منظومهً خورشید

‫خانه زا ِد دل‬‫یارب چه وصل است این که او د ‌ل بر غمش مایل بود‬‫وز مرهــ ِم تریــا ِق او رنــج و الــم زایــل بــود‬‫از فک ِر حســنش نو به نو شــو ِق طلب افزون شــود‬‫غــوا ِص مرواریــ ِد او کــ ‌ی درغــ ِم ســاحل بــود‬‫آشــفته مــو‪ ،‬بیگانــه خــو‪ ،‬ســیمین ب ِر بگشــاده رو‬‫جان گر به تنگ آید ازاو سهل است اگر مشکل بود‬‫این گوی واین میدا ِن عشق‪ ،‬سر در خ ِم چوگا ِن هجر‬‫صبــ ِر جفــا گــر مکینــ ‌ی‪ ،‬عهــ ِد وفــا شــامل بــود‬‫عاشــق نباشــ ‌ی غافلــی‪ ،‬ســرمایه ی بیحاصلــی‬‫بــر قلــ ِب قلابــی چنیــن‪ ،‬دیــوا ِر چیــن حایــل بــود‬‫دریــا د ِل ‌دردی کشــان‪ ،‬بدنــا ِم خیــ ِل بیهشــان‬‫آنکــس بیابــد زو نشــان کــو خانــه زا ِد د ‌ل بــود‬ ‫‪149‬‬

‫ســرحلقه ی رندا ِن مست‪ ،‬صوفی گری ِز می پرست‬‫در جــان نشــیند‪ ،‬نا ِز شســت‪ ،‬تا ســاق ِی محفل بود‬‫شــوری بــه جانــی افکنــی‪ ،‬ای م ‌‌یفــرو ِش ارمنــی‬‫بــا یــک دو جــا ِم کیمنــی‪ ،‬عیــ ِش‪  ‬مــدام حاصــل بــود‬‫آلــوده دامان اســت و دلق‪ ،‬زید العظــام از خو ِن خلق‬‫ترســم بــه وانفســا ِی حشــرعریا ِن پــا در گل بــود‬‫نــ ّرا ِد خیرالماکریــن نــادر ببنــد افشــا ِر ایــن‬‫تــا کهنــه کــف بــا ِز گزیــن در ششــد ِر کامــل بــود‬‫زاهــد پ ِی فســق و فجــور‪ ،‬صوفــی به دنبــا ِل قصور‬‫هرکــس به شــأ ِن فض ِل‪ ‬خویــش‪ ،‬پــا در ر ِه باطل بود‬‫با لولیا ِن شوخ و شنگ‪ ،‬سرخوش نشیند تنگ و تنگ‬‫تــا نوبــ ِت خورشــی ِد ٌدردی نــوش لایســأل بــود‬ ‫‪150‬‬

‫عی ِش خوش‬‫کــس بــه آشــفتگ ‌ی ِ زلــ ِف تــو چــون د ‌ل نبــود‬‫د ‌ل ِ سرگشــته چــو آشــفته نشــد د ‌ل نبــود‬‫صــف نشــینا ِن خدنــ ِگ نگهــت د ‌ل نگــران‬‫کــه مبــادا هــد ِف تیــ ِر تــو نایــل نبــود‬‫هســت امیــدم به وصــا ِل صنــ ِم عشــوه فروش‬‫خــود مبــادا کــه مــرادم ز وی حاصــل نبــود‬‫لوحــش الله اثــ ِر صافــ ِی ســاقی بــه ‌دمــاغ‬‫بــا مناجــا ِت ســحر باطــل و زایــل نبــود‬‫ســر به پــا ِی کــه در انــدازم و جــان در قدمش‬‫یکــن کمیــن تحفــه بــر اقــدا ِم تــو قابــل نبــود‬‫عی ِش ما گرچه منقص شد و مطرب زد و رفت‬‫عیــ ِش خــوش جــز بــه عنایــا ِت تــو کامــل نبود‬ ‫‪151‬‬

‫ســر و پــا ِی غلــط انــداز و دغلبــا ِز رقیــب‬‫کــه گرفتــار و بــه ســودا ِی تــو در گل نبــود‬‫د ‌ل از ایــن دغدغــه گــر جــان به ســامت ببرد‬‫نگــذارم پــس از این ســرخوش و خوشــدل نبود‬‫تــا بــه رقــص آور ‌یام ای پســ ِر بــاده فــروش‬‫گــر شــوم مایــه ی رشــخن ِد تــو مشــکل نبــود‬‫رونــ ِق مجلــ ِس خورشــی ِد د ‌ل از طلع ِت توســت‬‫جــز تم ّنــا ِی حضــو ِر تــو بــه محفــل نبــود‬ ‫‪152‬‬

‫سیه مست‬‫ســاقی عبو ِس زه ِد گران‪ ،‬زشت خو بود‬‫وز با ِد کبر در ســرش ای ‌ن های و ه ‌و بود‬‫ما را ز بی ِم‪  ‬حشر مترسان که عل ِم شیخ‬‫محــروم از کریمــه ی الطــا ِف هــو بــود‬‫دســتت به جام باد که ما را به ام ِر خیر‬‫انــدک وظیفــ ‌ه یــی و کمــ ‌ی آبــرو بــود‬‫تا مست در کنا ِر که آیی به عیش و نوش‬‫حال ‌ی خوش است د ‌ل که مگر با تو او بود‬‫خالــ ‌ی مباد شــر ِب مدامم ز نــو ِش وصل‬‫تــا دل اســیر چنبــ ِر آن مشــک مــو بــود‬‫در حیرتــم ز بــا ِد صبــا کان گریزپــای‬‫زان گل گذشــت و باز پی جســتجو بود‬ ‫‪153‬‬

‫نــالان ز ســوگوار ِی بلبــل کــه در خزان‬‫گلبانگــش از فــراق‪ ،‬ز د ‌ل تــا گلــو بــود‬‫گ ‌ل درمقــا ِم ُحســن اگرش هســت اُلفتی‬‫دســ ِت امــا ِن عشــق نگهــدا ِر او بــود‬‫پر باد جام ِباده ی خورشــی ِد نکته ســنج‬‫تامیــ ِر بــزم ســاقی و مــی در ســبو ‪ ‬بــود‬ ‫‪154‬‬

‫قدقام ٌ ‌تالصبوح‬‫امشــب ز فی ِض‪ ‬بــاده قــدح کامجــو بــود‬‫صوفــی ز صــد ِق صافــ ‌ی ِمــی راســتگو بود‬‫گفتــم چرا ز یکســه ی دین خــرج م ‌ی‌کنی‌‬‫گفــت ایــن تیــو ِل مفتــ ِی خــوش آبــرو بود‬‫د ‌ل را ‪ ‬ز هو ِل حشــر مفرما که رن ِد مست‬‫از دوســت هرچــه اش که رســد آرزو بود‬‫یــارب بــه صــد ِق مســت ِی رنــدا ِن پاکبــاز‬‫تخفیــف جــرم کــن‪ ،‬و گــرش از عــدو بود‬‫ســاقی به حو ِل قوه ی می بزم بی ریاســت‬‫دارال ّســا ِم عشــق‪ ،‬قدمــگا ِه او بــود‬‫مــا را بــه جــا ِم توبه شــکن بــاده صاف کن‬‫کامشــب‪ ،‬عنــا ِن زهد به دســ ِت ســبو بود‬ ‫‪155‬‬

‫قــد قام ٌ‌تالصبــوح بزن چون که شــی ِخ جام‬‫تکبیــر کــرد و گا ِه رکــو ِع ســبو بــود‬‫ســاقی نمــا ِز حاجــ ِت مــا را اقــام کــن‬‫مــی بــا قرابــه ریــز کــه گا ِه وضــو بــود‬‫در کارگا ِه دیــده ی مشــتا ِق عاشــقان‬‫هــر نقــ ِش نیــ ‌ک مجملــی ازحســ ِن هــ ‌و بود‬‫هرگل که بشــکفد به گلســتان و بوستان‬‫تمثیلــی از لطافــ ِت آ ‌ن ماهرو‪ ‬بــود‬‫درپیــچ و تابــم از خــ ِم زلفش که عطرســای‬‫چــون برگهــا ِی غنچه ی نــو تو بــه تو بود‬‫بگشــود گنــ ِج پرگهــ ِر ســ ّ‌ر ِ غیــ ِب عشــق‬‫تــا ایــن کتــاب‪ ،‬مصحــ ِف اســرا ِر او بــود‬‫اید ‌لبهوص ِفدوستزبانآوریبساست‌‬‫پ ‌رهــای وهــوی جــا ِن پــدر‪ ،‬یــاوه گــو بــود‬ ‫‪156‬‬

‫دم در کــش ایــن مقــال نباشــد مقا ِم مســت‬‫ورخــود عــرو ِس بکــ ِر ســخن نغز گــو بود‬‫ســاقی به ح ِق خدم ِت‪ ‬خورشــی ِد ٌدردنوش‬‫جامــش مدام پر مــی و خود خنــده رو بود‬ ‫‪157‬‬

‫باغ جنان‬‫خما ِرشــ‌ا ِم فــراق آنگهــم ز ســر بــه در آیــد‬‫کــه بــا صبــو ِح وصالــت دما ِرغ ّصــه در آیــد‬‫چــو خم ِرخــا ِم خیالــت بــه جــا ِم دیــده بریــزد‬‫بســ ‌ی تفــ ّر ِج بــا ِغ جنــان کــه جلــوه نمایــد‬‫بنــازم آن قــ ِد بــالا چــو ســرو و نرگــس جمــاش‬‫کــه کن ِه‪ ‬دینــم از آن نــاز و غنــج وعشــوه نپاید‬‫چنــان بــه مســن ِد رندی برعــرش و قبــه بتوفی‬‫کــه لامــکان زغریــوت مــکان بــه کــس ننمایــد‬‫دوا ِم ملکــ ِت خوبــ ‌ی بــه یمــ ِن بنــده نوازیســت‬‫کــه زر ِق جلــوه فر ‌وشــان دلشــکن بنپایــد‬‫ِورا که شــوک ِت اورنگ و تا ِج سروری با اوست‬‫قتــا ِل بنــده ی یــکلا قبــا ِی ژنــده نشــاید‬ ‫‪158‬‬

‫بیــان بــه او ِج بلاغــت کشــ ‌ی بــه وصــ ِف معانی‬‫کــه نــو ِک خامــه چــو آ ِب روان چکامه ســراید‬‫حدی ِث د ‌ل ن ‌ه چون آن قصه ی سکندر و داراست‬‫کــه در مجــا ِل فصاحــت بــه قیــ ِد قافیــه آیــد‬‫زبــا ِن خامــه نه گویا ِی حســ ِب حا ِل د ِل ماســت‬‫کــه مجملــی ز بیانــش بــه صــد مقامــه نیایــد‬‫بــه یمــ ِن ه ّمــ ِت دســتا ِن باغبــا ِن گ ِل عشــق‬‫بــ ِر امــل عمــل آیــد‪ ،‬چــو نوبــ ِر ثمــر آیــد‬‫زهــی قلنــد ِر لوطــی کــه در نمــا ِز جماعــت‬‫ز زیــ ِر خرقــه ی صوفــی مــ ِی دو ســاله ربایــد‬‫به شــاد ِی دل خورشــید هم بزن پیاله که چرخ‬‫هــزار ســا ِل جلالــی دگــر چــو او حریــف نزاید‬ ‫‪159‬‬

‫تـجری الانهار‬‫هلهلــه کــن د ‌ل که یــار قرعه به نامم کشــید‬‫طایــ ِر خلــد آشــیان نــا ِز حمامــم کشــید‬‫چلّــه نشــی ِن تــو بــاد طــ ّره ی چلگیــ ِس بــاد‬‫کــز بــ ِن دیــوا ِر وهــم تــا ســ ِر بامــم کشــید‬‫از لــ ِب یاقــو ِت یــار‪ ،‬چشــم طمــع بــر مــدار‬‫حــو ِل مــدا ِر قــرار مــا ِه تمامــم کشــید‬‫بــر در و دیــوا ِر جــان‪ ،‬کلــ ِک خیــا ِل محــال‬‫آیــ ِت افســونگر آن ســرو خرامــم کشــید‬‫یــا ِر کــه بــود آنکــه او بــا دف و چنگ و ســبو‬‫آمــد و نــم نــم بــه نــوش بــاده ز جامــم کشــید‬‫تــا پــ ِی دیدا ِر دوســت پــا ِی طلب در گل اســت‬‫ســر بــه رکابــش نهــم بلکــه لگامــم کشــید‬ ‫‪160‬‬

‫طرفه‪ ،‬شب ‌ی بو ِی وصل خوش به مشامم کشید‬‫اف بــه خمــا ِر فــراق کــو بــه ظلامــم کشــید‬‫خــوش به طرب کوزه ی می‌‌بــه کف آمد‪ ،‬ول ‌ی‌‬‫چر ِخ ســیه کاســه لیــس‪ ،‬بــاده ِز کامم کشــید‬‫ازطرفــ ‌ی نفحــه ی مــ ‌ی بــه دماغــم شــکفت‬‫لیــک ملولــ ِی خمــاری بــه ملامــم کشــید‬‫ازغــم ِ د ‌ل‪ ،‬ســو ِز هجر تا به جگر دشــنه کرد‬‫وز جگ ِرخــون‪ ،‬چــو میــل تا به عظامم کشــید‬‫د ‌ل ز تــو جــان شــد خجــل منفعل و پــا به گل‬‫سلســله جنبــا ِن عشــق این همه گامم کشــید‬‫تشــنه بــه امیــ ِد آب‪ ،‬بادیــه کــش تــا ســراب‬‫بلکــه در ایــن بادیــه‪ ،‬ورطــه به کامم کشــید‬‫تجــری الانهــا ِر خلــد‪ ،‬ســایه ی طوبی بــه مزد‬‫بــر تــو گرامــ ‌ی که مــن د ‌ل بــه مدامم کشــید‬‫ای د ِل بــ ‌ی اختیــار‪ ،‬طالــ ِع بــ ‌ی اعتبــار‬‫بیــ ِن فــراغ و فــراق ســو ِی کدامــم کشــید‬ ‫‪161‬‬

‫گــر شــ ِه شــیر اوژنــی‪ ،‬تــا ِب وغــا کــی بــر ‌ی‬‫چون اســ ِد عش ِق دوســت‪ ،‬طر ِف کنامم کشید‬‫ســن ِگ تمامم گذاشــت‪ ،‬گوه ِر خورشــی ِد عشق‬‫رطــ ِل مــ ِی کیمنــی تــام و تمامــم کشــید‬ ‫‪162‬‬

‫شنگ و ملنگ‬‫خیــز و به رقــص آ‪ ،‬به ناز ای ب ِت عزلت گریز‬‫وز عــر ِق رخ‪ ،‬گلاب رشــحه به مســتان بریز‬‫خیــز و قدم رنجه کن‪ ،‬پنجه ی غم رنجه کن‬‫کــوزه تهی شــد بــه جام‪ ،‬بــاده به ســاغر بریز‬‫مــا بــه تــو مســتظهریم ای تــو ز مــا بیخبــر‬‫گوشــه ی چشــمی به لطف کی بنمــا یی عزیز‬‫نقــ ِد جوانــ ‌ی گذاشــت د ‌ل بــه تــولا ِی دوســت‬‫کیشــبه کلا بــه تــاک غــوره نگــردد مویــز‬‫ســبحه و ســجاده را بــا مــ ‌‌ی ِ صافــی زدای‬‫بلکــه بشــوید از او زهــ ِد ریــا یــی تمیــز‬‫میگــزد و ســوزدم فلفــ ِل خــا ِل لبــت‬‫ای پســر این دانه چیســت کن ِج لبت تند و تیز‬ ‫‪163‬‬

‫شــعر طــرب زا روان بــر ورق و همچنــان‬‫رشــحه بــه کاغذ چکــد دیــده ی خونابه ریز‬‫چنگــ ِی دوران بــه ســاز را ِه مخالــف نواخــت‬‫هان تو به سا ِزش مرقص‪ ،‬عشوه به کارش مریز‬‫لولی و شــنگ و ملنگ‪ ،‬تن ِگ می‌‌ان بســته تنگ‬‫د ‌ل بربــودم بــه چنــگ‪ ،‬تــا شــکند ریــز و ریز‬‫رایــ ِت منصــو ِر فتــح در د ‌ل ِجــان بــر فراشــت‬‫کوک ِب خورشی ِد عشق‪ ،‬زو شده ظلمت ستیز‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪164‬‬

‫دول ِت جاوید‬‫بخــت‪ ،‬رام و مــ ‌‌ی بــه کام و زیــ ِر آلاچیــ ِق تاک‬‫خــوش ســتانم دا ِد خود ز انــدوه‪ ،‬و الله ومعاک‬‫مکینــم رام ایــن حرامیــزاد را مــن ارد ‌لآن‬‫ترکــه ی رز را نشــانم بــر ســرینش دردنــاک‬‫عافیــت در کــو ِی رنــدی کلبــه دارد‪ ،‬دوســتان‬‫حبــذا آ ‌ن چــار دیــواری و حــ ِق آب و خــاک‬‫غنچــه تا بگشــود چــا ِک دام ِن خــود‪ ،‬عندلیب‬‫دید عیان وا گشــته‪ ،‬ست ِر پاره پاره‪ ،‬چاک چاک‬‫آ ِب پاکــی ریختم از اشــ ِک هجران رو ِی دســت‬‫سیرشدگرجانزجانازدور ِیجانانچهباک‬‫بــر مــزا ِر گلرخــا ِن نازپــرور‪ ،‬ســینه چــاک‬‫بــارد از ابــ ِر د ‌ل ِ پرخــون‪ ،‬سرشــ ِک ســوزناک‬ ‫‪165‬‬

‫بــاز گوید د ‌ل صبــوری کن به غایــت که عاقبت‬‫رخ نمایــد عافیــت در خاکــدان خــوا ِب مغــاک‬‫خودخطاگفت ‌یکهآنمرغولچونمش ِکختاست‬‫خاک برسر‪ ،‬نفحه نشناسی‪ ،‬دهن پر کن ز خاک‬‫چــون که پیچــد عط ِر آن گل در مشــا ِم بوســتان‬‫باغبــان افتد بــه خدمت در قدومش ســینه چاک‬‫تــا چــه دارد بــاز ِی قســمت بــه فالــم‪ ،‬خیــر پیش‬‫قرعــه ی عیــش ار بــه نــام افتاد‪ ،‬غم ســازم هلاک‬‫جــان فــدا ِی حســ ِن بــ ‌ی انــدازه ی آ ‌ن مــاه رخ‬‫کزفــرو ِغ پرتــو ‌اش خورشــی ِد جــان شــد تابنــاک‬ ‫‪166‬‬

‫پسته و هل‬‫مــژه در چلّــه کشــیدی و زدی تیــر بــه دل‌‬‫کشــت ِی مــا بنشــاندی تــو ز پایــاب بــه گل‬‫غافل ‪ ‬از این که هر آنکس به جفا د ‌ل بشکست‬‫آخــر از کــرده پشــیمان شــد و از شــرم خجل‬‫فرص ِت دل که تلف گشــت شــ ِب بــوس و کنار‬‫کا ِم خــود گیــر خــدا را‪ ،‬بگشــا بنــد و بِ ِهــل‬‫ســین ‌هها راحــت الحلقــوم و دهانــت قطــاب‬‫غبغبــت باســل ِق گــر ِم پــر از پســته و هــل‬‫قــل هــو والله و احــد‪ ،‬در پــ ِر تیــرت از شــوق‬‫مــ ‌ی دوم ســینه ســپر خســته ز پــا مســتق ِبل‬‫هرچــه گفتم به شــماتت نشــنیدی خورشــید‬‫عر ِض خود بردی و شــد زحمــ ِت ما ب ‌ی حاصل‬ ‫‪167‬‬

‫کات ِب غیب‬‫دیشــب انــدک گلــ ‌ه یــی از بــ ِت جانــی کــردم‬‫کــه بــه قربــا ِن قــدت نقــ ِد جوانــ ‌ی کــردم‬‫شــیوه بــا ‪ ‬نــو پســران کــن‪ ،‬نــه د ‌ل ِ عیــاری‬‫کــه در اَقــدا ِم تــو‪ ،‬قربانــ ِی آنــی کــردم‬‫صــ ِف مــژگان به کمــان ‪ ‬گیر و نشــان گیر مرا‬‫کــه چــو ابــرو ِی تــو‪ ،‬قامــت چــو کمانــی کردم‬‫ســ ِر بــازا ِر قلنــدر‪ ،‬گــذ ِر عیــاران‬‫لحــ ِن دشــنا ِم تــو را بســ ِط معانــی کــردم‬‫بــه جمالــت که چنین حــو ِر بهشــت از جنت‬‫کــس نیــاورده پیامــی کــه نشــان ‌ی کــردم‬‫بــه ولای ات‪ ،‬ن ‌ه پذیراســت کــم از بوس و کنار‬‫د ‌ل کــه در هجــ ِر تــو عمــرش همه فانــی کردم‬ ‫‪168‬‬

‫د ‌ل ِ ویرانــه ز نــو ِش مــ ِی مــرد افکــن‪ ،‬دوش‬‫آب و جــارو بــه رخ و اشــ ِک نهانــی کــردم‬‫تــا رســاند بــه د ‌ل انفــا ِس صبــا پیغامــت‬‫جــان بــه یمــ ِن قدمــش خانــه تکانــی کــردم‬‫گفتم آن وعده که کردست عمل ‌ی خواهد کرد؟‬‫گفت آنکار‪،‬بعیداست‪،‬کم ‌یچربزبانیکردم‬‫تــا گزیــری بــودم از فلــ ِک حیلــت بــاز‬‫نســیه بــا کاتــ ِب غیــب عهــد و تبانــی کــردم‬‫دولــ ِت بخــ ِت ســزاوار بــه لطــ ِف شــ ِب وصــل‬‫زد بــه خالــ ‌ی کــه دگربــاره جوانــی کــردم‬‫خــوا ِب خــوش بود و ببرد از رهــم آن خواب نما‬‫برســ ِر خــا ِک امــل مرثیــه خوانــی کــردم‬‫ایــن کلا ِه نمــ ِد فقــ ِر تــو بــر ســر خورشــید‬‫مایــه ی رشــ ِک پــ ِر تــا ِج یکانــی کــردم‬ ‫‪169‬‬

‫شخ ِم دل‬‫حاشــا کــه بــه ابــرا ِم تــو دســت از تــو بــدارم‬‫َک ّل کــه دگــر د ‌ل بــه جفایــت بســپارم‬‫بــس شــخ ِم د ‌ل ِخــون که بــه گاو آهــ ِن جورت‬‫خــوردم کــه در او مهــ ِر گیــا ِه کــه بــکارم‬‫بــر کشــ ِت چنیــن مزرعه تا موســ ِم برداشــت‬‫ز ابــ ِر د ‌ل ِ خونیــن‪ ،‬ز ر ِه دیــده ببــارم‬‫خــواه ار بزنــ ‌ی یــا نزنــی‪ ،‬نیــ ِش تــو از شــید‬‫شــد تیــ ِغ گدازنــده بــه کــ ّرات و مــرارم‬‫ترســم نگریــزی‪ ،‬کــه گزیــرت نبــود بــاز‬‫افتــد چــو دگربــاره‪ ،‬گــذارت بــه گــذارم‬‫فریــاد و فغــان ز آنکــه چو عقرب ز ســ ِر خبث‬‫بــا نیــ ِش پــر از بغــ ِض حســد زد بــه کنــارم‬ ‫‪170‬‬

‫افتــد چــو بــه دباغــ ِی تــاوان‪ ،‬گــذ ِر گــرگ‬‫انصــا ِف عقابــش بــه ســ ِگ گلّــه گــذارم‬‫خفــاش اگــر از پرتــ ِو ذوالنــو ِر مــن از دور‬‫در چــا ِه ســخافت بچپــد چــاره چــه دارم؟‬‫دیــدم کــه غــزا ِل د ‌ل ِ شــیدا ِی تــو خورشــید‬‫شــد صیــ ِد حریــ ِم حــر ِم امــ ِن نــگارم‬ ‫‪171‬‬

‫یاقوت‬‫چنان‪ ‬بــه جا ِن‪ ‬تــو از جا ِن‪ ‬خویــش بــ ‌ی خبــرم‬‫کــه نیســتم خبــر از آنچه‪ ‬آوری‪ ‬بــه ســرم‬‫چنیــن کــه ُدر ِج د ‌ل ِخون‪ ‬بــه دیده آورد اشــک‬‫زهــی بــه معد ِن‪ ‬یاقوت‪ ‬ســا ِز پــر گهــرم‬‫خوشــم کــه در همــه احــوال هر صباح و مســا‬‫جمــا ِل دلک ِش‪ ‬تو‪ ‬روبروســت در نظــرم‬‫مبــاد آنکــه مقامــم بهشــت باشــد و دوزخ‬‫که بــا حری ِف‪ ‬چو د ‌ل‪ ،‬شخ ِص‪ ‬توســت‪ ‬منتظرم‬‫کــه عط ِر‪ ‬زلــ ِف پــر از چیــ ِن مشــکبی ِز‪ ‬ختن‬‫تنیــده انــد بــه تریکــ ِب کلــ ِک بــی هنــرم‬‫گل از قیــا ِس م ‌عالفــارق ارچــه طرفــ ‌ی بســت‬‫بــه هــر گلــ ‌ی نگرم‪ ‬نقــ ِش توســت در بصــرم‬ ‫‪172‬‬

‫چــو خواجه خواجه نیابم که با وقارتر اســت‬‫چــو بنــده بنــده نیابــد کــه د ‌ل بــه داغ تــرم‬‫بــه خادمــا ِن د ِر خیمــه گا ِه‪ ‬خاص‪ ‬بگــوی‬‫بــرا ِت اذ ِن ورودم دهنــد تــا گــذرم‬‫کــه خانــه زا ِد بــه دا ِغ جنــا ِب عشــق منــم‬‫کــه سرســپرده تــر از خویــش د ‌ل ســپرده تــرم‬‫وگرنــ ‌ه شــکوه ی حــال از چــ ِه زنخدانــت‬‫بــه عمــر و زیــد بــرم چــون دهــن دریــده ترم‬‫ببــر اگر‪ ‬بســتانی‪ ‬به جامــی از مــن عقــل‬‫بدیــن نفیــس متاع ‌ی‪ ‬نم ‌‌یخــرم چــه خــرم‬‫حســا ِب عاقبــ ِت امــر از پیالــه بگیــر‬‫کــه مــن ز حاصــ ِل انجــا ِم کار ب ‌یخبــرم‬‫نمــ ‌ی پــرد ز بــرم عندلیــ ِب عشــق‪ ‬از انــس‬‫چــه گل دمیــد مگــر درحیــا ِط مختصــرم‬‫بــه عمــر جان نبــرم ب ‌ی حضو ِر و ی خورشــید‬‫مگــر بــه تیــ ِغ هــاک از فــراق جــان ببــرم‬ ‫‪173‬‬

‫طبی ِبعشق‬‫جمــا ِل دلکــ ِش لولــی وشــی ســت جلــوه گرم‬‫کــه حســ ِن حــوری و غلمــان فکنــد از نظرم‬‫خوشــم که باز بــه الطا ِف پی ِرمکیده‪ ،‬مســت‬‫بــه را ِه دیربپویــم کــه دلســپرده تــرم‬‫اگرچــه چشــ ِم نظربــاز‪ ،‬محو‪ ‬قام ِت اوســت‬‫بــه عینه در طلــ ِب رو ِی دوســت‪ ،‬دیده ورم‬‫ز هجــ ِر لالــه رخی بــر جبی ِن د ‌ل داغ ‌یســت‬‫و زیــن نشــا ِن مرصــع بــه جــور‪ ،‬مفتخــرم‬‫چــه بــودی‪ ‬ار زصــ ِف تی ِرغیــ ِب مژگانــش‬‫کیــ ‌ی کمانــه بکــردی بــه قلــب یــا جگــرم‬‫دوا ِم وصــل چو درما ِن در ِد هجر گشــت چرا‬‫طبیــ ِب عشــق‪ ‬حذر م ‌ی‌کنــد‪ ،‬کــه محتضرم‬ ‫‪174‬‬

‫مــن ارچــه در صــ ِف دردی کشــا ِن بدنامــم‬‫کلاهــدار خراباتیــا ِن معتبــرم‬‫تو پایمرد ِی اَقدام‪ ‬بین‪ ،‬ســیاه مســت و خراب‬‫فتــاده در قــد ِم شــاهدا ِن ســیمبرم‬‫فروختم به دو گندم بهشت و حور و قصور‬‫بــه یاد دار پســر یکن ســیاق‪ ،‬مانــده از پدرم‬‫حســا ِب عاقبــ ِت‪ ‬کار در پیالــه ببیــن‬‫کــه من چو زاهد و شــیخ و فقیــه‪ ،‬ب ‌ی خبرم‬‫ن ‌ه مردمی ست ن ‌ه مردی‪ ،‬که را ِه وصل ببندی‬‫کــه را ِه بنــده چــو بنــدی‪ ،‬حصا ‌رهــا بــدرم‬‫تو هم که چون ‌دلی ای عشق‪ ،‬ب ‌ی رفی ِق شفیق‬‫حبیــب‪ ،‬جز تــو ندانم تو خود نشــین به برم‬‫بیــا ِن حــا ِل د ‌ل از شــرح ماجــرا خورشــید‬‫وجیــز‌ه یی ســت ازآنچــه وی آورد به ســرم‬ ‫‪175‬‬

‫چلگیس‬‫بــه د ‌ل از جــو ِر تــو گفتــم کــه به بندش بکشــم‬‫زنمــش سلســله در پــا‪ ،‬بــه کمنــدش بکشــم‬‫خــود نصیحــت نپذیــرد ز مــن این ب ‌ی ســر و پا‬‫تــا بــه تلبیــس و حیــل بلکــه بــه پندش بکشــم‬‫گویــدم خیــر و صــاح از مــ ِن شــوریده مجــوی‬‫ســرمه از خــا ِک ر ِه ســ ّ‌م ِ ســمندش بکشــم‬‫تــا ســتانم ز بــ ِت خــوش حــرکات اذ ِن دخــول‬‫تــا ســحر نــا ِز بــر و دو ِش لونــدش بکشــم‬‫رق ِم خیر ازآ ‌ن زلف میندیش‪ ،‬محال است چو م ‌ن‬‫شــان ‌ه بــر طــ ّره ی چلگیــ ِس بلنــدش بکشــم‬‫د ِل خورشــید از ازل پــاد ِو بــازا ِر تــو بــود‬‫نــر ِخ غــم فلــه بفرمــا کــه بــه چنــ َدش بکشــم؟‬ ‫‪176‬‬

‫مزرع ا ّمید‬‫قبــا ِی ژنــده ی رنــدی فکنــد پی ِرعشــق به دوشــم‬‫کــه گوشــه یــی ز تــرازش به صــد ردا نفروشــم‬‫چــه غــم گــر آتــ ِش پیمانــه دامنــم بگرفتــی‬‫کــه خــود در آتشــم از لعــ ِل یا ِربــاده فروشــم‬‫فتاد کوزه ز دست و شکست و باده خرقه بشست‬‫ز رنــ ِگ زهــ ِد ریــا تــا مبــاد‪ ،‬دلــ ِق زرق بپوشــم‬‫خوشــا ثلاثــه ی غســاله در صبــا ِح صبوحــی‬‫زهــی بــه در ِد صراحــی و صــا ِف میخــو ِش نوشــم‬‫ز م ّنــ ِت دگــران فارغــم بــه امــ ِر صراحــی‬‫کــه پنــ ِد زهــ ِد گــران را غلــط کنــم کــه نیوشــم‬‫کــه از حلال و حرام این شــناختم کــه ازاین پس‌‬‫بــه رزق و روز ِی داده مــ ‌ی ِ مغانــه بنوشــم‬ ‫‪177‬‬

‫کــرم دریغ مدار امشــب و بریز زانچــه که داری‬‫ز لــب چیکــده ی ســاقی و در ِد مانــده ز دوشــم‬‫چنیــن که از من و د ‌ل رو گرفته یی شــ ِب دیدار‬‫دگر به دیده چه کارم که به ز چشم چشم بپوشم‬‫ندیــد‌هام بــه خیالــی‪ ،‬بجــز گمــا ِن محالــی‬‫نویــ ِد ختــ ِم بــه خیــری مگــر رســد ز سروشــم‬‫نســوخت شــعله ی نمرو ِد در ِد هجر‪ ،‬مزرع ا ّمید‬‫خلیــ ِل د ‌ل بنشــاندی در آتــش و نخروشــم‬‫هزار شکوه ز دهر ار چه هست در دل ِخورشید‬‫بــه صــد مقالــه نگنجــد یک از هــزار و خموشــم‬ ‫‪178‬‬

‫شــمع جهان‬‫چندانکــه ز عشــــق تو به شــور آمده جانم‬‫قاصــــر بــــود از وصــف ِ جمــال تــــو زبانــم‬‫بنشــین به کنــار من و می نوش و بنوشــان‬‫کان ســــاق بلوریــن بــه لب و دیده نشــــانم‬‫گفتــــی کــه نیــا‪ ،‬مــــی زده در بــزم خرابات‬‫بالله به س ِر خواجه که امشــــب نه چنانم‬‫آهســته و پیوســته بگــردان قــدح ایــن دور‬‫کــــز گردشــش از گــــردش دوران بــه امانــم‬‫ســاقی ســر پیمانــه بپوشــان کــه ســ ِر زیــد‬‫آمــــد چــو ســر خــــر بــه دم در‪ ،‬بــه گمانــم‬‫زاهد سر خود گیر و برو این چه فضولیست‬‫داری ز ســــر ِ شــب بــه ســر خمــره ندانــم‬ ‫‪179‬‬

‫داری ســــر بــــد نامــــ ِی مــا در همــــه ی شــهر‬‫یــــا در پــــی ِ انبــــازی نقــــدی‪ ،‬چــــه بدانــــم؟‬‫از دایــــره ی قســــمت و گردونــــه ی اقبــــال‬‫بــا خــود نبــری حــوری و غلمــان‪ ،‬بــه ضمانم‬‫بگــذر بــه ســامت که م ِن رن ِد ســیه مســت‬‫فــــارغ ز غــــ ِم دوزخ و ســــودای جنانــــم‬‫خورشــی ِد جهان تابم و سوزم به شب و روز‬‫کــــز رحمــــت ِ الطــــاف ِ مهــی شــــمع جهانــم‬ ‫‪180‬‬

‫طبطا ِب تب‬‫خنــدان کــه ز من بگــذرد آن ســر ِو روانم‬‫دانــم کــه نــدارد خبــر از آه و فغانــم‬‫ای دل نبــری طاقــت ِ طبطــاب ِ تــب عشــق‬‫بیــــرون بکــش از وی کــــه تحمــل نتوانــم‬‫از لطــــف ِ لــب ِ جــــام و خرابــا ِت کرامــات‬‫پیرانــــه ســــر از دولــت میخانــــه جوانــم‬‫مرهــــون ِ افاضــات ِ لــــب ِ حضــرت جامــم‬‫هــم مشــــرب و هــم مشــربه ی پیــر مغانم‬‫زیــن بــــاده چنانــم که ســر از پا نشناســم‬‫باشــــد کــــه ز خاطــر ببرد نــــام و نشــانم‬‫همصحب ِت اصحا ِبسخنگشتموزینفیض‬‫در لطــ ِف ســخن حافــــ ِظ ســــعدی زمانــــم‬ ‫‪181‬‬

‫خورشید‪ ،‬جز او حوروش و لعل لب و ماه شمایل‬‫شمشــا ِد خرامــا ِن خــوش الحــان نشناســم‬ ‫‪182‬‬

‫مادر‬‫مــادر ز غــ ِم ســو ِگ تــو مــا در تــب و تابیــم‬‫آتــش بــه د ‌ل افکنــدی‪ ،‬از ایــن شــعله کبابیــم‬‫تــا صبــ ِح قیامــت‪ ،‬کــه خــود امی ِد محالیســت‬‫در بادیــه دنبــا ِل تــو جویــا ِی ســرابیم‬‫کاشــانه بــه یم ِن نفســت دود و دمی داشــت‬‫ای خــا ِک تــو تــا ِج ســ ِر مــا‪ ،‬خانــه خرابیــم‬‫مــا‪ ‬در غــ ِم هجرت نــ ‌ه چنــان تا به لــب آورد‬‫در بــا ِب چنیــن مرثیــه محتــا ِج کتابیــم‬‫دریــا ِی عــدم تــا بکشــد ســو ِی تــو مــا را‬‫چــون زور ِق برگشــته ی گمگشــته در آبیــم‬‫بلبــل غــ ِم خــود بــا کــه بگوییــم اگــر آ ‌ن گل‬‫دیگــر ندهــد پاســخ و مــا لنــ ِگ جوابیــم‬‫تــا شــ‌ا ِم ابــد ســوزد از این غــم د ‌ل ِخورشــید‬‫کان کا ِن ز ِر ســر ِخ گــدازا ِن مذابیــم‬ ‫‪183‬‬

‫خرم ِن زهد‬‫صبــا چــو بگــذری از رهگــذا ِر یــا ِر قدیــم‬‫از او به مژده رســان حا ِل خوش که منتظریم‬‫بســ ‌ی گذشــت و نیامد ز کو ِی دوســت پیامی‬‫کــه از ســام ِت احــوا ِل خواجــه بــ ‌ی خبریــم‬‫قســم بــه الفــ ِت دیریــن کــه از قدیــم و ندیم‬‫نبــوده در دلــم ا ّل خیــا ِل وجــ ِه وســیم‬‫مــن و د ‌ل ِ خونیــن ز هجــر و بلبــ ِل عاشــق‬‫ســ ‌ه یــا ِر هم نفــ ِس ب ‌ی نصیــ ِب خــون جگریم‬‫بــه لابــه گفتمــش ای تــاج دا ِرملــ ِک ســلیمان‬‫بــه زیــ ِر پــا نظــری کن کــه مــو ِر خــا ِک رهیم‬‫اگــر چــه فرقتم‪ ‬آتــش بــه اســتخوان بکشــد‬‫بــه نالــه دم نزنــد رو ِز حشــرعظا ِم رمیــم‬ ‫‪184‬‬

‫گرفتــم آتــ ِش ایــن بــاده زد بــه خرمــ ِن زهــد‬‫مــرا بــه دامــ ِن آلــوده کــی بــود غــ ِم بیــم‬‫بــه یک ِد زاهد و ری ِب فقیه و خدعه ی شــیخ‬‫چگونــه د ‌ل کنــد انــکا ِر فهــ ِم عقــ ِل ســلیم‬‫دلا چــو عاقبــ ِت حا ِل خــود به حشــر ندانیم‬‫بــه رو ِز واقعــه آن بــه که مســ ِت بــاده رویم‬‫به وعده ی س ِر خرمن مرو ز راه که خورشید‬‫ز نق ِد یکســه ی زر نگذرد به نســیه ی ســیم‬ ‫‪185‬‬

‫ش ِب قدر‬‫ســ ِر م ّنــ ِت تــو دارم چــو گیــاه در بیابــان‬‫بــه نــزو ِل رحمــ ِت ابــر بــه موســ ِم بهــاران‬‫بــه دعــای خیــ ِر مســتان‪ ،‬بــه ســبو ِی شــادخواران‬‫رســد از عطــا ِی ســاقی مــ ِی لعلگــون کمــاکان‬‫نــ ‌ه عجــب کــه پاکیوبــان بــه ســما ِع پی ِرمســتان‬‫ســر و دســت اگــر فشــانند بــه پــا ِی خــم حریفــان‬‫شــ ِب قــدر‪ ،‬بســته قفــ ِل د ِر پشــت ‌ی ِ خرابــات‬‫بــه کــرم اشــارتی کــن بــه کلیــد دا ِر ایــوان‬‫گــره یــی بــه کار منــداز و بهــل کــه وا گشــاید‬‫که به وق ِت صبح و مســتی چه خوش است حا ِل رندان‬‫بــه دعــا ِی صبــح‪ ،‬بلبــل‪ ،‬بــه چمــن شــنیدم ایــن گفــت‬‫کــه دوا ِم عمــ ِر گل بــاد و بقــا ِی باغبانــان‬ ‫‪186‬‬

‫بــه و نــار و ســیب و آلــو تــو بــه ســر ِو نــاز داری‬‫کــه بــرت مگــر نیفتــد بــه بــ ِر درازدســتان‬‫بــه فریــ ِب خبــ ِط مســتی پــ ِی لعــ ِل دوســت گشــتم‬‫چــو نشــد گشایشــی از لــ ِب قنــ ِد تلــخ گویــان‬‫ز فغــا ِن بلبــ ِل دی‪ ،‬بــه فــرا ِق نــو گ ِل حســن‬‫همــه خــون شــد از چنیــن غــم د ِل تنــ ِگ ســوگواران‬‫چــو بــه دیشــبت بــه مســتی‪ ،‬خــم و جــام میشکســتی‬‫همــه کــوزه هــا تهــی گشــت بــه کا ِم میگســاران‬‫همــه ذکــر توســت بــر لــب‪ ،‬گــ ِه بــز ِل شیشــه ی مــی‬‫بــه دعــای ليلــه القــدر بــه شــا ِم روزه داران‬‫قدحــی بیــار و بنشــین‪ ،‬عطشــی بــه کام بنشــان‬‫کــه نمانَــد آرزویــی بــه د ‌ل ِ شــرابخواران‬‫بــه مــرا ِد د ‌ل شــرابی بزنیــم و پــای کوبیــم‬‫کــه مگــر دگــر نپــا ییــم بــه دو ِر روزگاران‬‫قدحــی بیــار و بنشــان عطشــی بــه کام‪ ،‬خورشــید‬‫کــه نباشــدت خمــا ِر ســح ِر شــرابخواران‬ ‫‪187‬‬

‫ُد ّر ِلخشان‬‫درو ِد مــن ز جــان بــر جــا ِن جانــان‬‫کــه بــا کفــ ِر لبــش زد را ِه ایمــان‬‫ســ ِر خــم بــاز و ســاقی مســ ِت خدمــت‬‫بــرون زانــدازه نوشــند ایــن حریفــان‬‫زهــی ســاقی کــه جمــ ِع خاطــ ِر مــا‬‫بــه هــم زد بــا ســ ِر زلــ ِف پریشــان‬‫بگفــ ‌تام در د ‌ل از هجــرم چــه حالــ ‌ی؟‬‫بگفتــم درهــم و ســر در گریبــان‬‫بگفــ ‌تام در خــو ِر وصلــم چــه داری؟‬‫بگفتــم دیــن و د ‌ل هــم ایــن و هــم آن‬‫ســعادت یــا ِر مــن باشــد گــر امشــب‬‫ســعایت هــای فــردا ســازد آســان‬ ‫‪188‬‬

‫مثــا ِل گربــه و دیــزی و دنبــه اســت‬‫د ِل طمــاع و کام از د ِّر لخشــان‬‫کمــا ِن ابــروان خــم کــرد و زه کــرد‬‫کــه بــارد تیــ ِر مژگانــم کمــاکان‬‫بگفــ ‌تام کــم کــن ایــن صنعــت‪ ،‬حیــا کن‬‫بــرو بــا مفلســان و کاســه لیســان‬‫ســپن ِد خــود در آتشــدا ِن خورشــید‬‫بــه گــر ِد مــا بگــردان و بســوزان‬ ‫‪189‬‬

‫شیش و بش‬‫د ‌ل را ‪ ‬ز چنبــ ِر خــ ِم زلــ ِف تــو آختــن‬‫خوشــتر از آ ‌ن کــه زآتــ ِش هجــران گداختــن‬‫پروانــه را چــو شــو ِق امل پا ِی شــمع ســوخت‬‫گــر خــود بســوزد از غــ ِم د ‌ل بــه ز ســاختن‬‫بلبــل تــو نیــز زیــن دو کیــ ‌ی برگزیــن چــو ما‬‫یــا د ‌ل ز دســ ِت گل بســتان یــا کــه باختــن‬‫آوخ کــه ترکتــا ِز زمــان بــر شــبا ِب عمــر‬‫یــاد آو ِر هجــو ِم مغــول شــد بــه تاختــن‬‫سرخوش حری ِف نوش به دوشم کشد چو دوش‬‫مســت و خــرا ِب مــی پــ ِی میخانــه یافتــن‬‫مطرب دچا ِر شیش و ب ِش شیش وهشت گشت‬‫بــ ‌ی یک دو کاســه مــی چــه زنــد در نواختن؟‬ ‫‪190‬‬

‫دیوانــه عقــل را بــه فراســو ِی د ‌ل نشــاند‬‫کوتــه قــدم بــه هــ ّ‌م ِ مهــم برگماشــتن‬‫خورشــید‪ ،‬هــا ‌ن کــه قافلــه ی غافــا ِن عشــق‬‫غفلــت نمــوده از جــرس انــدر شــتافتن‬ ‫‪191‬‬

‫لا ِف گدایی‬‫ای د ‌ل از انــدو ِه عشــق ســر بــه بیابــان بــزن‬‫تــا رهــ ‌ی از طعنــه و مظلمــه ی مــرد و زن‬‫ساق ِی مجلس که اوست‪ ،‬باده ی صافی نکوست‬‫قیــ ِس بنــ ‌ی عامــری‪ ،‬شــاد ِی لیلــی بــزن‬‫خرقــه ی آلــوده را بــا مــ ‌‌ی ِ صافــی بشــوی‬‫آ ِب طــرب بــر ســر و رو ِی ملنگــی بــزن‬‫کاســه بگیــر و د ِر منــز ِل خوبــان بایســت‬‫بــر د ِر اربــا ِب‪  ‬نــاز‪ ،‬لا ِف گــدا یــی بــزن‬‫مرشــ ِد رنــدا ِن مســت آمــده در گــو ِد بــزم‬‫صــل الا یــی بگــو‪ ،‬چکــ ِش زنگــی بــزن‬‫جنگ ِی دوران به تک‪ ،‬رو ِی دو سر پنجه رفت‬‫پاتــ ِک دفعــی زن و پنجــه بــه چنگــی بــزن‬ ‫‪192‬‬

‫درخور و شایســته ی ساقی رندان به شور‬‫با غزلی شــنگ و مســت سا ِز قشــنگ ‌ی بزن‬‫مــا ِه نو از پشــ ِت ابــر چون کــه نماید هلال‬‫نیــ ِت خیــری روا مکیــن و فالــی بــزن‬‫تاکهچوخورشیدعیانگشتهامازپش ِتابر‬‫ســایه تــو دیگــر خمــوش‪ ،‬قفــ ِل دهانــی بزن‬ ‫‪193‬‬

‫رق ِص كرشمه‬‫ســاقي بــه حــ ِق باطــ ِن صافــي ثــواب كــن‬‫جامــي پــر از زلا ِل عقيــ ِق مــذاب كــن‬‫بــا رنــ ِد ســرخوش از طــر ِب آ ِب لعلگــون‬‫رق ِص كرشــمه با دف و چنگ و رباب كن‪ ‬‬‫بــا جلوه رشــ ِك ماه به خورشــي ِد رخ درآر‬‫گل را ‪ ‬بــه نقــ ِد رو ِي نكــو درعتــاب كــن‬‫بــا بنــدگا ِن گــوش بــه فرمــا ِن پيــ ِر ديــر‬‫بــاري بــه مهر و از ســ ِر الفــت خطاب كن‬‫درجانمآتشيكهزدعشقتحسابنيست‬‫در د ‌ل چــه مــ ‌‌يرود زغمت احتســاب كن‬‫دل‌را به بوســ ‌هیی ز دهانت امید نیســت‬‫بــا لحــ ِن تلــخ و تنــد اثــ ِر شــه ِد نــاب کــن‬ ‫‪194‬‬

‫صوفي چو من حساب و كتابش درست نيست‬‫بشــمر‪ ‬پیال ‌ههایش وصورتحســاب كــن‬‫آنكــو بــه شــيخ و شــاب نكــردي ترحمــي‬‫مصــدا ِق كيــ ِد روبــه و گــر ِگ دواب كــن‪ ‬‬‫قحط الرجا ِل مملكت است اين چه خاك بود‬‫شــد بــر ســ ِر وطــن‪ ،‬د ‌ل ِملــت كبــاب كــن‪ ‬‬‫قحــ ِط سخاســت‪ ،‬دوره ي آخــر زمــان بيــا‬‫آتــش بــزن بــه خرمــ ِن ‪ ‬گیتــ ‌ی‪ ،‬شــتاب كــن‬‫چنــدان ســوأل كــردي و او پاســخي نــداد‬‫بلبــل تــو نيــز خواهــ ِش گل بــ ‌ي جــواب كن‬‫خورشــید هان که ابرو ِی ساقی به دو ِر جام‬‫فرمــود اشــارتی کــه دهــن پــر شــراب کــن‬ ‫‪195‬‬

‫آما ِل پايمال‬‫دوشــم نــگا ِر عقــل و دل و دين خراب كن‬‫گفتــا ز كنــج خلــو ِت غــم اجتنــاب كــن‬‫يك آســتين پــر از گ ِل معني بــه دي ِگ جان‬‫بــا اشــ ِك وصــل و آتــ ِش هجــران گلاب كن‬‫جــوش و خــروش در د ‌ل ِخــم غلغلي فكند‬‫پي ِرمغــان صــا ِي خوشــ ‌ي زد شــتاب كــن‬‫ويرانســرا ِي د ‌ل كــه نگهدا ِر گنجهاســت‬‫هــم بيــش از اين تبــاه و خرا ِب شــراب كن‬‫دامن كشــان چو م ‌‌يگذري طر ِف بوســتان‬‫گل را ‪ ‬ز فــر ِط غبطه بــه رخ غر ِق آب كن‬‫فــردا به رو ِز حشــر به ديوانســرا ِي عرش‬‫وصفــي ز فضــ ِل حضــر ِت جا ِم شــراب كن‬ ‫‪196‬‬

‫گــر ايــن نكــرد اثــر بــه د ِل شــا ِه جــرم پــوش‬‫نقلــي ز قــو ِل رحمــ ِت حــق از كتــاب كــن‬‫تقديــ ِم بــارگا ِه ظفــر شــوك ِت ‪ ‬حضــور‬‫شــه بيــ ِت ايــن ‪ ‬چکامــه ی پــرآب و تــاب كن‬‫آتــش زدم بــه خرمــ ِن آمــا ِل پايمــال‬‫ا ‌ي د ‌ل تــو هــم اميــ ِد وفــا غــر ِق آب كــن‬‫در جويبــا ِر ديــده ي ‪ ‬خونبــا ِر چشــ ِم خويــش‬‫ديــدار وي چــو نقــ ِش امــل محــ ِو آب كــن‬‫خورشــید‪ ،‬بــد ِر مــا ِه دل افرو ِز رو ِی دوســت‬‫تــا جلــوه گــر شــود‪ ،‬ر ِخ خــود در نقــاب کــن‬ ‫‪197‬‬

‫حلوا کنان‬‫مســت از درم در آ ‌ی ‪ ‬و ز رخ پــرده بــاز کــن‬‫یعنــ ‌ی بــه نــا ِز یــک شــبه رفــ ِع نیــاز کــن‬‫بشکســت د ‌ل چــو توبــه ز می وقــ ِت گل بیا‬‫جامــی دگــر بیــار و دگــر کــوزه بــاز کــن‬‫چنــدان کــه عقــل م ‌ی‌کشــدم د ‌ل نم ‌‌ینهــم‬‫یــارب رهایــم از کــ ِف آن حقــه بــاز کــن‬‫در تنگنــا ِی حوصلــه شــو ِق فــرا ِغ بــال‬‫بفســرده غــم بــه کنــ ِج قفــس در فــراز کــن‬‫د ‌ل عاشــق اســت و گوشــه به عشاق میزند‬‫صوفــی تــو را ِه خــود زن و عــز ِم حجــاز کن‬‫صاحبدلی چو این ســخن از من شنید گفت‬‫بیچــاره فکــ ِر چــار‌ه یــی از چــاره ســاز کــن‬ ‫‪198‬‬