນຜົວມີເມຍຫຼາຍຄົນ”. ຕ່ໍມາພະລາຊາໃນເລີ່ືອງກໍໄດ້ເຊືອບຫລັບຢູ່ໃນ ສວນອຸທິຍານ ແລ້ວພະລາຊາກໍຖືກຄາດຕະກາໍ ຈາກນອ້ ງຊາຍຂອງຕນົ . ເມ່ືີອການສະແດງໄດ້ດໍາເນີນມາເຖີງຂັ້ຼນຕອນນັ້ຼນ ໂຄຼດີອຸດກໍຜູດລຸກຢືນຂ້ັຼຶນ ເຂົາບໍ່ອາດສາມາດທົນເບ່ີງ ການສະແດງຕ່ໍໄປໄດ້ອີກ ເພາະເຫດການດ່ົັງກູ່າວ ມັນຄ້າຍຄືກັບເຫດການເຊິີ່ງເຂົາໄດ້ກະທໍາໄວ້ຕໍ່ອ້າຍຂອງຕົນຜູ່ານມາ ແລ້ວ. “ມຫີ ຍັງເກດີ ຂັຶຼນ້ ພະລາຊາ?” ພະລາຊນີ ຖີ າມດວ້ ຍຄວາມຕກົ ໃຈ. “ມຫີ ຍັງເກດີ ຂ້ນຶຼັ ບ່ໍ?” ໂປໂລນີອຸດ ອອກຄໍາສົັ່ງຢຸດການສະແດງດຽວນ້ີັຼ”. “ໄຕ້ໄຟ!ໆ”! ພະລາຊາຮ້ອງຂັ້ຼຶນ.“ອອກໜໄີ ປ! ອອກໜີໄປໝົດທຸກຄນົ ດຽວນີ້ຼັ!” ສະພາບການເປັນໄປແນວນຼັນ້ , ຮໍາແລດັ ຈີ່ິງມີຄວາມແນູ່ໃຈໄດ້ວາູ່ ຜີໄດ້ເວ້ົຼັາຄວາມຈິງ. ມາຮອດເວລານຼ້ີລັ າວຈິີ່ງ ເຊືີ່ອຢ່າງຕາຍໃຈວູ່າ ແມູ່ນອາວເປັນຜູ້ຂ້າພໍ່ຢ່າງແນູ່ນອນ. ບັນຫາທ່ີຄ້າງຄາທັງໝົດຢູ່ໃນຕົວຮໍາແລັດໃນເວລານີັຼ້ກໍຄື ປະຕິບັດຕາມຄໍາສ່ົັງຂອງຜີເປນັ ຄັງຼ້ ສດຸ ທາ້ ຍ. ຫັຼງຈາກການສະແດງຜູ່ານໄປບ່ໍພໍເທົ່າໃດ,ລາຊີນີໄປສ່ົັງໃຫ້ເສນາຜູ້ໜີ່ືງໄປບອກໃຫ້ຮໍາແລັກມາພົບຢູ່ທ່ີຫ້ອງ ຂອງຕົນ. ໃນຂະນະທີ່ຮໍາແລດຢ່າງມາຕາມທາງສູ່ຫ້ອງນອນຂອງແມູ່, ລາວກໍເຫັນໂຄຼດີອຸດນ່ັົງຄຸເຂົ່າໄຫວ້ວອນເທບພະ ເຈ້ັຼົາ ຢູ່ທ່ີຫ້ອງບູຊາ ເບີ່ງແລ້ວອາດຈະແມູ່ນການຮັບສາລະພາບຜິດ ຕໍ່ໜ້າເທບພະເຈຼ້ົັາຕ່ໍບາບກໍາທີ່ຕົນເອງໄດ້ກະທໍາໃນ ໄລຍະທຜີ່ ູ່ານມາ. 94