นิยายเรื่องสั้น นรกชั้น 1

คำนำ นิยายเร่ืองน้ีเป็นส่วนหน่ึงของ วชิ าโครงงานดา้ นวารสารศาสตร์ หรือกค็ ือ โปรเจค็ ปี สี่ของผม เป็นผลงานชิ้นสุดทา้ ยก่อนจบปี สี่ ที่เลือกทานิยายเร่ืองส้นั ก็ เพราะวา่ ผมอยากจะพฒั นาความสามารถดา้ นภาษาและการเขียนของตวั เองใหด้ ีข้ึน โดยเน้ือหาของเร่ืองจะเก่ียวกบั ส่ิงที่ผมสนใจและช่ืนชอบมานาน เร่ืองของซอมบ้ีและ การเอาชีวิตรอด แตเ่ ร่ืองของผมจะมีความแตกตา่ งจากซอมบ้ีทวั่ ไปที่ทุกคนรู้จกั สัก หน่อย หวงั วา่ ทุกคนที่ไดอ้ ่านเร่ืองน้ี จะรู้สึกสนุกและไดข้ อ้ คิดไปบา้ ง ไม่มากกน็ อ้ ย เริ่มเรื่องดว้ ยกลุ่มของตวั เอกที่ถูกวา่ จา้ งงานโดยเพื่อนเก่าของตวั เอก วา่ ให้ ไปโปรโมทโรงแรมของเธอ แต่คืนแรกของวนั ท่ีไปถึง กเ็ กิดหมอกปริศนาสีคลา้ ย เลือดปรากฏข้ึนที่ช้นั ลา่ ง มนั มีความสูงถึง 10 เมตร หรือประมาณช้นั 3 ของตึก คนที่ ถูกสัมผสั กบั หมอกน้ีจะเกิดอาการขาดสติและหิวกระหายเลือดมนุษย์พวกเขาตอ้ งเอา ชีวิตจากหมอกนรกและผตู้ ิดเช้ือในตึกแห่งน้ี หากผดิ พลาดประการใดกข็ ออภยั มา ณ ท่ีน้ี และหวงั วา่ นิยายาเร่ืองน้ีจะ สามารถใหค้ วามบนั เทิงและมอบประโยชนแ์ ก่ผอู้ ่านไม่มากกน็ อ้ ย Anunda_rew

ช้นั ท่ี 1 ชีวติ บนโลก

“วนั นกี้ เ็ ป็ นอกี วันสินะ ทเ่ี รำว่ำงงำน เฮ้อ..” เศรษฐกิจกแ็ ยม่ านานแลว้ ไหนจะโรคระบาดอีก ยงิ่ งานของผมคือโปรโมท สถานท่ีท่องเที่ยวหรือรีววิ ร้านอาหาร เจอโรคระบาดที แทบไม่มีจะกินเลย ลาบากจริง “เฮ ฟิ ว มีคนโทรมา” “ใครโทรมาอะ ซี” “เขาบอกเป็ นเพื่อนเก่าน่ะ” เพอ่ื นเก่าง้นั เหรอ เพ่ือนเก่าผมท่ีคุยเลน่ ดว้ ยอยตู่ อนน้ีกม็ ีแคไ่ อพ้ วกน้ีเองนะ ซี คนที่เพ่งิ หยบิ โทรศพั ทม์ าใหผ้ มเป็นเพือ่ นต้งั แตม่ ธั ยมตน้ เป็นเพือ่ นของเพ่อื น รู้จกั และสนิทกนั กเ็ พราะเกมออนไลน์น้ีแหละ ส่วนอีก2คน กค็ ือ ไมทก์ บั ปี เตอร์ ไอส้ อง คนน้ีเป็นเพอ่ื นท่ีเรียนโรงเรียนเดียวกนั กบั เรามาต้งั แต่มธั ยมตน้ เหมือนกนั ท่ีเราท้งั 4 คนมาลงเอยกบั งานน้ีกเ็ พราะ พวกเราชอบไปเท่ียว เที่ยวแลว้ ไดเ้ งินไปดว้ ย น้ีแหละ คือตอบโจทยส์ ุดๆ หลงั จากจบมหาลยั กนั เรากม็ ารวมตวั กนั เพอื่ ทางานรีววิ สถานท่ี ท่องเที่ยว ช่วงแรกกด็ ีอยหู่ รอก แต่ตอนน้ีโคตรจะลาบากเลยวะ่ “ฮลั โหลครับ ออ้ โรสนี่เอง ไม่ไดค้ ุยกนั นานเลย เป็นไงบา้ ง สบายดีไหม” โรสเป็นเพ่อื นบา้ นสมยั เดก็ ของผม เธอเป็นเดก็ ผหู้ ญิงท่ีคอ่ นขา้ งข้ีแยมากเลย ละ่ ผมตอ้ งคอยดูแลเธออยตู่ ลอดเวลา และครอบครัวของเราท้งั คู่กค็ อ่ นขา้ งสนิทกนั มากดว้ ย จึงทาใหเ้ ราไดเ้ ล่นดว้ ยกนั อยบู่ ่อยๆ แต่พอข้ึนมหาลยั ผมกย็ า้ ยบา้ น ทาใหเ้ รา ไม่ไดเ้ จอกนั อีกเลย ต้งั แต่ตอนน้นั ก6็ ปี มาแลว้ “โทรมามีอะไรหรอ?” “เธอคิววา่ งไหม?” หืม..เธอรู้ดว้ ยหรอ วา่ ผมทางานอะไร “วา่ งสิ วา่ งจนกินไดแ้ ต่ไข่ดาว” “ฉนั อยากจา้ งเธอมาโปรโมทโรงแรมของครอบครัวฉนั หน่อย เธอสนใจไหม” “สนสิ ตอนน้ีรับหมดอะ แลว้ โรงแรมเธอช่ืออะไร?” “โรงแรมวิลเล่ียม”

“ออ้ โรงแรมท่ีติดทะเลทางใตข้ องประเทศสินะ” “รู้จกั ดว้ ยหรอ” “รู้จกั สิ เพือ่ นฉนั เคยพดู ใหฟ้ ังน่ะ” “ง้นั มาวนั ที่ 20 น้ีสะดวกไหม” อืม วนั ท่ี 20 ธนั วาคม คือวนั เสาร์น้ี “อ่า..สะดวก” “เร่ืองท่ีพกั และอาหาร สบายใจไดน้ ะ ฟรีหมด” “จริงหรอเน่ีย เธออยา่ งกบั นางฟ้ามาใหพ้ รเลย เธอไม่รู้หรอกวา่ การกินไดแ้ ต่ ไข่ดาวมนั ทรมานแค่ไหน ซึกๆ” “จา้ ๆ แต่ไปขอบคุณพอ่ แม่ฉนั ดีกวา่ นะ พวกท่านเห็นวา่ สถานการณ์ตอนน้ีมนั แยม่ าก พวกท่านจึงนึกถึงความเป็นอยขู่ องเธอดว้ ยน่ะ พวกท่านไดย้ นิ มาวา่ นายทางาน เก่ียวกบั การโปรโมทสถานที่ ซ่ึงกไ็ ดย้ นิ มาจากพอ่ แม่ของนายนน่ั แหละ” อยา่ งง้ีน้ีเอง พอ่ แม่เรายงั สนิทกบั พอ่ แม่ของโรสอยสู่ ินะ ดีจริงๆ “โอ้ พระเจา้ ขอบคุณพวกท่านจริงๆนะ ขอบคุณจริงๆ” รู้สึกติดหน้ีบุญคุณพวกท่านเลย ดีจริงๆท่ีผมสนิทกบั ครอบครัวของโรส เท่าที่ ฉนั รู้ครอบครัวของโรสทาหลายธุรกิจ รวมถึงโรงแรมน้ีดว้ ย เป็นครอบครัวที่ร่ารวย มาก “ง้นั ไวเ้ จอกนั นะฟิ ว ฉนั วางสายละ” “โอเค ไวเ้ จอกนั ” รอดแลว้ เรา ยงั กบั โชคชะตาเลยนะ มาไดถ้ ูกจงั หวะจริงๆ เป็นช่วงปลายปี ดว้ ย เหมือนไดไ้ ปเที่ยวปี ใหม่เลย มีความสุขจริงๆ แลว้ ยงั จะไดเ้ จอกบั โรสอีกคร้ังดว้ ย ตอนมธั ยมเธอค่อนขา้ งสวยมากๆเลยนะ แถมไวผ้ มส้ันดว้ ย ตรงสเปคผมสุดๆ แต่น้ีมนั กผ็ า่ นมา6ปี แลว้ นี่นา เธอคงจะมีแฟนแลว้ มงั่ ..? ช่างเถอะ ถึงเธอจะไม่มีแฟน เธอกค็ งไม่สนผมหรอก ผมจาไม่ไดเ้ ลยวา่ เธอเคยชมผมหรือเปล่า

อยา่ งคาวา่ หล่อ เท่ ดูดี มีสไตล์ คาอะไรพวกน้ีพอนึกดีๆแลว้ เธอไม่เคยพดู คาพวกน้ี เลยน้ีหวา่ แยจ่ งั นะ...ซีเดินเขา้ มาในหอ้ งละ “ทาหนา้ เศร้าอะไรของนาย สรุปใครโทรมาละ” “โรส เพือ่ นบา้ นสมยั เดก็ น่ะ” “ผหู้ ญิงสินะ” “ใช่..ผหู้ ญิง” “แลว้ ทาหนา้ เศร้าอะไร ไดค้ ุยกบั เพอ่ื นเก่ากด็ ีแลว้ น้ี” ไอซ้ ีน้ียงุ่ ไม่เขา้ เรื่องเลย..แฮะ “ไม่มีไรหรอกน่า มาฟังข่าวดีกนั ดีกวา่ ไปหาไมทก์ บั ปี เตอร์กนั ” อยกู่ นั หอ้ งคอมน้ีเอง พวกเราอยบู่ า้ นหลงั เดียวกนั น่ะ บา้ นหลงั น้ีพวกเรา ช่วยกนั จ่ายมา 1 ปี กวา่ แลว้ ตอนน้ีพวกเรากย็ งั ผอ่ นอยนู่ ะ เหลือผอ่ นอีก3-4ปี กน็ ่าจะ ครบแลว้ มง่ั ถา้ เรายงั มีงานทาอยู่ “น้ีทุกคน มีขา่ วดีละ” “อะ..อะไรๆ” คนน้ีคือปี เตอร์เป็นคนท่ีอายเุ ยอะสุดในของกลุ่มเรา และเขาเป็นคนที่พดู ติด อ่างอยบู่ ่อยๆ “เราไดง้ านแลว้ ” “เฮย้ ! Ark real ใครจา้ งอะ แลว้ ที่ไหน?” ส่วนคนน้ีคือไมท์ ชอบพดู ภาษาองั กฤษผสมมาในประโยคบทสนทนาอยู่ ตลอด จนทุกวนั น้ีผมกย็ งั ไม่ชิน แต่เป็นคนท่ีคอ่ นขา้ งตลกนะ “โรงแรมวิลเลี่ยมของครอบครัวโรสเพอื่ นสมยั เดก็ ของฉนั เอง” “วา้ วๆ โรงแรมน่ีอยากไปมานานละ เป็นโรงแรมเดียวที่ไดอ้ ยขู่ า้ งทะเลท่ีสะๆ ..สวยท่ีสุดของภาคใตเ้ ลยนะ” “ฉนั รู้แลว้ ฉนั จาไดน้ ่า วา่ นายเคยพดู อะไร”

ปี เตอร์เป็นคนท่ีชอบทะเลมากเลยละ เขามกั จะดีใจเสมอที่ไดไ้ ปทะเล เห็น แบบน้ีแลว้ กด็ ีใจแทน “และขา่ วดีอีกอยา่ ง การเดินทางคร้ังน้ี ไม่มีค่าใชจ้ ่ายใดๆท้งั สิ้น กินฟรี อยฟู่ รี เท่ียวฟรี งานเสร็จไดเ้ งินดว้ ย หึๆ จงขอบคุณเส้นสายของฉนั ซะ” “โอ้ thank god ท่านฟิ วช่างประเสริฐ สรรเสริญๆ” “สะๆ..สรรเสริญ” ไมทก์ บั ปี เตอร์กาลงั นงั่ ทาท่าเหมือนกบั บูชาผม รู้สึกดีจริงๆ จงจาบุญคุณของ ผมเอาไวซ้ ะ ผมเป็นคนช่วยกอบกพู้ วกแกจากปลายเดือนอนั ยาจก ทาใหป้ ี ใหม่น้ีของ พวกแกผา่ นพน้ ไปดว้ ยดีอีกปี ยงั ไงละ “ฟิ ว..” ขนาดซีกย็ งั สานึกในบุญคุณของเราดว้ ยสินะ “อะไรซี จะเชิดชูฉนั ง้นั เหรอ เชิญพดู เลย ฉนั อนุญาต วะ..ฮาๆ” “แลว้ คา่ เดินทางละ?” อ่ะ!...ลืมนึกถึงเลย เออเงินกองกลางไง “ก.็ ..ใชเ้ งินส่วนกลางเราไง” “มนั หมดไปต้งั นานแลว้ ” “หะ้ ? มนั หายไปไหน” “กไ็ ขไ่ ก่ไงฟิ ว นายเป็นคนบอกวา่ เราตอ้ งเหมาไขไ่ ก่ใหห้ มดเองนะ เพราะนาย บอกวา่ เดือนน้ีเราไม่น่าจะมีใครมาจา้ งเราแลว้ เราตอ้ งตุนอาหารเอาไว้ เพ่ือผา่ นพน้ เดือนน้ีไปใหไ้ ด้ ดว้ ยเมนูไขด่ าว” “...” ทุกคนเงียบกนั หมดเลย ซีหนั มาถามผมอีกคร้ัง “ฟิ ว ลองขอโรสไหม?” น่าสมเพชจริงๆ กินฟรี อยฟู่ รี แลว้ ยงั จะใหโ้ รสออกคา่ เดินทางใหเ้ ราอีกหรอ น้ีมนั อะไรเนี่ย น่าสมเพชเป็นบา้ น่าอายท่ีสุด ใครมนั จะกลา้ ขอ

“เราลองแคะกระปุก...อะ!” อะไร...ทาไมพวกนายมองผมดว้ ยสายตาแบบน้นั ละ สายตาท่ีดูหมดศรัทธา สายตาที่ดูเหมือนกาลงั จะบอกกบั ผมวา่ เป็นไอค้ นโง่ท่ีตดั สินใจเอาเงินกองกลางไป ซ้ือไข่ไก่จนหมด แลว้ ยงั ไม่คิดจะเหลือเงินสารองไวซ้ ้ือพริกไทยหรือซอสเลย กะจะ ใหพ้ วกเรากินแต่ไขเ่ พียวๆจนหนา้ จะเป็นไก่ แลว้ ยงั จะมาห่วงภาพลกั ษณ์ตวั เองต่อ หนา้ สาว มากกวา่ ความเป็นอยขู่ องพวกพอ้ งน้ีมนั อะไรกนั “กะ...กไ็ ด”้ เฮอ้ ยอมกไ็ ดว้ ะ ไหนนะ เบอร์โรส คงเป็นเบอร์น้ีสินะที่โทรมาลา่ สุด หืม ไม่ใช่เบอร์ท่ีผมเคยเมมไว้ คงเป็นเบอร์ใหม่สินะ “ฮลั โหลโรส ฉนั มีปัญหานิดหน่อยน่ะ” “อะไรหรอ?” “คือวา่ ฉนั ไม่มีเงินสาหรับค่าเดินทางน่ะ” “ออ้ โทษทีนะ ฉนั ลืมบอกไป เด๋ียวจะมีคนของฉนั ไปรับท้งั ขามาและขา กลบั น่ะ ไม่ตอ้ งห่วงนะ” อา้ ว...น่าอายท่ีสุด ผมอุตส่าห์รวบรวมความกลา้ มาพดู กบั โรส ถึงความยาจก ของผม ที่ขนาดคา่ น้ามนั รถยงั ไม่มีเลย เธอรู้เลยวา่ เราจนขนาดไหน โธ่เอย๊ “ฮือๆ” “ฮาๆ เป็นอะไร” “เธอไม่เขา้ ใจหรอก แลว้ น้ีเบอร์ใหม่เธอหรอ?” “ใช่ๆ พอดีเครื่องเก่ามนั พงั น่ะ เลยซ้ือเคร่ืองใหม่เบอร์ใหม่เลย” “ออ้ โอเคฉนั จะเมมไวน้ ะ” “อ้ืม ฉนั กโ็ ชคดีนะท่ีนายยงั ใชเ้ บอร์เดิมอยู่ นึกวา่ จะเปล่ียนแลว้ สักอีก” ง้นั กห็ มายความวา่ โรสยงั จาเบอร์ผมไดอ้ ยนู่ ่ะสิ ความจาดีไม่เปลี่ยนเลยนะ “โทรศพั ทฉ์ นั มนั ทนน่ะ ใชม้ านานมาก” “อะ..ฉนั ติดธุระละ ขอวางสายก่อนนะ บายๆ”

“บาย” โรสตดั สายไป และพวกผมกินไข่ดาวรอจนถึงวนั น้นั

ช้นั ท่ี 2 เวลาความสขุ มนั ผา่ นไปเรว็

[วนั เสำร์ท่ี 20 ธันวำคม เวลำ 6:30] “ตื่น ๆ ทุกคน เชา้ แลว้ ๆ” ซีต่ืนเป็ นคนแรกและมาปลุกทุกคน *เสียงหาว* อะไรน่ะ เชา้ แลว้ หรอเหมือนยงั ไม่ไดน้ อนเลย กร็ ู้อยแู่ ก่ใจนะวา่ วนั น้ีจะตอ้ ง ไปแต่เชา้ อุตส่าห์เขา้ นอนต้งั แต่ 5 ทุ่ม แต่จนจะตี 2 กย็ งั นอนไม่หลบั ปกติผมกเ็ ป็น คนนอนยากอยแู่ ลว้ เมื่อคนื กเ็ ลยต้งั ใจไม่จบั โทรศพั ทเ์ ลย เพ่อื ท่ีจะไดน้ อนง่ายข้ึน แตก่ ็ นอนไม่หลบั อยดู่ ี หรือจะตื่นเตน้ กนั นะ เลยหลบั ยากกวา่ เดิม แลว้ ผมตื่นเตน้ อะไรกนั นะ การไดไ้ ปเท่ียวกบั เพ่ือนอีกคร้ังหรอ หรือคือการไดไ้ ปเจอกบั โรสอีกคร้ัง อืม...พดู ยากเหมือนกนั นะเน่ีย น่าจะเอียงไปทางโรสมากกวา่ กไ็ ม่เจอกนั ต้งั นาน ไม่รู้จะ เปลี่ยนไปยงั ไงบา้ ง จะต่ืนเตน้ กค็ งไม่แปลก หวงั วา่ จะคุยกนั ไดเ้ หมือนเมื่อก่อนนะ “นอนไม่หลบั รึไงฟิ ว” ซีพดู ข้ึน “อืม...เพราะตื่นเตน้ ม้งั ” “เรื่องโรสสินะ” “อืม..เอย้ ! ไม่ใช่!” ไอซ้ ีน้ีมนั ข้ีโกงจริง ๆ เล่นถามตอนเราสะลึมสะลือ ตอนเชา้ ยงิ่ เบลอ ๆอยู่ ทุกคนเตรียมตวั กนั เสร็จละ น้ีกป็ ระมาณจะ 8 โมงละ เห็นโรสบอกวา่ จะมาประมาณ เวลาน้ีนะ เอะ้ ..อยา่ บอกนะวา่ คือไอร้ ถตูห้ รู ๆคนั น้นั “wow นนั่ มนั Goyota ventury น้ี” ไมทพ์ ดู “โห..รู้จกั ดว้ ยหรอ?” ผมถามกลบั “แค่ความรู้รอบตวั น่ะ”

ความรู้รอบตวั หรอ ชื่อรุ่นรถดว้ ยแถมเป็นรถตู้ รู้สึกวา่ มนั ไม่ใช่ความรู้ รอบตวั เท่าไหร่นะไมท์ เหมือนความชอบส่วนตวั มากกวา่ “โทษนะครับ ใช่คุณฟิ วไหมครับ” เสียงชายหนุ่มคนหน่ึงท่ีเดินเขา้ มาหาผม “อ่ะ...ใช่ครับ ผมเองครับ” เขาเป็นผชู้ ายใส่สูท ตวั ไม่สูงมาก เหมือนตวั เลก็ กวา่ เรา 10 เซน ไม่สิอาจจะ 12 เซนกวา่ กค็ งสูงประมาณ 168 เซน “ผมเป็นคนรับใชข้ องคุณหนูโรสเองครับ ชื่อแจ็คครับ ยนิ ดีท่ีไดพ้ บกบั เพื่อนเก่าของคุณหนู ขอบพระคุณจริงๆท่ีเคยดูแลคุณหนูเม่ือก่อนนะครับ” “ไม่ขนาดน้นั หรอกครับ” พดู สุภาพจงั เลยนะ “เตรียมตวั กนั พร้อมแลว้ สินะครับ” “พร้อมแลว้ ละ อ่า..แลว้ โรสละ” “คุณหนูติดธุระท่ีโรงแรมน่ะครับ เลยไม่สะดวกมารับคุณฟิ วน่ะครับ” (จริงๆกเ็ พ่อื งานสาคญั ๆ จะไดห้ มด แลว้ มีเวลามากพอท่ีจะอยกู่ บั คุณฟิ วนน่ั แหละครับ อยากจะบอกคุณอยหู่ รอกนะ แตค่ ุณหนูกาชบั มาวา่ หา้ มพดู ) “ออ้ งานคงเยอะมากเลยสินะ” ตอนเราคุยโทรศพั ทก์ นั เธอกด็ ูไม่คอ่ ยวา่ งเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวเรากไ็ ดเ้ จอกนั แลว้ ตื่นเตน้ จงั หวงั วา่ ทุกอยา่ งจะผา่ นไปไดด้ ว้ ยดีนะ หวงั วา่ .. “ต่อจากน้ีผมจะขบั รถยาวเลยนะครับ ถา้ หิวมีอาหารอยขู่ า้ งหลงั นะครับ เชิญ เลือกไดต้ ามชอบเลยครับ” “โอเค” “ดะๆ..ดูน้ีสิ อาหารเพียบเลย” ปี เตอร์พดู ข้ึนพร้อมกบั หยบิ ตะกร้าอาหารออกมาจากดา้ นหลงั เบาะ “โห..จริงดว้ ย”

“very good ฉนั เอาอนั น้ีละกนั ” ไมทพ์ ดู ตอ่ ทุกคนดูไม่น่าจะมีปัญหาอะไร สะดวกซะจริง “ง้นั เดินทางละนะครับ” แจค็ พดู ตอ่ พร้อมกบั ขบั ออกไป เป็นการเดินท่ีสบายมาก ดว้ ยความง่วงจาก การนอนนอ้ ยบวกกบั แอร์เยน็ ๆ และเบาะนุ่ม ๆ ทาใหผ้ มเผลอหลบั ไปโดยไม่รู้ตวั เพราะอะไรกนั ช่วงน้ีผมคิดมากไปหรอ หรือมีเรื่องใหก้ งั วลมากไป จึงทาใหผ้ มรู้สึก เหมือนจะฝัน ไม่ไดฝ้ ันมานานแลว้ นะ บรรยากาศมนั ดูเงียบแฮะ “ฟิ ว..” “หะ้ ?” มีคนกาลงั เรียกผมหรอ “ช่วยดว้ ย” ช่วยดว้ ย? แลว้ ผมอยทู่ ่ีไหนละเน่ีย แลว้ น้ีเสียงใคร แต่เหมือนเห็นอะไร บางอยา่ ง ทะเล แลว้ กเ็ กาะเลก็ ๆ เกาะมนั อยไู่ กลจากสายตามาก แต่ผมกพ็ อมองออก วา่ มนั คืออะไร เหมือนจะมีควนั อะไรบางอยา่ งค่อย ๆ ออกมาจากเกาะ มนั คือควนั สี แดง มนั กาลงั เอ่อลน้ ออกมาอยา่ งชา้ ๆ ไม่ใช่ชา้ ๆ สิ มนั มาในแนวของสายตาผม เลยดู เหมือนกาลงั มาชา้ แตม่ นั กาลงั มาเร็วมาก เป็นควนั สีแดงท่ีดูไม่ปลอดภยั เลย อนั ตราย ผมตอ้ งหนี แต่เหมือนจะสายไปแลว้ เหมือนผมจะกา้ วเทา้ ไดไ้ ม่กี่กา้ ว ควนั สีแดงกอ็ ยู่ เตม็ ไปทว่ั รอบตวั ผม พอมองควนั พวกน้ีใกลๆ้ สีของควนั มนั เหมือนกบั เลือด *อว้ ก* ผมอาเจียนออกมาเป็นเลือด เลือดเยอะเกินไปแลว้ อะไรวะเนี่ย ปวดหวั มอง อะไรไม่เห็น เหมือนดวงตาของผมกาลงั อาบไปดว้ ยเลือด เวียนหวั คิดอะไรไม่ออก “เลือด...ช่างวเิ ศษ” ผมพดู อะไรออกมาเนี่ย เหมือนเรากาลงั กินอะไรบางอยา่ งอยดู่ ว้ ย เน้ือหรอ “ฟิ ว ฉนั มองไม่เห็น” “หะ้ !?”

ผมคอ่ ย ๆ มองลงไปตามเสียงที่ไดย้ นิ นี่ผมกาลงั กินหนา้ ของเดก็ ผหู้ ญิงอยู่ รอยกดั บนหนา้ มีเยอะมาก ผิวตรงบริเวณของลูกกะตาและจมูกหายไปจนเป็นหลุม ผมมองเห็นรูของลูกกะตาและรูจมูก แตป่ ากของหนา้ ยงั ขยบั อยู่ “ขอตาฉนั คืนทีสิ ฟิ ว..” “อา้ กกกกก!” ผมตื่นข้ึนพร้อมกบั กร้ีด “เฮย้ ๆ เป็นอะไรฟิ ว” ซีพดู ข้ึน นน่ั มนั ฝันบา้ อะไร ภาพของหนา้ คนที่ถูกผมกินยงั ติดตาผมอยเู่ ลย เลือดเตม็ ไปหมด รู้สึกหายใจลาบาก น่ากลวั ควนั สีเลือดนนั่ อนั ตราย ผมไม่ควรยงุ่ กบั มนั ทนั ทีที่อยทู่ ่ามกลางควนั เลือดนนั่ ผมกข็ าดสติไปเลย อนั ตราย อนั ตราย อนั ตราย ควนั นรก ควนั นรก ควนั .. “เฮย้ !” เสียงของซีดงั ข้ึนอีกคร้ัง “อะ...” พวกเขากาลงั มองผมอยู่ ทุกคนดูกงั วล แลว้ ซีกก็ าลงั จบั ไหลผ่ มอยู่ “เป็นอะไรไปฟิ ว” มนั เป็นแคฝ่ ันสินะ ขอสูดลมหายใจใหล้ ึกๆก่อนละกนั “เฮอ้ ...ฉนั แค่ฝันร้ายน่ะ” “ฉนั วา่ เดี๋ยวน้ีนายชกั จะผกั ผอ่ นนอ้ ยเกินไปละ อยา่ เกบ็ อะไรไปคิดเยอะสิ มนั จะทาใหน้ ายเกบ็ เอาไปฝันนะ” ซีพดู ดว้ ยน้าเสียงท่ีคอ่ นขา้ งจริงจงั “ชะ..ใช่” ปี เตอร์พดู ไปพร้อมพยกั หนา้ “don’t worry มีพวกเราท้งั คน อยา่ คิดไรมากเลย” ไมทก์ เ็ ป็นห่วงสินะ ขอโทษที ที่ทาใหพ้ วกนายเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรแลว้ ละ ฉนั ดีข้ึนมากละ ขอบคุณ” “เรามาเที่ยวนะ เรื่องงาน เดี๋ยวฉนั ดูแลเอง” ซีพดู ตอ่ คงตอ้ งลาบากไอซ้ ีซะละ ดีจริง ๆ ท่ีมีคนใหพ้ ่งึ พา “เรามาถึงแลว้ นะครับ” แจค็ พดู ในขณะท่ีกาลงั ขบั รถอยจู่ นไปจอดอยขู่ า้ งหนา้ โรงแรม ประตูรถค่อย ๆ เปิ ดออก กลิ่นของทะเล ค่อย ๆ ลอยเขา้ มา เป็นกลิ่นท่ีรู้สึกปลอดโปร่งและสดช่ืน เสียงของคลื่นกด็ ว้ ย พอไดย้ นิ แลว้ กร็ ู้สึกผอ่ นคลายอยา่ งบอกไม่ถูก เป็นทะเลท่ีสวย จริงๆ ทรายสีขาวดูสะอาดตากบั สีของน้าทะเลท่ีใสเอามาก ๆ มนั ใสมาก จน เหมือนกบั วา่ ผมจะมองเห็นทุกอยา่ งในทอ้ งทะเลเลย เชื่อแลว้ ล่ะ วา่ เป็นทะเลที่สวย ท่ีสุดของทางใต้ เรามาถึงที่น่ีบ่าย 3 โมงกวา่ เดินทางประมาณ 6 - 7 ชว่ั โมง “น่ี ๆ ไม่ไดเ้ จอกนั เลยนะ ฟิ ว” เสียงท่ีผหู้ ญิงคนหน่ึงดงั ข้ึน เป็นเสียงท่ีออ่ นหวาน เสียงที่ผมเคยรู้จกั “โรส..” “ไง..ฟิ ว” เธอยงั สวยเหมือนเดิมเลย แต่เหมือนเธอจะสูงข้ึนกวา่ เดิมนิดหน่อย ยงั ไวผ้ ม ส้นั อยู่ แต่สีผมเปลี่ยนเป็นสีเทาคลา้ ยควนั บุหรี่ จากสีบลอนดท์ องเม่ือก่อน “เธอยอ้ มสีผมใหม่” ผมถามข้ึน “ใช่ๆ ดูเหมาะไหม?” โรสถามกลบั “เหมาะสุด ๆ เลย ฉะ..ฉนั หมายถึงดูดีเลยละ่ ” “จะยอกนั เกินไปแลว้ ” “ฉนั พดู จริง ๆ นะ” “จา้ ๆ ขอบคุณนะ” “แฮะ ๆ”

สายตาเธอกาลงั จดจอ้ งกบั ตาของผมอยู่ ดวงตาสีฟ้าใสกลม ชวนหลงใหล ทาผมรู้สึกลน ๆ ยงั ไงไม่รู้ พอมาเจอตวั จริงแลว้ ทาตวั ไม่ถูกเลย “อะแฮ่ม..” ซีเร่ิมขดั เราละ ลืมไอพ้ วกน้ีไปเลย “อ่า พวกน้ีคือทีมของฉนั เป็นเพื่อนเก่าของฉนั เอง น้ี ซี ไมทแ์ ลว้ กป็ ี เตอร์” “ยนิ ดีท่ีไดร้ ู้จกั ครับ” พวกเขาพดู พร้อมกนั “ยนิ ดีท่ีไดร้ ู้จกั ค่ะ” “ขอบคุณท่ีจา้ งเรามาโปรโมทโรงแรมของคุณนะครับ” ซี เร่ิมคุยกบั โรสก่อน “ไม่เป็นไรค่ะ เราเตม็ ใจท่ีจะช่วยน่ะ แลว้ กไ็ ม่ตอ้ งเรียกฉนั วา่ คุณกไ็ ด้ เรียก แบบกนั เองกไ็ ดน้ ะคะ ฉนั อยากสนิทกบั พวกเธอเหมือนกนั ” “ออ้ ..โอเคครับโรส” “ดีคะ่ ง้นั ฉนั จะพาพวกเธอไปดูโรงแรมเองนะ” โห..น้ีคือโรงแรมของโรสหรอ แถวน้ีแทบไม่มีท่ีพกั อ่ืนเลย มีแคโ่ รงแรม วลิ เล่ียม ดูหรูหราจงั เลย ทุกอยา่ งถูกตกแตง่ ไปดว้ ยเฟอร์นิเจอร์สีทองดูเงางามเปล่ง ประกายผสมกบั สีดา ดูเขา้ กนั ดีอยา่ งลงตวั แลว้ ก.็ ..เพิ่งสงั เกตวา่ คนมาพกั กนั เยอะอยู่ นะเน่ีย “ไม่ตอ้ งห่วงเรื่องโรคระบาดนะ ท่ีน่ีเราดูแลความปลอดภยั และความสะอาด อยา่ งดีมาก มีการตรวจสอบและวดั อุณหภูมิกนั อยา่ งครบถว้ น พวกเธอกต็ อ้ งตรวจ เหมือนกนั นะ” โรสพดู ข้ึน อยา่ งน้ีเอง เพราะการดูแลท่ีดี ทาใหค้ นท่ีมาเที่ยวกย็ งั สบายใจใน เรื่องความปลอดภยั ตอ่ โรคระบาดไดอ้ ยู่ มาตรการป้องกนั ค่อนขา้ งดี “โรงแรมวิลเล่ียมของเรา มี 10 ช้นั และมีหอ้ งพกั ท้งั หมด 120 หอ้ ง และหอ้ ง ท่ีพวกเธอจะพกั คือหอ้ งที่ 444 อยทู่ ่ีช้นั 4 เดี๋ยวฉนั จะพาไป”

“คุณหนูครับ ขอคุยดว้ ยหน่อยครับ” “อะ ไดส้ ิแจค็ โทษทีนะ ขอเวลาสกั ครู่นะ” “อา่ ..” พวกเขาไปคุยอะไรกนั น่ะ? “คุณหนูครับ ในขณะที่ผมกาลงั ขบั รถ อยดู่ ี ๆ คุณฟิ วกส็ ะดุง้ ต่ืนข้ึน สีหนา้ ของเขาดูแยม่ ากๆครับ ทุกคนในรถตกใจกนั หมด แลว้ ผมไดย้ นิ มาวา่ ช่วงน้ีเขา ค่อนขา้ งพกั ผอ่ นนอ้ ยและมีเร่ืองใหก้ งั วลเยอะครับ” “ขอบคุณท่ีบอกนะ ฉนั จะดูแลเขาเอง” “อยา่ รุกเขาเยอะนะครับ คุณหนู โอย้ ..” โรสตีไปท่ีไหลข่ องแจค็ “ไม่ตอ้ งมาแหยฉ่ นั เลย ไปทางานของนายไป” “ครับ ๆ” พวกเขาดูสนิทกนั จงั คงจะอยดู่ ว้ ยกนั มานานแลว้ สินะ ผมกเ็ คยสนิทกบั เธอ อยา่ งน้นั มาก่อน “มองคอ้ น อะไรของนายน่ะ ฟิ ว” ซีถามข้ึน “เปลา่ หรอก ไม่มีไร” “หึ” “อะไรเล่า ฉนั กบั โรสกเ็ คยสนิทกนั แบบน้นั เหมือนกนั นน่ั แหละ ฉนั ไม่ได้ อิจฉาอะไรหรอก” “นายพดู เองนะ ฉนั ยงั ไม่ถามเลย” “กท็ ่าทางนายมนั ฟ้อง” “น่า ๆ เดี๋ยวกม็ ีเวลาไดอ้ ยกู่ นั สองคน พอถึงตอนน้นั กช็ ่วยทาตวั ใหด้ ูมน่ั ใจ กวา่ น้ีหน่อย”

อะไรเล่าก่อนหนา้ น้ีผมกแ็ คต่ กใจ เพราะง้นั เลยตื่นเตน้ ไปหน่อย อะ... โรสมาแลว้ “พวกนายขนของกนั พร้อมยงั เราไปหอ้ งของพวกนายกนั ” “อืม” พวกเราขนของเขา้ ลิฟตก์ นั โห...ในลิฟตก์ ย็ งั ดูหรูหรา สีทองดา น้ีดูดีจริง ๆ ลองเอาไปแตง่ หอ้ งเราบา้ งดีกวา่ “น้ีจะ้ หอ้ งพวกเธอ” โรสพดู พร้อมกบั เปิ ดประตูของหอ้ ง 444 “wow so beautiful” ไมทพ์ ดู ต่อ ฟังก่ีที กไ็ ม่ชินสักทีกบั วธิ ีการพดู ของไมท์ จกั จ้ีหูยงั ไงไม่รู้ แต่ หอ้ งน้ีสวยจริง ๆ นน่ั แหละ ยงั คงคอนเซปตส์ ีทองดา เฟอร์นิเจอร์ไมส้ ีดา ส่วนโลหะ เป็นสีทอง จะดูลงตวั กนั เกินไปแลว้ “นะ..น้ีทุกคนมาดูน้ีสิ” เสียงของปี เตอร์มาจากหอ้ งน้า “โห น้ีมนั ..” อา่ งอาบน้า! สุดยอด ผมฝันมาตลอดเลยวา่ อยากใหบ้ า้ นของผมมีอา่ งอาบน้า กวา้ ง ๆไวแ้ ช่น้าเลน่ แบบน้ีบา้ ง มนั ช่างเติมเตม็ ความฝันผมจริง ๆ “ดีจริง ๆ ฉนั กช็ อบอา่ งอาบน้าเหมือนกนั ” ซีกเ็ ขา้ มาดว้ ยแฮะ “ชะ..ใช่ไหมละ” ปี เตอร์พดู เหมือนหาคนเห็นดว้ ยเลย “me too me too” ทุกคนกช็ อบกนั หมดสินะ ดูตื่นเตน้ กนั ใหญ่เลย “ฟิ ว มาดูตรงน้ีสิ”

ท่ามกลางเสียงความตื่นเตน้ ของทุกคน มีเสียงของผหู้ ญิงคนหน่ึงลอดผา่ น เขา้ มา เสียงมนั กลบั ชดั เจนมาก ตอนน้ีเหมือนกบั วา่ เสียงของเพอ่ื น ๆ จะคอ่ ย ๆ เบาลง แลว้ เสียงน้ีกลบั ดงั ชดั มนั คือเสียงของโรส เหมือนเสียงน้นั จะมาจากระเบียง ภาพท่ีเรา เห็นตรงหนา้ มนั ช่าง “มาตรงน้ีสิ อากาศกาลงั เยน็ สบายเลย” มนั ช่างสวยเหลือเกิน พ้นื หลงั ทะเล กบั ผหู้ ญิงผมส้นั สีเทาผวิ ขาวดุจไข่มุก ละมุนตา รู้สึกเหมือนเวลาหยดุ น่ิงไปชว่ั ขณะหน่ึง ผมค่อย ๆ เดินเขา้ ไปหาเธอ พอมาดู หนา้ เธอใกล้ ๆ แลว้ “เธอสวยจงั เลยนะ..” “ฮะ..” “อะ..ขอโทษทีฉนั คิดดงั ไปหน่อย” แกม้ ของโรสเริ่มแดงข้ึน หรือเพราะผิวของเธอน้นั ขาวเกินไปเลยทาใหเ้ ห็น สีเลือดไดง้ ่ายกนั นะ “ฉนั ดีใจมากเลยนะ ท่ีไดเ้ จอนายอีกคร้ัง นานแค่ไหนแลว้ นะ” ผมกด็ ีใจเหมือนกนั ที่ไดเ้ จอเธออีกคร้ัง “ก็ 6 ปี แลว้ นะ” มนั กผ็ า่ นมานานอยนู่ ะ “นน่ั สินะ 6 ปี แลว้ เล่าเรื่องชีวิตนายใหฟ้ ังหน่อยสิ” ใหเ้ ล่าเร่ืองชีวติ ของผมหรอ ควรเริ่มหรือเลา่ จากอะไรก่อนดีล่ะ “เธออยากฟังอะไรก่อนล่?ะ” “เรื่องชีวติ มหาลยั ของนายกไ็ ด”้ ผมเล่าเร่ืองชีวติ ของผมต้งั แต่ปี แรกที่เขา้ เรียนมหาลยั จนถึงตอนจบมหาลยั ในระหวา่ งท่ีผมกาลงั เลา่ อยู่ ผมกส็ ลบั ไปถามโรสบา้ งเหมือนกนั วา่ ตอนปี แรกในมหา ลยั ของเธอเป็นไงบา้ ง จากน้นั เรากผ็ ลดั กนั ถามเร่ืองชีวติ ตอนท่ีเราไม่ไดเ้ จอกนั เราคุย กนั เพลินมาก ท่ามกลางอากาศของทะเล ลมเยน็ ๆ จากคล่ืน เป็นช่วงเวลาที่ดีจริง ๆ

พวกซีกเ็ หมือนจะพกั ผอ่ นกนั อยใู่ นหอ้ ง ช่วงเวลาความสุขน้นั จะรู้สึกเหมือนผา่ นไป เร็วมาก ต้งั แต่เราเร่ิมคุยกนั กต็ อน 4 โมงเยน็ กวา่ จนตอนน้ี 6 โมงคร่ึงแลว้ “เราคุยกนั จนเยน็ เลย ฮา ๆ” เริ่มหิวหน่อยแลว้ นะเนี่ย “นายยงั มีเร่ืองอะไรที่ยงั กงั วล หรือคิดมากอยอู่ ีกไหม” เร่ืองท่ีกงั วลหรอ เรากเ็ ลา่ ใหเ้ ธอไปเยอะแลว้ นะ เรื่องที่ยงั ไม่เลา่ ก็ ไอค้ วนั สี เลือดนนั่ ฝันอะไรกไ็ ม่รู้ไร้สาระสิ้นดี “กไ็ ม่มีแลว้ ละ ขอบคุณที่ถามนะ” “ไม่เป็นไร ฉนั ยนิ ดีท่ีไดช้ ่วยนายนะ เห็นเกาะตรงน้นั ไหม เกาะเลก็ ๆ ตรง น้นั น่ะ” “เกาะเลก็ ๆ สีแดงนน่ั หรอ?” หะ้ ! เกาะสีแดง “นายพูดอะไรน่ะ เกาะสีแดงอะไร” “กเ็ กาะนนั่ ไง เอะ..?” เมื่อก้ีผมคิดวา่ ผมเห็นเกาะนน่ั เป็นสีแดงจริง ๆ นะ แต่ตอนน้ี มนั กแ็ คเ่ กาะ เลก็ ๆ ธรรมดาเกาะหน่ึง ผมตาฝาดอยา่ งง้นั เหรอ “มนั เป็นเกาะเลก็ ๆ เกาะหน่ึง ที่ไม่มีคนอยอู่ าศยั ต้งั แตส่ มยั ก่อน เขาเล่าสู่กนั ฟังมานะ วา่ เกาะน้นั ไม่มีอะไรเลย นอกจากป่ าและสตั วบ์ างชนิด เกาะน้นั เลยไม่มีใคร สนใจ” ภาพในฝันคงแค่ยงั ติดตาเราอยู่ วนั น้ีผมคงตอ้ งพยายามนอนเร็วแลว้ ล่ะ “ลืมสิ่งท่ีฉนั เพิ่งพดู ไปเถอะนะ ฉนั คงพกั ผอ่ นนอ้ ย เลยเบลอ ๆ” “นายอยากเล่าใหฉ้ นั ฟังไหม ฉนั พร้อมรับฟังทุกเร่ืองนะ” โรสพดู พร้อมกบั สีหนา้ ที่ดูกงั วล “ขอบคุณในความหวงั ดีของเธอนะ มนั กแ็ คเ่ รื่องไร้สาระน่ะ ไม่มีอะไร หรอก”

ขอบคุณจริง ๆ นะ วนั น้ีเธอช่วยผมไดม้ ากเลยล่ะ รู้สึกไหล่ของผมเบาข้ึน เยอะเลย รู้สึกดีจริง ๆ ท่ีไดพ้ ูดระบายกบั ใครสักคน “ฉนั เร่ิมหิวแลว้ ล่ะ นายเริ่มหิวหรือยงั ” “หิวแลว้ ๆ” “ง้นั เราไปกินขา้ วเยน็ กนั ” เราเดินกลบั เขา้ ไปในหอ้ งพร้อมกนั พวกน้นั กาลงั เล่นเกมการ์ดกนั อยู่ “น้ีพวกนายไปกินขา้ วเยน็ ...” “Impossible! ฉนั ยงั ไม่winสักตาเลย” เหอะ ๆ ซีคงจะเล่นชนะอีกแลว้ สินะ ไอไ้ มทก์ ค็ งแพอ้ ีกตามเคย “ฉนั ชนะไปตาเดียวเอง” ปี เตอร์ดูหงอยไปเลย ฮา ๆ กซ็ ีเล่นเก่งซะขนาดน้นั “พวกนายตอ้ งไปฝึกมาใหม่นะ อะ..ฟิ วมา” ซีพดู ข้ึน “พวกนายหิวกนั ยงั ไปกินขา้ วเยน็ กนั ” ผมถามพวกเขาอีกคร้ัง “ไป ๆ ไวค้ ่อยมาแกม้ ือใหม่ละกนั นะไมท”์ ซีพดู พร้อมกบั หนั ไปทางไมท์ “ฝากไวก้ ่อนเถอะ ซี” ไมทต์ อบกลบั ซี ฮา ๆ ดูจริงจงั กนั จริง เจา้ พวกน้ี

ช้นั ท่ี 3 คืนวนั สน้ิ โลก

ตอนน้ีพวกเรากล็ งมาอยกู่ นั ช้นั แรกของโรงแรมในหอ้ งโถงโรงอาหาร และ กก็ าลงั กินอาหารกนั อยา่ งเอร็ดอร่อย โรสบอกวา่ ถา้ อยากกินอะไรกส็ ั่งไดเ้ ลยตามใน เมนูอาหารของโรงแรม พวกเราจึงไดก้ ินอาหารกนั ตามใจชอบ แตพ่ วกเรากไ็ ม่ไดส้ ง่ั เมนูกนั เยอะเกินไปหรอก ถึงแมจ้ ะอยากกเ็ ถอะ แต่เรากเ็ กรงใจโรสอยดู่ ีนน่ั แหละ ท้งั หมดน้ี เราตอ้ งขอบคุณครอบครัวโรสเลย เอะ๊ ..ผมตอ้ งขอบคุณพอ่ แม่โรสนี่ แต่ ต้งั แตม่ าน้ี กย็ งั ไม่เห็นพอ่ แม่โรสเลย “โรส พอ่ แม่เธออยไู่ หนหรอ ฉนั วา่ จะไปขอบคุณพวกท่านสกั หน่อย” ผมถามข้ึน “พวกเขาตอนน้ีไปทางานกนั อยทู่ ี่ทางเหนือของประเทศ ธุรกิจเส้ือผา้ น่ะ” โรสตอบกลบั “ออ้ แลว้ กใ็ หเ้ ธอมาดูแลโรงแรมน้ีแทนสินะ” “เปล่าหรอก มนั เป็นความต้งั ใจของฉนั เอง ฉนั อยากแบ่งเบาภาระของพวก ท่านบา้ งน่ะ” โรสพดู พร้อมกบั ทาหนา้ จริงจงั เธอคงลาบากใจสินะ ท่ีตอ้ งอยเู่ ฉย ๆ ต้งั แต่ แตก่ ่อนแลว้ ภาพจาครอบครัวโรสในสายตาผม ไม่วา่ โรสจะทาอะไรหรืออยากได้ อะไร พอ่ แม่โรสกจ็ ะหามาใหแ้ ละทาใหห้ มดเลย แมแ้ ต่งานบา้ นกจ็ ะเป็นหนา้ ท่ีของ พอ่ บา้ นแม่บา้ นหมดเลย เธอแทบจะไม่ไดท้ าอะไรเลยท้งั น้นั ในตอนท่ีเธออยบู่ า้ น เธอ มกั จะมาระบายเร่ืองน้ีกบั ผมอยหู่ ลายคร้ัง “เธอทาดีมากแลว้ ละ พวกท่านตอ้ งภูมิใจในตวั เธออยแู่ น่” เธอหนั มายมิ้ ใหผ้ ม “ขอบคุณนะ” เธอพยายามในส่วนของเธอไดด้ ีมากแลว้ ละ่ พอเห็นเธอแลว้ ผมกภ็ ูมิใจแทน พอมองกลบั มาที่เรา ตอนน้ีผมกย็ งั ไม่สามารถแบ่งเบาภาระพอ่ แม่ไดเ้ ท่าไหร่เลย ถึงแมพ้ วกท่านจะบอกผมเสมอวา่ ใหไ้ ปใชช้ ีวิตของเราเถอะ พอ่ แม่ดูแลตวั เองได้ อยา่ ไดน้ ึกวา่ ลูกติดหน้ีบุญคุณพอ่ แม่นะ พอ่ แม่ต่างหากที่ตอ้ งเป็นคนดูแลลูกนะ เพราะ

พอ่ แม่เป็นคนเลือกใหล้ ูกเกิดมาเอง มนั เป็นความรับผดิ ชอบของพอ่ แม่เอง ถึงจะพดู อยา่ งง้นั กเ็ ถอะ แต่อยา่ งนอ้ ยความฝันของแม่ สักวนั หน่ึงผมจะตอ้ งทาใหไ้ ดเ้ ลย ผม สัญญากบั แม่ไวแ้ ลว้ ดว้ ย จะไม่ลืมเดด็ ขาด “ทุกคน คงจะอิ่มกนั แลว้ สินะคะ” โรสพดู ข้ึน ทุกคนกินกนั หมดแลว้ กค็ งไม่มีใครไม่อ่ิมหรอก น้ีกจ็ ะ 2 ทุ่ม กวา่ แลว้ ดว้ ย “ง้นั ฉนั ขอตวั ก่อนนะคะ” โรสพดู พร้อมลุกจากเกา้ อ้ีข้ึน “เธอจะไปไหนหรอ?” ผมถามข้ึน “ฉนั วา่ จะไปตรวจสอบความเรียบร้อยของโรงแรมหน่อยน่ะ” ออ้ นน่ั สินะ กง็ านเธอคือการดูแลโรงแรม คงจะไม่วา่ งขนาดน้นั แต่กอ็ ยาก อยดู่ ว้ ยกนั อีกสักหน่อย เพราะเดี๋ยวพรุ่งน้ีกจ็ ะเริ่มงานกนั แลว้ “เธอจะวา่ งอีกไหม แบบวา่ อยากมาเล่นเกมการ์ดกบั พวกเราไหม?” อะ...ผมดนั ชวนไปแลว้ เธอดูยงุ่ อยแู่ ท้ ๆ ผมน่ีกน็ ะ เอาแต่ใจซะจริง “ไดส้ ิ ขอฉนั เสร็จธุระท้งั หมดก่อนนะจะรีบมา” เธอพดู พร้อมกบั ยมิ้ ใหผ้ ม “ง้นั ไวเ้ จอกนั นะ” “อ้ืม ไวเ้ จอกนั ” เราแยกจากโรสมา กก็ ลบั ข้ึนมาที่หอ้ งพกั ของเรา จากน้นั ทุกคนกแ็ ยกยา้ ยกนั อาบน้า หลงั จากท่ีทุกคนอาบน้ากนั เสร็จเรากม็ านงั่ เลน่ เกมการ์ดกนั ตอ่ “คร้ังน้ีแหละ ฉนั จะชนะนายใหไ้ ด้ ซี” ไมทพ์ ดู ข้ึน คร้ังน้ีเขาดูต้งั ใจมาก “ทาใหไ้ ดก้ ่อนเถอะ” ซีพดู ตอ่ เขาดูจะไม่ยอมใครเลยจริง ๆ แต่โทษทีนะฉนั กไ็ ม่ยอมเหมือนกนั

“อยา่ ลืมสิวา่ ตาน้ีฉนั กเ็ ล่นดว้ ย พวกนายเตรียมตวั แพไ้ ดเ้ ลย” “เหอะ ใหม้ นั จริงเถอะ” ซีตอบกลบั ผม “รอดูเลย” พวกเราเลน่ กนั จนลว่ งเลยเวลาไปจนถึง 5 ทุ่มคร่ึงกวา่ โรสกย็ งั ไม่มา งาน ของเธอคงเยอะมากเลยสินะ *กอ๊ ก...ก๊อก* เสียงเคาะประตูดงั ข้ึน ทนั ทีท่ีไดย้ นิ ผมกร็ ีบรุกจากวงเกมการ์ด เพื่อไปเปิ ด ประตูในทนั ที “ไง โทษที ที่ใหร้ อนานนะ มีปัญหานิดหน่อยเลยเสียเวลาไป” ในท่ีสุด คนที่อยหู่ นา้ ประตูกค็ ือโรส แลว้ เหมือนจะมากบั แจค็ ดว้ ย “หวดั ดีครับ” แจค็ พดู ตอ่ จากโรส ถึงตอนน้ีเขากย็ งั ใส่สูทอยู่ “ฉนั ชวนแจค็ มาเลน่ ดว้ ยน่ะ พวกนายโอเคนะ?” “โอเคสิ คนยงิ่ เยอะยงิ่ สนุก เขา้ มาเลย” ตอนแรกเรานึกวา่ เธอจะไม่มาแลว้ สักอีก แตส่ ุดทา้ ยเธอกม็ า เรานงั่ เล่นเกม การ์ดกนั อยา่ งสนุกสนาน ในตอนน้ีเรารู้สึกสนุกและมีความสุขมากกบั ช่วงเวลา ในตอนน้ีมาก จนกระทงั่ ถึงเวลาเที่ยงคืน กม็ ีเสียงกรีดร้องของผหู้ ญิงดงั ข้ึน “นน่ั เสียงอะไรน่ะ!” โรสเอย่ ปากถามข้ึน “สะ..เสียงผหู้ ญิงกรี๊ด?” ปี เตอร์พดู ออกมาดว้ ยสีหนา้ ท่ีดูกงั วลกบั เสียงที่ไดย้ นิ ผมกบั แจค็ รีบลุกข้ึน ยนื เพอ่ื ไปเปิ ดประตูดูขา้ งนอก พวกผมออกมายนื ดูอยหู่ นา้ หอ้ ง “เหมือนเสียงน้นั จะมาจากขา้ งล่าง” ผมพดู ข้ึน

“ผมกค็ ิดเหมือนกนั ครับ” ในขณะที่ผมกาลงั ตดั สินใจจะเดินไปดูตรงบนั ได โรสกพ็ ดู ข้ึนดว้ ยน้าเสียงท่ี กาลงั ส่นั กลวั “ควนั สีแดง...” หะ้ !...ผมรีบหนั ไปมองท่ีโรส ที่กาลงั มองออกไปขา้ งนอกหนา้ ต่างของหอ้ ง ผมรีบเดินไปดู และส่ิงท่ีผมเห็นกค็ ือ ควนั สีเลือดท่ีปกคลุมไปทวั่ ท้งั ทะเล จนมองไม่ เห็นพ้นื หรือน้าทะเล แตม่ ีจุดผดิ สังเกตอยจู่ ุดหน่ึงท่ีสีของควนั น้นั ดูเขม็ ขน้ มากจนน่า ขนลุก ถา้ จาไม่ผิดตรงน้นั มนั เหมือนจะมีเกาะเลก็ ๆ อยกู่ ่อนหนา้ ในตอนที่ทุกคน กาลงั ยนื วติ กกงั วลกนั เสียงกรีดร้องมากมายกเ็ ร่ิมร้องกนั มากข้ึนอยา่ งต่อเน่ือง ผมท่ี กาลงั ยนื น่ิงตวั แขง็ อยู่ เพราะควนั สีแดงนน่ั มนั เหมือนกบั ในฝันของผม ความรู้สึกท่ีน่า กลวั ควนั ที่ทาใหผ้ มอยกู่ บั กองเลือดและครอบงาใหผ้ มกินเลือดกินเน้ือคน มนั เหมือนกบั วา่ ฝันร้ายนน่ั เป็นลางบอกเหตุถึงหายนะท่ีกาลงั จะเกิดข้ึนในตอนน้ี แจค็ รีบ หยบิ วทิ ยสุ ่ือสารข้ึนมา “ฮลั โหล น่ีแจค็ ครับ มีใครไดย้ นิ ผมไหม ขา้ งลา่ งเกิดอะไรข้ึน?” “...” แจค็ เริ่มเปล่ียนคล่ืนวทิ ยุ “ฮลั โหล คุณโรบินไดย้ นิ ผมไหมครับ” ไม่มีเสียงตอบกลบั ใด ๆ “ใครกไ็ ด้ มีใครไดย้ นิ ผมไหม ตอบกลบั ดว้ ย” แจค็ เปลี่ยนคล่ืนอีกคร้ัง “เลือด..” เหมือนมีเสียงอะไรบางอยา่ งพูดออกมาเบา ๆ จากเคร่ืองวทิ ยใุ นมือแจค็ “ฮลั โหลครับ ใช่คุณโจไหมครับ ไดย้ นิ ผมไหม?” “เลือด..” “คุณโจ..?”

“เอำเลือดมำให้ก!ู ” เสียงน้นั ดงั ข้ึน จากน้นั เสียงวทิ ยกุ ต็ ดั ไป เหมือนกบั วทิ ยนุ นั่ จะพงั แจค็ ตกใจ กบั เสียงท่ีไดย้ นิ แต่กไ็ ม่ไดแ้ สดงท่าทางอะไรมาก แลว้ กห็ นั หนา้ ไปหาโรส “คุณหนูครับอยทู่ ี่น่ีก่อนนะครับ ผมจะลงไปดูขา้ งล่าง” แจค็ พดู ข้ึน “อืม...” โรสพดู ออกมาส้ัน ดว้ ยสีหนา้ ท่ีดูไม่ค่อยดี “อยา่ ไป!” ผมรีบตะโกนออกไปทนั ทีโดยไม่รู้ตวั เพียงเพราะวา่ ผมกลวั การลงไป ขา้ งล่างนนั่ มนั อนั ตราย ทุกคนยนื เงียบและมองมาท่ีผม แจค็ ยนื ชะงกั ไปพกั นึง แลว้ หนั มาพดู กบั ผม “ผมตอ้ งไปดูความปลอดภยั ของทุกคนครับ” แลว้ แจค็ กร็ ีบเดินไปเปิ ดประตู แต่ในทนั ทีท่ีประตูเปิ ดออก กม็ ีผหู้ ญิงคน หน่ึงกระโจนเขา้ มาใส่แจค็ ร่างกายของหล่อนอาบไปดว้ ยเลือด ดวงตาแดงก่า ในขณะ ที่ทุกคนกาลงั ตกใจอยู่ แจค็ หลบการกระโจนของผหู้ ญิงคนน้นั ได้ แลว้ ไปอยดู่ า้ นหลงั ของหล่อน จากน้นั กจ็ บั ลอ็ คแขนท้งั สองขา้ งไวข้ า้ งหลงั และจบั กดลงไปนอนแนบกบั พ้นื แตผ่ หู้ ญิงคนน้ีกย็ งั พยายามที่จะดิ้น เพอ่ื จะสะบดั ตวั แจค็ ออกไป “เลือด! เอาเลือดมา กจู ะแดกเลือด” สิ่งที่ผหู้ ญิงคนน้ีพดู และในเสียงในวทิ ยุ ทาใหผ้ มตกใจและยนื นิ่งไปอีกคร้ัง เพราะทุกอยา่ งที่เกิดข้นึ ตอนน้ีมนั สอดคลอ้ งกบั ในความฝันของผมหมดแลว้ ท้งั ควนั สี แดงและความหิวกระหายเลือดของคนท่ีสูดดมควนั มนั เขา้ ไป ตอนน้ีผมมน่ั ใจแลว้ วา่ มนั เกิดอะไรข้ึน “คุณครับ ต้งั สติหน่อยครับ”

แจค็ พยายามคุยกบั หลอ่ น แตก่ ไ็ ม่มีการตอบกลบั ใด ๆ จากผหู้ ญิงคนน้ี มีแต่ พยายามดิ้นหนกั ข้นึ พอแจค็ เห็นวา่ เริ่มจะตา้ นแรงไม่ไหว จึงตดั สินใชม้ ือสบั ไปที่ตน้ คอของหลอ่ นอยา่ งรวดเร็ว หล่อนนอนนิ่งสลบไป “โคตร cool” ไมทพ์ ดู ข้ึน “ยะ...ยงั จะมาพูดเลน่ อยอู่ ีกนะไมท”์ ปี เตอร์พดู ตอ่ “กม็ นั เท่จริง ๆ นี่หวา่ สุดยอดเลยแจค็ ไปฝึกมาจากไหนเนี่ย?” “แฮะ ๆ มนั เป็นพ้ืนฐานของพอ่ บา้ นน่ะครับ” แจค็ หนั ไปตอบไมท์ “พ้ืนฐาน..?” ผมกบั เพือ่ นพดู พร้อมกนั ดว้ ยหนา้ ท่ีสุดจะสงสัย วา่ ไอก้ ารสบั ตน้ คอคนจน สลบ น่ีคือพ้นื ฐานของพอ่ บา้ นง้นั หรอ “พวกเราตอ้ งหนีจากไอค้ วนั สีแดงนน่ั เราตอ้ งข้ึนไปขา้ งบน” ผมกลบั มาต้งั สติอีกคร้ังและบอกกบั ทุกคน “ทาไมละฟิ ว” ซีหนั มาถามผมดว้ ยความสนสยั “นายไม่เห็นร่างของผหู้ ญิงคนน้ีหรอ ร่างของหล่อนมนั อาบไปดว้ ยสีแดง ปนเลือด แลว้ ยงั ขาดสติพดู แต่ตอ้ งการเลือด แลว้ คิดวา่ อะไรจะเป็นสาเหตุล่ะ นอกจาก ไอค้ วนั ประหลาดนนั่ ท่ีอยดู่ ี ๆกโ็ ผลข่ ้ึนมา” “มนั กใ็ ช่ แตเ่ รายงั ไม่รู้เลยวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีไปโดนหรือสูดดมกบั ...” “เช่ือฉนั เถอะน่า!” ผมตะคอกใส่ซี “อา่ ..” ซีสะดุง้ กบั คาพดู ของผมและเงียบไป

“เพราะง้นั เรารีบไปกนั เถอะ...!” พวกเราออกมาจากหอ้ งและกาลงั จะไปตรงบนั ได แตก่ เ็ ร่ิมมีผคู้ นออกมา จากหอ้ งกนั แลว้ ทุกคนดูกาลงั วติ กกงั วล “เกิดอะไรข้ึนหรอ?” ผชู้ ายร่างใหญ่ดูมีอายุ เอย่ ปากข้ึน เขาออกมาจากหอ้ ง 438 หรือกค็ ือหอ้ งตรง ขา้ มกบั หอ้ งพกั ของเรา แจค็ เดินไปตอบเขา “ยงั ไม่รู้แน่ชดั ครับ แต่เราตอ้ งรีบข้ึนไปช้นั บนก่อนครับ” “ทาไม หมายถึงหมอกสีแดงนนั่ หรอ?” เขาถามอีกคร้ัง “ใช่ครับ ยงั ไม่รู้วา่ มนั คืออะไร แต่ผมคิดวา่ เราไม่ควรไปยงุ่ กบั มนั ครับ” ผมเขา้ ไปพูดตอ่ จากแจค็ ทนั ที “ใช่ครับ ไอค้ วนั นน่ั อนั ตราย” “สรุปเกิดอะไรข้ึนหรอ? อลนั ” มีผหู้ ญิงคนหน่ึงแงม้ ประตูออกมา คงจะเป็นภรรยาของเขา “คุณไปเอาลูก ๆออกมาเร็ว เราตอ้ งรีบข้ึนไปช้นั บน” “ไดค้ ่ะ” ผหู้ ญิงคนน้นั พาลูกของเธอออกมา เป็นเดก็ ผหู้ ญิงแฝด 2 คน ผมรีบหนั ไป หาทุกคนในช้นั แลว้ ตะโกนบอกใหท้ ุกคนรีบข้ึนไปขา้ งบนและพวกผมกก็ าลงั เดินไป ตรงบนั ได ครอบครัวนน่ั เดินข้ึนไปแลว้ และเพื่อนผมกบั โรสกก็ าลงั เดินข้ึนตามไป เหลือผมกบั แจค็ และคนอีกจานวนหน่ึง “เฮย้ ! พดู อะไรของเอง็ วะ” มีชายวยั รุ่นคนหน่ึงพดู ข้ึนเสียงดงั พร้อมกบั เดินตรงเขา้ มาหาผมพร้อมกบั ชายอีก 1 คน “เราตอ้ งหนีออกจากควนั สีแดงนนั่ เพราะฉะน้นั เลยตอ้ งข้ึนไปช้นั ...อ้กั ” ผชู้ ายคนน้ียน่ื มือเขา้ มากระชากเส้ือผม

“อยา่ มาไร้สาระ...” แจค็ กาลงั จะเขา้ มาขวาง แต่กม็ ีเสียงบางอยา่ งคอ่ ย ๆ ดงั ข้ึนมาจากบนั ได เป็น เสียงเหมือนกบั อะไรบางอยา่ งท่ีมีจานวนมากกาลงั วง่ิ กรูข้ึนมา เหมือนจะเป็นผลมา จากที่พวกเราพดู เสียงดงั กนั แลว้ ส่ิงท่ีเห็นกค็ ือ กลุม่ คนบา้ คลง่ั ดวงตาสีแดงก่า กาลงั วิ่ง เขา้ ใส่พวกเรา “หลบไป!” ผชู้ ายท่ีจบั เส้ือผมอยรู่ ีบผลกั ผมออก ผมกบั แจค็ ลม้ ลงมาตรงบนั ไดทางข้ึน เขาถูกกลุม่ คนบา้ คลง่ั รุมทาร้าย ไม่สิโดนรุมกินต่างหาก ทนั ทีท่ีทุกคนเห็นเลือดเน้ือ ถูกฉีกกระชากต่อหนา้ ต่อตา กพ็ ากนั วงิ่ หนีคนละทิศละทาง รวมถึงทางข้ึนบนั ไดดว้ ย ผมกบั แจค็ กถ็ ูกกลุม่ คนวง่ิ ผลกั ดนั ข้ึนไป แจค็ รีบพยงุ ผมข้ึนพาวิ่งข้ึนบนั ได พวกเราพา กนั วง่ิ ข้ึนช้นั 5 มา ผมหนั ไปเห็นคนบนทางเดินของช้นั 5 พวกเขาดูกงั วลและทาหนา้ สงสัยวา่ เกิดอะไรข้ึน แตก่ ลุม่ คนดา้ นหลงั กเ็ ริ่มถูกกลุ่มคลง่ั เลือดไล่กินกนั ทีละคน ทนั ทีที่เห็น ผมจึงรีบหนั ไปตะโกนเตือนคนท่ีช้นั 5 “อนั ตราย! รีบกลบั เขา้ หอ้ งกนั ไปซะ” แลว้ ผมกบั แจค็ กว็ ง่ิ ข้ึนกนั ไปต่อจนถึงช้นั 6 แลว้ กเ็ ห็นพวกเพื่อนผมและ โรสกาลงั ข้ึนบนั ไดกนั อยู่ แจค็ กบั ผมรีบตะโกนบอกใหพ้ วกเขาวา่ รีบวงิ่ ข้ึนไป มนั ตามหลงั กนั มาแลว้ เป็นเพราะกลุ่มคนจากช้นั 4 ท่ีตามหลงั เรามาถูกกินกนั ทีละคน ทา ใหพ้ วกมนั มาไม่ถึงตวั พวกเรา พวกเรารีบวง่ิ ข้ึนกนั ไปตอ่ จนถึงช้นั ท่ี 9 จากตอนแรกท่ี มีคนกวา่ 6-7 คนจากช้นั 4 ท่ีวิ่งตามหลงั เรามา ตอนน้ีเหลือเพยี งคนเดียว เหมือนเขาจะ เป็นคนที่ยนื ขา้ งผชู้ ายที่กระชากเส้ือผมก่อนหนา้ น้ี แตถ่ ึงเราจะข้ึนมาถึงช้นั 9 แลว้ ก็ ยงั ไดย้ นิ เสียงพวกมนั กาลงั ตามมาอยดู่ ี พวกเราจึงตดั สินใจวงิ่ ข้ึนกนั ไปอีกช้นั ช้นั ที่ 10 เป็นช้นั สุดทา้ ยของโรงแรม พวกเราเห็นครอบครัวท่ีอยหู่ อ้ ง 438 หรือหอ้ งตรงขา้ ม หอ้ งเรากาลงั ปลอบลูก ๆ อยู่ มีคนเพิม่ มาดว้ ย เป็นชายหญิงชราคู่หน่ึงแลว้ กห็ ญิงสาว อีกคน แจค็ ยงั คิดวา่ พวกมนั คงจะยงั วง่ิ ตามกนั มาอีกแน่ จึงตดั สินใจใหพ้ วกเราข้ึนไป อีกช้นั

“วงิ่ ไปทางน้นั ครับทุกคน มนั มีทางข้ึนช้นั ดาดฟ้าอย”ู่ เป็นประตูเหลก็ สีดาเหมือนจะมีแม่กญุ แจลอ็ คอยู่ “คุณหนูครับ ยงั เกบ็ กญุ แจไวอ้ ยไู่ หมครับ?” แจค็ หนั ไปถามกบั โรส “อะ...เกบ็ ไวอ้ ยู่ เดี๋ยวฉนั รีบเปิ ดให้” ทนั ทีท่ีโรสเปิ ดประตูออกเราทุกคนกพ็ ากนั ข้ึนไปบนช้นั ดาดฟ้า หลงั จากท่ี ทุกคนข้ึนกนั มาหมดโรสกล็ อ็ คประตูทนั ที “คุณหนูครับ ฝากกญุ แจไวก้ บั ผมไหมครับ?” “ไม่เป็นไร ฉนั จะดูแลมนั เอง” โรสเป็นคนรับผดิ ชอบกุญแจ บนดาดฟ้าเป็นที่โล่งกวา้ งมากถูกลอ้ มไปดว้ ย ร้ัวเหลก็ แลว้ กม็ ีหอ้ งหน่ึงอยตู่ รงกลางของดาดฟ้า ส่วนสถานการณ์ตอนน้ี ทุกคนดู เหน่ือยกนั มาก หลงั จากวงิ่ ข้ึนจากช้นั 5 มาช้นั บนสุด กไ็ ม่แปลก สรุปคนที่รอดมาได้ ขา้ งบนน้ีมี ซี ไมท์ ปี เตอร์ โรส แจค็ ครอบครัว 4 คน ชายหญิงชราคูห่ น่ึง เหมือนจะ เป็นสามีภรรยากนั หญิงสาว 1 คน ดูสาวแต่กเ็ หมือนจะโตกวา่ เราหน่อย แลว้ กช็ ายอีก 1 คนเพอื่ นของชายกระชากเส้ือผมก่อนหนา้ ผมรีบไปคุยกบั เจา้ พวกน้นั ก่อนดีกวา่ “พวกนายเป็ นไรไหม?” ผมถามข้ึน “พวกเราโอเคดี” ซีพดู ออกมาพร้อมกบั สีหนา้ ท่ีเหนื่อยลา้ ส่วนไมทก์ บั ปี เตอร์กาลงั นงั่ หอบ อยกู่ บั พ้ืน แลว้ กช็ ูนิ้วโป้งให้ โอเคไอพ้ วกน้ีไม่เป็นไร คอ่ ยยงั ชว่ั “โรสแลว้ เธอ..” “คุณหนูครับ ขอผมดูร่างกายหน่อยครับ” แจค็ รีบเขา้ มาหาโรสก่อนผมจะพูดเสร็จ แจค็ ตรวจสอบดูรอบร่างกายของโร สอยา่ งถี่ถว้ น พร้อมกบั ถามไถ่ไปดว้ ยวา่ เจบ็ ตรงไหนไหม “เธอไม่ไดเ้ ป็นไรสินะ”

ผมเขา้ ไปถามแจค็ “ครับผม เท่าท่ีดูกไ็ ม่ไดร้ ับบาดเจ็บตรงไหน แต่ถา้ คุณหนูเจบ็ ตรงไหนรีบ บอกผมทนั ทีนะครับ” “จะ้ ..ฉนั ไม่ไดบ้ าดเจบ็ ตรงไหน ไม่ตอ้ งเป็นห่วงนะ แตพ่ วกนายท้งั คู่ ต่างหากที่น่าเป็นห่วง พวกนายไม่ไดร้ ับบาดเจบ็ ตรงไหนใช่ไหม?” กจ็ ริงอยา่ งที่เธอพดู นนั่ แหละ ผมกบั แจค็ อยทู่ า้ ยเลยเส่ียงตายสุด ๆ รวมถึง ชายคนน้นั ดว้ ย อะ..เขาจะเป็นอะไรหรือเปลา่ ผมรีบเดินไปหาชายคนน้นั เขาดูไม่คอ่ ย ดีเลย เขากาลงั นง่ั กม้ หนา้ กม้ ตาอยู่ “นี่นายบาดเจบ็ ตรงไหนหรือเปล่า?” “ขอโทษนะ ขอผมอยคู่ นเดียวเถอะ” เขาพูดออกมาดว้ ยเสียงเบา ๆ “อา่ ...” เหมือนเขาจะกาลงั ร้องไหอ้ ยู่ ผมคงตอ้ งปล่อยใหเ้ ขาอยคู่ นเดียวไปก่อน

ชน้ั ที่ 4 หมายทท่ี า่ นเรยี กไมส่ ามารถรอดไดใ้ นขนาดน้ี

ทุกคนนงั่ พกั กนั พกั หน่ึง แลว้ โรสกพ็ ดู ข้ึน “น่ีทุกคนมาดูน้ีสิ..” เสียงของโรสเรียกความสนใจของทุกคนใหม้ าดูตรงร้ัว ส่ิงท่ีเราทุกคนเห็น อยู่ มนั คือหมอกควนั สีแดงท่ีปกคลุมพ้นื ไปทวั่ ท้งั แผน่ ดิน ทุกคนไดแ้ ต่ยนื ตกตะลึงกบั ส่ิงท่ีไดเ้ ห็น ท่ีบอกวา่ ปกคลุมไปทว่ั ท้งั แผน่ ดินกเ็ พราะเรามองไปทางไหนหรือมองไป จนสุดสายตายงั ไง กม็ องไม่เห็นพ้ืน แผน่ ดิน ทะเล ป่ า หรือแมแ้ ต่เมือง มองไม่เห็นสกั อยา่ ง เห็นแต่เพียงหมอกสีแดง ในฝันของเรามนั ปกคลุมแค่รอบตวั เรา แตน่ ้ีมนั เลวร้าย กวา่ ในฝันไปหลายเท่า “เหมือนหมอกมนั ลอยตวั สูงอยทู่ ี่ช้นั 3” ผชู้ ายท่ีมีครอบครัวเอ่ยปากพดู “ประมาณ 9 ถึง 10 เมตรครับ” แจค็ พดู ต่อ “มะ..มนั จะสูงข้ึนมากกวา่ น้ีไหม?” ปี เตอร์พดู ดว้ ยน้าเสียงที่ค่อนขา้ งกงั วล นน่ั สิ ไม่มีอะไรยนื ยนั ไดเ้ ลยวา่ มนั จะ สูงข้ึนไหมหรือจะต่าลงกวา่ น้ี แต่เด๋ียว สิ่งที่เราควรคิดก่อนอยา่ งแรกคือหมอกมนั ปก คลุมกวา้ งแค่ไหน เท่าท่ีรู้ตอนน้ีคือมนั ปกคลุมไปทวั่ ท้งั ทะเลน้ีเลย ผมรีบหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมาเปิ ดดูขา่ วสาร แลว้ กม็ ีช่องขา่ วหน่ึงกาลงั ถ่ายทอดสดอยู่ “หมอกสีแดงปริศนาท่ีอยดู่ ี ๆ กป็ รากฏข้ึน” ทุกคนเดินเขา้ มาดูโทรศพั ทข์ องผม ผมเปิ ดเสียงโทรศพั ทด์ งั ข้ึนสุดเพือ่ ให้ ทุกคนไดย้ นิ เสียงรายงานข่าวชดั ข้ึน “ตอนน้ีกย็ งั ไม่ทราบสาเหตุถึงตน้ กาเนิดของมนั ตอนน้ีหมอกไดป้ กคลุมไป ทว่ั ท้งั ประเทศแลว้ ค่ะ มีรายงานด่วนเขา้ มาค่ะ จาก องคก์ ร N*** นี่เป็นภาพ ถ่ายทอดสดจากดาวเทียม ตอนน้ีโลกท้งั ใบไดก้ ลายเป็นสีแดงไปแลว้ คะ่ หรือกค็ ือ หมอกปริศนาน้ีไดป้ กคลุมไปทวั่ ท้งั โลกของเราแลว้ ค่ะ”

ปกคลุมไปทว่ั ท้งั โลก...น่ีมนั กเ็ หมือนกบั วนั สิ้นโลกชดั ๆ เป็นไปไดว้ า่ มนุษยอ์ าจจะศูนยพ์ นั ธุ์เลยกไ็ ด้ “หมอกมีความสูงจากพ้ืนถึง 10 เมตร ขอ้ มูลเพ่ิมเติมจากหน่วยงาน A**. ได้ บอกวา่ คนที่สัมผสั กบั หมอกสีแดงจะมีอาการขาดสติ ไม่สามารถควบคุมร่างกายของ ตนเองได้ และจะเร่ิมทาร้ายผคู้ นใกลเ้ คียง คาแนะนาสาหรับผทู้ ่ียงั ไม่ไดส้ ัมผสั กบั หมอกสีแดง ขอใหข้ ้ึนไปท่ีสูงเหนือหมอกสีแดงเขา้ ไว้ หา้ มสัมผสั กบั หมอกสีแดง เดด็ ขาด และทางรัฐบาลยงั ไม่มีการออกมาตรการใด ๆ มารับมือกบั เหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึน ขอใหท้ ุกคนทาตามคาแนะนา และขอใหท้ ุกคนปลอดภยั คะ่ หากมีรายงานอะไร เพมิ่ เติม จะกลบั มาถา่ ยทอดสดอีกคร้ัง ขอจบการรายงานเท่าน้ีค่ะ” หลงั จากจบการรายงาน ส่ิงท่ีผมนึกข้ึนไดใ้ นทนั ที คือถา้ หมอกมนั ปกทว่ั ท้งั โลก แลว้ ครอบครัวผมละ ผมเลยบอกใหท้ ุกคนลองติดตอ่ กบั ครอบครัวตวั เอง ผมแยก ออกมาโทรหาแมแ่ ละพอ่ “เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดตอ่ ไดใ้ นขณะน้ี” ผมโทรไปเป็นสิบ ๆ รอบ ผมเริ่มเป็นกงั วลเพราะบา้ นของครอบครัวผม ไม่ไดอ้ ยทู่ ่ีสูง บา้ นของพอ่ แม่ผมเป็นบา้ นทาวน์เฮาส์ และสูงแค่ 2 ช้นั ถา้ พอ่ แม่ยงั อยทู่ ่ี นนั่ กแ็ ปลวา่ พอ่ แม่ผมกลายเป็นแบบพวกน้นั ไปแลว้ หวั ใจผมเริ่มเตน้ ไม่เป็นจงั หวะ ผมหายใจไม่คอ่ ยออก ผมรู้สึกกงั วลมาก ผมพยายามคิดในแง่บวกหลาย ๆ อยา่ ง แตก่ ็ ไม่สามารถสลดั ความกงั วลไปไดเ้ ลย “ขอ้ ร้องละ่ รับสายผมสักทีเถอะ แม่” ไม่รู้วา่ ผา่ นไปนานแคไ่ หนแลว้ และไม่รู้วา่ โทรไปก่ีสายแลว้ น้าตาผมเร่ิม คลอเบา้ แลว้ กค็ ่อย ๆ ไหลออกมาไม่หยดุ ผมไม่อยากใหพ้ วกเขาตายเลย ขอร้องละ่ ไดโ้ ปรดเถอะ ผมยงั ไม่ไดท้ าอะไรเลย คาบอกรักผมกแ็ ทบไม่เคยบอก ไม่รู้จะเขินอาย อะไร ผมไม่เคยกลา้ ที่จะบอกรักพวกเขาต่อหนา้ เลย จนตอนน้ีผมกาลงั จะเสียพวกเขา ไป ผมรู้สึกเหมือนกบั วา่ ใจมนั จะขาด เริ่มรู้สึกวา่ จะรับมนั ไม่ไหวแลว้ แขนของผหู้ ญิง คนหน่ึงเขา้ มาโอบกอดเรา

“โรส..” ทนั ทีท่ีผมรู้วา่ เป็นโรส ผมพยายามคิดวา่ ตอ้ งอดทน คิดวา่ หา้ มร้องไหต้ อ่ หนา้ เธอเดด็ ขาด ตอ้ งเขม้ แขง็ ผมพยายามกล้นั น้าตาเอาไว้ “อยา่ ฝืนเลยนะฟิ ว..” หลงั จากที่ไดย้ นิ โรสพดู ออกมา ผมกป็ ลอ่ ยน้าตาออกมาไม่หยดุ ความ ออ่ นแอที่ผมพยายามเกบ็ ซ่อนเอาไว้ ถูกปลอ่ ยออกมาหมด โรสปลอบผมอยนู่ านกวา่ ผมจะดึงสติกลบั มาและปรับอารมณ์ของตวั เองได้ ผมเร่ิมถามเพื่อนทีละคน ถึงครอบครัวของพวกเขา โรสบอกกบั ผมวา่ เธอเองกย็ งั ติดต่อกบั ครอบครวั ไม่ไดเ้ หมือนกนั แตล่ ่าสุดที่เธอไดต้ ิดต่อไป กค็ ือตอนเชา้ ของเม่ือ วาน ซ่ึงพวกท่านกบ็ อกวา่ ยงั ทางานกนั อยทู่ ่ีทางเหนือ แลว้ กพ็ กั อยทู่ ่ีโรงแรมบนภูเขา เธอเลยไม่กงั วลมากเท่าไหร่ ส่วนซี ไมท์ และปี เตอร์ กย็ งั ติดตอ่ กบั ครอบครัวไม่ได้ เหมือนกนั เวลาในตอนน้ีกต็ ี 3 กวา่ แลว้ ผมและทุกคนที่รอดชีวติ อยบู่ นดาดฟ้าของตึก นี่ เร่ิมแนะนาตวั กนั เร่ิมจากกลุ่มครอบครัว “อรัน” ผชู้ ายร่างใหญ่ที่ดูเป็นผนู้ าและ ภรรยาของเขา “ริน” พวกเขาดูอายรุ าว ๆ 40 ปี กวา่ แลว้ กล็ ูก ๆ เดก็ ผหู้ ญิงแฝด 2 คน “เอม็ เบอร์กบั เอม็ ม่า” พวกเธอไวท้ รงผมทวนิ เทลเหมือนกนั น่าเอน็ ดู พวกเธอกาลงั หลบั อยทู่ ่ีตกั ของคุณริน ส่วนชายหญิงชรา ชื่อ “บรู๊ค” กบั “คาร่า” พวกเขาบอกวา่ ลูก ๆ พามาเท่ียว แลว้ กพ็ ากนั ไปเลน่ น้าที่ทะเลกนั จนเวลาเริ่มมืด บรู๊คกบั คาร่าจึงตดั สินใจ ที่จะข้ึนมาพกั ขา้ งบนหอ้ งกนั ก่อน เพราะเห็นวา่ เริ่มดึกแลว้ แตล่ ูก ๆ ของเขาเลือกท่ีจะ เล่นน้ากนั ตอ่ จนถึงตอนน้ีพวกเขากย็ งั ไม่กลบั ข้ึนมา ผมคิดวา่ พวกเขาคงไม่รอดแลว้ แตค่ ุณบรู๊คกบั คุณคาร่ากย็ งั คงหวงั วา่ พวกเขาจะยงั ปลอดภยั อยู่ ส่วนผหู้ ญิงอีกคน ผมบลอนดย์ าว อายุ 28 ปี เธอช่ือ “ลินดา” เธอเองกม็ าเท่ียวพกั ผอ่ นเหมือนกนั แต่เธอ มาเพียงคนเดียว และคนสุดทา้ ยคือ “เคท” ชายที่เป็นเพื่อนกบั คนท่ีกระชากเส้ือของเรา ก่อนหนา้ หลงั จากแนะนาตวั กนั เสร็จ เรากค็ ุยกนั ตอ่ เกี่ยวกบั สถานการณ์ตอนน้ี “จะมีใครมาช่วยเราไหม?”

คุณลินดาเร่ิ มถามเป็ นคนแรก “คุณหมายถึงพวกเคร่ืองบิน หรือเฮลิคอปเตอร์สินะ” ผมตอบกลบั “แตจ่ ะมีใครรู้ วา่ มีผรู้ อดชีวติ อยทู่ ี่น่ี เพราะตอนน้ีเราทุกคน ยงั ไม่มีใคร สามารถติดตอ่ กบั คนภายนอกได้ และถึงแมท้ างรัฐจะวางแผนกระจายฮอเพอ่ื ออก สารวจและช่วยเหลือ ท่ีที่เราอยกู่ ค็ งเป็นคิวทา้ ย ๆ เพราะท่ีเราอยคู่ ือทางใตข้ อง ประเทศ” ซีพดู ต่อ “ถูกอยา่ งท่ีเขาวา่ แต่ตอนน้ีทางรัฐยงั ไม่ออกมาตรการช่วยเหลือใด ๆ ยงั มน่ั ใจไม่ไดห้ รอกวา่ จะมีคนมาช่วยเราจริง ๆ” คุณอรันเห็นดว้ ยกบั ความคิดของซี “ง้นั ตอนน้ีเราจะทายงั ไงต่อ?” คุณรินหนั มาถามคุณอรันดว้ ยสีหนา้ ท่ีเริ่มกงั วล “คงทาไดเ้ พยี งเอาชีวติ รอดไปเร่ือย ๆ จนกวา่ จะมีใครมาช่วยนน่ั แหละ” คาตอบของคุณอรันทาใหค้ ุณรินยง่ิ กงั วลกวา่ เดิม แต่ไม่ใช่แค่คุณรินท่ีกงั วล หรอก เราทุกคนกเ็ ช่นกนั “อยา่ เพิ่งกงั วลกนั สิ เรายงั มีหวงั อยนู่ ะ ไม่แน่พรุ่งน้ีอาจจะมีข่าวเก่ียวกบั การ ช่วยของรัฐบาลกไ็ ด”้ โรสพดู ใหก้ าลงั ใจ “ใช่ๆ ผมวา่ เราทุกคนแยกยา้ ยกนั ไปพกั ผอ่ นก่อนดีกวา่ รอดูข่าวพรุ่งน้ี ดีกวา่ ” ผมพดู ช่วยใหก้ าลงั ใจอีกคน แต่ผมพดู ออกไป ท้งั ๆ ท่ีในใจกก็ งั วลมาก เหมือนกนั มนั กไ็ ม่ไดท้ าใหท้ ุกคนดูกงั วลนอ้ ยลง แต่มนั กท็ าใหท้ ุกคน ดูไม่กงั วลไป มากกวา่ น้ี “ผมจะอยเู่ ฝ้ากะแรกให้ ทุกคนไม่ตอ้ งเป็นห่วงครับ”

แจค็ เสนอตวั เป็นคนเฝ้าให้ “เดี๋ยวฉนั เฝ้าดว้ ย” ผมกจ็ ะเฝ้าดว้ ยเพราะผมกย็ งั ไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ “ครับ อะ..ผมลืมไป” แจค็ เดินเขา้ ไปหาคุณหนู “คุณหนูครับ กุญแจหอ้ งเกบ็ ของดาดฟ้าอยกู่ บั คุณหนูไหม?” “น่าจะดอกน้ีนะ” แจค็ หยบิ กญุ แจไปเปิ ดหอ้ ง ผมกบั โรสกเ็ ดินตามเขา้ ไปดูดว้ ย ขา้ งในกเ็ ป็น หอ้ งเกบ็ ของทวั่ ไป แต่มีหอ้ งน้าดว้ ย แถมของขา้ งในกม็ ีเยอะมาก มีเตายา่ งเน้ือ อาหาร สาเร็จรูปกบั พวกขนม แลว้ กต็ ูเ้ ยน็ ที่เตม็ ไปดว้ ยน้าเปล่า แลว้ ยงั มีเตน้ ท์ 2 หลงั ขนาด สาหรับ 4 คนอยดู่ ว้ ย อีกท้งั ยงั มีที่นอน หมอน ผา้ ห่ม พร้อม “ทาไมถึงมีของพวกน้ีล่ะเน่ีย?” ผมประหลาดใจมาก ที่หอ้ งเกบ็ ของมีของพร้อมใชข้ นาดน้ี มนั เหมือนกบั วา่ ถูกเตรียมมาเพ่ือเหตุการณ์แบบน้ี “เมื่อก่อนฉนั กบั พอ่ แม่แลว้ กแ็ จค็ ชอบนอนดูดาวบนดาดฟ้ากนั น่ะ มนั เป็น ตอนที่ตึกเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ เราเกบ็ ของทุกอยา่ งไวบ้ นหอ้ งดาดฟ้า เผอื่ คร้ังหนา้ จะ ทาอีก มนั จะไดส้ ะดวก เม่ือไหร่ท่ีเราอยากนอนดูดาวกนั เรากแ็ ค่ข้ึนมานอนเลย” โรสหนั มาตอบผม พร้อมกบั ยมิ้ มีความสุขไปดว้ ย มนั คงเป็นช่วงเวลาดี ๆ ของเธอ ผมกบั แจค็ ขนท่ีนอนออกมา แลว้ กก็ างเตน็ ทจ์ ดั ท่ีนอน คนท่ีไดน้ อนในเตน็ ท์ กม็ ี คุณลุงบรู๊คกบั คุณยายคาร่า แลว้ กค็ รอบครัวของคุณอลนั แตห่ มอนยงั มีเหลืออยู่ โรสกบั คุณลินดาจึงไดใ้ ช้ แจค็ เดินเขา้ ไปสารวจเตน็ ทข์ องคุณลุงบรู๊คอีกคร้ัง “พอนอนไดไ้ หมครับ?” แจค็ ถามข้ึน “ช่วยไดม้ ากเลยล่ะ พอ่ หนุ่ม ขอบใจมาก” คุณลุงบรู๊คตอบกลบั แจค็

“ขอบใจนะ ร่างกายพวกเราไม่ค่อยจะดีแลว้ ถา้ ตอ้ งนอนพ้ืนแขง็ ๆ คงแย่ แน่” คุณยายคาร่ากข็ อบคุณแจค็ เช่นกนั “ไม่เป็นไรครับ ผมยนิ ดีท่ีไดช้ ่วยครับ” แลว้ แจค็ กเ็ ดินออกมาเฝ้ายามกบั ผมต่อ ทุกคนเร่ิมนอนกนั แต่กม็ ีบางคนยงั ไม่นอน นน่ั กค็ ือ เคท เขายงั ดูเศร้าอยู่ ผมคิดวา่ ผมควรจะเขา้ ไปคุยกบั เขาสกั หน่อย..

ช้นั ที่ 5 เหมือนหนงั ซอมบ้ี ?

ผมเดินเขา้ ไปหาเคท “ไง..นายโอเคข้ึนยงั ?” ผมทกั เขาก่อน “เขาชื่ออเลก็ ซ์..” เคทเร่ิมคุยกบั ผม “นายหมายถึงคนท่ีกระชากคอเส้ือฉนั หรอ?” ผมโนม้ ตวั ลงไปนง่ั ขา้ ง ๆ เขา “ใช่ เขาเป็นเพอื่ นผมเอง ผมขอโทษแทนเขาดว้ ย จริง ๆ ปกติแลว้ เขาไม่ใช่ คนแบบน้นั เพอื่ นของเรา ลูซ่ี เธอออกไปซ้ือของกินตอนกลางคืน ก่อนท่ีหมอกนนั่ จะ มา พอถึงเท่ียงคืน เธอกย็ งั ไม่กลบั มา เสียงกร๊ีดมากมายเร่ิมดงั ข้ึนไม่หยดุ ผมกบั อเลก็ ซ์ เร่ิมเป็นห่วงลูซี่ แตก่ ก็ ลวั ที่จะออกไปดูขา้ งนอก ในขณะที่กลา้ ๆ กลวั ๆ เรากไ็ ดย้ นิ เสียงคนคุยกนั อยทู่ หี่ นา้ ทางเดิน เราเลยอออกจากหอ้ งมาดู แลว้ กไ็ ดย้ นิ วา่ คุณบอก ให้ ทุกคนหนีข้ึนไปขา้ งบน หลงั จากน้นั อเลก็ ซ์กโ็ กธรมาก แลว้ ไปกระชากเส้ือคุณ” แลว้ จะโกรธผมทาไม “แลว้ ฉนั ทาอะไรผดิ ?” ผมถามไปโดยไม่ไดค้ ิดอะไรมาก “คุณไม่ไดท้ าผิดอะไรหรอกครับ เพยี งแตใ่ นมุมมองของอเลก็ ซ์มนั คง หมายถึงใหท้ ิ้งลูซ่ี แลว้ หนีไป มนั เหมือนกบั ตอกย้าความคิดของพวกเราในตอนแรกท่ี ไม่กลา้ จะไปช่วยลูซี่” “ฉนั พอจะเขา้ ใจแลว้ ละ่ ขอโทษที” “ไม่ ๆ ไม่ใช่ความผดิ คุณเลย คุณทาถูกแลว้ ท่ีบอกใหท้ ุกคนหนีข้ึนไป ไม่ ง้นั เราคงอาจจะตายกนั หมด ผมตอ้ งขอบคุณคุณดว้ ยซ้า” แตเ่ หมือนจะเป็นความผิดของเรามากกวา่ การที่เราตะโกนในทุกช้นั มนั ทา ใหพ้ วกมนั ตามข้ึนมา เหมือนกบั วา่ ผมเรียกพวกมนั ใหม้ าฆ่าทุกคน มิหนาซ้าอเลก็ ซ์ยงั มาตายแทนเราอีก แต่ถา้ ผมไม่ตะโกนบอกทุกคน มนั อาจจะแยก่ วา่ น้ีกไ็ ด้

“ฉนั รู้สึกผดิ ซะมากกวา่ ฉนั ทาใหเ้ พ่ือนของนาย...” “ไม่ใช่ครับ อเลก็ ซ์เป็นคนเริ่มก่อนเอง แลว้ ถา้ เกิดอเลก็ ซ์ยงั จบั เส้ือคุณอยู่ คุณคงตายไปดว้ ยแลว้ คุณไม่ไดท้ าอะไรผิด และผมคิดวา่ อเลก็ ซ์เองกค็ งไม่คิดโทษ คุณเหมือนกนั อยา่ โทษตวั เองไปเลยนะครับ” “ฉนั จะพยายาม ขอบใจมากนะ” คาพดู ของเคทช่วยใหเ้ รารู้สึกดีข้ึนมากเลย แตม่ นั กย็ ากท่ีใหค้ ิดตามท่ีเขาบอก “ฉนั วา่ ฉนั ไปเฝ้ายามตอ่ ดีกวา่ ” “สู้ ๆ ครับ” ผมกาลงั รุกข้ึน แต่เหมือนผมจะลืมถามอะไรเขาไปสกั อยา่ ง...นึกออกละ่ “นายไม่ไดบ้ าดเจบ็ ตรงไหนใช่ไหม” “นิดหน่อยครับ เหมือนผมจะโดนพวกมนั ข่วนที่ขาขวาครับ” “ไหน! ขอฉนั ดูใกลๆ้ หน่อย” เป็นรอยข่วนที่ไม่ลึกมาก แต่กเ็ ขา้ เน้ือจนเห็นเลือด หวงั วา่ มนั จะไม่เป็นอยา่ ง ที่เราคิด ผมรีบเรียกแจค็ “แจค็ ในหอ้ งมีของปฐมพยาบาลไหม?” “มีครับ เกิดอะไรข้ึนหรอครับ” “เคทบาดเจบ็ น่ะ” แจค็ เดินไปหาโรสเพ่ือขอกญุ แจอีกคร้ัง เพราะตูป้ ฐมพยาบาลถกู ลอ็ คแม่ กญุ แจอยู่ โรสเลยตื่นข้ึนมาช่วยดว้ ย แจค็ หยบิ กลอ่ งปฐมพยาบาลเบ้ืองตน้ ออกมาจาก หอ้ ง แลว้ กเ็ ดินมาดูอาการของเคท “ฉนั ขอดูแผลของนายหน่อยสิ” โรสพดู พร้อมกบั เขา้ ไปดูแลแผลของเคท “ตรงขาขวาน่ีครับ” เคทตอบกลบั โรสทาแผลใหเ้ คท ในขณะท่ีผมกบั แจค็ กาลงั ยนื ดูอยู่ “แจค็ ขอคุยดว้ ยหน่อย มาตรงน้ี”

ผมชวนแจค็ ออกมาจากเคท “มีอะไรหรอครับ?” แจค็ ถามข้ึน “แผลนน่ั เป็นการข่วนของพวกมนั ” ผมพดู ดว้ ยน้าเสียงจริงจงั ข้ึน “คุณอยากจะบอกอะไรครับ คุณฟิ ว” แจค็ ทาหนา้ สงสัย “นายไม่คิดวา่ เขาจะกลายเป็นพวกมนั หรอ?” “คุณคิดวา่ มนั กบั พวกหนงั ซอมบ้ีหรอครับ?” “ฉนั คิดวา่ มนั มีความเป็นได้ แต่ฉนั กไ็ ม่ไดจ้ ะฟันธงวา่ เป็นง้นั หรอก แตถ่ า้ เกิดเป็นอยา่ งน้นั จริง เราควรเตรียมตวั รับมือกบั เขา” “แลว้ จะทาไงละ่ ครับ เราจะนงั่ เฝ้าเขาจนเชา้ หรอครับ” “กด็ ีนะ แตฉ่ นั คิดวา่ ถา้ เขาเป็นตอนที่เราไม่พร้อม คงจะรับมือกบั เขาไม่ ไหว” “แลว้ ถา้ ขงั เขาไวใ้ นหอ้ งเกบ็ ของก่อนละครับ” แจค็ พดู พร้อมกบั หนั ไปมองที่หอ้ งเกบ็ ของ “น่าสนนะ เพ่อื ป้องกนั ไม่ใหใ้ ครถูกทาร้าย แตเ่ ราจะบอกวา่ ไงล่ะ” “บอกตามตรงดีกวา่ ไหมครับ ผมวา่ เขาน่าจะพอเขา้ ใจ” “เอาตามง้นั กไ็ ดแ้ จค็ ” หลงั จากที่ผมกบั แจค็ คุยกนั เสร็จ กก็ ลบั ไปดูอาการของเคท “เท่าน้ีกเ็ สร็จแลว้ ละ่ จะ้ ” โรสเพง่ิ จะรักษาเคทเสร็จพอดี ผมกม้ ตวั ลงไปดูแผล “ไหนขอดูแผลหน่อย หืม..ดูดีเลยน่ีโรส” “ขอบใจจะ้ ”

ผมนง่ั น่ิงดูอยสู่ ักพกั ผมกลบั เพิ่งรู้สึกวา่ ไม่กลา้ พดู มนั เหมือนผมกาลงั จะ บอกเขาวา่ เขากาลงั จะตาย มนั พดู ยากมาก ผมเร่ิมลงั เล “คุณฟิ ว!” แจค็ พดู พร้อมกบั จบั ไหล่ เพือ่ เตือนสติผม “มนั จาเป็นครับ” แจค็ พดู ถูก ผมรวบรวมความกลา้ อีกคร้ัง แลว้ มองหนา้ เคท “เคท ฉนั มีเร่ืองท่ีตอ้ งบอกนาย นายต้งั สติไวน้ ะ” เคทมองและฟังผมอยา่ งต้งั ใจ “ฉนั คิดวา่ นายอาจจะมีโอกาสเป็นเหมือนพวกมนั ” แจค็ หนา้ ซีดลง เห็นไดช้ ดั วา่ เขากาลงั กงั วลอยา่ งหนกั “นายหมายความวา่ ยงั ไง เคทเขาไม่ไดโ้ ดนหมอกสักหน่อย พดู อะไรของ นาย” โรสพดู แทรกเขา้ มาทนั ที “ผมกาลงั จะตายหรอ...เพราะรอยขว่ นนน่ั หรอ?” เสียงของเคทกาลงั สัน่ “มนั เป็นแค่การสันนิษฐานน่ะ นายอาจจะไม่เป็นไรกไ็ ด้ แตเ่ พื่อความ ปลอดภยั ฉนั อยากใหน้ ายไปอยขู่ า้ งในหอ้ งเกบ็ ของ” ขอโทษนะเคท มนั ทาใจลาบากจริง ๆ ท่ีตอ้ งพดู “ฟิ ว หยดุ เลยนะ เคทไม่ตอ้ งคิดมากนะ ฟิ วแคพ่ ดู ลอ้ เลน่ เท่าน้นั ..” โรสพยายามพดู ปลอบเคท “คุณหนูครับ!” แจค็ เขา้ มาลากตวั โรสออกไป “เด๋ียวสิ..” โรสพยายามขดั ขืนแต่กส็ ูแ้ รงแจค็ ไม่ไหวอยดู่ ี “ผมตอ้ งเขา้ ไปอยใู่ นน้นั ตอนน้ีเลยหรอ...เขา้ ไปอยคู่ นเดียว?”

เคทกลบั มาคุยกบั ผมตอ่ “ไม่ ๆ ฉนั จะเขา้ ไปอยกู่ บั นายดว้ ย” น้ีเราพดู อะไรออกไป บา้ จริง “คุณฟิ ว!” แจค็ หนั มาทกั เราทนั ทีที่ไดย้ นิ เราพูด เขาคงไม่เห็นดว้ ย เพราะถา้ เกิดกรณี ท่ีเคทกลายร่าง เป็นจริง ผมคงจะเส่ียงโดนเคททาร้ายและกลายเป็นพวกมนั ไปดว้ ย แตเ่ ราทิ้งเคสไม่ไดจ้ ริง ๆ เพราะเราทิ้งเพ่อื นเขาไปแลว้ รอบหน่ึง ไม่สิ เหมือนจะสอง รอบดว้ ยซ้า แลว้ ถา้ ยงั ตอ้ งทิ้งเขาไปอีกคน ผมคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ “ไม่เป็นไรแจค็ ฉนั จะอยเู่ ป็นเพื่อนเขา” แจค็ กบั โรสทาสีหนา้ ไม่คอ่ ยสบายใจ แต่ผมตอ้ งทา ผมกบั เคทเดินเขา้ ไปใน หอ้ งเกบ็ ของ แต่แจค็ กเ็ ขา้ มาจบั ไหล่ผม “ผมขอคุยดว้ ยก่อน” “โอเค เคทนายเขา้ ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉนั ตามเขา้ ไป” ผมบอกใหเ้ คทเขา้ ไปในหอ้ งก่อน ส่วนผมกบั แจค็ แลว้ กโ็ รส เดินออกมาห่าง จากหอ้ งเกบ็ ของเพ่ือคุยกนั แจค็ หยบิ ปื นพกออกมาจากหลงั เส้ือและยนื่ ใหผ้ ม “รู้วิธีใชไ้ หมครับ?” “อะไรเนี่ยแจค็ ! นายไปเอามาจากไหน?” “ผมมีไวเ้ พือ่ ปกป้องคุณหนู ผมไดร้ ับอนุญาตเป็นกรณีพเิ ศษในการพกปื น” “นายจะใหฉ้ นั ยงิ เคทหรือไง?” “เมื่อมนั จาเป็นครับ” เราตอ้ งใชม้ นั จริง ๆ หรอ มนั สามารถฆ่าคนไดเ้ พียงแคเ่ หน่ียวไกปื นนดั เดียว ถึงแมเ้ ราจะเคยเรียนเคยใชม้ นั มาก่อน เรากย็ งั รู้สึกประหม่าท่ีจะใชม้ นั อยดู่ ี “ขอใหจ้ าไวข้ ้ึนใจนะครับ ถา้ เขากลายร่างขอใหค้ ุณฟิ วยงิ ทนั ที อยา่ ไดล้ งั เล เพราะถา้ ไม่ยงิ คุณจะตายเอง” แจค็ พยายามย้าเตือนเรา เราเขา้ ใจดี แต่..

“ไหวไหมฟิ ว?” โรสถามผม ผมอยากจะบอกเธอ วา่ มนั ยากเหลือเกินท่ีจะใหฆ้ ่าคน แต่ผมพดู ไปแลว้ จะไม่คืนคาหรอก “ไหว ตอ้ งไหว ขอบคุณที่ถามนะ” ผมหยบิ ปื นจากแจค็ มาเกบ็ ไวห้ ลงั กางเกง และกาลงั เดินไปหอ้ ง “จาคาผมใหข้ ้ึนใจนะครับ คุณฟิ ว” แจค็ พดู เตือนเราอีกคร้ัง ผมหนั หนา้ ไปหาแจค็ และพยกั หนา้ แลว้ ผมกเ็ ขา้ ไป อยขู่ า้ งในหอ้ งกบั เคท เคทกาลงั นงั่ กอดเขาพิงกาแพง ผมลงไปนงั่ พงิ กาแพงตรงขา้ ม กบั เขา เป็นท่ีตรงขา้ งประตู บรรยากาศเงียบมาก มนั เงียบมากจนเสียงอากาศรอบตวั ดงั ข้ึน ผมรู้สึกทาตวั ไม่ถูก ผมไม่อยใู่ นสถานการณ์อะไรแบบน้ีมาก่อน เราควรจะทา ยงั ไงดี คงตอ้ งคุยปลอบใจเขาก่อนสินะ “ถา้ ผมกลายร่างจริง ๆ ผมจะเป็นยงั ไง” เคทเร่ิมพดู เป็นคนแรก “อ่า..” จะใหพ้ ดู ยงั ไงดีล่ะ ผมเองกไ็ ม่รู้วา่ ที่ในฝันมนั จะเป็นเหมือนกบั พวกมนั ในตอนน้ีหรือเปลา่ แต่ถา้ เป็นแบบที่เราเป็นในฝันละ่ ก.็ . “คงจะมีความนึกคิดอยแู่ ตค่ วบคุมร่างกายไม่ได้ แลว้ กจ็ ะหิวกระหายเลือด จนตอ้ งกินมนุษยร์ อบตวั ” “ทาไมคุณถึงรู้?” เคทเงยหนา้ ข้ึนมาถามผมอีกคร้ัง อะ..เวรล่ะ เผลอพดู ออกไป จะอธิบายยงั ไง ละ่ ท่ีน่ี “ฉนั ฝันน่ะ ฉนั เขา้ ใจนะวา่ มนั ฟังดูเพอ้ เจอ้ ฉนั ฝันตอนบ่ายเมื่อวานก่อนจะ เกิดเรื่องน้ี ในฝันของฉนั มนั เหมือนกบั สถานการณ์ตอนน้ีทุกอยา่ งเลย ฉนั เลยพยายาม เตือน..” “เพราะง้นั คุณถึงไดด้ ูเขา้ ใจสถานการณ์ไดเ้ ร็วก่อนใครหรอ?”

“นายเห็นเป็นอยา่ งง้นั หรอ?” “ในตอนที่อเลก็ ซ์กระชากคอเส้ือคุณ คุณกบ็ อกวา่ เราตอ้ งหนีจากหมอกสี แดง เหมือนกบั วา่ คุณเขา้ ใจความอนั ตรายของมนั อยา่ งดี” กใ็ ช่ตอนน้นั เราพดู แต่กไ็ ม่คิดวา่ เขาจะเชื่อเรานะเน่ีย “นายเชื่อฉนั จริง ๆ หรอ เรื่องฝัน?” “คุณมีเหตุผลท่ีตอ้ งหลอกผมหรือไง” “กไ็ ม่” กใ็ ช่อยู่ “ถา้ ผมกลายเป็นพวกมนั จริง ๆ แลว้ คุณจะทายงั ไงกบั ผม” กค็ งตอ้ งฆ่า ไม่สิ ไม่ใช่ จะใหพ้ ดู อยา่ งง้นั ไดไ้ ง แลว้ ผมจะตอบยงั ไง “ผมวา่ ผมพอจะทาใจไดแ้ ลว้ คุณไม่จาเป็นตอ้ งกลวั ผมจะรับไม่ไดห้ รอก คุณอยากจะบอกอะไรกบ็ อกมาเลย” เคทมองหนา้ ผมอยา่ งจริงจงั เขาคงจะเตรียมใจมาแลว้ ผมกค็ งไม่มีทางเลือก ท่ีจะตอ้ งปิ ดบงั ต่อเขาอีกแลว้ “ถา้ นายกลายเป็นพวกมนั ฉนั จะยงิ นายดว้ ยปื นน่ี” ผมพดู ออกไปพร้อมกบั โชวป์ ื นใหเ้ ขาเห็น เคทกลบั ไปนง่ั ในท่ากอดเข่าแลว้ กม้ หนา้ ลง ถึงแมเ้ ขาจะพดู ออกอยา่ งน้นั แตใ่ จจริงกร็ ับไม่ไหวจริง ๆ เหมือนเขากาลงั ร้องไหอ้ ยเู่ บา ๆ เหมือนกบั พยายามไม่ใหผ้ มไดย้ นิ ผมพยายามยน่ื มือออกไป เหมือนกบั จะพยายามเอามือไปลูบหวั เขาปลอบเขา แต่กท็ าไม่ได.้ .. ผมกลบั มานงั่ ใน ท่าเดิม “ฉนั ขอโทษ...” ผมพดู ออกไปดว้ ยเสียงแผว่ เบา เวลากผ็ า่ นไปไดส้ กั พกั แสงของพระอาทิตย์ แดดในยามเชา้ ลอดผา่ น กระจกของประตูเขา้ มาในหอ้ ง จนถึงตอนน้ี ผมกบั เคทกย็ งั ไม่มีใครนอนหลบั ความ

กดดนั ความกงั วล ทาใหเ้ ราหลบั ตาไม่ลง ผมเริ่มเหน่ือย ตาเร่ิมลา้ แต่ผมจะหลบั ไม่ได้ ถึงแมจ้ ะเชา้ แลว้ เคทกย็ งั ไม่แสดงอาการอะไรกต็ าม ผมกย็ งั วางใจไม่ได้ ผมตอ้ ง พยายามหาอะไรคิดเพ่ือไม่ใหต้ วั เองเผลอหลบั คนอื่นขา้ งนอกคงจะกาลงั นอนหลบั กนั อยู่ ไม่รู้วา่ แจ็คจะยงั เฝ้าเวรอยไู่ หม... อากาศเยน็ สบายจงั เลย.. *ฉึก!* เสียงการฉีก เหมือนมีอะไรบางอยา่ งกาลงั ถูกฉีก เสียงนี่ดงั ซ้าไปซ้ามา *ฉึก!* “เออ่ ... เสียงอะไรน่ะ” ผมพดู ดว้ ยเสียงสะลึมสะลือ ผมเผลอหลบั ไปหรอ “เฮย้ !” ผมสะดุง้ ตวั ข้ึน นี่ผมหลบั ไปต้งั แต่เมื่อไร แยแ่ ลว้ ๆ ๆ เกิดอะไรข้ึนบา้ งล่ะ เน่ีย ตายงั พล่ามวั อยเู่ ลย “กินเลือดผมสิ” เหมือนเคทจะพูดอะไรบางอยา่ ง ผมพยายามขย้ตี า “เคท นายยงั โอเคไหม?” ตาผมเริ่มมองเห็นชดั ข้ึนเรื่อย ๆ แต่ส่ิงท่ีผมเห็นอยตู่ รงหนา้ ทาใหผ้ มชอ็ ค หู ของผมชาไปในทนั ที ไดย้ นิ เพียงเสียงวงิ้ ยาว “เชิญ..กินเลือดผมเลย” บนร่างของเคทเลอะไปดว้ ยเลือด ซ่ึงเลือดนนั่ กม็ าจากตวั ของเขา ตรงตวั ต้งั แตห่ นา้ อกจนไปถึงทอ้ ง ถูกเปิ ดผวิ หนงั ออกมาเหมือนกบั ถูกฉีกออก จนมองเห็น อวยั วะขา้ งใน ไส้ กระเพาะ ปอด กระดูกซีกโครง และหวั ใจ อวยั วะพวกน้ีมนั ยงั ขยบั อยเู่ ลย ดวงตาของเคทสีซีดลงเหมือนคนตาย เขากาลงั มองมาท่ีผม เขาดึงไสข้ องตวั เอง ออกมาและยน่ื มาทางผม “กินมนั เลยสิ คุณฟิ ว..” *อา้ กกกกกกกก*

ผมกร้ีดดงั ลน่ั เหมือนกบั คนสติแตก ตวั ชาหูชา เริ่มรู้สึกเวยี นหวั แลว้ ผมก็ อาเจียนออกมา มีเสียงคนเปิ ดประตูเขา้ มา “เกิดอะไรข้ึน!” *กร้ีด* เหมือนจะเป็นเสียงแจค็ กบั เสียงผหู้ ญิง คงเป็นโรส แลว้ กเ็ หมือนจะมีคน กาลงั คุยอะไรกนั สักอยา่ ง แต่ผมรับไม่ไหวแลว้ ละ่ ผมสลบไปพร้อมกบั เสียงโวยวาย ของใครบางคน [ แจค็ ] ตอนน้ี เวลา 10 โมงเชา้ คุณหนูกาลงั ดูแลคุณฟิ วอยใู่ นเตน็ ทค์ รอบครัวคุณอ ลนั ทุกคนเริ่มต่ืนกนั แลว้ และกก็ าลงั สงสัยกบั เหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึน “น้ีมนั เรื่องบา้ อะไร ทาไมเดก็ หนุ่มนนั่ ถึงถูกฉีกไส้ออกมาอยา่ งน้นั เธอยงั เฝ้ายามอยสู่ ินะ รู้สินะวา่ มนั เกิดอะไรข้ึน” คุณอรันเขา้ มาถามเรา น้าเสียงของเขาคอ่ นขา้ งดูโมโห เราเองกต็ อบไม่ได้ หรอกวา่ มนั เกินอะไรข้ึน เพราะคนท่ีอยขู่ า้ งในหอ้ งกบั คุณเคทกค็ ือคุณฟิ ว แตค่ ุณฟิ ว เขานอนสลบไปแลว้ “ผมเองกไ็ ม่รู้ครับ ตอ้ งรอคุณฟิ วมาอธิบาย” “แลว้ ทาไมตอ้ งไปอยใู่ นหอ้ งกนั 2 คน” คุณอรันพยายามจ้ีถามเรา เราจาเป็นตอ้ งอธิบายต่อหนา้ ทุกคน “คุณเคทเขาถูกพวกมนั ข่วน ผมกบั คุณฟิ วสันนิษฐานวา่ เขาอาจจะกลายเป็น พวกมนั เลยใหค้ ุณเคทเขา้ ไปอยใู่ นหอ้ งเพอ่ื ป้องกนั ไม่ใหค้ ุณเคทแพร่เช้ือใส่ใครไป ดว้ ย” “แลว้ จะเขา้ ไปทาไม 2 คน” คุณอรันถามตอ่ “คุณฟิ วเห็นวา่ คุณเคทรู้สึกกงั วลมาก เขาจึงเลือกที่จะอยเู่ ป็นเพอื่ นคุณเคท”

จริง ๆ ตอนแรกเรากไ็ ม่เห็นดว้ ย แต่คุณฟิ วเขาต้งั ใจท่ีจะทาอยา่ งน้นั “ถะ..ถา้ เป็นจริง ไม่ใช่วา่ ฟิ วกต็ ิดเช้ือไปดว้ ยแลว้ หรอ” คุณปี เตอร์ถามต่อ “คุณหนูโรสตรวจสอบร่างกายคุณฟิ วแลว้ ไม่พบบาดแผลอะไรครับ” “หนุ่มคนน้นั ตายแลว้ หรอ?” คุณลินดาถามข้ึน และกาลงั ยนื ดูศพอยหู่ นา้ หอ้ งเกบ็ ของ “ครับ เขาตายแลว้ ” เราเองกต็ กใจเหมือนกนั กบั สภาพศพของเขา มนั สยดสยองมาก ไม่แปลกใจ เลยท่ีคุณฟิ วจะสลบไป “เราจะทายงั ไงกบั ศพ?” คุณซีถามต่อ กถ็ า้ จะเกบ็ “มีถุงห่อเตน็ ทอ์ ยคู่ รับ มนั ใหญ่พอท่ีจะห่อศพคนได”้ หลงั จากผมพดู เสร็จ ทุกคนกเ็ งียบไป เหมือนกบั วา่ ไม่มีใครกลา้ ท่ีจะเสนอ ตวั เกบ็ ศพ “ผมจะเขา้ ไปเกบ็ เองครับ” “นะ..นายไม่กลวั ติดเช้ือหรือไง ถึงเขาจะตายไปแลว้ แตถ่ า้ เราสมั ผสั ตวั เขา เราอาจจะติดเช้ือไปดว้ ยกไ็ ด”้ คุณปี เตอร์ถามข้ึน ดว้ ยความกงั วล “ผมคิดวา่ ถา้ แค่สัมผสั เราคงติดเช้ือกนั หมดแลว้ ล่ะครับ” “ฉนั เห็นดว้ ยกบั แจค็ ถา้ การติดเช้ือมนั ง่ายขนาดน้นั เราทุกคนคงไม่รอดกนั แลว้ ล่ะ” คุณซีกเ็ ห็นดว้ ยกบั เรา แต่น่าแปลก เหมือนกบั วา่ ทุกคนมน่ั ใจแลว้ วา่ ตน้ เหตุ ของเรื่องน้ีคือการติดเช้ือ ยงั ไม่มีใครสักคนที่ไม่เห็นดว้ ยกบั ขอ้ สนั นิษฐานของเรากบั คุณฟิ ว แตม่ นั กห็ าคาอธิบายอ่ืนสาหรับเรื่องนี่ยากเหมือนกนั ถา้ ไม่ใช่เพราะการติด เช้ือ กด็ ูจะไม่มีเหตุผลอ่ืนแลว้ หวงั วา่ คุณฟิ วจะมีคาตอบสาหรับเร่ืองน้ีผมเดินเขา้ ไป