در ستایش عشق

‫گزیده غزلهای آدم ‪151‬‬ ‫اسم اعظم عشق‬ ‫تو اسم اعظم عشقی‪ ،‬تو نام دیگر لیلا‬ ‫من از دیار جنونم‪ ،‬همیشه بی تو و تنها‬ ‫تو آن سپیده ی صبحی‪ ،‬که می‌شود نوروز‬ ‫من آن غروب سیاهم‪ ،‬که می‌شود یلدا‬ ‫من آن نهال نحیفم که ریشه‌ام خشکید‬ ‫من آن شبم که ندارم‪ ،‬در پی‌ام فردا‬ ‫نه ذ ّره‌ام که کند جذب‪ِ ،‬مهر خورشیدم‬ ‫نه قطره‌ام که کنم خانه‪ ،‬در د ِل دریا‬ ‫گرفته دوروبرم را حصار خاموشی‬ ‫تو بی‌خبر که سکوتت‪ ،‬چه می‌کند با ما‬ ‫امی ْد بسته به تو‪ ،‬مثل من‪ ،‬هزار اگر‬ ‫در انتظار تو اینجا‪ ،‬من و هزار ا ّما‬ ‫پر است خواب من از لحظه‌های آمدنت‬ ‫صدای پای تو تعبیر می‌شود آیا؟‬

‫درستایشعشق‬ ‫‪152‬‬ ‫می‌شود هنوز‬ ‫این قلب زخم خورده‪ ،‬درمان می‌شود هنوز‬ ‫این ابر دل‌گرفته‪ ،‬باران می‌شود هنوز‬ ‫آوای سبز پای بهاران چو بشنود‬ ‫این غنچه‪ ،‬بی بهانه خندان می‌شود هنوز‬ ‫هرگز نمی‌کند فراموشت‪ ،‬دل نسیم‬ ‫با یاد زلف تو‪ ،‬پریشان می‌شود هنوز‬ ‫با آیه‌های روشن چشم سیاه تو‬ ‫این غرق کفر‪ ،‬مست ایمان می‌شود هنوز‬ ‫یک سیب سرخ اگر کند در دست تو ظهور‬ ‫یک شهر پر ز شور عصیان می‌شود هنوز‬ ‫در خاک ما بدم که این دل‌مرده آدمی‬ ‫با کیمیای عشق انسان می‌شود هنوز‬ ‫ای دل بزن دوباره به دریای عاشقی‬ ‫کشتی ما حریف توفان می‌شود هنوز‬ ‫بسته‪ ،‬زبان اگرچه پیمان با سکوت تلخ‬ ‫گاهی به یاد تو غزل‌خوان می‌شود هنوز‬

‫گزیده غزلهای آدم ‪153‬‬