คาำ นำา คุณรู้ไหมว่า ในโลกใบนีย้ งั มีอีกหลายสิ่งท ี่ “มนษุ ย”์ อย่างพวกเราไม่สามารถพิสูจน์ หาความจรงิ หรือว่าเข้าไปพบเจอได ้ เชน่ “ภตู ประจำาทะเลสาบ” เป็นต้น ไม่แน่อาจเป็น เพราะพวกเขาไม่อยากใหม้ นษุ ย์อยา่ งพวกเราไดไ้ ปพบเจอด้วยรเึ ปลา่ นะ? ท้ังนี ้ หนังสือเล่นน ี้ จะขอนาำ เสนอเร่อื งราวของ “ฟรานซิสคสั ” เด็กหนุ่มผ้เู ปน็ ภตู ที่อาศยั อยใู่ นทะเลสาป และ “ชาชา่ ” สาวน้อยมนุษย์ผู้พกั อาศยั อยู่ใกล้กบั ทะเลสาป เอาล่ะ เม่ือทา่ นผู้อ่านพรอ้ มฟังเร่ืองราวนแี้ ล้ว ไปกนั เลย! DYN Animation Studio
Contents 8 12 บทนาํ ผอู าศยั ใตท ะเลสาบไอแวน 20 บทท่ี 1 วนั ท่แี สนนา เบ่อื 28 บทที่ 2 แอบ 36 บทท่ี 3 ขนมหวานของเธอ 50 บทท่ี 4 โรงเรียน 65 บทท่ี 5 เพ่อื นปศ าจ 73 บทที่ 6 ลุงโคไมค ภตู แกผรู อบรู 87 บทที่ 7 ดอกไมสวยเพอื่ คนท่เี รา... 99 บทท่ี 8 ฝน รายกบั เจาชาย 111 บทที่ 9 ความสุขในอดีต 124 บทท่ี 10 ความหวงั 137 บทที่ 11 มนุษยแ ละภูตเปน เพือ่ นกัน 145 บทท่ี 12 ของขวญั 153 บทท่ี 13 แมม ดใจราย 159 บทที่ 14 แกแคน 171 บทท่ี 15 บทเพลงแหงความเศรา บทสง ทาย วันหน่ึงทีร่ มิ ทะลสาบไอแวน
บทนํา ผอู าศัยใตทะเลสาบไอแวน จิบ๊ ๆๆ... เสียงนกน้อยขับร้องเพลงตอ้ นรบั ในยามเชา้ พวกมนั โบยบนิ ออกมาจากยอดไมร้ าวกับกำาลงั เล่นไลจ่ บั สายลมเย็นทีพ่ ดั ผา่ นทำาใหอ้ ากาศรอบข้างเบาบางเยน็ สบาย เหล่าตน้ ไม้น้อยใหญเ่ คลอ่ื นไหวตามแรงลมเปน็ คร้ัง คราว แสงอาทติ ยโ์ ผลข่ นึ้ ขอบภูเขาทบ่ี นจดุ สูงสดุ ปกคลมุ ไปดว้ ยหมิ ะ แสงของมันสาดส่องฉาบลงบนพื้นนา้ำ ท่มี ี คล่นื ขยับแผ่วเบาอยตู่ ลอดเวลาของทะเลสาบไอแวน เช้านีส้ ดใสกว่าทุกๆ วันทีผ่ ่านมา ซงึ่ เป็นปกติท่ีทุกวันเสาร์ประจาำ สัปดาห์ “พาเวล” และ “มาเรก” จะ มานดั เจอกันทท่ี ะเลสาบแห่งน้ี เดก็ ชายเพือ่ นสนทิ ท้งั สองคนนี้อาศยั อยคู่ นละหมู่บ้าน แต่ทโ่ี รงเรยี นเดยี วกัน พวก เขามกั จะทาำ กิจกรรมแตกต่างกันออกไปในท่ีแห่งนี ้ เชน่ เลน่ ซ่อนหา หรือ เล่นนกั รบตอ่ ส้กู นั แตส่ าำ หรบั วันนี้พวก เขาเลอื กที่จะมายงั ทะเลสาบแทน สำาหรับวันน้สี องหนมุ่ เพอ่ื นสนิทเลือกที่จะเอาเรือของพ่อพาเวลออกไปแล่นกลางทะเลสาบ เพ่ือลอง ตกปลาเหมอื นกบั ทพี่ วกผู้ใหญ่ชอบทำากนั ในตอนแรกทงั้ สองกก็ ระตอื รือร้นอยากแสดงฝีมือในการตกปลาของ ตน เพอื่ อวดว่าใครได้ปลาตวั ใหญก่ วา่ กัน แตด่ ูเหมอื นวา่ แม้เวลาจะผา่ นไปไดช้ ั่วโมงกวา่ ๆ พวกเขานั้นก็ยังไม่ สามารถตกปลาไดเ้ ลยสักตวั จึงทาำ ใหค้ วามต่ืนเตน้ เริ่มลดลงและกลายเปน็ ความน่าเบ่อื อยา่ งพลิ กึ ในตอนน้ี “เฮ ้ พาเวลหยิบแซนวชิ มาให้ฉันหนอ่ ยส”ิ เดก็ หนมุ่ รา่ งอวบส่ังเพ่อื น ขณะที่เขากำาลังทอดกายนอนแผ่ หราอยกู่ ลางลำาเรอื บด “อีกแลว้ เหรอ น่ชี ้นิ ที ่ 3 ของเชา้ นี้แลว้ นะ นายกินเยอะไปแล้วมาเรก” เดก็ หนุ่มผมทองหันมาตำาหนผิ ู้ เปน็ เพือ่ น เพราะนอกจากมาเรกยงั ไมส่ นใจเรื่องตกปลาแลว้ เขายังกินจบุ จบิ ตง้ั แต่ข้นึ บนเรอื อยู่ตลอดเวลา “ไม่เห็นเป็นอะไรเลย แมน่ ายก็ทำามาเผ่ือพวกเราตัง้ หลายช้ินไมใ่ ช่หรอื อีกอยา่ ง อากาศน่านอนแบบนก้ี ็ ทาำ ให้ฉนั รสู้ ึกหวิ ดว้ ย ถา้ ฉันไม่ไดก้ ินอะไรมีหวงั ฉนั หลับคาเรอื แน”่ วา่ แลว้ เขากห็ าวปากหวอเสมือนกบั เป็นการขู่พา เวลว่าถ้าไม่มอี ะไรมาใส่ท้องอกี เขากจ็ ะหลับแลว้ พาเวลส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจเล็กน้อยก่อนท่ีจะตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในตะกร้าปิกนิกที่ใส่อาหารไว้ มากมาย และกห็ ยบิ แซนวิชไส้แฮมโปะด้วยชีส ผักกาด และมะเขือเทศ “กวา่ จะถึงเทีย่ งนายคงกินหมดทัง้ ตะกรา้ พอด”ี พาเวลไมว่ ายยงั พดู จาเหนบ็ แนม ขณะทีม่ าเรกยงั คง เค้ียวแซนวิชตุ้ยๆ ไม่สนใจคาำ บน่ กระปอดกระแปดของเพ่ือนผมทองรา่ งบาง แจบ๊ ๆๆ เสยี งดูดนิ้วของหน่มุ รา่ งอวบดังชัดเม่ือเขาสวาปามแซนวชิ จนเกลยี้ ง จากนั้นเขาก็เอามอื ท้ังสองไปหนนุ หัวทาำ ท่าจะ หลับคาท่ี “เฮๆ้ น่ันนายจะทาำ อะไรน่ะ ไหนบอกถา้ ได้กินอะไรแลว้ จะไม่หลับยงั ไงละ่ ” “แหม ไม่เหน็ จะเป็นอะไรเลย ไหนๆ ก็ยงั ไมม่ ปี ลามากนิ เบด็ อยู่แล้วน ่ี ขอฉันงีบสกั แป๊ปไมไ่ ด้หรอื ไง” หนุม่ อ้วนผดิ คำาพูด ทำาเอาผูท้ น่ี ัง่ มาด้วยกนั ถงึ กับออกอาการเซง็ จนคว้ิ ขมวดเขา้ หากนั “ถ้านายไมอ่ ยากใหฉ้ ันหลับ นายก็หาเรอ่ื งชวนฉนั คุยส”ิ หนมุ่ จอมเกียจครา้ นหาขอ้ อ้างครั้งใหม ่ ซงึ่ ก็เหมอื นกบั ว่ามันจะไดผ้ ล เพราะการพูดคุย ระหว่างรอปลามากนิ เหยื่อกอ็ าจจะเปน็ เรอ่ื งท่ีดีในบรรยากาศที่เหงาๆ แบบน้ีกไ็ ด้ พาเวลคิด 8
“เอ่มิ ...” หนมุ่ ผมทองเอย่ พลางทำ�หน้าครุ่นคิดวา่ จะชวนคยุ เรือ่ งอะไรดี เพราะปกติมาเรกมกั จะเปน็ พูด ในขณะท่เี ขาน้นั เป็นคนฟงั เสมอ “นายรหู้ รอื เปล่าเรอื่ งทีป่ ้าลูเซีย คนท่ีขายขนมปังเพงิ่ ชนะการแขง่ ประกวดฟันสวย ของผูส้ ูงวัยประจ�ำ หมบู่ ้านฉนั น่ะ” คิว้ มาเรกเลกิ เขามองพาเวลท่ีกำ�ลังยม้ิ ยิงฟนั มาให้ จากนนั้ มาเรกกพ็ น่ ลมออก ทางจมูกแรงๆ หนง่ึ ครงั้ ก่อนจะพดู ว่า “นายนไ่ี มม่ เี รื่องอะไรจะชวนคยุ แลว้ หรือ ไอง้ านประกวดพรรค์น้นั ทีม่ แี ตพ่ วกคนทใี่ กล้จะลงโลงชอบ ไปดกู ันแบบน้นั มันนา่ เบอื่ จะตาย” พาเวลร้สู ึกเสยี เชิงเลก็ น้อย เขาหนั รีหนั ขวางเพือ่ มองหาตัวช่วย ในขณะที่ เพือ่ นของเขาหวั เราะราวกับมีชัยเหนือฝา่ ยตรงข้าม “ออ๋ ๆ เรอ่ื งนีแ้ ลว้ กนั ” พาเวลรอ้ งเมือ่ นึกถงึ เรือ่ งนไ้ี ด้ มาเรกแสยะย้มิ และมองเขาดว้ ยสหี น้าที่เตม็ ไป ดว้ ยความคาดหวงั ว่าเร่อื งต่อไปจะนา่ สนใจกวา่ เรือ่ งแรก “พ่อฉนั เคยบอกว่าใต้ทะเลสาบแห่งนม้ี เี รอื่ งลกึ ลับทีเ่ รายงั ไม่รอู้ กี มาก อย่างเช่นภูตประจ�ำ ทะเลสาบไอ แวนแหง่ น”ี้ “ภูตประจ�ำ ทะเลสาบ ?” ผู้ฟังทวนดว้ ยความรูส้ ึกสนใจข้ึนมาเลก็ นอ้ ย เพราะแตไ่ หนแต่ไรหมบู่ า้ นของ พาเวลน้ันอยตู่ ิดกบั ทะเลสาบ จึงทำ�ให้เขาเปน็ เจา้ ถน่ิ ท่รี ้จู ักเร่อื งราวของแถวน้ดี กี ว่ามาเรกอย่อู าศยั อย่ใู นตวั เมอื ง “ใช่ พวกเราเรียกพวกมันวา่ ‘วอดนิก’ น่ะ” “วอดนิกเหรอ” “อะฮา้ มันเปน็ ภตู น�ำ้ ของท่ีนน่ี ่ะ” เสียงของพาเวลฟังดูตนื่ เตน้ ข้ึนมาเลก็ น้อยท่ีสามารถท�ำ ใหเ้ พอื่ นสนิท สนใจไดส้ ำ�เร็จ “พวกมนั จะมรี ่างกายสูงประมาณเท่ากับเด็ก 8 ขวบและมผี ิวสเี ขียวคล้ายกบั กบ ทมี่ อื เท้าของพวก มันจะมแี ผงพงั ผืดส�ำ หรับใช้วา่ ยน้�ำ วา่ กนั วา่ พวกมันสามารถวา่ ยน้�ำ ไดร้ วดเร็วมากจนไม่มีใครสามารถจับตัวพวกมัน มาเปน็ ๆ ได้” “บ้าน่า เรือ่ งแบบนีม้ นั จะมีจรงิ ๆ ได้ยังไงละ่ ” “จรงิ ๆ นะ ตำ�นานเรอ่ื งภูตวอดนิกท่ีน่เี ปน็ ทร่ี ู้จกั กันอยา่ งดีในหม่บู า้ นของเรา เล่ากันวา่ พวกมันอย่มู า กอ่ นทค่ี นในหมูบ่ ้านเราจะมาตัง้ รกรากอยแู่ ถวนีก้ อ่ นเสยี อกี พวกมนั เลยไม่คอ่ ยชอบหน้ามนษุ ยส์ กั เท่าไร เพราะ ไปรบกวนทอ่ี ยอู่ าศัยของพวกมนั ไง” มาเรกท�ำ หน้าเหยเกเลก็ นอ้ ย เขาแอบเหลม่ องด้านขา้ งไปยงั ผิวนำ้�ทะเลสาบ ทีเ่ ป็นสีน้�ำ เงนิ เขม้ ผิวน�ำ้ ขยับเปน็ ระลอกสรา้ งความฉงนเล็กนอ้ ยให้เด็กชาย พาเวลเมือ่ ไดท้ ีจงึ รีบเล่าตอ่ ไปด้วยน�้ำ เสยี งทีท่ ุ้มต�่ำ “เช่ือกนั วา่ ถา้ มีใครไดเ้ จอวอดนิกแล้ว คนๆ นั้นจะตอ้ งตายเทา่ นน้ั พวกผ้ใู หญม่ ักจะคอยบอกเตอื นให้ ฉนั ต้องคอยระวังตวั อยตู่ ลอดเวลาถา้ มาเล่นที่นี่ เพราะว่าถ้าพวกมันสบโอกาสตอนเราเผลอเม่ือไร พวกวอดนกิ จะ ลากมนษุ ยอ์ ย่างเราลงไปใตท้ ะเลสาบเพือ่ ให้เราจมน้�ำ ตาย” ราวกบั บรรยากาศพาไป เพราะจๆู่ รอบข้างของเดก็ ท้ังสองก็เงยี บกริบ ไรว้ แ่ี ววของนกน้อยท่ีขบั ขาน เสยี งอยเู่ มือ่ สักครู่ จะเหลือกเ็ พยี งสายลมทพ่ี ัดผ่านจนท�ำ ใหเ้ ด็กๆ ขนลกุ ซู่ไปทัว่ ตัว มาเรกกลืนน�ำ้ ลายดงั เอ๊ือกอยา่ ง ยากลำ�บาก รูส้ กึ กลัวขน้ึ มาตะหงดิ ๆ เนือ่ งจากเรอื ของพวกเขาอยกู่ ลางทะเลสาบ หากมีอะไรมาจโู่ จมพวกเขาตอนน้ี พวกเขาตอ้ งมหี วงั แต่ต้องจบชีวิตอยทู่ ่ีใตก้ ้นสระเปน็ แน่ “เอ๊ะ นนั่ อะไรนะ่ ?” มาเรกเปน็ คนแรกทท่ี �ำ ลายดว้ ยเงียบด้วยการตง้ั คำ�ถามพลางชข้ี ้ามไหล่พาเวล ไป ในตอนแรกพาเวลไม่ยอมหนั ไปมองตาม แตด่ เู หมือนวา่ มาเรกยังคงจับจ้องส่งิ ที่เขาเรียกให้หันไปดูดว้ ยสหี น้าที่ หวาดกลัวอะไรบางอย่าง จนในที่สดุ พาเวลกเ็ รมิ่ รสู้ กึ กลัวตามเชน่ กัน เดก็ ชายค่อยหนั ไปตามทางท่ีน้วิ มืออนั อวบ อ้วนของเพอื่ นช้ี 9
วูบบบบบบ! ลมวบู ใหญพ่ ัดแมกไม้ จนกงิ่ กา้ นสาขาไหวหว่ันไปตามแรงลม จงั หวะนน้ั ทก่ี ลางนำ้�ไกลออกไป พาเวล เหมอื นจะเห็นอะไรบางอยา่ งผลุบลงไปในน้ำ� ราวกบั ว่า ‘มัน’ นน้ั รตู้ วั วา่ กำ�ลงั ถกู พวกเขาจบั จอ้ งอยู่ มนั จงึ รบี ดำ� นำ้�หนไี ป แนน่ อนวา่ แวบแรกเขานกึ ถงึ ภูตน�้ำ ที่เพง่ิ พดู คยุ กนั ไปเมือ่ สกั ครู่ ซง่ึ ท่จี ริงเขาก็โตเกินกวา่ ทจี่ ะเชือ่ เร่อื งภตู ผี ปศี าจแบบนี้แล้ว ทวา่ สงิ่ ทเ่ี พียงมดุ นำ�้ หายไปต่อหน้านั้นท�ำ ใหเ้ ขาเรม่ิ ไมแ่ นใ่ จในความเชื่อน้อี ีกตอ่ ไป พาเวลจอ้ งอยู่ ท่ีจุดเดมิ อยนู่ าน ซงึ่ จนแลว้ จนรอดก็ไมเ่ หน็ ถงึ การปรากฏตัวของอะไรอกี เลย “เม่อื กี้นม้ี นั ตวั น่ะ...” “แฮ!่ ” “เหวอ!” วินาทที ่ีพาเวลหนั กลับไป เขาพบกบั ใบหนา้ ทม่ี เี ส้นสีแดงยืดยาวออกมาจากรจู มูกจนดูคลา้ ย กบั ตวั ประหลาด เดก็ ชายตกใจจนกระเถิบหนตี กจากแผน่ ไมเ้ รือบดลงไปกองบนพนื้ เรอื แตเ่ ม่อื เขาพจิ ารณาจอ้ ง หนา้ ของมาเรกดดู ๆี แลว้ เสน้ ท่โี ผล่ออกมาจากรจู มกู เขาเป็นแคข่ นมนำ้�ตาลที่ทำ�ออกมาเป็นเสน้ ๆ เสียบอยทู่ จ่ี มกู เขานนั่ เอง เขาคงแอบไปหยบิ ออกมาจากตะกรา้ อาหารจงั หวะท่ผี ้ถู ูกแกล้งเผลอไปดตู ามท่ีมาเรกชี้ “ฮ่าๆๆๆ!!!” มาเรกระเบดิ เสยี งหวั เราะที่แกลง้ ผู้เปน็ เพื่อนไดส้ �ำ เร็จ ในขณะที่พาเวลท�ำ หน้าบดู เบ้ยี ว ดว้ ยความหงดุ หงิดจนอยากจะตะคอกตอบโต้ด้วยการด่าอะไรกลับไป ทวา่ มาเรกไดช้ งิ พูดก่อน “ไร้สาระเปน็ บา้ เลย ใครเขาจะเชื่อเรอ่ื งหลอกเด็กแบบนน้ั ได้ นายน่ีอายเุ ท่าไรกนั แนเ่ นี่ย ถงึ ได้งมงาย เรือ่ งแบบนี”้ “แลว้ นายรู้ได้ไงวา่ เร่อื งน้ีมันไม่ใช่เรอ่ื งจริง!” พาเวลแผดเสียงเถียงคอเปน็ เอ็นด้วยความรสู้ กึ โมโหท่ถี ูก ลอ้ เลยี น “ก็ถา้ ทกุ คนท่ีเจอกับวอดนกิ แลว้ ต้องตายอยา่ งท่ีนายวา่ ถา้ อยา่ งนั้นใครคนไหนจะกลับมาเล่าใหค้ นอ่นื เขาฟังไดล้ ะ่ ” เหตุผลของมาเรกท�ำ เอาพาเวลชะงักไปช่วั ขณะ ตอนแรกเขาต้ังทา่ จะเถียงตอ่ ทวา่ เหตุผลของมาเร กน้ันก็ฟังขนึ้ อยพู่ อสมควร “นา่ เบ่ือชะมดั เลย ปลากต็ กไมไ่ ด้ แถมยังตอ้ งมานงั่ ฟังเรอ่ื งไรส้ าระอกี เรากลบั ขน้ึ ฝ่ังกันเถดิ ” มาเรก สรปุ เขายื่นมอื ไปจะหยบิ ไมพ้ ายเพอื่ เตรยี มน�ำ เรือกลับเขา้ ฝงั่ ทวา่ ในจังหวะนน้ั เอง... กึกๆๆ! เบด็ ท่ีแนน่ ่ิงอยนู่ าน จๆู่ ก็กระตุกไมเ่ ปน็ จงั หวะ เดก็ ชายทง้ั สองหันไปมองคนั เบ็ดและร้องพรอ้ มกันด้วย ความดใี จจนลมื อารมณเ์ มอื่ สักครูไ่ ปหมดสิน้ “ปลาติดเบด็ แลว้ !!!” มือของเด็กชายพงุ่ ไปจับที่คนั เบด็ พร้อมกัน คันเบด็ จากท่ีสน่ั เรมิ่ โค้งงอจากการ ถูกบางสง่ิ บางอยา่ งดึง เด็กท้งั สองช่วยกนั ออกแรงเตม็ ท่ีหมายทีจ่ ะพชิ ติ มันขึ้นมาจากน้ำ�ใหไ้ ด้ พาเวลมองลงบริเวณ ที่ปลายสายเบด็ มดุ อยู่ใต้น้�ำ เขาเห็นปลาขนาดใหญก่ �ำ ลังยื้อต่อสเู้ พ่ือด้ินใหห้ ลุดจากพันธนาการ มันเป็นปลาตวั ที่ ใหญ่ท่สี ดุ เท่าทเี่ ขาเคยเหน็ มา “ออกแรงดงึ หนอ่ ยสพิ าเวล!” มาเรกตะโกนสง่ั “ก็ทำ�อยู่นีไ่ ง!” คนั เบด็ ไม้เร่ิมงอสดุ โก่ง มันมีเสียงลนั่ พร้อมทจ่ี ะแตกหักได้ทกุ เมอื่ มาเรกเห็นทา่ จะไม่ คอ่ ยดีจึงรีบบอกกับเพือ่ นของเขาวา่ “ไม่ไหวหรอกมาเรก ปล่อยเบด็ เถอะก่อนท่มี ันจะลากเรอื ทัง้ ล�ำ ลงไปในนำ้�” “ไมม่ ีทาง ฉนั รอจะกินปลามาท้ังวัน ฉันไมย่ อมท่จี ะ...” ยงั ไม่ทนั ท่ีเขาจะได้พดู จบ เบ็ดทัง้ คันกถ็ ูกดึง ไปพรอ้ มร่างอนั อวบอว้ นของมาเรกกระแทกผวิ น้ำ�อยา่ งแรง โชคดที ี่พาเวลนนั้ ปล่อยเบ็ดไดท้ ันเลยไม่ตกอยใู่ นชะตา กรรมเดียวกับเพื่อนของเขา 10
“มาเรก!!!” ร่างของเดก็ ชายผโู้ ชคร้ายหายไปเกลยี วคลนื่ เขาชะโงกหนา้ ออกมาดูหวังวา่ เพือ่ นสนทิ ของ เขาจะโผลห่ ัวข้ึนมาบนเหนอื นา้ำ เพือ่ สูดอากาศหายใจ ทวา่ ทกุ อยา่ งกลบั ไรว้ แ่ี ววของมาเรก... ผ่านไปเกอื บ 10 นาที พาเวลจากทม่ี แี คค่ วามรูส้ กึ กงั วลเริม่ ถูกความกลวั กลนื กนิ เขา้ มาแทน เพราะเขาเดินวนรอบ เรือเพอ่ื มองหาตวั เพือ่ นเขาอยนู่ าน แตส่ ุดท้ายก็เหลือเพียงตวั เขาและธรรมชาตริ อบข้างเทา่ นัน้ ถึงเวลาท่ีพาเวล สมควรจะรบี กลับขึ้นฝ่งั ไปขอความช่วยเหลือจากผใู้ หญแ่ ลว้ ล่ะ จ๋อม! จอ๋ ม! เสียงตนี ำา้ ดงั มาจากด้านหลังเดก็ ชาย เขาหันไปเผ่ือว่ามนั จะเปน็ มาเรกกเ็ ปน็ ได้ ซง่ึ กเ็ ป็นเช่นน้ันจรงิ ๆ รา่ งอนั อ้วนราวกบั หมูในท่าควำ่าหนา้ อย่ใู นนาำ้ กำาลงั คอ่ ยๆ ถูกดันขึ้นมาถึงริมทะเลสาบ พาเวลหรีต่ ามองวา่ ใครเปน็ ผดู้ นั ร่างเพื่อนของเขาข้นึ มา ทว่าตาำ แหนง่ ระหว่างพวกเขานัน้ อยู่ไกลเกินกวา่ ท่ีจะมองเห็นได ้ เดก็ ชายบนเรอื จึง เปล่ยี นใจพายเรอื ไปยังตำาแหน่งน้นั ขณะที่กาำ ลังพายเรอื ไปหาจดุ ที่พวกเขาอยู่ พาเวลจะคอยหันไปดสู ลบั กบั พายเรืออยู่ตลอดเวลา เมื่อเรอื เล็กใกล้จะไปถึงตำาแหนง่ ท่ีมาเรกนอนแผห่ ราอย่ ู ร่างปริศนาผชู้ ่วยชวี ติ ของเดก็ ชายต่างหมบู่ ้านก็ดาำ ผลบุ หายไปใต้ น้าำ อกี ครัง้ นา่ เสยี ดายทพี่ าเวลไม่ทันไดเ้ หน็ ชดั เจนว่าผู้มีบุญคณุ ผู้น้นั มหี น้าตาเป็นอยา่ งไร “มาเรก! มาเรก!” เด็กร้องเรยี กเพอ่ื นท่ีตวั เปยี กปอนไปทัง้ ตัว มาเรกนน้ั ยงั คงสะลึมสะลอื ไม่ไดส้ ติ จน พาเวลเรมิ่ ไม่แน่ใจแลว้ ว่าเพื่อนของเขายงั มชี วี ติ อยหู่ รือเปล่า พาเวลจึงตบหน้ามาเรกอยหู่ ลายคร้ังเพื่อจะเรียกสติ ของเพอื่ นเขากลบั คนื มา “อืมมม... อ้วกกกกกกกก” มาเรกท่ีส่งเสียงครางอยู่สักพักในเวลาต่อมาก็ได้อาเจียนนำ้าพร้อมกับแซนวิชออกมาจากกระเพาะเป็น ปรมิ าณมากกองอยู่บนพื้น แมจ้ ะดูทุลักทเุ ลแตม่ ันกท็ าำ ให้พาเวลเริม่ เผยรอยยิม้ ที่เพือ่ นจอมตะกละยงั มชี ีวิตอยู่ “โอ้ มาเรก ฉันเปน็ หว่ งนายแทบแย ่ ฉนั นึกวา่ นายจะกลายเป็นอาหารปลาอยู่ในทะเลสาบไอแวนไปเสยี แล้ว” “วอดนกิ ...” มาเรกทเ่ี ร่ิมหายใจได้เองพดู คาำ ๆ หนึง่ ออกมา ทำาใหพ้ าเวลถึงกับทำาสหี น้างนุ งง “อะไรนะ ?” “วอดนกิ ... วอดนิกเป็นคนท่ชี ่วยชวี ติ ฉนั ไว.้ ..” สีหน้าของมาเรกดสู ับสนปนหวาดกลัว ราวกับโรคตดิ ต่อ พาเวลก็รู้สึกตามเชน่ กัน เดก็ ชายคอ่ ยๆ หันหน้าไปมองยังทะเลสาบ ซ่ึงบดั น้นี ิ่งสงบเปน็ ปริศนาทไ่ี ม่มีรูว้ ่ามนั เปน็ ความจรงิ หรอื ไม่ที่วอดนิกเปน็ ผ้ชู ว่ ยชีวิตมาเรก 11
สารานกุ รมภตู -ผี-ปศ าจ Wodnik “วอดนกิ ” (Wodnik) เปน็ ภูตนำ้าในความ เชื่อของยุโรปตอนกลางที่มีถิ่นท่ีอาศัยอยู่ตามทะเลสาบ ในทต่ี า่ งๆ พวกมนั จะมีหนา้ ตาคลา้ ยกบั คนแก่ สว่ นรูป ร่างนั้นจะคล้ายกับคนแคระที่มีผิวกายเป็นสีเขียวอ่อน นอกจากสีผิวท่ีเป็นสีเขียวแล้วพวกมันก็ยังชอบใส่เสื้อผ้า สเี ขียวอีกดว้ ย โดยชดุ ของพวกมันจะเปยี กปอนและมี นาำ้ หยดออกจากชุดตลอดเวลา ท่มี อื และเทา้ จะมีพังผดื สาำ หรบั ใช้ในการว่ายน้าำ ยามว่างของภูตนา้ำ เหลา่ น้ีคือน่งั สบู ไปปท์ ่ีรมิ ทะเลสาบ เลา่ กันวา่ วอดนกิ น้ันมีทงั้ ทีเ่ ป็นอนั ตรายและไม่เป็นอันตรายต่อคน ถา้ หากเป็นวอดนิกตัว ท่ีเปน็ ภัยต่อมนุษย ์ พวกมันมักจะชอบหลอกลอ่ ให้มนุษยล์ งไปจมนาำ้ ตาย เมอ่ื คนๆ น้นั ตายไป มนั ก็ จะดึงเอาวญิ ญาณของเหยื่อมาใส่ในโหลขวดแกว้ เพ่อื เอาสะสมไว้ในบ้านใต้ทะเลสาบ หากจะให้เปรียบเทียบภูตวอดนิกกับภูตผี ของชาติอนื่ ๆ แลว้ พวกมนั จะมีความคลา้ ยคลึงกับ พรายน้ำาของประเทศไทยและกัปปะของประเทศญ่ีปุ่น แม้จะแตกตา่ งเรื่องลักษณะอยบู่ ้าง กระนน้ั พฤตกิ รรม ของภูตน้ำาเหล่านี้จะมีความเหมือนกันตรงที่ชอบสังหาร เหยอื่ ดว้ ยการทำาให้จมนำาต้ าย 12
Vodyanoi “วอดยานอย” (Vodyanoi) ส่งิ มชี ีวติ ทเ่ี ปน็ ครึ่งคนคร่ึงสงิ โตทะเล มนั อาศัยอยูใ่ นปราสาทผลึกแกว้ ใต้ทะเลลกึ วอดยานอยเป็นความเชื่อของชาวสลาฟ มนั มีหนา้ ตาคลา้ ยกับคนแก่ วันๆ มนั จะเอาแต่ตกแตง่ ปราสาทของมันด้วยทรัพย์สมบัติของเรือท่ีอัปปางจมสู่ ก้นทะเล ถงึ อยา่ งนัน้ มันก็ยังเปน็ อนั ตรายตอ่ มนษุ ยด์ ้วย เช่นกัน เพราะถ้าหากมันพบเห็นมนษุ ยผ์ า่ นเขา้ มายัง อาณาเขตของมัน วอดยานอยก็จะจบั คนเหลา่ น้นั มา เป็นขา้ รับใชใ้ นปราสาทของมัน ชาวประมงจึงมีความ เชื่อว่าหากไมต่ อ้ งการจะถกู มนั จบั ตวั ไปเป็นคนใช้ กจ็ ง โปรยเส้นยาสูบลงทอ้ งทะเลทกุ ครงั้ ทอ่ี อกเรือ เพราะ วา่ วอดยานอยช่ืนชอบการสูบยาเสน้ เป็นท่ีสุด ท้ังน้พี วกเขากจ็ ะกล่าวคาำ ขอรอ้ งกบั ปีศาจตนน้วี ่า “วอดยานอย ยาสบู ของเจา้ มา แล้ว จงรบั มนั ไปและจงนาำ ปลามาส่พู วกเราด้วย” หากปีศาจตนนพี้ อใจในของขวัญท่ีได้รบั ชาว ประมงผนู้ ้นั จะไดร้ ับปลาจาำ นวนมากมายผุดข้ึนมาจากใต้ทะเลเป็นส่ิงตอบแทน Naecken “นคิ เคน” (Naecken) เปน็ ชื่อท่ใี ชเ้ รียกภูต นา้ำ ที่มรี า่ งกายเป็นชายหนมุ่ รูปงาม นอกจากมันจะไม่ นงุ่ เส้ือผา้ แล้ว มนั ยังมักจะนั่งเล่นอยทู่ รี่ ิมแม่นาำ้ และ เล่นซอหรือพิณโบราณ เพอ่ื ดงึ ดูดเหย่อื ทีเ่ ป็นหญงิ สาว ใหเ้ ขา้ มาฟังมันใกลๆ้ เม่ือมันสบโอกาสมันกจ็ ะพาหญงิ สาวเหลา่ นั้นไปใตบ้ าดาล เพ่อื เอาไวเ้ ป็นข้ารับใช ้ นคิ เคนปรากฏตวั ในประเทศเยอรมนั และสวเี ดน แต่ชาว เยอรมนั จะเรียกกนั วา่ “นซิ ” (Nixe) นอกจากความ สามารถในการเล่นดนตรีแล้ว นคิ เคนยงั สามารถแปลง กายเป็นงูหรอื ปลาไดด้ ้วยเชน่ กัน วา่ กันใครก็ตามที่ถกู มนั ฆ่า คนคนนั้นกจ็ ะกลายเป็นนิคเคนคนตอ่ ไปตอ่ จาก มัน 13
บทที่ 1 วนั ท่ีแสนนา เบอื่ ผมคือวอดนิก... นนั่ คอื ชื่อทพี่ วกมนษุ ย์ชอบเรยี กผมและพรรคพวกของผม จริงๆ แลว้ พวกเรานั้นมชี อ่ื เป็นของตวั เอง ซ่งึ ช่อื ของผมนน้ั ก็คือ “ฟรานซิสคสั ” ถึงกระนั้นผมก็ไมม่ โี อกาสไดบ้ อกกับพวกเขาหรอก เพราะทันทที ่ีมนษุ ย์ เห็นร่างเต้ยี ม่อต้อผวิ สีเขยี วท่ีแสนขยะแขยงสำาหรบั พวกเขา พวกน้นั ก็มกั จะวงิ่ เตลิดกอ่ นที่ผมจะทันไดอ้ า้ ปาก เสยี อีก บางทมี ันกน็ า่ โมโหนะ ท่เี ราไมเ่ คยมีโอกาสได้อธิบายก่อนวา่ เราเป็นใคร แต่พวกเขากลับกลวั หรอื ไม่ก็ แสดงอาการเกลยี ดอยา่ งเหน็ ไดช้ ัด พดู ไปแลว้ กช็ วนให้ผมรสู้ กึ หัวเสยี ตามไปด้วย ทว่าชา่ งปะไร! ถ้าพวกมนุษย์ ไม่ต้องการมปี ฏิสมั พันธท์ ี่ดกี บั วอดนิกอยา่ งผม เหตใุ ดพวกเราต้องเป็นฝา่ ยยน่ื ไมตรไี ปให้อกี ฝา่ ยก่อนดว้ ยเลา่ อันที่จรงิ ... การท่ีผมใช้คาำ พดู วา่ “พวกเรา” น้ันมันจะกฟ็ ังดูกระไรอย ู่ เพราะจรงิ ๆ แลว้ ณ ที่ทะเลสาบ ไอแวนแห่งน้ีมีแค่ผมกับ “ลุงโบนฟิ าซคิ ัส” เทา่ นั้นล่ะ ย่ิงถา้ ยกประเด็นเร่ืองมนุษย์ให้ลุงแกไดย้ นิ ข้นึ มา รับรองว่าหู ปลายแหลมของผมมีหวงั ไดช้ าจนมีโอกาสดบั เพราะคำาบน่ กระโชกโฮกฮากของลุงแน ่ ลุงแกเกลยี ดพวกมนษุ ยย์ ง่ิ กว่าผกั บร็อคโคลี่ต้มทผี่ มเคยเผลอลมื วางใสจ่ านในอาหารเทย่ี งม้ือหนึ่งเสียอกี ฉะนนั้ จะใหล้ ุงโบนิฟาซิคสั รู้เร่ืองทีผ่ มเคยช่วยเดก็ อว้ นเม่อื 4 เดือนกอ่ นไม่ไดโ้ ดยเดด็ ขาด กอ่ นหนา้ นน้ั ผมสังเกตเหน็ เด็กพวกน้ันชอบมาเล่นท่ีรมิ ทะเลสาบอยู่นาน จนเกิดอุตริอยากจะแกลง้ พวกเขาด้วยการจงู ปลาตวั เบ้มิ ๆ ให้ไปกนิ เหยือ่ ท่พี วกนั้นหยอ่ นเบ็ดไว ้ เรื่องราวมนั เลยเถิดไปเลก็ น้อยท่เี ดก็ อว้ นเกิดตะกละอยากกินปลาตัว ใหญจ่ นพลัดตกน้ำา จะว่าไปก็ไม่รู้ว่ามันเปน็ ความผิดพลาดของผมหรือเปล่านะ เพราะหลงั จากทผี่ มช่วยเขาให้รอด ตายจากการเปน็ อาหารเจา้ จอมกินจุอย่างบิช็อป-ฟิชใต้ทะเลสาบไอแวนแลว้ เดก็ ชายสองคนไดช้ ักจูงเหลา่ มนษุ ย์ ผ้ใู หญใ่ ห้มาสาำ รวจหาพวกเราจากคำากล่าวอ้างของเด็กอ้วนทเี่ ห็นผม ใหม้ าเดนิ หาวอดนกิ อยู่รอบทะเลสาบอยสู่ ัก พกั ใหญ่ ถา้ ไม่ใชเ่ พราะพวกเรารจู้ ักซอ่ นตวั เก่งใตน้ ้าำ และดาำ นำา้ ได้นานเป็นวนั ๆ แลว้ ล่ะก ็ พวกนัน้ อาจจะเรม่ิ เช่อื จริงจังวา่ ทนี่ มี่ พี วกเราอยู่จรงิ ๆ ก็เปน็ ได ้ กระนนั้ เหตกุ ารณ์ชว่ งนั้นก็ทำาให้ลงุ แอบสงสัยผมเลก็ นอ้ ยวา่ ผมไปยุง่ เก่ียว อะไรกบั พวกมนษุ ยห์ รอื เปลา่ ซึ่งทุกคร้งั ที่ลุงพูดถงึ เรื่องนแ้ี ละมองผมตาแทบถลน ผมก็ทาำ ทเี ป็นไมส่ นใจและมองไป ทางอ่นื ทไ่ี มใ่ ช่แก จนแกกย็ อมแพ้จากการไร้หลักฐานไปเองนนั่ แหละ ผมมนั โงเ่ องล่ะทคี่ ิดจะไปผกู มติ รกบั พวกมนษุ ย.์ .. เชา้ วนั นชี้ ่างนา่ เบอื่ เสียยิ่งกวา่ กระไร แม้ว่ามนั กจ็ ะไม่ได้แตกตา่ งจากเช้าวนั ไหนๆ แต่ผมก็รู้สึกเบือ่ หน่าย เช่นน้ันจรงิ ๆ ผมเหลือบไปมองลงุ โบนฟิ าซคิ สั ซึง่ อยไู่ มไ่ กลจากท่ีผมว่ายน้าำ อยนู่ ัก แกกย็ งั คงนงั่ หัวเราะในลำาคออย่าง ชัว่ รา้ ยอยูบ่ นหัวรปู ป้นั หนิ ของนายไอแวนหรอื ผคู้ ้นพบทะเลสาบและก่อตั้งหมบู่ า้ นรมิ ทะเลสาบแหง่ นี้นน่ั เอง เชา้ วนั นี้ลุงกเ็ ป็นอีกวันทแี่ กเหลาไม้ให้กลายเปน็ ไปปอ์ นั ใหม่ ซึง่ เป็นสง่ิ ทแ่ี กโปรดปรานเป็นอย่างมาก ลงุ แกเคยบอกกบั ผมว่าการที่มีไปป์จาำ นวนหลายๆ อัน จะทาำ ให้วอดนิกตัวหนึ่งสามารถสูบไปปไ์ ด้ไม่ซ้ำาวัน ย่ิงถ้ามีเป็นรอ้ ยๆ อนั แล้วก็ อาจจะทาำ ให้เปลย่ี นไปป์สูบไดไ้ มซ่ ้าำ วันเป็นเวลาท้ังปเี ลยก็ยังได้ ผมนกึ ถึงคำาพดู ของลงุ แลว้ กพ็ ลางกลอกตาราวกับวา่ แกเพง่ิ พูดเรื่องเดิมๆ ให้ผมไดย้ ิน ผมโบกมืออนั เป็นพังผดื วา่ ยนำ้าหนีออกมาใหไ้ กลจากลุง เพราะดูเหมอื นย่งิ นานไปลงุ แกก็ยง่ิ หัวเราะในลำาคอดังข้ึน ผมลอยคออยู่ บนผวิ น้าำ มองต้นไมแ้ ละดวงอาทิตยฆ์ ่าเวลาให้ผา่ นไปอยา่ งเช่อื งช้า เสยี งนกร้องขับขานบ่งบอกถงึ วนั ที่ฟ้าเปน็ ใจให้ เหมาะกบั การขนึ้ ฝั่งไปเดินเลน่ จรงิ ๆ แต่ลุงเคยสัง่ หา้ มไม่ให้ผมข้ึนไปเดินเลน่ ในชว่ งเชา้ ขณะท่พี วกมนษุ ยเ์ ดก็ กำาลงั เดินไปโรงเรยี นกัน เพราะอาจจะทาำ ให้พวกน้ันเหน็ เรากไ็ ด้ แกอนุโลมใหผ้ มไปขึ้นฝ่ังที่เป็นป่าทึบช่วงสายโด่ง 14
เทา่ นัน้ ซง่ึ กว่าจะถึงตอนน้ันอารมณ์ถวิลหาการเดนิ เล่นของผมก็คงหมดส้ินไปแล้วละ่ (อีกอย่างภายในป่าทบึ มนั ดา้ นหลงั ทะเลสาบก็ชวนใหร้ ูส้ ึกหดห่ยู งิ่ กวา่ ตอนน้ดี ว้ ย) พูดถึงโรงเรียนท่พี วกมนุษยต์ อ้ งไปกัน ชวนให้ผมขอ้ งใจวา่ มนั เปน็ เช่นไรกันหนอ ลงุ เล่าวา่ ท่นี ั่นเป็น สถานทที่ ี่ชัว่ รา้ ยส�ำ หรับเด็กๆ ไม่เวน้ แม้แต่ภตู อยา่ งผม เพราะท่ีนนั่ จะบังคบั เด็กจ�ำ นวนนับสบิ น่ังอยู่ในหอ้ งคบั แคบ และบวกจำ�นวนผลไมห้ รอื ไมก่ จ็ �ำ นวนตัวเลขให้ได้ผลลัพธ์ บางครั้งกถ็ ูกบังคบั อ่านหนังสือเรอ่ื งราวประวัตศิ าสตร์ ในอดีตให้จดจำ�ขนึ้ ใจเป็นต้น ถงึ จะฟังดูโหดร้ายทวา่ ผมกอ็ ยากไปโรงเรยี นเหมอื นกบั พวกมนุษย์ดูสกั ครง้ั รา่ งท่ีลอยคออยกู่ ลางทะเลสาบท่ีแสนสงบเงยี บ ผมค่อยๆ พลกิ ร่างควำ่�หน้าลงไปในนำ้�ราวกับศพทลี่ อย อืด ผมสามารถเห็นทกุ อย่างใต้นำ้�ได้อยา่ งชดั เจน มฝี ูงปลาก�ำ ลงั แหวกวา่ ยหาอาหารกันไปเรอื่ ย ต้นพชื และสาหรา่ ย โบกสะบัดราวกับว่ากำ�ลงั โบกมอื ทักทายให้แกผ่ ม ภูตบชิ อ็ บ-ฟิชทีผ่ มเกรนิ่ ก่อนหน้านี้กำ�ลงั หย่อนกน้ อว้ นๆ ลงบน ก้อนหนิ ใตท้ ะเลสาบและลงมือกินปนู ้�ำ จดื ท่เี พ่ิงจบั มาไดอ้ ยา่ งน่ารังเกยี จ นา่ เสียดายทเ่ี ขาไมส่ ามารถพูดคยุ ภาษา เดยี วกันกับพวกผมได้ ไม่อย่างนัน้ ผมคงมีเพอ่ื นพูดคยุ เล่นกนั ในยามนี้ไปแลว้ ผมเปลีย่ นทา่ มานอนหงายนอนกาง แขนกางขาแผห่ รากลางน้�ำ และจอ้ งมองทอ้ งฟ้าสคี รามด้วยสหี นา้ ที่บูดเบยี้ ว “นา่ เบ่ือจงั เลยยยยย” ความอดทนของผมได้ขาดผงึ จนพูดออกมาเปน็ ความในใจไปในท่สี ดุ ผมหวังว่าจะมีทวยเทพองค์ใด ก็ตามได้ยินความทรมานท่แี สนยาวนานครง้ั นแ้ี ละดลบนั ดาลให้ความทกุ ขน์ หี้ ายไป ตึง... ตึง... ตงึ ... เสยี งวงิ่ กระทบฝเี ท้าปรศิ นาของใครบางคนดงึ ก้องมาจากทใ่ี ดที่หน่ึงซง่ึ ไมไ่ กลจากทผ่ี มอยู่นัก ด้วยความ ตกใจผมรีบพลิกตวั กลบั และรบี พ่งุ ตวั เองไปหลบอยู่หลงั พืชน้ำ�ท่โี ผล่ดอกโผล่เป็นกอให้ผมไปหลบซ่อน เด็กผู้หญงิ ! เด็กสาวมนุษย์ในชุดกระโปรงบานสีขาวมีลายดอกสีนำ้�เงินและแดงเป็นเจ้าของเสียงเท้าท่ีกำ�ลังว่ิงอยู่ บนสะพานไม้ทะเลสาบ ผมคงจะเลิกสนใจเธอในทันทีหากเธอเปน็ เดก็ ผู้หญิงในหมบู่ า้ นรมิ ทะเลสาบซงึ่ ผมจดจำ� พวกเธอได้ทุกคนจนหมด ทวา่ เธอคนนี้เป็นผมู้ าเยอื นใหม่ที่ผมไม่เคยเจออย่างแนน่ อน “เรว็ ๆ สคิ ะคณุ พอ่ ” เธอกล่าวอย่างกระตือรือร้นบอกชายวัยกลางคนผู้มีร่างท่ีใหญ่โตและเคราสีดำ�ท่ีรกอยู่ใต้คางเหมือนกับ ลุงโบนฟิ าซิคสั ชายผเู้ ป็นพ่อหายใจหอบไมเ่ ป็นจังหวะด้วยอายุที่เร่ิมมากและกระเปา๋ ข้าวของทีห่ อบมาพะรงุ พะรัง “อย่ารบี จนเกนิ ไปนะชาชา่ เดีย๋ วกไ็ ดต้ กน�ำ้ กนั พอดี” ชายผู้เปน็ พ่อเตือนลูกสาว ยำ้�ความคิดของผมให้ม่นั ใจยงิ่ ขึ้นวา่ พวกเขาเป็นพวกที่มาใหม่ ผมจอ้ งมอง พวกเขาอยู่นาน โดยเฉพาะคนเป็นลกู ทีผ่ มให้ความสนใจเป็นพิเศษ เด็กสาวผมสีน�้ำ ตาลถักเปยี สองขา้ ง เธอผู้น้มี ี ใบหนา้ ทีเ่ ขา้ รปู ราวกับรปู ปน้ั ทถี่ กู สรา้ งขึน้ มาอย่างสมบูรณ์ รอยย้ิมของเธอราวกบั ต้องมนตส์ ะกดใหผ้ มไมส่ ามารถ ขยับได้ เสียงหวั เราะขณะทว่ี ่งิ ขา้ มสะพานโดยไมฟ่ งั ค�ำ เตือนของพอ่ ชา่ งไพเราะเสียจรงิ อาคนั ตุกะทั้งสองเดินลบั ตาผมหายเข้าไปในดงต้นไม้ของอีกฝงั่ หนึง่ ของสะพาน ในหัวผมยังคงไม่เลิกท่ี จะคิดถงึ เดก็ สาวผู้ท่เี พิง่ มาใหมแ่ ละนึกสงสยั วา่ พวกเขาเป็นใครมาจากไหนกนั แน่ ผมตัดสนิ ใจว่ายนำ้�ไปยงั ปลายสะพานทพี่ วกเธอเพิ่งข้ามไป... “ยินดตี ้อนรับสู่หมู่บา้ นไอแวนของเรานะ อองเดรย์” 15
“ขอบคณุ ที่ช่วยเหลอื พวกเรามาตลอดนะครับ” ชายวยั กลางคนผู้มาใหม่วางสมั ภาระลงก่อนจะยื่น มอื ไปจับชายวัยเดียวกนั ท่มี าตอ้ นรับเขา ผมหลบอยู่ในหลืบระหว่างบา้ นสองหลงั คอยสังเกตการณด์ พู วกเขา อยา่ งระมดั ระวงั “ส่วนนีลกู สาวของผม...ชาชา่ ชาช่า มาสวสั ดคี ณุ มาตนิ เขาหน่อย” ขณะทชี่ าชา่ กำ�ลังนั่งเล่นกบั สนุ ัขในหมู่บ้าน เด็กสาวไดย้ นิ พ่อเรียกเช่นน้ันจงึ รีบวงิ่ แจน้ ไปหาชายเจา้ ถ่ิน อย่างร่าเรงิ “สวสั ดีคะ่ คุณมาติน ยินดที ่ไี ดร้ ้จู กั นะคะ ส่วนน้ีเจ้าทโู ทนแมวของหนเู องค่ะ” เดก็ หญิงยกกรงแมวแบบ มหี หู ิว้ ใหม้ าตินดู แมวนอ้ ยตาสองสีขนปกุ ปยุ รอ้ งทักทาย นำ�้ เสียงความแจ่มใสของเดก็ หญิงทำ�ให้ผู้ฟงั อดทจ่ี ะย้มิ ให้ กบั ความน่ารกั ของเธอไมไ่ ด้ “เธอนปี่ ็นเดก็ ท่ีมมี ารยาทดมี ากเลยนะ ไม่เหมอื นเจา้ ลกู ชายจอมด้อื ของฉันเลย” “ไม่หรอกครบั อยนู่ านไปเดีย๋ วคณุ กจ็ ะเหน็ ว่าเธอซนเหมือนกบั ลิงนอ้ ยเลยละ่ ครับ” อองเดรย์หยอก เล่นท้งั มาตนิ และชาชา่ ทำ�เอาเดก็ สาวพน่ ลมหายใจออกมาเบาๆ และมองตาขวางใส่พอ่ ของตน “พ่อนี่ชอบท�ำ ให้หนูอายต่อหนา้ คนอ่ืนอย่เู ร่อื ยเลย” เดก็ สาวบน่ กระปอดกระแปด ทำ�เอาผใู้ หญ่ทง้ั สอง หัวเราะอยา่ งชอบใจ จากนัน้ อองเดรย์กล็ ูบหัวลูกสาวอย่างเอน็ ดู “งนั้ เดย๋ี วเชิญทางนีเ้ ลยนะครบั ผมจะพาไปดูบา้ นกนั ” มารินเชื้อเชญิ สองพ่อลูกมองหนา้ และสง่ ยม้ิ ให้ กนั อย่างมีความสุขกอ่ นท่ีท้ังหมดจะเดินไปยงั ใจกลางของหมบู่ ้าน ผมซง่ึ มองตามหลงั พวกเขาอยู่สกั พัก เกิดอาการลังเลว่าจะตามไปต่อดไี หม เพราะหลงั จากเขตท่ีผม ซ่อนอยู่ถอื ว่าเป็นชุมชนท่ีมพี วกมนุษยช์ ุกชมุ เส่ยี งตอ่ การพบเห็นเปน็ อยา่ งมาก แตก่ ็ไมร่ ้วู า่ เป็นเพราะความกล้า หรอื ความบา้ กันแน่ทีผ่ มเลอื กที่จะตามพวกเขาต่อ “โฮ่งๆๆๆๆ!” ผมก้าวเท้าออกจากทซ่ี อ่ นไดไ้ มท่ ันไร สนุ ขั เจ้ากรรมตัวเดมิ ท่ชี าชา่ เล่นด้วยก่อนหนา้ นพ้ี ุง่ เข้ามาแยก เขีย้ วพรอ้ มกับเหา่ เสียงดังลัน่ ผมผงะถอยหนดี ้วยความตกใจทต่ี อ้ งเผชญิ หนา้ กับสัตว์เล้ียงของมนุษยเ์ ป็นคร้งั แรก เจ้าหมาขนยาวสีขาวยงั คงรุกคบื เข้าหาผม จนผมตอ้ งกระโจมกลบั เข้าไปในหลบื ตามเดมิ มนั หมายจะตาม ผมเขา้ มาจดั การผมตอ่ “ฟัฟฟี่เห่าอะไรของแกเนย่ี !?” เสยี งห้ามปรามสนุ ขั ดังมาจากบนช้ัน 2 ของบ้านข้างๆ ซง่ึ กผ็ ลเพราะสุนขั ลังเลระหวา่ งเขา้ มาจโู่ จมผม กบั แหงนหนา้ ข้ึนไปมองเจา้ ของมันอยูส่ กั พกั ผมสบโอกาสอันดีครง้ั นี้ร่นถอยกลับไปท่ีทะเลสาบอยา่ งรวดเร็ว “เกอื บไปแล้วไหมละ่ ” ผมบน่ กบั ตนเองเพยี งล�ำ พัง นกึ ต�ำ หนิตนเองเลก็ นอ้ ยที่พาตวั เองไปล�ำ บากจนเกอื บเป็นเร่ือง ถือวา่ โชคดี เป็นของผมท่ีหนีจากเจา้ สุนัขตวั ใหญน่ นั้ มาได้ ผมกา้ วเทา้ เอ่ือยๆ ลงเนนิ ดนิ ท่ีติดอย่ตู ีนสะพาน เมอื่ กา้ วมาถึงรมิ นำ�้ ของทะเลสาบ ผมยังไม่วายหนั กลับไปท่หี ม่บู า้ นและพมึ พำ�เบาๆ อยา่ งอาลัยอาวรณว์ ่า “จะได้เจอเธออกี ไหมนะ...” “เมอ่ื ก้หี ายไปไหนมา?” นำ�เ้ สียงที่ทุ้มต่ำ�ท�ำ เอาผมสะด้งุ เฮือกดว้ ยความตกใจ ผมหันไปทันทีทนั ใดพบกบั เจา้ ของเสยี งทีค่ ุน้ เคย อย่างดี ลุงโบนฟิ าซิคสั กำ�ลังยนื จังกา้ อยู่ห่างจากผมไปไมก่ ่ีคืบ เขาหรต่ี าเล็กลงจ้องผมอย่างไมล่ ดละราวกับกำ�ลงั อ่านความในใจของผมระหวา่ งท่ีรอค�ำ ตอบจากปากของผม 16
“คือ...” ผมนึกคาำ โกหกอยา่ งตะกุกตะกักเล็กนอ้ ย แตใ่ นทส่ี ุดก็โพลง่ ออกมาว่า “เมอื่ ก้ลี มพัดหมวกของ ผมไปท่ีใต้สะพานไมพ้ อดนี ะ่ ครบั ผมเลยรีบปนี ขน้ึ ไปเกบ็ ” ลุงมองหนา้ ผมดว้ ยสหี น้าคงเดมิ เหมือนกบั วา่ ยังคงไมเ่ ชอื่ ผม ขณะท่เี ขาจะอ้าปากพดู ผมซ่ึงรทู้ นั เขาจึง รบี ตดั บทเขาไปก่อนว่า “ไมต่ ้องหว่ งฮะ ผมดรู อบๆ ดแี ลว้ ไม่มีพวกมนุษย์อยแู่ ถวนี ้ เลยรบี วงิ่ ขนึ้ ไปเก็บและรบี กลบั มาลงในนา้ำ น่ลี ่ะครับ” ผมย้มิ กวา้ งเผยซีฟ่ ันที่เรียงรายในปากเป็นการกลบเกล่ือน ทงั้ น้ียงั จบั ปีกหมวกของตัวเองให้ กระชบั กับหัวโตๆ ของผมราวกับตนเองกไ็ ม่แนใ่ จวา่ มันยังอยู่บนหัวของผมหรอื ไม่ สายตาของลุงราวกับเหย่ียวทกี่ าำ ลังจับจ้องหนตู ัวจ้อย เขาน่ิงครุน่ คิดไตรต่ รองอะไรบางอย่างอยู่ในหวั สกั พกั ทาำ เอาผมรู้สกึ อดึ อดั อยา่ งบอกไม่ถกู ถา้ ปลอ่ ยนานเกนิ อีกเพียงวนิ าทีเดียวผมคงจะหลดุ ปากสารภาพความ จรงิ ไปแลว้ แตท่ วา่ ลุงกลับเปดิ ปากพูดกอ่ นผม “วนั หลงั กร็ ะวังๆ ดว้ ยนะ ถา้ แกถูกพวกมนษุ ยจ์ ับตวั ได้ ฉนั จะถือว่าแกสะเพรา่ ไม่ระวังเองนะ รบั รองวา่ พวกมันไมป่ ราณีกับแกอย่างแน่นอน” พูดจบลุงกห็ ันหลงั ให้ผมและดำาลงไปในนำา้ ทิง้ ให้ผมมองเขาจนหายไปจากสายตา จากน้นั ผมกห็ ันไป กลับไปมองยังหมูบ่ ้านทผี่ มเพง่ิ แอบเข้าไปเม่อื สกั ครู่ก่อนจะพดู วา่ “ครบั ลงุ ” 17
สารานุกรมภูต-ผ-ี ปศ าจ “บชิ อ็ บ-ฟชิ ” (Bishop-Fish) เชอื่ กันวา่ เป็นภตู ปลาชนดิ หน่งึ ทมี่ ีใบหน้าของมนษุ ย์แตล่ ำาตวั เปน็ ปลา ถงึ แม้วา่ มนั จะมีสองขาเหมือนกับคน แตต่ รงสว่ นบรเิ วณเทา้ ของมนั จะมเี กลด็ และครบี คลา้ ยกบั ปลา ภตู ตนนีเ้ คยเปน็ ความเช่อื ของชาวสแกนดเิ นเวยี คร้ังหนึง่ เม่อื ศตวรรษท ่ี 16 เคยมชี าวประมงคนหน่ึงจับมันตวั เป็นๆ ขน้ึ มาได้ ชาว ประมงคนนี้ได้นำาภตู ตนนีไ้ ปถวายแกก่ ษตั รยิ โ์ ปแลนดเ์ ป็นของขวญั ทว่าในวันท่เี ขานาำ ถวายตอ่ หน้ากษัตรยิ ม์ นั ได้ แสดงสหี นา้ วงิ วอนรอ้ งขอชวี ิตใหเ้ มตตาตอ่ มัน จนกษตั ริย์แหง่ โปแลนดย์ อมใจออ่ นและสั่งให้ปลอ่ ยมันกลบั ส่ทู อ้ ง ทะเลอีกครัง้ โดยใหพ้ รแก่กษตั รยิ แ์ ห่งโปแลนด์เปน็ ครง้ั สุดทา้ ย จึงทำาให้กษัตรยิ ์องคน์ ี้มแี ต่ความเจรญิ และรุง่ เรอื ง เปน็ เวลาต่อมา มบี นั ทึกวา่ มชี าวเยอรมนั ท่านหนึง่ ได้จับตวั ภูตชนิดนี้เมือ่ ปี ค.ศ.1531 แต่หลังจากทเ่ี ขาจบั มนั ขึ้นมาจาก ทะเลได้ไมน่ าน มนั ก็ตายเพราะไมย่ อมกนิ อะไร เชือ่ กนั ว่าภูตบชิ ็อบ-ฟิช จะนาำ พาความโชคดแี ละความร่ำารวยใหแ้ ก่ ผู้ท่ีพบเห็น นอกจากจะมีภูตแบบน้ใี นสแกนดเิ นเวยี แล้ว ในประเทศญี่ป่นุ กม็ ีสัตว์ประหลาดประเภทโยไคท่เี รียกชอ่ื กันวา่ “จินเมนเคน” (Jinmenken) ซ่งึ เปน็ สตั ว์ทมี่ หี วั เปน็ คนแต่ตัวเป็นสุนัข โดยมกี ารบอกเลา่ วา่ คร้งั หนงึ่ ขณะที่ เดก็ นกั เรยี นหญงิ คนหนึง่ กำาลงั นั่งทานไอศกรีมและมีเสยี งร้องบอกกับเธอว่า “กนิ ม่งั กนิ มัง่ ” พอเดก็ สาวหนั กลับไป ดกู ็พบจนิ เมนเคนที่มีหัวคนตัวเปน็ สนุ ัขลิน้ หอ้ ยกระโดดรอ้ งขอกินไอศกรมี บ้าง จนเธอตอ้ งรีบว่ิงหนีดว้ ยความตกใจ กลัวเจา้ ปีศาจตนน้ี เชือ่ กนั ว่าจนิ เมนเคนน้นั เป็นสตั ว์ทถี่ กู ต้องคำาสาปจากการทำากรรมทผี่ ดิ มหนั ต์เปน็ อย่างมากนัน่ เอง โดย คำาสาปนีม้ ีชอื่ เรียกกันวา่ “อามาปิเอะ” มีเร่ืองเลา่ ต้ังแตย่ คุ เอโดะว่ามีพ่ีน้องสามคนรว่ มหวั กนั ฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง เพ่ือฮบุ สมบตั ิ หลงั จากพวกเขาทาำ สำาเรจ็ พวกเขากถ็ ูกคำาสาปอามาปเิ อะเขา้ ทนั ท ี โดยคนพมี่ ีหัวเปน็ คนตัวเปน็ ม้า น้องคนกลางมีหัวเปน็ คนตวั เป็นสุนขั และคนเล็กมีหัวเป็นคนตวั เป็นววั อกี หนง่ึ ชือ่ ทีใ่ ชเ้ รียกครึ่งคนครึ่งสัตวข์ องญปี่ ุ่นก็คือ “คุดนั ” ซ่ึงเปน็ สัตว์ท่ีมหี วั เปน็ คนตวั เป็นวัว โยไคใน ตาำ นานชนิดนจ้ี ะเกิดบนโลกด้วยเวลาอันสั้นก่อนจะตาย แต่กอ่ นทม่ี ันจะตายมันจะพูดคำาทาำ นายเกี่ยวกบั อนาคต ก่อน ซ่งึ สามารถเปน็ ทัง้ เรือ่ งท่ีดีและก็เร่อื งท่ไี ม่ดกี เ็ ปน็ ได้ สว่ นประเภทสุดท้ายก็คือ “นคั เคลาว”ี (Nuckelavee) หรอื ปีศาจคร่งึ คนครึง่ ม้า โดยกลางหลังของ มันจะมรี า่ งกายครึ่งบนของมนุษย์โผลอ่ อกมา (คลา้ ยๆ กบั เซน็ ทอร ์ เพียงแต่ว่าเซน็ ทอรจ์ ะมสี ว่ นที่เป็นมนษุ ยค์ ร่ึง บนอย่แู ทนทสี่ ่วนหวั ท่ีมีร่างกายเปน็ ของม้า) ปศี าจตนน้อี ยู่ในความเชือ่ ของชาวสกอตแลนด์ นคั เคลาวเี ป็นปีศาจท่มี ี รปู รา่ งท่อี ัปลักษณ ์ เพราะทวั่ ทัง้ ตวั ของมนั มีลกั ษณะไรผ้ ิวหนงั และเผยใหเ้ ห็นกล้ามเนอ้ื สแี ดงสด ทงั้ นม้ี นั ยังซึ่งถือวา่ เป็นปศี าจทีเ่ ลวรา้ ยมาก เพราะมนั จะคอยว่งิ ไปในสวนพืชผกั ของชาวบ้านและทาำ ลายทุกส่ิงทุกอย่างทขี่ วางหนา้ โดยเฉพาะลมหายใจของมนั ซง่ึ มพี ิษร้ายแรงขนาดทำาให้ตน้ ไม้เห่ยี วตายไดใ้ นทนั ที นคั เคลาวจี ะอาศยั อย่แู ตใ่ นถ้าำ ใต้ นำา้ มนั จะไม่ยอมออกมาจากถ้ำาในวนั ทมี่ ฝี นตก 18
“บชิ ็อบ-ฟิช” (Bishop-Fish) “นคั เคลาวี” “จินเมนเคน”ี (Nuckelavee) (Jinmenken) 19
บทที่ 2 แอบ “เจ้าพวกมนุษย์น้มี นั แยจ่ ริงๆ เลยนะ” เสยี งบน่ ราวกบั หมีกนิ ผ้ึงของลงุ โบนฟิ าซคิ ัสขณะทกี่ ำาลงั น่งั รอ ผมทำาอาหารเช้าอยู ่ ทาำ เอาผมกพ็ าลบ่นอ้อมแอ้มเบาๆ ไมใ่ ห้เขาไดย้ ินไปด้วยวา่ “คราวน้ีเรอื่ งอะไรอกี ล่ะ...” ซ่ึง เหมอื นกับว่าลงุ ไดย้ ินคำาบน่ ของผมจึงพดู ต่ออกี ยืดยาวว่า “เม่ือเช้าตอนฉันออกไปเกบ็ ท่อนไม้มาทาำ ไปป์นะ่ ฉนั เห็นพวกลูกมนษุ ยท์ ่มี ันกาำ ลังเดนิ ข้ามสะพานไป โรงเรยี นและพวกมันกโ็ ยนขยะท่ีห่อขนมอะไรทัง้ หลายลงในทะเลสาบอยา่ งไมไ่ ด้รู้สึกรสู้ าอะไรเลย เห็นแล้วฉนั ล่ะอยากจะกระโดดขน้ึ จากน้ำาไปส่งั สอนแทนพอ่ แม่ของพวกมันเสยี จริงๆ” เร่ืองนีผ้ มคงตอ้ งเห็นด้วยไปกบั ลงุ เพราะมีพวกมนษุ ย์ท่ที ำาตัวไม่รจู้ ักให้เกยี รตธิ รรมชาติอยูห่ ลายคน ลองคดิ ดถู า้ วนั หนงึ่ ผมเข้าไปในบา้ นของพวกเขาและก็ทง้ิ เศษสาหร่ายและวชั พชื ลงบนพน้ื บา้ นของพวกนั้น พวก มนษุ ย์กค็ งรสู้ กึ ไม่พอใจเป็นธรรมดาอย่แู ลว้ ถงึ อย่างน้ันจะไปโทษพวกเดก็ พวกนน้ั เสียทีเดียวก็ไม่ถูก เพราะพวก เขาเองก็ไม่เคยรับรวู้ า่ ในทะเลสาบแหง่ นี้มีพวกเราทมี่ หี วั จิตหวั ใจอาศยั อยใู่ นน้ี (แต่กน็ ะ นา่ จะรู้จกั นึกถึงพวกกุ้ง หอยปูปลาภายในทะเลสาบบ้างกด็ ี) “น่ีถ้าเปน็ เมือ่ กอ่ นนะ ฉนั คงจะลากพวกมันให้จมนาำ้ เรียงตวั ไปแล้วละ่ ” ส้อมในมอื ของลุงโบกไปมาอยู่ ในอากาศ แกคงกาำ ลังจนิ ตนาการวา่ มันเป็นดาบอนั คมกรบิ พร้อมทจ่ี ะใช้เชือดเฉือนพวกมนษุ ยเ์ ป็นแน ่ ลงุ เคยบอก กับผมวา่ เมอื่ สมัยก่อนวอดนกิ อย่างเรามหี น้าทฆ่ี า่ พวกมนุษยท์ ่ีไม่ใหค้ วามเคารพธรรมชาติ ลุงเล่าวา่ ครั้งหนง่ึ แกเคย ลากคนให้ลงมาจมนำ้าตายท่ที ะเลสาบแหง่ ไดถ้ งึ 5 คนภายในหน่งึ วนั แตเ่ พราะปัจจุบันโลกไดเ้ ปลย่ี นไปอย่างมาก การที่วอดนิกอย่างเราไปฆ่าพวกมนุษย์มั่วซ่ัวจะทำาให้พวกเขารับรู้ถึงการมีตัวตนของพวกเราและอาจจะถูกตามมา จัดการภายหลงั ได้ “แกดพู วกโหลเหล่านส้ี ิ โหลพวกน้ลี ้วนแต่มวี ญิ ญาณของมนุษย์ท่ฉี ันเคยฆา่ พวกมนั และเอามาเกบ็ ไวใ้ น น้ี เมื่อก่อนนี้ฉนั แทบจะเป็นดาวประจำาทะเลสาบเลยนะ สมัยทย่ี ังมีพวกเราอย่มู ากมาย” เป็นเร่ืองเรื่องเดมิ ๆ ทีผ่ มไดย้ นิ จนจำาขน้ึ ใจ ลงุ ชไ้ี ปยังชน้ั วางขวดโหลแก้วที่ตงั้ เรียงรายนบั ร้อยๆ ขวด ถา้ ดจู าก ภายนอกจะเหน็ ไดห้ นั วา่ ภายในโหลน้ันบรรจุแตค่ วามวา่ งเปลา่ ครั้งหนึง่ ผมเคยแอบเปิดโหลเหล่านนั้ เพอื่ จะดวู า่ วิญญาณของมนษุ ย์น้ันเปน็ อยา่ งไร ทว่านอกจากกล่นิ อบั ภายในโหลแล้วผมกไ็ ม่เห็นวา่ จะมอี ะไรพวยพุ่งออกมา จากโหลอย่างท่ผี มคดิ ไวเ้ ลย ผมเลยไมแ่ นใ่ จวา่ ลุงกาำ ลงั กเุ รอ่ื งข้ึนมาหลอกให้ตวั เองดูด ี หรอื ไมเ่ ชน่ น้ันวญิ ญาณกค็ ง เหอื ดแหง้ กลายเปน็ กลิน่ อบั ไปแล้วกเ็ ปน็ ได ้ แต่ผมกย็ ังนึกสงสยั เร่ืองภาพของทะเลสาบทเี่ ต็มไปดว้ ยวอดนกิ น้ันเปน็ อย่างไร เพราะตง้ั แตจ่ ำาความ ได้ทะเลสาบแห่งนี้กม็ ีแคผ่ มกับลงุ เทา่ นั้นเอง และทุกคร้งั ท่ีผมเอ่ยปากถามเรอ่ื งน้ีกบั ลงุ ลุงแกกจ็ ะตอบส้นั ๆ แค่ วา่ “พวกเขาจากไปแลว้ ” ...ง่ายๆ เพยี งเท่านั้นเอง “อาหารเช้าครับลงุ ” ผมเลอื กท่จี ะตัดบทลุง เพราะไมอ่ ยากตอ่ ยอดจากประเด็นท่แี กเป็นคนเปิดให้มาก ความ ซึง่ ก็ดเู หมือนจะไดผ้ ลเม่อื ลุงเห็นผักบรอ็ คโคล่ีท่ีผมจงใจวางเปน็ เครอ่ื งเคยี งคู่กับปลาทอดเพ่ือให้ลุงเปล่ียน เรอ่ื ง “ไอส้ มองกลวง ต้องให้ฉนั บอกก่ีครง้ั วา่ ฉนั เกลยี ดไอผ้ ักนา่ รงั เกียจพนั ธุ์น!้ี ” 20
“ขอโทษครับลงุ เดยี๋ วผมเอาจานของผมใหล้ งุ แทนละกนั นะครบั ” ผมเดินกลบั ไปทคี่ รัวและหยบิ จานที่ มีเพยี งปลาทอดอยู่บนน้ันและกลบั มาเสิรฟ์ ให้ลงุ แทนจานเก่า ไมว่ ายแกกย็ งั คงบ่นพึมพ�ำ ราวกบั วา่ ผมเพ่ิงทำ�ความผดิ รา้ ยแรงมาก ลงุ และหลานน่งั ทานอาหารกนั อยเู่ งยี บๆ มเี สยี งเคยี้ วกางปลาดังแจ๊บๆ ของลุงทีเ่ ป็นตวั ทำ�ลายความ เงียบ ขณะท่ลี ุงกำ�ลังกัดหางปลาอยา่ งท่ไี มม่ ใี ครเขากนิ กัน แกกพ็ ูดออกมาวา่ “อยา่ ลืมนะวา่ วนั พฤหสั ฯนเี้ ราจะแวะไปเย่ยี มเจ้าเฒา่ ‘โคไมค์’ แกย่ิงชอบหายไปเวลาทฉ่ี ันมนี ัดกบั ตา เฒ่าน่นั เรอื่ ยเลย” ลงุ โคไมคเ์ ป็นภูตภเู ขาท่ีอยู่ดา้ นหลงั ปา่ ลึก แกเปน็ ภูตเพยี งตนเดียวทผ่ี มรจู้ กั และได้พดู คยุ แกมักจะมี เรื่องเลา่ ทหี่ ลากหลายมากกวา่ ลุงโบนฟิ าซคิ ัสท่คี อยจะพูดถงึ แต่เร่ืองมนุษย์หรอื เรอื่ งไปป์และโหลงเี่ ง่าของแก ผมไม่ ปฏิเสธที่จะไปพบแกหรอก อันทีจ่ ริงผมดีใจด้วยซ�้ำ ทจี่ ะได้พดู คยุ กับคนอ่ืนมากกว่าเจ้าเฒา่ วอดนกิ จอมมมู มามตรง หนา้ ผมเนย่ี “ครบั ลุง” ผมตอบห้วนๆ ลงุ กจ็ อ้ งหน้าผมเพื่อจับผิดพฤติกรรมของผมอยู่ครูห่ น่งึ กอ่ นทจี่ ะหันไปสนใจ ปลาอนั โอชะตอ่ กอ่ นท่จี ะถึงวันพฤหัสบดนี ี้คงผมเบือ่ ตายก่อนพอดี โชคดีที่ในหวั สมองมีเรือ่ งทน่ี า่ สนใจเขา้ มาเพิ่มใน ชีวติ ประจำ�แล้ว แนน่ อนเรอ่ื งนน้ั จะเปน็ อะไรไปไม่ไดน้ อกจากเดก็ สาวผู้มาใหม่ หลังจากทพ่ี วกเราทานอาหาร เช้ากันเสร็จเรยี บรอ้ ยแล้ว ผมปล่อยลุงโบนิฟาซิคสั ไปท�ำ ธรุ ะกงการอะไรของแกไป ส่วนผมมหี น้าที่ล้างจานและ ท�ำ ความสะอาดเปน็ ประจำ�นั่นละ่ ครั้นเมือ่ ผมนึกไปถงึ ชาช่าวา่ ขณะนเ้ี ธอจะมผี ปู้ กครองใจร้ายเชน่ เดยี วกบั ผม ไหมนะ แต่เท่าทเ่ี ห็น คณุ พ่อของเธอกด็ ใู จดผี ดิ กบั ลงุ ของผมเปน็ ไหนๆ คดิ ไปผมก็แอบรูส้ กึ อจิ ฉาเธออยูเ่ ลก็ นอ้ ย ไมใ่ ช่เพราะเรือ่ งท่ีชาชา่ น้นั มีพอ่ ผู้ใจดีหรอก แต่เปน็ เพราะเธอนน้ั ยังมีบพุ การผี ใู้ ห้กำ�เนิดอยู่ข้างเคียง ต่างหาก คร้ังหน่ึงตัวผมก็เคยมพี วกเขาเหล่านอี้ ยู่เชน่ กนั แตท่ ว่ากอ่ นทผ่ี มโตจนรเู้ รือ่ งวา่ อะไรเป็นอะไร พวกเขาจาก ผมไปอย่างถาวรโดยไม่มวี นั หวนกลับคืนมา แน่นอนวา่ ประเด็นเรือ่ งน้คี งไมพ่ ้นที่ผมจะต้งั ข้อสงสัยนก้ี ับคุณลงุ ของ ผม และค�ำ ตอบของเขากย็ ่งิ ดโู หดร้ายกวา่ ท่ีลุงบอกวอดนิกไดจ้ ากไปแลว้ เพราะลงุ จะเงียบเปน็ ค�ำ ตอบใหก้ ับผมทุก คร้ังท่ผี มถามถงึ พ่อแมข่ องผม และนอกจากปากทีร่ ูดซปิ ปดิ ของลงุ แล้ว ก็มีดวงตาท่เี ศรา้ สรอ้ ยท่ีมีความนัยอะไรบาง อยา่ งนนั่ ละ่ ทท่ี ำ�ให้ผมยง่ิ สงสัย “พวกเขาตายแลว้ ” เมือ่ นานหลายปมี าแล้วลงุ โคไมค์เป็นเพยี งผ้เู ดยี วทีม่ คี วามกล้าพอจะยอมบอกผม วา่ เกิดอะไรถงึ กบั พ่อแมข่ องผม ภูตแกบ่ นภูเขาก็ดูมีอาการเศร้าโศกไมแ่ พ้กับลงุ โบนฟิ าซิคัส ถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่ ยอมเล่ารายละเอยี ดว่าพอ่ แมผ่ มตายอยา่ งไร กลบั มาท่ีชาชา่ ความสงสยั ของผมยังคงไมเ่ ลิกรบเร้าอยใู่ นหวั สมอง หลงั จากท่ผี มปฏบิ ตั ิงานบ้าน ประจ�ำ วนั เสรจ็ เรียบร้อย ผมก็ขอตัวกบั คุณลงุ ออกไปว่ายน�ำ้ เลน่ ในทะเลสาบเหมอื นเชน่ เคย ลงุ กพ็ ยักหน้า หงกึ หงักเชน่ ทุกคราว ผมแอบลอบยิ้มกริม่ ทันทีท่พี น้ สายตาลุงโบนฟิ าซคิ สั และรีบว่ายน้�ำ ข้ามทะเลสาบไปยัง ปลายสะพานไม้เพอื่ ไปสู่หมบู่ ้านของพวกมนษุ ยต์ รงตีนเขา “อรุณสวสั ด์ิจา้ พอ่ คา้ ขายปลา” “เชา้ วนั นอี้ ากาศดีนะครับคุณนาย” “เชา้ นไ้ี ดป้ ลามาเยอะไหมจ๊ะ ?” “เยอะแยะเลยคุณนาย สดๆ และตวั อ้วนเกือบทกุ ตัวเลย อยากซือ้ ก่อนทผ่ี มจะไปขายใน ตลาดไหมครับ” 21
วา่ แล้ว พ่อคา้ ขายปลากเ็ หลยี วหลังเอามอื วักนำ้�ในถังไมท้ ่ีเต็มไปด้วยปลาเลน่ เพ่ือเรยี กความสนใจใหก้ ับ หญงิ อว้ นวัยกลางคน ซึง่ พวกเขาไม่รูเ้ ลยว่าผมนน้ั เปน็ สิ่งเดยี วนอกเหนอื จากปลาทก่ี ำ�ลงั แหวกว่ายอยใู่ นถัง มอื ท่เี ขา วกั น�ำ เ้ ลน่ ในถังเฉียดหวั ผมไปเลก็ น้อย ผมซ่ึงแอบกระโดดเข้าไปในถังปลาของเกวียนพ่อค้าขายปลาก่อนหน้ารู้สึกตกใจวูบไปชั่วขณะท่ีเกือบ ถูกจบั ได้ ผมพอนกึ สหี น้าของออกเลยถา้ เกิดพวกเขาจบั ได้และเจอวอดนกิ หน้าตาประหลาดปะปนของในถงั ปลา ของเขา ถือวา่ ผมผ่านวกิ ฤตฉวิ เฉยี ดไปไดอ้ กี ครง้ั “ยังกอ่ นดกี ว่าจะ้ วันนี้ฉันว่าจะท�ำ สตวู ์เน้อื วัวน่ะ แตเ่ ด๋ยี วพรงุ่ นีฉ้ นั ว่าจะทำ�ปลาอบเครอ่ื งเทศพอดี ไว้ พรงุ่ นเ้ี ช้าฉันจะแวะไปดูทร่ี า้ นนะพอ่ ค้า” การทกั ทายของลกู บา้ นท้ังสองก็จบลง พอ่ ค้าขายปลาแตะหมวกเปน็ การบอกลากอ่ นจะเคลอื่ นเกวยี น ที่ใช้ววั ลากไปตอ่ เมอื่ สถานการณ์สงบน่ิงจนพอวางใจได้ ผมจงึ ชะโงกหัวออกมานอกขอบถังเพ่อื ดวู ่าไปถึงไหนแลว้ ผมพบพวกมนุษยภ์ ายในหมู่บ้านทำ�กจิ กรรมแตกต่างกนั ออกไป มีท้ังกลมุ่ ผหู้ ญงิ ทกี่ �ำ ลังจบั กลมุ่ พูดคุยกนั พ่อคา้ รา้ นคา้ ของสดก�ำ ลังตะโกนโฆษณาชวนเชอื่ สินคา้ ของตน อกี ทั้งยังมเี ด็กผชู้ ายกลุ่มหน่งึ ก�ำ ลังวง่ิ ผา่ นเกวียนของผม เพื่อมงุ่ หน้าไปเล่นทไ่ี หนสกั แห่ง เปน็ คร้งั แรกท่ีผมรุกลำ้�เขตแดนของภายในหมูบ่ า้ นลึกถึงขนาดน้ี ทีผ่ า่ นมาแค่ผม แอบมองพวกเขาจากในปา่ กถ็ อื วา่ ใกลม้ ากแล้ว แตค่ รั้งนแ้ี ทบจะเรยี กวา่ ระยะเผาขนกันเลยทีเดียว หัวใจของผมเต้นโครมครามราวกับวา่ มีกลุ่มภูตวนี สู ลลิ ต์ ก�ำ ลงั เต้นรำ�เมาเหลา้ อยู่ในทรวงอก ทกุ การ เคลือ่ นไหวภายในถงั ปลาของผมแทบถกู สะกดให้ไมอ่ าจขยับตัวได้ เพราะถา้ ตัดสนิ ใจผดิ พลาดไปแม้แต่เล็กน้อยน้ัน อาจจะหมายถึงชีวิตของผมเลยก็วา่ ได้ “ขนมปังก้อนน้ีเทา่ ไรคะ ?” เสยี งเล็กๆ ราวกบั ทตู สวรรค์ดงั มาจากด้านหลงั ของผม ไม่มวี นิ าทีไหน เลยทีผ่ มจะลมื เลอื นเสียงของเด็กสาวที่ผมก�ำ ลังใหค้ วามสนใจในขณะน้ี ผมถึงกบั เผลอยมิ้ ไปที่ไมร่ ู้ตัวท่เี ห็นชาช่าซึง่ ก�ำ ลังยืนซ้ือขนมปงั อยู่ทีร่ า้ นแห่งหน่งึ ผมหนั ซ้ายแลขวาใหด้ เี ป็นคร้ังสดุ ทา้ ย เมอ่ื แน่ใจแล้ววา่ ไมม่ ีใครสังเกตมายงั เกวยี นพ่อคา้ ขายปลา ผมก็ ปีนออกจากถังปลาสดกอ่ นทจี่ ะกระโจนไปหลบอยู่หลงั กระถางตน้ ไม้ฝง่ั ตรงข้าม ทกุ อากปั กริ ิยาของชาชา่ น้ันดูงดงามและอ้อนชอ้ ยเสียยงิ่ กระไร บ่งบอกว่าเธอน้ันถูกอบรมสัง่ สอนเรอื่ ง มารยาทมาเป็นอยา่ งดี แมแ้ ต่พอ่ คา้ ขนมปงั ยงั อดท่จี ะชื่นชมในความนา่ รกั ของเธอไมไ่ ด้จนต้องแถมขนมปังให้ไปอกี ก้อนโดยอา้ งว่าเปน็ การต้อนรบั ผมู้ าอย่ใู หมเ่ ชน่ เธอ “ขอบคณุ ค่ะ… โอย๊ !” “เดนิ ระวังหนอ่ ยสิ ยยั เดก็ ใหม่” ทนั ทีทช่ี าช่าจา่ ยเงินคา่ ขนมปงั และก�ำ ลงั กา้ วเทา้ ไป เธอกไ็ ปชนเขา้ กับหนง่ึ ในเด็กผู้ชาย 3 คนท่ีก�ำ ลัง เดนิ ผา่ นหน้ารา้ นน้ันพอดี ผมเฝา้ ดูเหตุการณอ์ ยไู่ ม่ไกล ดูอยา่ งไงก็เหมือนกบั ว่าตวั หัวหน้าเด็ก (ผมเดาจากตวั ขนาด ตวั ทีใ่ หญท่ ่ีสดุ ในทง้ั หมด) นน้ั จงใจเขา้ ไปชนชาชา่ เพอื่ หาเรื่องเธอเสียมากกวา่ “ขอโทษนะ คือเราไม่ไดท้ ันเห็นเธอน่ะ” ชาช่ารีบขอโทษขอโพยเดก็ ผชู้ ายทน่ี ่าจะรนุ่ ราวคราวเดียวกับ เธอ ถงึ กระนนั้ คู่กรณกี เ็ หมอื นจะยงั ไม่พอใจกับคำ�ขอโทษเพียงอยา่ งเดยี วเทา่ นั้น “แค่ขอโทษแลว้ มันจะหายเจ็บหรือยังไงเล่า ?” ลกู สมุนอกี สองคนเรม่ิ หวั เราะเหมือนรใู้ จผ้เู ป็นแกนน�ำ สว่ นชาชา่ เลิกลก่ั ไมร่ ู้จะท�ำ เชน่ ไรดี “ถา้ อยากใหย้ กโทษใหก้ เ็ อาขนมปงั ทเี่ ธอเพงิ่ ซ้อื มาใหเ้ ราซะดๆี และฉันจะยอม ถอื ว่าเรื่องนไี้ มเ่ คยเกิดข้นึ แลว้ กนั ” 22
เลวสนิ้ ดี! ท่ีแท้พวกมนั ก็เปน็ เดก็ เหลือขอจอมตะกละที่อยากไดข้ องกินของคนอนื่ ฟรๆี นัน่ เอง พวกนน้ั คงสังเกตเดก็ สาวมาสักพักและร้วู า่ เธอเพิง่ ยา้ ยมาอยู่ใหมจ่ งึ ตัง้ ใจจะข่มขวัญเป็นการต้อนรบั ซ่งึ ชาชา่ เองกด็ จู ะกลวั พวกนนั้ ไม่ใช่นอ้ ย เดก็ สาวหันรีหันขวางหมายจะขอความช่วยเหลอื จากใครสักตาม ทกุ คนก็ดูเหมอื นจะยุง่ กับธรุ ะ ของตัวเองจนไม่ทนั สังเกตเห็นว่าเธอนั้นกำ�ลงั ถกู กล่นั แกล้งอยู่ “เร็วเข้าสิ มัวโอ้เอ้แบบนี้ อยากลองดกี ับพวกเราหรอื !” หน่ึงในลวิ่ ล้อพูดเสรมิ เสยี งดัง จนชาช่าสะดงุ้ เลก็ นอ้ ย เด็กสาวแสดงสหี น้าตกใจด้วยความหวาดกลวั และเตรยี มที่จะหยบิ ขนมปงั แถวยาวให้พวกมัน ผมทเ่ี ห็นเหตกุ ารณ์ทุกอย่าง กดั ฟนั กรอดด้วยความโกรธ ใจผมนึกอยากจะพุ่งเข้าไปกระโดดกดั หเู ด็ก เกเรทีก่ �ำ ลังแกล้งชาชา่ แตก่ ็นัน่ ล่ะ การกระท�ำ ที่บา้ ระห�ำ่ แบบนั้นมีแตจ่ ะสง่ ผลเสียกับผมเทา่ นน้ั วนิ าทนี นั้ ผมเกอื บ จะจนปัญหาและต้องยอมปลอ่ ยให้พวกเดก็ ผู้ชายรังแกชาช่าได้ตามใจ จนกระทัง่ ผมเหลือบไปเหน็ สงิ่ ท่อี ยูใ่ นกระถางตน้ ไม้... “สง่ ๆ มาซะดี ฮี่ๆๆ โอ๊ย!” ขณะท่ีเด็กชายตัวหัวหน้ากำ�ลังจะรบั ขนมปงั ท่ชี าชา่ กำ�ลงั จะส่งยนื่ ให้ มนั ตอ้ งด้วยความเจบ็ ปวดท่ีมหี นิ ขนาดเท่าไขห่ ่านพุง่ อดั เขา้ ทห่ี ลังหวั ของมนั จนตวั ของมันล้มคะม�ำ ลงไปคลานสีข่ า เปน็ สนุ ขั เลือดสีแดงราวกับเลอื ดหมทู ่ีหวั ของมันไหลออกมาจากบาดแผล แน่นอนว่าพวกมนั สะบัดหนา้ กลับมา มองหาทม่ี าของคนทปี่ าหนิ ใสม่ ัน “ใครวะ!?” ตวั หวั หนา้ ใหญแ่ ผดเสยี งมองหาผูท้ ี่โจมตี แต่มันเชื่องช้าเกนิ กวา่ ผมจงึ หลบไดท้ ันกอ่ นท่ี มนั จะเหน็ ชาช่าแม้วา่ จะงนุ งงและมองหาผูช้ ว่ ยกอบก้สู ถานการณ์ไวเ้ ชน่ กนั แต่เธอก็ไม่ลืมท่จี ะใชโ้ อกาสทผี่ มเปน็ ผู้ เปดิ ใหด้ ว้ ย เดก็ สาวจงึ รีบสับฝีเท้าหนพี วกเด็กอันธพาลทันที ทัง้ ทย่ี ังไม่รู้วา่ ใครเปน็ คนช่วยเธอไว้ “หัวหน้า มันหนไี ปแล้ว” หนงึ่ ในน้นั รีบฟอ้ งเม่อื เหน็ ชาชา่ หนีไป “ช่างนงั นั่นไปกอ่ น พวกแกไปดูสิว่าใครมันปาหนิ ใสฉ่ นั ” หัวหนา้ เดก็ ส่ังด้วยความเดอื ดดาลพลา่ น กระทบื เทา้ ไปมาราวกับหมูปา่ จอมขโ้ี มโห ผมทม่ี องลอดผ่านใบไมห้ วั เราะคิกคักอย่หู ลงั กระถางต้นไม้อยา่ งสะใจ และเมอ่ื ชายตาไปดูเด็กสาวที่ผมเพ่งิ ช่วยไว้ เธอกว็ ิ่งพ้นหัวมมุ บา้ นหายวบั ไปเป็นทเ่ี รยี บร้อยแลว้ “อา้ ว ชาช่ากลบั มาแลว้ เหรอลูก” อองเดรยผ์ ู้เป็นพ่อกล่าวขณะก�ำ ลงั เลอ่ื ยไม้เมือ่ เห็นลกู สาวว่ิงมาถงึ หน้าบา้ น จากนนั้ เขาก็เห็นวา่ เด็กสาวเหง่ือโซมเกอื บทั้งตัวจากการวิง่ “เป็นอะไรเหรอลกู ทำ�ไมวงิ่ หนา้ ตาตน่ื แบบ น้นั มาดว้ ยล่ะ?” ชาชา่ ท่เี พ่งิ จะมโี อกาสหยุดวิ่งพอมีเวลาสดู ลมหายใจเข้าเตม็ ปอดได้เต็มๆ เธอพกั หายใจอย่คู รู่หน่ึงกอ่ น จะมองหนา้ ผเู้ ปน็ พ่อและครุ่นคิดอยู่เลก็ น้อย ก่อนจะตอบ “เปลา่ คะ่ คุณพอ่ หนูแคร่ ูส้ กึ ตน่ื เต้นกบั ที่นีก่ ็เลยอยาก ว่ิงกลับมาบ้านดกู เ็ ทา่ นัน้ ” เธอเลือกท่จี ะโกหกเพราะไมอ่ ยากเลา่ เรอื่ งเล็กน้อยเมื่อสักครู่ใหม้ ันมากความ อองเดรย์ หมดขอ้ สงสัยทนั ทเี ม่ือชาช่าพยายามฝืนย้มิ ใหก้ บั เขาตอ่ “โธ.่ .. ลงิ น้อยแสนซนของพอ่ ” บดิ าเธอกลา่ วอยา่ งเอน็ ดกู อ่ นจะหนั กลับไปเลอ่ื ยไม้เพื่อท�ำ ช้นั วางใน ครวั ต่อ ระหว่างนัน้ เองผมทสี่ ะกดรอยตามเธอก็ตามมาถึงทบี่ ้านของเธอส�ำ เรจ็ ในท่ีสุด คราวนผ้ี มหลบซอ่ นอยู่ ในสวนแครอท ซึง่ ถัดจากผมไปน้ันมีกระตา่ ยขนปุกปุยสขี าวกำ�ลงั แอบแทะแครอทอย่ดู ้วย “สวสั ด.ี .. อย่าสง่ เสียงไปนะ ถ้าพวกเขาจบั ฉนั ได้ นายก็จะแย่ไปดว้ ยนะ” ผมกระซิบบอกกระตา่ ยเปน็ เชงิ เตือนไมใ่ ห้กระต่ายทำ�อะไรทส่ี ่งผลเสยี ไปถึงตวั มนั ด้วย ซึง่ มันก็มองผมด้วยสายตาท่ฉี งน ก่อนจะเลิกสนใจผม และแทะอาหารอนั โอชะของมนั ตอ่ ไป 23
ตาำ แหนง่ บา้ นของชาชา่ ถอื ว่าเปน็ จุดทีส่ วยงามมาก เพราะนอกจากจะต้งั อย่บู นเนินสงู ของหมู่บา้ นท่ี สามารถมองเห็นรอบหมบู่ า้ นจากบนน้แี ล้ว ดา้ นหลงั ยังเปน็ วิวภูผาสูงท่บี นยอดปกคลมุ ไปดว้ ยหมิ ะ โดยภูเขาลกู นน้ั ยังสามารถมองเห็นนาำ ต้ กที่แสนอลงั การอกี ด้วย ส่วนลมบนน้ีก็พัดผา่ น สรา้ งความเยน็ สบายแบบไมต่ อ้ งกลัวรอ้ น กันเลยทเี ดียว กระนั้นตวั บ้านไม้ขนาด 2 ชัน้ ของเธอกด็ เู หมือนว่ายงั คงตอ้ งมอี ะไรให้ทำาอีกมาก เพราะนอกจาก หน้าตา่ งทีพ่ พุ งั จนแทบจะหลุดออกจากบานพบั แลว้ ยงั จะมกี รอบประตูทางเขา้ ท่ีไรซ้ ่งึ บานประตูอีกตา่ งหาก ผมไม่อยากนึกสภาพภายในบา้ นเลยว่าจะเละเทะขนาดไหน แตด่ ูเหมือนว่าคุณพอ่ ชาชา่ ก็กำาลงั แก้ไขอยใู่ นขณะ นี้ ผมเช่ือวา่ อีกไมน่ านบ้านหลังน้ีจะตอ้ งกลายเป็นบ้านท่สี วยงามในอนาคตอยา่ งแน่นอน ในเวลาตอ่ มาชาชา่ ไดเ้ ดนิ หายเข้าไปในบ้าน สกั พกั ตอ่ มาผมกส็ ามารถเห็นเธอจากหน้าตา่ งบานหนง่ึ ซึ่ง เธอนั้นกำาลังลงมอื ทำาอาหารกลางวันใหผ้ เู้ ปน็ พ่อ ระหว่างท่เี ธอกำาลังจัดเตรียมวตั ถุดิบอย่ใู นครวั นนั้ เดก็ สาวก็ฮัม เพลงไปด้วยด้วยความอารมณ์ด ี ผมถึงกับต้องมนตส์ ะกดภาพน้นั จนไม่อยากขยบั เขย้ือนไปไหนไกลจากกระต่ายท่ี อยเู่ คียงขา้ ง ช่วงเวลาที่เธอกาำ ลงั ตั้งหม้อตม้ นำา้ เพ่อื ทาำ อาหาร ระหว่างรอนา้ำ เดือด เธอไดแ้ วะเอาแก้วท่ีรนิ นมสดเย็นๆ ออกมาให้พ่อท่ียังคงว่นุ อยู่กบั การทำางาน เพ่อื ต่อเติมบ้าน อองเดรยร์ ับแกว้ นมจากลูกสาวและกระดกดืม่ ทีเดยี ว เกอื บหมดเพื่อดบั กระหาย ระหว่างน้นั ชาช่ากา้ วเท้าออกมายนื หน้าสวนแครอทใกล้กบั ผมราวกบั วา่ รบั ร้ไู ด้ว่ามีผม ทแ่ี อบซ่อนอยู่ รอยยมิ้ จางๆ เธอเผยใหผ้ มเห็นระหว่างที่สายตาเธอจับจอ้ งมองทอ้ งฟ้าสคี รามพรอ้ มกันนนั้ ก็สูดลม หายใจเขา้ เต็มปอดและพูดว่า “ขอบคณุ คุณเทวดาใจดที ี่ชว่ ยหนูไว้ในวันนี้นะคะ” ผมอยากนึกสนุกอยากจะกระโดดออกจากที่ซ่อนและบอกกับเธอว่าคนท่ีช่วยเธอไว้น้ันไม่ได้สถิตอยู่บน ทอ้ งฟ้าอย่างท่เี ธอเขา้ ใจ แตก่ าำ ลังหมอบอยแู่ ทบเท้าเธอ เคียงขา้ งกบั เจา้ กระตา่ ยโงเ่ ง่านีต่ ่างหาก 25
สารานกุ รมภตู -ผี-ปศ าจ “วีนูสลลิ ต์” (Venusleute) ภตู แคระทม่ี สี ัญลกั ษณะคล้ายกบั มนษุ ย์ร่างจว๋ิ ในความเชอื่ ของชาว เยอรมัน พวกมันจะใชช้ ีวิตอาศยั อยตู่ ามซอกหินหรอื ไม่กใ็ นถา้ำ ดินทข่ี ดุ ดว้ ยตวั เอง กล่าวกนั วา่ ภตู เหลา่ นเ้ี ป็นภตู ทมี่ ี ความใจดเี ป็นอย่างมาก เพราะหากมเี ดก็ หลงเขา้ มาในเขตของพวกวนี ูสลิลตพ์ วกมนั จะคอยดแู ลเดก็ เหล่าน้ันด้วย การหาอาหารมาให้และยังใหท้ ีพ่ กั พงิ จนไปถงึ ซักผ้าให้ พวกมนั จะคอยเปน็ พี่เลีย้ งใหพ้ วกเขาจนกว่าเดก็ ท่หี ลงทาง จะสามารถหาทางกลับบ้านได ้ บางตำานานก็เล่าวา่ เดก็ ทไี่ รบ้ ้านหรอื ไม่ต้องการจะกลับบา้ นกจ็ ะใชช้ ีวิตอาศัยอยกู่ บั พวกเหล่าภตู จนกลายเป็นพวกวนี ูสลลิ ต์ไปเลย ยงั มภี ูตตวั เลก็ ๆ สัญชาติอังกฤษท่ีคลา้ ยคลงึ วีนูสลิลต์อีกสองตน ซง่ึ ตนแรกชาวองั กฤษจะเรยี กพวก มนั วา่ “พิกซี่” (Pixie) ภตู เหล่านจ้ี ะใส่ชุดสเี ขยี วและหมวกทรงสูง มหี แู หลมและปกี คล้ายกับผีเสื้อเปน็ เอกลกั ษณ์ เช่อื วา่ ครั้งหนง่ึ เคยอาศยั อยู่บนสวนสวรรค์ของพระเจ้า แตเ่ พราะพวกมันมกั จะสร้างปญั หาและความวุ่นวายอยู่บน นนั้ แทบตลอดเวลา พวกมันจงึ ถูกสง่ ลงมายังพนื้ โลก (ซ่ึงตอนแรกถกู ส่งลงไปยงั นรกแล้วดว้ ยซำา้ แตน่ รกยงั ไม่รับ เลยี้ ง เพราะพวกมนั ร้ายกาจไมเ่ พียงพออกี ตา่ งหาก) ภตู พกิ ซี่จงึ ต้องใช้ชีวิตกระจดั กระจายอยตู่ ามป่าเขาไปทวั่ วนั ๆ พวกมนั ก็จะวง่ิ เลน่ ซกุ ซน มบี างครงั้ ทพี่ วกมนั จะสร้างความเสียหายให้กับขา้ วของของมนุษย์ หรือไมก่ ็ขโมยม้าของ มนุษยอ์ อกไปขเ่ี ล่นบ้าง สว่ นภูตอกี ตนมชี ่อื วา่ “คอร์รแิ กน” (Corrigan) ภตู นางฟ้าเพศหญงิ ในความเชื่อของชาวองั กฤษท่ีมี ความสามารถพเิ ศษในการทำานายอนาคต โดยนางฟา้ เหลา่ นีเ้ ชอื่ วา่ สบื สวนมเี ชอ้ื สายมาจากเจา้ หญิง “ดรูอิด” (Druid) ซ่งึ เธอนน้ั มตี วั ตนยุคตง้ั แตก่ ่อนสมยั ครสิ ตกาล นางฟา้ คอร์รแิ กนจะมรี ปู รา่ งหน้าตาทสี่ วยงามน่าหลงใหล เปน็ อยา่ งมาก พวกมนั มักจะนงั่ ร้องเพลงและช่วยกันสางผมกันที่ตามรมิ แมน่ า้ำ หรอื ก็ตามบอ่ น้ำาในสถานทต่ี ่างๆ นอกจากมันจะชอบดูแลตัวเองให้สะอาดและสวยอยู่ตลอดเวลาแลว้ พวกมนั ยังชอบเดก็ ทม่ี ีนิสัยรกั สะอาดและ หนา้ ตาดอี ีกด้วย ซึ่งถา้ มนั ปกั ใจชอบเด็กคนใด มนั จะลอ่ ลวงให้เด็กคนนน้ั มาใช้ชีวติ รว่ มกบั พวกมนั และกลายเปน็ คอรร์ แิ กนด้วยกนั นอกจากน้ีแล้วคอรร์ ิแกนยังชอบยั่วยุใหช้ ายหนุม่ หลงเสน่หใ์ นตัวมันและหลอกใหเ้ หลา่ ผู้ชายนัน้ คอยเปน็ ทาสรบั ใช้ของมนั อีก นอกจากภตู ท่ีใหค้ ุณแล้ว ยังมีภตู ทใ่ี หโ้ ทษอยา่ งเช่น “แกนกานา” (Gancanagh) เป็นตน้ เล่าวา่ เจา้ ภตู ตอนนีค้ รั้งหนึ่งเคยเป็นมนษุ ยช์ าวไอร์แลนด์มาก่อน แต่พอมันตายจึงกลายรา่ งเปน็ ภตู เพราะมนั ใฝฝ่ ันในศาสตร์ ของมนต์ดำา แกนกานามักมนี ิสัยประหลาดอย่างหนงึ่ ก็คอื ชอบคาบไปป์ที่ทาำ มาจากดนิ ไวใ้ นปากแต่กลับไม่ชอบ ใสย่ าเส้นและจุดสูบ เน่ืองจากมนั นน้ั เกลยี ดกลนิ่ ยาเสน้ เป็นอย่างมาก ทง้ั น้ี ภตู ตนน้ียงั มีอนั ตรายต่อหญงิ สาวเป็น อยา่ งย่ิง เพราะทุกครั้งท่ีมหี ญงิ งามเดนิ ผา่ นเขา้ มาในเขตของมัน แกนกานาจะลกั พาตัวพวกเธอแลว้ นาำ ไปขม่ ขืน เมื่อมันพอใจแลว้ มันก็จะฆา่ หญงิ สาวผนู้ ั้นและกกั เกบ็ วญิ ญาณของเธอเอาไว้อีกดว้ ย หญงิ สาวชาวไอรแ์ ลนด์จงึ มัก จะหวาดกลวั ผ้ชู ายทยี่ ืนอยูเ่ พียงลาำ พงั ในยามวิกาลและคาบไปปท์ ีไ่ ร้ควนั เพราะพวกเธอเชือ่ วา่ มันผนู้ นั้ ก็คอื แกน กานา นั่นเอง 26
“วนี สู ลลิ ต” (Venusleute) “คอรร แิ กน” “แกนกานา” (Corrigan) (Gancanagh) 27
บทท่ี 3 ขนมหวานของเธอ ผ่านไปเกือบอาทิตย์ต้ังแต่ทช่ี าชา่ และพอ่ ของเขาย้ายมาอยู่ทีห่ มู่บา้ นไอแวนแหง่ น้ี เช้าวันใดท่ผี มสบ โอกาสหลบหนลี ุงโบนิฟาซิคัสออกมาจากทะเลสาบได้ ผมกจ็ ะใช้วิธีหลบอยใู่ นถังพอ่ คา้ ปลาเหมอื นเช่นเคยในการ ลักลอบเข้าหมูบ่ ้าน การเดนิ ทางเขา้ หมูบ่ ้านของผมเปน็ ไปอย่างราบรน่ื เพราะพอ่ คา้ ปลาเป็นคนทีต่ รงเวลาเสมอ กระนั้นผมกม็ กั จะมปี ญั หาในช่วงขากลบั ออกมาจากหมบู่ ้านเปน็ ประจำา เพราะหากผมไมต่ อ้ งแอบเข้าไปซ่อนใน เกวยี นกองฟางหรือเกวียนผลไม้ทน่ี านๆ ทจี ะมกี ารขบั เคล่ือนออกไปจากหมบู่ ้าน กม็ บี างครงั้ ทผ่ี มตอ้ งเกาะใต้ท้อง วัวที่กาำ ลังจะเดินไปกนิ หญา้ และคอ่ ยหาทางย่องออกไปจนได้ ไม่รทู้ าำ ไมผมตอ้ งทาำ ตวั เองใหล้ ำาบากเพ่ือไปแอบมองเด็กสาวเพียงคนเดยี วขนาดน้ดี ้วยนะ กระนนั้ ทุกๆ วันเธอก็มกั จะทำาอะไรบางอย่างท่ีสร้างความแปลกใจให้แก่อยูเ่ รอ่ื ย อยา่ งเช่นวนั ก่อนทีช่ าช่าออกมาเดนิ เลน่ ท่ที งุ่ ดอกไม้ประจำาหม่บู ้าน เธอน้ันกม็ ักจะพดู คยุ กับผึง้ หรือไมก่ ็นกนอ้ ยทบ่ี ังเอิญอย่แู ถวน้นั เดก็ สาวผอู้ ารมณ์พดู คยุ กบั พวกมนั ราวกบั วา่ สามารถเขา้ ใจภาษาของมนั ได้ ถึงกระน้ันผมกส็ ามารถบอกไดจ้ ากที่ดวงตากลมโตของเธอว่าเธอ นนั้ กำาลังเหงาหงอยเพราะไรเ้ พ่ือนเด็กหญงิ เช่นเดียวกันอยู่ ผมล่ะนึกสงสารเธออยไู่ ม่ใชน่ ้อย และพอเข้าใจความ รู้สกึ แบบนี้อย่บู ้าง ทวา่ เธอก็พยายามทำาตวั เองใหอ้ ารมณด์ ีเขา้ ไว้ เพ่อื ท่ีจะไม่ใหบ้ ดิ าของตนนน้ั เกดิ ความกงั วลต่อ ความร้สู กึ เธอในขณะน้ี ต่างจากผม ในชว่ งเวลาทีเ่ กดิ ความรู้สึกแบบน้ีผมจะแสดงสหี นา้ ออกอยา่ งชดั เจนและทำาตวั ราวกบั ผีตายซากตอ่ หน้าลุงโบนิฟาซิคสั อยเู่ ปน็ ประจำา (ถงึ อยา่ งนั้นลงุ กไ็ มเ่ คยจะมที ่าทสี นใจผมเลยแม้แต่นอ้ ย) ส่วนเรอื่ งแปลกใจประจำาวนั น้ ี ก็คงจะไม่พน้ เรอื่ งอาหารเย็นทเี่ ธอเตรียมจะทำา เดก็ หญิงไปที่ตลาดและ ซอ้ื แป้งสาล ี นมสด ไข่ไก่และนำ้าตาลมาจำานวนหน่ึง หลังจากทีส่ องพ่อลกู ทานมอ้ื กลางวันเสรจ็ ชาชา่ ก็ใชเ้ วลาท่ี เหลืออยู่ในครัวในการนวดแป้งท่ีผสมส่วนประกอบท่ีผมพูดก่อนหน้าน้ีให้กลายเป็นก้อนแป้งอันแสนเหนียวนุ่ม ท้งั นี้เธอก็ยังแวะไปท่สี วนแครอทและดงึ เอาหวั แครอทมาสองตน้ จากน้ันเธอก็เอามาทำาความสะอาดและบดใส่ เขา้ ไปผสมในกอ้ นแปง้ ด้วย ฝมี ือการครวั ของเธอดชู าำ นาญเป็นเลศิ จนน่าตกใจในสายตาผม เพราะปกตเิ ทา่ ท่ผี มสงั เกตจากเดก็ ผู้ หญงิ ในวยั เดียวกับชาช่าในหมู่บา้ นน้ี สว่ นใหญว่ ันๆ จะเกาะกลมุ่ กันพูดคยุ หรอื ไมก่ ็เล่นไร้สาระเช่นแสร้งทำาเล่น เปน็ ดื่มชาและกินของหวานไปเรื่อย ทวา่ ตลอดเวลาอาทิตยห์ นงึ่ ที่ผ่านมา ผมไม่เคยเห็นชาช่าทำาอะไรแบบนนั้ เลย เพราะนอกเหนอื จากเวลาท่เี ธอไม่ได้ทำากับข้าวแล้ว เธอกจ็ ะคอยทาำ ความสะอาดบา้ นดว้ ยการปัดกวาดเชด็ ถหู รือไม่ กช็ ่วยเป็นลูกมอื อกี แรงให้กับพอ่ เธอขนวสั ดุสาำ หรับในการตอ่ เติมบ้าน พดู ถงึ เรื่องบ้านของพวกเขา! ตอนนี้จากบ้านทโ่ี กโรโกโสราวกับรังหนขู องเธอกอ่ นหนา้ น ี้ บัดน้กี ลบั เปลีย่ นเปน็ บา้ นท่ีสวยงามทสี่ ุดเท่าทีผ่ มเคยเห็นมา เดิมทีหน้าต่างประตูที่ดูซอมซอ่ พร้อมพงั ได้ทกุ วนิ าท ี บัดนี้ได้ ถูกเปล่ยี นมาเปน็ ไมแ้ ผน่ ใหม่และกลบั มาใช้งานได้เปน็ ปกต ิ ส่วนตวั บ้านท่เี คยเปน็ สหี มองบดั นีไ้ ดถ้ กู ทาตกแต่งดว้ ย สีขาวทัว่ ทง้ั หลัง จนดูราวกบั เป็นปราสาทหลงั น้อยให้กับเจ้าหญิงของผม นบั ว่าการทาำ งานหามรุง่ หามค่ำาของออง เดรยส์ ง่ ผลในทางทดี่ อี ยา่ งเหน็ ไดช้ ัด ใจจริงผมนึกอยากเข้าไปสำารวจภายในบา้ นว่ามีการเปล่ยี นแปลงไปถึงขนาด ไหนด้วยซ้าำ แตก่ ็เกรงวา่ ถ้าสองพ่อลูกคนใดคนหนง่ึ บงั เอญิ พบผมเข้า เวลานน้ั กอ็ าจจะเกิดความว่นุ วายขึน้ กไ็ ด้ ไมเ่ ป็นไร! ผมเช่ือว่าสกั วนั หน่งึ ผมคงได้มีโอกาสเข้าไปเห็นภายในน้ันอยา่ งแนน่ อน 28
กลับมาทเ่ี ร่อื งในครวั ของเดก็ สาวกันตอ่ เมือ่ ชาช่านวดแปง้ จนส่วนผสมทุกอย่างกลมกลืนเขา้ กันดแี ล้ว ชาช่าก็กอ่ ไฟในเตาปนู กอ่ นจะน�ำ กองแป้งท่ปี ้ันเป็นทรงกลมแบนและวางลงบนถาดเหล็ก สุดทา้ ยเธอกส็ วมถงุ มือ กันความร้อนและยัดกองแปง้ พรอ้ มกับถาดวางบนตะแกรงภายในเตาปูน “ฟ.ู่ .. กวา่ จะเสร็จ” ชาช่าพดู กับตวั เองพรอ้ มกบั ใบหน้าท่แี สนภาคภูมใิ จ ผมยังนกึ ไมอ่ อกเลยวา่ อาหารจานน้ีมันจะออกมาเป็นอยา่ งไง แต่หลังจากทเี่ ธอน�ำ อาหารจานพสิ ดาร ที่ผมไม่เคยเหน็ มากอ่ นเข้าเตาอบ เด็กหญงิ กใ็ ชเ้ วลาที่เหลือไปกับการเกบ็ กวาดเศษของเหลือและอุปกรณท์ ำ�ครัว จากนน้ั กท็ ำ�ความสะอาดโตะ๊ ท�ำ อาหารเสร็จสรรพ กอ่ นจะไปลา้ งเครอ่ื งมือทำ�ครวั เจา้ ทูโทนแมวประจ�ำ บา้ นเดินมา คลอเคลยี ท่ขี าของเดก็ หญิงอย่างออดอ้อน “อยา่ เพง่ิ มาเล่นตอนนีไ้ ดไ้ หมทโู ทน ไม่เห็นเหรอว่าฉนั ก�ำ ลังท�ำ งานอยู่” ชาช่าดุแมว แต่ทูโทนก็ยงั คงไมเ่ ลิกอ้อนเดก็ หญงิ ตอ่ ไป จนเธอตอ้ งเลกิ ทจี่ ะสนใจมนั ผมแอบมองเธอ สลบั กบั กอ้ นแปง้ ปรศิ นา พลางคิดในใจวา่ เธอลมื สิ่งนี้ไว้ในเตาหรือเปลา่ เพราะปกติแล้วการใช้ไฟในการทำ�อาหาร ไม่น่าจะปล่อยใหอ้ าหารถูกอบในความร้อนนานขนาดนัน้ นึกแลว้ กก็ ลวั ว่ามนั จะอบนานเกนิ ไปจนไม่สามารถกินได้ เวลาผ่านไปเกอื บช่ัวโมง แทนที่สงิ่ ทีอ่ ยู่ในเตาอบจะส่งกลิ่นไหม้ตลบอบอวลทัง้ บ้าน แตท่ ว่ามันกลบั กลายเปน็ กลน่ิ หอมหวานชนิดทีผ่ มไมเ่ คยได้กล่ินมากอ่ น ผมหันกลบั ไปมองดูก้อนแปง้ อบด้วยความสนอกสนใจ จนเผลอชะโงก หน้าข้นึ สูงเลยขอบหนา้ ตา่ งมากเกินไป “เสรจ็ แลว้ !” ชาช่าปรี่เข้ามาทเี่ ตาอบและร้องด้วยความดใี จ ผมรบี ปล่อยมือออกจากขอบหนา้ ต่างเพือ่ หลบใหพ้ ้น สายตาเธอทันที ยังดีท่เี ด็กหญิงมัวสนใจแตก่ ้อนแปง้ อบจนไมท่ นั สังเกตเห็นผม “โอ้โห!” ผมรอ้ งด้วยความประทบั ใจวนิ าทีทีช่ าช่านำ�ส่งิ ทอ่ี ยู่ในเตาอบออกมา จากท่ีเดมิ ทมี ันเคยเปน็ ก้อนสี เหลอื งอมส้มบัดนี้มนั ได้กลายเปน็ สนี �ำ้ ตาลออ่ นๆ ไปท่ัวทัง้ กอ้ น ถ้าไมพ่ ดู ถึงรูปรา่ งทนี่ า่ รับประทานแล้วกเ็ ห็นทีจะ เปน็ เร่ืองกล่นิ ทีส่ ง่ เขา้ มาในโพรงจมูกของผมทชี่ วนใหน้ �้ำ ลายสอเป็นอย่างยงิ่ “คณุ พ่อคะ ขนมเคก้ แครอทเสรจ็ แลว้ นะคะ” ขนมเค้กแครอทอยา่ งนน้ั เหรอ ? เป็นชือ่ ที่นา่ สนใจเปน็ อยา่ งยงิ่ เพราะปกติแล้วคนทหี่ มบู่ ้านไอแวนมกั จะกินอาหารจำ�พวกนำ�้ ตาลเคลอื บแปง้ ทอด แต่วนั นสี้ มองผมกลบั ไดเ้ รยี นรู้เมนูทแี่ ปลกใหม่ นับวา่ เปน็ อะไรทคี่ ุม้ คา่ มาก “มาแลว้ จา้ ” ชายเจา้ ของบา้ นกา้ วเทา้ มาพรอ้ มกบั รอ้ งบอกลกู สาว “โอ!้ ลูกยังท�ำ เค้กไดน้ า่ ทานเหมอื น ทกุ คราวเลยนะ” บิดากล่าวช่ืนชม ท�ำ เอาเจ้าตวั น้อยถงึ กับย้มิ แกม้ ปริ “มาน่งั ทานกันเถอะค่ะ” เดก็ สาวบอก ขณะเดียวกันกเ็ ดนิ ไปหยิบจานท่ชี นั้ วางพร้อมกับสอ้ มมาสองชุด ระหวา่ งน้ันเองทอ่ี องเดรย์หย่อนตัวเองลงบนเกา้ อ้พี ร้อมกับถมู อื ไปมาแสดงอาการของคนท่ีกำ�ลงั อดใจไม่ไหว “คณุ พอ่ คะ ต้องใหห้ นบู อกอีกกคี่ ร้ัง กอ่ นทานอาหารคุณพอ่ อย่าลมื ลา้ งมือกอ่ นสิคะ” ชาชา่ ท่ีเดินมา พร้อมกบั อปุ กรณ์บนโตะ๊ มองพ่อตาเขียวและเบ้ปากใส่ ท�ำ เอาอองเดรย์ยน่ ค้ิวดว้ ยความเขนิ อายและพดู ออกมาว่า “แหม ไม่ไดใ้ ชม้ อื กนิ สกั หน่อยไม่เหน็ เปน็ ไรเลย” ชายวยั กลางคนแก้ตวั น้ำ�ขุน่ ๆ ซ่ึงเม่อื ลูกสาววางจาน กองบนโตะ๊ เธอกเ็ อามือเท้าสะเอว “ไมไ่ ดค้ ่ะ คณุ พอ่ เพิง่ ทำ�งานเสร็จมา จะกินอาหารทง้ั ๆ ทม่ี อื ยังไม่ลา้ งไม่ได้นะคะ” 29
“ฮ่าๆ ก็ไดๆ้ พอ่ ยอมแพแ้ ล้ว นับวันลกู ยิง่ เหมอื นแมน่ ะเนยี่ ” เสมือนว่าอองเดรย์ได้พดู ค�ำ ตอ้ ง หา้ มไป เพราะทันทที เ่ี ขาพดู จบ ชาชา่ จากทีใ่ บหน้ามีควิ ชนกันเริม่ คลายออกเปล่ยี น เป็นสีหน้าที่ซึม เศรา้ อยา่ งเห็นไดช้ ัด อองเดรยจ์ ากทีม่ ีรอยย้มิ เองกร็ ูต้ วั ว่าตนไดพ้ ดู อะไรผดิ หูเด็กหญิงไป “พ่อ... พอ่ ขอโทษนะชาช่า” อองเดรย์ไมพ่ ูดปากเปล่าเขารบี ลกุ ข้ึนไปหาลูกสาวของตน เมือ่ เขาเดินไป ถงึ ตัวชาช่าเขากช็ ันเข่าลงข้างหนงึ่ และบอกกบั เธอวา่ “พ่อรู้ว่าลูกคิดถึงแม่ พ่อเองก็คิดถึงแมเ่ ชน่ กัน แตพ่ ่อก็ยงั เช่ือ เสมอวา่ แม่ของเรายงั อยกู่ ับเราไม่ได้ไปไหน” อองเดรยต์ อ้ งยกมอื ขึน้ ลบู หวั ชาช่าทเ่ี ริม่ มีน�้ำ ตารน้ื ขึน้ มารอบเบา้ ตา ชายผู้เป็นพอ่ พยายามยม้ิ ปลอบประโลมใหเ้ ดก็ สาว สกั พักในที่สดุ ชาช่าก็ยอมทจ่ี ะสบตาเขา “ตอนน้เี ราเริม่ ต้นชวี ติ ใหมด่ ้วยกันสองคนแล้ว ลูกจะตอ้ งเข้มแขง็ เข้าไว้นะ พอ่ เชอ่ื ว่าแม่เขาก็ไมอ่ ยากเห็นลูกท�ำ ตวั เศรา้ ทุกครงั้ ทล่ี ูกคดิ ถึง แมน่ ะ” ซง่ึ กไ็ ด้ผล เพราะหลังจากท่ชี าช่าน่งิ ไปพกั หนงึ่ เธอกค็ อ่ ยๆ มรี อยย้ิมขนึ้ มาไดบ้ ้างแลว้ เธอพยักพเยิด หนา้ เบาๆ จากจะเอานิว้ นอ้ ยๆ ของเธอปาดน�ำ้ ตาทเี่ ออ่ อย่รู อบดวงตา “คะ่ ” เดก็ หญงิ ตอบสั้นๆ ก่อนจะพดู ต่อวา่ “หนูสญั ญาว่าหนจู ะเขม้ แข็งและอดทนนะคะ ถ้าเพียงแต่ คณุ พ่อจะไมเ่ อามือเปรอะๆนั่นมาลูบหวั หนูอีก” พูดจบคราวนที้ ัง้ สองพอ่ ลกู กพ็ รอ้ มใจกนั หวั เราะอย่างสนุกสนาน “จ้ะ พอ่ สญั ญา” อองเดรย์กลา่ วคำ�มน่ั จากน้ันกด็ งึ ตวั ลูกสาวมาโอบกอด เด็กหญงิ ก็กอดบดิ าเขาตอบ กลับ ผมที่เฝ้าดูทุกอากัปกิริยาของสองพ่อลูกนึกสงสัยว่าเรื่องราวที่พวกเขาเพิ่งพูดถึงมันเป็นมาอย่างไงกัน แน่ จะว่าไปแล้วแมข่ องชาช่าไปไหนเสยี ละ่ ทำ�ไมเธอจงึ ไม่มาอย่ดู ว้ ยกันภายในบา้ นหลังนดี้ ้วย เป็นคำ�ถามที่ผมไม่ อาจจะค้นหาค�ำ ตอบได้ในขณะนี้ แตเ่ ช่อื วา่ สักวนั ผมคงต้องร้แู หละว่าเกดิ อะไรขนึ้ กับคณุ แม่ของชาช่า เมือ่ ความเศร้าได้จางหายไป ความอบอนุ่ และความสนุกกก็ ลบั เข้ามาแทนท่ภี ายในบ้านอกี คร้งั ชาชา่ ได้ ใช้มีดตัดเค้กแครอทเสริ ฟ์ ใส่จานให้อองเดรย์ พรอ้ มกบั ตดั ช้ินเลก็ ๆ ขนาดพอดีใหก้ ับตัวเอง ระหวา่ งทที่ ้ังสองกนิ เค้ก ไปนั้น ทั้งคู่ก็พูดคุยเรือ่ งภายในหมู่บ้านทพี่ วกเธอเพิง่ ยา้ ยเข้ามาใหม่ ตั้งแตช่ าวบ้านทใี่ ห้ความช่วยเหลือและตอ้ นรับ ครอบครวั นีเ้ ปน็ อยา่ งดี จนไปถึงบรรยากาศทแ่ี สนจะร่มรื่นของท่นี ี่ตา่ งจากทีอ่ ยเู่ ก่าทีพ่ วกเธอเพงิ่ ยา้ ยมา จนกระทง่ั ... “อ้าว ยังไมอ่ ม่ิ อีกเหรอลกู ?” คำ�ถามผู้เปน็ พอ่ สงสยั เมือ่ เห็นชาช่าตัดเคก้ ช้นิ ทีส่ องใสจ่ านใบใหม่ “กนิ เยอะไประวังจะอว้ นนะลกู ชว่ ยนีล้ ูกยิง่ ดูอวบขนึ้ อยู่ดว้ ย” ค�ำ พูดแซวของพอ่ ท�ำ เอาลกู สาวมองตาขวางอองเดรย์ และพ่นลมออกทางจมูกเบาๆ เป็นเชิงไมพ่ อใจเลก็ น้อย “หนูไมไ่ ด้จะกนิ ชน้ิ นี้ซะหนอ่ ย” “หมื ?” อองเดรยเ์ ผยสหี นา้ ฉงนเล็กนอ้ ย เพราะการกระทำ�กบั คำ�พดู ของชาชา่ ไมส่ อดคล้องกัน “หนจู ะเอาไปวางไวน้ อกบ้านให้เจา้ ป่าเจา้ เขาของทนี่ ่นี ่ะคะ่ ” “เอ๋ พอ่ ไม่ยักรู้มากอ่ นเลย ลกู เชอื่ เรื่องพวกนี้ดว้ ย” “ถา้ เป็นเมอื่ กอ่ นก็คงจะไม่คะ่ ...” เด็กหญงิ ลุกขนึ้ จากเกา้ อ้ีของตนพร้อมกับถือจานท่ีมีขนมเค้กอยู่บน นนั้ 1 ชิน้ ไปดว้ ย “แต่วนั ก่อนมีคนช่วยหนูจากพวกเดก็ เกเรไว้ และหนูกค็ ิดว่าเปน็ เจา้ ทขี่ องที่นี่ทเี่ ปน็ คนชว่ ยหนไู ว้ นะ่ ค่ะ” เธอสรปุ กอ่ นจะก็เดนิ ออกไปจากบา้ น ทงิ้ ให้อองเดรยเ์ อียงหัวกบั ค�ำ ตอบที่ลูกสาวเพ่งิ บอก ฟบุ บบบ! ผมกระโจมลงไปในพมุ่ ไมข้ ้างบา้ นทนั ทที ีช่ าช่าเปิดประตอู อกมานอกบ้าน เด็กหญงิ กา้ วเท้าสวบๆ ไปยัง สุดขอบเนนิ ทีต่ ้ังของบ้านกอ่ นจะยอ่ ตวั ลงนงั่ ยองๆ เพอ่ื ทจ่ี ะวางจานเค้กไวก้ ลางแจง้ จากนนั้ เธอกป็ ระสานมอื เข้าหา 30
กันเหมือนกับทีผ่ มเคยเหน็ ผ้คู นในเขาโบสถท์ �ำ กนั เธอหลบั ตาลงและขยับปากบน่ งมึ งำ� “ไม่ว่าคุณจะเปน็ ใครก็ตาม วันก่อนขอบคณุ ทีช่ ว่ ยหนเู อาไวน้ ะคะ ถา้ อย่างไรทุกครั้งที่หนูทำ�ของวา่ ง แบบน้อี ีก หนจู ะเอามาวางตรงนี้ให้เป็นประจำ�ทกุ คร้ังนะคะ” เธอยนื ขน้ึ และมองไปยังหบุ เขาทไ่ี กลออกไป เสมือนเป็นการอญั เชญิ สิง่ ที่มีชีวติ ที่อยเู่ บ้ืองหลงั น้ันออก มากินของท่เี ธอเพ่ิงมอบให้ โดยหารู้ไมว่ ่าแทจ้ ริงแล้วคนทเ่ี ธอกำ�ลงั มองหานน้ั อยขู่ า้ งหลังของเธอ ต่อมาเดก็ หญิงก็เดนิ กลับเข้าบ้านไป ทิ้งใหผ้ มอยู่ล�ำ พังกบั เจ้าส่งิ ใหม่เรยี กกันว่า ขนมเค้กแครอท ผม จอ้ งมองกอ้ นสีน�ำ้ ตาลออ่ นทีย่ งั คงสง่ ควนั และกล่ินออกมาเป็นระยะ จากนน้ั กส็ �ำ รวจดูรอบขา้ งวา่ มใี ครอยใู่ กลเ้ คยี ง จากจดุ ท่ีผมซอ่ นหรอื ไม่ เม่อื แน่ใจดีแลว้ ผมจงึ ค่อยยอ่ งออกมาจากทซ่ี อ่ นดว้ ยทา่ คลานสีข่ าไปยงั ก้อนเคก้ ด้วยความประหม่า ไม่รู้วา่ วอดนกิ อยา่ งเราจะมสี มั ผสั เดยี วกับท่ีพวกมนษุ ยม์ กี นั หรือเปล่านะ แตค่ วามกลัวกพ็ า่ ยแพ้ต่อความขสี้ งสยั ผมในทส่ี ดุ เพราะเมือ่ รา่ งของผมไปถงึ จานขนมเคก้ ท่ชี าชา่ เปน็ ผูว้ าง ผมใช้นิว้ แตะมันอยูส่ ักพักก่อนจะกลา้ หยบิ จบั มันขึ้นมาและสง่ เขา้ ปาก “อรอ่ ย!” ผมร้องวนิ าทีท่ีขนมเค้กสัมผสั กบั ทีป่ ลายลน้ิ สิง่ ท่ีเกดิ ข้นึ ตอ่ มาก็คือการกดั กนิ ขนมเคก้ อยา่ งตะกละ ตะกลาม ใจหนง่ึ กก็ ลัววา่ มนั จะหมดไปอยา่ งรวดเร็วแทนทผ่ี มจะคอ่ ยด่ืมด�่ำ กับมันไปนานๆ ทว่ามันอร่อยเกนิ กวา่ ที่ผมจะอดใจไหวได้จรงิ ๆ เพยี งไม่ถงึ นาทีกอ้ นเคก้ ท่ชี าช่านำ�มาก็มาสลายหายไปอยู่ในพงุ ของผม มานกึ เสียใจเลก็ นอ้ ยที่น่าจะ คอ่ ยๆ กนิ ใหช้ า้ ลงกว่านกี้ ส็ ายไปเสียแลว้ แตอ่ ย่างน้อยผมกม็ ีโอกาสไดล้ องกนิ มนั สักครงั้ หนง่ึ น่ันล่ะนะ ท่ามกลางความรสู้ ึกมากมาย แตใ่ นความรูส้ ึกเหลา่ น้ันความปลาบปลื้มเหน็ จะเป็นอารมณท์ ี่โดดเด่น ทส่ี ุด ผมนกึ ครนุ่ คิดอะไรบางอย่างอย่คู รู่หน่ึงกอ่ นท่ีจะเกดิ ความคดิ ทบี่ รรเจิดทีอ่ ยากจะลองทำ�ดูบา้ ง ............................................. “ยงั ไมเ่ สรจ็ อกี เหรอฟรานซสิ คัส ฉนั หิวแลว้ นะ” “ใกลแ้ ลว้ ครบั ลุง” ผมหันไปลงุ อยูแ่ วบ่ หนง่ึ กอ่ นทจ่ี ะหนั กลบั ไปสนใจเตาทำ�กับขา้ วตรงหนา้ ผมตอ่ ผมเรม่ิ ไม่มนั่ ใจวา่ เคก้ ท่ี ผมพยายามลอกเลียนแบบชาชา่ นั้นจะท�ำ ออกมาไดผ้ ลอยา่ งที่ตัง้ ใจไหม ซ้�ำ รา้ ย การทถี่ กู วอดนกิ เฒ่าคอยเร่งผมอยู่ ทุก 5 นาทกี ็ไมช่ ่วยใหเ้ ค้กที่ผมพยายามท�ำ ออกมาดนู ่าทานเท่าทคี่ วรเลย “ท�ำ ไมสแี ละทรงมนั ดูแปลกๆ จัง” ผมบน่ พึมพำ�ขณะทมี่ องเคก้ โดยฝมี อื ของผมบนกระทะทอดปลาท่ชี มุ่ ไปด้วยนำ�้ มันปลา เพราะแทนที่ มันจะเปลย่ี นจากก้อนสีขาวกลายเปน็ เค้กสีนำ�้ ตาลอ่อนเหมือนกับท่ีชาชา่ ทำ� บัดนม้ี ันกอ้ นแปง้ ไดแ้ ตกกระจายล้น ออกมานอกกระทะ แถมสกี ม็ ีทัง้ น้ำ�ตาลแกมด�ำ ปะปนอยเู่ ป็นจดุ ๆ “แกไปเรยี นการท�ำ อาหารแบบนนั้ มาจากไหนเน่ีย” ลุงโบนิฟาซคิ สั ชะโงกหัวกลับมาสังเกตการณห์ ลัง จากทีผ่ มใชเ้ วลาท�ำ อาหารเย็นนานผิดปกติ พูดจบลุงแกยังแยกเขีย้ วขู่เพราะหงุดหงดิ ทยี่ ังไมม่ อี ะไรตกถงึ ท้องในเย็น น้สี ักที “ผมจำ�สูตรมาจากลงุ โคไมค์นะ่ ครบั ” 31
แน่นอนว่าผมตอ้ งโกหกไปเชน่ นนั้ เพราะหากเฉลยกบั เขาว่าแอบไปจ�ำ วธิ กี ารท�ำ เคก้ มาจากคนใน หมู่บ้านไอแวน แกจะตอ้ งอาละวาดอย่างแนน่ อน “ไอ้เฒ่านั้นมนั ทำ�อาหารได้หว่ ยแตกจะตาย!” วอดนกิ แก่สรปุ ก่อนจะตวาดใสห่ ลงั ผมต่อวา่ “เรว็ ๆ เข้า ฉนั หวิ จนจะแหง้ ตายอยแู่ ล้ว” ผมลงั เลหนั รหี นั ขวางอยูพ่ กั ใหญ่ แมว้ ่าเคก้ ในแบบฉบบั ของผมจะดไู ม่เหมือนของชาชา่ แตใ่ นท่สี ุดผมก็ จ�ำ ใจต้องยกมันขึน้ จากกระทะและเอาไปเสิร์ฟ “โอโ้ ห น่แี กเผาอะไรจนเหม็นไหมม้ าให้ฉันกินเน่ยี ” ลุงพูดตดั พ้ออย่างไม่รักษาน�้ำ ใจของคนลงมือทำ� เช่นผม “มนั เรียกว่าขนมเคก้ ครับ” ไม่พูดเปล่าผมใชม้ ือผา่ กลางกอ้ นทีผ่ มตัง้ ใจจะเรยี กว่าขนมเค้ก มเี สียงดังปุๆ และฟองแตกเป็นชว่ งๆ กลน่ิ ของมนั ไมน่ ่าอภิรมยส์ กั เทา่ ไร เพราะดมอยา่ งไงก็เหมอื นกับปลาทที่ อดนานเกินเวลา ผมใชม้ ดี เล่มเดยี วกนั ยกเค้กเส้ียวหนง่ึ วางบนจานของลุง ซง่ึ ผู้ปกครองของผมท�ำ หนา้ เหยเกราวกบั วา่ มันเป็นของ เสยี ทีล่ ุงเขาเป็นผขู้ ับออก “แกล้อฉันเลน่ ใช่ไหม แกจะให้ฉนั กนิ มันจริงๆ หรือ ?” “ครบั มนั อร่อยแน่นอนครบั ผมเคยลองกินมาแล้ว” ถงึ จะกลา่ วเช่นนัน้ แตน่ ำ้�เสยี งผมกส็ ั่นเครือด้วย ความไมแ่ นใ่ จ เช่นเดียวกบั ลงุ ทมี่ สี หี น้าไม่ต่างไปจากผม แตก่ ระนนั้ ด้วยความหิวทไี่ ม่เข้าใครออกใคร ลุงโบนิฟา ซิคัสรวบรวมความกล้าและตดั สินใจลองใชส้ อ้ มจิ้มมนั ดู ปุ! มเี สียงปะทดุ ังเบาๆ ทนั ทีท่ีสอ้ มของลุงสัมผัสกบั มัน พวกเราท้งั สองสะดงุ้ เล็กนอ้ ยพรอ้ มกัน ลงุ ชะงกั นงิ่ มองมันพักใหญร่ าวกบั วา่ มันเปน็ สัตวป์ ระหลาด แตใ่ นทสี่ ดุ เขาก็คอ่ ยๆ ขยบั สอ้ มตักเค้กช้ินพอดีค�ำ เขา้ ปาก งั่มๆๆ เสยี งบดเคยี้ วดังไปมาท�ำ เอาใจของผมลุ้นระทกึ อยตู่ ลาดเวลา “อมื ... กอ็ รอ่ ยดีนะ” ลงุ โบนิฟาซคิ ัสพดู ซงึ่ ผมแทบจะไมเ่ ชือ่ ว่ามนั จะออกจากปากของวอดนกิ แก่ผู้น้ี “จริงเหรอครับ!” ผมหลงดใี จชวั่ ขณะ แตท่ วา่ เปน็ แค่ชัว่ ขณะจริงๆ “จะบา้ เหรอ! ใครจะกระเดอื กของแบบนไี้ ด้ลงฟะ ลองเอาไปใหพ้ วกภูตอจิ านาซกนิ ฉนั วา่ มันยังไมย่ อม กินเลย” เฒา่ แกจ่ อมเจา้ เล่หโ์ วยวายเปน็ การเฉลย ผมไมค่ ดิ เลยว่าเขาจะกล้าเล่นมกุ ตลกแกล้งชมผมก่อนตดั ทอน ความรสู้ กึ อนั ยนิ ดขี องผมได้อย่างไม่มีเยือ่ ใย รอยย้ิมท่ีเคยปรากฏบนหน้าของผมไดห้ ายแวบไปในพรบิ ตา ระหว่าง นน้ั ลงุ ก็คายเศษเคก้ ทีย่ ังค้างอย่ใู นปากลงพ้นื อยา่ งไรม้ ารยาท “พอๆๆๆ ไม่กงไม่กนิ มันแลว้ ฉันจะออกไปสูบไปปแ์ ทนแล้ว แกจะกินที่เหลอื ก็ตามใจแกแลว้ กนั ” ลุงโบ นิฟาซคิ ัสสรปุ และกระทืบเท้าอย่างหงุดหงดิ ไปคว้าไปป์ทรงกา้ นยาวกอ่ นจะเดนิ หายออกไปนอกบา้ น เหลือเพียงผมกบั เจ้าเคก้ ไหมๆ้ ตรงหนา้ ผมหาข้อผดิ พลาดในการท�ำ อาหารคร้ังน้ี ซึ่งคาดว่าน่าจะมาผม เลอื กจะใช้กระทะแทนเตาปูนอบแบบท่บี า้ นของชาช่ามี ถึงกระน้ันทบี่ ้านของผมกไ็ ม่มีเตาแบบนั้นดว้ ยสิ ท่าทางผม คงจะตอ้ งหาทางสร้างเตาแบบนั้นให้ไดก้ อ่ นทจ่ี ะท�ำ ขนมเคก้ ไดเ้ ปน็ จรงิ เปน็ จงั สินะ ผมจ้องเค้กฝีมือของผมเองด้วยความสงสยั จากน้ันกล็ องหยบิ สอ้ มของลุงและใช้มนั ตดั เคก้ ออกมาชน้ิ เลก็ ๆก่อนจะตักเขา้ ปากตวั เองเพือ่ ลองชิมดู 32
“แหวะ!” ผมร้องอย่างรังเกยี จทันทีท่ีมนั สมั ผสั กับประสาทรบั รส รสขมจากความไหม้เกรียมแผซ่ า่ นไป ทว่ั ทัง้ ลิ้นจนผมตอ้ งคายมนั ออกมา ถ้าเอาไปใหภ้ ูตอิจานาซกินอย่างที่ลุงว่า มันคงตอ้ งโกรธผมเป็นฟนื เป็นไฟกบั อย่างไมต่ ้องสงสัย 33
สารานุกรมภตู -ผี-ปศ าจ “อจิ านาซ” (Ijanas) ภูตของชาวแคนตาเบรียในประเทศสเปน เลา่ กนั ว่าภูตชนดิ นี้เปน็ ภตู ทต่ี ะกละ ตะกลามเปน็ อยา่ งมากและมที ้งั เพศชายและเพศหญิง ลกั ษณะเด่นของมนั ก็คอื มีหนา้ อกท่ียาวมากๆ ซ่ึงถา้ เปน็ เพศ ชายกจ็ ะมีเคราท่ียดื ยาวแทนอก และพวกมันก็จะเอาหนา้ อกทั้งสองขา้ งหรอื เคราของมันพาดบ่าหอ้ ยไปทีด่ า้ นหลงั ซ่งึ พวกมันนนั้ จะไม่สวมใส่เส้ือเลยสกั ชิ้นและเดินล่อนจ้อนโดยไม่มีการอาย อจิ านาซเป็นภูตท่ีวนั ๆ จะไมท่ าำ อะไร นอกจากมองหาของกนิ เท่านัน้ โดยเฉพาะของทีม่ ันจะโปรดปรานเป็นพเิ ศษกค็ อื น้ำาผง้ึ นั่นเอง ซงึ่ หากมันค้นพบรัง ผึ้งเมือ่ ไรมันกจ็ ะไมร่ ีรอทำาลายรงั ผ้งึ นั้นเพื่อขโมยนา้ำ ผง้ึ โดยไมไ่ ด้เกรงกลวั เหลก็ ในแตอ่ ย่างใด ถา้ หากมอี ิจานาซเข้ามาในบา้ นใครคนใดคนหน่ึงข้ึนมาล่ะก ็ บา้ นหลงั น้ันจะถูกร้ือข้าวของกระจุย กระจายอยา่ งไมม่ ชี ิน้ ด ี เมอื่ ใดทพ่ี วกมนั หาของกนิ จนพ่งึ พอใจแล้ว อจิ านาซกจ็ ะยอมจากไปแตโ่ ดยด ี ส่วนใหญ่ แล้วภูตชนิดน้ีจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษยน์ อกจากแคท่ าำ ขา้ วของพงั เปน็ วา่ เลน่ ถงึ อยา่ งไรก็ดไี ม่ควรทำาใหม้ นั โกรธ เพราะว่าพวกมันนั้นมีพละกำาลงั ท่ีมหาศาลเกนิ กวา่ ทม่ี นุษย์จะสามารถรับมือไหวได ้ ถ้าเป็นในประเทศจนี ความเชอ่ื ของภูตผจี อมตะกละตอ้ งยกให ้ “เอ๋อกุย๋ ” (E Gui) ซึ่งเชอื่ วา่ เปน็ ผขี อง คนตายอดตายยากไรญ้ าติ ซึง่ ชาวจีนจะมกี ารจดั เทศกาลในการบชู าเลีย้ งผีเหลา่ นใี้ หไ้ ด้กินอิ่มน้กี ันทกุ ๆ ปีในคนื วันท ี่ 15 ของเดอื นจันทรคต ิ 7 ตามปฏทิ นิ จีน เพราะชาวจีนเชื่อวา่ โลกมนุษยจ์ ะถูกเชอ่ื มต่อกันในวนั นนั้ จงึ ทาำ ให้ วญิ ญาณภูตผีตา่ งๆ รวมถงึ วิญญาณของบรรพบรุ ุษที่ล่วงลับไปแลว้ ถูกปลดปลอ่ ยออกมาจากยมโลก ลงมาเที่ยว บนโลกมนุษย ์ มากินของเซน่ ไหวห้ รอื กลบั มาเยีย่ มหาลกู หลานของตน ชาวบ้านจะทำาพธิ ปี ัดเป่าความช่ัวร้าย และ นำาอาหาร คาว หวาน มาตั้งเซ่นไหวผ้ ี เผากระดาษท่ถี ูกทาำ เป็นรปู ขา้ วของเครอื่ งใชต้ า่ งๆ เชน่ เส้ือผา้ เครอื่ งใช้ คน รบั ใช้ เงิน ทอง เพ่อื ใหว้ ิญญาณตา่ งๆ จะไดร้ ับสมบตั ิ ขา้ วของเครือ่ งใช้ท่ผี ูค้ นเผาไปให้ ปกตแิ ล้วผีเหล่านจี้ ะไมม่ ี ความดุรา้ ยตอ่ ผคู้ นหากปฏบิ ตั ดิ ีตอ่ พวกมนั แต่หากเป็นผไี ร้ญาติ เออ๋ ก้ยุ เหลา่ น้ันกจ็ ะกลายเป็นสัมภเวสที ีด่ รุ ้าย จะ คอยทำาร้ายผู้คนดว้ ยการสิงร่าง เพอ่ื หาอาหารกินอยา่ งตะกละ แนน่ อนวา่ จะส่งผลแก่ผถู้ กู สงิ ในทางทไ่ี ม่ดีและอาจ จะเสียชีวติ ได้ ผีตะกละตนสดุ ทา้ ยที่อยากจะกล่าวถึงก็คอื “ผีสาวสองปาก” (Futakuchi Onna) เรมิ่ มาจากผชู้ ายคน หน่ึง ซ่งึ มีลูกตดิ ดว้ ยหน่ึงคน ชายผนู้ ีไ้ ดแ้ ตง่ งานกับหญิงคนใหม่ โดยแทท้ จ่ี รงิ แล้วเธอคนน้ีมนี สิ ัยทีต่ ระหนี ่ งกทุก สิง่ ทุกอยา่ งท่ีเป็นของตัวเอง ไม่ยอมท่ีจะแบง่ ปันอะไรให้แกค่ นอื่น ในแตล่ ะวนั ทส่ี ามอี อกไปทาำ งาน หญิงสาวจะให้ ขา้ วกับลูกตดิ ของสามเี พียงวนั ละไมก่ ีช่ อ้ นชา บางคร้งั ก็ไม่ให้ข้าวกินเลยกม็ ี จนนานวนั เดก็ กเ็ รม่ิ มสี ภาพทรุดโทรม และขาดสารอาหารตายไปในท่สี ุดทา่ มกลางความเสียใจผ้เู ป็นพอ่ ลบั หลงั หญงิ สาวกลบั ร้สู ึกดีใจทีป่ ระหยัดปาก ทอ้ งไปได้อกี หนึง่ คน จนกระทั่งวนั หน่งึ ขณะที่สามกี าำ ลังทำางานสับฟืนอย่นู ั้น หญิงสาวได้เดนิ ผา่ นวิถขี วานโดยไม่ ระวงั เธอนน้ั ถูกสนั ขวานเฉาะเข้าท่ีหลังศรี ษะ จนเกดิ เป็นบาดแผลขนาดใหญ่ ตง้ั แต่นัน้ เปน็ ต้นมากไ็ ม่รเู้ พราะเหตุ ใด หญงิ สาวกนิ อาหารแต่ละคร้งั กไ็ มเ่ คยรสู้ ึกอม่ิ อีกเลย เธอพยายามยัดอาหารประทงั ความว่างเปล่าในกระเพาะ แต่สุดทา้ ยกย็ ังรสู้ ึกหิวอย่ดู ี ซ้าำ ร้ายบาดแผลทีห่ ลังหัวกย็ ังเน่าเปดิ กว้างจนมลี กั ษณะคล้ายกบั ปากคนเขา้ ไปอกี นานวันผ่านไป ขณะที่หญงิ สาวกำาลงั นอนหลับอยนู่ ้นั เธอกไ็ ดย้ นิ เสียงคนกาำ ลังสวาปามของกนิ เสียงบด อาหารยังดังอยา่ งต่อเนอ่ื ง มนั ใกล้มากจนรู้สกึ ได้ว่าอยู่แค่ข้างหลังเธอ...ถูกต้อง! เสียงมนั มาจากหลังศีรษะเธอ หญงิ สาวเหลือบไปเห็นตนเองในกระจกพบว่าบาดแผลท่ีหลังหัวน้ันได้กลายเป็นปากท่ีมีฟันเรียงรายและกำาลังใช้เส้นผม ของเธอยน่ื ออกไปหยิบจบั อาหารมาใสป่ ากของมนั หญิงสาวไม่อาจจะทาำ อะไรต่อเหตุการณ์คร้งั น้ีได้ รา่ งกายของ เธอเรม่ิ อ่อนแอจากอาการขาดสารอาหารจนในท่ีสดุ เธอก็ปว่ ยจนอ่อนแอและตายในทส่ี ดุ 34
“อิจานาซ” (Ijanas) “เออ กยุ ” “ผสี าวสองปาก” (E Gui) (Futakuchi Onna) 35
บทท่ี 4 โรงเรยี น “ไปเกบ็ ผา้ คลุมสกปรกแบบน้ันมาทำาไม” ลุงโบนฟิ าคสั ทีเ่ พงิ่ จะหาวปากกวา้ งก่อนจะหุบปากไดแ้ ละถามผม ทีจ่ รงิ ผมไมอ่ ยากให้แกเหน็ ผ้าคลมุ สีเทาคลำา้ ผืนนี้เท่าไรหรอก กระน้นั เขาก็บังเอิญเขามาเหน็ กอ่ นที่ผมจะเอาไปซอ่ นได้ทนั มนั เป็นผ้าคลุมของโครง กระดกู ของมนุษย์ทไ่ี หนก็ไมร่ ู้ทจ่ี มลึกอย่ใู ตก้ ้นทะเลสาบ (ซึง่ ผมเดาว่าเจ้าของคนเดมิ อาจจะเคยเปน็ เหยอ่ื ทล่ี ุงแก ชอบโมห้ รือไมก่ ็พลาดพล้ังตกน้ำาตกท่ามามีจดุ จบใตน้ ้ำาลกึ ) “เปล่าครับ ผมแค่อยากเอามาเล่นเปน็ พอ่ มดเท่าน้ันแหละครบั ” ผมแกต้ ัวไปตามสถานการณ์เท่าทจ่ี ะ นกึ ออกได้ ลุงหร่ีดวงตามองผมเหมอื นกับกำาลงั ดูถูกดแู คลนอะไรในตัวผม “เจ้าเดก็ โข่งไม่รูจ้ ักโต” ว่าแล้วแกกเ็ ดนิ ดมุ่ ๆ เข้าไปทหี่ อ้ งครัวเพ่ือหาของกนิ ซ่งึ ผมไดเ้ ตรียมอาหารเชา้ รอลุงแกเป็นท่เี รียบรอ้ ย แล้ว แกจึงไมไ่ ดต้ อ่ ปากต่อคำาหรอื ถามอะไรกับผมอีก เอาแต่ใชส้ อ้ มตดั เนอ้ื กอ่ นจะตกั เข้าปาก และส่งเสยี งเคย้ี ว อาหารเสียงดังเหมอื นเช่นเคย ผมถอื โอกาสทล่ี งุ มัวแต่ยุ่งอยูก่ บั อาหารเช้า ยอ่ งออกไปนอกบ้านโดยไมใ่ หแ้ กรตู้ ัว ส่วนสาเหตุแท้จริงที่ผมไปเก็บผ้าคลุมมาน้ันก็เพราะว่าผมต้ังใจจะใช้มันในการปลอมตัวเข้าไปใน หมบู่ ้านไอแวนน่นั เอง ที่ผา่ นมาแม้วา่ ผมจะใชว้ ธิ ลี ักลอบเข้าไปในหมู่บ้านด้วยการแอบขน้ึ ไปบนเกวียนพ่อค้าขาย ปลาไดก้ ็จรงิ แต่กระนั้นช่วงขากลับออกมาผมมักจะมีปัญหาในการกลับมาทท่ี ะเลสาบอยู่บอ่ ยครง้ั อย่างครัง้ ลา่ สุด ผมตอ้ งซุ่มรอเกวยี นอยู่เป็นชว่ั โมงเพ่อื ทจ่ี ะตดิ ออกไป แต่สดุ ท้ายก็ไมม่ ีเกวียนสกั คนั ผ่านมา จนสดุ ท้ายกลายเปน็ ว่า ผมต้องรอให้ทุกคนกลับเขา้ บ้านยามทพี่ ระอาทติ ย์ตกดนิ เปน็ ทีเ่ รียบรอ้ ยถึงได้ยอมออกมาจากท่ีซ่อนได ้ แต่ระหว่าง ทางที่กำาลังว่งิ ตัดหัวมุมที่บ้านไม้หลังหน่ึง ผมไปชนเขา้ กบั สิง่ ๆ หนึง่ เข้าเตม็ เปา ร่างของผมลม้ กระเดน็ ถอยอยา่ งไม่ อาจจะต้านทานส่งิ ทผี่ มพงุ ชนเขา้ ไปได้ แมจ้ ะงุนงงว่าเกิดอะไรขนึ้ อยสู่ กั พัก แตท่ นั ทีท่ผี มต้งั สติและเงยหน้าขน้ึ มา ผมพบวา่ ตนนน้ั ได้ไปชนเขา้ กบั หน้าขาของมนุษยค์ นหนึง่ เข้า ท้ังนเ้ี ขาคนนไ้ี ม่ได้มาเพียงลาำ พัง แตม่ ีเพื่อนมาด้วยอกี คน ระหว่างทผ่ี มกำาลงั ทาำ อะไรไมถ่ กู เพราะไดถ้ ูกมนุษย์ในหม่บู า้ นจบั ไดเ้ ตม็ ๆ ตอนนั้นเองทีผ่ มเพิง่ จะสังเกตว่าพวก เขาเดนิ โซเซ ผมถงึ รู้วา่ พวกเขาทงั้ สองเพง่ิ ออกมาจากโรงเหลา้ และกำาลงั มนึ เมากันมาอย่างเต็มที่ “เฮ้ เจ้าหนู ดูทา่ แกจะไม่สบายนะเน่ยี ตวั เขยี วขนาดนี้เชียวเนีย่ ” หนงึ่ ในชายขเ้ี มารอ้ งทกั ในมือของเขายงั คงมีแกว้ เหล้าทต่ี ดิ มาจากโรงเหล้า เขาโบกแก้วน้นั ไปมาจน เหล้าในแกว้ กระเฉาะออก ส่วนอกี คนก็หวั เราะล่ันชอบใจราวกับเป็นเสยี งท่ีฮาที่สุดในชวี ติ เขา ขณะเดียวกันทีผ่ ม ถกู สะกดให้หยุดนง่ิ ที่ถูกค้นพบ “รบี กลับบ้านไปซะเจ้าหน ู ร้ไู หมว่าออกมาเดินในเวลากลางคนื แบบนีม้ ันอันตรายนะ ระวงั จะถกู ภตู น้ำาวอดนกิ ทีท่ ะเลสาบเอาตัวไปน้า... อกึ กกก” เขาพูดจบประโยคอย่างยากลาำ บาก ปดิ ทา้ ยด้วยเสียงเรอลากเสยี ง อย่างนา่ สะอิดสะเอียน ผมชงิ จงั หวะนย้ี ันตวั ลกุ ขึน้ ยนื และสับเท้าว่ิงหนีให้ไวทีส่ ดุ เทา่ ทจ่ี ะทำาได้ กระนนั้ ก็ยังมเี สียง หวั เราะของข้เี มาทัง้ สองดงั ไล่หลังผมอกี วนั นั้นเกือบไปแล้วจริงๆ ผมจินตนาการไมอ่ อกเลยว่าถ้าพวกเขายังมีสตคิ รบถว้ นอย่ ู พวกเขาจะมี อาการเชน่ ไรทพ่ี บวอดนกิ ทพ่ี วกเขาเพิง่ อา้ งอิงตัวเปน็ ๆตอ่ หนา้ ต่อตา เพราะฉะนน้ั แลว้ ผมไม่อาจจะเสี่ยงเขา้ ไป ในหมู่บ้านโดยท่ไี มม่ ีการปอ้ งกันไปมากกว่าน้ไี ด้แล้ว 36
เช่นน้ีเอง การปลอมตัวจึงเป็นทางออกของผม ถงึ แม้วา่ จะเปน็ การปกปดิ ใบหน้าแบบเรยี บงา่ ยทีใ่ ช้ ผ้าคลุมขน้ึ มาถึงหัว ทว่าผมก็เชื่อวา่ พวกมนุษย์ที่มวั ยงุ่ อยู่แต่ธุระของตัวเองกค็ งไมท่ นั ไดส้ ังเกตเห็นภตู เชน่ ผม หรอก อยา่ งมากพวกเขากค็ งคดิ วา่ ผมเป็นเดก็ น้อยแรกรนุ่ ที่สวมใสเ่ สื้อผา้ กันหนาวกำ�ลงั เดนิ กลบั บา้ นพอดกี ็ เทา่ น้นั มาทดลองดูวนั นเี้ ปน็ วันแรกเลยกแ็ ลว้ กนั ... ถนนที่คุ้นตาท่ีผมผ่านไปมาทุกวันในหมู่บ้านไอแวนบัดน้ีกลับรู้สึกกลายเป็นสถานที่น่ากลัวไปเสียแล้ว เพราะที่ผ่านมาผมอยู่ในที่หลบภัยอย่างมิดชิดเป็นอย่างดี แต่ ณ เวลาน้ีผมเดนิ ตัวปลวิ มเี พียงผ้าคลุมเนา่ ๆ ผืนเดยี ว ทปี่ ิดบังตวั ตนที่แทจ้ ริงของผม “เม่ือวันกอ่ นได้เหน็ จีน่าแต่งตัวไหม...” “ราคาน้ีถอื วา่ ไม่แพงแล้ว ตกลงจะเอาไหม” “เจา้ น่ันมนั ช่างนา่ รงั เกียจจริงๆ” เสยี งผู้คนสนทนาทั้งฟงั ได้ศพั ทแ์ ละไมไ่ ดศ้ ัพท์ปะปนกันไป สายตาผมหลบุ มองลงพนื้ แทบจะตลอด เวลา ผมไมท่ ่ีจะเงยหน้าข้นึ มามองพวกมนษุ ย์เหล่านั้น มแี ต่ความหวาดกลัวอย่างโดดเดยี่ วพร้อมกบั หัวใจที่ตืน่ เต้นอย่างบา้ คลัง่ ตบุ้ ! “อ๊ยุ !? ขอโทษจะ้ พ่อหนมุ่ พอดฉี ันไมท่ ันเห็นเธอ” ค�ำ ขอโทษขอโพยกล่าวหลงั จากทีร่ ่างของผมปะทะเขา้ กับหนา้ ขาของเจ้าหลอ่ น ทีแ่ ทจ้ ะโทษแต่เธอก็ไม่ ถกู หรอก เพราะผมเองก็ก้มหน้ากม้ ตามองลงลา่ ง จนไมย่ อมมองหนทางขา้ งหน้า “ไม่เป็นอะไรนะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” หญิงผู้ใจดีซ่ึงผมไม่อาจจะบอกคุณลักษณะของเธอได้ว่ามีอายุคราวใดหรือกระท่ังรูปร่างหน้าตาเป็น อย่างไร สาเหตุนน้ั กเ็ พราะผมยงั คงไมย่ อมเงยหนา้ ข้นึ มามองเธอ คูก่ รณีผมย่อตวั ลงต�ำ่ เพ่อื ตรวจสอบอาการของผม จ�ำ ใจให้ผมตอ้ งก้มศีรษะลงต�่ำ กว่าเดมิ ผา้ คลุมยังคงทำ�งานไดอ้ ยา่ งดี ไม่อยา่ งนั้นเธอคงโวยวายทีเ่ หน็ หน้าผมไปแลว้ “ท�ำ ไมเดก็ คนนน้ั ตัวเล๊กเล็กจัง” “น่นั สิ เขาอาจจะป่วยอยู่กไ็ ดม้ ้ัง” “เธอจำ�ลูกชายข้างบา้ นฉนั ไดไ้ หม เขาก็ป่วยเป็นโรคคลา้ ยๆ กันแบบนี้แหละ” ผมกลายเป็นเป้าสายตาไปชวั่ ขณะ มีแม่บ้านอย่สู องสามคนท่ีมองมายงั พวกผมดว้ ยความสนใจ ระหว่าง น้นั พวกหล่อนก็เอย่ ปากตฉิ ินนนิ ทาท้ังผมยนั ไปถงึ บคุ คลท่สี าม “ไหนๆ ขอปา้ ดูหน่อยสวิ า่ เปน็ อะไรไหม” หญงิ คกู่ รณผี มยังคงไมเ่ ลกิ ราให้ความสนใจใหต้ ัวผม คราวน้ีเธอวางมอื ลงบนไหล่ของผม ท�ำ เอาผม สะดงุ้ ราวกบั ถูกเหลก็ รอ้ นเล็กน้อย คิดไปแล้วนี้เปน็ คร้งั แรกทีผ่ มถกู มนุษย์สมั ผสั เข้ากบั ตวั ของผมอย่างตง้ั ใจ (ถา้ ไมน่ บั การปะทะระหวา่ งชายข้เี มาท่ีถอื ว่าเปน็ อุบตั ิเหตุนะ) มนั เปน็ ความรู้สกึ ทีน่ มุ่ นวลและเบาบางอย่างอธิบายไมถ่ กู เท่าท่ีผมจ�ำ ไดล้ ุงของผมไมเ่ คยจับต้องผม อะไรแบบน้เี ลย ล�ำ พังแค่ผมเดนิ เฉียดใกลๆ้ แก ลงุ แกก็บน่ แลว้ ไมใ่ หผ้ มไปถูกตวั แก หาวา่ ผมเป็นตัวสกปรก มอื ของผหู้ วังดีเออื้ มเขา้ มาในรม่ ผา้ คลมุ หวั ของผม เธอปรารถนาจะปลดมันลงเพ่ือดหู น้าผมชัดๆ แน่นอนว่าผลลัพธ์ ของมันไมใ่ ช่เร่อื งดแี น่นอน! “ขอโทษครับ ผมตอ้ งไปแลว้ !” 37
ผมตัดบทและวิ่งพรวดในทันที ผา้ คลุมร่นลงมาเลก็ นอ้ ยจนอยูท่ ขี่ อบหน้าผากของผม มนั เกือบกลาย เปน็ สาเหตใุ ห้เกิดความวนุ่ วายใจกลางหมบู่ า้ นไปเสียแลว้ ผมกระชบั ผ้าคลุมให้เลยขึน้ มาข้นึ ขอบสายตาบนของผม อกี ครงั้ และม่งุ ตรงไปสบู่ า้ นของชาช่าอยา่ งรวดเร็ว “เร็วเข้าชาชา่ รบี ด่ืมนมให้หมดแกว้ ไดแ้ ล้ว” “ค่าพอ่ !” เช้าวันนบ้ี ้านของชาชา่ ดูจะวุน่ วายผิดปกติ สองพอ่ ลกู ตะโกนพดู คยุ ขา้ มหอ้ งกันไปมา ท้ังคูด่ ูจะเรง่ รบี และขยบั ตัวไปมาอยรู่ อบบ้านอยู่ตลอดเวลา ชาช่าว่ิงไปวงิ่ มาอยรู่ อบๆ โตะ๊ อาหาร เธอหยิบขนมปงั มาประกบบน แผน่ แฮมและชีส หลงั จากนัน้ กโ็ ปะตามมาดว้ ยผกั สลัดและมะเขอื เทศลงบนแซนวชิ อยา่ งลวกๆ จากนั้นเธอกย็ ัดมัน ลงในถงุ กระดาษ ระหวา่ งท่เี ด็กหญิงหาอะไรบางอยา่ งไมเ่ จอ เธอกจ็ ะรีบวิ่งมาทโ่ี ตะ๊ กนิ ขา้ วและรีบยัดอาหารหรือไม่ กน็ มเข้าปากอยา่ งมมู มาม ขณะเดียวกันอองเดรย์ท่ีอยู่ในหอ้ งนงั่ เล่นก็รบี มองหาหนังสอื และอปุ กรณ์เครือ่ งเขยี นท่ี เป็นของชาชา่ ทนั ทีท่เี ขาหยบิ ขน้ึ มาได้ชายผเู้ ป็นพอ่ ก็เหวย่ี งมันเข้ากระเป๋าเปใ้ บเล็กสีฟ้าลงทันที มันเกดิ อะไรขน้ึ ? ผมต้งั ค�ำ ถามในหวั อยา่ งงนุ งง เพราะท่ผี ่านมาทั้งคู่ดูจะไม่เคยต้องรีบรอ้ นในการใช้ชวี ิตแตอ่ ย่างใด ไฉน วนั น้ีเหมอื นกบั วา่ บา้ นของพวกเขากำ�ลังเกดิ เหตไุ ฟไหม้ถงึ ไดด้ ูลนลานไปหมดทุกอย่าง “เตรยี มอาหารกลางวันเสรจ็ แลว้ หรอื ยัง ลูกจะไปโรงเรยี นสายแล้วนะ” “เสรจ็ แลว้ คะ่ คณุ พอ่ ” ชาช่ากลา่ วทันทว่ งทีหลังจากทโ่ี ยนลกู แอปเปลิ สีแดงแจ๊ด ลงไปในถุงกระดาษรวมกับแซนวิชกอ่ นหนา้ น้ี เดก็ สาวยกแก้วนมขน้ึ ด่ืมครั้งสุดท้ายอยา่ งรวดเร็ว จนนมล้นออกมานอกขอบปากเธอเลก็ น้อยดว้ ยความรีบร้อนเกนิ ไป “หนพู ร้อมแลว้ คะ่ คุณพอ่ ” ชาชา่ ปราดเขา้ มาพอ่ ยังห้องน่งั เล่น อองเดรยเ์ องก็ดเู หมือนจะหาของทุกอยา่ งทีจ่ ำ�เป็นครบพอดี เขาย่นื กระเปา๋ เปส้ ีฟ้าให้เดก็ หญงิ สะพายขน้ึ หลังทนั ที “ต้ังใจเรียนนะลกู ” ชายวัยกลางคนพูดอย่างรวดเร็ว เดก็ หญงิ ยม้ิ ให้พ่อหนง่ึ คร้ังก่อนจะวิ่งไปทป่ี ระตู หนา้ แต่แล้วเธอก็ชะงักอย่กู ับที่กอ่ นจะรบี หวนกลบั มาหาพ่อเธออกี ครัง้ เหมือนกับวา่ เธอลมื อะไรบางอยา่ ง... เดก็ หญิงกระโดดหอมแกม้ บดิ าหนึง่ ครงั้ จากนนั้ ก็วงิ่ ออกไปจากบา้ นพร้อมกบั ตะโกนบอกวา่ “หนูรักพ่อนะคะ” โรงเรียนอย่างนนั้ หรือ ? ผมเคยคิดในใจมาก่อนหนา้ น้ถี ึงโรงเรยี นที่ผมเคยปรารถนาอยากจะไปสักครั้ง ว่ามนั เป็นอย่างไร แตไ่ มเ่ คยมีวอดนิกตนใดได้เคยมโี อกาสได้ไปโรงเรยี นหรอก นกึ แล้วกแ็ อบอิจฉาชาช่าอยู่ไม่ใช่ นอ้ ย นอกจากความอิจฉาแล้ว ความเหงาก็เขา้ มาทกั ทายในจิตใจของผมเช่นกนั ถ้าหากวันนี้ชาชา่ ไปโรงเรียนแล้ว วันนี้ก็เทา่ กบั วา่ ผมต้องอยูเ่ พยี งล�ำ พังสินะ จะใหก้ ลบั ไปหาลงุ โบนฟิ า ซิคสั กแ็ อบเคลอื บแคลงใจอย่างตะหงิดข้ึนมา อย่างไรเสีย ผมกไ็ ม่เหลือทางเลือกอน่ื แลว้ นี่ นอกเสียจาก... ผมตามชาชา่ ไปท่โี รงเรยี นดว้ ย 38
ความคดิ อันอุกอาจบังเกิดภายในหวั ของผม หวั ใจของผมเริม่ บรรเลงจังหวะการเต้นถ่ีขึน้ มนั เปน็ ความ คดิ ท่นี ่าสนุกและน่ากลวั ไปพร้อมๆ กัน ผมลงั เลอยชู่ ั่วขณะ เพราะคิดในใจว่าถ้าหากผมเดินผ่านหมบู่ ้านไอแวนเขา้ มาโดยที่ไม่มใี ครจบั ได้ ผมคงไปท่โี รงเรียนของเดก็ หญงิ ได้เชน่ กัน (ถึงจะเกือบถูกเปดิ เผยตัวตนมาแล้วก็เถอะ) ความคดิ อนั ลังเลตกี ันอยูใ่ นหัวของผม ขณะเดยี วกันผมมองชาชา่ ทว่ี งิ่ ไปถึงสุดเนินของที่ตั้งบ้านจน เกอื บจะลับสายตาผมไป ท่ามกลางความสับสนส่งิ ทเ่ี กดิ ข้ึนต่อมาไมร่ ู้วา่ ผีห่าซาตานอะไรมาดลใจผม เพราะในท่สี ดุ ผมว่ิงตามเด็กหญิงไปยงั โรงเรยี นท่เี ธอกำ�ลงั ม่งุ หน้าไปดว้ ย เสียงเจ๊ยี วจา๊ วของเดก็ ๆ จำ�นวนนบั ไมถ่ ้วนดงั ไมเ่ ป็นศัพท์อยหู่ นา้ อาคารสามชน้ั หลังหน่ึง ดา้ นหนา้ ตึกมี นาฬิกาเรอื นใหญต่ ดิ หราอยตู่ รงกลางบ่งเวลาทีพ่ วกเขาต้องมารวมตัวกัน ณ ทนี ้ี ชาช่าท่วี ิง่ มาถึงหน้าโรงเรยี นหยดุ อยู่กับที่ สหี น้าของเธออย่ปู ระหม่าอย่างเห็นได้ชัด ผมเดาไดไ้ ม่ยากว่าเธอเองกค็ งกำ�ลงั ทำ�ใจลำ�บากอยู่ไม่ใชน่ ้อยที่ ต้องเข้ามาเปน็ ส่วนหน่ึงของท่ีนี่ในฐานะผู้มาใหม่ เม่อื ถงึ จุดหนงึ่ เดก็ หญิงกร็ วบรวมความกลา้ ได้ในท่สี ุด กอ่ นจะกา้ วเทา้ เดินเขา้ ไปปะปนกบั เด็กคนอ่ืนๆ เธอพยายามท�ำ ตวั กลมกลนื กบั คนอน่ื เข้าไป จนแลว้ เธอก็หายเข้าไปในอาคารโรงเรียน สว่ นตัวผมหลบๆ ซ่อนๆ อยูห่ ลังตน้ ไมเ้ หมือนทุกคราว ไมม่ ีทางเลยทผ่ี มจะเขา้ ไปในโรงเรยี นโดยทไี่ มม่ ี ใครสงั เกตได้ เพราะไม่มเี ด็กคนไหนสวมผ้าคลุมเปน็ ไอโ้ มง่ เหมือนเช่นผมเลยสักคน กระนัน้ ความคดิ ที่ผมจะเข้าไป สังเกตการณร์ อบโรงเรยี นกไ็ มไ่ ด้จบสนิ้ แตเ่ พยี งแค่น้ี ผมเลอื กท่จี ะวง่ิ เลาะไปกำ�แพงของโรงเรียนก่อนจะมองหา ต้นไมต้ น้ ท่สี ูงและอย่ใู กล้กับก�ำ แพงโรงเรยี นมากท่สี ุดเพอื่ ที่จะปนี ข้ามเขา้ ไปในเขตโรงเรียน หน้าต่างบานแล้วบานเล่าไดผ้ ่านตาของผมโดยปราศจากตัวของชาช่า ผมยงั คงเฟ้นหาหอ้ งเรียนทเ่ี ด็ก หญิงตอ้ งไปเขา้ เรยี นอยูส่ กั พกั ซ่งึ โชคดที ่ีหอ้ งเรยี นเธอน้ันอย่ชู ั้นแรกของโรงเรียน เพราะในทีส่ ุดผมก็หาตัวเธอจนได้ เด็กหญิงนงั่ ตดิ กับเยือ้ งกับหนา้ ตา่ งบานทผ่ี มชะโงกแอบมองพอดี “อรณุ สวัสดิ์จ้ะนกั เรียน” คุณครหู ญงิ สาวผมู้ ีผมสีทองยาวเป็นผทู้ ก่ี ล่าวทกั ทายนักเรียนในเช้าน้ี การปรากฏตวั ของเธอท�ำ ให้ ห้องเรยี นท่ีเตม็ ไปดว้ ยเสยี งพดู คยุ เงยี บกริบลงในทันที เหลา่ เด็กลิงทโมนทก่ี �ำ ลังว่งิ รอบห้องตอ้ งรบี กลับเขา้ มา ประจำ�โตะ๊ เรยี นของตนเองและเกบ็ อาการใหอ้ ยใู่ นความเรียบร้อย ครสู าวปรายสายตามองไปรอบหอ้ งพรอ้ มกบั รอยยิ้มความใจดี เธอหยุดสายตามองทีช่ าช่าทกี่ ำ�ลังน่งั หลบุ ตามองบนโต๊ะของตัวเองอย่างคนทีม่ ีอาการต่นื เตน้ “ครูมขี ่าวดีจะมาบอกนะ วนั น้ีห้องเรียนของเราจะมนี กั เรียนใหมม่ าร่วมเรยี นกบั เราตัง้ แตว่ ันน้ีเป็นตน้ ไปดว้ ย ครูจงึ อยากให้ทุกคนให้การต้อนรบั นักเรียนใหม่และใหก้ ารดูแลเธอเป็นพเิ ศษกนั หน่อยนะ” มเี สียงกระซบิ พูดคุยเลก็ น้อยมาจากรอบห้อง ชาช่ายงั คงไมก่ ลา้ มองใครสกั คนภายในหอ้ ง จนกระทง่ั ครูสาวตอ้ งเชญิ เธอขึ้นมา “ชาชา่ จะ๊ เธอชว่ ยมาทหี่ นา้ ชัน้ เรียนและแนะนำ�ตัวกับเพื่อนๆ หน่อยได้ไหมจะ๊ ” คราวนี้ทกุ สายตาภายในห้องจบั จอ้ งมาทีช่ าช่า ซึง่ ท�ำ ให้อาการตื่นเต้นของเด็กหญงิ ทวีคูณยิ่งข้ึนไปอีก เธอค่อยๆ เงยหนา้ ขนึ้ มามองรอบๆ หอ้ ง แตล่ ะสายตาของเพอ่ื นรว่ มห้องของเธอลว้ นแต่ยากเกินจะคาดเดา มีบางคนเบ้ปาก เล่นหน้าเลน่ ตาเหมอื นกบั ไม่พงึ ประสงคต์ อ่ การมาของเธอ ในขณะทบ่ี างคนก็มีรอยยม้ิ จางๆ อย่างเป็นมิตรส่งมาให้ เธอ ชาช่านงิ่ ไปสกั พัก ในทสี่ ุดก็กลา้ พอท่ลี กุ ขน้ึ จากที่นง่ั เดินเออ่ื ยๆ เชื่องชา้ ไปยังหนา้ ช้นั ราวกับผีดิบ “สะ... สวสั ดี เราชือ่ ชาชา่ ... เราเพิง่ ย้ายมาอยู่ทีห่ มู่บา้ นพร้อมกบั พอ่ ของเราเม่ือไม่กอี่ าทิตย์ทีแ่ ล้ว...” เธอแนะนำ�ตวั เองดว้ ยน้ำ�เสียงท่สี ่นั เครอื ราวกับจะร้องไห้ ผมท่ีเฝ้าดูเธออยู่ทีข่ อบหน้าตา่ งล้นุ ระทกึ ไม่แพ้กับเธอ ผม คิดวา่ 39
ถ้าเปลีย่ นเปน็ ผม ไปอยใู่ นสถานการณ์ท่ีเธอกำ�ลังเผชญิ อยู่ ผมคงท�ำ ไดไ้ มด่ ีเท่าเธออย่างแน่นอน เด็ก สาวนิ่งไมร่ ้จู ะพดู อะไรตอ่ หลังจากทแี่ นะนำ�ตวั เองไปเพยี งส้นั ๆ ท�ำ ให้คุณครูสาวตอ้ งยืน่ มือเขา้ มาช่วยเธอ “เลา่ เรอื่ งเก่ียวกบั ตัวเธอให้เราฟังหนอ่ ยสจิ ๊ะ เช่น ท่อี ยู่เกา่ ของเธอเป็นอยา่ งไรหรอื เธอรสู้ ึกอยา่ งไรเกี่ยว กับหมู่บ้านไอแวนแหง่ น้”ี ชาชา่ กลอกตาขน้ึ มองครสู าวอยา่ งไม่แนใ่ จ ครกู ็พยายามส่งย้ิมใหแ้ ก่เธอเพือ่ ลดความตงึ เครยี ด เด็ก หญงิ กลืนน�ำ้ ลายพรอ้ มกบั ใชค้ วามคิดอย่างหนักหนว่ ง “พวกเรายา้ ยมาจากท่ีหมบู่ ้านทางตอนเหนอื ทีเ่ รยี กกันว่า ‘โอเบอร์มุมฟ์’ ที่น่ันเป็นหมบู่ า้ นที่ตั้งอยู่ กลางหุบเขา... ล้อมรอบไปด้วยตน้ ไม้และแกะ ส่วน... ที่หมูบ่ า้ นไอแวนทน่ี ่ี หนูและพ่อร้สู กึ ชอบมากคะ่ ” เธอสรปุ อยา่ งเรยี บง่ายเสมอื นกบั หาค�ำ พูดท่สี วยหรมู าอธิบายไม่ได้ เดก็ นกั เรยี นคนอ่นื ๆ ภายในหอ้ งตา่ งมองหน้าซึง่ กนั และ กันสลบั กับมองเธอเหมือนกบั วา่ อยากจะตั้งคำ�ถามอะไรกบั เธอ “พวกเรารสู้ กึ ยินดมี ากทไ่ี ดช้ าช่ามารว่ มในห้องเรียนน้นี ะจ๊ะ ครูช่อื ‘เวโรนกิ า้ ’ นะ ถา้ มอี ะไรไมเ่ ขา้ ใจ หรือสงสัยกถ็ ามครูไดต้ ลอดนะจะ๊ เอาละ่ เธอกลับไปทีน่ งั่ ของตวั เองไดแ้ ล้วจ้ะ” สนิ้ สุดการแนะน�ำ ตวั ไปแล้ว ผมถอนหายใจยาวออกมาหลงั จากท่ีกลัน้ อยูใ่ นปอดมาตง้ั นาน ชาชา่ เดิน กม้ หน้ากลบั ไปยังเก้าอขี้ องตนเอง ในขณะท่ผี มวางใจไปไดช้ ่ัวขณะเดยี ว มีสายตาอยูก่ ลุ่มหน่ึงท่ยี งั มองชาชา่ ราวกับ จะกินเลอื ดกินเนือ้ “แย่แลว้ ส!ิ ” ผมเผลอร้องออกมาทันทที บ่ี ังเอิญเบนสายตาไปเห็นพวกน้ันพอดี ผมไม่อาจจะลมื ใบหนา้ พวกนนั้ ไดล้ ง หรอก เพราะว่าพวกน้นั กค็ ือกลมุ่ เดก็ เกเรที่เคยจะรดี ไถขนมปังของชาชา่ ที่ตลาด พวกมันหัวเราะคิกคกั และปรึกพูด คุยอะไรบางอย่างอย่างชั่วรา้ ย ดเู หมอื นวา่ ชาช่าจะยังคงไมร่ ้ตู วั เลยแมแ้ ต่นอ้ ยวา่ เรียนห้องเดียวกบั พวกเดก็ เหลือขอ พวกน้ี ผมตดั สินใจย้ายตวั เองไปยงั หนา้ ต่างด้านหลังหอ้ งซึ่งติดอยูก่ บั พวกแกง๊ ลูกหมู (ผมเพง่ิ จะคดิ ต้ังช่อื เลน่ ให้แกก่ ลุ่มเด็กเกเรพวกน้ี เพราะมีตวั หัวหนา้ ที่อ้วนพรี าวกับลกู หม)ู เพอื่ จะฟงั ดวู ่าพวกมันก�ำ ลังพดู คยุ เรอื่ งอะไร “เอาไงดี ‘โดมินกิ ’ ยยั เดก็ ตัวแสบอย่หู ้องเดยี วกับเราซะดว้ ย” เด็กชายลูกน้องกลา่ วถาม ‘โดมินิก’ คน ท่อี ้วนทีส่ ดุ ในกลุ่ม ซึง่ เป็นคนๆ เดยี วกบั ทีผ่ มเอาหินปาใสห่ ัวเขาเมือ่ วันกอ่ น และดเู หมอื นวา่ หัวของเขายงั คงไม่หาย สนทิ เพราะยังมีผ้าปดิ ปากแผลแปะหราอยูท่ ีห่ ัวอยู่เลย โดมนิ กิ แสยะยม้ิ ทมี่ ุมปากบง่ บอกถงึ ความคิดที่แสนช่ัวร้ายในหัวสมอง มนั ลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด สักพักมนั ก็ดงึ เอาลูกนอ้ งผ้รู ู้ใจมนั เข้ามาใกลเ้ พ่ือบอกแผนการท่ีจะจัดการกบั ชาช่า “ฉันคิดแผนดๆี ไดล้ ะ่ ” เจ้าพวกแก๊งลกู หมกู ระซิบกระซากจนผมไม่สามารถได้ยินวา่ แผนการของพวกมันน้นั คืออะไร ทว่ามันก็ ไม่จะทำ�ให้ผมวางใจจนกล้าท้ิงชาช่าไวเ้ พยี งลำ�พังในวันน้ี กอ๊ งๆๆๆๆ ! ผมสะดงุ้ ตืน่ เพราะเสยี งระฆงั ทีด่ งั ลัน่ ไปท่วั ทั้งโรงเรยี น หลังจากที่ผมพยายามเรียนในส่งิ ทคี่ รูเวโรนิกา้ สอนอยู่สักพกั ในเรื่องการนำ�ตัวเลขหรอื ไมก่ ็ส่งิ ของมาบวกลบคูณหารกัน จนสดุ ท้ายความง่วงก็เข้าครอบง�ำ และ เผลอหลับหลงั พุม่ ไม้ไปในทสี่ ดุ ผมง่นุ ง่านอยู่พกั หน่ึง ขณะทท่ี กุ คนภายในหอ้ งเรียนออกไปที่โรงอาหารกนั ตอนนน้ั เองทีผ่ มนึกข้ึนได้ เรอื่ งทแ่ี กง๊ ลกู หมูมีแผนการทไ่ี ม่ดีกบั ชาชา่ ผมจึงรีบปรไี่ ปทโ่ี รงอาหารในทันที 40
“สวสั ดีชาช่า” โดมินิกทยี่ ืนค�้ำ หัวชาชา่ กลา่ วทกั ทายในขณะทพ่ี ยายามฉีกยิ้มจอมปลอมให้แก่เดก็ สาว ชาชา่ ที่ก�ำ ลังกิน แซนวิชอยูค่ นเดียว เงยหนา้ ขน้ึ มาสบตากับพวกเดก็ เกเร ซ่ึงเธอกจ็ ดใจใบหนา้ พวกนั้นไดไ้ ม่มีวนั ลืม “พวกเธอ!” ชาช่าร้องพร้อมกับสหี น้าทแี่ ตกตืน่ เด็กหญงิ ทำ�ทา่ จะลกุ หนไี ปทอี่ ื่น แต่โดมนิ ิกก็พูดรงั้ เธอ ไวไ้ ดท้ ันก่อน “เด๋ียวก่อนสิ ถา้ เปน็ เร่อื งเม่อื วนั กอ่ น เราแค่จะบอกวา่ พวกเราขอโทษนะ เผอญิ ชว่ งนี้ในหม่บู า้ นเรา ชอบมเี ด็กอื่นเข้ามาปว้ นเปยี้ นอยบู่ ่อยๆ ตอนน้ันฉันเลยแค่อยากจะออกตวั ปกป้องหมู่บ้านเรากเ็ ทา่ น้นั ละ่ แต่เพราะ ตอนนี้เธอเปน็ เดก็ ในหมู่บ้านเรา แถมอยู่ห้องเดียวกับพวกเราด้วย เพราะฉะนน้ั เราควรจะญาติดีกันเขา้ ไว้นะ” เปน็ เหตผุ ลท่ีชา่ งฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ชาช่าไมเ่ หน็ ว่าการที่มีเด็กหมู่บ้านอนื่ แวะเวยี นเข้ามาในหมู่บา้ น ไอแวนเพือ่ ซ้อื ของนัน้ จะเปน็ การรกุ รานจนเด็กพวกนอี้ า้ งสิทธใ์ิ นการปกปอ้ งหมู่บ้านของตนได้เสยี หนอ่ ย กระนนั้ ชาช่ากน็ งิ่ เงยี บโดยไมไ่ ด้ปริปากพดู อะไรออกไป “เราชื่อโดมนิ กิ นะ สว่ นนี้ ‘พที ’ กับ ‘โรแกน’ ยนิ ดีทีร่ ้จู กั นะ” โดมนิ ิกยนื่ มือท่ีอวบอ้วนออกไป ชาชา่ มองมือขา้ งนน้ั อย่างไว้ใจ แตใ่ นทีส่ ดุ เธอกย็ อมจบั มนั แต่โดยดี “ถ้ามอี ะไรท่ีอยากถามเกยี่ วกบั เรอ่ื งในโรงเรยี นหรอื วา่ หมบู่ า้ นเราก็ถามพวกเราก็ไดน้ ะ” รอยย้มิ จอมปลอมเผยบนใบหนา้ ของโดมนิ กิ ชาชา่ ขบฟันอยา่ งหวาดระวังและ คอ้ นศีรษะเล็กนอ้ ยให้ เดก็ หญงิ หนั ไปจะจดั การกนิ แซนวชิ ตอ่ ทว่าดเู หมือนวา่ เจ้าถ่ินจะยังไมเ่ สร็จธุระกับเธอดี “คืองน้ี ะชาช่า ทโ่ี รงเรียนเราจะมีธรรมเนียมการต้อนรบั เดก็ ใหม่ด้วยนะ และพวกเราเป็นตัวแทนจาก คุณครแู ละเพือ่ นๆ ให้เชญิ เธอมางานเลย้ี งทจี่ ัดขน้ึ โดยเฉพาะเธอเทา่ น้ันไง” เหลา่ เดก็ ชายอ้างครแู ละเพอื่ นๆ ร่วม ช้นั เพอื่ ใหเ้ ด็กหญงิ ตายใจ “ธรรมเนียมตอ้ นรบั เดก็ ใหม่” เดก็ หญงิ ทวนค�ำ อย่างไม่ไว้ใจ “ใช่ ไมม่ อี ะไรมากหรอก พวกเราก็แค่อยากจะเลย้ี งนำ้� เลยี้ งขนมเปน็ การตอ้ นรับสู่โรงเรยี นของเรา อย่างเป็นทางการก็เท่านน้ั แหละ” “ออ๋ ...” ชาชา่ รอ้ งส้ันๆ ระหวา่ งน้ันพที กับโรแกนหัวเราะออกมาฟืดหนง่ึ เพราะไมอ่ าจจะกล้นั มนั ต่อไป ไหว แตพ่ วกเขาก็ตอ้ งรบี เก็บอาการเพราะว่าโดมนิ กิ หันมามองตาเขียวใส ่ “ถา้ อย่างน้ันเธอมาเจอท่สี วนหย่อมของโรงเรยี น หลังเวลาเลกิ เรยี นสักชว่ั โมงหนึง่ จะได้ไหม” “ท�ำ ไมตอ้ งรอหลังจากเลิกเรียนตัง้ ชวั่ โมงหน่ึงดว้ ยล่ะ” ชาช่าต้ังข้อสงสยั “กพ็ วกเราต้องจดั การเตรยี มงานใหก้ บั เธอกอ่ นสิ เธอเพิ่งมาวนั นจ้ี ะทำ�ใหเ้ ราทำ�อะไรเสร็จในทันทเี ลย มนั กเ็ ป็นไปไมไ่ ดห้ รอก จรงิ ไหม” เด็กหญงิ ทำ�หนา้ กร้มุ กริม่ ใจคอเธอนึกอยากจะปฏิเสธเนอื่ งจากเธอยังไมไ่ ดข้ อ อนุญาตผปู้ กครองของเธออย่างเปน็ ทางการ กระนั้นโดมินกิ กด็ เู หมือนจะรู้ทันจึงรบี พูดดักคอเอาไว้ก่อน “ไมต่ ้องหว่ ง เด๋ยี วฉนั ให้พีทแวะไปบอกท่บี ้านของเธอเรือ่ งงานเลี้ยงเอง” ชาชา่ ยงั คงละล�่ำ ละลักอย่าง ไม่แน่ใจอยดู่ ี “ตกลงตามน้นี ะ แล้วเจอกันหลงั เลกิ เรียน” เด็กอว้ นจอมเจา้ เล่ห์ตดั บทก่อนที่ชาชา่ จะทันไดอ้ า้ ปากพูด อะไรตอบโต้ พวกแก๊งลูกหมูพากันเดินออกไปจากตรงที่เด็กหญิงนั่ง ซึ่งเธอมองตามหลังพวกน้นั อย่างยังคงมอี าการ งุนงง แนน่ อนวา่ ผมเปน็ คนเดียวทีร่ ู้วา่ พวกน้ันกำ�ลงั คดิ ไม่ดกี ับชาช่า เพียงแต่วา่ ผมนั้นยงั ไมส่ ามารถบอกได้ว่า พวกนน้ั ตง้ั ใจจะทำ�อะไรกนั แนไ่ ดเ้ ทา่ นั้น กอ่ นท่ผี มจะทนั ได้ใชค้ วามคดิ ทีจ่ ะหาทางชว่ ยชาชา่ ไว้ เสียงระฆงั หมดเวลา พักกลางวนั ก็ตบี อกเวลาใหเ้ ด็กๆ ทุกคนกลับเขา้ ไปยังห้องเรียนเสยี กอ่ น 41
ผมกลบั เขา้ ไปประจำ�ต�ำ แหนง่ ท่ซี อ่ น ณ ด้านหลังหอ้ งเรยี นของชาชา่ ซึง่ เปน็ ต�ำ แหนง่ ทตี่ ิดกบั หนา้ ต่าง ที่โดมินกิ และพรรคพวกน่งั อยู่ เผ่ือวา่ ระหวา่ งชว่ งเวลาที่พวกมันกำ�ลงั เรยี น จะมีคนใดคนหนึง่ หลดุ พูดเรื่องแผนการ ทจี่ ะ กล่นั แกลง้ เดก็ หญิง ทว่าจนแลว้ จนรอดพวกนนั้ กไ็ ม่ยอมพดู ถึงเรื่องแผนการในเย็นนี้เลยสกั คนเดียว ผมไม่ สามารถท�ำ อะไรได้นอกจากรอต่อไป ชว่ งเวลาทีผ่ มรอผ่านไปอยา่ งเชอื่ งชา้ และทรมานเปน็ อย่างมาก เพราะวา่ ผม คิดไปตา่ งๆ นานา ว่าพวกน้ันตั้งใจจะท�ำ อะไรเดก็ หญิงทผ่ี มก�ำ ลงั ตดิ ตามอยกู่ ันแน่ เปน็ ไปได้ไหมท่ีพวกนัน้ จะหลอก ใหช้ าชา่ ไปขังไว้ในห้องเก็บของที่มืดทบึ หลังสวนหยอ่ ม หรือไม่เชน่ นั้น พวกน้นั กอ็ าจจะวางแผนโยนสิ่งมีชีวิตทนี่ า่ รงั เกียจเช่นคางคกหรือไมก่ แ็ มงมุมใส่เธอก็เปน็ ได้ ย่ิงคดิ ก็ยิง่ ปวดหัว ผมกุมขมบั อยา่ งเจบ็ ปวดราวกบั ถูกมอื ลอ่ งหน มาบบี รัด แต่ละความคิดของผมท�ำ ใหผ้ มรู้สึกกระวนกระวายอยแู่ ทบทุกวนิ าที จนในท่สี ุดเวลาท่ีผมกลัวกม็ าถึง “เดี๋ยวอกี หน่ึงชวั่ โมงไปเจอทส่ี วนหย่อมหลงั โรงเรยี นนะ” โดมนิ กิ ที่เดินผ่านโต๊ะของชาชา่ กล่าวเตือน เด็กหญิงพยักพเยดิ หนา้ ให้ ซึง่ ทันทที พ่ี วกมันหันหลงั ใหช้ าชา่ แก๊งลกู หมกู ็พรอ้ มใจกันหวั เราะอยใู่ นล�ำ คออยา่ งน่า ขยะแขยง ชาชา่ ผนู้ า่ สงสารกำ�ลงั หลงเขา้ ไปในกบั ดกั ของพวกเดก็ เลว เด็กหญิงเกบ็ อปุ กรณ์การเรยี นใส่กระเปา๋ เป้ ก่อนท่จี ะเดินออกไปท่หี นา้ ผมมองเธอออกไปจากหอ้ งเรียนซ่งึ พน้ สายตาผมไปไดส้ ักพกั หนึง่ ก่อนที่รา่ งของเธอจะ ปรากฏตวั อกี ครั้งท่ปี ระตูใหญ่หน้าโรงเรยี น ผมเดินเลยี บกำ�แพงไปจนสุดและยน่ื คอยาวๆ โดยมีความหวงั เล็กนอ้ ย วา่ เดก็ หญงิ ทผ่ี มเฝ้ามองนั้นจะตรงกลบั บา้ นไปในทันที ทวา่ เธอทเี่ ดนิ ไปได้กลางสนามหินของโรงเรียนน้ันได้หยุด เทา้ อย่กู บั ที่ เธอหนั ซา้ ยหนั ขวาท่ีมเี ครอ่ื งเลน่ เด็กวางเกลื่อนอยู่รอบด้าน มเี ด็กนกั เรียนจากคนละห้องเรียนของเดก็ หญงิ กำ�ลงั จบั จอ้ งเคร่อื งเลน่ หรอื ไม่ก็จบั กลุ่มเลน่ ไปเรื่อยตามภาษาเดก็ วยั แรกแยม้ ชาชา่ ทล่ี งั เลไมร่ ้จู ะไปรอทไ่ี หน เธอต้ังสนิ ใจเลอื กท่ีจะไปนง่ั รอบนม้านงั่ ชงิ ช้าท่ีว่างอยู่ เพ่ือรอให้ถึงเวลาท่ีนดั หมาย “ทำ�ยงั ไงด!ี ” ผมบน่ ถามไปในอากาศราวกับวา่ จะมีผสี างเทวดาท่ไี หนจะตอบผมได้ แต่กระนนั้ ผมกเ็ ป็น เพียงความหวังของเดก็ หญงิ ผ้ใู สซอื่ คนน้ีอย่างเต็มประดา “คิกๆๆ...” เสียงหวั เราะเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง เพียงสักพกั ประตดู ้านข้างของโรงเรยี นกถ็ กู เหวีย่ งเปดิ ออก รา่ ง อันอ้วนพขี องโดมินกิ เปน็ ผู้กระโดดพ้นออกมาจากประตูเป็นคนแรกกอ่ นท่ีลว่ิ ลอ้ อกี สองคนจะตามออกมา ในมือ ของพวกเขามีผ้าปเู ตยี งสีขาวอยคู่ นละหนง่ึ ผนื “ตกลงแผนของพวกเรามนั คอื ยังไงนะโดมินิก” โรแกนเด็กชายทด่ี ูจะมหี นา้ ตาโงเ่ งา่ ทีส่ ุดในกลมุ่ เปน็ ผู้ ถาม ท่จี มูกของเขามนี ้ำ�มกู ไหลยอ้ ยออกมา ซึ่งมนั ยิง่ ท�ำ ให้เขาดูปัญญาอ่อนในสายตาของผมเขา้ ไปอกี “เจา้ โง่เอย๋ ตอ้ งใหฉ้ ันอธบิ ายอีกก่คี ร้ังกันน่”ี โดมินกิ พ่นลมหายใจฟดื ฟาดราวกบั วัวกระทงิ เขายกหลงั มือขน้ึ และเกอื บจะใหม้ ันหวดลงบนใบหน้าโง่ๆ ของโรแกน ท�ำ เอาเด็กชายผตู้ ้งั คำ�ถามรีบยกมอื ข้ึนป้องกนั ทวา่ โดมิ นกิ ท�ำ เช่นน้ันเพียงแค่จะขม่ ขู่ลกู นอ้ งของเขาเทา่ นน้ั “ก็เดี๋ยวพอถงึ เวลาทพ่ี วกเรานดั กบั ยัยนน่ั พวกแกก็รบี กระจายไปซอ่ นตัวเองอย่ใู นพุ่มไมน้ ะ ส่วนฉัน กจ็ ะปีนข้ึนไปหลบอย่บู นต้นโอค๊ ใหญข่ องสวน และทันทที ีย่ ัยน่นั โผลม่ า พวกแกกค็ ลุมหัวด้วยผา้ ปูท่นี อนในมือแก และกระโดดออกมาแกล้งส่งเสียงเปน็ ผหี ลอกยยั นั่น จากน้นั พวกแกก็พยายามตอ้ นมนั มาท่ตี ้นโอ๊คใหญน่ ะ และฉนั จะปดิ ฉากด้วยการกระโดดลงมาจากต้นไม้หลอกให้ยัยเดก็ นนั่ กลวั จนฉเี่ ล็ดไปเลย” ขณะท่ีเขาเล่าไป ดวงตาของโด มนิ กิ มีประกายความสะใจอย่างเหลอื ลน้ “พวกเราจะส่งั สอนยัยเดก็ ใหม่ให้กลัวจนไม่กลา้ มาโรงเรยี นอกี เลย” 42
แผนการอันแสนอบุ าทว์ได้พรั่งพรอู อกมาจากริมฝปี ากหนาจนผมได้ยินหมด มนั ช่างเปน็ เรอื่ งทเี่ ลวร้าย เกนิ กวา่ ทจ่ี ะเปน็ ความคิดของเดก็ ในวัยนไี้ ด้ ไมร่ ู้ว่าบุพการขี องเดก็ พวกนสี้ ั่งสอนพวกมันมาอย่างไรกนั แน่ ผมไม่ อยากคิดเลยว่าพวกมันจะเตบิ โตขึ้นเปน็ ผใู้ หญ่แบบไหน “ไปกนั เถอะ เดี๋ยวอกี สักพกั ก็จะได้เวลาแล้ว” สามสหายจอมเหลือขอแว่บหายไปด้านหลังของโรงเรยี น ผมกระโดดออกมาจากที่ซ่อนมองตามหลังพวกมันหายไปท่ีสวนหย่อมดา้ นหลัง หนั รีหันขวางอย่างกระวนกระวาย ทจี่ รงิ แผนการน้ีคงพังไม่เป็นท่า ถา้ ผมแคเ่ ดนิ ไปหาชาชา่ และเปิดโปงเรือ่ งน้ใี ห้แกเ่ ธอ ทว่าผมเกรงว่าชาช่าจะตกใจ กลวั ทันทีทเ่ี หน็ ผมมากกวา่ แผนที่พวกนัน้ เตรยี มไวน้ ่ะสิ ผมเดินอาดๆ ไปตามข้างก�ำ แพงพลางใชค้ วามคิดอย่างหนกั หนว่ ง “จะท�ำ ยังไงดี จะทำ�ยงั ไงด”ี ผมเคน้ ใหส้ มองเจ้ากรรมทำ�งานหนกั ข้ึน ทว่ามนั กลบั ไม่ได้หาคำ�ตอบใดๆ ให้แกผ่ มได้ ผมหันไปยัง หน้าต่างบานทีอ่ ยใู่ กลท้ ่ีสดุ กอ่ นจะกระโดดนำ�รา่ งอนั เตีย้ มอ่ ตอ้ ของผมไปเกาะอย่รู ิมหนา้ ต่าง เพอื่ ท่ผี มจะไดด้ ูเวลา ในขณะนไ้ี ด้ เวลาผา่ นไปเกือบคร่งึ ช่ัวโมงแล้วตั้งแต่โรงเรยี นเลิก! ผมเหลอื เวลาเพยี งครงึ่ ชวั่ โมงกว่าในการคิดแกป้ ญั หา ถึงกระนน้ั ผมก็ยงั ไมอ่ าจจะคดิ หาทางดๆี เพื่อท่ี จะช่วยเดก็ หญงิ ไดเ้ ลย คำ�ตอบอยูต่ รงหนา้ ! นาทีท่ีผมเตรียมจะปล่อยมือออกจากขอบหนา้ ต่าง สายตาผมไปสะดดุ เหน็ วตั ถบุ างอยา่ งทอ่ี ยู่ทีม่ ุมของ หอ้ ง ในตอนแรกผมเข้าใจวา่ ผมกำ�ลังมองหอ้ งเรียนอกี ห้องหนงึ่ ในโรงเรยี นนี้ ทวา่ หอ้ งหอ้ งน้ีเปน็ ห้องพักครูนน่ั เอง และดูเหมือนวา่ เวลาน้จี ะไมม่ ีใครหลงเหลืออยูภ่ ายในหอ้ งน้ี นอกจากชดุ เกราะอศั วนิ สีเงนิ แวววาวที่มมุ ห้อง... ประกายความคิดไดเ้ จิดจรัสราวกบั มีคนมาจดุ ดอกไม้ไฟในหวั ผม จากสหี นา้ ที่ก�ำ ลงั ลุกลล้ี กุ ลนไดแ้ ปร เปล่ยี นเป็นรอยยิม้ แหง่ ชัยชนะ “ถา้ พวกนั้นอยากจะไดผ้ นี ัก ก็ให้พวกมนั ไดเ้ จอกับผขี องจริงไปเลยเป็นไง” ผมกล่าวลอยๆ อยกู่ บั ตนเอง ก่อนจะจะหนั หน้าไปยังประตหู ้องน�้ำ อาจารย์ท่เี ปิดอา้ ซ่าอย่ไู มไ่ กลจากชุด เกราะ ผมยนื่ มอื ไปทางก๊อกนำ้�ทม่ี นี �ำ้ ไหลหยดออกมาเปน็ จังหวะๆ ทันใดน้นั เองก๊อกน�ำ้ ทป่ี ดิ สนิทเรมิ่ มนี ำ�้ หลงั่ ไหล ออกมาจากปลายก๊อก แทนท่ีสายน้�ำ จะรว่ งหลน่ ตามแรงโน้มถว่ งของโลก สายนำ้�ดังกล่าวกลบั เลอื้ ยยาวรวมกนั เป็น เสน้ เดยี วคลา้ ยกบั งตู ัวยาวลอ่ งลอยอยูใ่ นอากาศม่งุ ตรงไปขา้ งในชุดเกราะ สิ่งทีเ่ กิดขึ้นตรงหนา้ ไมใ่ ช่เรือ่ งทีม่ หศั จรรย์พันลกึ อะไรสำ�หรับผม เพราะมนั เป็นอำ�นาจมนตราทพี่ วกเรา ชาววอดนิกสามารถใช้กนั ได้ทกุ ตน เพียงแตผ่ มไม่มเี หตผุ ลอะไรท่จี ะใชอ้ �ำ นาจน้ีไปอยา่ งพร่�ำ เพรอื่ โดยไม่จ�ำ เป็น แต่ คร้งั น้ีกค็ งถอื วา่ จ�ำ เปน็ จรงิ ๆ แลว้ ละ่ น้ำ�ปรมิ าณเทา่ กบั รปู รา่ งของชุดเกราะได้ไหลภายในชุด จนเมอื่ อณูภายในท่ีเคยว่างเปลา่ ของมนั ตอนน้ี ไดถ้ ูกเตมิ เตม็ และสิ่งทีเ่ กิดข้นึ ต่อมากค็ อื ชดุ เกราะเหลก็ กเ็ ร่ิมทีจ่ ะเคล่ือนไหวเองไดด้ ว้ ยตัวเอง ผมยิ้มกวา้ งแก้มปริ ด้วยความภูมิใจ แม้ผมจะเคยสรา้ งน้�ำ เปน็ รปู รา่ งตา่ งๆ นาๆ อยใู่ นทะเลสาบ ทว่าครั้งน้กี ็ถือวา่ เปน็ คร้ังแรกทผ่ี มใช้ มันควบคู่กบั ส่ิงประดษิ ฐ์ของมนุษย์ ห่นุ เชดิ ชดุ เกราะกา้ วเท้ามายังริมหน้าตา่ งทผี่ มเกาะอยู่อย่างงนุ่ งา่ น เม่อื มาเดินมาถึงผม หน้ากากเหล็ก ของมนั กเ็ ปิดออกเผยใหเ้ ห็นน�้ำ ทีบ่ รรจอุ ยูเ่ ต็ม จากนั้นผมก็กระโดดและนำ�ตัวเองแทรกเขา้ ไปในชุดเกราะวเิ ศษที่ผม สร้างข้ึน 43
“ใกลไ้ ด้เวลาแลว้ พวกแกรบี ไปเข้าประจำ�ต�ำ แหน่งของตวั เองได้แลว้ ” หลังจากท่ีโดมินิกดูนาฬิกาเขาก็ตะโกนออกคำ�ส่ังลูกน้องอีกสองคนที่กำ�ลังเดินเล่นเอ้อระเหยฆ่าเวลา อยู่ในสวนหยอ่ มหลังโรงเรยี น ดเู หมอื นวา่ การนัดล่วงหน้าหนง่ึ ชว่ั โมงจะนานเกนิ ไปส�ำ หรับการนงั่ รอนิ่งๆ ของเด็ก ผ้ชู ายจอมซน แตใ่ นที่สดุ เวลาที่พวกเขารอคอยกม็ าถงึ ตัวโดมนิ กิ รสู้ กึ ตืน่ เต้นท่กี ำ�ลงั จะไดห้ ลอกให้เด็กหญิงตวั เล็กๆ คนหนึ่งทีเ่ พิ่งมาอย่ใู หม่ เด็กชายรา่ งอ้วนคดิ หน้าถงึ ตอนที่ชาช่าก�ำ ลงั ถกู เขา้ ใจผิดคดิ ว่าพวกเขาเปน็ ผหี ลอก จนเธอต้องวิ่งร้องไหห้ นกี ลบั บ้าน ซ่ึงมันคงเป็นอะไรที่รูส้ กึ สนกุ น่าดทู ีเดียว สวบ... สวบ... มเี สยี งการเคล่อื นไหวบางอย่างดังมาจากเบื้องหลงั จากจดุ ทโ่ี ดมินิกซอ่ นอยู่ เดก็ ชายรบี กุลกี จุ อดึงผา้ มา คลมุ หวั ของตนเองเพราะคดิ วา่ ถงึ เวลาแล้ว เขาพยายามมองแทรกผ่านใบไมท้ ี่หนาทึบเพือ่ มองหาเป้าหมาย กระนั้น ตน้ โอค๊ นก้ี ็ออกใบหนาเกินกว่าเขาจะมวี สิ ัยทศั นไ์ ดช้ ดั เจน “เหน็ อะไรบา้ งไหมพีท ยยั นนั่ มาหรือยงั ?” โดมนิ ิกกงึ่ ตะโกนก่ึงกระซิบ เพราะกลัวเปา้ หมายจะไหวตัว ในขณะเดยี วกันก็กลวั ว่าผ้สู มรู้รว่ มคิดจะไมไ่ ด้ยนิ เขาไปด้วย “ไม่เห็นอะไรเลย พมุ่ หญ้ามนั ข้นึ สูงเกินไปนะ่ ” จะว่าไปก็จริงอยา่ งที่เดก็ ชายพที กลา่ ว เพราะสวนแหง่ น้ดี เู หมอื นจะขาดการดูแลมายาวนานอยพู่ อ สมควร จนหญา้ ขนึ้ รกชัฏสูงเหมาะสำ�หรบั เปน็ ท่อี ยู่ของงูเงีย้ วเข้ยี วขอเปน็ อย่างดี สวบ... สวบ... เสยี งแหวกหญา้ มนั ช่างฟังเหมือนมีผมู้ าเยอื นจริงๆ โดมนิ กิ คดิ เขาคดิ วา่ เด็กหญิงคงกำ�ลงั มา “โรแกนยยั น่ันมาแล้วหรือ ?” หวั หน้าแก๊งลูกหมลู ดเสียงใหเ้ บากว่าเดมิ เพราะเสยี งแหวกหญา้ ใกลเ้ ขา้ มาทกุ ที “นา่ จะใชน่ ะ ฉนั เห็นเหมอื นมีใครกำ�ลงั ตรงมาทางพวกเราเลย” เสรจ็ โจรล่ะงานนี้ ! โดมินกิ ยม้ิ กรมิ่ ต้งั ทา่ เตรยี มพรอ้ มเตม็ ท่ี เขาปิดปากเงียบสนทิ รอสญั ญาณจากลูก น้องอกี สองคนท่ีดกั ซุม่ รอตอ้ นให้เดก็ หญงิ วงิ่ มาทางเขาก่อนท่ีเขาจะเปน็ ผปู้ ดิ ฉากงานเลย้ี งจอมปลอมครั้งนี้ มเี พียง เสยี งลมเบาๆ พัดหวิวจนขนแขนเด็กชายลุกซ่ดู ว้ ยความหนาว เสยี งแหวกหญ้าเหมอื นจะเบาลงจนผดิ สังเกต จู่ๆ ทกุ อยา่ งกเ็ งียบกริบ... “วา้ กกกกกกกกกกกกกกก!” เสยี งโหวกเหวกรอ้ งลั่นดังมาจากเดก็ ชายอีกสองคนทอ่ี ยดู่ ้านหลงั โดมนิ ิกเผลอหวั เราะล่ันใหญ่เบ้อเร่อ ท่ไี ดย้ ินลกู น้องของเขารอ้ งไดเ้ หมอื นกบั เปน็ ผีจริงๆ แตไ่ ฉนเขากลบั ไมไ่ ด้ยนิ เสยี งของชาช่าเลยนะ ชา่ งปะไร! เดก็ หญงิ อาจจะกลวั จนรอ้ งไมอ่ อกก็ได้ม้ัง ร่างท่กี ำ�ลงั พงุ่ แหวกหญา้ มุง่ ตรงมายังต้นโอค๊ เดก็ ชายเร่ิมเห็นเงาลางๆ ของ คนกลุม่ หนึง่ ทกี่ ำ�ลงั วงิ่ ไลล่ า่ กนั เสยี้ ววนิ าทสี ุดท้ายกอ่ นทโี่ ดมินิกเตรยี มจะเข้าจโู่ จม เขาเหน็ รา่ งของลกู นอ้ งสองคนพงุ่ ผา่ นใต้ต้นไม้ พรอ้ มกับแหกปากรอ้ งในสภาพทยี่ ังคลุมโปงดว้ ยผ้า ขณะทีต่ วั หวั หนา้ แก๊งลกู หมกู �ำ ลังงุนงงกับลำ�ดับการปรากฏตวั ที่ผิดเพยี้ น ร่างอีกคนกำ�ลงั จะว่งิ ผ่านทตี่ น้ โอ๊ค โดมนิ ิกจงึ ละท้ิงความคดิ ขส้ี งสัยเพราะกลัวจะพลาดโอกาสอนั แสน งามครัง้ นี้ไป 44
“แฮ.่ ..!!!” โดมินิกกระโดดลงจากต้นไมแ้ ละค�ำ รามสุดเสยี งเสมือนวา่ ตนเองคอื ผีจรงิ ๆ ทว่าแทนทีเ่ ดก็ ชายจะเป็นฝา่ ยรุกเขานน้ั กลายเป็นฝา่ ยตั้งรับกะทันหนั ... เม่อื คนทอ่ี ย่ตู รงหน้าไม่ใชเ่ ด็กหญิงตัวนอ้ ยๆ อยา่ งท่เี ขาเข้าใจ! จะใช้คำ�วา่ ‘คนตรงหนา้ ’ ก็ไมถ่ กู ตอ้ งหรอก เพราะสง่ิ ท่โี ดมินกิ ประจนั หนา้ ดว้ ยคอื ชุดเกราะเหลก็ ทเ่ี ขา เคยเห็นในหอ้ งพกั ครู เดก็ ชายหนา้ ซีดเผือดเป็นไกต่ ้มภายใต้ผา้ คลมุ เตียงในทันทที ันใด เขา่ ของเขาอ่อนแรงจนร่าง อ้วนพขี องเขาเกอื บจะลงไปกองอยทู่ พ่ี ื้น เหนือสงิ่ อื่นใดกางเกงของเด็กชายไดเ้ ปยี กแฉะเพราะปสั สาวะทไี่ หลนอง กางเกงของเขาเปียกไปดว้ ยฉ่ีจนชุ่มไหลย้อยไปถงึ หนา้ ขา ชดุ เกราะเหล็กปศี าจอยู่กึก ยืนจังก้าอยตู่ รงหนา้ เด็กชายจอมเหลอื ขอ มนั ยกแขนทเ่ี ป็นเหลก็ ท้ังดุ้นชี้ มายังหน้าเขาอยา่ งดุดัน เด็กชายหนั ไปมองด้านหลงั เผือ่ ว่าเพอื่ นอีกสองคนของเขาจะยังคงอยู่แถวนน้ั เพ่อื อยู่ช่วย เหลอื เขา แตเ่ ปล่าเลย ตอนน้เี หลอื เพยี งแคเ่ ขากบั มันเทา่ น้นั “ข้ามนี ามว่าเฟเบยี น ขา้ คือผ้พู ิทกั ษข์ องชาช่าท่พี วกเจ้าหมายปองร้ายเอาไว”้ เสียงทุ้มหนักกึกก้องดังมาจากภายในชุดเกราะ “ผะ... ผู้ พะ...พทิ ักษ์... เหยอฮับ ?” เด็กชายพดู ตะกกุ ตะกักจนเกอื บไมเ่ ปน็ ภาษา ชดุ เกราะอัศวนิ ขยับ ตัวทำ�เหมือนจะพงุ่ มาข้างหนา้ ทำ�เอาโดมนิ กิ สะดุ้งโหยงจนหงายหลงั ล้มก้นจ�ำ เบา้ “ใช!่ แล้วถา้ พวกเจ้ายงั มคี วามคิดท่จี ะแกล้งเด็กหญิงอกี คราวนขี้ า้ จะเอาตัวของเจา้ ไปสบั ให้เป็นชนิ้ ๆ ก่อนจะเอาไปเลย้ี งให้พวกหมูกนิ !” ทา้ ยประโยคปีศาจชุดเกราะแผดเสียงดังลนั่ ท�ำ เอาโดมินกิ ยิง่ หวาดกลวั เขา้ ไป อกี ทนั ใดน้นั ปศี าจชดุ เกราะกช็ ักดาบออกมากฝกั ทเี่ หน็บขา้ งเอวมัน ดาบเลม่ ยาวสอ่ งแสงสะท้อนเป็นเงา สร้างความผวาให้แก่เดก็ อ้วนวา่ มันจะเอามาท�ำ อะไร “ไปซะ กอ่ นท่ีข้าจะเปลี่ยนใจ!” ปลายดาบทเี่ คยช้ีฟา้ ได้ถกู เหวีย่ งลงส่พู สุธาเหมอื นจะหมายฟาดลงบน ร่างไขมันของค่กู รณี “เหวออออออออออออ!” โดมินกิ คดิ ว่าชวี ิตของเขาจบแตเ่ พยี งเท่านีแ้ น่ ทว่าดาบกลบั ไปจบลงท่ีเพยี งหว่างขาของเขาพอดิบพอดี เท่าน้ัน เด็กชายไมอ่ าจจะทนต่อความกลัวต่อไปไปไหว เขาคลานถอยหนจี นผา้ ทีเ่ คยคลุมรา่ งหลดุ ออกจากตวั เพราะชายผา้ ติดอย่กู บั ปลายดาบ “จ�ำ เอาไวใ้ ห้ดี ข้าจะคอยจบั ตาดูพวกเจ้าอยทู่ ุกฝีก้าว!” ชดุ เกราะปศี าจสงั่ คำ�สั่งเปน็ ครงั้ สดุ ท้าย ซ่ึงโดมิ นิกนน้ั ก็ไม่แมแ้ ต่จะหนั กลบั มามองชดุ เกราะปศี าจอกี เป็นครัง้ ทส่ี อง เอาแตโ่ วยวายแหกปากราวกบั คนบ้า ในขณะเดียวกนั นั้นเปน็ ชว่ งเวลาเดียวกบั ท่ชี าช่ากำ�ลังเดนิ ไปยังสวนหย่อมหลงั โรงเรยี นพอดี วินาทีท่ี เด็กหญิงกำ�ลังเดินจะพน้ มุมตึกของโรงเรียน ร่างของโดมนิ ิกก็พ่งุ สวนเฉียดไหลข่ องเธอเขา้ ร่างผอมบางของเด็ก หญงิ กับร่างอ้วนทว้ มของเด็กชายจนไปกองอยทู่ พี่ นื้ ชาช่าตกใจงุนงงอยเู่ หตกุ ารณอ์ ย่คู รู่หนง่ึ ก่อนที่จะเหน็ ว่าผู้ทชี่ น เธอน้ันคอื โดมินิกนั่นเอง “อา้ ว โดมนิ ิก พอดีฉนั ไม่ทนั เห็นเธอนะ่ เปน็ อะไรหรือเปลา่ ?” ชาช่ายน่ื มอื ไปจะฉดุ ให้เด็กชายทกี่ ำ�ลังมี สีหนา้ ต่ืนกลวั ได้ลุกขนึ้ ทว่าเขากลบั ร่นตวั ถอยหนีทนั ที “ฉันไมเ่ ป็นไร! ขอโทษส�ำ หรับวันนนี้ ะชาช่า ฉันสำ�นกึ ผิดแลว้ ฉนั สัญญาวา่ ฉนั จะไมค่ ดิ จะทำ�อะไรแบบนี้ อีกแลว้ ” เดก็ ชายหลุดสารภาพออกมาหมดเปลอื ก กระนนั้ ผ้ฟู ังกย็ งั งนุ งงไมเ่ ข้าใจความหมายอยู่ดี 45
“สาำ นกึ ผดิ ? เธอหมายความวา่ ยงั ไงเหรอ ?” เด็กชายผ้นู ่าสมเพชขยับปากพะงาบๆ ราวกับปลาทอง แต่ ก่อนท่ีชาช่าจะทนั ได้ถามอะไรเขาตอ่ จู่ๆ ก็มีเสยี งแหวกหญา้ ดังมาจากทางดา้ นหลังของเธอ “วา้ กกกกกกกกกกกกกกกกก ผมขอโต้ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!” กอ่ นทช่ี าช่าจะทันได้หันกลบั ไปมองโดมินิกกแ็ หกปากล่ันและตะเกยี กตะกายลุกขึ้นจากพน้ื ทนั ทที ี่เขา ตง้ั หลักได้ เขาก็พงุ่ ตัววงิ่ หนีออกจากไปจุดนัน้ ในทันท ี เหลือเพยี งชาชา่ ที่ขมวดคิ้วมองตามหลังเขาอยา่ งไมเ่ ข้าใจ สวบ... สวบ... เสียงยาำ่ บนหญ้าดังมาจากทางด้านหลัง ชาช่าสะดงุ้ เล็กนอ้ ยก่อนที่เธอจะหนั กลับไปตามเสยี ง เพียงแต่ เธอช้าไปแคเ่ สยี้ ววินาท ี เพราะสิง่ สุดท้ายทีเ่ ธอเห็นน้ันคือ หวั ของใครบางคนที่ผลบุ ลงไปในกอหญ้าอย่างรวดเร็ว ทวา่ หวั นน้ั ราวกับว่ามีหมวกเหล็กสวมอยู่อย่างไรอยา่ งน้ัน... 46
สารานกุ รมภตู -ผี-ปศาจ “ผอี ัศวนิ เฟเบยี น” (Fabian knight) ตำานานชาวเช็ก เรื่องของอัศวินผูม้ จี ิตใจรกั ความยุติธรรม ซ่ึง อาศยั อยู่ในหุบเขาแบร์ด ี (ใกล้กบั กรงุ ปราก) เล่าว่าคร้ังหนึ่งเฟเบียนเคยมีคนรักเปน็ แม่มด แต่เพราะว่าแมม่ ด นางนี้ตอ้ งการใหเ้ ขาผันมาอยู่มากบั ฝ่ายมดื แทน จึงทาำ ให้เฟเบียนตดั สินใจตีหา่ งออกจากเธอคนนแ้ี ละตอ่ มาเขา ก็มีคนรักใหม่ ทวา่ แม่มดคนรักเกา่ ของเขาไมย่ ินยอมปลอ่ ยเขาไปแต่โดยดี นางจึงสาปให้คนรกั ปัจจบุ ันของเฟ เบยี นกลายเปน็ ดอกไม ้ สว่ นตวั เฟเบียนไดถ้ กู สาปใหก้ ลายเป็นภตู สงิ สแู่ ตใ่ นปา่ ไปตลอดกาล ส่วนปราสาทและ ทรัพย์สินเงินทองทเ่ี คยเป็นของอศั วินก็ไดอ้ นั ตรธานหายไปในอากาศ เชอื่ กันวา่ ผีอศั วินเฟเบียนเป็นผีที่ด ี ใครกต็ ามที่บาดเจ็บหรือป่วยไข้ในหบุ เขาแบรด์ ีจะไดร้ บั การชว่ ย เหลือรักษาจากเขา เพราะวา่ เขาน้นั ไดป้ ลกุ สมุนไพรวเิ ศษไวใ้ นสวนลกึ ของป่าแหง่ นี้ ท้งั นเี้ ขาจะคอยทำาหนา้ ที่ขบั ไลโ่ จรรา้ ยท่ีคอยดกั ซ่มุ ชาวบ้านทผี่ า่ นในปา่ แหง่ น้ี ในยามคำา่ คืนเขาจะนอนหลับบนก้อนหินขนาดยกั ษ ์ ซง่ึ ครั้งหนง่ึ เคยเปน็ ทตี่ ้ังปราสาทของเขา นอกจากชอ่ื ของเฟเบียนแลว้ เขายังมชี อื่ อืน่ ๆ อยา่ งเช่น “บาบ้ี จอหน์ ” หรอื “จอหน์ บาบา” อกี ดว้ ย ชาวบ้านบางหมูบ่ า้ นทอี่ าศัยอย่ใู นหบุ เขาแบรด์ ีจะใหค้ วามเคารพและบชู าเขาในฐานะผู้พทิ กั ษท์ ่ดี ี บางท่มี ีการสรา้ งรปู ป้ันของเขาด้วยซำา้ เพราะเชื่อวา่ ความศักดสิ์ ิทธ์ขิ องเขาจะช่วยปกปอ้ งหมูบ่ า้ นของพวกเขา ทง้ั นย้ี ังมีผอี ัศวินทโี่ ด่งดงั อีกตนทม่ี ชี ่ือว่า “ดูลาฮาน” (Dullahan) หรือทร่ี ้จู กั กันอีกช่ือวา่ “เฮดเลส ฮอส แมน” (Headless Horseman) ซึง่ แปลตรงตวั ในภาษาองั กฤษว่า “ชายขีม่ า้ ไร้หัว” เล่ากนั ว่าครงั้ หนง่ึ ดลู าฮานเคย เปน็ อศั วินทีม่ ฝี มี ือเกง่ กาจมาก แตต่ อ่ มาเขาก็พลาดท่าแพก้ บั ศึกคร้งั สุดทา้ ย เขาถกู จับตัวโดยฝ่ายศัตรูไป แตเ่ พราะ เนอื่ งจากดูลาฮานน้นั มฝี ีมือทีเ่ ก่งกาจหาตัวไดย้ าก ฝ่ายศตั รจู งึ ให้โอกาสสวามิภกั ด ิ์ กระน้นั ดูลาฮานได้ปฏิเสธไป เขา จงึ ถกู ตัดศีรษะพร้อมกบั ม้าคใู่ จของเขา นอกจากตาำ นานนแี้ ลว้ ยังมเี รื่องเล่าทว่ี า่ ดูลาฮานแท้ทจ่ี รงิ แลว้ คือเทพเจา้ “ครอม ดมั ห”์ (Crom Dubh) หรอื เทพเจา้ แห่งผู้สรา้ งความสมบูรณแ์ ละยังเปน็ เทพแห่งความมืดด้วย คร้ังหนง่ึ ในไอร์แลนด ์ ผคู้ นรวมไป ถึงกษตั รยิ ์แห่งไอร์แลนดใ์ หค้ วามเคารพเทพครอม ดัมห์ มาก พวกเขาจงึ ทำาการบชู ายัญมนุษย์เป็นการสกั การะเทพ องคน์ ี้ แตต่ อ่ มกี ารตอ่ ตา้ นและยกเลิกการบูชายญั มนุษย ์ จงึ เป็นท่ีมาให้เทพเจา้ ครอมดมั ห์แปลงกายเป็นอศั วนิ ขี่มา้ หัวขาดและออกไล่ล่าผู้คนดว้ ยความหวิ กระหายเลือด วา่ กันว่าเขามอี าวธุ คู่ใจสองอย่างก็คอื แส้และดาบ ตำานานอศั วินอีกคนผ้รู ักความยุตธิ รรม เขามนี ามวา่ “โดบรนิ ยา่ นกิ ทิ ิช” (Dobrynya Nikititch) เขา ผนู้ ้เี ป็นหนง่ึ ในสามวีรบุรษุ หนง่ึ ของเจ้าชายวลาดิเมยี ร์แห่งเคยี ฟ โดบรินย่าเป็นอัศวินทม่ี ีความเก่งกาจรอบดา้ น ทงั้ เรอื่ งฝมี อื ในการสู้รบและสมองทีช่ าญฉลาด อกี ท้งั ยังมีความเชยี่ วชาญเรือ่ งศลิ ปะการร่ายกวีและการเล่นหมากรกุ อีกดว้ ย คร้งั หนึ่งโดบรนิ ยา่ ได้ออกไปปราบปศี าจหนอนที่มีช่อื ว่า “ซโี ม โกรีนกิ ต”์ (Zmei Gorynytch) เนื่องจาก มนั ไดล้ ักพาตวั “ซาบาวา” (Zabava) ญาติของเจ้าชายวลาดเิ มียรไ์ ปกักขงั ต่อมาเขาไดต้ ิดตามตวั เจ้าสตั ว์รา้ ยจน เจอและลงมอื สังหารมันได้สาำ เรจ็ ทง้ั นอี้ ศั วนิ ผนู้ ้ยี ังเคยช่วยให้เจ้าชายไดอ้ ภเิ ษกสมรสกับเจ้าหญิงทช่ี อื่ ว่า “นาตา ชา” (Nastasya) ซง่ึ เธอผ้นู เ้ี กอื บจะถูกอโยชา โปโปวชิ ต ์ แย่งชิงตวั ไปครอง แตเ่ พราะได้โดบรินยา่ ออกตามหาจน เจอตัว เขาได้ลงมอื สังหารโปโปวชิ ต์และนำาตวั นาตาชากลับมาหาอ้อมแขนเจา้ ชายวลาดเิ มียร์ไดส้ ำาเรจ็ 48
“ผีอศั วนิ เฟเบยี น” (Fabian knight) “ดลู าฮาน” (Dullahan) “โดบรนิ ยา นิกทิ ชิ ” หรือ “เฮดเลส ฮอสแมน” (Dobrynya Nikititch) (Headless Horseman) 49
บทที่ 5 เพื่อนปศาจ “หลายวันต่อมาพวกเขากไ็ ม่ยอมมาโรงเรียน เหน็ ครูเวโรนิก้าบอกวา่ พวกเขาจับไข้ผีป่านอนซมอยใู่ น บ้านไปตงั้ หลายวัน” หลายวนั ผา่ นไปหลงั จากทีช่ าชา่ ไปโรงเรียนวันแรก ขณะท่เี ดก็ หญิงทีก่ ำาลงั อยู่บนเกวยี นคันใหม่ทพี่ ่อ ของเธอเป็นผู้ตอ่ ดว้ ยตวั เอง จๆู่ เธอกน็ กึ ครมึ ใจอยากเลา่ เหตกุ ารณอ์ ันแสนประหลาดท่ีเกดิ ในวันนัน้ ให้ผเู้ ป็นพ่อ ฟงั ซ่ึงแมแ้ ต่อองเดรยเ์ องทฟี่ ังจบก็ยังทำาตาโตราวกบั ไม่คอ่ ยอยากจะเชอ่ื เรอ่ื งทีไ่ ด้ยิน กระน้นั เขาก็ฟงั ลูกสาวเขา โดยไม่ไดข้ ัดคอเธอแตใ่ ดๆ เชา้ วันนี้ท่วั ทง้ั ทอ้ งฟา้ แจ่มใสปลอดโลง่ อีกทงั้ ยงั เป็นวันหยุดเรียนของชาชา่ ดว้ ย ชายผู้เปน็ พ่อจงึ ตดั สนิ ใจชวนลูกสาวออกไปเทย่ี วในตวั เมืองใหญ่ที่อยหู่ ่างจากหม่บู ้านไปราว 2 ชั่วโมง หากเดินทางไปด้วยเกวียน อองเดรยเ์ องก็เพิง่ จะซ้ือวัวไปสองตัวเพ่ือเอาไวใ้ ช้งานลากเกวียนโดยเฉพาะ เขาจึงเห็นวา่ ในวนั ดๆี แบบน ้ี เหมาะ กบั ทีจ่ ะออกมาเที่ยวเลน่ พร้อมกบั ทดสอบการใชง้ านของววั และเกวยี นที่เขาสรา้ งขึ้นมาเองเลย ชาชา่ เองกด็ จู ะ ต่ืนเต้นไม่ใช่นอ้ ยท่กี าำ ลงั จะไดไ้ ปเทย่ี วในเมืองใหญ่ เธอจงึ พดู จอ้ อยอู่ ยา่ งนัน้ แนน่ อนว่างานนี้ผมเองก็ไม่มีทางยอมพลาดไดเ้ ชน่ กนั ผมแอบนอนกระดกิ เทา้ อยใู่ ตเ้ กวียนทเี่ ป็นจุดเก็บ ล้อเกวยี นสาำ รองทเ่ี อาไวใ้ ชใ้ นกรณีฉุกเฉิน “ครูเวโรนิก้าท่ไี ปเยย่ี มพวกเขาแอบมาเลา่ ให้พวกเราในห้องฟังภายหลัง พวกนั้นสารภาพซะหมด เปลือกวา่ วางแผนเตรียมจะแกลง้ หลอกเปน็ ผกี บั หน ู แต่กลบั ถกู ผที เ่ี รยี กตัวเองว่า อัศวินเฟเบยี น หลอกเขา้ เสียกอ่ น” “ฮา่ ๆๆ ถา้ เช่นนัน้ พวกนน้ั ก็สมควรโดนแล้วละ่ ” “หนกู ็ว่าอยา่ งนนั้ แหละคะ่ ” เดก็ หญิงเบะปากพร้อมกบั เลน่ หนา้ เล่นตาแสดงอาการของคนท่ีรสู้ ึกสม นำา้ หน้า จากนั้นเธอก็หนั ไปดา้ นข้างมองออกไปไกลๆ ยงั ทงุ่ หญา้ สีเขยี วขจสี ลับไร่ขา้ วโพดที่เป็นสีเหลอื ง จติ ใจ ของเด็กสาวเรมิ่ รสู้ ึกสงบลงมาเล็กน้อยจากภาพท่เี ห็น มเี สยี งสะบดั สายบงั เหยี นเบาๆ ดังมาจากดา้ นขา้ งที่ อองเดรย์เป็นผ้กู ระทำา “แลว้ ตอนนพ้ี วกเดก็ เกเรพวกนนั้ กลบั มาเรียนต่อหรือยงั ล่ะ ?” ชาช่าหลุดจากภวังคแ์ หง่ ความคดิ และ หันกลบั มาหาคนเปน็ พ่อ “กลับมาแล้วค่ะ แต่ว่าตั้งแตก่ ลบั มาเรยี นตอ่ พวกเขากลายเป็นเด็กที่สงบเสงีย่ มเจยี มตวั ผิดจากนิสยั จากท่ีคนอน่ื ๆ เขาเล่าให้ฟงั เลยทเี ดียว แถมทุกครงั้ ทห่ี นูมองพวกเขา พวกเขาก็จะลกุ ล้ีลกุ ลนหลบสายตาหนเู หมือน กบั กลวั อะไรบางอยา่ ง” “ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะของผมทีอ่ ย่ใู ตเ้ กวยี นถกู อองเดรย์หัวเราะร่วนกลบจนหมดส้นิ “ก็คงเปน็ เพราะ พวกเขากลวั อศั วินเฟเบียนอยา่ งท่ีคุณครเู ขาบอกนั่นแหละ แสดงวา่ ชาช่าตอ้ งมีวิญญาณของอศั วนิ ผใู้ จดคี อยตาม คมุ้ ครองอยู่แน่เลย” ชาช่าละสายตาจากพ่อไปทว่ี วิ ทงุ่ อีกคร้งั ส่งิ ทบ่ี ิดาพูดทาำ ให้เธอแอบครนุ่ คิดอย่ไู ม่ใชน่ อ้ ย เพราะ นอกจากคาำ สญั ญาทเ่ี ดก็ ชายเพิง่ มอบใหก้ บั เธอแล้ว ยงั มหี มวกเหล็กทข่ี องชุดเกราะที่วางอย่ทู ่พี น้ื ทที่ ำาให้ เธอรู้สึกสงสัยอีก 50
Search
Read the Text Version
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
- 106
- 107
- 108
- 109
- 110
- 111
- 112
- 113
- 114
- 115
- 116
- 117
- 118
- 119
- 120
- 121
- 122
- 123
- 124
- 125
- 126
- 127
- 128
- 129
- 130
- 131
- 132
- 133
- 134
- 135
- 136
- 137
- 138
- 139
- 140
- 141
- 142
- 143
- 144
- 145
- 146
- 147
- 148
- 149
- 150
- 151
- 152
- 153
- 154
- 155
- 156
- 157
- 158
- 159
- 160
- 161
- 162
- 163
- 164
- 165
- 166
- 167
- 168
- 169
- 170
- 171
- 172
- 173
- 174
- 175
- 176
- 177
- 178
- 179
- 180
- 181
- 182
- 183
- 184
