ကလေးရဟန္တာများ (ချစ်ဦးညို)

mCm PDF

http://mmcybermedia. com Page - 1 ပၪဂၥ ံ စာအုပတ္ ကို ္ ၁၆၇(A)၊ ၃၅ လမ္း၊ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္၊ ရနက္ ုန္ၿမဳိ ႕။ ဖနု ္း- ဝ၁ - ၃၇၇ဝ၆၁ ပထမအႀကိမ္ ပုံႏွိပျ္ ခင္း။ [၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္၊ ဇလူ ုိငလ္ ၊ အုပ္ေရ ၅ဝဝ] စာမူခြင့္ျပဳခ်က္ အမွတ္ ၃၂ဝ၅၁၉ဝ၉ဝ၈ မ်ကႏ္ ာွ ဖုးံ ခြင့္ျပဳခ်က္ အမွတ္ ၆၀၀၂၁၉ဝ၅၁၀ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com မ်က္ႏွာဖံုး ပန္းခ်ီဒီဇငုိ ္း အတြငး္ ဖလင္ ပရုံ ိပ္ရွင္ ၫြနသ္႔ စ္ေဝ(ပနး္ သမုဒၵရာ) ကြနပ္ ်ဴတာစာစီ မ်က္ႏွာဖးုံ ႏွင့္ အတြငး္ ပုံႏွပိ သ္ ူ Dream City ဥးီ ေဇာ္ျမင့္ဝင္း(ကာလာေအာ့ဖ္ဆက္) ၁၈၄၊ ၃၁ လမ္း၊ ပန္းပဲတန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။ တနဖ္ းုိ ၁၅၀၀က်ပ္ ထုတ္ေဝသူ ဦးသစ္လြင္(ဂန္ေ႔ ဂၚၿမိဳင္စာေပ) Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) ၁၁၃၊ ေရႊျပည္သာလမ္း၊ သာေကတ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။ စာအပု ္ခ်ဳပ္ ကိုျမင့္၊ ညီဝင္းျမင့္ Page - 2

http://mmcybermedia. com မာတကိ ာ ၁။ စာေရးသူ၏ ပဏာမစကား စာေရးသ၏ူ ပဏာမစကား ၂။ ပ႑ိတသာမေဏ ၃။ တပညသ့္ ာမေဏ “ဘာသာ၊ သာသနာႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအႏပု ညာ” ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံ ေဆာင္ပုဒ္ျဖင့္ ၄။ အရွင္ေရဝတ ဝငို ္အမဘ္ ီေအ အသင္းႀကးီ မွ ထုတ္ေဝလ်က္ရွိေသာ ‘ရတနာမြန္’ မဂၢဇင္းတြင္ ကၽြန္ေတာသ္ ည္ ၅။ သကံ ိစၥသာမေဏ ရတနာသံုးပါး ေနာက္ခံျပဳ အခနး္ ဆက္ ဝတဳၳ ရွည္မ်ားကုိ ေရးသားခဲရ့ ာ အႏွစ္ (၂ဝ) ေက်ာ္ပင္ ရခိွ ဲ့ၿပီ ၆။ သခု သာမေဏ ျဖစ္ပါသည္။ ေလာင္းငဲွ႔ေပးရန္အတြက္ ကရားထဲသို႔ ေရျဖည့္ေပးရသည့္ပမာ ထသုိ ုိ႔ ေရးႏုိင္ရန္ ၇။ သမု နသာမေဏ လက္လွမး္ မီသမွ် စာမ်ားကို ဖတ္ရေသာေၾကာင့္ ဝငုိ ္အမ္ဘီေအ အသငး္ ႀကီးႏွင့္ ရတနာမြန္ ၈။ ရငွ ္တိႆ မဂၢဇင္းတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္က့ ုိ ‘စာေတြ မ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ေစျခင္း’ တည္းဟူေသာ ဥပနိႆယျဖင့္ ၉။ ကမၼ႒ာန္းဆရာ ရွင္သာမေဏ ေက်းဇးူ ႀကီးစြာ ျပဳခဲ့ေလၿပီ။ ၁ဝ။ နေိ ျဂာဓသာမေဏ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ရတနာမြန္တြင္ ကၽြနေ္ တာ္ မေရးျဖစ္ခဲဘ့ ဲ လစဟ္ ာသြားခဲ့ေသာ Page - 3 လမ်ား ရိွခဲ့ပါသည္။ ထုိလမ်ားတြင္ ကၽြနေ္ တာ္သည္ အမိအဖအတြက္ တာဝန္မေက်ေသာ သားတစ္ဦး၊ ဆရာ့အတြက္ တာဝန္မေက်ေသာ တပည့္တစ္ဥးီ ပမာ ခံစားရပါသည္။ ယခုလမွစ၍ ‘ကေလးရဟႏၲာမ်ား’ ကို အခနး္ ဆက္ေရးရန္ ဆးံု ျဖတ္လိုက္ရာတြင္ ဝုငိ ္အမ္ဘီေအ၊ ရတနာမြန္ႏငွ ့္ ေလးစားအပ္ေသာ စာဖတသ္ ူမ်ားအား ကၽြန္ေတာ၏္ အမႈထမး္ လစ္လပ္ခဲျ့ ခင္းမ်ားအတြက္ ေတာင္းပနျ္ ခငး္ ၊ ေက်းဇူးဆပျ္ ခင္းလည္း အေၾကာင္းရငး္ ခံတစ္ခု Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ျဖစ္ပါသည္။ ထု႔ိျပင္ ထပမ္ ံ၍ အေလးအနက္ ေက်းဇူးတင္စကား ဆရို မညသ့္ ူ တစ္ဦးလည္း ရေိွ နပါသည္။ ထုိသူကား ‘စာေရးဆရာမ မေလးၿငိမ’္ ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲေ့ သာ သးံု ေလးလခန္႔ ဆရာမ မေလးၿငိမ္ ကၽြန္ေတာ္ထ့ ံ ေရာကလ္ ာခဲ့ပါသည္။ ထိစု ဥ္ ပ႑တိ သာမေဏ ကာလကတည္းကပင္ ဆရာမက ကၽြနေ္ တာက့္ ုိ ‘ကေလးရဟႏၲာမ်ား’ အေၾကာင္းေရးဖို႔ ဥေယ်ာဇဥ္ျပဳခဲပ့ ါသည္။ ယခုတစ္ဖန္ ၂ဝ-၁၁-၂ဝဝ၅ ရက္စြဲျဖင့္ ဆရာမထံမွ စာတစေ္ စာင္ ပညတသ္ ြားရာ ဓာတ္သက္ပါလိုက္ပုံမ်ား။ ဆငး္ ရဲျခင္း အားႀကီးေသာေၾကာင့္၊ မျပည္စ့ ံုမႈ ေရာက္လာခဲ့ရာ (ဆရာမစာ မူရင္းအတငုိ ္း ေဖာ္ျပပါမည္) ကေလးရဟႏၲာမ်ားကိုလည္း လငူ ယေ္ တြ အားႀကီးေသာေၾကာင့္ သ႔ူအမည္က မဟာဒကု ္ ျဖစ္သြားေလသည။္ ႀကီးမားျခင္း၊ ႀကးီ က်ယျ္ ခင္း၊ ဘာသာေရး ပိစု ိတဝ္ င္စားလာေအာင္ ေရးေစခ်ငပ္ ါတယဟ္ ု အမတွ ္တရ တကုိ တ္ ြနး္ ျပန္ပါသည္။ ႀကီးျမတျ္ ခင္းဟု အဓိပာၸ ယရ္ ေသာ ‘မဟာ’သည္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒုကၡဆငး္ ရဲ၏ ဝိေသသန တကို တ္ ြန္းရမုံ ်ွ မက မည္သည့္စာအုပ္ မည္သည့္စာမ်က္ႏာွ မ်ားတြင္ ဖတ္႐ႈႏငုိ ္ေၾကာငး္ ကိပု ါ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အကယတ္ ႏၲဳ ‘ဒုကၡ’ ဟေူ သာ သေဘာသည္ အေကာင္အထည္ ျဒပ္ရွိသည္ အတိအက် ၫနႊ ္ျပေပးပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤ ‘ကေလးရဟႏၲာမ်ား’ ကို ေရးျဖစ္ဖုိ႔ အဓိက ဆုျိ ငားအ့ံ၊ သတၱဝါတစခ္ ုခု ျဖစ္သည္ ဆုိျငားအံ့၊ ထုိ ဒုကၡသတၱဝါသည္ သူထ႔ ံသုိ႔ ေရာက္ရွိသြားသည္ ေစ့ေဆာ္မျႈ ဖစ္ေလေသာ ဆရာမ မေလးၿငိမ္၏ ေက်းဇူးတရားကုိ ဤ စာမ်က္ႏွာထက္မွ ဆုိျငားအ။ံ့ သူ၏ ႀကီးစြာေသာ ဆငး္ ရဲမႈကုိ ေၾကာက္လန္႔တုန္လပႈ ္ကာ ထဒို ုကၡသတၱဝါသည္ သူ႔ထံမွ အေလးအနက္ ကမၺည္းတငအ္ ပ္ပါသည္။ ထြကေ္ ျပးသြားလိမ့္မညဟ္ ုပင္ ဆိုႏိုငေ္ ပလိမမ့္ ည္။ “ကယုိ ္တုိင၊္ တုိက္တြနး္ ၊ ခ်းီ မြမ္း၊ စိတ္တူ” သေဘာအရ ဤစာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ထုိမ်ွ ဆငး္ ရဲေသာ မဟာဒုကသ္ ည္ အဘယ္သ႔ိုေသာ အသက္ေမြး ဝမး္ ေက်ာင္းမႈကို ေရးသားျခင္းအားျဖင့္ ကုသလို ္ရခဲပ့ ါေသာ္ ထိကု ုသုိလ္ကုိ ေရးသူ ကၽြနေ္ တာ္ႏွင့္ ထပ္တူရမည့္သူကား ျပဳပါသလဲ။ မယမ္ ယရ္ ရ ဘာတစ္ခုမွ မရိ။ွ ဗာရာဏသၿီ မဳိ ႕ေတာအ္ တြင္း ေနထငုိ ္ၾကေသာ လူမ်ား၏ တုိကတ္ ြန္းသူ ဆရာမ မေလးၿငမိ ္ ျဖစ္ပါသည။္ အမိ ္တြင္ ႀကဳံ ရာက်ရာ အလုပ္မ်ားကို လပု ္ကိုင္ေပးျခင္းျဖင့္ သူတု႔ိေပးသမ်ွ အခေၾကးေငြ အသျပာကို ရယူကာ ဝမး္ မးီ ကုိ ဆက္ေစရသူ ျဖစေ္ ပသည။္ ထင္းေခြ၊ ေရခပ္၊ အမိႈကရ္ ွငး္ ၊ တံျမက္လွညး္ ၊ ခ်စဥ္ ီးညဳိ အေလးအပင္ ေရ႕ႊ မသယ္ယ၊ူ ၾကပခ္ ိုးရွငး္ ၊ လမ္းျပင၊္ ေျမဖ႔၊ုိ အညစ္အေၾကးတြငး္ တူး။ ဒါေတြသည္ပင္ သူ သသံ ရာလည္ေနေသာ လပု ္ငနး္ မ်ား ျဖစ္သည္။ Page - 4 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com သူ႔မွာ အလုပခ္ ်နိ ္ဟ၍ူ မရွိ။ ေန႔ေန႔ညည လအုိ ပ္လွ်င္ လအုိ ပ္သလို အလုပေ္ ပးသမူ ်ား ဝတေ္ ရးကုိေတာ့ မဟာဒုက္ မေၾကာင့္ၾကေပ။ တစ္ထည္တည္းရိွေသာ ဖ်ဥ္စအႏြမး္ ကို အလိုက် လပု ္ကိုငေ္ ပးရသည္။ အလုပ္ခ်နိ ဟ္ ူ၍ အတည္တက် မရိွသလုိ အလပု ္လပု ္သည့္ ဝတ႐ံုသဖြယ္ ပခုံးထက္ ၿခံဳလမႊ ္းလုိကျ္ ခင္းျဖင္႔ သ႔ကူ ယုိ ္သူ တန္ဆာဆငၿ္ ပီး ျဖစသ္ ြားေလသည္။ ေန႔ဟူ၍လည္း အတိအက် အတည္တက် မရ။ိွ ရဖံ န္ရံခါ သံးု ေလးရက္ ေန႔ညဆက၍္ အလုပ္ တစ္ခုပဲ ဆိုစရာရသိွ ညက္ ား သအူ ျပင္ထြက္ အလုပ္လုပဖ္ ုိ႔ ထိုဖ်ဥ္စကိုသူ ဝတဆ္ ငသ္ ြားၿပီဆုိလွ်င္ သူ႔ လုပ္ရသကဲသ့ ုိ႔ ရဖံ န္ရံခါ ႏွစ္ရက္၊ သုံးရက္ ဘယသ္ ူကမွ မခုိငး္ သျဖင့္ ဘာတစ္ခမု ွ မလုပရ္ ေသာ ဇနီးၾကင္ယာမွာ အေပၚ႐ုံ လႊားစရာမရိေွ တာဘ့ ဲ ထဘီကို ရင္ရာွ းစည္းရျခငး္ ျဖစ္သည္။ အကယ၍္ ေန႔ေတြလည္း ရွေိ လသည္။ ထသုိ ုိ႔ အလုပ္ျပတ္ေသာ ေန႔မ်ဳိ းဆုလိ ်ွ င္ သူမ႔ ာွ ဆနဝ္ ယ္စရာ ေငြေၾကး ဇနီးၾကငယ္ ာက ဟင္းရြက္ခူးဖုိ႔ အျပင္ထြက္မည္ဆုိလွ်င္ မဟာဒုက္က အေပၚပိုင္းဗလာက်ငး္ လ်က္ မရ။ိွ ေနလကုိ ္႐သုံ ာ ရိသွ ည္။ ဆန္ မဆိုထားဘ။ိ ေျပာင္း၊ လးူ ၊ ဆပ္ ဝယ္စရာပင္ ေငြေၾကးမရွိ။ “ကၽြန္မတုိ႔မလဲ မြဲပါေ႔ တာ။္ ကၽြန္စုပ္ပစ္တဲ့ သရက္ေစ့ကမွ စုိစုိျပညျ္ ပည္ ရလွိ ိမ့မ္ ယ္ ထင္တယ္” ဟု မယားက ေျပာေသာအခါ မဟာဒကု ္ ျပန္ေျပာတတ္ေသာ စကားရိွသည္။ သို႔ဆုလိ ်ွ င္ မဟာဒုက္ ဆုိေသာ လူသည္ ထိုသ႔ိုေသာ ေန႔မ်ဳးိ မ်ားမွာ ဘယ္သို႔ သူငယ္ “ဒါထက္ ပိုမမြဲႏုငိ ္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။ ပုမိ ြဲမယ္ဆုိရင္လည္း ငတၿ္ ပီးေသ႐ံု ရိွေတာတ့ ာကိုး။ အခု ဝမး္ မီးကို ၿငိမး္ သတ္ပါသလဲ။ အေျဖရိွသည္။ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ရွိသည္။ ကႆပဘုရားရွင္၏ တမုိ႔ ်ား မေသေသးဘးူ ။ ဒါ အျမတ္ပဲ” ေက်ာငး္ ေတာသ္ ႔ုိ သြားကာ စားႂကြငး္ စားက်န္မ်ားကုိ စားေသာကျ္ ခငး္ ပင္ ျဖစ္သည။္ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ရဘဲ စားႂကြင္းစားက်နမ္ ်ားကုိ စားရသညေ္ တာ့ မဟုတ္။ ထုိ စားႂကြင္းစားက်န္မ်ားကုိ ဇနီးက တစ္ခါတစ္ရံ အေငၚတူးတတ္သည။္ ယက္ၿဖဲထုိးဆိတ္ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြ စားေသာက္ေနၾကသည့္ က်ီးမ်ား၊ ေခြးမ်ားႏွင့္ တိုကပ္ ြဲဝငက္ ာ အစာလေု သာ အလုပ္ကို လုပရ္ ေလသည္။ “ေမာငႀ္ ကီးမဟာဒကု …္ ေမာငမ့္ လဲ ဘာတစ္ခုမွ အသက္ေမြးဝမး္ ေက်ာင္းပညာ မရိဘွ ူးေနာ္” အစားတစ္လုပ္အတြက္ ထသို ို႔ ဆင္းရဲပင္ပနး္ ႀကီးစြာ အားထတု ္ရေသာ မဟာဒုက္အဖုိ႔ “ဟဲ…့ မေိ ရစႊ ာရဲ႕၊ တစ္ၿမိဳ႕လုံးခိုင္းသမွ် ငါ လပု ္တတ္ေနတာပဲ။ အညစ္အေၾကးတြငး္ တူး၊ စားေရးၿပီးလွ်င္ ေနေရးသည္ေကာ။ ထငး္ ခုတ၊္ အမကိႈ ္လွဲ၊ ေရခပ္…” ၿမဳိ ႕အစြန္တစ္ေနရာ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ တစ္ၿမဳိ ႕လးံု မွ စြန္ပ႔ စေ္ သာ အမကိႈ ္သ႐ုိက၊္ “အဲဒါေတြ ေျပာတာမဟုတဘ္ းူ ။ ဟုိဒင္း လညွ ္းေမာငး္ တာတို၊႔ ပန္းပဲထုတာတို႔၊ အညစ္အေၾကးမ်ား စုပုံရာ အမကႈိ ္ေတာင္ပူစာအနီး စြတစ္ ိုထုိငး္ မငိႈ ္းေသာ ေျမျပင္ထကက္ သစ္ခုတ္တာတို…႔ အဲဒါမ်ဳးိ ကို ေျပာတာ” ေလးတိုင္စင္ထုးိ ၊ အငဖ္ က္မိးု ၊ အခင္းမဲ၊့ အကာေဆြး တဲပ်က္ပင္ ျဖစသ္ ည။္ Page - 5 “ဟဲ…့ ဘယမ္ ွာလဲ ႏြားနဲ႔ လညွ ္း၊ ဘယမ္ ွာလဲ တနူ ဲ႔ ေပ၊ ဘယ္မာွ လဲ ဓားနဲ႔ ပဆု ိန္” Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဇနီးက သကျ္ ပင္း႐ႈိကက္ ာ ထမင္းရည္ ေအးစက္စက္ကို ေမာေ့ သာကၿ္ ပးီ - “ကမၺလာဝတ္႐ုံ ၿခဳံ မသြားနဲဥ႔ ီး။ က်ဳပ္ ဟငး္ ရြကခ္ ူး ထြက္မလို”႔ “ဟုတ္ပါတယ္ေလ… ေတာ့္မာွ လက္ႏွစ္ဖက္ ရေိွ နရင္ပဲ လေုံ လာကပ္ ါၿပီ” မဟာဒကု ္ ေက်ာေျပာင္ျဖင့္ ထြကလ္ ာခဲေ့ လသည္။ မဟာဒကု ္က တအုံးအုံး ဝဲပ်ေံ နေသာ ျခင္မ်ားကုိ ဖ်ဥ္စျဖင့္ ယမး္ ခါရင္း ျပန္ေျပာသည။္ ကႆပဘုရားရွငသ္ ည္ ရဟန္း ႏစွ ္ေသာငး္ ေက်ာ္ ၿခံရံလ်က္ ေဒသစာရီ လွည့္လည္ေတာ္ မူရာမွ ဗာရာဏသီသုိ႔ ႂကြျမန္းေတာမ္ ူေသာ တစေ္ န။႔ “တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ မင္းကုိ ေရအႊ ုးိ ႀကးီ ေပၚ အကခုိငး္ ရမွာေပါ႔။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္း ေခါင္းေလးဘာေလးမးူ ရင္ အဲ… ဟုိအမႈိက္ပုံက ရံႊ႕ပုပ္နံ႔ေလးပဲ ႐ွဴထားဦးကြာ” “ဗာရာဏသီ ၿမဳိ ႕သၿူ မိဳ႕သားအေပါင္းတုိ…႔ ဘရု ားရွင္ဟာ ရဟနး္ အေပါင္း ၿခံရံၿပီး ဗာရာဏသကီ ုိ ျပန္လညႂ္ ကြျမနး္ ေတာ္မူၿပီ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ဘုရားျမတ္စြာနဲ႔ သဃံ ာေတာ္မ်ားအား ထအုိ ခါမွပင္ ဇနီးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာကာ… ဆြမ္းဆကက္ ပ္ လွဴဒါန္းၾကပါရန္ နဗိ ၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္လို႔ ႏးိႈ ေဆာ္လိကု ္ရပါသဗ်ိဳ႕” “ေတာမ္ ႔ုိလို႔ ေရအႊ ုိးႀကီးဆုိတဲ့စကား ပါးစပ္က ထြက္ရဲတယ္” ဟဆု ုိသည္။ “ဆြမး္ ဆက္ကပ္မယ့္ ပဂု ၢိဳလ္မ်ား မမိ ိတုိ႔ တာဝန္ယူ လဴွ ဒါနး္ လုိေသာ ရဟနး္ ေတာ္ ဦးေရကို စာရငး္ နဲ႔တကြ မွတ္သားႏုငိ ္ဖို႔ စာရင္းေပးသြင္းၾကပါဗ်ဳိ ႕” “အ့ံမာ… ငါ အညစ္အေၾကးတြင္း တးူ ရင္းနဲ႔ ေရအႊ ုးိ မေတြဘ႔ ူးလုိ႔ မငး္ ေျပာႏုိငသ္ လား” နိဗၺာနေ္ ဆာ္ႀကီး၏ အသံဝါႀကးီ က ဗာရာဏသၿီ မိဳ႕တြင္း ဝနး္ က်င၊္ တစလ္ မ္းဝင္ “ငါးရွဥ့္ တစ္ေကာငေ္ လးရရင္ ေတာပ္ ါၿပီ။ မးီ ကင္စားရတာေပါ”႔ တစ္လမ္းထြက္၊ တစ္ရပ္ဝင္ တစ္ရပ္ထြက္၊ အဆက္မျပတ္ ပဲ့တင္ျမည္ေန၏။ ၿမဳိ ႕သၿူ မိဳ႕သားတို႔ စာရငး္ တငၾ္ ကသည္။ အနညး္ ဆးံု ရဟနး္ ေတာ္ အေရအတြက္ကား ရဟန္းတစ္က်ပိ ္ ျဖစသ္ ည္။ “ကိုငး္ … မေိ ရစႊ ာ၊ ဒေီ န႔ ဘယ္ကမွ ဘယသ္ ူမွ မခိုငး္ ဘူး။ ထုးံ စံအတိုင္း က်ဳပ္ တစ္က်ပိ ္ထက္ ေလ်ာေ့ သာ ရဟနး္ ေတာ္ အေရအတြက္ကို စာရငး္ တင္သူ မရိွ။ အခ်ဳိ ႕က ႏွစ္က်ပိ ္၊ ကႆပဘုရားရွင္ ေက်ာငး္ ေတာ္ဘက္ သြားလကို ္ဥးီ မယ”္ အခ်ဳိ ႕က သးံု က်ပိ ္ႏွင့္…။ “ၾကည့က္ ်က္လည္း ရွာဥးီ ။ ဟိုေန႔ကလုိ ေခြးကုိက္ဒဏ္ရာ၊ က်းီ ထုိးဒဏ္ရာနဲ႔ ျပန္မလာနဲ႔” မဟာဒုက္တု႔ိေမာင္ႏံွ စျံ မနး္ ေသာ အမိႈက္ေတာင္ပူစာ ေဒသသုိ႔ နဗိ ၺာန္ေဆာ္ႀကးီ မလွည့္လည္ေပ။ သ႔ေုိ သာ္ ဗ်ိဳ႕ဟစသ္ ံ သဲ့သဲက့ ေို တာ့ မဟာဒကု ္တ႔ုိေနရာမွ ၾကားႏိုင္ေလသည္။ “မျဖစ္ေတာ့ပါဘူးကြာ။ က်ီးေတြ၊ ေခြးေတြက ငါ႔ကုိ ဥးီ စားေပးေနၾကပါၿပီ” “ေမာင္ႀကီး မဟာဒကု ္” မဟာဒုက္က ဖ်ဥ္စကို ပခံုးေပၚတင္သည္။ ဇနီးက… Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 6

http://mmcybermedia. com “ေဟ” နိဗၺာန္ေဆာႀ္ ကီး၏ စကားကို မဟာဒုက္ သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားလိုက္။ “ၾကားလား” “တစ္ပါး”ဟု အေမာတေကာ ေျပာလုိက္သည္။ “ဘာတုန္း” နဗိ ာၺ န္ေဆာႀ္ ကးီ က အံ့အားသင့္စြာ ၾကည့္ေနဆဲ မဟာဒုက္ ျပန္လွည့္ထြက္ခဲ့သည။္ ရဟနး္ တစ္ပါး စာရင္းတင္ႏိုငခ္ ဲၿ့ ပီဟူ၍ မဟာဒုကႀ္ ကးီ စြာ ဝမး္ သာေပ်ာ္ရငႊ ္လာသည္။ တဲသို႔ “နဗိ ာၺ န္ေဆာ္ရဲ႕ ဗ်ဳိ ႕ဟစ္သံေလ” ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဇနးီ အား သတငး္ ေကာင္းပါး၏။ “ေအး… ၾကားပါတယ္” “မိေရႊစာေရ… စာရငး္ တင္ခဲၿ့ ပီဟ။ တ႔ုိ ရဟန္းတစ္ပါး ရတယ္” “က်ဳပတ္ ို႔လည္း စာရငး္ သြင္းခ်င္လုိကတ္ ာေတာ္” “ေကာင္းပါေလေ့ တာ္… မလဴွ လို႔ ဆင္းရဲ၊ ဆင္းရဲလို႔ မလွဴျဖစ္ခဲ့တာ အခေု တာ့ ႀကဳိ းစားၿပးီ လဴွ ၾကစိ႔ုရဲ႕” “ေဟ့… မေိ ရႊစာ၊ နတ္ဖက္တဲ့ လင္မယားဆုိတာ ဒါပဲဟ။ ငါလည္း အခပု ဲ နိဗာၺ နေ္ ဆာ္ႀကးီ ဆီ သြားၿပီး စာရင္းတင္မလို႔ဟ” “ဒါေပါ႔ကြ” “ျမန္ျမနသ္ ြား… ဟိကု တျခားဘက္ ေရာကသ္ ြားဦးမယ္” မဟာဒကု ္တို႔ မသိလိကု ္ေသာ အခ်က္တစခ္ ုကား ရဟနး္ တစ္ပါးတည္းဆုသိ ျဖင့္ နဗိ ာၺ န္ေဆာ္ႀကီးက အေရးအရာဟ၍ူ စာရင္းမသြငး္ လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ “ေအးပါဟ” မဟာဒကု ္ အေျပးအလႊား ထြကခ္ ဲ့၏။ နဗိ ာၺ န္ေဆာ္ႀကီးက ေျပးလာေသာ ေျခသၾံ ကားသျဖင့္ ႏွစ္ကုယိ ္တူ စိတသ္ ေဘာ တညူ ီၾကၿပးီ သည့္အထဲမာွ ဇနီးျဖစ္သူက တက္ႂကြစြာ လွည္ၾ့ ကည့္သည။္ ေျပာလိုက၏္ ။ “နဗိ ာၺ န္ေဆာႀ္ ကီး… က်ဳပ္လည္း ဆြမ္းလဴွ ဖို႔ စာရငး္ တင္ခ်င္တယ္” “ေမာင္ႀကီး မဟာဒုက္၊ ခုနင္က ေျပာခဲ့သလိုပဲ… မရိွလို႔ မလဴွ ၊ မလွဴလို႔ မရိွဆိုတာ က်ဳပ္တမိ႔ု ွာ အဲဒီအတုငိ ္း လုံးလည္လိကု ္ေနတာ၊ ေရးွ က မလဴွ ခဲ့လုိ႔ က်ဳပ္တို႔မာွ ဆင္းရဲတြင္း “တငေ္ လ… ဘယ္ႏစွ ္က်ပိ ္လဲ” Page - 7 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com နက္ေနၾကတာ။ အခု ေမာငႀ္ ကးီ ရဟနး္ တစ္ပါး စာရင္းတင္ခဲ့ၿပီဆုိေတာ့ ဆြမး္ ကပ္ႏိုင္ဖုိ႔ ရဟနး္ တစ္ပါး စာရငး္ ေပးထားတယ္ မဟတု ္လား။ ဒါေၾကာင့္ တစသ္ ကန္ ဲ႔ တစ္ကုိယ္ မလွဴစဖူး အလုပထ္ ြက္ရွာၾကမယ္။ အခုပဲ ထြက္ရာွ ၾကမယေ္ မာင္… ဘယ္ႏယွ ့္လဲ” လဴွ ရေတာ့မွာမုိ႔” ဇနီးေမာင္ႏတွံ ုိ႔ ထိေု န႔အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ အလုပ္မရွာလုိက္ရေပ။ မဟာဒကု ္က “ေၾသာ္... ဒီလလုိ ား။ ေကာင္းပါေလ့ကြယ္” ရဟနး္ သံးု ရာ စာရငး္ ေပးထားတဲ့ သေူ ဌးႀကးီ တစ္ဦးအိမ္မာွ ပင္ အလုပ္ရလုိက္သည။္ ရဟနး္ သးံု ရာ ဆြမး္ ကပ္ရန္ တာဝန္ယူထားေသာ ထအို ိမတ္ ြင္ ဆြမး္ ခ်က္ရန္ ထင္းမ်ားစြာ ေမာငး္ ဆံုျဖင့္ ဆန္ေထာငး္ ေနေသာ ဇနီးျဖစ္သမူ ာွ လညး္ ေမာင္းဆကုံ ိုနင္းလိုက္၊ လိအု ပေ္ နသညျ္ ဖစ္ရာ မဟာဒကု မ္ ွာ ထင္းေပါက္ထင္းခြဲ အလုပ္ကုိ ခ်ကခ္ ်င္းရသြားသည္။ ေတးတစ္ခ်က္ဆလုိ ိကု ျ္ ဖင့္ ေမာရပန္းရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနသည္။ သူေဌးကေတာ္ႀကီးက သတိထားမိကာ ေမးသည္။ မဟာဒုက္၏ ဇနီးကလည္း ထိအု ိမ္မာွ ပင္ ဆြမ္းဆန္မ်ား ေထာင္းရသည့္အလုပ္ကို “ဟဲ.့ .. မဟာဒုက္မယား... ညညး္ မာွ အခ်က္ေပါငး္ ေသာင္းခ်ီၿပီး ရလိုက၏္ ။ ကိယု စ္ ီ အလပု ္ခြင္ ဝငၾ္ ကေလသည။္ မဟာဒုက္သည္ ထင္းတးံု မ်ားကို အရြယအ္ စားအလုိက္ ပုဆနိ ္တစ္လွည့္၊ ပဲခြပ္တစ္လွည့ျ္ ဖင့္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ခြဲျဖတသ္ ည။္ ေမာင္းဆံုေထာင္းေနရေပမယ့္ တစခ္ ်က္မွ မ်က္ႏာွ မညိႇဳးတဲအ့ ျပင္ ေတးတေၾကာေ္ ၾကာ္နဲပ႔ ါလား” သူအလပု ္လပု ္ပံမု ွာ လႀူ ကီးတစ္ေယာက္ ပင္ပင္ပနး္ ပန္း ထင္းခြဲေနသည္ပ့ ံု မဟတု ္ဘဲ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနသည့္ႏွယ္ပင္။ ပုဆိနျ္ ဖင့္ ခြဲလုကိ ္၊ ပဲခြပျ္ ဖင့္ျခမး္ လိ္ုက္၊ “သူေဌးကေတာႀ္ ကးီ ရဲ႕… ကၽြန္မတုိေ႔ မာင္ႏံွက နက္ျဖန္ ရဟနး္ တစ္ပါးကုိ ဆြမး္ ကပဖ္ ုိ႔ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြကုိ သတု ္လုိက္။ ရတတသ္ မ်ွ ေတးမ်ားကုိ သဆီ ုိလိုက္ျဖင့္ မဟာဒကု ္ အခြငရ့္ သေတာ့။ ေမာငႀ္ ကးီ မဟာဒုက္က စာရင္းေပးခဲၿ့ ပ။ီ ဒါေၾကာင့္ ဝမး္ သာလြန္းလို.႔ ..” အလုပ္လုပ္ေနသည္မာွ ျမင္ရသူအဖုိ႔ ေပ်ာ္စရာႀကီး ျဖစ္ေနေလသည္။ “ေၾသာ္... ေအး ေအး… ေကာငး္ ပါေပ့ကြယ္” သေူ ဌးႀကီးသည္ မဟာဒုက္အသြင္ ထူးျခားေနသျဖင့္ ေမး၏။ တစ္ေန႔တာ လပု ္အားခ အျဖစ္ မဟာဒုက္က သေလးဆန္ တစျ္ ပည္ ရသည။္ သေူ ဌးႀကီးက ဆုအျဖစ္ ေနာကတ္ စႀ္ ကိမ္ ေပးလိုက္သျဖင့္ သေလးဆန္ ႏွစ္ျပည္ ျဖစ္သြားသည။္ မယားကလည္း “မဟာဒကု ္... တယလ္ ည္း အားႀကဳိ းမာန္တက္ ရိွပါလား။ ေတးကလညး္ ဆုိလုိကေ္ သး” သေလးဆန္ တစ္စလယႏ္ ွင့္ ေထာပတ္အိးု ငယ္မ်ားျဖင့္ တစ္အုိး၊ ႏို႔ဓမ္းအိုးေလး တစ္အုးိ အျပင္ ဆီ၊ ဆား၊ င႐တု ္ စသည္မ်ား ရလာခဲသ့ ည။္ ဆြမ္း တစ္နပ္စာအတြက္ ခ်က္စရာ ျပဳတ္စရာမ်ား “ေပ်ာ္လြန္းလုိ႔ပါ သူေဌးမင္းရဲ႕။ မနကျ္ ဖန္ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သဃံ ာေတာ္မ်ား ျပန္လည္ ျပည့္စေံု ပၿပီ။ ႂကြျမနး္ ေတာ္မူအလာမာွ ဆြမ္းဆကက္ ပ္ လွဴဒါန္းၾကမာွ မဟုတလ္ ား။ ကၽြနေ္ တာ္လည္း ဆြမ္းကပ္ဖုိ႔ Page - 8 ေနာက္တစ္ေန႔ နံနကတ္ ြင္ အေစာႀကီးထကာ ဆြမး္ ခ်က္ၾကသည္။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “ေမာင္ႀကီး၊ ဆြမ္းအးုိ ကုိ က်ဳပ္ ငဲွ႔ႏငုိ ္ပါတယ္။ အမယ္ ပိုလသွ ြားေအာင္ ဟင္းရြကက္ ေလး “ေစာဆို ဆြမး္ ကပ္မယ့္သူေတြ လာဝယမ္ ွာေလ” ဘာေလး သြားရွာပါလား” မဟာဒုက္သည္ သူအ႔ ေတြးႏငွ ့္ သူ ၿပံဳးေနေလသည္။ မၾကာမီပင္ ဆြမး္ ဒါယကာမ်ား ေရာက္လာကာ ငါးတြဲမ်ားကုိ ဝယသ္ ြားၾကသည္။ ငါးတြဲ “ရေစမယ္ မေိ ရစႊ ာ” အားလုံး ကုန္သြားၾက၏။ “မဟာဒုက္က မ်က္ႏာွ မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ။ ငါးတြဲေတြ ေရာင္းကနု ္သြားလုိ႔ မင္းအတြက္ အခ်ိန္ေစာလွသျဖင့္ ဗာရာဏသီ ေစ်းထဲတြင္ ဟင္းရြက္သညမ္ ်ားပင္ မေရာကၾ္ ကေသးေပ။ အဖိုးအခ ငါးတြဲမရေတာ့ဘူး မထင္နဲ႔” မဟာဒကု ္သည္ ျမစ္ဆိပ္သုိ႔သြားရာ မလပု ္ေတာၿ့ ပီျဖစ္ေသာ ကိငု ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး “ေရာ့... ငါတုိ႔ စားဖုိ႔ဝွက္ထားတဲ့ ငါးၾကင္းေလးေကာင္ ယသူ ြား” ဟငး္ ရြက္ခူးရင္း ေတးတေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေန၏။ သ႔ူအသံက ျမစ္ယသံ ုိ႔ လြငတ့္ ကသ္ ြားသည္။ ခးူ ရသမွ် ဟငး္ ရြကမ္ ်ားႏငွ ့္ ငါးတြဲကဆုိ ြဲကာ မဟာဒုက္လညး္ ေျမမာွ ေျခမထေိ တာ့သည္ ျမစ္အတြင္း ပုိကခ္ ်ေနေသာ တံငါမ်ားက မဟာဒကု ္အသံမွန္း က်ကမ္ ိေလသည္။ တကား။ ျမဴးတးူ ခုန္ေပါက္၍ ျပနလ္ ာခဲ့သည္။ “မိေရစႊ ာေရ... တိ႔မု ်ား ကပ္မယ့္ဆြမး္ ကေတာ့ လသွ ထက္ ပိလု ွၿပီးေကာ။ ေရာ့... ေဟာဒါက “ေဟး... ကမ္းေပၚက မဟာဒုကလ္ ား” မင္းမာွ တဲ့ ဟင္းရြက၊္ ေဟာဒါက ငါးၾကငး္ ။ ကုိင္း- တစ္သက္မွာေတာ့ အေကာင္းဆံုးဆြမ္းကုိ တစ္ခါခ်က္ဖးူ တစ္ခါ လဴွ ဖူးၿပီေပါက႔ ြာ” “ဟတု သ္ ဗ်ဳိ ႕” “ေနရာက်ၿပီေပါ႔ဟယ္။ ကိငု း္ ... ေျခကေလး လက္ကေလးေဆးၿပီး ျပန္ထြကေ္ စဦး။ က်ဳပ္ဒီမာွ ပပူ ူေႏြးေႏြးရေအာင္ ခ်ကထ္ ားလိုက္မယ္” “အေတာ္ပဲ။ ေဟာဒီမာွ ငါတ႔ိုဖမ္းလာတဲ့ ငါးေတြကုိ သူ႔အစားနဲသ႔ ူ ငါးတြဲလပု ္ေပးဖို႔ လာစမ္း... “ဟဲ.့ .. မင့္တစေ္ ယာက္တည္း ႏိုငပ္ ါ႔မလား မိေရစႊ ာ” ျဖစ္မလား” Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) “ျဖစလ္ ွေပါဗ႔ ်ာ” မဟာဒကု ္သည္ ေလွဆသီ ုိ႔ ေနာက္ေၾကာငး္ ျပန္ခဲ၏့ ။ ေလွဝမး္ ထဲမွာ ယင္း ဖမ္းမိထားေသာ ငါးမ်ားကုိ အမ်ိဳးအစားအလိုက္၊ အရြယအ္ လကို ္ သီရငး္ ငါးအတြဲမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ေပးသည္။ ငါးတြဲ သရီ င္း မဟာဒုက္က ေမးသည္။ “တံငါဆရာတို…႔ ဒီေန႔ ပုိက္ခ်ေစာလွခ်ည္လား” Page - 9

http://mmcybermedia. com “က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း မဟတု ္ဘးူ ။ ေဟာ့ဒီမာွ လူတစ္ေယာက္ကလည္း သ႔ဘူ ာသာ ၿမဳိ ႕သူၿမဳိ ႕သားတို႔ စာရင္းတငၾ္ ကသည္။ အနည္းဆုံး ရဟန္းက တစ္က်ိပျ္ ဖစ္သည္။ မလဴွ ႏိငု ္လုိ႔ ဆြမး္ ခ်ကၿ္ ပီး ကသု လုိ ္ယပူ ါရေစဆိုလုိ”႔ တစ္က်ပိ ္ထက္ ေလ်ာ့နညး္ ေသာ အေရအတြက္ကိုစာရင္းတငျ္ ပသဟူ ူ၍ မရ၊ွိ ထ႔ုိေၾကာင့္ မည္သို႔မ်ွ စတိ ္မသိုးမသန္႔ မျဖစ္မိေခ်… မမိ ိတုိ႔ထကပ္ င္ ႏုခံ ်ာစုတ္ျပတေ္ နေသာ သူဆင္းရဲကုိ မဟာဒုက္ ေတြ႔လိကု ္ရသည္။ ထိုသကူ “မငး္ စာရင္းသြငး္ သလား... ငါ မၾကားမိပါဘူး” မၿပံဳးမရယ္ မဟာဒကု ္ကို ျပနၾ္ ကည့္ေနသည္။ဘာေၾကာငမ့္ ွန္းမသိဘဲ မဟာဒုကမ္ ာွ ထုိလူစိမ္းကုိ သေဘာက်သြားသည္။ “က်ဳပ္ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီးကို ေျပာခဲ့တာပါဗ်ာ။ ရဟန္းတစ္ပါး ေပးပါလို႔။ က်ဳပ္ မနိ ္းမကလည္း...” “ေကာင္းပါေလဗ့ ်ာ။ ယပူ ါ… ကုသိုလ္ယူပါ” (ထသို ူမွာ သၾိ ကားမင္းက ဆင္းရဲသားေယာကၤ်ားအသြင္ ယူထားျပန္ေၾကာင္း မဟာဒကု ္တုိ႔ မဟာဒုက္မွာ အသံဝင္သြားသည္။ ငါး၊ ဟငး္ သီးဟင္းရြက္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုတတ္ ို႔ႏွင့္ မသိၾက) စလုံ ငစ္ ြာျဖင့္ တစ္သက္မွာ မခ်ကစ္ ဖူးခ်ကက္ ာ အသင့္ေစာင့ေ္ နၿပျီ ဖစေ္ သာ ဇနီးကို ျမင္ေယာင္လုိက္သည။္ မေိ ရႊစာကို မည္သို႔ မ်ကႏ္ ွာျပရမည္နည္း။ မိမိကယုိ ္တိငု ္ကား တစ္ေန႔ႏွင့္ **** တစ္ညမာွ ပင္ လွပစြာ တည္ေဆာက္ထားခဲ့ေသာ စိတ္ကူးအလဴွ ဗိမာန္သည္ ျမင္မေကာင္း ႐ႈမေကာငး္ ျဖင့္ ဖ႐ုိဖရဲ ပ်က္စီးသြားေလၿပ။ီ “ရဟန္းတစ္ပါးမွ မက်နေ္ တာ့ဘးူ မဟာဒုကရ္ ဲ႕” “နိဗာၺ န္ေဆာႀ္ ကီးရယ္၊ က်ဳပ္တို႔ လင္မယားေလ ရဟန္းတစ္ပါးျဖင့္ ရေလပဟဲ့ ဆိၿု ပီး...” နိဗၺာနေ္ ဆာ္ႀကးီ ၏ စကားသည္ မဟာဒုကရ္ ဲ႕ ေျခအစုံကို သိမ္းက်ဳံ း၍ ႐ုိက္လဲွခ်လိုကသ္ ည့္ အလားပင္၊ မဟာဒုက္သည္ ေမာႀကီးပန္းႀကးီ ေျပးလာရာမွ ထစုိ ကားကုိ ၾကားလကုိ ္ရေသာအခါ မဟာဒကု ္က သူတို႔ အခစားလုပ္ခဲ့ပုံ၊ ရခဲ့ပံုမ်ားကုိ ဝမ္းေခါငး္ သံႀကီးျဖင့္ ျပန္တမ္းတ ဒူးမ်ား ၫြတ္ေခြက်သြားေလသည္။ ထ႔ေုိ နာက္ အက္ကြဲတနု ္ယင္ေသာ အသံျဖင့္... ေရရြတက္ ာ ေျပာျပေနသည္။ နိဗာၺ န္ေဆာႀ္ ကီး သနားသြား၏။ “က်ဳပ.္ .. က်ဳပ္... မေန႔က ရဟနး္ တစပ္ ါးလို႔ စာရင္းေပးထားခဲတ့ ာပါဗ်ာ” “ကငုိ ္း... မဟာဒုက၊္ ဒီကစိ ၥ ငါေတာ့ မတတႏ္ ုိငဘ္ ူး။ ျမတစ္ ြာဘရု ားထံေတာ္ သြားေပေတာ့။ Page - 1 0 ျမတစ္ ြာဘုရားရွင္ဟာ ဆင္းရဲသူတု႔ိကုိ သနားေတာမ္ တူ ယ္။ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာမ္ ူတယ္။ ဘုရား Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ေက်ာင္းေတာ္မာွ သာ သြားၿပီး တပည့္ေတာ္ဟာ ဗာရာဏသီမာွ အဆင္းရဲဆးုံ ပါပဲ ဘရု ားလို႔ မဟာဒုက္သည္ အသံကုိ ျမငႇ ့္၍ အက္ကြဲစြာ ေလ်ွ ာက္ထားလိုက္၏။ ေလွ်ာကထ္ ား။ မင္းဒီမွာ ထငို ္ေနလေ႔ို တာ့ ဘာမွ မထူးဘူး” “ဒလီ ုိဆိလု ည္း သြားရေတာမ့ ွာေပါ႔ နဗိ ာၺ န္ေဆာ္ႀကးီ ရယ္” “ျမတ္စြာဘရု ား... တပည့္ေတာ္ မဟာဒုကဟ္ ာ ေဟာဒီ ဗာရာဏသီမာွ အဆင္းရဲဆးုံ ၊ အႏုံခ်ာဆးံု ၊ ေအာက္အက်ဆးံု ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တို႔ကုိ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာမ္ ူပါ ဘုရား” ဘရု ားရွင္ သတီ ငး္ သုံးေတာ္မူရာ ဂႏၶကုဋိတိကု ္ တံခါးဝတြင္ ပရိသတ္အျပည့္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ ထေို န႔အဖို႔ မဟာဒုကက္ ုိ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာမ္ ူရန္ ရွိေနေလသည။္ မဟာဒုက္ မဆုိထားဘ၊ိ ဗာရာဏသရီ ွိ သူေဌးသႂူ ကြယ္မ်ားပင္ အနားသီခြင့္မရေသာ ျပည့္ရငွ ္မငး္ ၊ အိမ္ေရွ႕မင္း၊ စစ္သူႀကီးႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ မွဴးမတႀ္ ကးီ မ်ားခ်ည္းသာ စေု ဝးေနသည့္ ဂႏၶကုဋတိ ိုက္ထဲတြင္ သီတင္းသးံု ေတာ္မခူ ဲ့ၿပီး ျဖစ္၏။ မဟာဒုက္၏ ထုအိ သံ ၿပးီ ဆံုးသည္ႏွင့္ ပရိသတ္ျဖစ္၏။ ဘုရားရငွ ္သည္ ဂႏၶကဋု တိ ုိက္ တံခါးကုိ ဖြင့္ေတာ္မူကာ... **** သူတို႔အားလုံး ေရာက္ရွိေနျခင္းကား ဘုရားရွင္ ထြက္ႂကြေတာ္မူလ်ွ င္ ဘုရားရွင္ သပိတေ္ တာ္ကို ယူ၍ ဆြမ္းကပ္ႏိငု ္ရန္ ျဖစေ္ လသည္။ “မဟာဒုက္... ဆြမ္းစားခ်ိန္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ စားႂကြင္းစားက်န္ ေကာက္ဖ႔ုိအခ်ိန္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အျခင္းအရာေၾကာင့္ တခံ ါးဝ၌ အသင့္ေစာင့္ဆိုငး္ ေနရာယၿူ ပီးၾကေသာ မဟုတေ္ သးဘူး။ ေဘးဖယ္ေန” ျပည့္ရွင္မငး္ ၊ အမိ ္ေရွ႕မင္း၊ စစ္သႀူ ကးီ ႏွင့္ အဆငျ့္ မင့္ မဴွ းမတ္မ်ားထံမွ ‘ဟယ္’ ခနဲ အာေမဍိတသ္ ံႀကးီ တညီတည္း ထြကေ္ ပၚလာေလသည္။ “ကၽြႏပု္ ္ သပိ ါတယ္ဗ်ာ။ ဘုရားရွငက္ ုိ ရခိွ ုိးဖို႔ လာတာပါ” ျမတစ္ ြာဘုရားသည္ သပိတ္ေတာက္ ို မဟာဒကု ္ထံသို႔ ေပးလုိက္ေသာေၾကာင္ပ့ င္။ မဟာဒကု ္သည္ ဂႏၶကုဋိတခံ ါးဝ တံခါးခုံဆီသုိ႔ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ အတင္း ေလာကသုးံ ပါး၏ အထြတ္အထိပ္ ျဖစ္ေတာ္မေူ သာ ဘုရားရွင္ သပိတ္ေတာသ္ ည္ ဗာရာဏသီ၏ တးုိ ဝင္လကို ္၏။ ထုအိ ခ်နိ ္မွာပင္ ဘရု ားရငွ ္သည္ ထြကႂ္ ကြလာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ သ႔ကူ ို ေမာင္းထုတ္ရန္ အဆငး္ ရဲ အႏုံခ်ာဆုံးေသာ မဟာဒုက္လကသ္ ုိ႔ ေရာက္သြားေပၿပီ။ သာမန္အားျဖင့မ္ ူကား အခြင့္မသာၾကေတာေ့ ပ။ ျပည့္ရငွ ္မင္း၊ အိမ္ေရွ႕မင္း၊ စစ္သူႀကးီ တုိသ႔ ည္ မဟာဒုကလ္ ို အနိမ္ဆ့ ုံး လတူ စ္ေယာကထ္ ံမွ ပစၥညး္ တစခ္ ုကုိ အႏိငု ္အထက္ျပဳ၍ ယူခြင့္ရိွသူမ်ားခ်ညး္ သာ ျဖစ္၏။ သ႔ေုိ သာ္ ယခကု ား ဘရု ားရွင္၏ ဘုရားရွင္ ထြကေ္ တာမ္ ူလာေပၿပ။ီ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 1 1

http://mmcybermedia. com သပိတ္ေတာ္ ျဖစသ္ ည္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိငု ္က ေပးေတာ္မထူ ားျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သလို စိုကထ္ ားေသာ တငို ္ေပၚမွ ျဖစ္သလို မိးု ထားေသာ အမိုးက နိမ့္လြနး္ လွသည္။ သတူ ို႔ သတူ ို႔ အႏငုိ ္အထက္ မျပဳရဲၾက။ လင္မယားသညပ္ င္ ကုန္း၍ ကိုင္း၍ ဝငရ္ ထြကရ္ ေသာ အမိုး။ “မဟာဒကု ္... သပိတေ္ တာ္ကုိ ငါ႔ေပးပါ။ မင္း လခို ်ငသ္ ေလာက္ ေရ၊ႊ ေငြ၊ ရတနာ ေပးမယ။္ မဟာဒုက္ကား ဘာကမို ်ွ မျမင္ေတာ့ၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ လခုိ ်င္သလဲ... ေျပာ” “အရွငဘ္ ုရား… အိမ္တြင္းသုိ႔ ႂကြေတာ္မူပါဘုရား”ဟု ပင့္ဖိတ္၏။ မဟာဒုက္က တစ္ခ်က္ ငဲ့ေစာင္းၾကည့္ရုံမွ် ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏာွ လႊဲ၍ ေျပာ၏။ ဘရု ားရငွ ္တိ႔ုမညသ္ ည္ကား ကိုယ္ေတာ္ကို ကုိင္းၫြတ၍္ ဝင္႐ိးု ထြက္႐ုိး ထံုးစံမရိွ။ “ေရတႊ စ္မနႈ ၊္ ေငြတစစ္ ေတာင္ မလခို ်င္ပါဘးူ ဗ်ာ။ ဘယေ္ လာကမ္ ွလည္း မလိုခ်င္ပါဘူး။ ကႆပဘရု ားရွငသ္ ည္ ပကတိ ကယို ္ေတာ္ျဖင့္ပင္ မကုိင္းမၫြတ္ တဲအိမ္အတြင္းသုိ႔ ဝင္ေတာ္မူရာ ကဲပါ... အရွင္သခငႀ္ ကီးတရ႔ို ယ…္ တစဆ္ ိတ္ကေလး ဖယ္ရွားေပးေတာမ္ ၾူ ကပါ” တန္ခးို ေတာ္ေၾကာင့္ ေျမႀကီးသည္ နမိ ့ဆ္ ငး္ သြားၿပးီ တဲအိမ္မုးိ ကလညး္ ျမင့္တက္သြားေလသည္။ ဝငေ္ တာ္မၿူ ပီး တဲအိမ္အတြင္း (သိၾကားမင္းက လလု ငေ္ ယာငေ္ ဆာငၿ္ ပီး ဖန္တီးခင္းက်င္းထားခဲ့ေသာ သပိတ္ေတာ္ကို ရင္ခြင၌္ ၿမဲၿမဲႀကီး တငး္ တင္း ေပြပ႔ ုိက္ထားရင္း မဟာဒုက္သည္ လည္ကိုဝင္၊့ ေနရာ၌) ထငို ္ေတာမ္ ူၿပီးသည္အ့ ခါ တဲအိမမ္ ုိးသည္ မူလအတိငု ္း ျပနျ္ ဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းကိုစြင့္လ်က္ ထြက္ရန္ ဟနျ္ ပငသ္ ည။္ အားလးုံ ပင္ အလုိအေလ်ာက္ ရဲွေပးၾကသည္။ “မေိ ရစႊ ာေရ... ဆြမ္းကပၾ္ ကစိုရ႔ ဲ႕” “ဘနု ္းေတာႀ္ ကးီ ေသာ အရငွ ္ဘုရား... တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အိမ္ကို ႂကြေတာမ္ ပူ ါဘုရား” မဟာဒုက္တို႔ ျပင္ဆင္ထားေသာ ဆြမး္ ခဲဖြယ္တို႔ကား (သိၾကားမင္း စီမံထားခဲ့သည္ မဟာဒုက္က ဘုရားရငွ ္ကို ပင့္ဖတိ ၿ္ ပီး သပိတ္ကုိ ပိကု ္လ်က္ အမိ ျ္ ပန္ခဲ့၏။ သ႔ူေျခ ေျမမထိဟု ျဖစ္သျဖင့္) ေမႊးလိႈင္သင္းပ်ံ႕ ရန႔ံမ်ားက ႀကဳိ ငလ္ ိငႈ ္သြားေတာ့သည္။ ဘုရားရွင္သည္ ထိသု ႔လုိ ွ်င္ ထင္ရသည္။ တဲဆီသ႔ိုမေရာက္ခင္ အေဝးကပင္ မဟာဒုက္ ဟစ္လုိက္သည္။ မဟာဒုက္ေမာငႏ္ ွံ၏ ဆြမး္ ကို ဘုန္းေပးေတာမ္ ူကာ ဆြမ္း အႏုေမာဒနာတရား ေဟာၾကားေတာ္ မေူ လသည္။ဘုရားရွင္ ထြကႂ္ ကြေတာ္မူေသာအခါ ဝငေ္ တာ္မူခဲ့စဥ္ကလုိပင္ ေျမသည္ နိမ္ဆ့ င္း၍ “မိေရစႊ ာေရ... ေတြ႔လားေဟ့… ဒမီ ာွ ” တဲအမုိးက ျမငတ့္ ကသ္ ြားခဲျ့ ပန္၏။ မဟာဒုကက္ သပိတ္ကုိထမး္ ၍ လိုက္ပါပုိ႔ေဆာင္သည္။ ဇနီးျဖစသ္ ူကလည္း အေဝးမပွ င္ လမွ း္ ျမင္ခဲၿ့ ပီ ျဖစ္သည္။ သ႔ုိေသာ္ တဲဟုပင္ မေခၚႏုိင္ေသာ ဘုရားရွင္ ျပန္လည္ႂကြသြားေတာ္မၿူ ပးီ ေနာက္ ‘ကသု လုိ ္ယခူ ်င္လို႔ပါ’ ဟု ဆိကု ာ ဘယက္ မနွ ္း သူတုိ႔၏ ေဂဟာတြင္းသုိ႔ ဘရု ားရွင္ မညသ္ ို႔ ႂကြဝငပ္ ါမည္နည္းဟု ေတြးေတာ စတိ ္ပူေနေလသည္။ မသိ ေရာက္လာေသာ လုလင္ (သိၾကားမငး္ ) က ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိကသ္ ည။္ Page - 1 2 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဝင္းျပက္ေသာ အလငး္ မွ်င္တန္းမ်ားက ေကာင္းကင္မွ တေဝါေဝါ ထးို ဆငး္ လာကာ မဟာဒုက၏္ ျပည့္ရွင္မငး္ က လညွ း္ မ်ားျဖင့္ တကို ္ေစကာ နနး္ ရင္ျပင္၌ စပု ုံေစၿပးီ မငး္ ဘ႑ာအျဖစ္ တဲအိမ္အတြင္း မိးု စက္မးို ေပါက္မ်ားႏွယ္ က်ေရာက္လာသည္။ သ႔ုိေသာ္ ရဲႊစုိေစသည့္ မိုးစက္ မသိမ္းဆည္းဘဲ မဟာဒုက္အား သေူ ဌးႀကီးအရာကုိ ေပးလိုက၏္ ။ ထ႔ေုိ နာက္ ဆက္လက္၍ မိးု ေပါက္မ်ားကား မဟုတ။္ မဟာဒကု ္ တဲတစ္ခုလံုး ေရ၊ႊ ေငြ၊ ရတနာမ်ား အျပည္ျ့ ဖစ္သြားေစေသာ ထးူ ျခားလွေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားက ေပၚေပါက္ခဲသ့ ည။္ ရတနာ ေရမႊ းို ေငြမိုးပင္တည္း။ ယခင္ သေူ ဌးတစ္ဦး ေနထငို ္ခဲဖ့ းူ ေသာ အိမ္ရာေဟာင္းကုိ မဟာဒုက္ ေမာငႏ္ ွံအတြက္ မိေရစႊ ာကား အံၾ့ သဝမ္းသာျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ အသံပင္ မထြက္ႏုိင္ေတာ။့ ျပည့္ရွင္မင္းက ခြငျ့္ ပဳေပးအပ္လကုိ ္၏။ ထေုိ နရာေဟာငး္ ကို တးူ ဆြရွင္းလင္းၾကေသာအခါ တစ္လးုံ ႏွင့္ တစ္လုးံ ထိစပ္ေနေသာ ေရအႊ ိုးႀကီးမ်ားကုိ ေတြၾ႔ ကရေလသည္။ မဟာဒုက္ ျပန္ေရာကလ္ ာ၏။ တဲအျပည့္ ေရႊ၊ ေငြမ်ားကုိ ျမင္လိုက္ရေသာအခါ မဟာဒကု ္သည္ ‘အလို’ ဟု တစ္ခ်က္သာ ျမည္တမ္းလကုိ ၿ္ ပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ဣေႁႏၵ မဟာဒကု ္သည္ ဗာရာဏသတီ ြင္ အခ်မ္းသာ အႂကြယ္ဝဆးုံ သူေဌးႀကးီ ျဖစ္သြား၏။ ဆည္လုိက္ႏုိင္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကတုန္ကယင္ႀကီးဆုိ၏။ **** “မေိ ရစႊ ာေရ... တိုအ႔ လဴွ လက္ငငး္ အက်ဳိးေပးၿပီ” ဆြမး္ ဒါယကာ သေူ ဌးႀကးီ မဟာဒုက္ သကတ္ မ္းေစ့၍ ကြယ္လြန္ေသာအခါ တာဝတႎသာတြင္ နတစ္ ညး္ စမိ ္ကို ဆက္လက္ ခစံ ားရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဂါတမဘုရားရွင္ “ဟတု .္ .. တယ.္ .. ေတာ့” လက္ထက္ေတာက္ ာလ၊ တာဝတသႎ ာမွ စုေတကာ လ႔ျူ ပည္တြင္ ဘဝသစ္ကုိ ရရိခွ ဲသ့ ည္။ လျူ႔ ပည္၌ မဟာဒုက္ သေႏယၶ ူရာကား သာဝတၿၱိ မိဳ႕ေတာရ္ ွိ အိမ္တစ္အမိ ္မွ အရွင္သာရပိ ုတရၱ ာကို ကုိးကြယ္ မေိ ရႊစာကလညး္ အသံေတြ တနု ္ေနသည္။ ဆည္းကပေ္ သာ အမ်ဳိ းသမီးထံတြင္ ျဖစ္၏။ “တုိ႔အဆင့န္ ဲ႔ ဒီရတနာ ေရႊေငြေတြ ရေိွ နတာ ဒီအတုိင္းထားလုိ႔ မျဖစ္ဘးူ ။ ျပည့္ရွင္မငး္ ကုိ သြားေလွ်ာက္တင္မွ ျဖစ္မယ္” “ေကာငး္ ပါေလေ့ တာ္” Page - 1 3 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ပဋိသေႏၶတည္သည္ႏွင့္ ကိုယ္ဝနေ္ ဆာငအ္ မ်ိဳးသမီးသည္ အရွင္သာရပိ ုတၱရာ အမဴွ းျပဳေသာ “ပ႑တိ ... ဒီေရေျမာငး္ နဲ႔ ေရကိုသြယ္ၿပီး ေကာက္ပငေ္ တြ ျဖစ္ထြနး္ ေအာင္ လပု ္ၾကတယ္” ရဟန္းငါးရာအား ငါးၾကင္းသားဟင္းျဖင့္ ဆြမး္ ကပ္ေလသည္။ ကုိယ္တိုငလ္ ည္း ဖန္ရည္ဆိးု ေသာ ေရကသုိ ြယ္။ ထေုိ ရျဖင့္ ေကာက္ပငမ္ ်ား ျဖစ္ထြနး္ ရငွ ္သန္ ႀကးီ ထြား။ ပ႑တိ သည္ အဝတက္ ို ဝတ္၍ သံဃာေတာ္မ်ား၏ စားႂကြငး္ စားက်န္ကုိ စားကာ ဆြမ္းအႏုေမာဒနာ နာယ၏ူ ။ အေတြးစကို လတႊ ္ထားလိုက္၏။ ေရသည္ ေကာက္ပင္ကို ျဖစ္ထြန္းရငွ ္သန္ ႀကးီ ထြားေစသတဲ့လား။ ေရမာွ ထုိသု႔ိေသာ စြမး္ အင္အာနိသင္ ရွိသတဲ့လား။ ေကာက္ပင္ေတြ ရွင္သနႀ္ ကီးထြားေအာင္ ေရက ထ႔ုိေနာက္ သေႏၶသားကုိ ဖြားျမင္ခဲ့ၿပးီ ‘ပ႑ိတ’ ဟု အမည္မွည့ေ္ လသည္။ ဘယလ္ ိုလပု ၿ္ ပးီ ေပးလိုက္သလဲ။ ေကာက္ပင္ေတြအေၾကာင္းကုိ ေရက သေိ နသတဲလ့ ား။ ေမးခြန္းေတြသာ ေပၚလာၿပးီ အေျဖထြကမ္ လာသျဖင့္ ပ႑ိတသာမေဏက - ပ႑ိတသည္ ခနု စ္ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ အရွင္သာရိပတု ၱရာထံ၌ပင္ သာမေဏအျဖစသ္ ို႔ “အရွငဘ္ ုရား... ေရမာွ သိတတ္ေသာစိတ္ ရွိပါသလားဘုရား” ေရာက္ခဲ၏့ ။ ပ႑တိ သာမေဏ တြင္ခ့ဲၿပီ။ “ပ႑ိတ... ေရမာွ သတိ တ္တဲ့စတိ ္ မရိွဘူး” ေရမာွ စတိ ္မရိွဘူးတဲ။့ အဲဒီစိတ္မရွိတဲ့ ေရကိုပဲ လရုိ ာအရပ္ေရာက္ေအာင္ သြယယ္ ူ **** တးူ ေဖာက္ ပုေ႔ိ ဆာင္ၾကသတဲ့။ အဲဒီနည္းအားျဖင့္ ေကာကပ္ င္ေတြ ႀကီးထြားၾကသတဲ့။ ပ႑ိတသာမေဏသည္ ေနာက္ထပ္ ထငျ္ မင္လာေသာ ေမးခြန္းကို ေမးျပန္၏။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ခုနစႏ္ ွစ္သား ပ႑ိတသာမေဏသည္ အရွင္သာရိပုတရၱ ာ “အရွငဘ္ ုရား... စတိ ္မရိေွ သာေရကုိ လရုိ ာပ႔ိုေဆာင္ သယေ္ ဆာင္ႏငုိ ္ပါသလား” ေနာက္ပါးမေွ န၍ ဆြမ္းခရံ န္ လုိက္ပါလာခဲ့ေလသည္။ သာမေဏသည္ လူဝတ္ေၾကာင္ “ပ႑ိတ... စိတ္မရွေိ သာ ေရကို လရုိ ာပု႔ိသယ္ေဆာင္ႏုိင္တယ္” ကေလးဘဝကလညး္ အမိစံအိမ္တြင္ ေကာင္းစြာ ႀကးီ ျပင္းခဲရ့ သည္ျဖစ္၍ စအံ ိမ္ျပင္ပ မိမိ၏ သႏာၲ န္အတြင္းမွ လင္းခနဲျပက္သြားသည္ဟု ပ႑ိတသာမေဏ ခံစားလိကု ္ရ၏။ ေလာကဝန္းက်ငက္ ုိ သိသူ မဟုတေ္ ခ်။ အဇၩတမၱ ွ အသံမ်ားကုိ ျပန္ၾကားလုိက္ရ၏။ အရွင္သာရပိ ုတရၱ ာေနာက္မွ လကုိ ္ပါလာရင္း တစ္ေနရာတြင္ ေရေျမာငး္ တစ္ခကု ို Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) ေတြလ႔ ိကု ္ရ၏။ ထိုေရေျမာင္းျဖင့္ ဘယ္အလပု ္လုပ္သည္ကုိ သာမေဏ မသိ။ တသြင္သြငစ္ ီးေနေသာ ေရေျမာငး္ ကၾို ကည့္၍ သာမေဏငယ္ကေလးသည္ - “အရွင္ဘုရား... ဒီေရေျမာင္းနဲ႔ ဘာလုပ္ၾကပါသလဲ ဘရု ား” Page - 1 4

http://mmcybermedia. com စတိ ္မရိွတဲေ့ ရကပုိ င္လွ်င္ လိရု ာေဆာင္ယူႏုိင္ၾကေသးရင္ စတိ ္ရွိတဲလ့ ဆူ တို ာ ကို္ယ့္စိတက္ ုိ “ပ႑ိတ...ျမားမွာ သိတတ္တဲစ့ ိတ္ မရဘိွ ူး” ကိယု လ္ ိုရာသို႔ လုကိ ္ေစႏုိင္တာေပါ။႔ အဲဒစီ တိ ္ကုိ မေကာငး္ တဲ့ဘက္သို႔ မသြယ္ယူ မေဖာက္လုပ္ဘဲ ေကာင္းတဲဘ့ ကသ္ ုိ႔ သြယ္ယေူ ဖာက္လုပ္လုိ႔ ရတာေပါ။႔ အဲဒီစိတက္ ို ရဟန္းတရား အားထုတ္တဲ့ဘက္ ေစာေစာကအတငုိ း္ ပင္ အေမးအေျဖမ်ား ေပၚလာျပန္သည။္ သတိ တ္တဲ့စတိ ္ မရွိတဲ့ ျမားကို သြယယ္ ူ ေဖာကလ္ ပု ္ရမာွ ေပါ႔။ ဘာေၾကာင္ဒ့ ီလုိ မလုပႏ္ ုိငရ္ မွာလဲ။ ေရေၾကာင့္ ေကာက္ပင္ေတြ မီးကင္၊ မးီ ကင္ၿပးီ ေျဖာင့္ေအာင္လုပ၊္ အဲဒါ လပု ္လိုရ႔ သတဲ့။ ႀကီးထြားရသလုိ စတိ ္ေၾကာင့္ တရားဓမၼေတြလည္းႀကးီ ထြားရွင္သန္ ပြားမ်ားလာရမာွ ေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္ မတတ္ႏိုင္ရွိရမာွ လဲ။ စိတ္ရိတွ ဲ့ လဆူ ုိရင္ေကာ ပုိၿပးီ ေျဖာငေ့္ အာင္ လုပ္လုိ႔ ရရမွာေပါ့။ မေကာက္မေကြးေအာင္ လပု ္ယူရမာွ ေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္ မရႏုိင္ရမာွ လဲ။ စတိ ္ကုိ ေျဖာငေ့္ အာင္လပု ၊္ ဒစီ ိတ္ကို ေျဖာင့္တဲ့ဘက္ကုိ အရွငသ္ ာရပိ ုတရၱ ာေနာက္မွ အစဥ္လကုိ ္ပါလာခဲရ့ ငး္ ပ႑ိတသာမေဏသည္ ေျခလွမး္ ႏငွ ့္ ဆြဲယူ၊ ရဟန္းတရား အားထတု ္၊ ဘာေၾကာင့္ မတတ္ႏိငု ္ရမာွ လဲ။ အမွ် စဥ္းစားခန္း နက္လာခဲ့သည္။ ထိအု ေတြးတိုသ႔ ည္ အျခားတစ္ေနရာ ေရာက္ခါမွပင္ ကုန္ဆးုံ သြား၏။ ပ၍ုိ ပု၍ိ နက္ရိငႈ ္းတည္ၿငမိ ္လာေသာ အေတြးအႀကတံ ုိ႔ျဖင့္ ပ႑တိ သာမေဏသည္ အရွငသ္ ာရပိ ုတၱရာေနာက္မွ အစဥလ္ ုိက္ပါလာခဲ့သည။္ တစ္ေနရာသို႔ အေရာက္တြင္ ျမင္ကြင္း ထုိ အျခားတစေ္ နရာတြင္ကား ျမင္ကြငး္ သည္ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု။ ပ႑တိ သာမေဏ မျမင္ တစ္ခုကို ထပ္ေတြျ႔ ပန္၏။ အသံေတြက ဒနု း္ ဒုန္းဒုိင္းဒုိငး္ ။ လူေတြက ေခၽြးသတံ ရဲႊရႊဲ၊ ထလု ုိက္၊ မေတြဖ႔ းူ ေသာအရာ ျဖစ္သည။္ ႐ိကု ္လိကု ၊္ ခတု လ္ ိုက္၊ ေရြလကုိ ။္ ေလးသမားတစ္ေယာက္က ျမားကို မးီ ကင္ကာ ျမားေျဖာင့ေ္ အာင္ ျပဳလုပ္ေန၏။ ျမားေျဖာင့္၊ သတူ ႔ကုိ ား လညွ ္းဘီးျဖစ္လာေအာင္ ေဒါက္၊ သကံ ူ၊ ပံုေတာငး္ စသညျ္ ဖင့္ ျပဳလုပ္ မေျဖာင့္ သႏိ ငို ္ဖုိ႔ ေလးသမားက မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ တစ္ဖက္ဖြင့္၍ ၾကညက့္ ာ အျမငအ္ ာရုံ၌ ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ပ႑ိတသာမေဏသည္ ထုိအျခင္းအရာကုိ မျမင္ဖူးေပ။ မသိ စစ္ေဆးေန၏။ မျမငသ္ ညက္ ုိ ေမးတတ္ေသာ ကေလးငယ္တို႔၏ သဘာဝျဖင့္ သာမေဏသည္ အရွင္ျမတ္ႀကီးကုိ ေမးျပန္၏။ “အရွငဘ္ ုရား... ထုသိ ူ ဘာလပု ္ေနပါသလဲ ဘရု ား” “အရွင္ဘုရား... သူတုိက႔ ဘယသ္ ူေတြပါလဲဘုရား” “ပ႑တိ ... ျမားကုိ မီးကင္ၿပီး ေျဖာင့္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္” “လက္သမားေတြျဖစတ္ ယ္ ပ႑ိတ” “ျမားမာွ သတိ တတ္ ဲ့ စိတ္ ရွိပါသလား ဘုရား” “သူတို႔ ဘာကလို ပု ္ေနၾကတာလဲ ဘုရား” Page - 1 5 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “သစ္သားကို လွည္းဘီးျဖစ္ေအာင္ ခတု ္ေရြေနၾကျခငး္ ျဖစ္တယ္ ပ႑ိတ” အရငွ ္သာရိပုတရၱ ာ၏ အခနး္ တြငး္ ဝင္ကာ မမိ ိ၏ ခႏာၶ ကုိ ဝပိ ႆနာတင္ ဆငျ္ ခင္သံုးသပ္ေလသည္။ သာသနာကို ေစာင့္ၾကပ္ေသာ ေလာကပါလ နတ္မင္းႀကးီ မ်ားႏွင့္ သၾိ ကားမငး္ တုိ႔က သာမေဏေလး “အဲဒီ သစ္သားမွာ သိတတ္တဲ့စတိ ္ ရိွပါသလား ဘုရား” တရားအားထုတခ္ ်နိ ္တြင္ ငွက္သံ စေသာ ဆူညသံ ံမ်ား မေႏွာင့္ယွက္ႏုိင္ေအာင္ ကူပ့ံေပးၾက၏။ သိၾကားမငး္ ကယုိ တ္ ုိင္ တံခါးေသာ့ ေနရာတြင္ ေစာင့ၾ္ ကပ္ေပး၏။ “ပ႑တိ သစ္သားမွာ သတိ တ္တဲစ့ ိတ္ မရွိဘးူ ” ပကတိ တတိ ္ဆိတ္ေသာ ပတ္ဝနး္ က်ငေ္ နရာ၌ စတိ ္ကုိ ၿငိမ္သက္နက္႐ႈငိ ္းစြာ ထားလ်က္ သာမေဏငယ၏္ အေတြးထဲတြင္ ေစာေစာကလိုပင္ ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚလာၾက၏။ ဝိပႆနာ ပြားမ်ားလုိက္ရသျဖင့္ ပ႑ိတသာမေဏသည္ ဆြမ္းစားခ်ိန္မာွ ပင္ မဂ္ဖိလု ္သးုံ ဆင္က့ ုိ ေရာက္ေလသည္။ သိတတ္တဲစ့ ိတ္မရတွိ ဲ့ သစသ္ ားကို လညွ ္းဘီးျဖစ္ေအာင္ ခုတ္ေရြလုိ႔ လုပ္ႏငုိ ္ေသးရင္ စတိ ္ရတိွ ဲ့ သူမ်ားကိေု ကာ ကုယိ စ့္ ိတက္ ုိ ကိုယအ့္ လိသု ုိ႔ ပါလာေအာင္ လပု ္ယူလို႔ ရႏိုငတ္ ာေပါ့။ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ အရွငသ္ ာရိပတု ၱရာသည္ ဆြမ္းခံရာမွ ျပန္ႂကြလာ၏။ ငါးၾကင္းသားဟင္းႏွင့္ ဆြမး္ ကို ယူေဆာင္လာကာ သာမေဏငယ္ ဆြမး္ စားေစရန္ ေဆာလ်င္စြာ ျပနႂ္ ကြလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ မရႏိငု ္ရမာွ လဲ။ ဒီစတိ ္ကို ပၿုိ ပးီ ေကာင္းေအာင၊္ ႏုိင္ေအာင္၊ မာေအာင္လပု ္ဖို႔ ဆြမ္းစားခ်ိန္ ေက်ာေ္ တာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ရဟနး္ တရားအားထုတ္။ ဘာေၾကာင့္ မတတ္ႏုိင္ရမာွ လဲ။ သ႔ိုေသာ္ အရငွ ္သာရိပုတၱရာသည္ သာမေဏငယရ္ ိွရာ အခနး္ တြငး္ သို႔ ဝင္သြားခြင့္မရေခ်။ ထုိဆငျ္ ခင္မႈမ်ား၏ အထြတ္အထပိ ္ တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ပ႑တိ အေၾကာင္းကား ဘရု ားရွင္သည္ သာမေဏငယ္ ရဟႏၲာအထိ ျဖစ္ႏိငု ္ေသာ အေျခအေနကို သာမေဏသည္ အရငွ သ္ ာရပိ ုတၱရာအား ျပတသ္ ားစြာ ေလ်ွ ာက္လိုက္ေလသည္။ သေိ တာမ္ ူသျဖင့္ အရငွ သ္ ာရပိ ုတရၱ ာ၏ တံခါးမုခ္သုိ႔ ႂကြကာ အရွင္သာရိပုတၱရာအား ေမးခြနး္ ေလးရပ္ ေမးေတာမ္ ူလုိကေ္ သာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည။္ “တပည့္ေတာ္ ေက်ာင္းျပနၿ္ ပီး တရားအားထတု ္ပါရေစဘရု ား” ဘရု ားရွင္ႏွင့္ အရငွ သ္ ာရပိ ုတၱရာတို႔၏ အေမးအေျဖကား - **** “သာရပိ ုတၱရာ... ယခု ဘာကို ရလာခဲသ့ လဲ” အရငွ သ္ ာရိပုတၱရာ ကိုယေ္ တာ္ျမတ္ႀကီးက သေိ တာမ္ ူႏငွ ့္ၿပ။ီ ထုိေ႔ ၾကာင့္ အေႏာွ ငအ့္ ယကွ ္ ကငး္ စြာ တရားအားထုတ္ႏိုငရ္ န္ မမိ ိ၏ အခနး္ ေသာ့ကို ေပးလကို ္သည္။ ပ႑ိတသာမေဏသည္ “အရွငဘ္ ုရား... အာဟာရကုိ ရလာပါတယ္ ဘုရား” Page - 1 6 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “သာရပိ တု ၱရာ... အာဟာရက ဘာကိေု ဆာင္သလဲ” ဆြမ္းကိစၥ ၿပးီ ေသာအခါ ပ႑တိ သာမေဏသည္ သပတိ ္ကုိ ေဆးေၾကာသန္စ႔ င္ေလသည္။ ညေနပုငိ ္းအခ်ိန္က်မွ စားလက္စ သပိတ္ကို ေဆးေၾကာေနေသာ သာမေဏကုိ ျမင္ေသာအခါ “အရွင္ဘုရား... အာဟာရက ေဝဒနာကို ေဆာငပ္ ါတယ္ ဘုရား” ရဟန္းမ်ားက ကဲ့ရဲ႕႐ႈတခ္ ်ကာ ဘရု ားရွင္ထံ ေလ်ွ ာက္ထား တုငိ ္ၾကားၾကသည္။ “သာရပိ တု ၱရာ... ေဝဒနာက ဘာကို ေဆာင္သလဲ” ဘုရားရွင္က သိၾကားမငး္ ၊ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းႀကီးေလးပါးႏွင့္ လနတ္သား၊ “အရွင္ဘုရား... ေဝဒနာက ႐ုပ္ကုိ ေဆာင္ပါတယ္ ဘုရား” ေနနတ္သားတိုက႔ ေစာငေ႔္ ရွာက္ထားျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္တကြ ပ႑ိတသာမေဏ တရားအားထုတပ္ ုံကို မိန႔ၾ္ ကားကာ ေဒသနာေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ “သာရိပုတၱရာ... ႐ပု က္ ဘာကုိ ေဆာင္သလဲ” “အရွင္ဘုရား... ႐ုပ္က ဖႆကို ေဆာင္ပါတယ္ ဘရု ား” “ေရသြယ္ေသာ လယ္သမားတို႔သည္ ေရကုိ အလိုရိွရာသုိ႔ ေရာက္ေစေအာင္ သြယယ္ ူ သယ္ပုိ႔ၾကကုန၏္ ။ ျမားျပဳလုပ္သတူ ုိ႔သည္ ျမားကို ေျဖာင့္ေအာင္ ျပဳလပု ္ၾကကုန္၏။ အေမးေလးေထြ၊ အေျဖေလးရပ။္ အခနး္ တြင္း၌ တရား႐ႈမွတေ္ နေသာ ပ႑ိတ လက္သမားတုိသ႔ ည္ သစက္ ို လခုိ ်င္ေသာ ပုစံ ံက်ေအာင္ ေရြၾကကုန္၏။ ပညာရွိတသိ႔ု ညလ္ ညး္ သာမေဏသည္ အရွင္သာရိပုတရၱ ာ၏ အေျဖစကားမ်ားကို ၾကားနာရင္း ဝိပႆနာကို ဆက္လက္ မိမိတုိ႔စိတက္ ုိ ယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံုးမၾကကုန္၏” ႐ႈမွတပ္ ြားမ်ားေလရာ အေျဖအဆးုံ မွာပင္ အရဟတၱမဂ္သုိ႔ ဆိုက္ေရာက္သြားေလသည္။ ပ႑ိတသာမေဏ ရဟႏၲာျဖစသ္ ြားေၾကာင္း သေိ တာ္မေူ သာ ဘုရားရငွ ္ကလည္း ထိအု ခါမွ အရွငသ္ ာရိပုတရၱ ာအား အခန္းတြင္းသို႔ဝင္၍ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရန္ ခြင့ျ္ ပဳလိကု ္ေလသည္။ ထုိေနက႔ ား ပ႑ိတသာမေဏ ရငွ ္ျပဳၿပီး ရွစ္ရက္ေျမာကေ္ သာေန႔ ျဖစ္၏။ တစၿ္ ပဳိ င္နက္ အခ်ိန္ကို ေခတၱရပ္တန႔္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားေသာ တနခ္ ုိးႀကီးနတ္မ်ားသည္လည္း လဝန္း၊ ေနဝနး္ တ႔ိုကုိ ျပန္လႊတ္လိုက္ၾကသည္။ ထုိအခါ ႐ုတ္ခ်ညး္ ပင္ ညေနပငို ္းသို႔ ေရာက္သြား၏။ Page - 1 7 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com တပည့သ္ ာမေဏ “ဒါဆုရိ င္ အရွင္ဘုရားထံမွာ ေဝယ်ာဝစၥ ေဆာင္ရြကေ္ ပးမယ့္ သာမေဏတစပ္ ါးကုပိ ါ တပညေ့္ တာ္ လဴွ မာွ ေပါ႔ ဘုရား” အရငွ တ္ ိႆ ဘြဲမ႔ ည္ရိွ ရဟနး္ တစ္ပါးသည္ ေကာသမၺီျပည္၌ သတီ င္းသုးံ ေနထိုင္လ်က္ ရိွ၏။ အရွင္တိႆအား ေက်ာင္းလဴွ ထားေသာ ဒါယကာသည္ ေစတနာသဒါၶ ထက္သန္သူ ျဖစ္သည။္ “ဒကာ... သာမေဏတစပ္ ါးပါးကို သင္က ပနၾ္ ကားေဆာင္ယူၿပီး ငါ႔ထံ အပႏ္ ွင္းဖုိ႔ဆုိတာ တစ္ေန႔ေသာအခါ ဒါယကာက အရွင္တိႆအား သကၤန္း သးံု ထည္၊ ေထာပတႏ္ ွင့္ တင္လဲတို႔ကို မျဖစႏ္ ိုင္ဘူး။ ဒီလို မလုပရ္ ဘူး” လဴွ ဒါန္းလာသည္။ အရွင္တႆိ သည္ အရိယာအဆင့္အားျဖင့္ မရိွေစကာမူ ၿခဳိ းၿခံေခၽြတာမ၊ႈ အမႈကစိ ၥ နည္းပါမႈ စေသာ ရဟန္းေကာငး္ တုိ၏႔ ဂဏု ္ရညမ္ ်ားႏငွ ့္ ျပည့္စသုံ ူကား ျဖစ္ေလသည္။ ထိေု႔ ၾကာင့္ “အဲဒလီ ုိ နည္းမ်ဳိ းနဲ႔ မဟတု ္ပါဘူးဘုရား” ဒါယကာကို မိန္႔၏။ “ဘယ္လိုနည္းမ်ိဳးနဲ႔ လွဴမာွ တုန္း ဒကာ” ဒါယကာက ခိုင္မာစြာ တစ္ခ်က္ၿပံဳး၍... “ဒကာ... ငါမ႔ ွာ ေဝယ်ာဝစၥ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ့္ သာမေဏ မရိွဘးူ ။ ဒါေၾကာင့္ သင္လွဴတဲ့ “တပည့္ေတာရ္ ဲ႕သား ခနု စႏ္ ွစ္အရြယ္ကုိ အရွင္ဘရု ားထံ အပ္ႏံွ သာမေဏျပဳေစၿပီး ပစၥညး္ မ်ားကို ငါ အလဴွ မခံလိုဘူး” ေဝယ်ာဝစၥ တပည့္အျဖစ္ တစ္ခါတည္း လွဴလကို ္မာွ ပါ ဘရု ား” ဒါယကာသည္ ထိုစကားကို ၾကားရမွ ပို၍ပင္ သဒါၶ ထကသ္ န္လာေလသည္။ ထေ႔ို ၾကာင့္ **** တစ္ထိငု ္တည္းမာွ ပင္ ဆးံု ျဖတ၍္ ေလ်ွ ာက္တင္လကို ္၏။ “ဆံပင္တို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ေမြးညင္းတုိ႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ေျခသည္း လက္သညး္ ခြံ Page - 1 8 တိသ႔ု ည္ လည္းေကာငး္ ၊ သြားတ႔သုိ ည္ လည္းေကာင္း၊ အေရျပားတုိ႔သည္ လညး္ ေကာင္း....” အရွငတ္ ိႆ၏ လက္ထဲမွ သင္တုနး္ ဓားသြားက မိမိ ဥးီ ေခါင္းခြံ အေရျပားေပၚတြင္ တရွိတရ္ ွိတ္ ေရြ႕လ်ားေနသည့္ အထိအေတြက႔ ုိ ခစံ ားေနရငး္ အရွင္တိႆ ရြတဆ္ ုိ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ေဟာၾကားေနေသာ တစပၪၥက ကမၼဌာနး္ ကို နားဆင္ နာၾကားေန၏။ နားမွာ ထသို ုိ႔ ပညာလည္း အရွငတ္ ိႆ၌ မရိွ။ သာမေဏကလည္း မိမိ အရိယာအျဖစ္ကုိ ဖြင္ဟ့ ေျပာ႐ုးိ ထုးံ စံ မတွ ္သားေနရငး္ ျဖင့္ပင္ ေအာက္ခပံ ိတ္စေပၚသုိ႔ အေထြးလိကု ္ အကြင္းလိုက္ တဖြားဖြား က်လာေသာ မရိွသည္ႏွင့္အညီ တစစ္ ုံတစ္ရာ မဆိုေခ်။ ဆံပငမ္ ်ားကုိ ၾကည့္ေနမိ၏။ ဆယ့္ငါးရက္ ၾကာျမင့္ခဲေ့ လသည္။ အရငွ ္တိႆသည္ တပည့္ သာမေဏေလးႏွင့္ အတူ တစ္ခ်နိ ္တည္းမွာပင္ တရိွတ္ရွတိ ္ ေျပးလာႊ းေနေသာ သင္တနု း္ ဓားသြားငယ္၏ ထကျ္ မေသာ ဘုရားရွင္ကုိ ဖးူ ျမင္ရန္ ခရီးထြက္ခဲ၏့ ။ ခရးီ ကား အတနလ္ ွမ္းသည္ျဖစ္၍ ေနခ႔ ်င္းေပါက္ အသြားငယ္၏ လပႈ ္ရွားမတႈ စေ္ လ်ာက္ရွိ ဦးေရျပားတု႔ိဆမီ ွ ရိွန္းျမျမ အထိအေတြ႔ကို လည္းေကာငး္ ၊ မေရာက္ႏိုင္သျဖင္႔ ခရီးၾကား ေက်ာင္းတစေ္ က်ာင္းသို႔ ဝငေ္ ရာက္ တညး္ ခုိၾကရေလသည္။ ေမြးညင္းေပါက္တဆ႔ို ီမွ ရွနိ ္ရနိွ ္ရွားရာွ း ပ်ံတက္ေနေသာ အေငြတ႔ က႔ုိ ုိ လည္းေကာငး္ ၊ ေရတို႔ စြတ္စုိလိမ္းက်ံေသာ ေျခသည္း လက္သည္းခြံမ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ရခံ ါ ေစ့ထားလကို ္၊ ရံခါ သာမေဏက ဆရာရဟန္းအတြက္ အပိ ရ္ ာေနရာမ်ားကုိ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ဆရာသည္ တငး္ တငး္ ဖိႀကိတလ္ ုိက္မိေသာ သြားတို႔ကုိ လညး္ ေကာငး္ ၊ သသိ ိမတွ ္မွတ္ႀကီး ဆငျ္ ခင္ ဆရာျဖစ္ၿပီး တပည့္သည္ တပညျ့္ ဖစ္သည္ဟသု ာ သာမေဏေလး ခယံ ထူ ားသည္။ အရွင္ ေနမေိ လသည္။ တိႆသည္ ပထု ုဇဥ္ရဟန္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာလ္ ည္း မိမ၏ိ ဥပဇၩာယ္ဆရာပင္ ျဖစ္၏။ ထုေ႔ိ ၾကာင့္ အိပ္ရာေနရာ ျပင္ဆင္ေပးျခငး္ အျပင္ အျခား ျပဳဖြယ္ေသာဝတ္တို႔ကို ျပဳၿမဲအတုိင္း ျပဳေလသည္။ “ေကသာ၊ ေလာမာ၊ နခါ၊ ခႏၲာ၊ တေစာ၊ တစပၪၥက ကမဌၼ ာန္း၊ တစပၪၥက ကမၼဌာန္း” ဆရာ့အတြက္ ဝတ္ျပဳေဆာငရ္ ြက္ေပးေနရသျဖင့္ သာမေဏမွာ မိမိ အိပ္ရာေနရာအတြက္ အထပ္ထပ္ ႐ႈမွတ္ဆင္ျခငျ္ ခင္းျဖင့္ မ်ားစြာေသာ ခဏေပါင္းတ႔ိုအတြင္း ပ်ကစ္ ီးခ်ဳပၿ္ ငိမ္း ျပငဆ္ င္ရန္ အခ်ိနမ္ ရေတာေ့ ခ်။ သြားၾကေလေသာ ထုိဆံပင္၊ ထိုေမြးညင္း၊ ထုိလက္သည္း ေျခသည္း၊ ထုိသြား၊ ထုိအေရျပားတုိ၏႔ မၿမဲျခငး္ ၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ မပိုင္စးုိ ျခငး္ သေဘာ။ ညဥ့္ကလည္း မိးု ခ်ဳပ္သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ ဤအျခငး္ အရာကို သတျိ ပဳမိသျဖင့္ အရွင္တိႆက ဆုိ၏။ တစပၪၥက ကမၼဌာန္းကို နာၾကားရငး္ ေခါင္းရတိ ္ခံၿပီးသည္ႏွင့္ တစၿ္ ပဳိ င္နက္ ကေလးငယ္သည္ ရဟႏၲာ ျဖစသ္ ြားေလသည္။ “သာမေဏ... သင့္မွာ အပိ ္ရာေနရာ ျပင္ဆငခ္ ်ိန္ မရေတာ့ဘူး။ မုိးလညး္ ခ်ဳပၿ္ ပ။ီ ေမွာင္မုိက္ေနလို႔ ဘာမွလည္း မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါ႔အခန္းထဲမွာပဲ က်ိနး္ ေပေတာ့” တစပၪၥက ကမဌၼ ာန္းကုိ စးီ ျဖနး္ ေနျခငး္ ျဖင့္ ေခါင္းရိတအ္ ၿပးီ မာွ ပင္ သာမေဏကေလးမွာ ရဟႏာၲ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွသြားေၾကာင္း ဆရာျဖစ္သူ အရွင္တိႆ အလ်ဥ္းမသိ။ သႏိ ုိင္ေသာ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 1 9

http://mmcybermedia. com ဆရာအရွင္ တႆိ ကား ပုထုဇဥ္ပီပီ အိပ္ရာထက္လွဲၿပးီ ခဏမွာပင္ အိပေ္ မာက်သြား ဟု ႏးႈိ လ်က္ ယပ္ေတာင္ျဖင့္ လွမ္း႐ုိက္လိကု ၏္ ။ ယပဖ္ ်ားက ထုိင္ေနေသာ သာမေဏ၏ ေတာသ့ ည္။ သာမေဏေလး ဆင္ျခင္သည္ကား မမိ ိပါ အတူတကြ အပိ ္စက္လ်ွ င္ ဆရာရဟနး္ သည္ မ်က္စိကို တညတ့္ ည့ႀ္ ကီး ထမိ ွန္သြားေလသည္။ မာေက်ာေသာ ထန္းရြက္ယပ္မ်ား၏ အစသည္ သဟေသယ် အာပတ္ သင့္ေတာမ့ ည္။ သဟေသယ် ဟသူ ည္ကား အတူအိပ္စကျ္ ခင္း ျဖစ္၏။ သာမေဏ၏ မ်ကခ္ ြေံ အာက္ မ်က္ဝနး္ သားကုိမွ ထထိ မိ ိမႀိ ကးီ ျခစ္ပုတ္သြားေလရာ ထခုိ ဏမွာ သာမေဏငယ္မာွ ေသြးသံရဲရဲ မထြကဘ္ ဲ မ်က္စိအၾကည္ဓာတ္ ပ်က္သြားေတာ့သည္။ အရွင္ (မတွ ္ခ်က္။ ။ သဟေသယ် သိကာၡ ပုဒ္ႏွင့္ ပတသ္ တ၍္ ျမတ္စြာဘုရား ပညတေ္ တာ္မူပုံကုိ တႆိ ကား ဤအျဖစက္ ိုလည္း မသိေပ။ သာမေဏငယ္ကလည္း မေလွ်ာက္။ အက်ယ္သိလုိပါက ဘရု ားဥပေဒေတာ္ႀကီး သဒု ပၶ ါစိတအ္ ခန္း၊ မုသာဝါဒဝလ၌္ ဖတ္႐ႈႏိငု ္ပါသည္။ ဘုရားရွင္သည္ ပဌမ သစေသယ် သိကၡာပဒု ္၊ ဒတု ယိ သဟေသယ် သိကာၡ ပုဒ္မ်ားကို ပညတ္ေတာ္ “ဟဲ့... သာမေဏ ဘာလပု ္ေနသလဲ။ အခန္းအျပင္ ထြကေ္ တာ့ေလ။ လုပ္စရာရတိွ ဲ့ ဝတႀ္ ကီး မခူ ဲ့ပါသည္။) ဝတင္ ယ္ေတြ ျပဳေတာ့ေလ” ဆရာျဖစသ္ ူ သဟေသယ် အာပတ္မသင၊့္ အျပစ္မေရာကေ္ စရန္မာွ တစ္နညး္ သာ အရငွ တ္ ိႆက ဆရာ၏ အေနအထားျဖင့္ပင္ ခိငု း္ ေစလုိက၏္ ။ ရွိေတာသ့ ည္။ ယင္းက တကြအတူ တစ္မးုိ တည္းေအာက္တြင္ အိပ္စက္ျခငး္ တညး္ ဟူေသာ အရာမေျမာက္ေစရန္ မမိ ိ (သာမေဏ) က မအိပစ္ က္ဘဲ တစ္ညဥ့္လံုး ထုိင္ေနဖုိ႔ပင္ ျဖစေ္ လသည္။ သာမေဏသည္ မ်က္စိပ်က္သြားေသာ္လညး္ တပည့္တုိ၏႔ တာဝန္ဝတၱရားကိကု ား အပ်က္မခေံ ပ။ ပ်ကသ္ ြားေသာ မ်က္စိကို လကတ္ စဖ္ ကျ္ ဖင့္ ဖိလ်က္ ဝစၥကုႏႏို ွင့္ မ်က္ႏွာသစ္ တပည္သ့ ာမေဏသည္ ထုိသုိ႔အားျဖင့္ မအိပ္စက္ဘဲ တစ္ညဥ့္လံုး ထိငု ္ေနခဲ၏့ ။ နံနက္ ေနရာတို႔ကို လွည္းက်င္းသတု ္သငသ္ ည္။ မ်က္ႏာွ သစ္ေရ၊ တပံ တူ ုိ႔ကုိ ျပင္ဆင္သည္။ ေက်ာင္း မိုးေသာက္ခဲ့ၿပီ။ ပရိဝုဏ္ကုိ တံျမကစ္ ည္း လွညး္ သည္။ ဆရာအရွင္ တႆိ တစ္ညဥ့္လးံု အိပ္ေမာက်ခဲရ့ ာမွ ႏုိးလာခဲ့သည။္ တပည့္ သာမေဏ ဆရာအရွငလ္ ညး္ မသိလုိက္ မသိဖာသာပင္ အိပ္ရာမွ ထကာ ကုိယ္လက္သန္႔ရွင္း တစ္ညဥ့္လံုး မက်နိ ္းမစက္ ထိုင္ေနသည္ကို မသိ။ မိမိႏယွ ္ပင္ သင္ျဖဴးတစ္ဖက္စြန္း၌ သာမေဏ သုတ္သင္သည္။ ထိုေ႔ နာက္ မ်က္ႏာွ သစ္ခံဆု ီသြားကာ မ်က္ႏွာကုိ ေရျဖင့္ ေလာင္းလုိက္သည္။ အိပ္ေပ်ာေ္ နဆဲပင္ ျဖစ္သည္ဟု မတွ ္ယူကာ.. သာမေဏကလည္း ျပဳၿမဲဝတအ္ တိုငး္ ဆရာအရွငထ္ ံသို႔ တပံ ူ ဆက္ကပ္သည။္ သို႔ေသာ္ လက္ႏွစ္ဖက္ အစျံု ဖင့္ ကပ္ႏုငိ ျ္ ခင္းကား မရိွ။ ပ်က္စီးသြားေသာ မ်က္စိကုိ လက္တစ္ဖကျ္ ဖင့္ “ဟဲ.့ .. သာမေဏေလး... ထ... ထ...” ဖအိ ုပ္ထားရသည္ ျဖစေ္ သာေၾကာင့္ အားေနေသာ လကတ္ စ္ဖကျ္ ဖင့္သာ ကပ္ႏငို ္သည္။ ဤတြင္... Page - 20 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “ဟဲ့... သာမေဏ၊ ဆရာျဖစ္သကူ ုိ လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ တံပကူ ပ္ရသတဲ့လား။ “သူေတာ္ေကာင္း သာမေဏ။ ငါ ဒီအေၾကာင္းျခင္းရာ အျဖစ္မွနေ္ တြကုိ မသခိ ဲပ့ ါဘူး။ သင့္ဆရာက မဆးံု မဘူးလား။ သင့္အျပဳအမူ ဘယ္ေလာက္ မဖြယ္မရာ ျဖစ္ေနသလဲဆတို ာ သင္ မသိခဲ့လို႔ အခုလို ျဖစရ္ တာပါ။ ငါ႔ကုိ သည္းခပံ ါ” မသိဘူးလား” သာမေဏငယ္ တည္ၿငိမ္စြာ ဆိေု လသည္။ စသည္ျဖင့္ ႀကိမး္ ေမာင္း ျပစ္တင္ေလသည္။ “အရွင္ဘုရား... ခုလျို ဖစ္ရတာမာွ အရွင္ဘုရားရဲ႕ အျပစမ္ ရိွပါ ဘရု ား။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အျပစလ္ ညး္ မပါပါ ဘရု ား။ သသံ ရာဝဋသ္ ာလွ်င္ အေၾကာင္းရငး္ ခံပါ ဘရု ား” ဤအတုိငး္ သာ ဆက္လက္ ႀကမိ း္ ေမာင္းျပစ္တင္ေနပါလွ်င္ အေျခအေနမွာ ဆရာျဖစ္သူ အရွင္တိႆကား ေနာင္တကို ေပြ႔ပုကိ ္ထားဆဲ ျဖစ္ေလသည္။ ျဖစ္ခ့ဲရသည့္ အတြက္ေရာ၊ မိမိအတြကပ္ ါ ပ၍ုိ ဆုိးရြားလာစရာ ရိွေပေတာသ့ ည္။ အျဖစ္မွန္ကို ရွငး္ ျပ အေၾကာငး္ ျခင္းရာအတြက္ စတိ ္မေအးႏိုင။္ ပပူ န္ေလာင္ကၽြမ္းဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ထေ႔ို ၾကာင့္ ေလ်ွ ာကထ္ ားဖို႔ အခ်နိ ္တန္ေပၿပဟီ ု သာမေဏငယ္ ဆုးံ ျဖတ္လုိက္၏။ ျမတစ္ ြာဘုရား ထေံ တာ္ေမွာက္ ေရာက္ေသာအခါ ျဖစ္ေၾကာင္းကုနစ္ င္ကို ေလ်ွ ာက္ထားေလသည။္ ဘုရားရွင္ မနိ ္႔ေတာ္မူေလ၏။ “ဆရာအရငွ ္ ဘုရား... ေခတၱမ်ွ သည္းခံ နားေထာင္ပါဘရု ား” “တရားကုိလညး္ ေကာငး္ သိ၍ ကိေလသာမွ လြတၿ္ ပီးေသာ၊ ၿငမိ သ္ က္ေသာ၊ တာဒဂိ ုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စေံု သာ ရဟႏၲာ၏ စတိ သ္ ည္ ၿငမိ သ္ က္၏။ ႏႈတ္အမအူ ရာသည္ လည္းေကာင္း၊ ဟု အစခ်ီကာ သာမေဏငယ္သည္ (မမိ ိ၏ အရိယာအျဖစ္မွတပါး) ညဥ့က္ ကယုိ ္အမူအရာသည္ လည္းေကာင္း ၿငမိ ္သက္၏” ျဖစ္ပ်ကခ္ ဲသ့ ည္မ်ား၊ နံနက္မိုးေသာကခ္ ်ိန္ ျဖစ္ပ်က္ခဲသ့ ည္မ်ားကို အစအဆုံး ရွငး္ လငး္ ရဟႏာၲ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ ဂဏု ္ေက်းဇူးႏွင့္ ဆက္စပ္၍ တရားေဒသနာကို ေဟာၾကားေတာ္ ေလွ်ာက္ထားလကုိ ္ေလသည္။ မူသည္၏ အဆံုး၌ အရငွ တ္ ိႆသည္ ပဋိသမိ႓ဒါေလးပါး ရရိေွ သာ ရဟႏၲာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ခဲေ့ လသည္။ အရငွ ္တိႆကား ေနာင္တႀကးီ စြာ ရခဲ့ေပၿပီ။ တပည့္ သာမေဏ၏ အရိယာအဆင့္ အစစ္အမွန္ကုိ မသိေသာျ္ ငား ဆရာ ပါစိတ္အာပတ္ သင့္မည္စုိးသျဖင့္ တစ္ညဥ့္လံးု မအိပ္ခဲ့သည့္ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) တပည့၊္ တစ္ညဥ့္လံးု ထိုင္ေနခဲေ့ သာ တပည့္၊ မမိ ိ၏ ယပ္ဖ်ားဒဏ္ေၾကာင့္ မ်ကစ္ ိပ်ကခ္ ဲ့ေသာ္လည္း ထအုိ ျဖစ္ကုိ မိမိ မသိေစရဘဲ ျပဳၿမဲဝတတ္ ႔ိုကုိ မပ်က္မကြက္ ျပဳခဲ့ေသာ တပည။့္ အရငွ ္တိႆသည္ စတိ ္မေကာင္းျခင္းႀကးီ စြာ ကြဲအက္ေသာ ေနာငတ္ သံျဖင့္ ေရရြတ္ ေတာင္းပန္ေလသည္။ Page - 21

http://mmcybermedia. com တပညက့္ ုိ အေၾကာငး္ ျပဳ၍ ရဟႏာၲ ျဖစ္ခဲေ့ လေသာ အရွင္တိႆ မေထရ္ႏွင့္ တပည့္ သာမေဏေလးအေၾကာင္းကုိ ေကာသမီျၺ ပည္သားတို႔ တသသ ေျပာမဆးုံ ၊ ၾကည္ညိဳမဆံုး ရိွၾကေလေတာ့သည္။ အရွင္ ေရဝတ Page - 22 ညအီ စ္မ သးုံ ေယာက္... စာလာ၊ သပစာလာ၊ သီသပူ စာလာ။ ညအီ စ္ကို ႏွစ္ေယာက္... နႏ၊ၵ ဥပေသန။ ငါးေယာက္ေသာ ညအီ စ္ကုိ ေမာင္ႏွမတုိ၏႔ အစက္ ို အႀကးီ ဆုံးျဖစ္ေသာ ဥပတိသကား ‘အရွင္ သာရပိ တု ၱရာ’ ဘြဲ႔မည္ျဖင့္ ဘရု ားရွင္၏ အရိပ္အာဝါသ၊ တရားေတာ္၏ အရိပ္အာဝါသ ေအာက္ဝယ္ ၿငမိ ္းခ်မး္ စြာ တည္ရိွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ရစွ ္ဆယ့္ခနု စ္ကုေဋေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔ကို စြန္႔လႊတ္ ရဟန္းျပဳခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ေနာငေ္ တာ္ အရွငျ္ မတ္ႀကးီ ၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ တညဆ္ ိုကျ္ ခင္းကုိ အားက်ၾကည္ညိဳ ႏွစ္သက္ခဲ့ၾကေသာ ညီအစ္မ သံုးေယာကႏ္ ငွ ့္ ညီ ႏွစေ္ ယာက္တုိ႔သညလ္ ည္း လူ႔ေဘာင္တြင္ မေနၾကေတာ့ဘဲ ေနာင္ေတာႀ္ ကးီ ထံ ဝင္ေရာက္ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ကးူ ေျပာင္းသြားခဲၾ့ ကၿပီ ျဖစ္၏။ ေၾသာ္- သတူ ုိ႔ ရက္ရက္ေရာေရာ စြန္႔လႊတ္ႏုငိ ၾ္ ကပါဘိျခင္း။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ေၾသာ္- သတူ ို႔ လြတေ္ ျမာက္ ၿငမိ ္းခ်မး္ ၾကပါဘိျခင္း။ မသိ။ မေတြး မႀကတံ တ္။ မိမိကား ငယ္လြနး္ လွေသးသည္။ မိမိကိုယ္ မမိ ိ ပဲ့မကိုင္ႏိငု ္ေသး။ မိမိ၏ ေရြးခ်ယ္မကႈ ို မမိ ိဘာသာ မျပဳႏိုင္ေသး။ ေၾသာ္-သူတို႔ မငဲမ့ ကြက္ ႐နု ္းထြကႏ္ ုိင္ၾကပါဘျိ ခင္း။ ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ သကံ ြနခ္ ်ာႀကးီ က်ေရာကလ္ ာေလသည္။ ဤသုိ႔ ေတြးေတာဆငျ္ ခင္ရင္း မမိ ိကိယု ္ မိမိ အားမလုိ အားမရ စတိ ္၊ လက္ရိွဘဝတြင္ မေပ်ာ္ပကို ္ႏုိင္ေတာေ့ သာ ခံစားမႈမ်ားျဖင့္ စအံ ိမတ္ ြင္ က်န္ရစ္သူကား ခနု စ္ႏွစ္အရြယ္ ညအီ ေထြးဆးုံ “လကူ ေလး ေရဝတကုိ သက္တရူ ြယတ္ ူ အမ်ိဳးအႏြယ္တူ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေရဝတပင္ ျဖစေ္ လသည္။ လကထ္ ပ္ေပးၾကစုိ”႔ မိ႐ုိးဖလာ အစဥ္အလာအရ မိသားစု ပိငု ္ဆုိငသ္ မ်ွ ေသာ စည္းစိမဥ္ စၥာ ခပ္သမိ ္းသည္ မယ္ေတာ္ သာရီ ပုေဏးၰ မႀကးီ ကား ဗဒု ၶဘာသာဝင္ မဟတု ္။ ႐ုးိ ရာ အယူဝါဒကို အေထြးဆံုး ေရဝတဆီသသု႔ိ ာ စုပံုေရာက္ရိွေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ဇမၺဴဒပိ ္တြင္ အခ်မ္းသာ အစြဲအလမ္းႀကီးသူပီပီ က်န္ရစ္ခဲသ့ ည့္ သားအေထြးဆံုးေလးအား အိမေ္ ထာင္ရက္သား ခ်ေပးရန္ အႂကြယ္ဝဆုံး၊ အသက္အငယ္ဆုးံ သေူ ဌးကေလး ျဖစ္ရေတာ့မည္။ သူေဌးကေလး ေရဝတ။ စီစဥေ္ လသည္။ မယ္ေတာ္ သာရီ ပုေဏးၰ မႀကးီ ကလည္း တစဥ္ ီးတည္းေသာ အေမြဆက္ခံမည့္ ထုးံ တမး္ စဥ္လာ ရွိသည္ႏွင့္အညီ မယ္ေတာ္ သာရီပုေဏၰးမႀကီးသည္ သား ေရဝတအား သားေထြးေလး ေရဝတအား ေန႔ေန႔ညဥ့္ညဥ့္ အရိပ္တၾကည္ၾ့ ကည့္ ရွိေလသည။္ သူ႔ မနိ ္းကေလးအိမသ္ ို႔ ေဆာငယ္ ၍ူ မဂၤလာအခမ္းအနားမ်ား ႀကိဳတင္ စီမံျပင္ဆင္ျခင္း၊ ေနာငေ္ တာ္ႀကီးလို၊ ၿပီးေတာ့ ထုိေနာင္ေတာႀ္ ကးီ ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လကို ္သြားေသာ မဂၤလာစကားမ်ား ေျပာၾကားျခငး္ မ်ားကို ျပဳလုပ္ေလသည္။ သတုိ႔သား ေရဝတဘက္မွ အစ္မ သးံု ေယာက္၊ အစ္ကုိ ႏစွ ္ေယာက္တုိ႔လုိ မျဖစ္ေစရ။ မ်ိဳး႐ိုးႏွင့္ အရပရ္ ပ္ စည္းစိမ္တိုက႔ ို မိခငႀ္ ကီးႏွင့္အတူ သကႀ္ ကးီ ဝါႀကးီ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ဂုဏ္သေရရိွ လူႀကီးလေူ ကာင္းမ်ားကုိ အေမြဆက္ခံမည့္ ေရဝတအား အျပင္ထြကမ္ သြားေစရေအာင္ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ သံကြန္ခ်ာျဖင့္ ပင့္ေဆာငသ္ ြားၾကသည။္ မိန္းကေလးဘက္မွလည္း အလားတူ ျပငဆ္ င္ဧည့္ခံၾကသည္။ ထနိ း္ သိမ္းထားခ်င္လသွ ည္။ ထုိသံကြနခ္ ်ာကား...။ ထံးု စံအတငို ္း ေျပာၾကားေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ၾကၿပးီ ေနာက္ လႀူ ကီးမ်ားက ေရဝတႏွင့္ ေရဝတသည္ မယ္ေတာႀ္ ကီး၏ အစီအမံ ျပငဆ္ င္မမႈ ်ားကို ႀကိဳတင္သေိ န၏။ မိမိသည္ သတသ႔ုိ မးီ ငယတ္ ိ႔ုအား ဆးံု မျခငး္ ၊ ဆုေပးျခင္း စသညမ္ ်ား ျပဳလပု ္ၾက၏။ သငူ ယ္သတုိသ႔ ား မ်ိဳး႐ိးု အေမြကုိ တစ္ဦးတညး္ ဒိုငခ္ ံသမိ း္ ပိုကရ္ ေတာမ့ ညဟ္ ု နားလည္ေန၏။ ထအို ျဖစက္ ုိ ေရဝတကား မိမိသည္ မျမငလ္ ာေသာ အက်ဥ္းအက်ပႀ္ ကးီ တစ္ခထု ဲသုိ႔ ေရာက္ရွိေနရကာ ထိုအထဲမွ အေရာက္မခံႏငို ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လုိနည္းႏွင့္ ႐ုန္းထြက္ရမည္နည္း။ လြတေ္ ျမာကရ္ ာ နည္းကုိလညး္ မည္သို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ဖန္တးီ ရမွန္းလည္း မသိ ျဖစ္ေနေလသည။္ သူတုိ႔ ႏစွ ္ဖက္လႀူ ကးီ မ်ား၏ ႐ုးိ ရာအစဥ္အလာ အဲဒီ အခန္းမ်ားကလညး္ မ်ားျပား ႐ႈပ္ေထြးလွဘျိ ခငး္ ။ Page - 23 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ပန္းမ်ား၊ အေမးႊ န႔သံ ာခဲနဲ႔ အမႈန္႔မ်ားဆီမွ ခ်ိဳအီစူးရဲ ရနံ႔မ်ားကို မသက္မသာ သတိ႔ုသမးီ ၏ ေဆြမ်ိဳးအႀကီးအကဲ တစ္ဥးီ က... ႐ဴွ ႐ႈိကေ္ နရသည္။ အဆိုငး္ အဆိုငး္ သြယ္ဝန္းျခယ္လွယ္ထားေသာ ေရာင္စုံပိုးစမ်ား၊ ႀကိဳးတန္းမ်ား၊ ဗမိ ာနမ္ ်က္ႏာွ ၾကက္ အလဆွ ငယ္ ငမ္ ႈမ်ားကိုလည္း ပင့က္ ူအိမ္ ကြန္ရကမ္ ်ားဟု ေရဝတ “ကိငု း္ ... တို႔မ်ားရဲ႕ ဆေု တာင္းစကားေတြ ဆေု ပးစကားေတြထဲမွာ အေရးႀကီးၿပီး ထငျ္ မင္ေနသည္။ မဂၤလာပြဲ တက္ေရာက္ၾကသူမ်ား၏ စကားေျပာသံ၊ ႏႈတဆ္ က္သံ၊ဆုေတာင္းသံ၊ လက္ေတြ႔က်တဲ့ စကားတစ္ခြနး္ မပါေသးဘူး” ရယ္ေမာသမံ ်ားကလည္း နားမခသံ ာေအာင္ ပြက္ညံေနၾကသည္။ မခ်မ္းမေျမ႕ ျဖစ္ေနေသာ ေရဝတသည္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ႏလွ းံု ညႇဳိ းခ်ံဳးေနေလသည္။ ထိအု ရာတို႔ကို မႏွစ္မၿမိဳ႕ ဟု ဆလို ုိက္၏။ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း မႏွစ္မၿမဳိ ႕ျဖစစ္ ရာ အေျခခံကုိ ရွာမေတြ႔၊ စဥး္ စားမရ၊ အရာအားလးံု ႐ႈပ္ေထြးေနျခင္းကိုသာ ခံစားေနရ၏။ ထုအိ ႐ႈပ္ေထြးမႀႈ ကီးထဲမွ တစ္စတံု စ္ခုေသာ ‘အစ’ ကုိ “ဘယလ္ ို အေရးႀကးီ ၿပီး ဘယလ္ ို လက္ေတြက႔ ်တာလဲ” ဆြဲထုတ္ႏိုင္မွသာ ေျပေပ်ာက္ ရွင္းလင္းသြားလမိ ့္မည။္ ခက္တာက အစ ဘယ္သိုရ႔ ာွ ရမွန္း မသိ။ အားလံုးက ဝုိငး္ ေမးၾကသည။္ လူႀကီးက ၿပဳံ း၍... “အသက္ရွညျ္ ခင္းေပါ႔။ ဒါ႔ထက္ အေရးႀကီးတာ ဘာရွိမလဲ” ထုးံ တမ္းႏွင့အ္ ညီ သတ႔သို ားကို သတို႔သားဘက္မွ လူႀကီးသူမမ်ားက ဆုေပးစကား “မနွ ္တယ္၊ မွန္တယ္…။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်ပကံု ေတာ့...” ေကာင္းခ်းီ စကား ေႁခြၾက၏။ ထိစု ကားလးုံ မ်ားမွာလည္း ထပခ္ ါတလဲလဲ ျဖစ္ေနၾကျပန္သည္။ ‘စးီ ပြားဥစာၥ တုးိ တကပ္ ါေစ’၊ ‘အနာေရာဂါ ကင္းရွင္းပါေစ’၊ ‘မိဂုဏ္ဖဂဏု ္ ေဆြမ်ဳိ းဂုဏ္ကို လူႀကီးက ေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ထိငု ္ေနသတူ စဥ္ ီးကုိ ၫႊနျ္ ပလုိက္၏။ ထိငု ္ေနသူကား ေဆာင္ႏိုင္ပါေစ’၊ ‘ေရႊေငြ ရတနာတို႔ အလွ်ံပယ္ ႂကြယ္ဝပါေစ’၊ ‘အေကာင္းဆံုး အစာ၊ အေကာငး္ ဆံးု သတသို႔ မီးဘက္ရွိ ေဆြမ်ဳိ းစတု ြင္ အသက္အႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ အဘြားအႀုိ ကီးတစေ္ ယာက္ ျဖစ၏္ ။ အဝတ္၊ အေကာငး္ ဆုံး ယာဥ္ရထား၊ အေကာင္းဆးံု အိမ္ေဂဟာတို၌႔ စားႏငို ္၊ ဝတႏ္ ုိင္၊ စီးႏိုင္၊ အဘြားအုိမွာ အသက္ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ ရေိွ ပၿပ။ီ ေကာင္းစြာ မထငုိ ္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ဖုံမ်ား ေနထုိင္ႏုိင္ပါေစ’။ အခင္းမ်ားကို သကေ္ သာင့သ္ ကသ္ ာျဖစ္ေအာင္ အခအု ခံ ျပင္ဆင္ေပးထားရာ ထုပိ စၥည္းမ်ား အၾကားတြင္ အဘြားအႀုိ ကီးသည္ သက္မဲ့အလား မလပႈ ္မယွက္ ရိွေနေလသည။္ အဘြားအုသိ ည္ သတိုသ႔ ားအလညွ ့္ ၿပီးေသာအခါ သတ႔ုိသမးီ အလွည့္ ေရာက္ျပန၏္ ။ ပနး္ မ်ားႀကဲလ်က္၊ မဂၤလာအခမ္းအနားသုိ႔ အသက္အႀကးီ ဆးုံ ပဂု ၢိဳလ္အျဖစ္ တကေ္ ရာက္လာေသာ္လည္း ဘာကိမု ွ အေမႊးန႔သံ ာမ်ား ဆြတ္ဖ်န္းလ်က္၊ ခနု စႏ္ ွစ္အရြယ္ သတုသ႔ိ မီးေလးကုိ ဝန္းရံ ပတ္လွညက့္ ာ မျမင္ မၾကားသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေန၏။ ဆုေပးစကားမ်ား ရြတ္ဆုၾိ ကသည္။ ထို ဆေု ပးစကားမ်ားမာွ လည္း ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျဖစၾ္ ကေလသည္။ ထုိစဥ္... Page - 24 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “ငါတရ႔ို ဲ႕ သတိ႔သု မးီ ေလး အသက္ရွည္ပါေစ။ ဘယေ္ လာက္အထိ အသက္ရညွ ္ရမလဲ တစ္ေခ်ာင္းမွ မရိွေတာေ့ သာ သြားမ်ားေနရာတြင္ ပါးေစာငး္ ႏတႈ ခ္ မ္းအေရျပားမ်ားက ဆုေိ တာ့ ေဟာဟမုိ ွာ ရွိေနတဲ့ ဘြားဘြားႀကးီ လိုပဲ အသက္ တစ္ရာ့ႏစွ ္ဆယ္အထိ အသက္ရွည္ပါေစ” တြငး္ ခ်ဳိ ငဝ့္ ွမး္ မ်ားပမာ ခြက္ဝင္ေနၾက၏။ မတ္တတ္ မဆန္႔ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ခါးသည္ ကုန္းငုိက္ေနေလရာ တြားသြားသတၱဝါ တစေ္ ကာင္၏ ဝပ္စင္းေနပုံႏွင့္ တေူ န၏။ “ဟုတတ္ ယ္… ဟတု တ္ ယ္။ ဘြားဘြားႀကီးလိပု ဲ အသက္ တစ္ရာ့ႏွစဆ္ ယ္အထိ အသက္ လည္ပင္း႐ုးိ မ်ားကလည္း ဥးီ ေခါင္း၏ အေလးခ်ိန္ကုိ စြင့္စြင့္ပင့္ေဆာင္ သယ္မ မထားႏိုင္သည္ ရွည္ပါေစ” ျဖစ္ေလရာ ဥးီ ေခါင္းသည္ ဟုိယိမ္း သည္ယိမ္း။ အထဲသုိ႔ လမိ ့္ဝငေ္ နေသာ ႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္ အစားအစာ အႂကြင္းအစမ်ားက ေပက်ေံ န၏။ အားလံုး ဝငုိ ္းေရရြတ္ ဆုေပးစကားဆုၾိ ကသည္။ အသက္ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ အဘြားအုိ။ ေရဝတသည္ ထိုအခါမွပင္ အားလံုးႏွင့္အတူ အဘြားအိုကို ဂ႐ုထားမိ၏။ ေရဝတ စိတ္ထဲမွာ ႀကိတ၍္ ေရရြတ္မသိ ည္။ အသက္ တစ္ရာႏ့ ွစဆ္ ယ္ ရိွၿပီျဖစ္ေသာ အဘြားအုကိ ုိ ေျခဆုံးေခါင္းဖ်ား ၾကည့္လိုကမ္ ိသည္။ ဆပံ င္မ်ားက ႀကိဳးက်ဲက်ဲ၊ ေဖြးေဖြးျဖဴဆြတ္ ဖြာလနႀ္ ကဲ၊ မ်က္ႏာွ မွာ အေရျပားေအာက္တြင္ ေစာေစာက ဆေု ပးစကားကုိ ျပန္ၾကားသည္။ ငါတုိရ႔ ဲ႕ သတသို႔ မီးေလး အသက္ရညွ ္ပါေစ။ အသားစုိင္ဟူ၍ ရသွိ ည္ မတူေတာ့။ ခ်ဳိ င့္ခြက္နစ္ဝင္ အ႐ုိးေဂါင္ဂင္ ေပၚေနသည္။ ထို ဘယ္ေလာက္အထိ အသက္ရွညရ္ မလဲဆေုိ တာ့ ေဟာဟုမိ ာွ ရေွိ နတဲ့ ဘြားဘြားႀကးီ လိုပဲ အသက္ အေရျပားတ႔ုိမွာလည္း ေရတြကျ္ ခင္းငွာ မစြမး္ ႏုိငေ္ သာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားက အစင္းစင္း တစ္ရာ့ႏွစဆ္ ယ္အထိ အသက္ရွည္ပါေစ။ ႐ႈပေ္ ထြးယွကျ္ ဖာ ေနၾကသည္။ တြန႔္လိမ္ေလ်ာ့က်ကာ ျပဳတ္က်လမု တတ္ ေပ်ာဖ့ ပ္ ႐ံုႈတြ ျဖစ္ေနသည္။ မ်ကစ္ ိမ်ားက ဘာအေရာင္အဆင္းမွ မရိွေတာ့။ မ်က္ဆံမ်ားမာွ အနက္မရွိေတာ့။ ေရဝတ၏ ရင္ႏွလုးံ အိမထ္ ဲတြင္ ဖ်နး္ ခနဲ တစ္ခ်က္ ျဖစ္ထြနး္ သြား၏။ ၾကည့္ေသာ္လညး္ မျမင္ႏုငိ ္ေတာ့သည့္ မ်ကဝ္ နး္ မ်ား မႈနရ္ ီမိငႈ ္းပ်။ ဒအီ ဘြားႀကီးလုတိ ဲ့လား။ ငါလက္ထပ္မယ့္ သတုသိ႔ မးီ ခနု စ္ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးဟာ ေရဝတသည္ မနီးမေဝးမွ လွမ္းၾကည့္႐ုံျဖင့္ အားမရႏငုိ ္ေတာသ့ လုိ ထိငု ္ရာမွထကာ အခ်ိနတ္ န္ရင္ ဒအီ ဘြားႀကီး အရြယ္ေရာက္၊ ဒီအဘြားႀကီးလုျိ ဖစ္၊ အသက္ တစ္ရာ့ႏွစဆ္ ယ၊္ အဘြားအအုိ နီးသုိ႔ ကပၾ္ ကညသ့္ ည္။ မဂၤလာပြဲတကေ္ ရာကလ္ ာသမူ ်ားကေတာ့ သတသ႔ို ားေလးသည္ ဆပံ င္ေတြ ေဖြးေဖြးျဖဴ က်ိဳးက်ဳိ းက်ဲက်ဲ၊ အသားမရွိတဲ့ အ႐းုိ ေပၚမာွ အေရျပားေတြက ႐႕ႈံ တြခ်ဳိ င့္ခြက္၊ သ႔ူသတုိ႔သမီး၏ ဘြားေအႀကးီ ကုိ သေဘာက်ႏွစသ္ က္ကာ စးူ ဝင္ ေလ့လာေနသညဟ္ ု မ်ကစ္ ိေတြ မႈန္သီရေီ ဝ၊ သြားေတြမရိွ၊ ဥးီ ေခါင္း တယမ္းယမ္း၊ ခါးက ကုနး္ ငိုက္။ ထင္မတွ ္ၾက၏။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 25

http://mmcybermedia. com တစ္ခ်ိနလ္ ံုးလုံး အ႐ႈပ္ေထြး ခ်ည္ခင္လးုံ ႀကီးထဲမာွ ‘အစ’ ကုိ ရာွ မရျဖစ္ေနေသာ ေရဝတ၏ ေရဝတက ဘာမွမေျပာဘဲ မ်က္ႏွာကို ႐႕ႈံ မဲက့ ာ ဝမ္းဗုိကက္ ို ႏိွပန္ ယျ္ ပလကို ္သည္။ အသိတြင္ အလင္းတစ္ခု ျပကသ္ ြားကာ ‘အစ’ ကို ေတြရ႔ ိွသြား၏။ လညွ ္းသမားက ေခါင္းညိတ္၏။ “ဒေီ န႔ပဲ ငါ႔ရဲ႕ေနာင္ေတာႀ္ ကီး ဥပတိႆထံ သြားမယ္။ သာသနာေ့ ဘာင္ထဲ ဝင္ေတာ့မယ”္ “ေၾသာ္... မဂၤလာေဆာငမ္ ွာ အစားမ်ိဳးစုံစားၿပးီ ဝမး္ ယစ္ေနၿပီေပါ…႔ ဟတု ္လား။ ကဲ… ကဲ ဆငး္ ... ဆင္း။ ခ်ံဳပတု ္ေတြ ေနာကက္ ိုသြား၊ ကစိ ၥ ျမန္ျမန္ၿပးီ ေအာင္ လပု ခ္ ဲ့” **** ေရဝတ လွည္းေပၚမွဆင္း၍ ခ်ဳံ ပုတ္ေနာက္ ဝင္သြား၏။ ခဏေနၿပးီ မွ ျပန္ထြကက္ ာ လွည္းတနး္ ႀကီးသည္ သတုိ႔သမးီ အမိ ္မွ ထြက္ခြာ၍ သတိသ႔ု ား ေရဝတအမိ ္ဆသီ ို႔ တေရြ႕ေရြ႕ လညွ ္းေပၚတက္သည။္ ေနာကတ္ စ္ေနရာ၊ ႏွစ္ေနရာမ်ားတြင္လည္း ထသုိ ႔ိုပင္ လညွ ္းကုိ ရပ္ခငုိ ္း၊ ေမာငး္ ႏငွ ္ ေရြ႕လ်ားေနသည။္ ခရီးက မေဝးေသာ္လည္း အတန္ငယ္ လွမ္း၏။ ထိ႔အု ျပင္ ဆငး္ ၊ ခ်ဳံ ပုတ္မ်ားေနာက္သုိ႔ဝင၊္ ေခတေၱ နၿပးီ မွ ျပန္တက္။ လမ္းခရးီ အၾကားတြင္ ေတာအုပ္ငယ္ ခင္တနး္ စပ္မ်ားကလို ည္း ျဖတ္သန္းရဦးမည္ ျဖစ္၏။ ႏွစႀ္ ကိမ္ သုးံ ႀကမိ ္ ျဖစ္လာေသာအခါ အေစာင့္အေရာွ က္ လိကု ္ပါလာေသာ သူမ်ားက... ေရဝတသည္ လွည္းေပၚမွာ ဘယသ္ ူက႔ မုိ ွ စကားမေျပာဘဲ တိတဆ္ ိတစ္ ြာ လကုိ ္ပါလာသည္။ လညွ ္းေပၚတြင္ အတပူ ါလာေသာ သတို႔သမးီ ငယ္ကုလိ ည္း ေစာငး္ ၍မ်ွ ပင္ လွည့္မၾကည့္။ “ေရဝတေတာ့ ဝမး္ ေဖာက္ျပန္ေနၿပီ။ သ႔ူကိစၥၿပးီ ရင္ လိကု ္လာလမိ ့္မယ္။ မီရာလွည္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ ဆူညံေနေသာ လွညး္ တနး္ ႀကးီ တြင္ ေရဝတ တစ္ဦးတည္းသာ တိတ္ဆိတ္ တက္လိမ့္မယ္။ ဒအီ တငုိ ္းခ်ညး္ ပဲ သကူ႔ ို ေစာင့္ေစာင့္ေခၚေနရရင္ ခရီးဖင့္လိမ့္မယ။္ လညွ ္းက ၿငိမသ္ က္ေနေလသည္။ တစ္စးီ ရပ္ရင္ အားလုံးကို ရပတ္ ာ။ ဒီေတာ့ တအိအိနဲ႔ပဲ ေမာင္းသြားတာေပါ႔” ဟု ဆုကိ ာ ေရဝတကုိ ရပ္မေစာင့္ေတာဘ့ ဲ ေမာင္းသြားၾကသည။္ ခင္တန္းေတာစပ္ တစ္ေနရာသုိ႔ ျဖတၾ္ ကသည္။ ထုိေနရာတြင္ ခ်ဳံ ပုတမ္ ်ား အေတာအ္ တန္ ထူထပ္သည္။ ေရဝတက လွည္းသမားကုိ လညွ ္းခဏရပ္ေပးရန္ ေျပာလကို ၏္ ။ ဤအခြင႔ေ္ ကာင္းကုိ ေစာင့ေ္ နေသာ ေရဝတလည္း ေနာက္ဆးုံ အႀကိမ္ လညွ း္ ေပၚမွ သဆူ ငး္ ၿပီး ခ်ဳံ ပုတ္ေနာကသ္ ုိ႔ ဝင္ကာ ေနာကဆ္ ုံးလွည္း လြန္သြားသညအ္ ထိ ပုန္းေအာင္းေနလုိက္၏။ “ဘာျဖစလ္ ို႔လဲ ေရဝတ၊ အိမ္အျမန္ေရာက္ဖုိ႔ အေရးႀကးီ တယ္ေလ… ဟဲဟဲ” လညွ ္းတန္းႀကီး၏ ေနာကဆ္ ံးု လွည္း၊ ေတာစပ္ ခင္တန္း႐းုိ အေကြတ႔ ြင္ ခ်ိဳးေကြ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေရဝတ ခ်ံဳပုတ္ေနာက္မွ ထြကလ္ ကို ္၏။ သူ႔ကုိ ဘယ္သမူ ွ မျမင္ႏိုင္ေတာ့။ Page - 26 ေရဝတ လွည္းတစ္စးီ စီးမွာ ပါလာလိမ့္မည္ဟု တြက္ၿပးီ အားလံုး စတိ ခ္ ်လက္ခ် ေမာင္းႏွင္ သြားၾကေပၿပီ။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “လြတၿ္ ပီ... ကၽြတၿ္ ပ”ီ ဟု စိတ္ထဲမာွ ႀကဳံ းဝါးကာ ေရဝတသည္ ခ်ဳံ ပုတ္မ်ားႏွင့္ သာမေဏ အရငွ ္ေရဝတအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ခဲၿ့ ပီး အေဆြအမ်ဳိ းတို႔ႏွငတ့္ ကြ ၿငိကပ္ေစခ်ငေ္ သာ ဆက္စပ္ေနေသာ ေတာအုပ္ဘကသ္ ုိ႔ အားကုန္သြနစ္ ုိက္ ေျပးခဲ့ေတာသ့ ည္။ အတြယ္အတာ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ဟသူ မွ်ကို စြန္ခ႔ ြာခဲၿ့ ပ။ီ သ႔ုိေသာ္ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ ေဝးႏိုင္သမွ် အေဝးဆံးု သုိ႔ ေရာကရ္ ိွရန္ လိုအပ္ေပသည္။ မည္သို႔ မည္မ်ွ ေဝးကြာရမည္နည္း။ ေနရာေဒသ **** အားျဖင္လ့ ည္း ေဝးကြာရမည္။ ‘ေလာက’ အားျဖင့္လညး္ ေဝးကြာရခ်မိ ့္မည္။ ေတာအုပ္တစ္ခ၊ု ေနာက္တစ္ခု။ ထိုေ႔ နာက္ လူသူ အလ်ဥ္းကငး္ ေဝးေသာ လြင္ျပင္ျပန္။႔ ေတာေန ရဟန္းမ်ားထံမွပင္ ရွင္ေရဝတ ကမၼဌာနး္ ေတာငး္ သည္။ ထ႔ုေိ နာက္ ေတာင္ငူအငယ္ တစ္လံုး၊ ဆက္ေျပးလိကု ္ေသာအခါ ေရဝတသည္ ရဟနး္ မ်ား သီတင္းသံုးေနရာ ေတာေက်ာငး္ အစုကို ေတြလ႔ ကို ရ္ ေလသည္။ ထိုေ႔ နာက္ ေနာက္ထပ္ ယဇူ နာသံုးဆယ္ ကြာေဝးေသာ အရပ္သုိ႔ တစပ္ ါးတည္း ထြက္ခဲ့၏။ ထိုအရပ္ကား ေတာအတိ ေတာင္အတိ ျဖစ္သညအ့္ ျပင္ အျခားေသာ သစပ္ င္ခ်ံဳႏြယ္မ်ား “အရွငဘ္ ုရားတုိ႔… တပည့္ေတာ္ ေရဝတပါ။ ယခုအခါ ျမတ္စြာဘရု ားထမံ ွ မေပါက္ေရာက္၊ ရွားပင္မ်ားသာ အတိ ေပါက္ေရာကသ္ ည့္ ရာွ းေတာ ျဖစ္၏။ ရငွ ္ေရဝတသည္ အရွငသ္ ာရပိ ုတရၱ ာ အျဖစ္ ေရာကရ္ ွိေနတဲ၊့ ေနာကၿ္ ပီး ဥပတႆိ ရဲ႕ ညအီ ေထြးဆုံး ျဖစ္ပါတယ။္ ရွားေတာတြင္ေနကာ ကမဌၼ ာနး္ တရား ပြားမ်ားအားထုတ္ေလသည္။ မၾကာမီမာွ ပင္ ပဋိသမိ႓ဒါေလးပါး သနားငဲည့ ႇာေသာအားျဖင့္ တပည္ေ့ တာ္ကုိ ရငွ ျ္ ပဳေပးပါဘရု ား” ရရိွလ်က္ ရဟႏၲာျဖစ္ေလသည္။ အရငွ ္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတႀ္ ကီးက ေတာေက်ာင္းေန ရဟန္းသံုးက်ပိ ္တို႔အား... ေျခာက္ေသြေ႔ သာ၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ ဆူးခက္ ဆးူ ခၽြနတ္ ုသိ႔ ာ အတၿိ ပီးေသာ ဖုနး္ ဆိးု ေျမ ရာွ းေတာေဒသတြင္ ဓမၼပန္းမာလာသည္ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ပြင္ခ့ ဲ့ေလၿပီ။ “တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ညအီ ေထြးဆုးံ ေရဝတ ဆသုိ ူ ခုနစ္ႏစွ ္အရြယ္ သငူ ယ္တစ္ဦး ေရာက္လာပါလမိ ့္မယ္။ သူေရာက္လာရင္ ရွငျ္ ပဳေပးလိုက္ၾကပါ” ရွင္ေရဝတသည္ ကမၼဌာန္းအာရံု၌ အထူး႐ႈၾကည့္ သိျမင္ျခငး္ တည္းဟူေသာ ဘာဝနာျဖင့္ တရားအားထုတေ္ လရာ မၾကာမီမွာပင္ ပဋသိ မိ႓ဒါေလးပါး ရရလိွ ်က္ ရဟႏၲာျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ဟု ႀကဳိ တင္ မာွ ၾကားထားၿပီး ျဖစ္ေပသည္။ ထ႔ုိေၾကာင့္ ရဟန္းမ်ားကလည္း ေရဝတကို ရွငျ္ ပဳေပးလိုကၾ္ က၏။ ေနာင္ေတာႀ္ ကးီ အရွင္သာရပိ တု ၱရာသည္ ညီေတာ္ အေထြးဆံးု ၏ မဂ္ဆိုက္ ဖုိလ္ဆုိက္ အျဖစ္ကို သိျမင္လုကိ ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဝါကၽြတ၍္ ပဝါရဏာျပဳၿပးီ ေသာအခါ ေရဝတ သာမေဏထံသုိ႔ Page - 27 သြားလပုိ ါေၾကာင္း ဘရု ားရွငထ္ ံ ခြင့္ပန္၏။ ဘရု ားရွင္က အခြင့္ေပးေတာမ္ ူ႐ုံမက ကယုိ ္ေတာျ္ မတ္ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ကုယိ ္တုိင္ ခ်ီးေျမာႇ ကေ္ သာအားျဖင့္ ေနာက္ပါ ရဟန္းငါးရာႏွင့္တကြ သာမေဏထံ ေတာလမ္းခရီးၾကမ္း ျဖစ္ပါတယ္ ဘရု ား။ ႏွစ္သြယ္ေသာ လမ္းအနက္ ဘယ္စခန္း ဘယလ္ မး္ ကို ႂကြခ်ေီ တာမ္ ူေလသည္။ ေရြးခ်ယၾ္ ကရပါမည္လဲ ဘရု ား” **** ဘုရားရငွ ္ မနိ ႔္ေတာ္မူ၏။ အရငွ သ္ ာရိပုတၱရာ အပါအဝင္ ဘုရားရွင္ ဦးေဆာင္လ်က္ ရဟနး္ ေတာ္ ငါးရာတ႔သို ည္ “အာနႏာၵ … ယခုလုိက္ပါလာတဲ့ ရဟနး္ မ်ားထဲမွာ သဝီ လိ ပါလာရင္ လမး္ ေျဖာငမ့္ ွ ေရဝတ သာမေဏ ရရွိ ာအရပ္သို႔ ႂကြခ်ီခဲၾ့ ကရာ၌ အတနင္ ယ္ ခရီးေရာက္လ်ွ င္ပင္ လမး္ ႏွစ္သြယ္ သြားၾကမယ္” ခြဆံုသို႔ ေရာကေ္ တာ္မၾူ က၏။ ဘုရားရွင္၏ အမႈကစိ ၥ အဝဝကုိ အစခပ္သမိ ္း တာဝနယ္ ူထားေသာ အရငွ ္အာနႏၵာသည္ ခရီးလမး္ အေျခအေနကုိ စူးစမး္ ၍ ဘရု ားရငွ ္ထံ တင္ျပေလွ်ာကထ္ ားလိုက္သည္။ လူေနအိမ္ေျခ အလ်ဥး္ မရိွ၊ ေတာလမး္ ခရီးၾကမ္း ျဖစ္႐ုံမက နတ္ဘီလူးတုိ႔ ႀကးီ စုိးမင္းမူေသာ လမ္းကို ဘုရားရွင္သည္ ရငွ သ္ ီဝလအိ ား အေၾကာင္းျပဳလ်က္ ေရြးခ်ယဆ္ ံုးျဖတ္ေတာ္မူေလသည္။ “အရွငဘ္ ုရား... ယခုအခါ သြားလိရု ာ ခရးီ အတြက္ လမ္းႏွစသ္ ြယ္အဆံုးသို႔ ေရာကရ္ ွိပါၿပီ။ ေနာက္ပါ ရဟန္းငါးရာထဲတြင္ လာဘ္လာဘ အရာ၌ ဧတဒဂရ္ ေသာ ရငွ သ္ ီဝလလိ ည္း ႏွစ္သြယ္ရွိရာမွာ လမ္းတစ္သြယ္က လမ္းေကြ႔ျဖစၿ္ ပီး ယူဇနာအားျဖင့္ ေျခာကဆ္ ယ္ ကြာေဝးပါတယ္ ပါလာခဲ့ေလသည္။ ဘုရား။ ဒုတိယ လမ္းတစ္သြယက္ အေျဖာင့္လမ္း ျဖစ္တဲအ့ တြက္ ထက္ဝကအ္ ထိ ခရးီ က်ဳံ ႕ၿပီး ယူဇနာ သံုးဆယ္သာ ရိပွ ါတယ္ ဘရု ား” ယဇူ နာသံုးဆယ္ ခရီးကို ဘုရားရငွ ္ႏွင့္ ရဟနး္ မ်ား ႂကြခ်ခီ ဲၾ့ က၏။ နတ္ဘီလူးတုိ႔ႏငွ ့္ ေတြ႔ဆံု ရင္ဆုငိ ္ရသညလ္ ည္း မနွ ္၏။ သိုေ႔ သာ္ နတ္ဘလီ းူ တုိ႔သည္ ရနျ္ ပဳဖို႔ ေဝးစြ၊ တစ္ယူဇနာ ရဟန္းအေပါင္းတုိ႔က အရွင္အာနႏာၵ ၏ ေလ်ွ ာက္ထားခ်က္ကို ဆိတ္ဆတိ ္ေန၍ နားစြင္ၾ့ က၏။ တစ္ယဇူ နာတိုငး္ ၌ ေက်ာင္းမ်ား ဖနဆ္ င္းထားၾကေလသည္။ ထ႔ိုအျပင္ နတ္တ၌႔ို သာ ျဖစ္ေသာ ခဲဖြယ္ အာဟာရ ေဘာဇဥ္မ်ားျဖင့္ ရွငသ္ ီဝလအိ ား ကပ္လဴွ ပူေဇာ္ၾကသည္။ ရွင္သီဝလိကလည္း မိမိအား “ယူဇနာ ေျခာကဆ္ ယ္ရိွတဲ့ လမ္းေကြတ႔ စ္ေလွ်ာက္မာွ ၿမဳိ ႕ရြာမ်ားစြာ လေူ နအိမ္ေျခမ်ား ကပ္လွဴသမွ်ေသာ ခဲဖြယ၊္ ေဘာဇဥ္ တုိ႔ကုိ ဘုရားရွင္ အမွဴးရိွေသာ ရဟန္းတ႔ိုအား လဴွ ဒါနး္ ၏။ ရွိပါတယ္ ဘရု ား။ ယူဇနာ သးုံ ဆယသ္ ာရိွတဲ့ လမ္းေျဖာင့က္ ေတာ့ ခရီးအကြာအားျဖင့္ ရွင္သီဝလိ၏ ဘုန္းကံကို အမွီသဟဲျပဳလ်က္ ဘုရားရွင္ႏငွ ့္တကြေသာ ရဟန္းသဃံ ာေတာတ္ ို႔ ထက္ဝက္အထိ တုေိ တာငး္ ေပမယ့္ လူေနအိမ္ေျခ လံးု ဝမရွိပါ၊ နတ္ဘီလူးတုိ႔ ႀကးီ စိုးတဲ့ ခ်မး္ ေျမ႕စြာ အာဟာရ မီဝွ ဲဘုဥ္းေပးေတာ္ မၾူ ကေလသည္။ Page - 28 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဤအရပ္ ဤေဒသသည္ ရွင္သီဝလိ ျပဳခဲ့ဖးူ ေသာ ကုသလုိ ္ေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးရာ လတႊ ထ္ ားၾကသည္။ ပ်ားရညစ္ ိမး္ ဆုိသည္မာွ ဇနပုဒ္မွ တကလ္ ာေသာ ေတာသား အရပ္ေဒသ ျဖစ္ေနသည္ကို ဘုရားရွင္ သိေတာ္မူလ်က္ ဤသုိ႔ ဆုးံ ျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ေတာ္မူခဲျ့ ခင္း တစ္ေယာက္ေယာက္ ထမံ ွသာ ရႏုငိ ္ေသာ ရွားပါး ခဲယဥ္းပစၥညး္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ျဖစ္ေပသည။္ အရငွ သ္ ီဝလိ၏ ကုသုိလ္အမႈ မည္သို႔ အက်ဳိ းေပးရာအရပ္ ျဖစ္ခဲပ့ ါသနညး္ ။ လြန္ခဲေ့ သာ ထိုအခ်နိ ္မာွ ပင္ ေနာင္ ကိုးဆယ့္တစက္ မ႓ာ ေဂါတမဘုရားရွင္ လကထ္ က္ေတာ္၌ ရငွ ္သီဝလိ ကးို ဆယ့္တစ္ကမ႓ာ ဝပိ ႆီ ျမတစ္ ြာဘုရား လက္ထက္ေတာအ္ ခါက ရွင္သီဝလသိ ည္ အညၾတ ျဖစ္လာမည့္ အညၾတ ဇနပုဒ္သားသည္ ပ်ားအႏုံ ွင့္တကြ ၿမဳိ႕တံခါးသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ တံခါးဝ၌ ဇနပဒု ္သားတစ္ဦး ျဖစ္ခဲဖ့ းူ ၏။ ဇနပုဒသ္ ားသည္ ဇနပုဒ္စိုး ရြာစားမင္းထံ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ရပျ္ ဖင့္ တာဝနက္ ်သူက ထုိပ်ားအံုကို အသျပာတစ္ေထာင္ျဖင့္ ေရာငး္ ပါရန္ အေရးဆုိ ဝယ္ယူေတာသ့ ည္။ လာေရာက္ခဲရ့ ာ၌ လမ္းတြင္ ပ်ားအံုတစ္အံုကုိ ေတြခ႔ ဲေ့ လသည္။ ဇနပုဒ္သားသည္ ပ်ားေကာင္မ်ားကုိ ေျခာက္လွန႔္ေမာငး္ ထတု ္၍ ပ်ားရညတ္ ို႔ ျပည္ၿ့ ဖိဳးေသာ ပ်ားအုံကို ယလူ ာခဲ့၏။ “တစ္မတ္ေတာင္ မတန္တဲ့ ပ်ားအုံကုိ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေငြတစေ္ ထာငေ္ ပးၿပးီ ဇြတ္အတင္း မရမက ဝယေ္ နရတာလဲ ေနာင္ႀကးီ ” ထုိအခ်ိနက္ ား ဗႏဳၶ မတီ ၿမဳိ႕ေတာ္ေဒသ၌ အၿပိဳငအ္ ဆုိင္ အလွဴပြဲႀကးီ တစ္ပြဲကို ဇနပုဒ္သားက ေမးလိုက္၏။ အႀကိတ္အနယ္ ယွဥၿ္ ပိဳင္က်င္းပေနခ်နိ ္ ျဖစ္ေလသည္။ အလွဴပြဲကား ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘရု ားအား ဘုရားရငွ ္၏ ခမည္းေတာ္ ဗႏဳၶ မတီမငး္ ႀကီးက လဴွ ဒါန္းပူေဇာေ္ သာ အလဴွ ပြဲက တစ္ဖက္၊ “ဇြတအ္ တင္း မရမက ဝယ္ရပါသေကာ။ ဒပီ ်ားအံုနဲ႔ ဒီပ်ားရည္စိမး္ ဟာ က်ဳပ္တရ႔ုိ ဲ႕ ဆြမ္းပြဲမွာ ၿမဳိ႕သၿူ မဳ႕ိ သားမ်ား စုေပါင္း၍ လဴွ ဒါနး္ ပူေဇာေ္ သာ အလဴွ ပြဲက တစ္ဖက္၊ ဘုရင့္အလွဴႏွင့္ ၿမဳိ႕အလွဴ တစ္ခတု ညး္ ေသာ လိုအပ္ေနေသာ လဴွ ဖြယ္အာဟာရ ျဖစ္ေနတယ္ေလ” သူ႔ထက္ငါ ၿပဳိ ငဆ္ ုိငပ္ ူေဇာေ္ နၾကေသာ အခ်ိန္ျဖစ္၏။ ထသို ို႔ အၿပဳိ င္အဆုိင္ ဆြမ္းကပ္ေနၾကရာတြင္ မည္သည့္ဘက္ကမ်ွ အႏုိငမ္ ရႏုိင္ေသးဘဲ ျဖစ္ေနေလသည။္ သို႔ေသာ္ တစ္ခု ဆစုိ ရာရိွသညမ္ ွာ ဟု အစခ်ီကာ ဘရု င့္အလဴွ ႏွင္႔ ၿမဳိ႕အလွဴ ၿပိဳင္ပြဲႀကီးအေၾကာင္း၊ ၿမဳိ႕အလွဴတြင္ ၿမဳိ႕သူၿမဳ႕ိ သားတုိ၏႔ ဆြမ္းပြဲႀကးီ ၌ အမယ္တစ္ခု လုိအပ္ေနေလရာ ထုိအမယ္အား ပါလကို ္လွ်င္ ပ်ားရညအ္ စိမ္းႏွင့္ ႏြားႏုိ႔ခဲ တစ္မ်ိဳးသာ လိုအပ္ေနသျဖင္႔ ထအို ရာ မရွိပါလ်ွ င္ ၿမဳိ႕အလဴွ ၿမဳိ႕ဆြမး္ အလွဴသည္ လုးံ ဝဥႆုံ ျပည့္စုံသြားႏိုင္မည္ ျဖစ္၏။ ယင္းကား မခ်ကရ္ ေသးေသာ ႐းႈံ နမိ ့္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာငး္ ေျပာျပလိုက၏္ ။ ပ်ားရညအ္ စိမ္းပင္ ျဖစေ္ လသည။္ ပ်ားရည္အစိမ္းကလည္း ထုိသ႔ိုေသာ အႀကိတ္အနယ္ အခ်ိနမ္ ်ိဳးတြင္ ၿမဳိ႕ေတာ္၌ ရရန္ခက္ခဲေလေသာ အရာျဖစသ္ ည္။ ထိေု႔ ၾကာင့္ ၿမဳိ႕စုိးအႀကီးအကဲတို႔က အသျပာတစ္ေထာငျ္ ဖင့္ တန္ဖုိးျဖတ္ၿပီးျဖစ္ေသာ ပ်ားရည္ကုိ လကမ္ လြတေ္ သးဘဲ ၿမဳိ႕တံခါးေလးရပ္ အျပင္၌ လူတစ္ေယာက္စီ တစ္ေယာက္စကီ ုိ ေငြတစေ္ ထာင္စီေပး၍ ဇနပုဒ္သားက - “ဒီအလွဴမာွ ၿမဳိ႕သားမ်ားသာ လွဴေကာင္းသလား။ ဇနပုဒ္သား ေတာသားေကာ လဴွ ခြင့္မရဘိွ ူးလား” Page - 29 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဟု ေမးသည္။ မညသ္ ူမဆုိ ပါဝင္လဴွ ဒါနး္ ခြင့္ရိွေၾကာင္း တားျမစက္ န္႔သတ္ခ်က္ မရိေွ ၾကာင္း ဇနပဒု ္သား၏ ဆုေတာင္း ပန္ထြာခ်က္အရ ျမတစ္ ြာဘရု ားသည္ သင္ဆေု တာငး္ သည္အ့ တုိငး္ ေျပာျပေသာအခါ ဇနပုဒ္သားက ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္လုိကၿ္ ပးီ ေနာက္... ျဖစ္ေစဟု ဧဝေံ ဟာတု ကလု ပုတၱ ႁမြက္ၾကားေတာ္မူေလသည။္ “ဗႏဳၶ မတီ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကးီ မွာ တစ္ေန႔တည္း တစ္ခ်ိန္တညး္ နဲ႔ အသျပာတစ္ေထာင္ **** လွဴသူရိပွ ါသလား” ထိပု ်ားရည္အလွဴ၏ အက်ိဳးေပးမႈ ကာလေဒသ ဆိုက္ခဲၿ့ ပီ ျဖစေ္ လရာ နတ္ဘလီ းူ တို၏႔ “အဲဒီလုိေတာ့ မရွဘိ းူ ” ကပ္လွဴပူေဇာ္ေသာ အာဟာရ ေဘာဇဥ္တျ႔ုိ ဖင့္ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ႏွင့္ ရဟန္းအေပါင္းတုိ႔သည္ ဆြမ္းအမႈ ျပည့စ္ ံုေတာ္မၾူ ကေလသည။္ “ဒါျဖင့္ ကၽြႏ္ပု ္လက္ထဲက ပ်ားရညႏ္ ွင့္ ႏြားႏိုခ႔ ဲဟာ အသျပာတစ္ေထာင္ ထကုိ ္တန္ၿပီဆုတိ ာ မတိ ္ေဆြ သပိ ါတယ္ေနာ္” ဤသျ႔ို ဖင့္ပင္ ေရဝတ သာမေဏ သီတင္းသုးံ ရာ ရာွ းေတာသို႔ ေရာကၾ္ က၏။ ဆးူ ခက္၊ ဆူးခၽြန္၊ ဆးူ ငုတ္၊ ဆူးခ်ဳတံ ုိ႔ျဖင့္သာ အတိၿပီးေသာ ဖနု ္းဆိးု ေျမၾကမး္ ရွားေတာ အရပ္ကား “သပိ ါတယ္” ဘရု ားရွင္ႏွင့္ ရဟနး္ ေတာ္တို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဆန္႔က်င္ဘကေ္ ဒသ ျဖစ္ေန၏။ “ဒါဆုိရင္ အသျပာတစ္ေထာင္ကို ျပန္ယူသြားၿပီး မိတေ္ ဆြရဲ႕ လူမ်ားကုိ ေျပာျပပါ။ ေက်ာငး္ အရာမ၊္ ပရဝုဏ၊္ ေရတြင္း၊ ေရကန၊္ ဥယ်ာဥ္ပန္းမာန္၊ ကုဋမီ ွအစ မႂကြင္းမက်န္ ဇနပုဒ္သားတစေ္ ယာကက္ ဒပီ ်ားရည္ကုိ တစ္ေထာငန္ ဲ႔ မေပးပါ။ မေရာငး္ ပါ။ သကူ ုိယတ္ ိုင္ ရေအာင္ ျပညစ့္ ံုကလုံ ုံေနသည္။ ရွားေတာအရပ္ ဖုနး္ ဆုိး၊ ေျမဆိုး၊ ဆးူ ေဒသတစ္ခုႏွင့္ လားလားမွ သလူ႔ က္နဲ႔ ေပးလွဴလိုကပ္ ါတယ။္ ပ်ားရညန္ ဲ႔ ႏ႔ခုိ ဲပ်ားလဘုိ႔ကုိေတာ့ လးုံ ဝ ေၾကာငၾ့္ ကမေနပါနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္၊ ၿမဳိ႕ေတာႀ္ ကီးအနီးမွ ဝိဟာရ ဗိမာန္ႀကးီ သဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္။ ထသုိ ႔ိုေသာ ထူးျခားခ်က္ႏငွ ့္ လ…႔ို .” ပတ္သက္၍ ျပစ္တင္ေဝဖန္ေသာ အသံႏွစသ္ ံ ထြက္လာ၏။ ရဟန္းအိုႀကီး ႏွစ္ပါးတို႔၏ အသံပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ဇနပုဒ္သားသည္ ရိကၡာအတြက္ ကုယိ ္တငုိ ္ယလူ ာခဲ႔ေသာ တစ္ပဲအသျပာျဖင့္ အေမႊးအႀကိဳင္ အစပ္အခ်ဳိ တုိ႔ကို ဝယလ္ ုိက၏္ ။ ယင္းတုိက႔ ို အမနႈ ္႔ျပဳၿပးီ ႏခုိ႔ ဲမွ ဒနိ ရ္ ည္ကုိ ညွစ္၊ ထိဒု ိန္ရည္ကုိ “ေရဝတဆုိတဲ့ သာမေဏေလးတစ္ပါး လသူ ူမနးီ ရာွ းေတာအရပ္မာွ တရားက်င့ႀ္ ကံ ပ်ားလဘ႔ုိကို ညစႇ ္ဆမ္းေရာစပ္၍ ပဒမု ၼာၾကာရြက္တြင္ ထည့္ကာ ဝိပႆီ ဘရု ားရွင္အား အားထုတေ္ နထိငု ္တယ္ ဆၿုိ ပးီ လာခဲ့ၾကတာ၊ အခုေတာ့ ဘယ္မာွ ဟတု လ္ ို႔လဲ” လွဴဒါနး္ ေလသည္။ ဘရု ားရငွ ္က ထိအု လွဴကို ခံယကူ ာ ထုိခဲဖြယ္ဝတၱဳကပုိ င္ ရဟန္းအေပါင္း ေျခာက္သန္းရွစ္သိနး္ အား ဆင့္ပြားလဴွ ဒါန္း မကုန္ႏုိင္ေအာင္ အဓိဌာန္ျပဳေတာမ္ ူ၏။ ထုေ႔ိ နာက္ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 30

http://mmcybermedia. com “ဟတု ္ပါရဲ႕… ငါရ႔ ငွ ္ဆိုတာ ဟုတပ္ ါရဲ႕။ သာမေဏဟာ ဒေီ လာကခ္ မး္ နားတဲ့ ရဟန္းအုိႀကီး ႏွစ္ပါးမွာ ေျခဖဝါး၊ ေျခဖမုိး၊ ေျခက်င္းဝတ္၊ ေျခသလုံးတုိ၌႔ ဆူးစူး၊ ဆူးရွ ဒဏ္ရာတျ႔ို ဖင္႔ လညွ ့္လည္ရာွ ေဖြရင္း ေနာက္ဆုံး၌ ရာွ းပငတ္ စ္ပင္၌ ခ်တိ ဆ္ ြဲလ်က္သား မမိ ိတို႔ ေက်ာင္းအေဆာက္အအုံေတြကို ျပဳလပု ္ေနမွေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မာွ ကမၼဌာန္းတရား ပစၥညး္ မ်ားကို ျပန္ေတြၾ႔ က၏။ အားထုတ္ႏိုင္ေတာမ့ ာွ တနု ္း” ပဋသိ မိဒ႓ ါေလးပါးႏွငတ့္ ကြ ရဟႏၲာ ျဖစခ္ ဲ့ေလၿပီးေသာ ေရဝတ သာမေဏက ဘုရားရွငႏ္ ွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား မ်ွ တခ်မး္ သာစြာ သီတင္းသုံးႏိငု ၾ္ ကေစရန္ မမိ ိ၏ စ်ာန္အဘိညာဥ္ တနခ္ ုိးမ်ားျဖင့္ “တရားအားမထတု ဘ္ ဲ ေက်ာငး္ ကုိသာ ခမး္ နားေအာင္ ေဆာက္ေနတဲ့ သာမေဏငယ္ေလး ဖန္ဆင္းခဲက့ ာ ဘုရားရငွ ္ ျပနႂ္ ကြေတာမ္ ူၿပီးေနာက္ ထို စ်ာနအ္ ဘိညာဥ္ တနခ္ ုိးမ်ားကို တစ္ပါးထံ ကၽြႏ္ပု ္တုိ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား လာခဲရ့ ပါလိမ့္” ျပန္႐ုပ္သိမ္းလိကု ျ္ ခငး္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရဟန္းအိႀု ကးီ မ်ား မသးုံ သပ္မဆငျ္ ခငမ္ ၾိ ကေခ်။ “ဒါကေတာ့ အရငွ ္သာရိပုတရၱ ာရဲ႕ ညီအေထြး ျဖစ္ေနလုိ႔၊ အငး္ ... မ်က္ႏာွ လုကိ ၿ္ ပီး **** ႂကြေတာ္မူတာနဲ႔ တူပါရဲ႕” သာဝတိျၱ ပည္ ေဇတဝန္ေက်ာငး္ ေတာ္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေတာ္မူၾက၏။ ေက်ာင္းအစမ္ ႀကးီ “ဒါပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဟတု ္တယ္... ဟတု ္တယ္” ဝသိ ာခါက ရဟနး္ မ်ားကို ေမးေလ်ွ ာက္ေလသည္။ ဘုရားရငွ ္ႏွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား တစ္လၾကာ သီတင္းသုးံ ေတာ္မခူ ဲ့ၾက၏။ ရဟနး္ အိႀု ကီး “အရွင္ဘုရားတို…႔ ေရဝတ သာမေဏေလးရဲ႕ ေနရာဟာ ေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္ ျဖစ္ပါရဲ႕လား” ႏွစ္ပါးကား ေက်ာင္းကို လွည့္လညၾ္ ကည့္႐ႈၾကရင္း တစ္လလံုးလံုးပင္ ထုိသို႔ မွတ္ခ်က္ခ် ေနခဲ့ၾကသည။္ တစ္လ လြန္ေျမာက္ေသာအခါ ဘရု ားရွငႏ္ ွင့္ ရဟနး္ မ်ား ျပန္ႂကြခဲ့ၾက၏။ ရဟန္းေတာ္အမ်ားကပင္ ေရဝတ သာမေဏ၏ ရွားေတာေဒသသည္ သုဓမၼာ နတ္သဘငႏ္ ွယ္ ျဖစ္ေၾကာငး္ ၊ ေမြ႔ေလ်ာဖ္ ြယျ္ ဖစ္ေၾကာငး္ မိန္႔ဆုၾိ က၏။ ဆူး အစးူ ခံရေသာ သ႔ုေိ သာ္ ျပနအ္ ႂကြတြင္ ရဟန္းအုိႀကီး ႏစွ ္ပါးသည္ ဆီက်ညေ္ တာက္၊ ေရဘးူ မ်ား ရဟန္းအႀုိ ကီး ႏွစ္ပါးကမူ - ေမ့က်န္ခဲၾ့ ကသျဖင့္ လမ္းေရာက္မွ သတိရၿပီး ရာွ းေတာသို႔ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ခမ္းနားျပညစ့္ ုံေသာ ေက်ာင္းတိုက္၊ ဥယ်ာဥ္၊ ေရတြင္းေရကန္တို႔ အလ်ဥး္ မရၾွိ ကေတာ့ဘဲ ေျခာက္ေသြ႔ “ဒါယိကာမႀကီး မေျပာပါနဲ႔ေတာ…့ ေရဝတရဲ႕ ရွားေတာဟာ ဆူးေလာက၊ ဆူးကမာ႓ ၊ ၾကမး္ တမ္း ပူျပငး္ ေလာင္ၿမိဳကေ္ သာ ဆူးတုိ႔ အတိၿပီးေသာ ဆးူ ေတာေဒသႀကးီ အျဖစ္ကသုိ ာ ဆးူ သာအတိ… ေမြ႔ေလ်ာဖ္ ြယ္ တစစ္ က္မွ မရွဘိ းူ ” ေတြၾ႔ ကရေလသည္။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 31

http://mmcybermedia. com ဟု ဆိုၾကသည္။ အေျဖႏွစ္ခုသည္ ပဘိ ီ ဆန္႔က်ငဘ္ က္ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ဝိသာခါက ဘရု ားရွင္အား မိမိအိမ္သုိ႔ ႂကြေရာက္ေတာ္မူေသာ တစ္ခ်ိန္၌ ဤအေၾကာင္းကုိ ေမးေလ်ွ ာက္ေလသည္။ သံကိစၥ သာမေဏ “ရဟန္းမ်ားရဲ႕ အေျဖစကား ဆန္႔က်ငဘ္ ကႏ္ ွစ္ခြ ျဖစ္ေနပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းပါလဲ ဘုရား” ဘရု ားရငွ ္က အလံုးစုေံ သာ အေၾကာငး္ အရာကို ေျဖၾကားေတာ္မူၿပီးေနာက္ ေရဝတ ဤေတာအပု ္သည္ အနီးဆုံး ရြာႀကးီ ႏွငပ့္ င္ ယူဇနာ တစရ္ ာ့ႏစွ ္ဆယ္ ကြာေဝး၏။ ထိုေ႔ ၾကာင့္ သာမေဏကို အေၾကာငး္ ျပဳလ်က္ ေဒသနာကို ေဟာၾကားေတာ္မေူ လသည္။ အလြန္ပင္ လူသမူ နီး ေတာႀကီးၿမဳိင္အရပ္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ လသူ ၊ံ လညွ ္းသံ၊ ရပသ္ ံ၊ ရြာသံ အစရွိေသာ အသံဗလံတုိ၏႔ ေႏွာငယ့္ ွက္မႈကုိ အတတႏ္ ုိင္ဆုံး ေရွာင္ၾကဥ္ၾကေသာ ရဟန္းသဃံ ာတို႔ “ရြာ၌ျဖစေ္ စ၊ ၿမဳိ႕၌ျဖစ္ေစ၊ ခ်ိဳငဝ့္ ွမး္ ၌ျဖစေ္ စ၊ ကနု ္းျမင့္၌ျဖစေ္ စ၊ ရဟႏၲာ ပဂု ဳၢိ လ္တိုသ႔ ည္ အတြက္ ဤေဒသသည္ ကမၼဌာန္းတရား ပြားမ်ားအားထုတ္ရန္ အေကာင္းဆုံးဌာန ေနထုငိ ၾ္ ကကုန္သည။္ ရဟႏၲာ ပဂု ၢဳိ လတ္ ို႔ ေနထိငု ္ရာ အရပ္ဟူသမ်ွ တို႔သည္ ေမြ႔ေလ်ာဖ္ ြယ္ ျဖစ္၏” ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ၿငမိ ္ဆတိ ျ္ ခင္းသည္ သမာဓိႏွင့္ ဘာဝနာတ႔ကုိ ို ေကာင္းစြာ ေထာက္ပ့ံသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရညဝါသ၊ီ ဝနဝါသီ ေတာရပမ္ ွီေသာ သူျမတ္တုိသ႔ ည္ ဤႏွယ္ေသာ အရပ္ေဒသကိသု ာ ေရြးခ်ယၾ္ ကေလသည္။ ဤေတာအုပ္တြင္ သီတငး္ သးုံ ရန္ ကမဌၼ ာနး္ တရား အားထုတ္ေနၾကေသာ သာဝတိျၱ ပည္သား ရဟန္း သံးု ဆယ္တို႔သညလ္ ည္း ေတာရေဆာကတ္ ည၍္ တရားအဆင့္ ျမင့တ္ က္ေရးအတြက္ ႀကဳိးပမ္းေနၾက၏။ ရဟန္းတုိသ႔ ည္ ဘုရားရွငထ္ ံမွ ကမၼဌာန္းေတာခ္ ၍ံ ဘရု ားရငွ ္၏ ခြင့္ျပဳခ်ကျ္ ဖင့္ ဤေဒသသို႔ လာေရာက္ခဲ့ၾကျခင္းလည္း ျဖစ၏္ ။ ဘုရားရွင္က ခြင္ျ့ ပဳေတာမ္ ျူ ခင္းႏွင့္အတူ - “ခ်စသ္ ားတုိ…႔ အရွင္သာရိပုတၱရာထံ ဝငေ္ ရာကဖ္ ူးေျမာ္ၿပီးမွ သြားၾကကနု ္” Page - 32 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဟု မနိ ၾ႔္ ကားေတာ္မူခဲသ့ ည္။ အရွင္သာရပိ ုတရၱ ာကလည္း ေတာအရပ္တြင္ ကမၼဌာန္း သေု႔ိ သာ္ မ႐ိုငး္ လွေသာ သဆူ င္းရဲသည္ စားႂကြင္းစားက်န္ကုိ မခီွ ိုကပ္ရပ္ စားေသာက္ေနျခငး္ အားထုတဖ္ ုိ႔ သြားၾကသည့္ ရဟန္းမ်ား မိမိထံ အဖးူ အေျမာ္ဝင္လာၾကၿပီး ထိသု ို႔ အဖူးအေျမာ္ သက္သက္မဟတု ။္ ဝင္လာျခင္းမာွ လည္း ဘရု ားရွင၏္ မိန႔ၾ္ ကားမာွ ေတာ္မူခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစသ္ ညက္ ို သရိ ေသာအခါ ဘုရားရငွ ္၏ ရည္ရြယ္ရငး္ ကို သရိ ွိလုိက္၏။ ထုိေက်းဇူးအတြက္ မမိ ိ တတ္ႏုိင္သမွ် တုံဆ႔ ပ္ေပးရမညဟ္ ု ခံယထူ ားကာ ရဟန္းတုိ႔၏ ေဝယ်ာဝစၥ ဝတႀ္ ကီးဝတ္ငယမ္ ်ားကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ကုိင္ေပး၏။ ဤသ႔ျို ဖင့္ သကံ ိစၥ ထုိေ႔ ၾကာင့္... သာမေဏမာွ ကူေဖာ္ေလာငဖ္ က္တစ္ေယာက္ ရလာခဲ့ေလသည္။ သဆူ င္းရဲက သာမေဏကုိ ေမးတတ္၏။ “ငါ႔ရွင္တို…႔ တရားအမႈ ျပဳဖြယအ္ တြက္ ေတာအရပ္သုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကကုန္။ သင္တုိန႔ ဲအ႔ တူ “ကိရု င္ေလး... ဒီလူသူမနီး ေတာႀကးီ ထဲက ေက်ာင္းသခၤမ္းမာွ ရဟန္းမ်ားရဲ႕ လကို ္ပါဖုိ႔ ငါတ႔ ပည့္ သံကိစၥ သာမေဏကုိ ထည့္ေပးလကို ္မယ္” ဝတႀ္ ကးီ ဝတင္ ယက္ ို ျပဳစုေပးေနရတာ မပင္ပန္းဘူးလား။ မေၾကာက္ဘူးလား” ဟု မိန္႔ခဲ၏့ ။ ရဟန္းမ်ားက မိမိတုိ႔ တရားႏွင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကခ်ိန္တြင္ မမိ ိတုိ႔အား သာမေဏေလးက အရြယ္ႏငွ ့္ မလိကု ္ေသာ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ျခင္းျဖင့္ ေျဖ၏။ ဝတႀ္ ကးီ ဝတ္ငယ္ ျပဳစေု ပးရန္ သာမေဏေလးတစ္ပါးကုိ ထည့္ေပးလုိက္ျခင္း ျဖစသ္ ည္ဟုပင္ သာမန္မ်ွ ပင္ နားလည္ ယူဆခဲၾ့ ကေလသည္။ “ကၽြႏပု္ ရ္ ဲ႕ ဆရာက တာဝန္ေပးလုိကတ္ ာ ျဖစ္ပါတယ္” ရဟန္းတုိ႔ နားလည္ယဆူ ခဲ့ၾကသညအ့္ တငုိ ္း ခုနစ္ႏွစအ္ ရြယသ္ ာ ရေွိ သးေသာ သကံ ိစၥ ပင္ပန္းပါသည္ဟုလည္း မေျပာ၊ မပငပ္ နး္ ပါဟလု ညး္ မဆ၊ုိ ေၾကာက္သည္ဟုလညး္ မေျပာ၊ သာမေဏသည္ ဝတ္ႀကီးဝတင္ ယတ္ က႔ို ို ေက်ပြန္စြာ ျပဳစုေပးခဲေ့ လသည္။ ထ႔ေို ၾကာင္႔ ဤ လူသူမနီး မေၾကာကပ္ ါဟုလညး္ မဆုိ၊ သာမေဏ၏ အေျဖကုိ သူဆင္းရဲေယာကၤ်ား နားမလညႏ္ ုိင္ေခ်။ ေတာႀကးီ ၿမိဳင္လယ္တြင္ ရဟနး္ သံုးက်ိပ္ႏငွ ့္ သာမေဏေလးတစပ္ ါးတို႔ ရွေိ နၾကေလသည။္ မ်ားမၾကာမီမွာပင္ သာမေဏေလးအတြက္ ကူေဖာေ္ လာင္ဖက္ဟု ဆုရိ မည့္ လတူ စ္ေယာက္ ေနာက္တစ္ခါေမးျမန္းျပန္၏။ တးို လာ၏။ ထသို ူမာွ သ႔ရူ ြာ သူ႔အမိ ္၌ အလုပ္အကိုင္ မယ္မယ္ရရ မရွိသည့္ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ လဆူ ငး္ ရဲတစ္ဥးီ ျဖစသ္ ည္။ သဆူ င္းရဲေယာကၤ်ားသည္ ရဟန္းမ်ား၏ စားႂကြငး္ စားက်န္မ်ားကို “ကုိရင္ေလး... ရဟနး္ မ်ားကေတာ့ ကမၼဌာနး္ တရား အားထုတေ္ နၾကတယ္။ စားေသာက္ရင္းျဖင့္ တစ္ဝမး္ တစ္ခါး ပူစရာမလိုဟု ဆုံးျဖတက္ ာ လာေရာက္ခဲျ့ ခင္း ျဖစ္သည္။ ကရို ငေ္ လးကေတာ့ ဒီ ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ေတြနဲ႔ လုံးပမ္းေနေတာ့ ဘယ္လုလိ ုပ္ တရားအားထုတ္ခ်ိန္ ရေွိ တာ့မာွ လဲ” Page - 33 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “ကၽြႏ္ပု ရ္ ဲ႕ ဆရာက တာဝန္ေပးလိုကတ္ ာ ျဖစ္ပါတယ္” ႏစွ ္လေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ၏့ ။ သဆူ ငး္ ရဲသည္ ေနမထိထိငု ္မသာ ျဖစ္လာသည္က ကမဌၼ ာနး္ တရား အားထုတ္ေနၾကေသာ ရဟနး္ မ်ားထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ စကားေျပာခြင့္ မသာ။ တစ္ခတု ည္းေသာ အေျဖကိုပင္ ရျပန္သည္။ သဆူ င္းရဲ နားမလညႏ္ ုိင္ျပန၊္ ႏွစ္လမ်ွ သံကိစဟၥ ု အမည္ရေသာ သာမေဏငယ္ေလးကလညး္ မိမိေမးလိုက္တုိငး္ မမိ ိသခိ ်င္ေသာ အေျဖကို ၾကာေသာအခါ သဆူ င္းရဲက ေျပာျပန္၏။ မေျပာ။ စကားေျပာစရာ လူမရိွ ျဖစလ္ ာသညက္ ုိ ၿငီးေငြ႔လာ၏။ “ကိုရင္ေလး... ဇာတိရပ္ရြာ၊ မဘိ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကုိ မလြမ္းဘးူ လား။ မျပနခ္ ်င္ဘူးလား” စားႂကြင္းစားက်နမ္ ်ားျဖင့္ တစ္ဝမ္းတစခ္ ါး မပူရေသာ္လည္း အထီးက်န္ ခစံ ားလာရရငး္ မွ ရြာမွာ က်နရ္ စ္ခဲ့ေသာ သမီးကုိ လြမး္ ဆြတလ္ ာသည္။ ထုေိ႔ ၾကာင့္ ရဟန္းမ်ားထလံ ည္း မပနၾ္ ကား၊ “ကၽြႏု္ပရ္ ဲ႕ ဆရာက တာဝန္ေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္” သာမေဏကုိလည္း ခြင့္မပန္၊ အသိမေပးေတာဘ့ ဲ ေတာအပု ္ ေက်ာငး္ သခၤမ္းမွ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာလာခဲ့ေလသည္။ သဆူ ငး္ ရဲသည္ ေခါငး္ ယမး္ လိကု ္ၿပီးေနာက္... ေနာက္ထပ္ ေတာအုပ္ႏွစခ္ ုကုိ ျဖတ္၊ ျမက္႐ိငု ္းပင္ရွည္ႀကးီ မ်ား ထထူ ပေ္ သာ လ်ွ ိဳကို ေက်ာၿ္ ပီး “ကရုိ င္ေလး… ေမးမလုိ႔ ေမးမလ႔ိုနဲ…႔ အားနာလို႔ တပည့္ေတာ္ မေမးဘဲေနတာ… အခုေတာ့ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပငႀ္ ကးီ မ်ား အၿပဳိငး္ အ႐ုငိ ္း ေပါက္ေနသည့္ ေတာသုိ႔ သဆူ ငး္ ရဲ ေရာက္လာသည္။ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေမးပါရေစေတာ့” တစ္ခုေသာ ေညာင္ပင္ေအာက္ အေရာက္မာွ ပင္ ဝုန္းခနဲ အသႀံ ကီးႏွင့္အတူ အေပၚမွ က်လာသည့္ တစ္စံုတစ္ခုက သ႔ေူ ရွ႕ေမွာက္မာွ ေရာကလ္ ာ၏။ တေစၧ၊ သရဲ၊ဘီလးူ ဟု သူ ႀကးီ စြာတုန္လပႈ ္ကာ သူဆင္းရဲသည္ သာမေဏ၏ မ်က္စိမွ တစ္ဖက္ေသာ မ်က္စိကို ၾကည္လ့ ုိက၏္ ။ ငယ္သပံ ါေအာင္ ေအာ္လိုက္သည္။ “အဲ... ကရုိ င္ေလး မ်က္စိတစဖ္ ကက္ ဘာေၾကာင့္ ပ်က္ေနရတာလဲ ဆုိတာ” “တိတ္... မေအာ္နဲ႔။ အသမံ ထြက္ေအာင္ လည္ပင္းျဖတ္လိုက္ရမလား” သာမေဏေလးက တညၿ္ ငိမ္စြာျဖင့္... သရဲ၊ တေစၧ၊ ဘလီ ူးထက္ပင္ ပ၍ို ေၾကာက္စရာေကာငး္ ေသာ လူမ်ားႏွင့္ ရင္ဆငုိ ္ ေတြေ႔ နရၿပဟီ ု သူ နားလညလ္ ိုက၏္ ။ ေနာက္ထပ္ အေပၚမွ ခနု ္ဆင္းလာသူမ်ား တစေ္ ယာက္ၿပီး “ကၽြႏပု္ ္ရဲ႕ အမည္ကပင္ သံကိစၥလို႔ တြငပ္ ါတယ္” တစ္ေယာက္၊ တဝနု း္ ဝုန္း တေျဖာင္းေျဖာငး္ သက႔ူ ုိ ဝန္းရံ ဝငို း္ အံုလိကု ္သူမ်ား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရမိွ ည္မနွ ္းပင္ သူ မသႏိ ိုင္ေတာ.့ .. သဆူ င္းရဲသည္ သူေမးလိုက္တုိင္းပင္ အေမးတျခား၊ အေျဖတျခား ထြက္ေနေသာ အျဖစ္ကို စတိ ္ပ်ကလ္ က္ပ်က္ျဖစ္ကာ ေခါင္းယမ္းၿပးီ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 34

http://mmcybermedia. com “အသက္ ခ်မ္းသာေပးၾကပါ ခင္ဗ်ာ” မေကာငး္ ဆိးု ဝါး အသံႀကးီ မ်ားျဖင့္ တဟီးဟီး တဟားဟား ရယၾ္ ကျပန္သည္။ အားပါးတရ ရယ္ၾကၿပီးမွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္ တူသူက ေျပာ၏။ ဟု အသံသဲ့သဲ့ျဖင့္ ေတာင္းပန၏္ ။ ဝါးခနဲ ရယ္သႀံ ကးီ မ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ “ဒီအတုိင္းသတ္လို႔ မျဖစ္ေသးဘူးဟဲ့… ယဇေ္ ကာင္ရဲ႕။ ဟကို မီးပံုႀကီး အသင့္ျဖစ္မွ “ဘယ္ႏ့ ွယ့္… လူသတ္မယ့္ဟာ အသက္ခ်မ္းသာေပးရမာွ လဲ” ေဟာဒီက တစံ ု႔ိခၽြန္ေတြ အသင္ျ့ ဖစ္မွ နင့က္ ို တစံ ိ႔ုထုးိ သတ၊္ အေသြးအသားေတြ၊ အူေတြ၊ ကလီစာေတြ ထတု ၿ္ ပီးမွ ငါတုိ႔ ဓားျပေတြရဲ႕ ေရွ႕ခရီးေအာင္ပြဲအတြက္ ဗလနိ တ္စာ တင္၊ ဆုိငရ္ ာ သဆူ င္းရဲသည္ ေတာပုန္းဓားျပမ်ား အလယ္တြင္ ေၾကာက္အားႀကီးျခင္းျဖင့္ ေမ့ေျမာ ပုငိ ္ရာတို႔ကုိ ဆကသ္ ရမွာဟဲ့…. ယဇ္ေကာင္ရဲ႕” သြားေလသည္။ ေၾကာက္စိတ္သည္ ငယ္ထိပ္ကေို ဖာက္၍ ထြက္သြားၿပဟီ ု သဆူ င္းရဲ ထင္လုိက္မိသည။္ သူ သတိရလာေသာအခါ သူ႔တစ္ကယုိ လ္ ံုးကုိ ႏြယ္ႀကဳိးျဖင့္ တပု ္ေႏွာင္ကာ ရဟန္းတုိ႔၏ ေက်ာငး္ သခၤမ္းမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သညက္ ုိလည္း ေနာင္တႀကးီ စြာ ရလိကု ၏္ ။သ႔ုိေသာ္ ေညာငပ္ င္ရင္းတြင္ ပစ္ခ်ထားေၾကာင္း သိရသည္။ မလမွ ္းမကမ္းတြင္ မီးပႀံု ကီးတစ္ခု တဟဲဟဲ အဆံုးစြန္ေသာ ေၾကာက္စိတ္မွ ႐ုန္းကန္ထြကႂ္ ကြလာတတ္ေသာ သဘာဝအရ ရဟန္းတို႔၏ ေတာက္ေလာင္ေနသည္။ ဓားျပတခ်ိဳ႕က တံစ႔ုိမ်ားကို ခၽြနေ္ နၾကသည္။ ေက်ာငး္ သခၤမ္း ဟူေသာ အမတွ ္ရစိတ္ကေလးထဲမွပင္ လြတ္ေျမာက္ေရး ေရာငျ္ ခည္မွ်ငေ္ လးတစခ္ ု ပြငလ့္ ာေလသည။္ “ဘာလုပ္ၾကမလ႔လုိ ဲ ခင္ဗ်ာ” “ဆရာႀကးီ တို.႔ .. ဆရာႀကီးတုိ႔… ခဏေလး ဆိုင္းၾကပါဦး။ ကၽြန္ေတာက္ အလုပ္မရိွ “မငး္ ကုိ သတ္မလို႔ေဟ့… သတ္မလုိ႔။ ဟား... ဟား... ဟား” အကုိင္မရွိနဲ႔ သူတစ္ပါး စားႂကြငး္ စားက်န္ကို ရာွ ေဖြစားေသာက္ရတဲ့ ယုတ္ညံ့လသွ ူ ျဖစ္ပါတယ္။ သခငတ္ ႔ုိရဲ႕ ဆငုိ ရ္ ာပုိင္ရာ အရငွ ္သခငေ္ တြကုိ ဗလိနတ္စာ ဆက္သရမွာ ကၽြန္ေတာလ့္ ုိ မးီ ပံႀု ကီး၊ တံစိခ႔ု ၽြန္မ်ား၊ ေၾကာကစ္ ရာရယသ္ ံမ်ား…. သူဆငး္ ရဲသည္ ေၾကာက္လနျ႔္ ခင္းကုိ အယုတအ္ ညံ့ သတၱဝါမ်ဳိ းနဲ႔ဆုရိ င္ မသင္ေ့ တာပ္ ါဘူး ခင္ဗ်ာ” ဆက္လက္ ခံစားရမည္ထက္ သတ္၍ အျမန္ေသလိကု ္ရျခင္းက ကိစၥၿငိမး္ မညဟ္ ု ေတြးမၿိ ပီး ေသြးရးူ ေသြးတနး္ ေအာျ္ ပန၏္ ။ သ႔ူစကား ထေိ ရာက္သြားပုံရ၏။ တံစ႔ုိခၽြနေ္ နေသာ ဓားျပမ်ား တန္႔သြားၾကသည။္ “သတ္မွာဆုိလည္း ျမနျ္ မန္သတ္လိုကၾ္ ကပါေတာ့ ဗ်ာတို”႔ “မသင့္ေတာ္လ႔ုိ ဘယမ္ ွာ အျခားယဇ္ေကာင္ ရွိလိ႔ုလဲ” Page - 35 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com သူ အားတက္သြားသည္။ ဓားျပေခါင္းေဆာငက္ ဆုလိ ုကိ ၏္ ။ “ေအာင္မယ္ေလး... ရပိွ ါေသာ္ေကာ သခင္တိုရ႔ ယ္။ ဒေီ နရာနဲ႔ မေဝးပါဘူး။ ေတာေက်ာငး္ မာွ ရဟနး္ သုးံ က်ပိ ေ္ တာင္ ရွိသပ။ သာဝတိၱသား အမ်ဳိ းေကာင္းေတြပါ။ က်ဳပ္လုိ လ႔ူေအာကတ္ န္းစား “ကငို ္း... ရညွ ္ရညွ ္ေဝးေဝး ေျပာမေနဘူး။ က်ဳပ္တို႔ ဗလိနတ္စာေကၽြးဖုိ႔ တစ္ပါး အလုိရွိတယ။္ ဘာလုပ္မာွ လဲ။ အဲဒီ အမ်ဳိ းေကာင္းသားေတြထဲက တစ္ေယာကေ္ ယာကက္ သို ာ သတ္ၿပီး ကုိယ့္ဟာကိုယ္ စာရင္းေပးမလား။ က်ဳပတ္ ု႔ကိ ေရြးရမလား… ေျပာ” ဗလိနတ္စာ ေကၽြးလိုက္လုိ႔ကေတာ.႔ ..” ရဟန္းတုိက႔ ား အျခားသူမ်ားအတြက္ မိမိ၏ အသက္ကို ေပးလသုိ ူခ်ညး္ ျဖစ္၏။ ထေို႔ ၾကာင့္ “ေဟ့ လူယုတ။္ တကယ္လား” မိမိကသို ာ ေရြးခ်ယ္၍ ေခၚေဆာင္သြားရန္ အသငျ့္ ပင္လကို ္ၾကသည္။ ရဟနး္ မ်ား ထုသိ ို႔ အသီးသီး အသငျ့္ ပငေ္ နၾကဆဲမွာပင္ သကံ ိစသၥ ာမေဏသည္ လ်ွ င္ျမန္စြာ ေရွ႕သုိ႔ တးုိ ထြက္လိုက္၏။ “တကယ္ပါ ခင္ဗ်ာ။ က်ဳပက္ ိုယတ္ ုိင္ အဲဒမီ ာွ စားႂကြင္းစားက်န္ စားရငး္ ကေန ထြကလ္ ာတာပါ။ က်ဳပ္ လကို ္ျပပါ႔မယ္” “အရွင္ဘုရားတို႔ ကယို ္စား တပညေ့္ တာ္ကို လိုက္ပါသြားခြငျ့္ ပဳပါ ဘုရား” ေတာရေက်ာင္းကုိ အေဝးမွ ျမင္ေလာက္သည့္ ခရီးအေရာကတ္ ြင္ သူဆငး္ ရဲက... ရဟန္းမ်ားက ခြင့မ္ ျပဳၾကေခ်။ “အဲဒီမာွ ရဟန္းသံးု က်ိပ္နဲ႔ ကရုိ င္ေလးတစ္ပါး ရွိပါတယ္။ က်ဳပ္ေတာ့ ဆက္မလကုိ ္ “ခြင့္မျပဳဘူး သာမေဏ” ဟု တၿပဳိ ငတ္ ည္းပင္ ဆိုၾကသည္။ သေ႔ုိ သာ္ သံကိစၥသာမေဏက ပါရေစနဲေ႔ တာ့။ သတူ ုိဆ႔ ီက စားႂကြင္းစားက်နေ္ တြ စားခဲ့ဖးူ လို႔ မ်က္ႏာွ ခ်င္း မဆုိငရ္ ဲပါဘူး။ က်ဳပ္ တည္ၿငမိ ္စြာေလွ်ာက၏္ ။ လကို ျ္ ပတယ္လုိလ႔ ည္း မေျပာၾကပါနဲ။႔ ဒကီ ေနပဲ လွည့္ျပန္ပါရေစေတာ့” “အရွင္ဘုရားတုိ.႔ .. ဤသေ႔ုိ သာ အေရးကစိ ၥ ေပၚေပါက္လာမယ္ ဆုိတာကို ႀကဳတိ င္ ဟု ဆုကိ ာ ထြက္ေျပးသြား၏။ သိျမင္ထားခဲတ့ ဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ဆရာအရွငျ္ မတ္ အရွင္သာရိပုတၱရာက တပည့္ေတာက္ ုိ ထည့္လုိက္ျခငး္ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ လိုက္သြားပါရေစ ဘရု ား” ဓားျပမ်ားကလည္း သူဆင္းရဲကို စတိ ္မဝငစ္ ားေတာ့။ အခိုင္အမာ ယၾံု ကည္စြာ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ပနစ္ ကား ျဖစ္သည္။ သာမေဏငယ္၏ ထိ႔ုေနာက္ ေတာရေက်ာငး္ ဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာၾကၿပီး ေက်ာက္စညက္ ုိ တီးခတ္လုိကၾ္ က၏။ အသြင္မွာလည္း လးုံ ဝ ဆးုံ ျဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္ဟန္ျဖင့္ တညၾ္ ကည္ေလးနကလ္ ်က္ ရိွေလသည္။ ေက်ာက္စည္သေံ ၾကာင့္ ရဟန္းမ်ား စေု ဝးလာၾကသည္။ “ေကာငး္ ပါၿပီ သာမေဏ။ ခြင့ျ္ ပဳၾကပါၿပီ” Page - 36 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဓားျပတို႔ကား ဝမး္ သာအားရ ျဖစ္ေနၾကေလသည္။ “ဘာပါလမိ ့္” “သူ႔ မ်က္စတိ စ္ဖက္ ၾကည့္ပါလား။ ပ်ကေ္ နတယေ္ လ။ အဂၤါမစဘံု ူး” “ပုေိ ကာင္းသပ... ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ လတလ္ တဆ္ တ္ဆတ္ ဆေို တာ့ ဗလနိ တ္စာ “ဒါ ျပႆနာမရိွပါဘူး” ေကၽြးရတာ ပုထိ ိေရာက္သပ။ လာ... ကိရု ငေ္ လး” “ဘာျဖစ္လိ႔ုလဲ” “အို… မၾကာခင္ ဟုိ က်နတ္ ဲ့ အေကာင္းတစ္ဖက္လည္း ဒအီ တုိငး္ ျဖစ္ေတာမ့ ယ့္ ဥစာၥ ကုးိ ” ေတာပုနး္ ဓားျပတုိ႔ ဗလိနတ္စာေကၽြးမည့္ ေညာင္ပင္စခနး္ သို႔ ေရာက္ခဲၾ့ က၏။ စကားလည္း “ဟား... ဟား... ဟား... ဟူးဟးူ ဟးူ ...” မဆို၊ တနု ္လႈပ္ဟန္လည္း မျပ၊ ႐နု ္းဖယ္ျခင္းလည္း မျပဳဘဲ ေခၚေဆာင္ရာကုိ ၿငိမသ္ က္စြာ ဓားျပမ်ား ဟစလ္ ်က္ ေအာ္လ်က္ အသံကုန္ ရယၾ္ ကသည္။ လကုိ ္ပါလာေသာ သာမေဏေလးကို ၾကည့္၍ ဓားျပမ်ား နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ “ကငုိ ္း... မးီ ျပနေ္ မးႊ ေဟ့။ တံစုိ႔ ထပ္ခၽြနေ္ ဟ့” ေညာင္ပင္ရင္းတြင္ ေနရာခ်ထားလုိက္ေသာ အခါမွာလည္း အလုိက္သငပ့္ င္ တင္ပ်ဥ္ေခြ၍ ထငုိ ္ကာ စင္စစ္ ပထမ အဖမး္ ခံရေသာ သူဆငး္ ရဲလည္း မသိ၊ ဓားျပမ်ားလည္း မသိ၊ ေတာရ မလႈပ္မရွား ရွိေနသည္။ ေဆာက္တည္ေနၾကေသာ ရဟန္း သုးံ က်ိပ္တ႔ိုလည္း မသိေသာ ျဖစ္ရပ္ ဧကန္ရွိခဲေ့ လသည္။ အမိဝမး္ တြင္း၌ သေႏၶသားအျဖစ္ ရိခွ ဲ့စဥ္ကပင္ မိခင္မွာ ကြယ္လြန္ခဲသ့ ည္။ သားခ်င္းမ်ားက “ဟတု ္ၿပီ... ငါသၿိ ပီ” ဟု ဓားျပေခါင္းေဆာင္က ေျပာ၏။ မိခင၏္ အေလာငး္ ကုိ သုသာနသ္ ို႔ သယ္ယူခဲ့ၿပီး မးီ သၿဂိဳဟ္ခဲ့သည။္ မးီ ေတာက္ႀကးီ မ်ား အၾကားတြင္ အေလာင္းသည္ အလံုးစံု မီးေလာငျ္ ပာက် သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ရိေွ နေသာ ဝမး္ ၾကာတုိက္ “ဘာသိတာလဲ… ေခါင္းေဆာင္ႀကီး” သားအိမက္ ား မီးမေလာင္ဘဲ ပကတအိ တုိင္း က်နရ္ စ္ခဲေ့ လသည္။ ေနဝင္ဖ်ဳိ းဖ် အခ်နိ ္၌ မီးသၿဂိဳဟ္ေသာ သတူ ို႔သည္ မီးမဟပ္ မီးမေလာင္ဘဲ ရွိေနေသာ သားအိမ္ကို ေတြၿ႔ ပးီ “သာမေဏေလး အေၾကာကလ္ ြနၿ္ ပီး ဆြ႔ံအသြားတာ ျဖစ္မယ္” Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) “ဟာ… ဟတု ္တယ္... ဟတု ္တယ္…၊ စကားလညး္ မေျပာႏုိင္ေတာ့ဘူး။ လႈပ္ရွား ႐နု ္းကနဖ္ ု႔ိလည္း သတိမရေတာ့ဘူး။ ဒါလညး္ ေကာင္းတာပဲ ယဇ္ေကာငက္ ို ခ်ဳပ္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ”႔ “ငါတ႔ရုိ ဲ႕ ယဇေ္ ကာင္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ လတလ္ တ္ဆတဆ္ တေ္ တာ့ ရိွပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ဆုိးသဗ်ား” Page - 37

http://mmcybermedia. com အအ့ံ ားအသင့္ႀကးီ သငသ့္ ြားၾကသည။္ သိ႔ေု သာ္ သူတိုတ႔ ာဝနမ္ ွာ အားလုံး ေဆြမ်ဳိ းမ်ားကုိ အေၾကာင္းၾကားလိုကၾ္ က၏။ သုသာန္ေျမ၌ မႀကံဳဖူးေအာင္ ထူးျခားလေွ သာ ျဖစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာသျဖင့္ ႀကိတ္ႀကိတတ္ ုိး စည္ကားခဲေ့ လသည္။ ကေလးငယ္ကုိ ေပြ႔ခ်၍ီ မီးေလာင္ကၽြမ္းသြားေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို႔ ျဖစ္သျဖင့္ သားအိမ္ကို တစံ ူးဝါးခၽြန္တု႔ျိ ဖင့္ ထုးိ ဆြကာ ေခၚေဆာင္သြားၾကရာ ပရိသတ္ လူအုပ္လည္း ေနာက္မွ အစဥ္အတုိငး္ လုကိ ္ၾကည့ေ္ လသည္။ ရဲရဲနီေနေသာ မီးက်းီ ခဲပုံေပၚ တင္ထားလိုက္ၾကသည္။ ထု႔ိေနာက္ သူတ႔ိုသည္ ၿပးီ ၿပျီ ဖစ္သျဖင့္ သို႔ေသာ္ သားအိမက္ ို တစံ ူးဝါးျဖင့္ ထုိးဆြခဲၾ့ ကစဥက္ တံစူးဝါး ထုိးမိသျဖင့္ မ်က္စိတစ္ဖက္ ပ်ကသ္ ြားခဲ့ေလရကား ယငး္ ကုိပင္ အစြဲျပဳကာ သူငယ္ကုိ ‘သံကိစၥ’ ဟု အမည္ အမိ ္ျပန္သြားခဲၾ့ ကသည္။ မညွ ့္လကို ၾ္ ကေလသည္။ ဤဘဝမာွ ပင္ ဧကန္စငစ္ စ္ ရဟႏၲာျဖစ္မည့္ ပစိဘၧ ဝိက ပဂု ၢိဳလ္ျဖစ္သျဖင့္ မီးပမံု ီးေတာကႀ္ ကီးမ်ား အလယ္မွာပင္ ေဘးမသီရန္မခ ေမြးဖြားလ်က္ မးီ က်ီးခဲအျပင၌္ တစ္စတုံ စ္ရာ ေနာက္တစ္ေန႔ နနံ က္ မးီ ၿငိမး္ ၍ ျပန္လာၾကသည္။ ေဘးအႏၲရာယ္ မျဖစ္ဘဲ အိပ္စက္ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာငး္ ကုကိ ား လအူ မ်ား မသိၾကေခ်။ အေလာင္းေကာငမ္ ်ားကို ထငး္ ပံုေပၚတင္၊ ေလာင္အားေကာငး္ ေစသည့္ ဆမီ ်ား သကံ ိစၥကေလးကား ခနု စ္ႏွစ္အရြယ္ ေရာကလ္ ာခဲ့၏။ မိမိ ဖြားျမင္ခဲပ့ ံုကုိ ျပန္လည္တင္ျပကာ ဆြတ္ျဖန္းကာ မီး႐ိႈ႕သည့္အလပု ျ္ ဖင့္ ေနသားက်ေနၿပျီ ဖစ္ေသာ ထေို ယာကၤ်ားတ႔ုိသည္ ယမန္ေန႔က ႀကီးစြာေသာ သံေဝဂႏွင္အ့ တူ သတိကုိ စြဲကပ္ၿပီးေနာက္ အရွင္သာရပိ ုတရၱ ာ ထတံ ြင္ သတူ ုိ႔႐႕ိႈ ခဲ့သည့္ မးီ က်းီ ခဲပုံကုိ ေတြလ႔ ုိက္ရေသာအခါအႀကးီ အက်ယ္ တုန္လႈပ္ကာ သရဲသဘက္ ရငွ ္ျပဳခဲေ့ လသည။္ အရွင္သာရပိ ုတၱရာ၏ သငၾ္ ကားမႈျဖင့္ တစပၪၥက ကမဌၼ ာန္းတရား ထင္မတွ ္၍ ထြကေ္ ျပးၾကမည္ ျပဳ၏။ ပြားမ်ားလ်က္ပင္ ေခါင္းရိတ္ခၿံ ပးီ ၊ ေခါင္းရိတခ္ ံ ၿပးီ ဆးုံ ခ်ိနမ္ ာွ ပင္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္သြားခဲ့ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ သတူ ု႔ိ ေတြလ႔ ုိကရ္ သည္မာွ ေၾကာက္မကဖ္ ြယ္ မေကာငး္ ဆုးိ ဝါး၊ ဖတု ္၊ တေစၧ သံကိစၥ သာမေဏ ရဟႏာၲ ။ မဟုတ။္ အေလာင္းေကာင္ႀကးီ မးီ ကၽြမ္းေနသည္လည္း မဟုတ္။ ဓားျပေခါငး္ ေဆာငသ္ ည္ စိတႀ္ ကဳိက္ ေသြးထားေသာ ဓားေကာကႀ္ ကီးကို အားကနု ္လဲႊ၍ မီးက်ီးခဲ ေငြ႔ေငြ႔ေပၚတြင္ ေကာင္းစြာ ႏစွ ္ၿခဳိကအ္ ိပ္စကေ္ နေသာ ခ်စစ္ ဖြယ္ ေမြးကငး္ စ ပုိင္းခ်လိုက္၏။ တပည့္မ်ားက ေငါက္ခနဲ ပန္းထြက္လာမည့္ ေသြးမ်ားကိုခရံ န္ ယဇ္ခြက္မ်ား ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေလသည္။ ေသဆံးု ၿပးီ ေသာ မခိ င္၏ ႐ပု ္အေလာင္း အသင္ျ့ ပင္လိုကၾ္ ကသည္။ သိုေ႔ သာ္ ‘အား’ ဟေူ သာ အသံနကႀ္ ကးီ သာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးထံမွ အၿပီးတုိင္ ျပာက်သြားေသာ္လညး္ သားအမိ ္သည္ မီးမေလာင္ဘဲ ပကတိ က်န္ရစ္သည့္ အျဖစ္၊ ထြကေ္ ပၚလာ၏။ သာမေဏေလး၏ လည္ကပု ္ဆီတြငက္ ား ဆးူ ျခစ္ရာေလာက္မ်ွ ပင္ အရာထငျ္ ခင္း ထသုိ ားအမိ ္ကုိ တံစူးဝါးျဖင့္ ထးုိ ဆြကာ မီးက်းီ ခဲေပၚ တင္ထားခဲ့သည့္တုငိ ္ေအာင္ တစ္ညဥ့္တာ မရ။ိွ လြန္ၿပီးေနာက္ အထဲမွ သေႏၶသားသည္ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္အျဖစ္ အသက္မေသ ရေွိ နသည့္ အျဖစ္။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 38

http://mmcybermedia. com “ငါ႔ လက္ေခ်ာငး္ ေတြ… လက္ေခ်ာငး္ ေတြ ျပဳတထ္ ြက္ေတာမ့ ယ္ ထင္တယ။္ လုပၾ္ ကပါဦး” စင္စစ္ကား ဓားအိမ္မွ ဓားေကာကႀ္ ကီးကို ခၽြတက္ ိုင္လ်က္ ဓားျပႀကီး မိမိထံ လာေနစဥ္ကတည္းကပင္ သကံ ိစသၥ ာမေဏသည္ စ်ာနသ္ မာပတ္ ဝင္စားေနခဲသ့ ည္။ ထုိ ဓားျပမွဴးက ဓား႐ုးိ ဆုပက္ ိုငလ္ ကက္ ို အျခားလကျ္ ဖင့္ ဖ်စ္ညစႇ ္ရင္း ေအာ္ေန၏။ စ်ာန္သမာပတ၏္ အာႏုေဘာက္ ပင္ ဓားကုိ ကာကြယတ္ ားဆးီ လုိက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔လက္ေခ်ာငး္ မ်ား မည္သုိ႔မွ် မျဖစ္။ သမံ ဏတိ ံုးႀကီးကုိ ခတု ္လုိက္ရသလုိ တြနး္ ကန္ ျပန္ထြက္သျဖင့္ အဆမတန္ က်ဥသ္ ြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဓားျပေခါငး္ ေဆာငႀ္ ကးီ သည္ မိမလိ က္ထဲမွ ဓားေကာကက္ ုိ တစ္လညွ ့္၊ သံကိစၥသာမေဏကို တစ္လညွ ့္ ၾကည့္လုိကၿ္ ပီးေနာက္ ဓားေကာက္ႀကီးကို လတႊ ္ခ်လုကိ ္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ “ဟယ္...” ႀကးီ မားထြားႀကဳိ င္းလေွ သာ ခႏၶာကိုယႀ္ ကီးသည္ သာမေဏေလး၏ ေရ႕ွ ေမွာက္တြင္ ျပားျပား ဝပဆ္ င္းလ်က္သား ျဖစသ္ ြားေတာသ့ ည္။ ထု႔ေိ နာက္ ကတုန္ကယင္ျဖင့္ ေမးမိေလရာ ေမး၏။ ဓားျပမ်ား၏ အာေမဋတိ သ္ ံႀကးီ ထြက္က်သြားသည္။ “အရွငဘ္ ုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဓားနဲ႔ ပိုင္းခုတ္တာကို မေၾကာက္ဘးူ လား” “ေခါင္းေဆာငႀ္ ကီး... ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ ဓားေကာက္... ဓားေကာက္...” သကံ ိစၥသာမေဏသည္ ဆိုခြငႀ့္ ကံဳေလၿပီ။ ဓားျပေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ တကြေသာ ဓားျပမ်ား ဓားေကာကႀ္ ကးီ မာွ အသြားေခြလိပ္ ေနေခ်သည။္ ဓားျပေခါင္းေဆာင္သည္ သူ႔ တုန္လႈပ္အံၾ့ သမႈျဖင့္ တိမ္းတိမ္းေပြေပြ ရေိွ နၾကခုိက္ သာမေဏက ရင့္က်ကေ္ သာ ဣေႁႏၵျဖင့္ ဓားေကာက္ႀကီး ႐ုပ္ပ်က္ဆငး္ ပ်က္ ျဖစေ္ နပံုကုိ ငၾ႔ံု ကည့္ရင္း အ့ံၾသျခင္းႏွင့္ ထိတ္လန္႔ျခငး္ တု႔၏ိ တည္ၿငမိ ္စြာ... အဆက္မျပတေ္ သာ လႈ႕ံ ေဆာ္မႈတ႔ုိေၾကာင္႔ မ်က္လုံးႀကးီ မ်ား ျပဴးက်ယလ္ ာ၏။ ဤ ဓားေကာက္ႀကီးႏွင့္ သ၏ူ ႀကီးမားလေွ သာ ခြန္အားဗလတုိက႔ ို ေပါင္းစပ္လုကိ ျ္ ခငး္ ျဖင့္ “ရဟႏာၲ ပုဂၢိဳလသ္ ည္ အလးုံ စံုေသာ ေၾကာကျ္ ခငး္ ကို လြနေ္ ျမာကၿ္ ပီး၊ ရဟႏၲာသည္ ေက်ာက္တုိင္မ်ားလည္း ျပဳတ္က်ခဲ့ဖးူ ၿပီး မာေက်ာေပ့ဆုိေသာ ရွားငုတႀ္ ကးီ မ်ားလည္း မြမြ သေံ ယာဇဥက္ ုိ အႂကြင္းမဲ့ ျဖတ္အပ္ၿပီး၊ ရဟႏၲာသည္ ကုိယႏ္ ွင့္ အသက္ကုိ ငဲ့ကြက္ျခင္း ေက်ခဲ့ၾကဖးူ ၿပီ။ ယခကု ား... အလ်ဥ္းကငး္ သည္ ျဖစ္၍ စတိ ၌္ ဆငး္ ရဲျခင္း မရိွေတာ့။ ရဟႏၲာသည္ ဘဝကုိ ေဆာငတ္ တ္ေသာ တဏွာကုန္စငၿ္ ပးီ ျဖစသ္ ျဖင့္ ဝန္ထပု ္ဝန္ပုးိ ကုိ ပစ္ခ်ထားဘသိ ကဲသ့ ို႔ ျဖစက္ ာ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ ဓားေကာက္ႀကးီ ၏ အသြားမာွ ႐ႈ႕ံ တြေခြလပိ ္ တြန္႔ေခါက္သြားကာ အပိုင္းခံ အခုတ္ခံ ေသရျခငး္ ကို မေၾကာကလ္ နေ္႔ တာ့” သာမေဏေလးမွာေတာ့ ပကတိ အနာမရိွ၊ ဒဏ္ရာမဲ့။ ေသြးဆုိသည္ကား ေဝးစြ။ ဓားျပမ်ားသည္ ထိုအခုိကအ္ တန႔္ေလးမာွ ပင္ အေမွာငဘ္ က္ျခမ္းမွ အလငး္ ဘက္ျခမ္းသုိ႔ Page - 39 ခုန္ကးူ သြားၾကေလသည။္ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “တပည့္ေတာ္တုိက႔ ုိ ရဟနး္ ျပဳေပးပါ ဘုရား။ ရဟန္းျပဳေပးပါ ဘုရား” ထို႔ေနာက္ ဥပဇၩာယ္ဆရာ အရွင္သာရိပတု ၱရာထံသုိ႔ သံကိစၥ သာမေဏက ေခၚသြား၏။ အရွငျ္ မတႀ္ ကးီ အား ရိွခိုးၿပီးေနာက္ ဘရု ားရငွ ္ထေံ တာ္ေမာွ က္ အဖူးအေျမာ္ ေရာက္ခဲျ့ ပန္သည။္ အဝိဉာဏက ပစၥည္းမ်ား ဆသုိ ည္မွာ ယင္းတို႔ကုိ ကုိင္တြယ္အသံုးျပဳေသာ ဝဉိ ာဏက ဘရု ားရငွ ္က တရားစကား ေဟာၾကားေတာ္မူကာ ေဒသနာေတာက္ ို ျပေတာ္မူ၏။ ပုဂဳိၢ လ္၏ ျပဌာန္းခ်က္အတိုင္း ျဖစပ္ ်က္ ေျပာင္းလဲၾကသည္သာပင္။ “အၾကင္သူသည္ သီလမရိွဘဲ သမာဓိ တည္ၾကည္လညး္ အသက္တစ္ရာ ရွညျ္ ငားအ။့ံ သ၏ူ ခိးု ဆိုးလုယက္ သတ္ျဖတရ္ ာတြင္ ဓားျပမ်ား ကငို ္ဆြဲအသုံးျပဳခဲ့ေသာ ဓားမ်ားသည္ ယခုအခါ အသက္ရွည္ျခင္းသည္ မျမတေ္ ခ်။ သီလရွိ၍ စ်ာနသ္ မာပတ္ ပြားမ်ားေနေသာသ၏ူ တစရ္ က္တာမ်ွ ဆန္႔က်င္ဘကအ္ သြင္သုိ႔ ေျပာင္းသြား၏။ သံကိစၥသာမေဏသည္ ထိုဓားမ်ားျဖင့္ပင္ ဓားျပမ်ား အသက္ရွညျ္ ခင္းက ျမတ္၏” ဝတ္ခ်င္သလို ဝတဆ္ င္ထားၾကသည့္ ပုံစအံ မ်ဳိ းမ်ိဳးေသာ ကိုယၾ္ ကပ္၊ သင္တိုငး္ စသည္တိုမ႔ ွ အၿမိတ္အဆာမ်ားကုိ လွီးျဖတ္ပယ္ရွား၍ သင့တ္ ငေ့္ သာအဝတ္ ျဖစေ္ စလုိက၏္ ။ ဓားျပမ်ား ေဒသနာေတာအ္ ဆံုး၌ ရဟနး္ ငါးရာအသြင္ ဝတဆ္ င္ထားၾကေသာ တပည့္ငါးရာတ႔သို ည္ ဝတဆ္ င္ခဲ့ၾကစဥ္က အဆငး္ ၊ အကြက္၊ အေျပာကမ္ ်ားျဖင့္ ျဖစခ္ ်င္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ေသာ ရဟႏၲာ ျဖစ္ၾကေလသည။္ ထိအု ဝတ္တို႔ကုိ ေၾကးနီ ဆုးိ လကို ျ္ ခင္းျဖင့္ တစ္ေရာင္တညး္ ေသာ အဝတတ္ နဆ္ ာ ျဖစ္ေစ၏။ (ေနာကဆ္ က္တြဲ) သံကိစၥ သာမေဏက ျမင့ျ္ မတေ္ သာ ေနရာအျဖစ္ သစ္ငုတျ္ ပင၌္ ထငို ္ကာ သီတင္းသုံးၿပီး ေခါင္းတံုးရိတ္၍ ေၾကးနီဆိုး အဝတ္ (သကၤန္း) ကုိယ္စီျဖင့္ တစ္ေသြးတစ္ေရာငတ္ ည္း ျဖစ္သြားေသာ သကံ ိစၥသာမေဏႏွင့္ ဆကစ္ ပ္၍ လြန္စြာထူးျခား၍ ၾကညည္ ဳိ ဖြယ္ျဖစ္ရပ္ ဆက္လက္ ဓားျပမ်ားက နမိ ့္ေသာ ေျမအျပင္၌ ေဆာင့္ေၾကာင္ထ့ ိုငၾ္ ကသည္။ ဒူးေပၚ၌ လက္အစုံတုိ႔ ထကိ ပရ္ ာ ေပၚေပါက္ေသးသည္။ သံကိစၥသာမေဏ အရြယ္တငို ္၍ ရဟန္းျပဳၿပီး ဆယ္ဝါရေသာအခါ တပည့္ နဖူး။ ပရိသတ္မ်ားကို လက္ခံခဲ့သည္။ ထိုတပညမ့္ ်ားအနက္ တျူ ဖစ္သူ အစိမတု ၱလည္း သာမေဏ ျဖစ္ခဲသ့ ည္။ သာမေဏဘဝမွ ရဟနး္ ျပဳရန္ အခ်ိနသ္ ငေ့္ သာအခါ အသက္ ျပည့္, မျပည့္ သိႏိုငရ္ န္ သံကိစၥ သာမေဏက ဆယ္ပါးသီလ အဆုးံ အမ၌ တည္ေစၿပးီ သည့္ေနာကတ္ ြင္ကား အစိမတု ၱသည္ မိဘေဆြမ်ဳိ းမ်ားရရိွ ာ အရပ္ေဒသသုိ႔ ျပန္ခဲ၏့ ။ ဓားျပမ်ား မဟုတၾ္ ကေတာဘ့ ဲ ရွင္လ်ကျ္ ဖင့္ ဘဝေျပာင္းသြားၾကေလသည္။ ထ႔ိေု နာက္ ရွင္အပါးငါးရာႏငွ ့္ သံကိစၥ သာမေဏတုိ႔ ရဟနး္ သးံု က်ိပ္ထံ ဝင္၍ ဖးူ ေျမာ္ရွိခိးု ၾကသည္။ ဤတြင္လည္း ဥးီ ရီးေတာ္ သံကိစႏၥ ွယပ္ င္ လမ္းခရီးေတာအုပ၌္ ဓားျပမ်ားက ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံရသည။္ သေ႔ုိ သာ္ အစိမုတၱ၏ တရားကို ၾကည္ညိဳသျဖင့္ ဓားျပမ်ားက Page - 40 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ျပန္လႊတလ္ ုိကၾ္ ကသည။္ ဤေတာအုပတ္ ြင္ မိမိတို႔ ပနု ္းေအာင္းလပႈ ္ရွားေနေၾကာငး္ မည္သူက႔ ိုမ်ွ မေျပာပါဟုလညး္ ကတိစကား ထားလုိက္ၾကသည္။ အစိမုတၱ သာမေဏကလည္း ကတျိ ပဳခဲ့ပါသည္။ သုျ႔ိ ဖင့္ အျပနခ္ ရးီ တြင္ မဘိ မ်ားလညး္ လကုိ ္ပါလာခဲ့ၾကရာ ဓားျပမ်ားက ဖမ္း၍ ရိုက္ပုတ္ ညႇဥ္းဆဲၾကသည။္ မဘိ မ်ားက - “သာမေဏ… သင္သည္ ခုိးသားမ်ားႏွင့္ တစ္စိတ္တစ္ဝမး္ တည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ သခု သာမေဏ ဤေတာအပု ္ကိုပင္ ျဖတ္ခဲ့သည္။ ခိးု သားမ်ားရွိေၾကာင္း သင္ သိလ်က္ ငါတကိ႔ု ို သတိမေပးခဲ့” ‘တစ္နပ္စားကၽြန္’ ဟု ငေုိ ႂကြး ျမညတ္ မး္ ၾကသည။္ ဗာရာဏသတီ ြင္ လအူ မ်ား ၾသခ်ေျပာရေလာက္ေအာင္ ထးူ ျခားေသာ ျဖစရ္ ပ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာ၏။ ထိုျဖစ္ရပ္ကုိ စကားလံုးေဝါဟာရျဖင့္ ခ်ဳပ္လိ္ုက္ေသာအခါ ‘တစ္နပ္စားကၽြန္’ ဤတြငမ္ ွ ဓားျပမ်ားသည္ မဘိ မ်ား အသက္ေဘးထက္ ကတိကုိ အပ်က္မခံေသာ ဟေူ သာ ေဝါဟာရ ေပၚေပါကလ္ ာသည္။ အစိမုတၱ၏ တည္ၾကည္ၿမဲၿမံမႈကုိ တနု ္လပႈ ္သြားၾကကာ ဒူးေထာက္ ေတာင္းပန္ၾကေတာ့သည္။ တစ္နပ္စားကၽြန္ သ႔မို ဟုတ္ ဘတၱအတိက...။ ထေ႔ို နာက္ ရဟန္းျပဳေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကသည္။ ဦးရီးေတာ္ သံကိစၥနည္းတူ အစိမုတၱကလည္း လခရကိ ၡာ ေပးကမ္း၍ ခငို ္းေစေသာ ကၽြန၊္ ဥစၥာ၊ ေရႊ၊ ေငြတိုျ႔ ဖင့္ ဝယ္ယူထားေသာ ကၽြန၊္ ဓားျပမ်ားကို ဘုရားရွင္ေရွ႕ေတာ္ေမာွ က္ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ဘရု ားရွင္ကလည္း အထကပ္ ါ ယငး္ ေငြဝယ္ကၽြန္မွ ေပါက္ဖြားေသာ သားသမီး မ်ိဳးဆကက္ ၽြန္ သ႔ိမု ဟုတ္ ကၽြနမ္ ွ ဆင္းသက္ေသာ ေဒသနာေတာက္ ို ထပမ္ ံ ေဟာၾကားေတာ္မပူ ါသည္။ သားေပါက၊္ သားေပါက္မွ ဆငး္ သက္ေသာ သားတက္ကၽြန္၊ စစ္ပြဲမွ သံု႔ပန္းအျဖစ္ ဖမ္းဆီးရမၿိ ပီး ခငို ္းေစေသာ ကၽြန္ စသည္ျဖင့္ ကၽြန္အမ်ဳိ းမ်ဳိ း ရွိၾကေလရာ ဗာရာဏသီ ၿမိဳ႕သၿူ မိဳ႕သားမ်ားအဖုိ႔ Page - 41 ထုိထိုေသာ ကၽြနအ္ မ်ဳိ းအစားမ်ားကို နားလညရ္ င္းႏီးွ ၿပီး ျဖစ္ၾကေလသည္။ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ယခုကား ထိုထိုေသာ ကၽြန္အမ်ဳိ းအစားမ်ားႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားသည့္ ကၽြန္အမ်ိဳးအစားသစ္ ခ်မး္ သာျခင္းမက ခ်မ္းသာေအာင္ တစ္သကလ္ ုံး ရွာေဖြစုေဆာင္းခဲ့ၿပးီ ေနာကမ္ ွာ ငါ႔အတြက္ တစ္ခု ေပၚေပါကေ္ န၏။ တစ္နပ္စားကၽြန္... ပစၥညး္ ဥစၥာေတြ ထားခဲၿ့ ပီး ေသလြန္သြားၾကတယ္။ သူတု႔ိ ယူမသြားႏိုငၾ္ ကဘူး” “ႀကဳံ , ႀကံဳဖးူ ေပါင္ကြယ္။ ထမင္းေလး တစ္နပ္အတြက္ ကၽြနလ္ ပု ္ရတယ္လုိ”႔ အမိ ္ေစအမလႈ ုပ္ အေစခံမ်ားကား သေူ ဌးအမိန္႔အတိုငး္ လကို ္နာရနသ္ ာ အသင့္ နားစြင့ေ္ နၾက၏။ “အဲဒီကၽြနက္ လည္း သံးု ႏွစ္ သံုးမိုးလံုးလံးု ကၽြနခ္ ံရမွာေနာ”္ “မုိက္လုိက္ပါဘိ။ ထမငး္ တစန္ ပ္အတြက္ ကိုယက့္ ိုယက္ ို သုးံ ႏွစ္သံုးမိုး ကၽြနျ္ ပဳသတဲ့” “ငါကေတာ့ ငါ႔မိဘ ဘုးိ ဘြားေတြလုိ မလုပ္ဘးူ ။ ပါႏိုင္သေလာက္ ပါေအာင္ ငါ ယေူ ဆာင္သြားမွာ ျဖစတ္ ယ္။ ဘယ္လုိနညး္ နဲ႔ ယူေဆာငမ္ လဲ။ ငါတစ္ခု စဥ္းစားထားတယ္။ ဟဲ... “ဒလီ ုေိ တာ့ မေျပာၾကနဲေ႔ လ။ အဲဒီ ထမင္းတစ္နပ္ကလညး္ ကၽြနခ္ ခံ ်င္စရာ ဟဲ… ေကာင္းေလာကေ္ အာင္ တနဖ္ ိုးႀကးီ တဲ့ ထမင္းတစ္နပက္ ိုး” ဗာရာဏသီမွာ ဘယတ္ ုန္းကမွ ဘယ္သမူ ွ မလုပ္ဖးူ ေသးတဲ့ အလုပ္ ငါလပု ္ျပမယ။္ ထုိသ႔ိုေသာ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕စကားမ်ား ထြကေ္ ပၚလာေစသည့္ ေနာက္ခံ အေၾကာငး္ အရငး္ ဘယလ္ ုိလဲ သိလား။ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ထမငး္ ပြဲႀကးီ ကုိ စီစဥၿ္ ပီး ငါ စားေသာက္ျပမယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ ျခင္းရာမ်ားကလည္း စိတ္ဝငစ္ ားစရာ ျဖစ္ခဲ့၏။ ပထမ လကသ္ ည္ကား ဗာရာဏသၿီ မိဳ႕ေန ဂႏၶသေူ ဌး ငါစ႔ ည္းစိမ္ဥစၥာေတြကို ယူေဆာငသ္ ြားမွာ ျဖစ္တယ္။ အႀကးီ ဆုံး စားေသာကပ္ ြဲႀကီးဆုတိ ာ သိလား။ ျဖစ္သည္။ ဂႏၶသူေဌးသည္ စည္းစိမ္ခံျခင္းအမႈ၌ သူမတူေအာင္ အလုိႀကးီ လြန္းသူလည္း ျဖစ္သည္။ ဆိငု ္ရာ အေစခံ အႀကးီ အမဴွ းေတြ မွတ္ၾကစမ္း။ ငါေျပာျပမယ္” ထ႔ိုအျပင္ သူ၏ ခ်မး္ သာႂကြယဝ္ မႈႏငွ ့္ စည္းစမိ ္ယစ္မူးျခင္းကုိ အမ်ားသူငါတုိ႔ သိသာေအာင္ ႂကြားဝါျပသျခင္း၌လည္း လြနစ္ ြာ ေမြ႔ေလ်ာ္သူ ျဖစ္သည္။ ေလြ႔ေလြရ႔ မ္းရမ္း သုံးစြဲျဖဳန္းတီးျခင္းကို အေစခံမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားၾကသည။္ သေူ ဌးက ဆက္ေျပာသည္။ ေလာက၏ ႀကီးျမတေ္ သာ ဂုဏတ္ စခ္ ုဟု မွတ္ယူသူလည္း ျဖစ္သည။္ “အရင္ ခါတိငု ္းေန႔ေတြမာွ ေန႔လယ္စာအတြက္ အသျပာ တစ္ေထာင၊္ ညစာအတြက္ ဂႏၶသေူ ဌးသည္ တစ္ေန႔ေသာအခါ သူ႔ အိမ္အမႈလုပမ္ ်ား အားလုံးကုိ ေခၚယူကာ အသျပာ တစ္ေထာင္ ငါသံုးတယ္ မဟတု ္လား။ လျပညေ့္ နလ႔ ုိ ေန႔မ်ဳိ းေတြမာွ အသျပာ တစ္သနိ ္း၊ အမိန္႔ေပးေလ၏။ ထမငး္ တစ္နပ္စာ ငါသုးံ တယ္ မဟုတ္လား။ အခု ဒလီ ုိမဟုတဘ္ ူး။ တစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ သးုံ ၿပးီ ငါ ထမင္းတစ္နပ္ စားျပမယ္။ ဂႏၶသူေဌး အဲဒီလုိ ႀကးီ က်ယ္တဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ စားေသာကပ္ ြဲကုိ “ငါ႔မာွ မိဘဘုိးဘြား အစဥအ္ ဆက္ ထားခဲတ့ ဲ့ အေမြပစၥညး္ ေတြနဲ႔ ဒတီ စ္သက္ စားမကနု ္ လာၾကညၾ့္ ကလု႔ိ ဗာရာဏသမီ ွာ စည္လွည့္ၿပီး ေၾကညာရမယ္။ ကုိင္း... အေသးစိတက္ ေတာ့ ဒီလုိ သးုံ မကုန္ ျဖဳနး္ မကုနဘ္ ူး။ ငါ တစခ္ ုစဥး္ စားမိတယ္။ ငါ႔ မဘိ ဘိုးဘြားေတြက ဒေီ လာက္အထိ မွတၾ္ ကစမး္ ...” Page - 42 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ထမင္းမစားမီ ေရခ်ိဳးသန္စ႔ င္ရန္ ေရခ်ဳိ းအိမ္ကို ဖန္သားအတိၿပီးေစကာ တညေ္ ဆာက္မည္။ ပရိသတ္ထဲတြင္ ဂႏသၶ ူေဌး၏ ထမင္းစားပြဲကုိ အားက်သမူ ်ားလည္း ရွိ၏။ ထမငး္ ေလး ေရခ်ဳိ းအိမ္က အသျပာ တစ္သိနး္ တန္။ တစ္နပ္မ်ား ဒေီ လာကႀ္ ကးီ ခ်ဲ႕ရသလားဟု ကဲ့ရဲ႕သူမ်ားကလည္း မနည္းမေနာ။ အမ်ားစုကေတာ့ သူေဌးကုိ အထင္တႀကးီ ျဖစ္ကာ တစ္သနိ ္းတန္ ထမင္းပြဲႀကီး စားႏုိင္တယဟ္ ူ၍ ခ်းီ က်ဴးၾကသည္။ ထတို စသ္ ိနး္ တန္ ေရခ်ိဳးအိမ္တြင္ ေရခ်ဳိ းပ်ဥ္ကလညး္ ဖနသ္ ားပ်ဥ္ တစ္သနိ ္းတန္ ျဖစ၏္ ။ အခ်ိဳ႕ကမူ သ႔ူ တစ္နပ္စာ ထမင္းပြဲဟာ တ႔ုိမ်ား တစ္ရြာလုးံ တစ္သက္စာေလာက္ ရပိွ ါေပတယ္ဟု ထုေိ႔ နာက္ ထိငု ္စရာကလညး္ တစ္သိနး္ တန္ ပလႅင၊္ ထမင္းစားခြက္ကလည္း တစ္သိနး္ တန္ တအ့ံတၾသ ျဖစၾ္ ကသည္။ ထမငး္ စားခြက၊္ တစသ္ ိန္းတန္ ထမင္းအုပ္၊ တစ္သိနး္ တန္ မ႑ပ္၊ တစသ္ ိန္းတန္ တံခါးေပါက္၊ စားမည့္ ထမငး္ ဟင္း ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္မ်ားကလည္း တစ္သိန္းတန္၊ ထမင္းစားပြဲေန႔တြင္ ထပို ရသိ တထ္ ဲတြင္ တစ္ေယာက္ေသာသကူ ား အမ်ားႏွင့္မတူ ထးူ ျခားလာခဲ့ေလသည္။ ဗာရာဏသၿီ မဳိ ႕၏ အခ်က္အခ်ာက်ေသာ ေနရာမ်ားမွာလည္း တစ္သိန္းတန္ အကုနအ္ က်ခ၍ံ သူသည္ ဗာရာဏသႏီ ွင့္ မနီးမေဝး ရြာတစ္ရြာမွ ေက်းေတာသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ ရြာတြင္ ျပင္ဆင္ မြမ္းမံ၏။ လယ္ယာလပု ္ငန္းမ်ားကို ပင္ပနး္ ဆင္းရဲႀကီးစြာ လုပ္ကငုိ ္ရင္း တစလ္ တစ္ေခါက္ ရိကာၡ သယရ္ န္ ဗာရာဏသသီ ို႔ လာရသည္။ ယခု သူ ဗာရာဏသီေရာကသ္ ညအ့္ ခါ ဂႏသၶ ူေဌး၏ တစ္သိန္းတန္ “ဂႏသၶ ူေဌးရဲ႕ တစ္သနိ ္းတန္ ထမငး္ ပြဲႀကးီ တဲ့ေဟ့” ထမငး္ ပြဲႀကးီ ႏွင့္ ႀကဳံ ေလသည္။ ေက်းေတာသားသည္ သူေဌး၏ ထမင္းစားပြဲႀကးီ ကုိ အမ်ားႏွင့္အတူ ေငးေမာၾကည့္႐ႈရင္း စကားတစ္လုံးမွ မဆိႏု ုိင္ဘဲ ႀကးီ စြာ တုန္လပႈ ္ေန၏။ ဗာရာဏသီတြင္ အုတေ္ အာ္ေသာင္းတငး္ ျဖစ္သြားသည္။ လအူ မ်ားအျပားပင္ ပြဲၾကည့္စင္မ်ား ထိးု ၍ ထမင္းစားပြဲကုိ လာၾကည့္ၾကသည္။ ၿမဳိ ႕ခံမိတ္ေဆြက သူက႔ ိုၾကညၿ့္ ပီး ေမး၏။ သူေဌးသည္ တစ္သိန္းတန္ ေရခ်ိဳးအိမ္၌ တစ္သိန္းတန္ ေရခ်ဳိ းပ်ဥ္ထက္ တက္ၿပးီ နံသာေရ “ေမာင္ရင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ သေူ ဌး ထမငး္ စားပြဲၾကညၿ့္ ပးီ အထးူ အဆန္း ျဖစ္ေနတာလား။ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ခြက္ကုိ ခ်ဳိ း၏။ ထုိ႔ေနာက္ တစသ္ ိနး္ တန္ တခံ ါးေပါက္ကို ဖြင့္၊ တစ္သိန္းတန္ ေမာငရ္ င့္ ၾကည့္ရတာ မ႐ဴွ ႏငို ္ မကယ္ႏငို ္…” ပလႅငေ္ ပၚ တက၊္ တစ္သနိ ္းတန္ ထမင္းအုပ္ထဲမွ ထမငး္ ခြက္ထဲသို႔ တစသ္ ိန္းတန္ ထမင္းကုိ ခူးခပ္ထညက့္ ာ လာေရာကၾ္ ကည့္႐ႈၾကသူ လအူ မ်ားေရွ႕မွာ ထမင္းစားျပသည။္ ေက်းေတာသားမာွ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုး ေသြးဆုတျ္ ဖဴေလ်ာေ္ နကာ မ်က္လုံးမ်ားလည္း ျပဴးက်ယ္ေန၏။ တံေတြးကုိ အႀကိမႀ္ ကမိ ္ မ်ဳိ ခ်သျဖင့္ လည္ဇလပု ္မာွ မရပ္မနား ထက္ေအာက္ ထမင္းစားေနခ်ိန္မာွ လည္း ကေခ်သညမ္ ်ားက ဝန္းရံကာ ေဖ်ာေ္ ျဖေပးေနၾကသည္။ တက္ခ်ည္ သက္ခ်ည္ ျဖစေ္ န၏။ ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြက သက႔ူ ို ဆုပ္ကိငု ္ခါယမ္းလုိက္ေသာအခါမွ သူ သတျိ ပန္လည္လာသကဲ့သုိ႔ ကတနု ္ကယင္ သက္ျပင္းႀကးီ ခ်သည။္ Page - 43 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com “ေမာင္ရင္ ဘာျဖစေ္ နသလဲ။ ေနမေကာင္းဘူးလား” ေအာ္သံၾကားသျဖင့္ ဂႏၶသေူ ဌးသည္ ကေခ်သညမ္ ်ား တူရိယာသံမ်ားကုိ လကျ္ ပ၍ ဟန္႔တားလိုက္၏။ “က်ဳပ.္ .. က်ဳပ္... ေသရေတာ့မယ္ ထင္တယ္” “ေဟာဒီမာွ ၾကည့္ပါခငဗ္ ်ာ။ တကယပ္ ဲ ဒလီ ဟူ ာ သူေဌးမင္းရဲ႕ ထမင္းကိုမွ မစားရရင္ “ဘာျဖစလ္ ို႔လဲ” ေသေတာ့မာွ ပါ။ အခုပဲ အျမႇဳပ္တစစီ ီနဲ႔ တက္မတတ္ ခ်ကမ္ တတ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ ခင္ဗ်ာ” “က်ဳပ္ အဲဒီ ထမငး္ မစားရရင္ ေသလိမမ့္ ယ”္ “အဲဒလီ ူကို ဒီေခၚလာၾကစမ္း” ဟု သူေဌးက အမိန္႔ေပးလိကု သ္ ည္။ သူေဌးက တစသ္ ိနး္ တန္ ပလငႅ ္ထက္မွ င႔ုၾံ ကည့္လုကိ ္သည။္ “ဘာေျပာတယ။္ ဒီေလာက္ဆာေနရင္လညး္ အိမျ္ ပနစ္ ားေတာ့ေပါ႔” “ဒထီ မငး္ ကုိ တကယ္စားခ်ငတ္ ာလား ေက်းေတာသား” သူက အသံမထြကႏ္ ုိငဘ္ ဲ မ်က္လုးံ မ်ား လနွ ္ၾကညက့္ ာ ေခါင္းညိတျ္ ပသည္။ “မဟုတ္ဘးူ ။ သူေဌးစားတဲ့ ထမငး္ ... အဲဒါကို စားခ်င္တာ” “စားခ်င္တယ္ဆုိ ေကၽြးရတာပ။ ဒါေပမယ့္ အလကားေတာ့ မရဘူး။ အင္း... မငး္ ၾကည့္ရတာ အသျပာလည္း ေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေန မရဘွိ ူး။ ဒီေတာ့ ထမငး္ ပြဲအတြက္ မင္းေပးရမယ့္ အဖုိးအခကို “ဟာ... မျဖစ္ႏငို ္တာႀကီးပဲ။ ကဲ...လာ… ျပနမ္ ယ္” မင္းနဲ႔ ကုိက္ညီေအာင္ မင္းႏိုင္နင္းတဲ့ အတိငု ္းအတာျဖစေ္ အာင္ ငါ သတ္မတွ ္မယ္။ ဘယ္ႏွယ့္လဲ” “ဟတု .္ .. ဟုတ.္ .. ကဲ့” “မဟတု ္ဘးူ ။ မဟုတဘ္ ူး။ က်ဳပ္ သေူ ဌးထမင္းမွ မစားရရင္ ေသလမိ ့္မယ္” သူ အသံယဲ့ယဲ့ ထြကလ္ ာ၏။ “ငါ႔ဆီမာွ သံးု ႏွစ္တတိ ိ ကၽြန္ခံရမယ္။ ဘယ္ႏ့ ွယ္လဲ” ေက်းေတာသားသည္ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ၏ လက္ထဲမွ ႐ုန္းထြက္ကာ ႐ုတ္တရက္ သေူ ဌးက ေလာွ င္ေျပာင္ေနသညဟ္ ု ထင္ကာ ပရိသတ္တခ်ဳိ ႕ ရယ္ေမာၾကသည္။ အဆိပ္တက္သကဲ့သုိ႔ တလူးလူး တလိမ္လ့ ိမ့္ ျဖစ္ေန၏။ ေက်းေတာသား အကယ္ပင္ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) အေျခမလသွ ည္ကို ေတြ႔သျဖင့္ ၿမဳိ ႕ခမံ ိတ္ေဆြလည္း လွမး္ ေအာ္လိုက္ေလသည္။ “သူေဌးမငး္ ခငဗ္ ်ာ။ ေဟာဒီမွာ ကၽြန္ေတာမ့္ တိ ္ေဆြဟာ သေူ ဌးမင္းရဲ႕ ထမငး္ ပြဲက တစ္လတု ္ ႏွစ္လတု ္စာမွ မစားရရင္ ေသေတာ့မယ္ ျဖစ္ေနပါတယ။္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး နည္းနည္းပါးပါး စားခြင့္ ျပဳပါခင္ဗ်ာ။ စြန႔ႀ္ ကဲပါခင္ဗ်ာ” Page - 44

http://mmcybermedia. com “ဘယ္ႏွယ္လဲေဟ့... သးုံ ႏွစ္တတိ ိ ကၽြန္ခရံ င္ ငါ႔ထမငး္ ပြဲကို စားရေစ့မယ္။ အဲ... ကၽြန္ရင္းတစ္ေယာက္လို အမႈထမ္းခဲသ့ ည။္ ထိုေ႔ ၾကာင့္ ဂႏၶသေူ ဌးသည္ မမိ ိ ကတိအတုိငး္ ငါစားေနက် ထမင္းခြက္နဲ႔ စားရေစမ့ ယ္” တစ္သနိ ္းတန္ ထမငး္ ပြဲကုိ ျပင္ဆင္ စမီ ေံ ပးရေတာသ့ ည။္ ေက်းေတာသား၏ ျဖဴဆြတ္ေသာ ေဖ်ာေ့ တာမ့ ်ကႏ္ ာွ ေသြးေရာင္လႊမ္းသြား၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား “ဘတအၱ တိက တစန္ ပ္စားကၽြန္ေတာ့ တစ္သနိ ္းတန္ ထမငး္ ပြဲႀကီး စားေတာမ့ ယ္” ဆတ္ဆတတ္ ုနလ္ ာ၏။ ထုိ႔ေနာက္ အက္ကြဲေသာအသံ ထြက္က်လာ၏။ ဗာရာဏသတီ ြင္ လြနခ္ ဲ့ေသာ သုံးႏွစ္။ ဂႏသၶ ူေဌးကုယိ ္တငုိ ္ စားျပေသာ ထမင္းပြဲႀကးီ ထက္ “က်ဳပ္ သေဘာတပူ ါတယ္” ပိ၍ု သတင္းႀကီးသြား၏။ ဂႏၶသူေဌးသည္ သစူ ားခဲ့သလုိ ထမင္းပြဲႀကးီ ကို အျပည့္အဝ စမီ ံေပးပါ၏ေလာ။ ဘတအၱ တကိ သည္ သံးု ႏစွ ္သုးံ မိုး ကၽြန္ခံၿပီးေနာက္ သ႔ကူ ၽြန္သကျ္ ဖင့္ ႐တု ္တရက္ တတိ ္ဆိတ္သြားၿပီးမွ ပရိသတမ္ ာွ ကၽြတ္ကၽြတည္ ံသြားေလသည္။ ရလုိကသ္ ည့္ ထမင္းပြဲကို ဘယသ္ ုိ႔ စားမည္နည္း ဟူ၍ လူအမ်ား စတိ ဝ္ ငစ္ ားဆုးံ ျဖစ္ေနၾကသည။္ ဂႏၶသူေဌးက ၿပံဳး၍ အသျံ မႇင႔္ကာ ေျပာသည။္ ဂႏၶသေူ ဌး ကတိတည္ေပသည္။ မိမိ စားခဲသ့ ည့္ အခမး္ အနားအတုိငး္ တစသ္ ိနး္ တန္ ေရခ်ဳိ းအိမ္၊ တစ္သနိ ္းတန္ ေရခ်ိဳးပ်ဥ္၊ နသ႔ံ ာရည္ တစ္ဆယ့္ေျခာကအ္ ုးိ ၊ တစသ္ ိန္းတန္ တံခါး၊ “ကိငု ္း... အားလံုး ၾကားၾကတဲ့အတုိငး္ ပဲေနာ္… သုးံ ႏွစ္ ကၽြန္ခၿံ ပီးရင္ က်ဳပ္ ထမင္းခြကန္ ဲ႔ တစ္သနိ ္းတန္ ပလငႅ ္တုိ႔ကို အသုးံ ျပဳခြင့္ ေပး၏။ ထု႔ိေနာက္ ဘတၱအတိက ေရွ႕ေမွာက္တြင္ က်ဳပ္ ထမင္းကုိ စားခြင့္ရမယ”္ တစ္သနိ ္းတန္ ထမင္းအုပ္၊ တစ္သိန္းတန္ ထမင္းခြက၊္ တစ္သိနး္ တန္ ထမင္းကို ခူးခပ္ ျပင္ဆင္ေစသည္။ သူေဌးကေတာမ္ ွ အပျဖစ္ေသာ ကေခ်သည္မ်ားကိုလည္း ဘတၱအတိက ေက်းေတာသား၏ မူလနာမည္ကို ဘယသ္ ူမွ မသၾိ က။ သိုေ႔ သာ္ ထုေိ န႔မွစ၍ သူ႔ကုိ ထမင္းစားေနစဥ္ ျပဳစုလပု ္ေကၽြးေစဖုိ႔ အၿခံအရံ ထည့လ္ ႊတ္လကုိ ္သည္။ ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ သုးံ ႏွစ္သုးံ မိးု ကၽြန္ခံေသာ လထူ းူ လဆူ န္းအျဖစ္ ‘တစ္နပ္စားကၽြန္’ ‘ဘတအိၱ တိက’ ဟု အားလးံု က တညီတၫြတ္တညး္ မညွ ေ့္ ခၚလိုက္ၾကေလသည္။ လူအမ်ားတ႔ုိကလညး္ ဘတအၱ တိက၏ ထမင္းစားပြဲႀကီးကုိ ႀကိတ္ႀကတိ ္တိုး လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈၾကသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္က ‘ထမင္းတစ္နပ္အတြက္မ်ား သးုံ ႏွစ္ ကၽြနခ္ ံသတဲ့လား’ ဟု သုးံ ႏွစ္ ျပည့္ေျမာက္ခဲၿ့ ပီ ျဖစ္၏။ ကဲရ့ ဲ႕ခဲၾ့ ကသူမ်ားပင္ ယခုအခါ ‘ဘတၱအတိကဟာ စားထကုိ ္ပါေပရဲ႕။ ကၽြနခ္ ံရက်ဳိ း နပ္ပါေပရဲ႕’ အတု ္ေအာေ္ သာင္းတင္း ေျပာၾကေလသည္။ ‘သားမယားကို စြန္႔၊ ကိုယ့္ဘဝ လြတလ္ ပ္ခြင့္ကုိ စြန္ၿ႔ ပးီ ဘတၱိအတိကသည္ အိမမ္ ႈကစိ ၥ အဝဝကုိ ဂႏၶသူေဌး အလိုက် ေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ဘတိၱအတကိ မူကား တစ္သိန္းတန္ ထမင္းပြဲႀကီးကိသု ာ အာ႐ံျု ပဳကာ Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 45

http://mmcybermedia. com သးုံ ႏွစ္ကၽြနခ္ ံလို႔ ထမင္းတစန္ ပ္ စားရတယ္ ဆိုေပမယ့္ ဘတၱအတကိ တုိ႔ကေတာ့ ဗာရာဏသီမွာ ဘတၱအတိက ေရွ႕ေမာွ က္၌ ရပ္ေတာ္မလူ ်က္ ကိုယက္ ျို ပေသာ ပေစၥကဗုဒါၶ စံတငေ္ လာက္ပါေပတယ္’ ဟု ဆၾို ကေလသည္။ အရွင္ျမတ္တစ္ပါး ထင္ရွားစြာ ေပၚလာေလသည။္ ဘတၱအတိကသည္ မိန္းမပ်ဳိ အၿခံအရံမ်ားႏွင့အ္ တူ ထမငး္ ပြဲတြင္ ဝင္ထငုိ ္လကို ၏္ ။ စင္စစ္ကား ဂႏၶမာဒနေတာင္၌ သီတငး္ သးံု ေသာ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွငသ္ ည္ န႔ံသာရည္တို႔ျဖင့္ ေရမိုးခ်ဳိ းခဲ့သျဖင့္ တစ္ကိယု ္လုံး ေမႊးႀကိဳငလ္ န္းဆနး္ ေန၏။ ထမင္းပြဲႀကးီ ကလည္း ခုနစ္ရက္ေျမာကေ္ န၌႔ နေိ ရာဓသမာပတ္မွ ထေတာမ္ ူခဲသ့ ည္။ ထုေိ န႔ နံနကမ္ ွာပင္ ဆြမ္းခံႂကြရာ အၿမဳငိ ္သား ႀကဳိဆကို မ္းလင့္ေနၿပီ။ အရပက္ ို စုံစမ္းဆငျ္ ခငခ္ ဲ့ေလသည္။ အရွငျ္ မတ္ထံ၌ ဘတၱအတိကကို ျမင္ေတာမ္ ူခဲ့သည္။ ‘သံုးႏွစ္ကၽြန္ခံၿပးီ ထမင္းခြကက္ ို ရရေွိ သာ ဤသူ၌ သဒၶါတရား ရိွပါသေလာ’ ဟု ဆငျ္ ခငရ္ ာ သးံု ႏွစ္လံုးလုံး သူမ်ဳိ သပိ ္ခဲ့ေသာ ထမင္းပြဲ၊ ကၽြနခ္ ၿံ ပီး စားရေသာ ထမင္းပြဲ၊ သူကိုယ္တိုင္၏ ရွိေၾကာငး္ သိေတာ္မူခဲ့၏။ ‘သဒၶါႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ္လည္း လဴွ ဒါနး္ ဖုိ႔ အစြမး္ ရိွေလသေလာ’ ဟု ဆငး္ ရဲပင္ပန္းမ၊ႈ ဗာရာဏသီတစ္ၿမဳ႕ိ လံုး၏ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္မႈမ်ားကုိ အရငး္ အႏးွီ ျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆကလ္ က္ဆင္ျခင္ရာ လွဴဒါန္းဖုိ႔ အစြမ္းရွိေၾကာင္း ျမင္ေတာမ္ ူ၏။ ဤလွဴဒါန္းမႈကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ထမငး္ ပြဲ။ ႀကးီ က်ယ္ေသာ စည္းစိမ္ခ်မး္ သာကို ရဖုိ႔လညး္ ျမင္ေတာမ္ ၏ူ ။ ေခ်ာေမာလွပေသာ မိန္းမပ်ဳိ တစ္ဦးက ေရခႊ ြက္ တစ္ခြက္ကို ယလူ ာ၏။ ေနာက္ သို႔ျဖင့္ ပေစၥကဗဒု ါၶ အရွင္ျမတသ္ ည္ သကၤန္းကုိ ႐၊ံု သပိတ္ကို ယလူ ်က္ ေကာင္းကင္ခရးီ ျဖင့္ တစ္ေယာက္က ေရႊကရားကုိ ကိငု ္ေျမာႇ က္၏။ ဘတၱအတိက လက္ေဆးရန္ ေရခႊ ြက္အတြင္းသို႔ ႂကြေတာ္မူကာ ဘတၱအတိက ေရွ႕ေမွာက္၌ ထင္ရာွ းျပေတာမ္ ူေလသည္။ အသာအယာ လကခ္ င္းထိုးျဖန႔္ေပးသည္။ မနိ ္းမပ်ိဳက ေရကႊ ရားထဲမွ ေရစင္တ႔ိုကုိ သူ႔ လက္ေပၚ သြနး္ ေလာင္းေပးသည။္ ထမငး္ မစားမီ လကေ္ ဆးသည့္ အခမ္းအနားကပင္ ပရိသတ္တို႔အတြက္ ေဘာဇဥ္ခြက္ထဲ လက္ႏႈကိ ္ကာနီး၌ ပေစၥကဗုဒါၶ အရွင္ျမတ္ကုိ ထင္ရာွ းစြာ ႐ႈမၿငီး ၾကည့္မဝ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ ဖးူ ျမင္လကို ္ရေသာ ဘတၱအတိက၏ လကသ္ ည္ ခုလပ္မာွ ပင္ တုသ႔ံ ြား၏။ ထမငး္ ႏိကႈ ္အ့ံ လကက္ ရပ္ဆငို ္းသြားစဥ္မာွ ပင္ ဘတအၱ တိက၏ အေတြးမ်ားက တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လပႈ ္ရာွ းေပၚေပါက္လာ၏။ ဘတၱအတိက လက္ေဆးျခင္းအမႈ ၿပးီ သည့္ေနာက္ အသင့္ဖြင့္ထားေသာ တစ္သနိ ္းတန္ “ငါ အခု တစ္သနိ ္းတန္ ထမင္းပြဲကို စားေတာ့မယ္။ ဒီထမငး္ ကုိ စားရဖုိ႔ ငါဟာ သုံးႏစွ ္လးုံ လုံး ေဘာဇဥ္ခြက္ထဲမွ တစ္သိန္းတန္ ထမင္းကို ႏိႈက္ရန္ လကျ္ ပင္လုိက္၏။ ဆင္းရဲၿငဳျိ ငင္စြာ ကၽြန္ခခံ ဲ့ရတယ္။ ငါဟာ ေရွးယခင္က ဒါနဆိုတဲ့ ကုသိလု ္ေကာင္းမႈ မရိွခဲ့တဲ့အတြက္ ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ သံုးႏစွ ္ ကၽြန္ခံခဲ့ရတယ။္ အဲဒီထမငး္ ပြဲ အခု ငါေ႔ ရ႕ွ ေမာွ က္ ေရာက္ေနၿပီ။ ထိုအခ်နိ ္မွာပင္... ငါစားေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ အရငွ ္ပေစကၥ ဗုဒါၶ ႂကြေရာက္ေတာ္မ၏ူ ။ ငါ႔ထမံ ွာ ဆြမ္းရပ္တယ။္ Page - 46 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)

http://mmcybermedia. com ဒထီ မငး္ ပြဲကငို ါ အခု စားလိကု ္ရင္ ငါအ႔ တြက္ တစရ္ ကစ္ ားသာပဲ ျဖစ္မယ္။ အရငွ ျ္ မတ္ကို ပေစၥကဗဒု ါၶ အရငွ ျ္ မတသ္ ည္ ဘတၱအတကိ ကုိ ဆုေပးၿပီးေနာက္ ‘ယခုသဘင္၌ ရေွိ နသမ်ွ ေလာင္းလွဴလိုက္ရင္ ကမာၻကေု ဋေပါင္းမ်ားစြာ ငါ႔ကို အက်ိဳးျပဳေပးမယ”္ လအူ ေပါငး္ တုိ႔ ဂႏၶမာဒနေတာငသ္ ုိ႔ ငါေရာက္သညတ့္ ုိင္ ငါ႔ကုိ ျမငက္ ာ တည္ႏုိငၾ္ ကပါေစ’ ဟု အဓိဌာန္ျပဳကာ ေကာင္းကငခ္ ရီးျဖင့္ ျပနႂ္ ကြေတာ္မူေလသည္။ ထအုိ ခါမွပင္ ထမင္းစားပြဲႀကီးသို႔ ဘတၱအတိကသည္ ႏကိႈ ္အံ့ဆဲဆဲ လက္ကို ႐ုတ္သမိ ္းကာ တစ္သိန္းတန္ ထမင္းခြက္ကုိ စု႐ံုးေရာက္ေနၾကသူတို႔သည္ အရွင္ျမတ္ကုိ ဖးူ ျမငၾ္ ကရေလသည္။ မလိုက္၏။ ထိေ႔ု နာက္ ထမင္းကုိ အရငွ ္ျမတ၏္ သပိတ္ထဲသို႔ ေလာင္းလွဴလိုက္ေလသည္။ ပေစၥကဗဒု ၶါ အရငွ ္ျမတက္ ထမင္းတစ္ဝကသ္ ာ က်နေ္ သာအခါ သပိတက္ ို လက္ျဖင့္ ပိတေ္ တာမ္ ူသည္။ ဘတၱအတိက၏ ဆြမ္းအလွဴကား ဝတၱဳ၏ ျပည့္စျံု ခင္း တည္းဟူေသာ နေိ ရာဓသမာပတ္ ဘတၱအတိက၏ သဒါၶ ကား ျပတ္သားခဲ့ေလၿပီ။ ရရွသိ ည့္ ပေစၥကဗုဒါၶ အရငွ ္ျမတ္ အလဴွ ခပံ ုဂဳိၢ လ္ ျဖစျ္ ခင္း၊ ပစၥည္း၏ ျပည့္စုျံ ခင္း တည္းဟူေသာ သးံု ႏွစ္ကၽြနခ္ ံကာ တရားသျဖင့္ ရအပ္ေသာ တစ္သိနး္ တန္ ဆြမး္ ျဖစျ္ ခင္း၊ ေစတနာ၏ ျပည့္စုံျခငး္ ဘတၱအတိက ေလ်ွ ာက္၏။ တည္းဟူေသာ ကာလသံုးပါးတုိ၌႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ဉာဏ္ပညာယွဥ္ေသာ စတိ ္ေစတနာ ျဖစ္ေပၚျခင္း၊ ဂုဏ္လြနက္ ဲမႈ၏ ျပည္စ့ ျုံ ခင္း တညး္ ဟူေသာ အလွဴခံပဂု ိၢဳလ္ ပစကၥ ဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္ “အရွငျ္ မတ္ဘုရား... ဆြမး္ ကို ႏစွ ္စုႏွစ္ဖို႔ မခြဲပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္ကို ယခုဘဝအတြက္သာ နိေရာဓသမာပတ္မွ ထေတာ္မလူ ာခဲ့ျခငး္ ၊ ဤ ေလးပါးေသာျပည့္စုျံ ခင္း သမဒၸ ါတို႔ ေပါင္းဆံၾု ကေလၿပီ။ ခ်းီ ေျမာကေ္ တာမ္ မူေစလုိပါ။ ေနာင္ဘဝအတြက္ ခ်းီ ျမႇင့္မႈကုိသာ ျပဳေတာ္မူပါဘုရား။ အႂကြင္းအက်န္ မထား၊ အားလံုးကို ေလာင္းလွဴပါတယ္ ဘရု ား” ပေစၥကဗုဒါၶ အရငွ ္ျမတသ္ ည္ ဂႏၶာမာဒနေတာင္သုိ႔ ႂကြသြားကာ ရအပ္ေသာ ဆြမး္ ကုိ ပေစၥကဗုဒၶါ ငါးရာအား ခြဲေဝေပး၏။ ထမငး္ အပု ္ထဲ ရိရွ ိွသမွ်ကုိ အကုနအ္ စင္ ေလာင္းလဴွ ၿပးီ ေနာက္ ဘတၱအတိကသည္ ေဘာဇဥ္အုပ္ခြက္ကို ခ်၍ လက္အုပ္ခ်ကီ ာ ေလ်ွ ာကတ္ င္ေလသည္။ ဤသည္ကို အရငွ ျ္ မတ၏္ အဓိဌာနျ္ ဖင့္ လူအားလးုံ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ဖူးျမင္ ေတြရ႔ ၾွိ ကေလသည္။ ထိအု ခါ တစ္ခဲနက္ေသာ အတု ္အတု ္က်ကက္ ်က္ အသတံ ုိ႔ ျဖစ္ေပၚသြား၏။ “အရွငျ္ မတ္ဘုရား... ထမငး္ တစ္နပ္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ သံုးႏွစ္သးံု မိုး ကၽြန္ခံကာ ေကာင္းခ်းီ ေႂကြးေၾကာ္သံတို႔ျဖင့္ ထစ္ခ်ဳန္းေသာ ထိအု သံကို စအံ ိမတ္ ုိက္အတြငး္ ရွိ ဂႏၶသေူ ဌး ဆင္းရဲျခငး္ ႀကီးစြာ အခစားလပု ္ခဲ့ရေသာ တပည့ေ္ တာ္ရဲ႕ ဆင္းရဲဒုကမၡ ်ား အဆံးု သတ္ကာ ျဖစေ္ လရာ ၾကားလကုိ ္သည။္ ဘဝမာွ ဆင္းရဲျခင္းနဲ႔ မႀကံဳရပါေစနဲ႔ ဘုရား။ အရွင္ဘုရားတို႔ သျိ မင္အပ္ေသာ တရားကုိ သိျမင္ရပါလုိ၏ ဘရု ား” “ဘတၱအတိကေတာ့ ငါ႔ရဲ႕ တစ္သိန္းတန္ ထမင္းပြဲမာွ မႀကဳံ ဖူး မစားဖူးတာနဲ႔ လူရယ္စရာ ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္” ဟု ေတြးမကိ ာ အေစအပါးမ်ားကုိ လႊတ္၍ စုစံ မး္ ေစလိုက္၏။ အေစအပါးမ်ား “အလိုရိွအပ္ ေတာင္းတအပ္ေသာ ဆုမ်ား ျပည့္စံေု စ” Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 47

http://mmcybermedia. com ျပန္လာ၍ အေၾကာငး္ ျခင္းရာ အမွန္ကုိ ေျပာျပၾကေသာအခါ ဂႏၶသူေဌးသည္ အ့ၾံ သျခင္းမက ဘတၱအတိကသည္ အသာတၾကည္ပင္ လက္ခံၿပးီ ... အံ့ၾသရာမွ ပတီ ိႀကီးစြာ ျဖစ္ေပၚသြားသည္။ ‘ေၾသာ.္ .. ဘတအၱ တကိ ဟာ ျပဳႏငုိ ္ခဲတဲအ့ မႈကို ျပဳေလသူပါတကား။ သုံးႏွစ္ကၽြနခ္ ံၿပီး ရလိုကတ္ ဲ့ ထမငး္ ကုိ ရကရ္ က္ေရာေရာ စြန္လ႔ ႊတ္ၿပးီ “ကၽြႏု္ပ္ ျပဳခဲ့ရေသာ ကုသိုလအ္ ဖ႔ုိကို အရငွ ့္အား ေပးေဝပါတယ္” လွဴဒါနး္ လုကိ ္တယ္။ ငါမ႔ ာွ ေတာ့ တစသ္ က္လုံး ဒစီ ည္းစမိ ္ခ်မ္းသာနဲ႔ တည္ေနခဲၿ့ ပီး သ႔ူလုိ မလွဴႏုိငခ္ ဲ၊့ သူ႔လို မလုပ္ႏိုငခ္ ဲဘ့ ူး’ ဟု ေတြးမိသည္။ ဟု ဆုိလကုိ ္၏။ ဂႏၶသူေဌးသည္ ၾကည္ႏးူ ျခငး္ ႀကီးစြာ မ်က္လႊာပိတ္လိုက၏္ ။ ထု႔ိေၾကာင့္ ဘတအၱ တိကကို ေခၚ၍... ထုိေ႔ နာက္ ဘတအၱ တိကသည္ ‘ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဝတဳၱ သမဒၸ ါ၊ ပစၥယ သမၸဒါ၊ ေစတနာ သမဒၸ ါ၊ ဂုဏာတိေရက သမၸဒါ၊ သမၸဒါေလးပါးတုိ႔၏ ျပည့္စုံေပါင္းဆံုျခင္းျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ လက္ငင္းဒိဌ “သင္ အဲဒီအတိငု ္း ေပးလဴွ ခဲ့တယ္ဆုတိ ာ အမနွ ္ပဲလား” အက်ိဳးေပးေလၿပီ’ ဟု ဆေို လသည။္ “အမွန္ပါပဲ အရငွ ္” ဤမွ်ျဖင့္ မၿပးီ ေသး။ ဘုရင္မင္းျမတသ္ ည္ ထိအု ေၾကာင္းကုိ ၾကားသရိ ၿပီးေနာက္ ဘတၱအတိကကုိ ေခၚယူကာ ဂႏၶသူေဌးနည္းတူ ထိုကုသလုိ ္ အဖုိ႔ဘာဂကို အမွ်ေတာင္းခံျပန္၏။ ဂႏၶသူေဌး၏ အမူအရာႏွင့္ ေလသသံ ည္ ယခင္ သုံးႏွစ္လံုးလုံး အရွင္သခငႏ္ ွင့္ ကၽြနဟ္ ူ၍ ဘတၱအတိကလည္း မင္းႀကီးအား အမ်ွ ေဝေပးလုိက၏္ ။ ဆကဆ္ ံပံုမ်ိဳး လုံးဝ မဟတု ္ေတာေ့ ပ။ ဘုရငမ္ င္းျမတသ္ ည္လည္း ထုိကုသုိလ္၏ ဝမ္းေျမာကျ္ ခငး္ ပတီ စိ ိတျ္ ဖင့္ ႀကီးစြာေသာ “ဘတအၱ တိက။ အင္း... သင့္ကို ဒလီ ေုိ ခၚရတာပဲ စိတ္ထဲ မလံုမလဲ ရွိလိုကပ္ ါဘိေတာ့။ ေစတနာသဒါၶ ေပၚေပါက္လာကာ ‘ဘတၱအတကိ ’ သူေဌးဘြဲ႔မည္ ရည္အပ္ႏွင္းလုိက၏္ ။ ထားပါေတာ့ေလ... ငါအခု သင့္ထံက တစခ္ ု ေတာင္းဆိုပါရေစ” ဘတၱအတိကသည္ တစန္ ပ္စားကၽြန္ ဟေူ သာ အမည္မွ သူေဌးဟူေသာ အမည္အျဖစသ္ ုိ႔ ေျပာင္းလဲ ေရာက္ရိွခဲ့ေလသည္။ အရငွ က္ ကၽြနထ္ မံ ွ ျပန္လည္ေတာင္းဆုိ ေတာငး္ ခသံ ည့္အလွည့္ ေရာကသ္ ြား၏။ ဂႏသၶ ေူ ဌးႏွင့္ ဘတၱအတိက သူေဌးတုိ႔သည္လည္း မတိ ္ေဆြေရာင္းရင္း ျဖစ္သြားၾက၏။ “အမိန္႔ရပိွ ါ အရွင္” ဘတၱအတိက စုေတေသာအခါ နတျ္ ပည္၌ ျဖစ္ခဲသ့ ည။္ ဘရု ားတစဆ္ ၾူ ကား ကာလပတ္လးံု “ေဟာဒီမွာ အသျပာ တစ္ေထာင္ လကခ္ ံပါ။ မျငင္းပါနဲ။႔ ၿပီးေတာ့ သငျ္ ပဳခဲတ့ ဲ့ အလဴွ ဒါန နတ္စည္းစမိ ္ ခစံ ားကာ ေဂါတမျမတစ္ ြာဘုရား ပြင့္ေတာမ္ ူေသာ အခါသမယ သာဝတိျၱ ပည္၌ အဖို႔ကို ငါ႔အား အမွ်ေဝေပးပါ” Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com) Page - 48

http://mmcybermedia. com လအူ ျဖစ္ သေႏၶတည္ခဲသ့ ည္။ ပဋိသေႏစၶ ြဲယရူ ာကား အရငွ သ္ ာရိပုတၱရာ မေထရျ္ မတ၏္ အလုပ္အေကၽြး အမ်ဳိ းအိမ၌္ ျဖစ္ေလသည။္ ဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ အခ်ိနအ္ ရြယ္ သင့္ေသာအခါ ရွငသ္ ာမေဏ ျပဳခဲ့၏။ ‘သခု သာမေဏ’ ဟု သုမန သာမေဏ တြငေ္ လသည္။ သခု သာမေဏသည္ ရွငျ္ ပဳၿပီးေနာက္ ရွစရ္ ကေ္ ျမာက္ေသာ ေန႔တြင္ အရွငသ္ ာရပိ ုတရၱ ာေနာက္မွ သပိတ္ပကုိ ္၍ ဆြမး္ ခံလုိကပ္ ါခဲ့၏။ (ဤမွစ၍ ပစဳၥ ပၸန္ ဝတဳၱ ရေၾကာငး္ မွာ ဝိၪာၥ ေတာအုပ္ႀကီးႏွင့္ နယ္နမိ ိတ္ခ်ငး္ ဆက္စပ္ေနေသာ မု႑ ရြာႀကးီ တြင္ မဟာမု႑ ပ႑ိတ သာမေဏ ဝတၱဳရေၾကာငး္ ႏငွ ့္ အားလုးံ အတပူ င္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရသြယ္ လယသ္ မားတုိ႔ အမည္ရွိ သူေဌးတစ္ဦး ေနထုိငေ္ လသည။္ သူေဌးတြင္ မဟာသမု န အမည္ရွိ သားအႀကးီ ႏွင့္ အလိုရရိွ ာ ေျမာင္းေဖာက္သြယ္ယူၾကျခင္း၊ ျမားလုပ္သူသည္ ျမားကုိ ေျဖာင္ေ့ အာင္ ျပဳလုပ္ရျခငး္ ၊ စဠူ သုမန အမညရ္ ွိ သားအငယ္တုိ႔ ထြနး္ ကားသည္။ လက္သမားတို႔သညး္ သစက္ ို လုိေသာ ပုစံ ံရေအာင္ ေရြ၍ လွညး္ ဘီးျပဳလပု ္ျခင္း၊ အျခင္းအရာ သးံု ခုကုိ ျမင္ရၿပးီ ဆြမး္ ခံဆက္မလိကု ္ေတာ့ဘဲ သခု သာမေဏသည္ ေက်ာင္းသုိ႔ ျပန္လာခဲ့ကာ မမိ ိကုိယ္ မိမိ ယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံးု မလ်က္ တရားက်င့ႀ္ ကံအားထုတ္သည္။ ရွင္ျပဳၿပးီ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာ ထိုေန႔မွာပင္ သခု သာမေဏသည္ ရဟႏာၲ ျဖစ္ခဲသ့ ည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ မ႑ု ရြာသုိ႔ အရငွ ္အႏု႐ုဒါၶ ေကာင္းကင္ခရးီ ျဖင့္ ႂကြလာေတာမ္ ူခဲ့သည္။ သုခသာမေဏကုိ အေၾကာငး္ ျပဳ၍ ဘရု ားရငွ ္ ေဟာေတာမ္ ူေသာ ေဒသနာေတာ္မွာလည္း ပ႑ိတသာမေဏ ဇာတေ္ ၾကာင္း ေဒသနာေတာ္ပင္ ျဖစ္ပါသည။္ ဝတၱဳသြား ထပ္တူျဖစ္၍ အက်ယ္ ထ႔ေို နာက္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္တြင္ သီတင္းသံုးကာ ရြာတြငး္ သုိ႔ ဆြမး္ ခံဝင္ရန္ အရွင္ အေသးစတိ ္ မျပေတာပ့ ါ။ စာေရးသူ) အႏု႐ုဒါၶ သည္ သကၤန္း႐ုံေလသည္။ မဟာမု႑ သေူ ဌးသည္ အရွင္အႏု႐ဒု ါၶ ကို ဆည္းကပက္ ိုးကြယ္ဖးူ သူ ျဖစ္သျဖင့္ ဝမ္းေျမာကၾ္ ကညႏ္ ူးစြာပင္ အရွင္ျမတ္အား အမိ သ္ ု႔ိပင့္ကာ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးမႈကို ခယံ ူပါရန္ ေလ်ွ ာက္ထား၏။ အရွငျ္ မတ္ကလည္း လက္ခံေတာမ္ ူလိုက္ေလသည္။ တစ္ဆက္တညး္ မွာပင္ ဤရြာ၌ ဝါဆုပိ ါရန္ သူေဌးက ေလ်ွ ာက္ထားသည္။ ဝါဆိရု န္ အခ်ိန္ နီးကပ္ေနၿပီလည္း ျဖစသ္ ည္။ အရွင္ျမတက္ ထိေု လွ်ာက္ထားခ်က္ကိလု ည္း လက္ခံေတာ္မသူ ည။္ Page - 49 Typing by Lucky82 (mmcybermedia. com)